Några snabba intryck från min första DIK-kongress nu i helgen:

- Roligt
- Intressant
- Förvånande informellt (jämfört med vad jag väntade mig)

Några milstolpar måste man nog säga sattes under 2009 års kongress. För första gången beslutade sig DIK för att ställa sig positiv till praktik under studietiden, ett önskemål som ofta har tagits upp under de gångna åren, särskilt från studenterna.

Ett beslut togs om att avveckla DIK:s yrkesanknutna delföreningar. Avvecklingen kommer att ske under 2010 i samarbete mellan förbundsstyrelsen och delföreningarna. Detta var den enda fråga som lyckades skapa turbulens (faktiskt) och jag tycker det var spännande att många som satt i salen röstade för att avskaffa sig själva, som varande medlemmar i någon av delföreningarnas styrelser. Det kan man kalla för framåtanda! Utveckling är svårt att genomföra via majoritetsbeslut men det lyckades ändå i det här fallet. Förbundsstyrelsen fick dock omformulera/förtydliga sin proposition för att den skulle gå igenom.

Jag stödde själv den omformulerade propositionen, dels därför att jag tycker att den analys som låg bakom förslaget till ett förändrat arbetssätt inom DIK var relevant, dels därför att jag försökte tänka utifrån den “vanlige medlemmens” perspektiv. Många medlemmar är obekanta med delföreningssystemet, som också kan uppfattas som för tungt rent administrativt. Arbetsgrupper kan istället ge fler medlemmar möjlighet att engagera sig i att arbeta med en särskild fråga för en kortare tid, vilket både ger mer inflytande för fler och ett effektivare arbetssätt, om det hela fungerar som tänkt.

För mig själv är det hedrande att ha fått förtroendet att sitta i DIK:s förbundsstyrelse. Det ska bli tre intressanta år föreställer jag mig, med många angelägna uppdrag. Läs mer om kongressen här >>

Läs om mer detaljer på Bibliotekariebloggen >>

Att sitta inne när solen för ovanlighetens skull visade sig igår var inte så kul. Annars tycker jag det varit intressant och lärorikt att vara med på DIKs kongress för första gången. Att jag är trött beror inte bara på kongressen utan också på grannar som spelar hög musik kvart i 5 på morgonen.

Vad har så kongressen kommit fram till?
1) Det största frågan var upplösningen av delföreningarna, t ex Bibliotekarieförbundet. Till slut vann styrelsens förslag den kvalificerade majoritet som krävdes för en stadgeändring, med exakt de 54 röster som behövdes. Då hade tillägg om en övergångssperiod på 6 månader och att tillvarata delföreningarnas kompetens i professionfrågorna gjorts. En utvärdering ska göras till nästa kongress om tre år.

Är det här bra eller dåligt? Jag har till min förvåning hört att delföreningsstrukturen inte fungerat bra och att den hindrat styrelsens arbete. Vi var flera som hade svårt att förstå varför det inte gått att reformera nuvarande organisation. Samtidigt blir det en tydligare fackförening utåt som dessutom kan agera snabbare.

Det här innebär att alla 81 ledamöter vid nästa kongress kommer att utses via direktval. Vid årets kongress var det 39 stycken som blev valda av 2500 medlemmar. Styrelsen har även lovat att ge mer stöd till dessa så att de är bättre förberedda. Utan stöd från sin delförening kan det vara svårt att förstå alla frågor.

Men, DIK student och Logopedförbundet blir kvar i sin nuvarande form. Hur blir det med olika modeller?

Övriga frågor:
2) Johanna Hanssons och Helena Kettners motion om bättre stöd för chefer gick igenom.

3) DIK student fick äntligen stöd för praktik i utbildningen, men bara som valbar kurs.
4) DIK student fick även stöd för ett humanistiskt referensnätverk.
5) DIK student fick styrelsen att lova kontinuerliga uppföljningar av examinerade studenter.

6) Ny plattform för DIKs verksamhet 2010-2012 antogs. Jag tycker att mycket är bra i plattformen, t ex strävan efter rörlighet på arbetsmarknaden.

Dessutom höjdes medlemsavgiftern 22 kronor till 242 kronor.

Kongressen testade sloganen “Vi som vet lite mer” – jag hoppas och tror att den hålls internt.

Forgot that I’m going to run out of time and need to squeeze in some quadruple plays for the playmates lest we miss a Miss November. This one is super-special, so enjoy!

When the lovely and talented Monica Tidwell was born, the second issue of Playboy was fresh on the newsstands. This means that when she posed for the magazine in 1973 at age 19, she was the very first playmate to be younger than the magazine itself.

Photographed by Dwight Hooker and Bill Frantz.

This is a great spread. The photographers captured something very vulnerable and real in Ms. Tidwell (for my money the most beautiful Miss November yet), a sensitivity and gentle eroticism that lacks in many of the other shoots we’ve seen this month.

This is further carried through by the ambient lighting, the natural styling of her hair, and the focus on handmade, organically fashioned articles and materials like wood frames and wool blankets.

The whole shoot just has this really airy, sunlit, authentic, natural feel to it. It’s special.

Though she was discovered in Chicago (seems like they really had an active scouting scene there, doesn’t it? maybe because that’s where Hef is from? I guess one of these days I should look up the actual history of the magazine, huh), Ms. Tidwell was born in Shreveport, Louisiana and grew up in Georgia.

Like almost every other Southerner I have met or heard of, she had literary leanings when questioned about her ambitions. I don’t know what it is about the South that makes every person from there drip with this deeply poetic appreciation of nature and a playful love of language, but it seems to be a Thing.

I have met and loved so many great friendohs from the South, and they all have a beautiful, expressive outlook on life. (Dik and the LBC, I am looking at you two poetic ginger geniuses in particular!)

“One of my great ambitions in life is to write a novel as good as [Wolfe's] Look Homeward, Angel. My second great ambition is to make a movie with Ken Russell and Oliver Reed.” (“Ubiquitous Miss,” Playboy, November 1973)

According to the wiki, that dream of making a movie with Ken Russell (visionary director of The Who’s Tommy) is half coming true.

Tidwell is currently the primary producer of the off-Broadway play Mind Game in New York City. Ken Russell will direct the play and Keith Carradine will star.

Hands down my favorite picture from this pictorial.

Good on her! An ethereal, Autumnal little beauty (I told you redheaded Miss Novembers are I’m pretty sure a Thing), she reminds me of Sissy Spacek or Bridget Fonda and Jodie Foster. All peaches and cream and spattery freckles with strawberry blonde hair, but then there is something rabbity and tough about them, like biting on tinfoil, something driven and hardscrabble, determined when it comes to their quiet goals. Sorry to project emotive qualities and wax poetic. I just love country girls.

Dikke bovenbenen, lovehandles, kleine borsten, dikke bovenarmen, smalle kuiten, weinig zitvlak en noem maar op. Niemand is perfect en iedereen heeft wel opmerkingen over zijn of haar uiterlijk. Vooral vrouwen kunnen hier lekker over doordrabberen. Dames, niemand is perfect! Je kunt beter gewoon vrede met je lijf hebben en je kledingstijl hierop aanpassen. Want hoe dik, dun, lang of kort je ook bent, voor iedereen bestaat er geschikte kleding die de pluspunten accentueert!

Oke, er is dus voor iedereen geschikte kleding, maar waar vind je die? De dames van 2style4you hebben een geweldige site ontwikkeld! Hier kun je de online figuuranalyse doen en daarbij wordt een persoonlijk kledingadvies samengesteld. Vervolgens kun je deze kleding ook nog kopen op hun website!

Geen zin in zo’n uitgebreide analyse? Gewoon even door de tips scrollen kan natuurlijk ook!

Maandagmorgen 29 december in het jaar des Heeren 2008 zag ik op de weegschaal een mij tot nog toe onbekende cijfercombinatie verschijnen.
Ai. Werk aan de winkel.

Waar ging ‘t mis?
Een poging tot reconstructie:

20-12 Vertrek naar Tunesië
Dingen wijzigen…altijd link m.i., temeer daar ik er niet zo goed in ben.
In de serie ‘maak een goeie beurt’ had ik bedacht dat ’t misschien leuk zou zijn mijn auto eens schoon te maken vóor transport van Moeders, Simone en Holger naar Schiphol.
Na een jaar alle autohygiëne overgeslagen te hebben (druk) kon dat geen kwaad.
‘Kunnen ze ook wat zien door de ruiten’ was 1 van mijn betere Kerstgedachten.
Aldus een zak volgegooid met : alles wat op de bodem der Chrysler rondslingerde, asbakinhoud, diverse lege gezinspakken King, een stuk of 20 parkeertickets, as- & shagresten. Tevens een halve centimeter stof en vetaanslag (of was ’t asbest?) met 1 reusachtige zwaai van het dashboard geveegd.
Onwaarschijnlijk hoe je in 4 minuten zo’n auto een volledig ander aanzicht kan geven.
Diverse metertjes, die al enige tijd zoek waren, bleken ineens weer zichtbaar.
Minpuntje dan wel dat nu weer zichtbaar was dat her en der wat rood oplichtte, maar…kniesoor die over zoiets gaat lopen mauwen nu de stemming er net zo goed inzat.
Toch licht bezorgd even olie gepeild en jawel..dat kon geen kwaad want geheel beneden peilniveau. Zoiets moet je blijkbaar vaker doen dan eens per jaar.
Opgewekt door de eigen denk- en daadkracht fluks 2 liter Halfords-olie erin gepletterd en geheel gerustgesteld Simone en Moeders op gaan halen.
Te Kralingen mompelde S. nog wat over ‘raar benzineluchtje’ maar dat wist ik gelukkig masculien sterk te pareren met enige uitleg hoe 1 motor werkt + ‘hoe je olie bij moet vullen’ en dat je dat dan altijd een beetje ruikt.
‘t is een leuk mens, maar…blijft een Alpha hè.

Te Oosterflank – terwijl S. even weg was (zo’n vrouw hoeft niet alles te weten) om Moeders op te halen – toch maar even onder de motorkap gekeken, daar inmiddels geen sprake meer was van een beetje benzinelucht.
Meteen duidelijk:..doppie motorblok vergeten terug te draaien!
Dus lekker benzine dampend gebeuren.
Kutje, wat een domper op de vakantiepret.
Want om nu met een benzine spuitende motor naar Schiphol te karren met Simone (die altijd rookt), + Holger en Moeders (die in topvorm beiden al een minuut of 5 nodig hebben om uit een auto te komen, laat staan uit een brandend wrak in de berm der A4) ….
Manhaftig weten te onderdrukken:..even een sigaretje opsteken ter kalmering.
Dat leek niet handig boven nat dampend blok.
Tijd voor een momentje “Deductie & Analyse”, zou Sherlock Holmes tegen Watson gezegd hebben.
1e indruk..het open chassis onder ’t motorblok der Chrysler oogde niet direct heel rustgevend.
Tikkie jammer ook dat ik de motorblokdop altijd op de accu neerleg, en 1 ding was zeker (das zeldzaam bij mij) ..daar lag hij na een verkeersdrempeltje of 14 tussen Oude Noorden en Oosterflank beslist niet meer.
Werd nu toch echt tijd voor een goed idee.
Aldus panikerende besloot Onze Lieve Heer voor het eerst in tijden zich weer eens over mij te ontfermen; vanuit de rechterooghoek (sterkte -2) zag ik een rood vlekje schimmeren tussen de bekabeling.
‘Insjallah’ zou Mohammed B. geroepen hebben.
Snel doppie erop gedraaid en precies motorkappie dicht toen S. en Moeders arriveerden.
Uiteraard niks tegen hen gezegd, want de feminiene hormoontjes…een vak hoor.
Aldus vrolijk keuvelend over koetjes en kalfjes (niet verdronken in put) Holgie opgepikt en naar Schiphol getuft.
Wel onopvallend glurend of ik al een begin van uitslaande motorbrand ontwaarde.
Zo’n vakantie met extended family.. moet je ontspannen beginnen zeg ik altijd, anders wordt ’t niks.

Happen
Te Club Rimel Djerba houdt men erg van eten.
Een enorm cohort koks staat 3x daags klaar achter een tafel of 40 met zo’n beetje alles wat er wereldwijd bedacht is qua vast voedsel. Het te doorstruinen cateringgebied heeft een grootte van een flink basketbalveld. De 1e dag bleek ik zomaar de gehele Italiaanse sectie (pizza, macaroni, cannelloni, spaghetti, ravioli, etc..) te hebben gemist.
Ik ben niet echt een eter, maar geconfronteerd met deze overvloed vind ik mijzelve regelmatig tegen 13:30u. terug achter mijn 3e bordje Osso Buco, Boeuff Stroganoff, Goulash, Couscous ala Sahara, zwaardvis in oestersaus of weet ik ‘t.
Daarnaast dan een apart bordje met een enthousiaste selectie uit 1 van de 20 salades met daarbij wat verschillende broodjes met smeersels.
Uiteraard voorafgegaan door 2 kopjes Bijbelse lamssoep en afgemaakt met een onnodig ferme keuze uit de 3 kramen met mediterraan gebak, koekjes, kwarktaarten, mousse Tunesièn, 3 kleuren ijs etc. Koffie met wat whiskey-tjes toe natuurlijk.
Het is nog retegoed ook. En alles helaas ‘inclusive’.
Hele zorgelijke Hollandse trekjes komen naar boven.
Al voor Kerst begint heen en weer lopen van de strandstoel naar het restaurant – de dagelijkse lichaamsbeweging – echt problematisch te worden.
De enkels beginnen moeite te krijgen met de opbollende kuiten + overhangend buikgebeuren.
Aldus enorm flink besloten het ontbijt – toch gauw een bordje of 3 met pannenkoek, croissants, wat warme broodjes, eieren in alle bereidingsvormen, kaasjes, yoghurt, etc..- maar over te slaan.
De pest met die gastvrije Islamieten is dan helaas weer dat ze voor de uitslapers in de bar een selectie van bovenstaande neerzetten zodat….afijn.

Trippie
Men moet toch wat zien van zo’n Arabisch land dus eendrachtig (waar was ik?) besloten de Joodse Synagoge te La Griba te bezoeken.
Het leek mij zo ongeveer het meest risicovolle plekkie qua potentieel fundamentalistische aanslag, maarja..zo’n groepsproces kent z’n geheel eigen dynamiek qua besluitvorming en gelijk hebben of krijgen…dat blijft een heikele kwestie in familieverband (+ met vrouwen).
Echt benauwde projectmanagementvragen mijnerzijds ala: ‘zijn die Joden wel open op maandag’ werden hoonlachend (‘lees jij nou je Oliepeilen voor Dummies’) weggewuifd.
Aldus 2 taxi’s geronseld en gezessen via de grootst mogelijke omweg over het eiland naar Al Graib (of zoiets) gereden.
Uiteraard bleek die 2000 jaar oude tent tot 14:30u. gesloten toen we daar om 11:55u. aankwamen, hetgeen onze gemotoriseerde kamelen-taxi-djellaba echt wel had geweten.
De knul suggereerde dan maar naar de enorm boeiende pottenbakfabriek van z’n neef ofzo ergens in de woestijn te karren en dat dit best voor vriendenprijs ….etc.
Gottegot:..hoeveel eeuwen moet ’t nog duren voor zo’n baardmans gaat leren dat een diepe vriendschap, waarbij hij ook nog veel geld had kunnen verdienen, nu niet direct begint met 2 leugentjes.
Aldus enorm verstart in rabiaat Westerse vooroordelen jegens de bruine taxi-man (wit is ook vreselijk trouwens te R’dam) rechtsomkeert laten maken en maar even de Souk van Midoun bezocht.
Viel erg mee qua armgetrek en drammende zwevend tapijtverkopers. Wel opmerkelijk hoe goedkoop (en hoeveel) Dolce & Gabbana-spullen hier zijn.

Entertainment
Elke dag en avond wordt het resort vermaakt door een 10-tal Tunesische, Franse & Italiaanse 20-ers.
Een bijzonder viriel cluppie dat menig alleenstaand Duits herderinnetje de dansvloer op weet te sleuren of met enige pressie een hele Brabantse Tokkiekudde tot ochtend gymnastiek weet te verleiden.
Elk uur is er weer wat: beach-voet- of volleybal, aquarobics, latin-dance-les, sjoelen, darts-toernooi, boogschieten, tennis, ’t houdt niet op.
Men is als de dood dat je een uur zelf wat onderneemt, lijkt ‘t.
Mij valt gelukkig niemand lastig. Mijn Oude Noorden-oogopslag, gepokt en gemazeld in de omgang met Rifgebergte-knullen, blijkt afdoende om hen naar gewilliger slachtoffers te laten omkijken.
’s-Avonds verzorgt deze ‘Groupe Animation’ een voorstelling in het eigen Resort-theater (ter grootte Lantaren-1). De ene avond is ’t Moulin-Rouge met Franse chansons, dan weer Club Latino met Zorro-dans, dan fakirshow of ‘The Best of Bollywood’.

Een Multi-inzetbaar volkje hoor want wie de ene avond Zorro is, staat een avond later als Elvis of Prins Abdullahmani op het podium.
Tikkie jammer dat ik m.n. graag met mijn snuitje in de zon zit met een overdreven ingewikkeld boek en niet te porren ben voor bovengenoemde, noch voor zeilcursus, paardrij- of kamelenrit over ’t strand of met buggy’s het eiland over, noch voor een massage van een tandeloze ouwe Arabier. (das ook allemaal mogelijk)
Zorgelijk qua inteeltend groepsproces na 2 dagen is dat Monique’s nieuwe vriendje Peter meteen mijn epos ‘God als misvatting’ heeft ingepikt. Hij is er wel lekker rustig van, dat dan weer wel, + ik heb qua balans zijn I-pod maar geheel leeg beluisterd zodat ik weer redelijk op de hoogte ben qua hedendaags verantwoord Indy-Britpopherrie gebeuren en zelfs wat Vaderlandsche glorie ala Coparck, Moke e.d.

Kerstavond
Hoewel geen mens in Onze Lieve Heer gelooft te Djerba, wordt de Kerst groots aangepakt.
De bar wordt helemaal aangekleed met feestelijk verlichte pyramides cocktails.

Het zelfbedieningsrestaurant wordt omgetoverd tot top-keuken.
50 koks met mutsen werken zich in ’t zweet om een 6-gangen menu te fiksen. Beide eetzalen zijn voorzien van levende muziek, bij ons een muzikale berber die hartverscheurend synthesizer speelt met z’n saxbuurman.
Na enige tijd herkennen we zowaar wat monumentale Kerstknallers ala ‘imèsjun al ze piepul’
Sten gaat voorop in tango, Rumba en moeilijker.
En net als je denkt even rust te hebben met een sigaretje na gang 5 staat er weer een buikdanseres of ’t halve Team Animation met een romantische Flashdance-voorstelling. Wij houden het – ook gezien all inclusive drankgebeuren – niet droog bij Irene Cara’s ‘What a feeling’.
Daarna voert ’t hele zwikkie in het theater nog ‘The Best of Bollywood’ op.
Het is echt retegoed gedaan, plus ik hou erg van die Indiase-dans & zang met permanente relationele afstoot- en aantrek, waarna het ganse dorp fijn meehuppelt.
Nog wat gratis African Queens en Guard House’s (prima drinkbare Tunesische whiskey) later overspoelde een weldadige Kerst-gedachte mij: …alle volken éen ofzoiets.
Fijn volk die Tunesiërs.
Prima spul ook die African Queen

Toch nog meer trippie
Leuk zo’n resort, maar je zit de gehele dag maar te roken en drinken en eten.
Ter vermijding algehele dichtslib maar een tripje Sahara geboekt.. Soort ‘Zie Tunesië in 1 dag’.
Je vindt jezelf dan terug om 06:30u. wachtende op de bus.
Helaas nog niet geheel hersteld van de wat enthousiaste inname der Kerstavond + licht verstoord bioritme qua stoelgang dus permanent ruftend.
Voor je er erg in hebt is Djerba per veerpont verlaten en loop je door een holwoning te banjeren ergens in de binnenlanden.

Ik verdenk die holbewoners er wel ernstig van dat ze na ons bezoek spoorslags aftaaien naar hun flat met kabel-tv in ‘t dichtstbijzijnde dorp, maar wat geeft het.
Fijn aan die Arabische cultuur is beslist dat je overal mag roken, en ook koffiedrinken houdt men erg van, zodat aan 2 primaire levensvoorwaarden sterk voldaan wordt.
Nog 100 km verder zit ik ineens op een dromedaris in de Sahara.

Boeiende beesten.
Wel wat slaapverwekkend hun schommelgangetje door de zandbak.
Helemaal stilliggen doet die Sahara ook niet leren we, want ‘t 1e dorpje waar we doorheen sjokken blijkt grotendeels onder ’t zand verdwenen.
Altijd pech die Islamieten.
Als ’t geen tsunami is gaat ’t zand weer schuiven.
Ik let goed op de Arabische kamelen-commando’s: ‘chch’ blijkt ‘liggen’ te betekenen.
Dat ga ik te Blijdorp ook eens proberen. Ik voorzie een rijke toekomst ala Bokito-vrouwtje als ‘de kamelen-man van R’dam’.

Nog een uur later zitten we in ene op het jaarlijkse Sahara-festival.
Een soort Olympische Spelen voor touaregs e.d.

Veel gedraaf met kamelen + woeste acrobatiek op, onder en naast rondrazende paarden, alsmede wat bloeddorstig spul ala ‘hond vangt haas, hond vangt woestijnvos (niet dus, waarna vosje maar met een stok wordt doodgeknuppeld door wat rondrennende djellaba-gasten), 2 kamelen vechten, etc..
Een hulpvaardig en vredelievend volkje die woestijnjongens.
Of een deel van het programma werd door de Darfur-delegatie gedaan, dat kan ook.
Wat ’t echt leuk maakt is ’t volkomen overstuurde commentaar dat uit de megaspeakers krijst: een soort Hamas-oproep tot de Heilige oorlog, maar dan uitgesproken bij de show van een folkloristisch kinder-dansgroepje. Frank Snoecks commentaar bij Willem II – Roda zou ook veel leuker worden op deze manier m.i.
Even voelt ’t wat benauwd als 3 witte bleekneusjes tussen een paar duizend meebrullende nomaden, maar Moeders vindt ’t prachtig en kiekt er lustig op los, dus wie ben ik om dan over Irak-gijzelingen te gaan zitten mutsen.
Siempie is naast een Arabische schoonheid gaan zitten die meteen ter zake komt:.. of ze nog een man nodig heeft om mee te trouwen. (ze heeft vast nog een debiele broer ofzo)
S. is (regelmatig) niet van gisteren, dus wijst monter naar mij en mompelt in haar beste school-Frans ‘das mijn mannie’.
Sheherezade verslikt zich bij de zeehond die S. heeft aangewezen en verzekert haar dat er echt wel wat beters te krijgen is dan zo’n uitbuikende brilslungel die niet paard kan rijden noch een geweer heeft.
Tsja.,.’t is confronterend zo’n dagje op het platteland als intellectuele stadsjongen.
’s-Avonds op de terugweg eten we nog wat in berghol-hotel Sidi Driss te Matmetar.
Diverse Star Wars-films blijken er opgenomen. Moet ik toch nog eens checken in de videotheek want ik herkende niks.

Resumé Groepsproces
Ging eigenlijk zwaar boven verwachting goed.
Zonder af te willen doen aan wat kleine karakterzwakheden mijnerzijds ervoer ik – OK, ’t was all inclusive dus niet altijd even scherp – een paar kleine dingetjes:..
Het blijft een wilde onderneming om met je vrouw, kind, moeder, ex + haar nieuwe liefde, + Siempie’s familie (broer + vrouw en nog meer broer) een week op stap te gaan.
Je doet ’t niet gauw goed.
Als je dus een kwartiertje kletst met ex levert dat al snel wat verwaarloosde blikken van vrouw, Moeders en koter op, terwijl als je met koter gaat zwemmen ook weer….afijn.
Als ik dan leuk met vrouw doe (vond ik) zit ex weer te meesmuilen ala ‘deed ie vroeger nooit met mij de lamzak’, terwijl als ik beleefd de gigantische uitweidingen van broer Holgie betreffende willekeurig welk onderwerp beluister..ik niet leuk meedoe met het groepsgesprek.
Als je dan iedereen wat te drinken serveert (‘what the hack’, kost toch niks) dan ‘hoeft er toch niet de hele tijd gezopen te worden’, etc..
Zo was iedereen regelmatig geheel de weg kwijt qua existentieel gebeuren, waarna veelal ober gewenkt werd voor een kalmerend rondje Martinetti’s, Guard House, bier, Vin Blanco, en een verdwaald kopje thee.
Resumé:..beslist vaker doen. Geen moment verveeld en niemand elkaar de hersens in geslagen.
Volgende keer Jemen of Somalië m.i. want die Arabieren vallen erg mee als je niet meteen op ze schiet.
Ontroerend zo’n Kerstgedachte en veelbelovend qua 2009.

Visitem: http://chic.ig.com.br/,  da Glória Kalil. Genial essa mulher!

“U ziet eruit of u nog net in een grotematenwinkel kunt kopen,” zei de Surinaamse tegen me in de Aldi. Ze zag er zelf ook wel uit of ze maat genoeg had, maar ik hield wijselijk mijn mond en dacht aan de drie uurtarieven die ik die ochtend had verbrast in precies zo’n etablissement. Ik wandelde richting de eieren, maar ze hield me vakkundig tegen. “Ik vroeg vanmorgen nog aan de eigenaresse of zij dikke mensen ook leert hoe ze zich in een groep moeten gedragen.” Ik trok vragend een wenkbrauw op. Journalisten zijn ongeneeslijk nieuwsgierig en ook wanneer het niet goed voor me is, wil ik het nog weten. En deze oudere dame wilde het wel vertellen.

“Ik ga namelijk vaak op reis,” de toon werd samenzweerderig, “en ik heb nu al vier keer problemen gehad met dikke mensen. Ik heb niks tegen ze hoor, ieder mens is een medemens, maar zodra je ze hebt geaccepteerd, dan keren ze zich tegen je!” Haar rechterhand maakte een vinnig, draaiend gebaar. Als ze een kippenekje had vastgehouden, was het over geweest met eieren leggen.  “Dan krijg je commentaar op je leuke figuurtje en je mooie kleur.” De volgende keer ging ze zich arrogant gedragen, zo had ze zich voorgenomen, dan bleven ze tenminste bij haar vandaan. “Ik heb niks tegen dikke mensen, maar als jij (haar vinger priemde de lettergrepen in mijn arm) jouw zie-ke-lijke innerlijk bij mij neerlegt (dramatische pauze), dan ik analyseer ik je helemaal kapot.”

De eigenaresse van de grotematenwinkel had haar naar de deur geleid, nog middenin haar verhaal. Zij had het ongevraagde advies niet willen horen. Ik zag mezelf al klem staan in de kassarij, een geboeid luisteraar. “Het is ook jaloezie, weet je. Jaaa, dat speelt ook zeker mee. Maar ik ga het ze wel vertellen hoor!” Dat zou ik ook doen, zei ik. Als je mensen rot behandelt, dan wel even uitleggen waarom. “Precies!” Ze glunderde. “Maar ik ben wel blij hoor! Ik vertrek volgende week voor twee maanden naar de tropen.” Ze wenste me een prettig weekend en sloot aan bij de andere kassa. Prettige reis, zei ik nog en zwaaide haar vaarwel.

De som engagerar sig fackligt på en arbetsplats brukar vara få, enligt min erfarenhet. Vad alla kanske inte vet är hur mycket man lär sig som lokal facklig förtroendeman om den arbetsplats där man verkar eller om hur den större organisation (t ex en kommun) som man ingår i fungerar. Dessutom får man veta en massa om vilka rättigheter man har respektive inte har som anställd.

Men facket verkar även på nationell nivå, särskilt när det handlar om frågor som rör en hel yrkeskår. Många av oss på biblioteken tillhör ett fackförbund som är yrkesinriktat, då tänker jag på DIK. Ungefär en fjärdedel av alla medlemmar i DIK är bibliotekarier och det är den största yrkesgruppen i förbundet.

Vilka frågor tycker du att DIK ska driva nationellt när det gäller oss på biblioteken och våra näraliggande institioner som t ex museer eller arkiv? Det finns chans att påverka detta på DIK:s kongress den 21-22 november. Det finns ett förslag till vilka frågor som DIK ska driva nationellt under perioden 2009-2012. Dessa frågor är:

1. Fokus på professionsfrågor
DIK:s förbundsstyrelse ska under den kommande mandatperioden:
Med kunskapspolitik som grund driva professionsfrågor som är angelägna både för arbetstagare och för andra intressenter i omvärlden.

2. Arbetslivstrygghet och löneutveckling
DIK:s förbundsstyrelse ska under den kommande mandatperioden:
Verka för en ökad lönespridning samt för att arbetslivstryggheten utvecklas och förbättras.

3. Kvalitetssäkrade utbildningar
DIK:s förbundsstyrelse ska under den kommande mandatperioden:
Intensifiera arbetet med att hitta kompletterande former för samverkan med högskolor och
universitet. Syftet är att förmedla vår kunskap om arbetsmarknaden till relevanta utbildningar för att på så sätt öka våra studentmedlemmars anställningsbarhet.

4. Chefer och ledare
DIK:s förbundsstyrelse ska under den kommande mandatperioden:
Arbeta för att vidareutveckla verksamheten så att chefer som är medlemmar i DIK får stöd och stannar i förbundet under hela sitt yrkesliv.

5. Kultur för utveckling och tillväxt
DIK:s förbundsstyrelse ska under den kommande mandatperioden:
Vara en aktiv part i det förändringsarbete som när en ny kulturpolitik utformas och stärka de kompetenser som behövs för att delta i internationellt samarbete, främst på EU-nivå.

6. Tillgänglighet till information
DIK:s förbundsstyrelse ska under den kommande mandatperioden:
Formulera en politik för frågor som gäller tillgänglighet och upphovsrätt i digital media som
överensstämmer med DIK:s professionskunnande och grundläggande värderingar.

7. Media och kommunikation
DIK:s förbundsstyrelse ska under den kommande mandatperioden:
Arbeta för att DIK ska spela en tydligare roll för medlemmar som är yrkesverksamma inom
området media och kommunikation.

Hela verksamhetsplattformen kan läsas här [pdf]. Stämmer dessa punkter med vad du tycker att DIK ska satsa på nationellt? Kontakta ditt ombud om du har synpunkter. Du kan också komma till kongressen för att lyssna.

Jag ska själv för första gången delta i kongressen. Det ska bli spännande att se hur det går till. Inte minst är jag lite nervös eftersom jag står på listan att bli invald i förbundsstyrelsen.

En Dik-dik är en pytteliten antilop!

Twee termen waarbij ik de neiging krijg om wat weerloze kindertjes neer te tjoelkeren. Twee termen die de laatste jaren steeds meer onder de aandacht gebracht worden. Zo is er een droeftoeter met idee gekomen om een vrouwencompetitie te starten. Op het eerste oog zou je denken ‘He tof idee zeg, ik vind het wel cool als vrouwen voor Tim gaan strijden’. Helaas moet ik je teleurstellen, in plaats van dat ze voor mijn ballen strijden is het dus de bedoeling dat ze daadwerklijk gaan voetballen.

Ik zie je denken, ‘So what, zolang het gebeurd in Tsjernobyl of op een geisoleerd veld zodat niemand naar deze nare beelden hoeft te kijken’. Ook nu moet ik je helaas in tranen achterlaten, ze ( ik denk een stel figuren die naar een kilo anthrax in hun bek solliciteren) hebben het lef om het nog daadwerkelijk uit te zenden op nationale tv. ‘ Maar Tim, dan kijk je er toch niet naar!’. Denk je dat ik een FULL HD 42-inch Televee koop om mezelf anaal te bevredigen door deze in mijn reet te steken? Nee, des te pijnlijker voor mij inderdaad, als mijn uitmuntende resolutie bevuild wordt door een stelletjes dikke lesbi’s die elkaars vatzige schenen aanzien voor een voetbal.

Dames, wij gaan ook niet ineens radicaal in onze jogginbroeken met een bak ijs op zondag naar Sex and the City kijken. Zie je een echte man al hockeyen? Nee, dat is een sport voor chicks in korte rokjes en van die langeharige rosé-zuipende Diederikjes. Voetbal is een sport bestaande uit 22 man, een strak grasveld, 2 ijzeren doelen en een bal. Voetbal is niet een sport bestaande uit 22 ‘vrouwen’ met mannelijk haar, 23 ongeschoren grasvelden, 2 ijzeren doelen en 45 ballen.

Natuurlijk zijn er vrouwen die kunnen voetballen, maar er zijn ook mannen geboren met 2 penissen, Steve Irwin is doodgestoken door een pijlstaartrog, vorige week heeft een allochtone man iets gekocht aan de kassa , er zijn ‘mannen’ die op ballet zitten. Wat ik bedoel te zeggen is dat we niet moeten leunen op uitzonderingen. Het klopt van nature gewoon niet.

Er is de voorbije weken heel wat te doen geweest over Barbie en haar “dikke enkels”.

Laat me even de context schetsen. Barbie wordt 50 dit jaar en Christian Louboutin (Niemand minder dan God in het schoenenuniversum) mag de schoenen ontwerpen voor de grote show. Dat doet hij met verve. Niet minder dan 50 paar in Pantonekleur 219 roze.

En ook plastic Barbie krijgt een kleine makeover, want de benen en enkels van de pop zijn niet helemaal naar de zin van Louboutin (Je bent meesterschoenenontwerper of je bent het niet). Onmiddellijk daarna volgt een mediastorm van kritiek omdat de ontwerper zou gezegd hebben dat Barbie dikke enkels heeft. Zelf houdt hij het op een “anatomische correctie”.

Voor mij is het een non-discussie. Kijk even naar de foto helemaal bovenaan. Barbie heeft gewoon helemaal geen enkels.

Sinds ik een tijd anti-depressiva heb genomen ben ik wat bijgekomen en ookal ben ik nu al even met de AD gestopt, ik krijg de kilootjes er moeilijk af… Volgens mijn dokter heeft deze depressie  - hoewel nu dus ‘genezen’ – en de spanningen die dit met zich meebracht een spastisch colon ontwikkeld (ook wel prikkelbare darm syndroom (PDS) genoemd). Hierdoor heb ik heel vaak een erg opgeblazen buik, om nog maar te zwijgen van de pijn die dit veroorzaakt.

Maar aan het PDS op zich ben ik wel gewoon geraakt… Het is de combinatie van dat kilootje teveel en dan ook nog eens een opgeblazen buik door het PDS dat mij echt onzeker maakt. Ik kan in een heel aantal leuke kleren niet meer in en voel me soms echt te slecht om weg te gaan nadat ik kleren heb zitten passen om me mooi te maken… Ik ga twee keer per week sporten (1 keer zwemmen en 1 keer step in groepslessen) en probeer echt m’n best te doen. Maar bij een zittende job / stage is het niet zo evident om veel te bewegen overdag.

Het PDS heeft ook nog op andere manieren een effect op mijn (sociale) leven: ergens gaan slapen of samen gaan kamperen, in een jeugdherberg slapen schrikt me enorm af en ergens nog terecht: de buikpijn van het PDS wordt grotendeels veroorzaakt door het teveel aan lucht dat in mijn darmen zit en zoals de dokter het zo mooi zei “zit er niets anders op dan dat weg te laten”. Maar in gezelschap is dat niet altijd even evident, laat staan mogelijk…

Aan dat laatste zal ik wss niet meer veel kunnen veranderen, en aan een buikje dat soms helemaal bol gespannen staat van de lucht ook niet (slik). Maar dat moet dan maar een extra motivatie zijn om wél meer aan mijn figuur te doen, want ik wil me zo graag weer wat beter in mijn vel voelen

Ik hoop echt dat ik mijn figuur op korte tijd terug kan krijgen… Ik heb gewoon geen zin om me steeds slecht te moeten voelen, me af te vragen wat anderen van me denken terwijl ik een paar jaar geleden zo zelfzeker was. Zelfs shoppen eindigt soms in een heel trieste bui omdat ik allerlei leuke spullen gewoon niet mooi vind bij mezelf.

Maandag is het verjaardagsfeestje van K. en woensdag is er een kotfeestje (bowlen). Ik ben nu al bezig met wat ik zou kunnen aandoen om er toch mooi uit te zien en me niet de hele avond dik te moeten voelen… Hoe ik best zit en wat ik zeker niet mag eten… En voor een buitenstaander klinkt het misschien onaannemelijk, maar ik ben altijd mager (niet te, maar gewoon) geweest en voelde me altijd goed en dat maakt het nu eigenlijk alleen nog erger omdat ik foto’s van even geleden met nu vergelijk…

Tot slot nog een laatste overpeinzing: er zullen best wel mooie kleren zijn (en ik heb er wel) die ook passen bij mijn figuur. Maar die zijn dan steevast duurder. Vroeger kon ik gewoon in Zara of H&M een supermooie outfit bijeen scharrelen voor ik vertrok naar een feestje. Nu ben ik verplicht om duurdere kleren te kopen want een kleine maat gewoon groter kopen heeft meestal geen mooi effect. Als je dan bedenkt dat ik nu met mijn (onbetaalde) stage en het feit dat ik een deel van mijn huisvesting zelf betaal het geld niet echt voor het rapen heb, is dat dus een extra domper op de feestvreugde…

Ik zal blij zijn als de dag om is, als ik alles hier wat gekuist heb en op orde heb gelegd en kan beginnen aan een nieuwe week met nieuwe doelen en dromen…

]]> http://gabriellekoster.wordpress.com/2009/10/06/one-way-or-another/ Tue, 06 Oct 2009 14:09:11 +0000 Gabriëlle http://gabriellekoster.wordpress.com/2009/10/06/one-way-or-another/

Er zijn altijd van die mensen die het uiterste opzoeken. Vooral in Amerika. Niet om kort door de bocht te doen. Het is gewoon zo.

Zo kwam ik op dailymail.co.uk van die verhalen tegen dat je, zonder dat je het doorhebt, een gezicht trekt vol afschuw en afkeurend je hoofd beweegt.

Wat is er aan de hand? Er is een GIGANTISCH te dikke moeder (24 jaar), en nogmaals niet om lullig te doen, maar honey, you need to exercise! Ze staat bekend als de dikste moeder van een drieling. Maar dit is niet het ergste, die vrouw belemmert alleen zichzelf hiermee. Het ergste is dat ze haar kinderen bij 6 maanden al MacDonalds eten geeft en ze volledig volstouwt met allerlei junkfood. Die kinderen kiezen zelf niet voor deze ongezonde levensstijl en gaan hier later echt heel veel narigheid van krijgen. Allerlei hart- en bloedvaatproblemen, slechte huid, overgewicht etc etc.

En dan het andere uiterste. Een meisje van 19 deed mee aan de Miss Australia wedstrijd. UITGEMERGELD! Zo iemand zou niet eens mee mogen doen. Met haar 1 meter 80 weegt ze 49 kilo.  Ze bleef over bij de laatste 32 van de 7000 meisjes. HOE!? geen idee. Het enige wat ik zie is een lachend lijk in een rode bikini. Niet erg aangenaam om naar te kijken. Bovendien krijg ik ontzettend trek in chocola of iets anders vets. Meisjes denken door dit soort publiciteit dat het mooi is. WRONG!!! Als de Miss wedstrijd jury een beetje had nagedacht, hadden ze begrepen dat dit voor veel opschudding zou zorgen.

Waar gaat het heen met de wereld?

Afbeeldingen van

ChinaDaily, theimproper.com en dailymail.co.uk. Info van Dailymail.co.uk en Chinadaily.com

Vandaag stuitte ik op een aardig platform om videomateriaal te ordenen en in een eigen omgeving te plaatsten. De naam van het platform is dik . De opzet is eenvoudig: Een zoekinterface doorzoekt een aantal bronnen, waaronder Youtube. Hierdoor krijg je een uitgebreide collectie te zien. Nadeel hiervan is dat je  ook heel veel materiaal vindt dat minder bruikbaar is. Het mooie aan dit platform is dat de geselecteerde bronnen apart worden gezet. Handig voor als je een les gaat geven en snel een aantal diverse bronnen wil laten zien.  Omdat de afzender van de bron niet bekend is en er ook geen selectie is gemaakt, moeten de bronnen wel eerst getoetst worden op bruikbaarheid, correctheid en actualiteit. Wanneer je een bron gebruikt zoals Klasse TV of Teleblik is deze selectie grotendeels al gedaan.

Bert Boshoven, ICT projectmanager in Zoetermeer is gestart met het maken van een overzicht van beschikbare audiovisuele bronnen voor het onderwijs. Wie Bert wil helpen kan dit doen door te reageren in de Linkedingroep onderwijs 2.0. Ik ben benieuwd naar het resultaat.

Seyran Ates kann einem mittlerweile schon ein Begriff sein. Bekannt geworden ist sie nicht zuletzt als Vorzeigemigrantin und vehemente Kritikerin von allem, was sie als Anbiederung an den Islam versteht. Ein Interview von ihr im Standard fand ich interessant genug, um es mal hier zu thematisieren.

derStandard.at: Sie werfen den Grünen also vor, Religionsfreiheit über die Menschenrechte zu stellen?

Seyran Ates: Ja, sobald es um den Islam geht, sind die Menschenrechte nicht mehr so wichtig. Man muss sich nur diverse Talkshows ansehen, wo Frau Roth (Claudia Roth ist Vorsitzende der Grünen, Anm.) schon von ihrer Körpersprache her allergisch auf Vertreter der katholischen Kirche reagiert. Wenn sie hingegen neben einer kopftuchtragenden Frau sitzt, hat sie größte Sympathie und Toleranz dafür. Die patriarchalen Strukturen im Islam, die gerade durch das Kopftuch symbolisiert werden, würden viele Grüne in einer Diskussion nie akzeptieren, wenn es um Deutsche oder um Christen geht.

Die Unterdrückte (die kopftuchtragende Frau) soll also laut Frau Ates nicht mit “Sympathie und Toleranz” behandelt werden. Aha. Käpmfen wir also, um bei Frau Ates Weltbild zu bleiben, gegen die Unterdrückten, die Unterdrücker watschen wir im vorbeigehen mit ab, gell? Und dann natürlich die intellektuelle Überlegenheit, die sie beweist – natürlich kämpft man nicht gegen das Patriarchat, sondern gegen eines seiner Symbole, damit können wir also symbolisch bestimmte Strukturen aufbrechen. Perfekt – nur wir wäre es durch etwas, sagen wir, weniger symbolische und konkretere Vorhaben?

Oder, um ihre Formulierung zu verwenden – wenn sobald es um kopftuchtragende, muslimische Frauen geht, sind Menschenrechte nicht mehr so wichtig, auf dem Altar der symbolischen Freiheit wird die echte Entscheidungsfreiheit geopfert.

derStandard.at: In einem offenen Brief an Sie argumentieren zwanzig Grüne damit, muslimische Frauen sollten frei entscheiden dürfen, ob sie das Kopftuch tragen wollen oder nicht.

Seyran Ates: Das finde ich sehr weltfremd. Wer sich mit dem Thema wirklich ernsthaft und ehrlich beschäftigt, muss sich die Frage stellen, ob es in der islamischen Welt, etwa in den Moscheen, tatsächlich die Möglichkeit gibt, den freien Willen zu äußern. Kann man seine Kinder wirklich so frei erziehen? Das Kopftuch verhüllt den Körper der Frau, damit Männer sie nicht belästigen. Ist das der freie Wille? Die Grünen führen an dieser Stelle nicht die offene und ehrliche Diskussion.

derStandard.at: Wie könnte diese Debatte in Ihren Augen denn aussehen?

Seyran Ates: Vor allem wird den jungen Menschen nicht erklärt, warum dieses Kopftuch ursprünglich gedacht war, nämlich um die sexuellen Reize der Frau zu bedecken. Auch heute wird noch damit argumentiert, dass das Tuch die Frau davor schützt, als Sexualobjekt betrachtet zu werden. Mein freier Wille braucht den Raum, dass ich, ohne mein Haar zu bedecken, nicht als Sexualobjekt betrachtet werde.

Da kennt sich jemand aber aus – die Kleiderordnung für Männer vergisst sie einfach mal eben, so wie die meisten orthodoxen Muslime auch. Männer könnten ja auch sexuell belästigt werden, passt also wieder. Hat bestimmt nichts mit freiwilliger Selbstverhüllung zu tun. Darf ich das als positiven Sexismus verstehen, wenn sich ihre Logik schon der von Patriarchen annähert? Und der freie Wille wird soeben auch negiert – wenn sie es wollen, dann wissen sie es nicht besser und müssen auf den rechten Pfad gebracht werden, und ansonsten wollen natürlich alle Frauen kein Kopftuch tragen und es ist immer eine Geste der Unterdrückung, wenn eine Frau es mal tut.

derStandard.at: In Ihrem Text in der Welt schreiben Sie, dass Sie in keiner anderen Partei so viele Frauen gesehen haben, die Kopftuch tragen, wie bei den Grünen. In dem offenen Brief hingegen heißt es, nur zwei aktive Grüne trügen Kopftuch. Was stimmt jetzt?

Seyran Ates: Ich beziehe mich auf viele Veranstaltungen, zu denen ich in den vergangenen vier oder fünf Jahren eingeladen wurde. Bei jenen der Grünen waren die meisten Kopftuchträgerinnen. Ich habe darüber keine Statistiken, aber man muss sich bloß einmal zu einer Veranstaltung begeben, wo es um die Kopftuchfrage geht. Diese Veranstaltungen enden immer so, dass die Frauen dann von Vertretern der Grünen verteidigt werden.

derStandard.at: Könnte Multikulturalismus, so wie ihn die Grünen propagieren, nicht auch ein Zwischenschritt auf dem Weg zu einer inter- oder gar transkulturellen Gesellschaft sein?

Seyran Ates: Ich wünschte, die Grünen hätten das längst überwunden. Der Multikulturalismus setzt harte, unüberwindbare Grenzen zwischen den Kulturen. In keiner anderen Partei ist es in meinen Augen so extrem, dass der Mensch mit Migrationshintergrund einen positiven Rassismus erlebt. Bei den Grünen wird dieser Migrationshintergrund nach wie vor hofiert und gefeiert, anstatt diese Grenzen endlich zu überwinden und zu begreifen, dass wir transkulturelle Identitäten besitzen. Ich zum Beispiel bin deutsch und türkisch. Verdammt, ich will nicht ständig als Mensch mit Migrationshintergrund bezeichnet werden!

Dem stelle ich einfach mal das hier entgegen:

Seit 1996 hat der Hesse bei den Grünen seine politische Heimat gefunden. Was ihm bis heute eindrücklich in Erinnerung ist: “Bei meinem Eintrittsgespräch wurde ich alles mögliche gefragt, aber nicht, woher ich komme.”

Herkunft wird, soweit es meine Erfahrungen diesbezüglich angeht, nicht thematisiert und ist nie irgendwie ein Thema, es sei denn, man fängt selbst damit an.

Naja, ich beschwer mich aber nicht – die Frau ist normalerweise klüger als die meisten. Und sie hat sich (noch?) nicht von Rechtspopulisten vor den Karren spannen lassen wie etwa Hirsi Ali. Man sollte übrigens auf jeden Fall noch einmal den gut formulierten offenen Brief der Grünen an sie lesen.

Ach ja, bevor ichs noch vergesse: Ich lehne das Kopftuch ab. Aber ich wills auch niemandem verbieten.

zijn comende inden mensch: daerom soo moetmen van soo danige quade lochten hem wachten / ende alst schoon ende ghetempert weder is / soo salmen hem wat vermaken ende vermaeyĕ met goet ende vrolijck gheselschap.

Van ghewoonte ende onghewoonte.

Een mensch die sijne ghesontheydt bemindt / aenmercken deur wat manier van leven hy best in goede gesontheydt sal mogen leven / aenmerckende sijn nature ende ghesontheyt / ende het best vercozen hebbende na dat sijn nature uytwijst / sal daer gestadigh by blijven / niet loopende van d’een op d’ander / vanden os op den esel: want onghewoont is / leebreken. Ende alle nieuwigheydt maeckt swaerigheydt / waer door sieckten inden mensch zijn comende. Daerom salmen hem wachten voorsichtichlijcke ende haestighe ongewoonten / ’t zy van arbeyden oft veranderinghe van leven ende van plaetsen / bysonder uyt gesonden in argher ende ongesonde / ’t welck seer quaedt is / als verre reysinghe ende verre verhuysinghe daer menich mensch door in groote cranckheydt valt / ende oock wel sijn leven deur verliest.

Van Vet ende Magher

Een mensch die te vet is ende geren magher waer / sal schicken sober te leven ende ghebruyckĕ veel soute ende suyre dingen / verslagen bier ende wijn / ende staen ‘smorgens vroegh op / ende wachten hem over dagh te slapen / ende gaen ’s avonts laet te bedde / want sober eten / weynigh slapen / groote sorghe / swaren arbeydt / die sullen een mensch die vet is /

magher

vorige pagina
index

Sacos rapport sätter fingret på min frustration över universitetsutbildningarna. Äntligen har någon förstått vad det innebär att studera, de flesta studenter vill nämligen ha ett jobb inom den utbildningsparadigm man utbildat sig. Långt ifrån alla vill fortsätta studera vidare, därav krävs att universiteten tillhandahåller praktiska färdigheter och inte som nu enbart teoretiska. Här nedan kommer min kommentar som jag lämnade på fackförbundets DIK;s artikel om Sacos utredning.

Helt otroligt vilka bakåtsträvande strukturer det finns på landets universitet och högskolor. Jag skulle själv försöka fixa en praktiklplats genom SU och JMK. Aja baja fick jag. Universitet och högskola tillhandahåller inga sådana icke-akademiska påhitt. Argumentet ifrån universitetet är att då är inte utbildningen tillräckligt akademisk. Paradoxen häri ligger att det kanske utlyses 50 forskarplatser med statsvetenskaplig inriktning, det finns inte en chans att hela landets statsvetarstudenter får plats för en forskartjänst. Hur många vill ens forska vidare? Hur stor procent av en magister eller masterklass vill forska vidare och hur många vill få ett jobb som motsvarar ens teoretiska kompetens? Mer praktik och mer kontakter med näringslivet. Vårens arbetsmarknadsdag på Stockholms Universitet (för statsvetare och liknande) var ett stort skämt. Detsamma med arbetsmarknadsdagen på JMK, där kritiserade de inbjudna föredragshållarna öppet JMK för att för mycket tid läggs åt det teoretiska, inga av de kvalifikationer som efterfrågades av utställarna kunde JMK svara för. SYO-personalen vet allt som oftast mycket om studier och allt runt omkring. Men så fort man frågor efter med specifika saker så är google ett bättre redskap för coachning och tips och trix. Jag vet knappt hur en journalist, eller en anställd på regeringskansliet jobbar, eller för all del en PR-konsult. Jag vill veta hur det praktiktiska och konkreta, det verkliga och reela fungerar. Det kommer jag ha användning för i min framtida karriär, inte huruvida Habermas borgeliga offentlighet uppstod och föll.

Vad säger ni andra studerande eller jobbande? Eller för all del, vad har lärarna och universiteten att säga? Det är dock viktigt att påpeka att denna struktur inte är genomgripande överallt på alla universitet och högskolor. Vissa mindre universitet typ Växjö och Örebro vet jaq arbetar mycket med att få ut studenterna på praktik, b.la. Universiteten borde kanske låna koncepten som Berghs och KY-utbildningar gör, nämligen att låta branchfolk komma och undervisa. Berghs School of communication har över 800 lärare. Dessa är högst profesionella och har en stor yrkeskompetens och har nära verklighetskoppling. Hur många av landets universitetslärare har ens varit ute på en vanlig arbetsplats inom dess ämnesområde? I min akademiska karriär kan jag räkna dessa på min ena hand. Kvar står studenterna med otillräckliga kunskaper när dem skall äntra den tuffa arbetsmarknaden.

Ngerasa geje tu bener2 gak enak.. suer…

karena gak tau kenapa bisa ngerasain geje, karena semua serba geje… dan kegejean itu sangat teramat menular…

Pengen nangis.. eh gi puasa, gak boleh nangis… bener2 geje…

Hmmm… aku cuma baru sadar, kalo aku sudah terkurung di ruangan yang sengaja ku buat sendiri.

Sebelum kenal sama Mas, aku memang sudah membuat ruangan itu… dan aku merasa baik2 saja… tapi kenapa saat ini aku merasa ruangan itu terlalu sempit untukku bernafas ya…?? apa ada yang berubah?

Aku ngerasa… aneh… ngerasa gak jelas… bener2 geje…

Aku bukan anak SMU lagi, bukan anak kuliahan lagi, yang bisa pecicilan ke sana kemari… lagian, setiap kali pecicilanku kambuh, mesti ada orang yang salah paham.. dan hal ini gak baik untuk hubunganku dan mas…

kadang aku terlalu takut berkomunikasi dengan manusia, terutama kaum adam. atau bahkan kadang aku terlalu benci dengan mereka…?? males… berkomunikasi dengan  mereka.

Mungkin aku trauma… sangat trauma…

masa2 kuliah yang isinya cowok semua… ku sayang mereka… tapi apa yah, aku merasa tidak dihargai, merasa tidak dihormati… entahlah. lebay? mungkin. aku gak ngerti…………

Dengan seorang mantanku dulu…. hmmm…. terlalu banyak luka yang tertorehkan…. dan mas gak pernah mau mendengarkan. karena aku sudah menutup semua cerita itu…. dan aku gak mo bikin mas khawatir. karena aku yakin, itu semua cuma masa lalu, dah lewat, gak penting.

Ya Allah… kukuhkanlah hatiku untuk bersama seseorang yang sedang bersama ku sekarang… teguhkanlah ketetepan di dalam hatiku…

Cuma ada mas, dan aku gak pengen yang lain…

Mungkin aku salah telahpercaya sama mas, tapi aku yakin dengan keyakinanku, bahwa orang yang akan melamarku adalah orang yang sudah Allah pilihkan untukku, orang yang terbaik…

Aku gak mau jadi orang egois….

Kemarin2 aku merindukan semarang, tapi kenapa hari ini aku males sekali mengingat kota itu… hufff…

Selalu ada negatif dan positif dari setiap masalah, tergantung kitanya mo liat dari sisi mana….

-dik-