Met de nodige vertraging uiteindelijk toch mijn verslag van de Voorpost-”uitstap” naar Bretagne en het bijwonen van het congres van ADSAV. Vertrekken gebeurde op vrijdagmiddag te Berchem waarna de veel te lange rit naar Bretagne begon. Het was dan ook reeds ’s nachts, met dank aan de ring rond Parijs, toen wij aankwamen. Veel te melden valt er dan ook niet buiten de occasionele stop aan een tankstation om te tanken en voorraad in te slaan of aan de tolhaltes op de Franse snelwegen.

De tweede dag begon al redelijk vroeg met wat cultuur opdoen in Nantes. Een aanrader voor iedereen die in Bretagne vertoeft en aan culturele uitstappen wilt doen. Vooral het gezelschap van Alfred Vierling was zeer te smaken en ik heb dan ook interessante discussies gehad en een goede uitwisseling van ideeën. Na een snelle hap, en in mijn geval ook het binnenwandelen in elke boekenwinkel onderweg, ging het dan richting ADSAV-congres. De Voorpost-delegatie uit de Lage Landen was goed vertegenwoordigd met zo’n 20 à 25 aanwezigen. Andere aanwezigen waren (uiteraard) ADSAV zelf, mensen van de Lega Nord en nog enkele andere organisaties die allerlei boeken verkochten, maar wiens naam ik niet voor de geest kan halen.

Een hoop gekochte boeken en een lege portefeuille later begon het eigenlijke congres dan. Sprekers waren de mensen van ADSAV zelf, Voorpost en de Lega Nord. Allen stelden zij dat wij tegen de globalisering en diens gevolgen/drijfveren (liberalisering, multiculturalisering, egalitarisme) een blok der volkeren moeten vormen. Geen Amerikaanse of Russsische dominantie, maar een sterk Europa der volkeren, het Europa der duizend vaandels zoals ik reeds elders schreef. Al moet ik er ook, al is dit een persoonlijke visie, aan toevoegen dat voor mij de Lega Nord meer te maken heeft met separatisme dan volksnationalisme. Voor Revolte werd nog een vraaggesprek afgenomen met de voorzitter van ADSAV, reden te meer om het volgende nummer nauwkeurig na te lezen. Na het congres volgde een uitgebreid diner waarbij ik de tafel deelde met Alfred Vierling, de reeds vermelde Voorposters op de webstek van AFF en nog een andere persoon van Voorpost-Nederland.

Zoals de tweede dag gevuld was met het heenrijden, zo was de derde dag gevuld met terugrijden, al was het deze keer een pak sneller. Parijs vermijden kan blijkbaar een verschil van 3 à 4 uur maken. Moe, maar voldaan en met een hoop nieuwe boeken was het aangenaam om terug te keren op Vlaamse grond. Met dank aan de Bretoense gastvrijheid!

België of Frankrijk? Barst!

Vandaag, 8 november, was ik aanwezig op de herdenking van Reimond Tollenaere. Voormalig kopstuk van het VNV, Oostfronter en lid van de radicale vleugel van het VNV. Niet “Duitskiljons” of Groot-Germaans gezind zoals een Jef van de Wiele. Zo klaagde Tollenaere het achterblijven van Vlaamse officieren en Vlaamse aalmoezeniers in het Vlaams Legioen. De opkomst was groter dan verwacht en er moesten dan ook meer mensen rechtstaan in de zaal dan dat er konden zitten. Persoonlijk gok ik het aantal aanwezigen tussen de 200 en de 220 mensen.

Toespraken kwamen achtereenvolgens van Thomas van den Ende (verwelkoming),  Roeland Raes (oud-voorzitter en -hoofdredacteur Voorpost en oud-senator en -ondervoorzitter van het Vlaams Blok), Oswald Van Oothegem (oud-senator van de Volksunie) en Luc Vermeulen (actieleider Voorpost-Vlaanderen). Persoonlijk vond ik de uiteenzetting vanRoeland Raes de meest interessante, al sprak Van Oothegem met een passie die kenmerkend is voor hen die de repressie en de onrechtvaardigheid van het Belgische regime hebben meegemaakt. Ook aanwezig  waren meerdere mensen van de “fine fleur” van de radicaal-rechtse Vlaamse Beweging, zowel van de reeds jaren aanwezige generatie als de nieuwere generatie. Het geheel daarvan vormde een mooi evenwicht in leeftijd waarbij zeer jong tot mensen van een mooie leeftijd vertegenwoordigd waren.

Waarom?

Zij die denken dat dit een herdenking was van een nationaal-socialist zijn eraan voor de moeite. Dit was een herdenking van een man die zijn korte leven lang gemiliteerd heeft voor een rechtvaardiger bestaan voor zijn volk. En zoals Luc Vermeulen zei, men kan fouten maken, maar men mag daardoor geen afbreuk doen aan de persoon die de mens is geweest. En Tollenaere was een idealist die enkel het beste voor zijn volk nastreefde. Uiteraard kan men dan met het vingertje beginnen wijzen: “Hij was een vuile zwarte!”, maar als ik kijk naar bv www.marxists.org zie ik ook het Plan van Hendrik De Man staan die ook de collaboratie instapte aangezien hij de nationaal-socialistische overwinning zag als een bevrijding voor de arbeiders. En ja, men kan dan zeggen dat men niet mag spreken over de collaboratie, tenzij ze om in de sterkste bewoordingen te veroordelen. Dat zou echter geschiedenisvervalsing zijn aangezien het interbellum en Wereldoorlog II bepalende factoren zijn geweest in de ontwikkeling van het Vlaams-nationalisme. Dat de kleinburgers maar op hun achterste poten gaan staan, het is enkel een motivatie om dit soort dingen te herhalen. Laten we ook niet vergeten dat toen de VMO Operatie Brevier uitvoerde (het terugbrengen van het stoffelijk overschot van Cyriel Verschaeve) de top van de Volksunie dit toejuichde (o.a. een Vic Anciaux) om daarna moord en brand te gaan schreeuwen wanneer Voorpost een Verschaeve-herdenking hield. Toegeven aan de hysterie rond deze dingen betekent dat de grenzen van het toelaatbare weeral inkrimpen tot we uiteindelijk niets meer mogen zeggen.

Een zeer geslaagde bijeenkomst en voor herhaling vatbaar. Voorpost, houzee!

Actievoeren tegen dierenmishandeling in circussen die het niet al te nauw nemen met de wetgeving daarrond. Een nobele bezigheid zou men zo denken, maar blijkbaar is ook dit een uiting van fascistisch gedachtegoed. Zo voerden een zevental militanten van MDTB (Met de Dieren Tegen de Beesten) en Voorpost-Nederland onlangs actie tegen de praktijken van het Staatscircus van Moskou in Alkmaar. Kort daarna gingen zij naar Zaandam om daar rond 17:30 actie te voeren tegen het circus Belly Wien, dat reeds meerdere keren veroordeeld is voor dierenmishandeling. Kort daarvoor had Respect Voor Dieren daar ook al actie gevoerd. Dit tot groot ongenoegen van de directeur van het meermaals veroordeelde circus zijnde Roman Zinnecker.

Nu hoor ik u bijna hardop afvragen wat daar fout mee is. Blijkbaar vonden een vijftentwingtal relschoppers van de Anti-Fascistische Actie Nederland het schandalig dat hier actie gevoerd werd. Gesteund door de veroordeelde dierenmishandelaar Roman Zinnecker vielen zij met hun vijfentwintig de zeven actievoerders aan rond 18:30 aan. Maar zoals Wies Moens zei: “Het aantal zwaarden is niet van tel, wel het staal waaruit ze gesmeed zijn“. De zeven militanten verweerden zich kranig waardoor de vijfentwintig (!) aanvallers al snel moesten afdruipen. Vijf minuten later werd er verder actie gevoerd.

Blijkbaar is dierenleed voor onze antifascistische relschoppers iets perfect aanvaardbaar, waardoor ze ook op de sympathie kunnen rekenen van diegenen die circussen uitbaten waar dieren mishandeld worden. Uiteraard gaan MDTB en Voorpost verder actie voeren tegen deze schending van dierenrechten, daarbij niet gehinderd door de bende chaoten die zich vaak anarchisten durven noemen (de gevallen anarchisten van Oekraïne en Catalonië draaien zich om in hun graf).

Bij deze de mededeling die men op de webstek van MDTB kan vinden hierover:

http://mdtb.nl/nieuws16.html

Ondertussen al een paar weken uitgekomen, maar daarom niet minder interessant.

De inhoudstafel is als volgt:

( 1 ) Voorpost en het solidarisme - Johan van Slambrouck
( 2 ) Economische soevereiniteit – Sacha Vliegen
( 3 ) Verankering van de economie – Johan van Slambrouck
( 4 ) Over het Amerikaans bankensysteem – Yannick Goossens
( 5 ) Cultuur en globalisme – Yves Pernet
( 6 ) Het verschil tussen natinonaal en internationaal kapitaal – Yves Pernet
( 7 ) Boekbespreking “The Web of Debt” – Yves Pernet
( 8 ) Vlamingen een volk van meiden en knechten, mag het ietsje meer zijn? – Eddy van Buggenhout
( 9 ) De ondergang van Fortis – Johan van Slambrouck
( 10 ) Boekbespreking “The world is flat” – Yannick Goossens
( 11 ) Omdat economie niet aan de economen mag worden overgelaten – Joost Venema
( 12 ) Huizen van Vlaamse solidariteit: solidarisme in de praktijk – Luc Vermeulen

Wie denkt in dit Revoltenummer enkel oproepen te vinden om “alles anders te doen” zonder invulling zal nog verschieten. Meerdere analyses van wat er is fout gelopen, wat er anders moet, hoe dat moet en waarom. Dat is wat u kan verwachten.

Mijn bijdragen plaats ik later nog op dit weblog.

Als het goed is, zeggen we het natuurlijk ook. Met excuses voor de cliché titel van dit stuk.

VBJ-visietekst

Een tijdje geleden was ik aanwezig op het VBJ-congres waar een nieuw bestuur en een nieuwe visietekst werd voorgesteld. Uiteraard had en heb ik mijn bedenkingen bij het concept waarin het congres was uitgewerkt, maar mijn inzien is wat op het spel staat belangrijker dan zulke overwegingen. En ik moet zeggen, ik ben grotendeels tevreden met de visietekst die daar is voorgesteld. Het bewijst dat enkele geëngageerde overtuigde solidaristische volksnationalisten nog steeds een verschil kunnen maken wanneer zij samenwerken. Ik ben dan ook blij dat deze groep, en ik ben trots om er deel van uit te maken zonder mijn eigen rol te willen overdrijven, een invloed heeft kunnen uitoefenen op de tekst en dat het nieuwe VBJ-bestuur zich meer dan bereid getoond heeft om deze visie over te nemen. Waarom ik dit gedaan heb en niet gewoon verval in klagen over wat beter kan, kan men hier bij de conclusie lezen.

Nu klinkt dit misschien alsof het nieuwe bestuur er zelf niets mee te zien heeft. Dat is dan volledig onterecht. Uiteraard hebben ook meerdere personen in het nieuwe bestuur hun actieve steun verleend aan, en hun schouders gezet onder, de stukken die ik hieronder aanhaal. Het toont aan dat wanneer idealisme niet bezoedeld wordt door carrièrisme nog steeds kleine overwinningen kan boeken die op termijn de weg kunnen openen voor veel meer.

Welke stukken kunnen dan ook mijn goedkeuring (in de mate dat die van tel is) expliciet wegdragen? Ik noem er hier vier expliciet (de hele visietekst vindt men trouwens hier):

Pagina 9: De sociale zekerheid is en blijft een kerntaak van de overheid en mag dus niet geprivatiseerd worden. Hetsolidariteitsprincipe is al van bij het begin één van de grondslagen van onze partij. Daarom is VBJ voorstander van een goede, weldoordachte en door de overheid georganiseerde sociale zekerheid. Dat stelsel moet er voor zorgen dat alle Vlamingen een menswaardig bestaan kunnen leiden, ook en vooral wanneer ze het sociaaleconomisch moeilijk hebben of uit de boot dreigen te vallen. VBJ streeft bijgevolg (Vlaams-)nationale solidariteit na. Dat sluit evenwel niet uit dat wij solidair kunnen zijn met minder welvarende volkeren.

Pagina 10: Marxisten bekijken onze maatschappij vanuit een totaal achterhaalde klassenstrijd tussen bezitters van het kapitaal en arbeiders/proletariaat. Maar hoe kunnen wij werken aan een duurzame maatschappij als we ons baseren op een permanent sociaal conflict? We mogen niet vervallen in egalitarisme en doen alsof ons volk uit gelijke individuen bestaat. Maar het is evenzeer fout te stellen dat iedereen zijn lot zomaar moet aanvaarden. Wij plaatsen de volksgemeenschap hiertegenover, ieder individu moet volgens zijn of haar mogelijkheden hierin zijn of haar plaats zoeken en vinden, zonder daarbij gedwongen, maar wel begeleid te worden. Deze vrije individuen kunnen zich dan ook enkel ontplooien in gemeenschappelijke structuren zoals het gezin, de familie, de leefgemeenschap en het volk. Wij plaatsen als jongeren tegenover de ‘marxistische klassenstrijd’ een ‘solidaristische klassenverzoening’.

Pagina 13: Veel mensen met een andere cultuur en godsdienst komen naar hier. Eens hier aangekomen komen ze in een vacuüm terecht, een identitaire en morele leegte. Ze treffen er bitter weinig respect aan voor de eigen identiteit en nog minder respect voor onze taal en cultuur, enkel een linkse machtselite die haar eigen grote gelijk hoog in het vaandel draagt. Hoeft het ons dan te verbazen dat immigranten ook weinig of geen respect opbrengen voor onze waarden? Naarmate de omvang van de immigratie groter wordt, gaat de linkse elite in West-Europa vanzelf over tot culturele capitulatie. Zij schamen zich voor zichzelf en hun nationale identiteit.

Pagina 16: Steeds meer Vlaamse jongeren beseffen dat Vlaanderen nood heeft aan een ander bestuur dat zich niet schaamt voor de Europese beschaving, voor de o.a. Grieks- Latijnse, Keltische, Germaanse en christelijke wortels, maar dat trots is op de Europese waarden.

De kracht van een overtuiging

Sommigen langs de rechterzijde gebruiken trouwens de foute term Joods-Christelijke wortels. Waarom die term fout is (althans toch wanneer hij op Europa slaat) verschijnt later op dit weblog, maar nog sneller in de volgende editie van Revolte (het magazine van Voorpost). En over Revolte gesproken, ook dit vond ik een zeer goede actie van Voorpost Nederland:

http://www.voorpost.org/nl/1/149

15.10.2009 • Militanten van Voorpost Twente hebben op de vooravond van de jaarlijkse anti-McDonaldsdag met een spandoek en pamfletten post gevat voor een lokale vestiging van deze vertegenwoordiger van de massacultuur in Enschede. Voorpost wil zo mensen inlichten over de culturele, economische en ecologische gevolgen van de steeds verder doorslaande globalisering. Vele mensen namen tezamen met onze uitleg onze folder in ontvangst. Soms leidde dit tot interessante discussies. Conclusie: met simpele middelen zijn veel mensen te bereiken voor de goede zaak! Globalisering, nee bedankt! Behoud de culture diversiteit van de volkeren der wereld! Met Voorpost in het offensief!

Sommige mensen geloven dat de Vlaamse Beweging is vastgeroest in bepaalde denk- en stijlbeelden. Ik blijf er echter van overtuigd dat dit niet zo is en dit soort dingen geven mij goede moed. De strijd gaat door. Waarom? Omdat opgeven veel te gemakkelijk en onaanvaardbaar is. Voor zij die nu denken dat het Vlaams Belang en de radicaal-rechtse kant van de Beweging hetzelfde zijn nog even het volgende.

Idealen kennen geen grenzen, geen staatskundige, maar ook geen organisatorische. Wanneer een organisatie bereid is om deze te aanhoren of, nog beter, aan te nemen, is dat een succes voor het ideaal. Niet voor de organisatie en niet voor de persoon of personen die het uitdragen. Strijden voor een ideaal is immers veel belangrijker dan ergens een mandaat te bekleden. Al sluit het éne uiteraard het andere niet uit. Mijn hoop is dan ook dat het nieuwe bestuur deze visie ook ten volste zal belichamen in woord, daad én stijl en niet vervalt in de kwalen die elders staan opgesomd.

Gisteren vond de achtste IJzerwake plaats. Het was duidelijk dat er meer aanwezigen waren dan vorig jaar, zelf schat ik het aantal aanwezigen rond de 6.000. Een paar dingen vielen bij mij erg in de smaak, waaronder de VNJ-muziekkapel die het uitstekend deed, de Andersjevs die zich van hun beste muzikale kant lieten zien en dan iets wat vele mensen niet echt opgemerkt zullen hebben. Bij het zingen van de drie nationale liederen was het het Wilhelmus dat als laatste, en dus belangrijkste, werd gezongen. Het verheugde mij ook om in de toespraak van de nieuwe voorzitter Wim De Wit meerdere keren te kunnen horen dat de hereniging met Nederland een evidentie moet zijn.

Over toespraken gesproken, het zal niemand die naar de berichtgeving over de IJzerwake heeft gekeken/geluisterd zijn ontgaan, maar Frans Crols heeft ook een toespraak gegeven als gastspreker. Hierin riep hij op om Brussel op te geven om vervolgens zo de Vlaamse onafhankelijkheid sneller te kunnen bekomen. Enige consternatie ontstond dan ook, en begrijpelijk, op de weide. Het nuttige hieraan is dat er misschien een nieuw debat in de Vlaamse Beweging kan ontstaan over Brussel en de rol daarvan in de Vlaamse strijd. Maar Crols had moeten weten, zeker als zakenman, dat je nooit je onderhandelingsstrategie open en bloot vertoont. Dehaene vertelde ooit een anekdote op televisie over onderhandelingen met vakbonden toen hij premier was. Hij had zijn adviseur verteld om in zijn afwezigheid moeilijk te blijven doen over één punt en daar absoluut niet op toe te geven. Toen Dehaene dan terugkeerde werd er, uiteraard, direct gesproken over dat éne punt. Zijn reactie was: “Goed, dan bespreken we dat, maar dan wil ik over de rest niets horen.” Dat is onderhandelen, niet op voorhand zeggen dat je zoiets gaat doen. Voor de rest heb ik mij goed geamuseerd en was het vaak een blij weerzien met oude bekenden.

Rob Verreycken en Bert Deckers schreven er ook al over op hun blog. Met de woorden van Rob Verreycken sluit ik dan ook af aangezien ik vind dat ze de nagel op de kop slaan:

Maar de stelling van Crols heeft wel de verdienste dat ze de radicale Vlaamse beweging met de neus duwt op het feit dat er geen deftige Brussel-strategie is, noch van de beweging, noch van de partij.  Als de claim op Brussel geloofwaardig wil zijn, dan zal het aantal stemmen voor Vlaamse lijsten moeten stijgen, en zal de radicale Vlaamse beweging ook in Brussel zelf duidelijker op het terrein haar klauwen moeten laten zien.  Wie gisteren ‘boe’ riep heeft dus werk aan de winkel, want als niemand iets onderneemt zal de stelling-Crols vanzelf werkelijkheid worden.

Nabericht: op http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=SN2E2QFO staat de volgende zin te lezen: ”mensen met uniformen van Were Di en Voorpost” Ik vraag mij nu wel eens af hoe het uniform van Were Di eruit ziet, zeker als je bedenkt dat die organisatie niet meer actief is. Was die journalist van DS wel op de IJzerwake?

Het is is komkommertijd, voeg daar nog eens bij dat de OpenVLD zich dringend terug moet gaan profileren en dan krijg je de dwaasheden van de laatste dagen. Wat is er immers aan de hand? Er is een kink in de kabel gekomen bij het uitbaggeren van de Westerschelde langs Nederlandse kant. Kris Peeters riep de Nederlandse ambassadeur reeds op het matje. Iets dat trouwens een positieve evolutie is aangezien dit ook betekent dat Vlaanderen zich als een volwaardige gesprekspartner naar het buitenland profileert.

Één van de meest verstandige bedenkingen bij deze rel heb ik gevonden op http://www.gva.be/blog/standpunt/extern-scheldeverdieping-ligt-vast-in-onderhandeld-verdrag.aspx. Marc Balduyck stelt daarin:

Nederland en Vlaanderen hebben in 2005 een verdrag ondertekend dat de uitdieping van de Westerschelde regelt. Die werken moeten het mogelijk maken dat schepen met een diepgang tot 13,1 meter onafhankelijk van de getijden de haven van Antwerpen in en uit kunnen varen. Dat akkoord zit vast aan afspraken dat maatregelen genomen worden voor de beveiliging van de scheepvaart en voor het herstel van de natuur. Ook al hebben de baggerwerken daar geen uitstaans mee. Dit betekent wél dat bepaalde gebieden ontpolderd worden en teruggegeven aan de natuur.

[...]

Nederland en Vlaanderen hebben in 2005 een verdrag ondertekend dat de uitdieping van de Westerschelde regelt. Die werken moeten het mogelijk maken dat schepen met een diepgang tot 13,1 meter onafhankelijk van de getijden de haven van Antwerpen in en uit kunnen varen. Dat akkoord zit vast aan afspraken dat maatregelen genomen worden voor de beveiliging van de scheepvaart en voor het herstel van de natuur. Ook al hebben de baggerwerken daar geen uitstaans mee. Dit betekent wél dat bepaalde gebieden ontpolderd worden en teruggegeven aan de natuur.  In een rechtsstaat is het perfect verdedigbaar dat verenigingen protest aantekenen. Zeeland kan niet akkoord gaan met bepaalde uitwerkingen van het dossier. De Nederlandse beslissing om schorren aan te leggen in plaats van te ontpolderen is zelfs een flagrante schending van het gesloten verdrag. De Nederlandse raad van state heeft de uitvoering ervan daarom niet helemaal ten onrechte althans tijdelijk geschorst.

Peeters heeft er goed aan gedaan de Nederlanders te wijzen op hun verplichtingen. Het mocht zelfs nog iets scherper. Maar als rechtschapen democraat moet ook Peeters de gevoeligheden van een buitenlandse rechtsstaat respecteren. Laat ons daarom niet zenuwachtig worden en liever de definitieve uitspraak van de raad van state in november afwachten. In het licht van de economische crisis is een zoveelste uitstel nu ook weer zo verschrikkelijk niet.

Iets dat mij een veel betere visie lijkt dan het kermis dat de OpenVLD ervan wilt maken http://www.gva.be/antwerpen/antwerpse-open-vld-wil-zeeuwse-mossel-boycotten.aspx

”We willen met deze ludieke actie een signaal geven: Ons geduld is op”, zegt Vlaams parlementslid Annick De Ridder. ”Diplomatie is iets dat Nederlanders niet begrijpen”, valt schepen Ludo Van Campenhout bij. ”Dan moet het maar zo.

Vervang om te beginnen Nederlanders door een nationaliteit van een land ten zuiden of ten oosten van de Middellandse Zee en je hebt een racistische uitspraak. Nu, als deze OpenVLD’ers bekend willen worden als de mosselboycotters, dan mogen ze zich daar gerust verder belachelijk mee maken.

Maar laten we hun stelling eens even overnemen en dus inderdaad stellen dat Nederland zich bewust kwaadwillig opstelt naar de uitdieping toe. Het is immers nogmaals een argument voor de hereniging van Vlaanderen en Nederland. In een herenigde Nederlandse staat zijn de havens van Antwerpen, Gent, Zeebrugge, Amsterdam, Rotterdam, etc… immers geen internationale concurrenten, maar nationale partners. Dit toont enkel maar dat de Belgische hollanderhaat enkel maar nefast is voor de Vlaamse economische ontplooing. Daarom, nog meer dan ooit: België barst en de Nederlanden één!

En tot dan geniet ik rustig verder van de Zeeuwse mosselen. U toch ook?

23:51 uur
NRJournaal/nationaal realisme

T U N E  N A T I O N A A L  R E A L I S T I E S E  P A R T I J

Het 9e g-Wave Congres in Halle is een succes geworden. Voor het eerst in de geschiedenis kwamen ruim 1600 mensen af op het 4 daags politiek congres. Op zondagavond in een kolkende (geen airconditioning) uitverkochte g-zaal met ruim 900 (!)  bezoekers sprak Joseph Stabbels de bijna hitsige (opvallend veel mooie vrouwen) menigte toe.

9th Alllectic National Realistic Politic Congress – Halle

Joseph Stabbels – politiek leider Nationaal Realistiese Partij 
(slottoespraak)

Het 9e g-Wave allecties nationaal realisties congres loopt ten einde. Wat voor U als een idee, een droom, is begonnen, is vanavond hier in deze prachtige g-zaal realiteit geworden. Nog nooit in haar nog jonge geschiedenis heeft de Nationaal Realistiese Partij zoveel mensen op de been gekregen. Eerst enkelen – tijdens het Nationale 9/11 Debat in het Tropenmuseum, toen tientallen – tijdens het 2e g-Wave congres in Gouda en vanavond hier in Halle honderden. Vanavond heeft de Nationaal Realistiese Partij een gezicht gekregen. En dat gezicht bent U…..G!

 Vanavond heeft de Nationaal Realistiese Partij definitief bewezen bestaansrecht te hebben. En nu wij weten niet alleen te staan, maar samen zijn, kunnen wij gezamelijk optrekken in een politieke optocht, waarbij steeds meer mensen zullen aansluiten, totdat wij – zonder compromis – de macht in handen krijgen. De Nederlandse politieke elite heeft haar tijd gehad. Het spel dat zij speelt met de massamedia is uit.

Nooit zullen wij tolereren dat Nederlandse bommen op onschuldige burgers en kinderen worden geworpen om de Anglo-Amerikaanse Wereldorde te bewerkstelligen. Nooit zullen wij tolereren dat met Koninklijke Nederlandse politieke steun chemiese wapens worden gebruikt in Fallujah (Irak, red.) of de Gaza. De Nederlandse politieke elite zal voor het Nationaal Realisties Gerechtshof worden gedaagd als onze tijd is gekomen. Zij zal moeten vrezen, omdat zij faalt in haar histories perspectief. De Nationaal Realistiese partij zal een verbod op bombarderen uitvaardigen. Geen Staat of Instituut of Corporatie of wie dan ook heeft het recht om op deze wijze in te grijpen in het bestaan van mens, dier, natuur.

T U N E  N A T I O N A A L  R E A L I S T I E S E  P A R T I J

Nooit zullen we tolereren dat de Nederlandse belangen worden verkwanselt door het a-democratiese door onze strot geduwde Europese Unie. Geef die pijp maar aan Frankrijk of Italië. Onze toekomst ligt in de oprichting van het samenwerkingsverband Dietsland en de Noord-Europese Alliantie. Onze toekomst ligt in de oprichting van het Nederlandse Waterleger en het laten verdwijnen van het Nederlandse Aanvals leger, ook wel Defensie genoemd. Ik noem het een Kinderleger. Onze jeugd wordt door een eindeloze miljoenen euros verslindende advertentie campagne van het ministerie van Defensie (wat doen zij dan in het buitenland?)  in kinder- en jeugdbladen, op radio, tv en games aangezet om op jonge leeftijd te dienen voor het leger. De Nationaal Realistese Partij zal een verbod doen uitvaardigen op deze advertenties gericht op de tere kinderziel. In de huidige omstandigheden zou een minimum leeftijd van 21 jaar moeten gelden om het huidige Nederlandse leger te dienen.  Oorlog is werk voor volwassenen, niet voor kinderen.

 Hoe kunnen wij dit bewerkstelligen? Hebben wij de tijd aan onze zijde? Het antwoord luidt volmondig: ja! De grootste financiële crisis allertijden waar de wereld is ingestort zal ons gelijk geven. Onthou allen die nu propageren dat het ergste achter de rug is of, nog geiler, de crisis is voorbij . Het werkelijke, realistiese nieuws dat U niet of nauwelijks terugziet in de massamedia, dat men U wil onthouden, is verschrikkelijker dan in onze stoutste dromen. Het Nationaal Realisme is de enige oplossing voor de problemen van deze eeuw. De Amerikaanse staatsschuld is nu zover opgelopen dat zij dit nooit meer te boven zal komen. President Obama is aan de grootste oorlogseconomie sinds Nazi-Duitsland begonnen. De economiese grafieken liegen niet. Het gevaar Obama zal moeten worden geneutraliseerd. Dat kunnen wij omdat wij de kennis hebben. En deze kennis worden steeds meer mensen in de wereld deel.  De geschiedenis, als de toekomst, geeft ons gelijk. Dat zal ons allen overtuigen dat het Nationaal Realisme, de ware politieke beweging is. En de Nationaal Realistiese Partij de deur zal zijn naar de totaaldemocratie.

  Met de oprichting van Dietsland trekken wij de beste economie van de wereld op, zodat niet langer de Amerikanen met een wet bepalen dat ze Nederland mogen binnenvallen, maar dat wij de Amerikanen dwingen om af te zien van het planten van een raketschild in Europa. Door Nederland op neutraal te zetten ontnemen we de Amerikanen de mogelijkheid Nederland als speelbal te gebruiken.

Het Nationaal Realisme is onze politiek. G is onze filosofie. De zon onze kracht. U bent niet gek. Laat U niet van de wijs brengen. De g-evolutie bestaat. U bent het bewijs. Geef het door, laat de wereld kennis maken, zodat we allen kunnen schijnen. Met het licht van de werkelijkheid.  Mannen en vrouwen en dieren. Allen sta op voor het Nationaal Realisme, sta op voor g. Sta op voor victorie van de Nationaal Realistiese Partij.

 WE WANT G. WE CAN G. WE DO G.

T U N E  N A T I O N A A L  R E A L I S T I E S E  P A R T I J

19:10 uur
NRJournaal/internationaal realisme

(NRFilmhuis zaal 4)

bron: RussiaToday

Verschenen in het laatste nieuwe nummer van Revolte:

Inleiding

Het zijn troebele tijden, het zijn rare tijden, ik hoef de lezer van dit artikel er waarschijnlijk niet van te overtuigen. De economie is aan het wankelen, al moet de grote crisis nog komen, maar oplossingen zijn er precies niet meer. Geen socialisten of liberalen die met grote ideologische oplossingen komen vertellen hoe de maatschappij hervormd moet worden. De pogingen tot marxistische systemen zijn ingestort aan het einde van de 20ste eeuw, de kapitalistische systemen staan aan de rand van de instorting aan het begin van de 21ste eeuw. We moeten ons dan ook ten volste beseffen dat we op een kantelpunt staan in de geschiedenis. De grote democraten en heren politici kijken naar hun kiezers en weten niet meer wat doen. Politieke slogans van de partijen zijn onderling inwisselbaar geworden en ideologische keuzes durft niemand nog te maken. Socio-economisch gezien zit bijna iedereen in het centrum, de ene een paar millimeter meer naar rechts of links dan de andere.

Is dit het einde van de strijd van de ideologieën? Moeten we nu rustig ons hoofd op het kapblok leggen en wachten tot de slag ons velt op het altaar van het politieke en maatschappelijke status-quo? Natuurlijk niet! Ons volksnationalisme en ons solidarisme kunnen een baken van licht zijn in de duistere tijden die op ons wachten. En zelfs al zeggen onze tegenstanders dat ons lichtbaken maar een kleine vonk is, iets moet toch het pad verlichten dat zij verduisterd hebben.

Oh vrolijke crisistijd!

Crisis, recessie, banenverlies, faillissementen, onzekerheid over de toekomst, etc… Termen die helaas de laatste tijd veel te veel in het nieuws komen. Met het risico dat mensen die hun baan kwijt zijn nu heel kwaad gaan worden op mij; het kan eigenlijk geen kwaad dat dit soort mondiale crisissen eindelijk plaatsvinden. Het systeem waar wij ons nu in bevinden is rot tot in de kern, aangezien de kern wordt gevoed door een overdreven ijveren naar concurrentie tot in het verenigingsleven toe. Homogeniteit en stabiliteit moeten plaatsruimen voor totalitair pluralisme en iets wat ik fugu-economie noem. Maar op beide termen kom ik verder in deze tekst nog terug.

Jarenlang hebben politici ons afgedaan als extremisten, fascisten en God weet wat nog allemaal om maar aan te tonen hoe diep kwaadaardig wij wel niet zouden zijn. Niet dat daar veel verandering in is gekomen tegen vroeger, maar eris wel een verschil in de socio-economische achtergrond. Waar vroeger politici konden zeggen; “Het zijn extremisten, wij zijn de goeden want kijk maar eens naar de welvaart” is dat laatste deel van hun argumentatie opeens wel heel waardeloos geworden. Nu zijn wij het die de kans hebben om te tonen dat de pilaren van hun systeem eigenlijk wankel zijn en eindelijk zodanig aan het rotten dat de ondersteuning zeer moeilijk wordt. Door hun agenda te laten bepalen door het grootkapitaal hebben de politici dan wel hun eigen zakken kunnen vullen en de schijn gegeven van een welvarende maatschappij, uiteindelijk blijkt het maar wankel te zijn.

Voor men mij verdenkt van marxistische terminologie te gebruiken, sta me toe om die term grootkapitaal te verduidelijken en te zeggen waarom zij niet aan onze kant staan. Het grootkapitaal is een kleine groep mensen, een elite, die geen belang hecht aan het bestaan van naties. Ze voelen zich met niemand buiten hun eigen kring verbonden en zullen enkel streven naar het eigen geldgewin. Zij zijn niet de oude burgerij, die zich tenminste nog met een cultuur en volk verbond, en zijn kapitaal tenminste ook nog ten dienste stelde van kunstenaars en musici. Dit grootkapitaal, dat zich steeds verder en verder op een globale schaal organiseert, wilt helemaal niet beperkt worden in hun doen en laten. Zij zullen dan ook altijd streven naar een verdere liberalisering van de economie.

Fugu-economie

Fugu is een woord dat niet zo bekend is, wat niet hoeft te verbazen. Het is immers de Japanse naam voor de kogelvis. De kogelvis is een vis met zeer giftige organen, maar wiens vlees wel als een delicatesse wordt beschouwd. De truc bestaat er dan ook in om die organen deskundig te verwijderen zodat de rest veilig kan worden opgegeten. Wel, ons huidig systeem kan men vergelijken met het opdienen van de Fugu. Zolang men politici had die giftige stukken konden verwijderen, of toch de illusie scheppen dat die stukken eruit waren, bleef het gaan. Nu blijkt echter dat we een enorme portie gif op ons bord hebben gekregen en dat het wel even zweten wordt omdat eruit te krijgen. Want wat is het probleem geworden van de Europese economie? Ze draait teveel rond de handel in geld en te weinig nog op reële goederen. En dit kan werken, met geld kan je immers goederen kopen, maar zodra de geldstroom stopt, stopt ook de import. Dit heeft destijds nog geleid tot de val het Spaanse Rijk. Volgend citaat komt dan ook misschien akelig actueel over; “Een Marokkaanse ambassadeur in Madrid in 1690-1691 had een scherpe kijk op dat probleem: ‘[...] Zo wordt er ook neergezien op de ambachten die door de lagere klassen en gewone mensen bedreven worden [...] Degenen die zulke ambachten in Spanje beofenen, zijn meestal Fransen [die] naar Spanje trekken om daar werk te zoeken… [en] er in korte tijd fortuin maken’ Een land dat het zozeer van gastarbeiders moet hebben, geeft blijk van onvermorgen om de eigen vaardigheden en ondernemingszin te ontwikkelen. ”[1] Het is dan ook dringend tijd dat geld terug wordt gebaseerd op iets werkelijk bestaande (bv. goud) en niet langer bijna willekeurig wordt bepaald wat de waarde van geld is. Ook is het nodig om een Dietse Volksstaat in het leven te roepen die op elk moment kan ingrijpen in de financiële sector om woekerpraktijken te voorkomen of te stoppen.

Gisteren vond in Zaal Bart te Merksem de Radicale Sporenherdenking van Voorpost plaats. Enkele honderden Vlaams-nationalisten en Heel-Nederlanders waren aanwezig. Als trouwe militant was ik uiteraard ook aanwezig vanaf het begin. Het was in de eerste plaats een aangenaam weerzien met de Dietse militanten uit de Nederlandstalige Lage Landen. Ook was het altijd leuk om nieuwtjes uit te wisselen over nationalistische bewegingen uit het buitenland en over de socio-economische en politieke verschuivingen daar. Het gesprek dat ik had met Rob Verreycken hierover was alvast heel interessant.

Wat mij vooral positief opviel was de rede van onze voorzitter: Johan Vanslambrouck. Een duidelijke en sterke uithaal naar het liberalisme en het multiculturalisme. Ook een prachtige verwijzing naar het feit dat volksnationalisme veel meer moet zijn dan een eigen staat, maar dat het ook een strijd moet zijn voor identiteit en zich moet uitbreiden naar socio-economische thema’s. Anders heb je immers maar een nationalisme van holle leuzes en slogans. Iets wat de voorzitter van Voorpost absoluut wilt vermijden en hij is niet alleen. Daar later meer informatie over! Ook Luc Vermeulen hamerde bij het actieoverzicht over het belang van de sociale emancipatie volgens solidaristische lijn naast de nationale revolutie.

Het was ook duidelijk dat een Lijst Dedecker geen sympathie heeft verloren in onze rangen. Vlaams Belang en N-VA waren echter allebei vertegenwoordigd bij de aanwezige militanten. De toespraak van Filip De Man vond ik persoonlijk niet zo geslaagd, maar dat zal een verschil in stijlen en smaak zijn me dunkt. Ook het muzikale aspect was zéér goed, met extra vermelding van de Andersjevs! Mijn  complimenten voor de muzikanten en voor de obligate aanwezigheid van de VNJ-muziekkapel. Qua opkomst vallen er twee dingen te zeggen; er was minder volk dan vorig jaar, maar onder de aanwezige Voorposters was er duidelijke een zichtbare toename in jeugdigheid. Ook positief om vast te stellen is dat er twee nieuwe Voorpostkringvlaggen werden toegekend aan de nieuwe kringen Voorpost-Aalst en Voorpost-Twente die nu elk een jaar en enkele maanden actief zijn.

België barst en de Nederlanden één!

Inleiding

Een tijdje al is er kritiek op sommige dingen in de Vlaamse Beweging. En het merendeel van de tijd kan ik mij daar ook instemmend bij aansluiten. De overmacht van de partijpolitiek op de Beweging en het opslorpen van personeel door de Vlaams-nationalistische partijen heeft inderdaad bij momenten geleid tot starheid. Waar de Vlaamse Beweging lang geleden ook aandacht had voor sociale problematiek, is het de laatste decennia bij momenten wel heel stil geworden.

Verandering

Sommigen menen echter dat de oplossing ligt in het oprichten van hun eigen losse groepen, gebaseerd op modellen uit het buitenland. Van Severen heeft hier ooit een mooie uitspraak over gedaan: “Wij houden niet van één of andere nabootsing van het buitenland.”Zoals altijd ben ik van mening dat kritiek altijd constructief moet kunnen zijn, maar dat je er ook altijd een zeker engagement aan moet koppelen. Vind je dat iets niet goed draait? Word erin actief, kijk hoe het werkt, wat fout loopt en verander vervolgens de dingen vanbinnen. Je verandert immers de wereld niet door eruit te stappen. Enkele individuen denken ook dat het op één of andere manier productief zou zijn om te schelden op alles wat van nieuwe initiatieven komt uit de Vlaamse Beweging.

Vanuit organisaties als NSV! en Voorpost is de laatste jaren steeds meer de roep gekomen om een actuelere invulling te geven van het nationalisme, zonder dat daarbij op enig moment afstand zou worden gedaan van de kern van de volksnationalistische zaak. Sommigen menen echter dat de Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd opeens ondergeschikt zou zijn, of opeens zelfs geen belang meer zou hebben, in de nationale strijd. De nationale strijd en de sociale strijd zijn één en ondeelbaar. Wie beiden loskoppelt van elkaar is stekeblind. Slechts de nationale strijd kan ons verenigen, want in de natie zijn wij één, en slechts de sociale strijd kan een betere toekomst bieden voor ons volk. Dat deze roep om hervitalisering steeds meer gevolg krijgt, en ook actuele gevolgen die binnenkort duidelijk zullen worden gemaakt, is steeds meer te zien.

Het oude spoor

Onze wens is in de eerste plaats een Republiek Vlaanderen en zo verder te werken aan de Dietse hereniging. Geen Vlaamse anarchie, geen Dietse anarchie, maar een solidaristische invulling van de staat. Naar ons inzien kan dit echter enkel door de staatsgrenzen te trekken langs volksnationale grenzen. En niet langs de kunstmatige grenzen van een staat die gesticht is om de belangen van een kleine kapitalistische elite, de geopolitieke belangen van Frankrijk en enkele pilarenbijters veilig te stellen. Het is een feit dat de Walen een Europees broedervolk zijn, maar nooit zullen wij daarmee in vriendschappelijke verhouding kunnen leven zolang de Belgische staat bestaat. Die staat dient immers om de twee volkeren uiteen te spelen om zo dit als schaamlap te gebruiken om een politieke cultuur van postjesnemen en postjesmaken te legitimeren. Zowel de Groot- als de Heel-Nederlandse gedachte kan enkel een kans op succes hebben wanneer België eerst vernietigd wordt.

Als solidaristische volksnationalisten gaan wij dan ook vastberaden verder op het oude spoor met nieuwe schoenen aan. Geen nieuwe marsrichting, geen koerswijziging, geen toegevingen en geen compromissen aan het regime. De vorm kan veranderen, de kern nooit. Wanneer men ons verwijt om oude wijn in nieuwe zakken te verkopen, kunnen we dit gerust ergens als een compliment beschouwen. Wie het Belgische regime immers niet vanuit de kern en in zijn totaliteit in vraag stelt, stelt helemaal niets meer in vraag en wordt een zoveelste nuttige idioot van het regime. Het in vraag stellen van de invulling van de Belgische staatsstructuur is één, het onvoorwaardelijk eisen van de vernietiging ervan is twee, dit niet doen is een dikke nul. Een dikke buis op het nationalistische rapport!

Gisteren had ik het er al over, maar als ik bepaalde commentaren hoor en lees, kan ik enkel diep zuchten. Blijkbaar is voor sommigen in het Vlaams Belang nog steeds een frustratie aanwezig dat ze niet in kartel zijn kunnen gaan met Dedecker. Vooral Vanhecke en Morel worden volgens sommige kranten met een beschuldigende vinger gewezen. Als die twee iets verweten kan worden, zal het alvast niet zijn dat ze Dedecker hebben kunnen tegenhouden. In een partij die zich volksnationalistisch noemt en oorspronkelijk beroept op solidaristische beginselen, mag geen plaats zijn voor een asociale liberaal als Dedecker.

Het Vlaams Belang heeft er concurrentie op de rechterzijde bijgekregen. Lijst Dedecker als de rechtse liberale stem die een populistisch discours overneemt, de N-VA die er een conservatief Vlaams-nationalistisch idee uitdraagt. Wilt het Vlaams Belang dus op lange termijn overleven op de rechterzijde en een rol spelen die de 10% overstijgt, is het meer dan ooit nodig om een eigen profiel te kunnen schetsen. De enige manier om dit nog te doen is een solidaristische manier. Een programma dat socio-economisch een identitair en sociaal programma is en op politiek vlak duidelijk kiest voor een duurzame versterking van de middelen van de nationale staat.

Inspiratiebronnen kunnen ze genoeg vinden vandaag de dag: Revolte, TeKoS en Branding om de belangrijkste maar te noemen. In alle drie de tijdschriften wordt regelmatig nagedacht over de actuale problematiek en over wat er op een (meta)politieke schaal veranderd kan worden. Wanneer men terugkijkt naar het verleden moet men maar gewoon de teksten in een magazine als Dietsland-Europa vastnemen en er een actuele interpretatie aan geven, want in de drie eerstgenoemde magazines reeds gebeurt. Als het Vlaams Belang echter rechtspopulistisch wilt blijven, waar populisme zowel de vorm als de inhoud vormt, en niet kiest voor een rechtse, volksnationalistisch en solidaristische partij zal het verval zich blijven doorzetten en zullen ze blij mogen zijn met af en toe een opflakkering van de stemmen.

Het is niet nodig, of gewenst, om achterom te kijken naar “wat als Dedecker toch bij het Vlaams Belang was gekomen”, maar het is wel nodig om terug te gaan naar de basisbeginselen van het Vlaams Blok. Solidaristisch en volksnationalistisch; Vlaams, sociaal & nationaal!

En blaas dat kartel met VLOTT ook ineens op. Nationaal en liberaal rijmen dan wel op elkaar, ideologisch past het allesbehalve samen.

De uitslagen zijn definitief. Grote winnaars van de verkiezingen zijn CD&V en N-VA, gevolgd door LDD dat zijn zetels in het Vlaams Parlement dan wel verdubbelt, maar ondertussen wel ook toont dat Verstrepen absoluut geen leidersfiguur is aangezien Antwerpen voor LDD een enorme teleurstelling is. Niet dat ik daar rouwig om ben, integendeel. Hoe minder asociale LDD’ers in het Vlaamse Parlement geraken, hoe beter!

Algemene korte analyse

De zetelverdeling zou er als volgt uitzien (bron: deredactie.be):

1. CD&V: 31 (+3)
2. Vlaams Belang: 21 (-11)
3. OpenVLD: 21 (-4)
4. SP.a: 19
5. N-VA:16 (+9)
6. LDD: 8 (+4)
7. Groen!: 7 (+1)
8. UF: 1

Laten we dus eens kijken naar de uitslagen in zetels. Het rechtse en conservatieve partijlandschap haalt in totaal 97 zetels tegenover het linkse en progressieve 26. Als we daar alleen op zouden voortgaan, is dit een overwinning van het conservatieve Vlaanderen dat bijna meer dan drie keer meer zetels haalt dan het progressieve Vlaanderen en bijna vier keer meer. Maar dat zou een simplistische stelling zijn, aangezien de OpenVLD en LDD voor dingen als abortus en homohuwelijk weer progressieve standpunten halen.

We kunnen het dan ook misschien beter in devoluerend en status quo bekijken. Devoluerend zijn de partijen die meer bevoegdheden willen in Vlaanderen en status quo de partijen die vooral niet teveel willen morrelen aan bevoegdheidsoverdrachten, of die zelfs willen herfederaliseren. Daar zien we dat de uitgesproken devoluerende partijen 76 zetels halen (CD&V+N-VA+Vlaams Belang+LDD) en de status quo partijen 29 zetels (OpenVLD+Groen!+UF). Wat de SP.a wilt, hangt er zowat vanaf met wie je spreekt. Net zoals hun socio-economisch programma durft de SP.a niet echt meer keuzes te maken, of kan ze het gewoon niet meer.

De verliezers van vandaag dan. OpenVLD, SLP en het Vlaams Belang. Over SLP kan ik kort zijn; ze halen het niet ondanks het gemeende enthousiasme en idealisme van hun militanten. Ergens kan ik wel respect voor hen opbrengen, al zal ik met 95% van hun standpunten niet akkoord zijn. OpenVLD leidde dan weer onder een compleet gebrek aan strategie, inzicht en door het feit dat ze gewoon niet in de campagne geraakten. An sich hebben de liberalen in Vlaanderen wel het status quo gehaald aangezien de vier zetels minder van de OpenVLD gewoon bij LDD lijken te zijn gekomen. Bart Somers zal er vet mee zijn, zijn positie als voorzitter is hij alvast kwijt.

De uitslag van het Vlaams Belang

Maar waar de meeste lezers van dit weblog wel nieuwsgierig naar zullen zijn op deze webstek is mijn mening over de nederlaag van het Vlaams Belang. 11 zetels en 8,9% op Vlaams niveau verliezen is een grote klap. Waar is het dan fout gelopen bij het Vlaams Belang? Mijn inziens is het beginnen foutlopen bij de grote overwinning bij de vorige Vlaamse verkiezingen. Zowat iedereen kon toen al weten dat de 24% van toen niet meer haalbaar was voor herhaling en dat de partij te snel gegroeid was. Er was geen ideologische lijn meer te vinden in de partij die schipperde tussen liberaal en sociaal zonder ooit een echte keuze te kunnen maken. Wanneer het goed ging, pleitte het Vlaams Belang duidelijk voor een liberaler economisch beleid, maar toen de crisis losbarstte ging het opeens over naar een pleidooi voor een sociaal beleid en werd een pleidooi gehouden tegen het liberalisme en wild kapitalisme.

En nu?

Wat het Vlaams Belang dus zou moeten doen, is zich op de eerste plaats bezinnen. Dewinter heeft gelijk wanneer hij stelt dat er nieuwe spelers op het politieke speelveld zijn zoals LDD en de N-VA. Die nemen inderdaad kiezers af, maar als je daar geen goed antwoord op kunt vinden, kan je tot in de spreekwoordelijke oneindigheid blijven bezig zijn met communicerende vaten spelen met elkaar. Er is dan ook nood dat het Vlaams Belang een duidelijke visie neerlegt over maatschappij en economie en dan ook kiest voor, u hoort mij al komen, een duidelijke solidaristische en dus volksnationalsitische keuze (die twee begrippen zijn dan ook onlosmakelijk aan elkaar verbonden). Duidelijk kiezen tegen de consumptiemaatschappij, het destructieve kapitalisme en liberalisme en pleitten voor een maatschappij waarbij de Traditie centraal staat, tegen het vervlakkende consumptiedenken. Je kan proberen om hip en trendy over te komen, maar het is uiteindelijk de gewone man in de straat, de arbeider en bediende, die je moet overtuigen, niet de snobs. Dit laatste zou dan ook rechtlijn ingaan tegen heel de idee van een volksnationalistische partij.

Ook zal de keuze voor een solidaristische keuze net kiezers binden, als men dan toch de moeite doet om via lokale vormingsavonden voor de leden het solidaristische ideaal uit te leggen en met nationale vormingsavonden het kaderpersoneel ervan te doordringen. Een kiezer en/of lid doordrongen van een ideaal, een ideologie, zal immers véél minder snel geneigd zijn om nog voor een andere partij te kiezen dan één die gewoon kiest uit protest op een partij die zich vooral als anti-… profileert. Waarop zou deze solidaristische lijn zich dan moeten baseren, zonder daarbij direct in intellectualistische discussies te vervallen?

1. Verdediging van de identiteit: een strijd tegen islamisering, veramerikanisering, verfransing en de consumptiemaatschappij.
2. Verdediging van de soevereiniteit: een strijd tegen verdere liberalisering, voor de hernationalisering van de energiesector in een Vlaamse Energiemaatschappij, werken aan een Europese militaire alliantie met als doel uittrede uit de NAVO en het oprichten van een nationale bank in samenwerking met Nederland (een VLANEL-bank)
3. De kern van het systeem aanvallen: de vraag durven stellen waarom er nieuwe immigranten blijven komen en dus het kapitalistisch systeem in vraag durven stellen, de vraag durven stellen waarom de VSA Turkije bij de EU wilt en dus het pro-atlantistische standpunt verlaten.
4. Ideologische lijn trekken: een volkspartij zonder basisideologie is geen partij, maar een samenraapsel dat met enkele draden bijeenhangt. De oude CVP had de personalistische beginselen om bij elkaar te blijven, de VLD de burgermanifesten, etc… Het is mijn inziens aangeraden dat het Vlaams Belang het kartel met VLOTT opblaast en de idee van verdere structurele samenwerking met Dedecker volledig verlaat. Zeker in deze tijden is het nodig om nationalistisch te denken i.p.v. liberaal.

Want laten we vooral eerlijk zijn over het laatste. De kiem van het succes van LDD is geplant door het Vlaams Belang. Door te kiezen voor een rechtsliberaal discours hebben zij de weg geeffend voor de opkomst van brulboei Dedecker en zijn kornuiten. Het Vlaams Belang had moeten kiezen voor een volksnationalistisch en solidaristisch discours, volgens de lijnen die uitgezet zijn in geschriften als Dietsland-Europa en mensen als Karel Dillen. Al moeten die ideeën uiteraard van tijd tot tijd geactualiseerd worden, het blijft wel vitaal dat zij de basis blijven vormen voor een nationalistische partij die het Vlaams Belang wilt zijn. Voor een Vlaanderen met een sociaal en identitair beleid! Vlaams, sociaal & nationaal!

Morgen meer beschouwingen over de verkiezingsuitslag…

Vandaag was ook Voorpost, waaronder uw nederige dienaar weer present toen de Franstalige imperialisten kwamen provoceren in Halle. Net zoals op 22 mei 2009 waren wij present om te reageren op de Franstalige provocaties van de villaburgemeesters in de Vlaamse Rand. Het resultaat kan u hier zien (filmpje onder de titel “Niet-benoemde burgemeester krijgt ei tegen zijn hoofd“) en in volgend artikel:

http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=DMF20090605_084

Damien Thiéry, die beschermd werd door een politiekordon, kreeg hierbij enkele eieren naar het hoofd geslingerd. De gerechtsdeurwaarder kon uiteindelijk onder politiebescherming de vaststelling uitvoeren. Dat werd ter plaatse vernomen.Toen de militanten de weg wouden versperren naar de plek waar zich voordien de aanplakborden bevonden, kwam het tot een trekken en duwen met de politie die Thiéry beschermden. De militanten schreeuwden slogans als ‘cyaankali voor het FDF’ en ‘Waalse ratten, rol uw matten’.'Dit is waar de democratie in België voor staat, dit is niet meer aanvaardbaar. Het wegnemen van de aanplakborden is illegaal. Ik zal een klacht neerleggen bij de rechtbank in Brussel’, zei een aangeslagen Thiéry.

En dan nog eens zeggen dat we niet gastvrij zijn. De man kreeg spontaan en gratis twee eieren. Een gratis cadeau voor alle soorten imperialisten van die slag. De Vlaamse Rand is wat het is; Vlaams! Een kleine correctie nog; er werd niet geroepen “Waalse ratten, rol uw matten“, maar “Franse ratten, rol uw matten“.

Volgend stuk is genomen uit het Voorpostberichtenblad. Het toont nogmaals aan dat solidarisme voor een organisatie als Voorpost geen holle term is, maar een actieve leidraad in de solidariteit met de zwaksten van onze volksgemeenschap. Geïnteresseerden mogen altijd contact opnemen en medewerkers zijn altijd welkom!

Gratis bijlessen en huiswerkbegleiding

Om een toekomst te hebben, is degelijk onderwijs noodzakelijk. Sommige leerlingen hebben nood aan bijlessen. Iedere Vlaming heeft hierop recht. Maar in de praktijk is dit niet altijd betaalbaar (o.m. voor een aantal gezinnen met kinderen waar we met het eindejaar een kerstpakket afgeven). Daarom gaat Voorpost van start met het organiseren van gratis bijlessen en huiswerkbegleiding voor Vlaamse kinderen. Geëngageerde leerkrachten (in opleiding) en/of leden en sympathisanten die kunnen helpen en die bereid zijn om hieraan vrijwillig mee te werken, kunnen zich bij ons melden. Twee kinderen krijgen via Voorpost ondertussen gratis bijles.

Echt van start wensen we met dit initiatief te gaan vanaf het nieuwe schooljaar, begin september. Voorpost is bereid om via de Huizen van Vlaamse Solidariteit de eventuele verplaatsingskosten van de vrijwilligers te vergoeden. Voor meer info over dit initiatief of om u te melden als vrijwilliger kan u terecht bij Kerstin op het nummer 0493 15 66 08.

Solidarisme: geen holle slogan!

http://www.voorpost.org/

Zoals ik hier reeds zei, had Dewinter een paar rake punten gemaakt in TerZake. Als het goed is, dan zeg ik het. Maar als er mijn inziens iets ontbreekt, vul ik ook maar al te graag aan. Uiteraard weet ik dat politici gedwongen worden om in de politieke kleuterprogramma’s van de VRT zo kort en bondig mogelijk te antwoorden, liefst binnen de vijf seconden, dus het is geen aanval op de dingen die Dewinter zei. Integendeel, dat blijven zinnige dingen, maar ik ontbrak een paar stukken. Bij deze een korte aanvulling.

Wat ontbrak

Om te beginnen ontbrak ik wel een diepgaande analyse waarom het fout gaat in de maatschappij. Niet dat de VRT tijd zou hebben gegeven voor die analyse, maar alvast een teken van leven van die analyse zou al leuk zijn geweest. Het leeft helaas echter vooral bij wat gebruik van grote termen als volksgemeenschap. De kritiek op het kapitalisme, dat net heel de consumptiemaatschappij stimuleert, en het grootkapitaal dat de versplintering van de identiteit promoot, bleef helaas achterwege. Als is het misschien fout om te spreken van de consumptiemaatschappij, maar is het beter omtespreken van een overconsumptiemaatschappij. Het maatschappijmodel van de overconsumptiemaatschappij, en de daaruit voortvloeiende ideeën en denkpatronen, zijn immers gebaseerd op overproductie en constante expansie. 

Liberalen stellen bij momenten dat door het eigenebelang na te streven de mens enkel zou voldoen in zijn eigen behoeftes en niet meer zou consumeren dat wat hij nodig heeft, plus een beetje luxebehoeften. Het zou gewoon allemaalveel efficiënter gebeuren. In de praktijk zit het wel iets anders in elkaar. Hoe werkt immers heel onze huidige systeem? Het doel is om te beginnen de mensen wijs te maken dat ze constant nieuwe dingen nodig hebben, ook al weten ze dat nog niet, is. Vervolgens moet je de mensen wijsmaken dat ze vijf van die nieuwe dingen nodig hebben. En de mensen zover krijgen dat ze geloven dat ze vijf van die nieuwe dingen nodig hebben, maar dat ze vervolgens ook om de zoveel tijd nieuwe moeten kopen, dat is het succes van de overconsumptiemaatschappij.

Wat te doen

Zagen over dit probleem is één. Er iets aan doen is twee. Wat hebben we dus nodig? Een breed maatschappelijk offensief en dit  gecombineerd met bepaalde accenten die gelegd worden in het gevoerde onderwijs- en cultuurbeleid. Verder ook minder een sfeer van “liberalisering = goed” uitdragen in de politiek en we zouden al veel verder zijn. Onderwijs speelt hierin een cruciale rol en laten we eerlijk zijn, onderwijs is nooit een neutraal iets. Onderwijs is nooit neutraal en hoort het ook niet te zijn. Het onderwijs is altijd een middel geweest om kinderen en jongvolwassenen te conformeren in een bepaald denkkader. Wat we, onder andere, moeten doen, is dringend een paar taboe’s overboord gooien zoals “pluralisme is altijd goed en we moeten overal en altijd pluralistisch zijn” en dingen als “nationalisme is altijd slecht en Hitler was een nationalist“. Het wordt dan wel niet altijd even letterlijk gezegd, het is wel vaak de boodschap die overkomt en onthouden wordt door teveel mensen. Vervolgens moeten we onze visie op volksverbondenheid, het belang van de volksgemeenschap, het concept van de volksgemeenschap (!) in de geesten van de volgende generaties brengen. Dit sijpelt dan door naar het sociale middenveld en dat is dan ineens het maatschappelijk offensief waar ik over spreek.

Ik hoor sommige kriticasters als komen met dat dit indoctrinatie is. Wel, indoctrinatie is net wat er elke dag gebeurt in het onderwijs, in de journaals, in documentaires en in reclame. Er wordt ons een maatschappijbeeld opgelegd, gestuurd door de heersende elite. Men kan stellen dat de elite verdeeld is over belangrijke breekpunten, maar dat is onzin. De elite is hoogstens verdeeld over enkele details in de marge. SLP-voorzitter Geert Lambert heeft dan ook wel een punt wanneer hij stelt dat de politiek probeert de maatschappij en de instellingen op te delen in de drie grote politieke blokken: christen-democraten, liberaal-democraten en sociaal-democraten. Wat dan nog overblijft, en dus niet verdeeld en gecontroleerd kan worden door hen, moet gedemoniseerd worden of zodanig pluralistisch gemaakt dat er geen duidelijk profiel meer overblijft. Ergo dat er geen dreiging meer gevormd wordt naar die elite toe.  

De elite kan dan wel over sommige punten verdeeld zijn, en dan nog, als het erop aankomt om hun heersende hegemonie te verdedigen, zullen ze eensgezind handelen. Het is alsof drie leeuwen ruzie maken om een karkas en om beurt een stuk vlees eruit scheuren. Omdat de leeuwen onderling ruzie maken, wilt echter nog niet zeggen dat ze hun karkas gaan delen met de gieren, hyena’s of andere kandidaten.

Na jarenlange traditie is de zaal Harmonie niet meer beschikbaar voor onze Radicale Sporenherdenking en zijn we moeten uitwijken naar een andere zaal. De Radicale Sporenherdenking vindt nu plaats in een fusiegemeente van Antwerpen. 

Wanneer? Zaterdag 27 juni om 20u Waar? Zaal ‘Den Bart’ in de Sint-Bartholomeusstraat 9 te Merksem.

Thema: “Op eigen kracht naar Vlaamse macht” Gastspreker: volksvertegenwoordiger Filip De Man. Strijdrede: Johan Vanslambrouck

Iedereen present!

Affiche hier op volledige grootte te vinden. Zie ook www.voorpost.org voor meer informatie.

http://www.hln.be/hln/nl/3624/Verkiezingen-2009/article/detail/861971/2009/05/22/Vlaamse-actievoerders-beletten-Franstaligen-affiches-te-plakken-in-Halle.dhtm

Kandidaten en militanten van de Franstalige lijst “Union des Francophones” (UF) hebben vandaag tevergeefs geprobeerd om verkiezingsaffiches op te hangen in het Vlaams-Brabantse Halle. Die gemeente stelt enkel aanplakborden ter beschikking voor Nederlandstalige propaganda. Enkele tientallen Vlaams-nationalistische actievoerders beletten echter dat de affiches geplakt konden worden.

De Franstalige delegatie, onder leiding van de niet-benoemde burgemeester van Linkebeek Damien Thiéry en van de Franstalige schepen uit Sint-Genesius-Rode Eric Libert, probeerden de officiële aanplakborden op het Oudstrijdersplein in Halle te bereiken. Maar ze raakten niet voorbij tientallen Vlaams-nationalisten, onder wie militanten van het TaalAktieKomitee (TAK), Voorpost en Vlaams Belang, die de Franstaligen verhinderden hun affiches te plakken. Sommige Vlamingen waren verkleed als verpleger, om de plaats “te ontsmetten van de Waalse griep”.

En uiteraard ook de videobeelden;

Heel mooie actie van Voorpost, TAK, N-VA en Vlaams Belang. Dit soort Forzia Flandria’s zijn uiteraard zéér positief te noemen!

Vandaag de dagen leven we in een liberale representatieve parlementaire democratie. Iedereen heeft een stem die via een evenredige verdeling zorgt voor een gelijke vertegenwoordiging van de politieke strekkingen in Vlaanderen. Iedereen heeft het recht op vrije meningsuiting, vrijheid van vergaderen, etc… We mogen dus zeggen en denken wat we willen, censuur is er niet meer. Althans, dat is toch de theorie.

Nieuw en oud totalitarisme

Wanneer men over totalitaire regimes spreekt, heeft men direct een beeld voor van regimes met soldaten in de straten, een zichtbare geheime dienst en met regelmatige verdwijningen van politieke tegenstanders. We kunnen echter ook stellen dat wij vandaag de dag in een totalitaire samenleving wonen. Alleen is het regime veel beter geworden in de schijn te bewaren van de vrije mens en worden er ook allerlei misleidende vormen van totalitarisme gebruikt om politieke oppositie tegen het systeem de kop in te drukken. Waar vroeger werd gewerkt met fysiek geweld om de oppositie aan te vallen, werkt men nu veel slimmer. In vroegere tijden werden opposanten nogal zichtbaar en fysiek uitgeschakeld. Ze verdwenen (waardoor iedereen wel kon raden wat ermee gebeurde) of werden gewoon vermoord. Betogingen en opstanden werden met de wapenstok, de bajonet of het geweer neergeslagen of uiteengeschoten.

Het ontstaan van de consumptiemaatschappij heeft het regime echter een machtig wapen gegeven. Door het voeden van het individualisme worden oude sociale verbanden en wordt het sociale middenveld ondermijnd. Mensen worden aangemoedigd om hun eigen belang na te streven, ook als dit ten koste gaat van anderen. En al juich ik uiteraard de materiële vooruitgang tegenover het begin van de 20ste eeuw toe, het materialisme heeft er ook voor gezorgd dat mensen een disproportioneel groot belang hechten aan hun bezittingen. De arbeiders hadden vroeger amper iets te verliezen bij het ondernemen van politieke actie, vandaar ook de term proletariërs.

Totalitarisme in de maatschappij

Een andere eigenschap van de totalitaire staat, althans toch volgens Hanna Arendt (die we niet echt van sympathie kunnen verdenken van radikaal-rechts gedachtegoed), is het ineenstorten van de klassen in de maatschappij. Iets dat we ook vertaald zien in de opbouw van totalitaire bewegingen. Daarin is iedereen gelijk buiten de leider die als een soort nieuwe absolute vorst boven zijn volgelingen zweeft. Ook deze afbraak van de klassen kunnen we herkennen in de huidige maatschappij. Om een totalitaire samenleving te creëeren, is de afbraak van overkoepelende structuren en groepsgevoel immers vitaal. Enkel het individu mag nog bestaan. Duizend individuen zijn immers makkelijker te controleren dan honderd georganiseerde militanten.

Bovenop de afbraak van de groepen en overkoepelende verbanden is er ook nog een andere belangrijke factor; sociale uitsluiting. Opstandelingen tegen het systeem moet men immers niet proberen neer te knuppelen wanneer men een machtig media-apparaat heeft dat het voor het regime doet. Ook fenomenen als “anti-fascisme” dienen enkel voor het overleven van de staat te waarborgen. De grootste successen tegen de oppositie zijn altijd geboekt geweest wanneer de controle van het regime het minst zichbare bleef. Zodra de bevolking zichzelf bespioneert en verdacht maakt, betekentdit voor de staat een enorme verlichting van hun taken.

Door de controle van de media en door de zelfspionage van de bevolking heeft de staat van na WOII ook voor de eerste keer, in een mate dat een dictatuur nooit heeft kunnen doen, zo een grote controle over de mensen. In alle lagen van de maatschappij; media, cultuur, samenleving, etc… wordt er nu gepleit voor een zo “pluralistisch” mogelijke samenstellingen. Buiten uiteraard de regimebedreigende krachten, die zijn naar het schijnt vanuit hun wezen vijandig naar de mens toe. Althans, dat wenst het regime ons wel wijs te maken.

Een nieuw volksfront

Wanneer de politieke klasse zich eensgezind, wat de verschillen onderling zijn wel zeer minimaal te noemen, tegen alle oppositie kant, is het nodig om een nieuwe weg in te slaan. De oppositie moet zich verenigen in een nieuw soort volksfront. Een identitair, anti-globalistisch, anti-kapitalistisch eenheidsfront tegen het cultuurvernietigende, globalistische en kapitalistische volksvijandige kamp. Eenheid tussen radikaal-links en radikaal-rechts. Maar dan moet radikaal-links ook eens gaan beseffen dat ze niet moeten streven naar dingen als meer migratie, aangezien dat net een wapen is van de neoliberale klasse. Die dienen immers om de lonen hier te drukken en het volk op te zetten tegen het grootkapitaal(1).

Maar totdat de radikaal-linkse kant (al zijn er uitzonderingen godzijdank) heeft geleerd dat het belangrijker is om te strijden tegen de volksvernielers en mensenhandelaars (want daar komt de huidige (economische) massamigratie op neer) dan te ijveren voor de emancipatie van zowat alles, zal het regime rustig verder doen met de demonisering van hun grootste bedreiging; de volksnationalisten en solidaristen.

(1) Het grootkapitaal is een kleine groep mensen die geen belang hecht aan het bestaan van naties, voelen zich met niemand buiten hun eigen sociale groep verbonden (en dan nog) en zullen enkel streven naar het eigen geldgewin. Zij zijn niet de burgerij die zich tenminste nog met een cultuur en volk verbond en zijn kapitaal ten minste ook nog gedeeltelijk ten dienste stelde van kunstenaars en musici. Dit grootkapitaal, dat zich steeds verder en verder op een globale schaal organiseert, wilt helemaal niet beperkt worden in hun doen en laten. Zij zullen dan ook altijd streven naar een verdere liberalisering van de economie. Het grootkapitaal produceert op geen enkele manier een meerwaarde aan de samenleving.

Als een parasiet teert het op de rijkdommen van de maatschappij. Rente en de handel in niet-bestaand geld op de beurzen maakt hen stinkend rijk. Wanneer we spreken over een “klassenstrijd” in solidaristische ogen is het beter om te spreken over de strijd tussen productieven en niet-productieven. Productieven zijn iedereen die bijdraagt door arbeid of investeringen aan de maatschappij in zijn geheel, ik heb het dan over veel meer dan pure economische factoren. Niet-productieven zoals het grootkapitaal teren op de maatschappij en haar verwezenlijkingen als een parasiet die zich volzuigt.

U zult het gemerkt hebben, maar het is weer even wat stiller op deze weblog. Niet dat ik het beu ben of geen inspiratie heb, verre van zelfs. Maar aangezien ik graag de dingen goed voorbereid, heb ik nu wat minder tijd. De reden hiervoor vindt u hieronder, genomen uit de rondzend e-post;

Aan alle nationalisten,

Gelieve in bijlage een uitnodiging te willen vinden van een avond die door Voorpost Antwerpen en de Kempen wordt georganiseerd rond het thema ’solidarisme’.

Het solidarisme is ontstaan uit de kerkelijke sociale leer en vond zijn uitdrukking vooral in het Verdinaso (Verbond van Dietse nationaal-solidaristen) van Joris van Severen. Het was een antwoord op zowel het marxisme als het kapitalisme; een soort van ‘derde weg’, gestoeld op de samenwerking tussen werkgevers en werknemers. Ook in Voorpost was het solidarisme nooit ver weg.

Maar kan het solidarisme vandaag nog iets betekenen? Is er nog wel een toekomst voor? Zijn er in onze huidige samenleving sporen te vinden van het solidarisme? Hebben er ooit al solidaristische regimes bestaan? Is het solidarisme een gepaste sociaal-economische visie voor het nationalisme?

Yves Pernet zal ons helpen deze en andere vragen te beantwoorden. Yves was hoofdredacteur van het tijdschrift ‘Branding’ (NSV!) en medewerker aan de ‘Nationalistische Vormingscel’. Op het internet heeft hij zijn eigen weblog: ‘Vrij Europa’.

Waar en wanneer gaat deze avond door? Op de eerste verdieping van Café Den Bengel, Grote Markt 5 te Antwerpen op donderdag 16 april om 20u. Inkom gratis. Voor meer info: Wim De Winter 0479/31.94.28.

Ik heb over hetzelfde thema al een lezing gegeven in Nederland, maar hou er toch van om telkens nieuwe elementen te verwerken in deze dingen. Daarom dat ik nu bezig ben met enkele dingen te herschrijven en herformuleren. U komt toch ook. Op de webstek van Voorpost staat het hier; http://www.voorpost.org/3/42 . En voor onze vrienden antifascisten, ik ben inderdaad geen nationaal scriptor meer (en heb het volste vertrouwen in mijn opvolger), maar dat wil niet zeggen dat ik niet meer actief ben in de radikale Vlaams-nationalistische kringen (NSV! en Voorpost e.a.). Integendeel!

Het volk is geen volk dat geen veten vergeeft,
dat dweept met storm en geen stuurman heeft,
dat volk is geen volk.

Maar geef mij het volk dat staag, dat sterk,
 zijn schoudren vereend voor ‘t ene werk:
de roem van’t volk.

Des staakt uw kralen, uw woordenstrijd,
grijpt als één hand naar’t stuur van den tijd,
en sticht het volk.

Het volk is oordeel, het volk is straf,
spreekt recht, schudt azende leiders af
in naam van’t volk .

Nand Vercknocke

Verschenen in de laatste nieuwe Revolte. Met excuses voor veralgemeningen, maar plaatsbeperking beperkte mij om telkens een ganse analyse te geven.

Inleiding

Zoals alle lezers van dit magazine wel zullen weten loopt horizontaal doorheen België een taalgrens. Het feit dat deze staat is gebouwd op het uitbuiten van deze taalgrens zorgt voor de nodige spanningen, ook dat moet ik niemand hier nog uitleggen. Culturen botsen en verscheidende interpretaties over de invulling van de staat, over de invulling van cultuur, economie, etc… zorgen voor steeds meer botsingen waardoor het vormen van federale regeringen steeds een groter probleem wordt. De taal in de achterkamers van de politiek en de economische elites is op Belgisch niveau immers nog steeds het Frans. Vooral in de Brusselse salons is er bij vele regimeslaven nog steeds de nood om Frans te spreken. Maar hoe komt het dat dit gebeurd isIn dit kort artikel wil ik even een paar redenen uiteenzetten waarom de verfransing zo een sterk element was en is bij de stichting en het in stand houden van de Belgische staat.

Een zeer korte geschiedenis van de burgerij

In de geschiedenis van West-Europa kan men vanaf de 17de eeuw zien hoe de toenmalige handelaarsklasse zich langzaam begon te ontpoppen tot de beginselen van een burgerij die klaar was voor de finale confrontatie met de adel. Hun toenemende economische macht was niet langer gebaseerd op landeigendom, zoals bij de adel het geval was. Bij de burgerij werd de macht gegeven doordat zij een financiële basis had, die steeds meer en meer aan belang begon tewinnen. Zoals zovaak de politiek de economie volgt, wilde de burgerij meer en meer deelnemen aan het bestuur, wat hen hoogstens lukte tot op een bepaald lokaal niveau. Hoger geraakten zij niet doordat de adel hun macht bleef behouden en de pogingen van de burgerij om door te dringen tot de hoogste regionen van de macht. Bijna letterlijk op de vooravond van de Franse Revolutie werd bij de Franse Staten-Generaal (kort gezegd: het bijeenroepen van alle standen) aan alle standen één stem gegeven. De adel had één stem, de vertegenwoordiging van kerk had één stem en de “derde stand” (boeren en burgerij) hadden ook één stem. Na een lange strijd was de burgerij het beu, eisten ze twee stemmen, de koning weigerde eerste, waarna een hoop gebeurtenissen volgden die leiden tot de Franse Revolutie.

Kortom; de burgerij verwierf niet zonder slag of stoot haar macht en vaak moest er enorm veel geweld ingezet worden om de adel te verdrijven uit haar machtsposities. In de 19de eeuw was de burgerij dan ook in grote delen van West- en Centraal-Europa aan de macht gekomen of aan het komen. De burgerij, trots door haar jarenlange strijd tegen de adel, verbond zich ook aan het nationale belang. Het belang van het volk tegen dat van de adel, de vrijheid om zich te kunnen verrijken zonder aan feodale regels te moeten voldoen. In vele landen was de burgerij dan ook hevig nationalistisch. Maar in Vlaanderen verfranste de burgerij en weigerde ze de taal van haar volk te spreken. Om uit te leggen waarom dit gebeurde, moeten we even nog verder in de tijd teruggaan.

De vernietiging van de Vlaamse burgerij en de stichting van België

In de 16de eeuw was ons land een oorlogstoneel waarbij de Spaanse troepen meedogenloos de protestante en andere gereformeerde christenen opspoorden en poogden uit te roeien. Het was vaak de burgerij die calvinistisch of lutheraans was geworden en de strijd van de Spanjaarden was dan ook in de eerste plaats tegen hen gericht. Daarbij komt nog eens het feit dat legers in die tijden wel eens de neiging hadden om massaal te plunderen (als voorbeeld de Spaanse Furie) wanneer hun lonen niet of onvoldoende uitbetaald werden. Het eerste slachtoffer in die tijden was dan ook de bezittende klasse in de steden, met name de burgerij. Nadat zij door voorvallen als de Spaanse Furie hard was getroffen geweest, verliet zij ook Vlaanderen na de val van Antwerpen in 1585. Hierdoor werd Vlaanderen in de ontwikkeling van haar burgerij eeuwen achteruit gesteld. In tegenstelling tot andere gebieden in West-Europa bleef de adel haar macht behouden en werden de restanten van een beginnende burgerij niet tot amper nog betrokken bij de evoluties in het opbouwen van de staat.

Men zegt vaak dat België het land van het compromis tussen twee verscheidende werelden is. En ook de stichting van België is hierop geen uitzondering. België is gesticht als het compromis tussen Wallonië met een burgerij die zich verder verrijkte door de industrialisering enerzijds. Anderzijds had je dan het agrarische Vlaanderen waarbij de industriële activiteit zich maar zelden verhief boven het ambachtelijke niveau. De textielnijverheid was de enige uitzondering en de weinige burgerij hier beperkte zich tot een handelsburgerij, geen industriële. Zo was de stoommachine, één van de voorbeelden van industrialisering, in Vlaanderen pas ingevoerd in 1828. Toen de Belgische staat dus ontstond was de macht hier bijna nog op een feodale manier verdeeld. In Vlaanderen waren de machthebbers de landadel en de kerk. Er was hier dus geen burgerij die kon verwijzen naar een lang verleden van strijd tegen feodale machtsverhoudingen. De burgerij die zich dan ook vanaf het midden van de 19de eeuw eindelijk zou beginnen ontwikkelen, probeerde dit dan ook te compenseren. Ze probeerden zich te spiegelen aan de aristocratie die Franstalig was geweest en zich via dat Frans en allerlei ander uiterlijk vertoon (blazoenen, etc…) zich boven het volk hadden geplaatst. Wegens het gebrek aan dat uiterlijk vertoon, wierp de Vlaamse burgerij zich als hongerige honden op het Frans. Het gebruik van het Frans moest dan ook al de andere tekorten compenseren; het gebrek aan een verleden, het gebrek aan nationale uitstraling, het gebrek aan sociaal gezag, etc… De meerderheid van de burgerij in Vlaanderen verfranste dan ook in zeer snel tempo.

De verfransing van de staat en de maatschappij

De staat moeide zich niet op zoveel vlakken als nu en de zaken waar ze zich wel mee moeiden (buitenlandse zaken, defensie, etc…) waren dan ook meer dingen waarmee de burgerij zich bezighield. Magistraten, officieren, ambtenaren, leerkrachten, etc… werden voor het merendeel uit de burgerij gerekruteerd. Dit omdat enkel de rijkere burgerlijke families in staat waren om het geld en de tijd te investeren in de opleidingen daarvoor. Doordat de staat nog zo klein was, was er ook nog geen behoefte aan een grote middenklasse om die te dragen. Tot in de lokale besturen was de Franstalige burgerij massaal aanwezig. De politieke macht beperkte zich immers tot haar gebieden, waardoor de adel en clerus zich amper interesseerden in de staat. Al zijn er uiteraard uitzonderingen te noteren. De gewone mens kon dan ook leven, werken en sterven zonder ooit langdurig in contact te zijn met het staatsgezag zoals vandaag de dag.

Wanneer de staat echter begint uit te breiden, beginnen ook de bevoegdheden van die staat uit te breiden. De invulling van de staatselites veranderde echter niet, integendeel. Doordat de internationale economische toestand veranderde, de macht kwam meer en meer in de handen te liggen van economische holdings om zo grotere kapitaalsgroepen te vormen. Deze kapitaalsgroepen schurkten samen bij het hart van het centrale bestuur; Brussel. Vandaar de fixatie van de Franstalige burgerij op Brussel; zij verdedigden hun belangen daar als een lobbygroep voor zijn tijd. Door de economische expansie, de uitbreiding van de staat en het uitbreiden van de burgerij, zonder dat er een echte middenklasse ontstond, werd het Frans meer en meer een dominante taal in het alledaagse leven. Voortaan werden mensen meer en meer met de staat geconfronteerd, een staat die dan ook nog eens Franstalig was en bezet door een klasse van burgerij die bijna hysterisch vasthield en vasthoudt aan het Frans. Slechts door een opkomend nationaal bewustzijn en door veranderende economische verhoudingen kon Vlaanderen zich gedeeltelijk lostrekken van deze machtsverhouding.

Conclusie

Ik zeg in het vorige tekstblok wel degelijk “gedeeltelijk” aangezien wij ons nog steeds in het Belgische keurslijf bevinden dat in se niet veranderd is. Nog steeds ligt de macht van de kapitalistische klasse in de Brusselse salons en nog steeds is de grote voertaal daar Frans. De opkomst van een Vlaamse kapitalistische klasse is op dat vlak toe te juichen aangezien zij botst met de huidige heersende Franstalige klasse en de restanten van de oude burgerij. Op die manier is het misschien wel interessant om te merken dat wat sommige kapitalisten in Vlaanderen nu doen ergens te vergelijken valt met de opstand van de burgerij tegen de adel in andere landen. Willen wij Vlaanderen dan ook onafhankelijk maken, moeten wij korte metten maken met de Belgische staat. Slechts dan kunnen wij onze eigen staat in handen nemen en vanuit een Vlaams perspectief onze Vlaamse belangen behartigen.

Yves Pernet

Zie ook ROOSSENS, A., “De Vlaamse kwestie: ‘pamflet’ over een onbegrepen probleem”, Kritak, Leuven, 1981