Bingkisan untuk Panitia Ospek

http://almakassari.com/

28 Agustus 2009 | Dilihat 1,251 kali

Berikut ini kami sajikan kembali kepada pengunjung artikel tentang nasihat khususnya berkenaan dengan musim pengenalan mahasiswa baru di kampus-kampus. Judul asli artikel ini adalah “Kompilasi Diktator-diktator Sadis”. Mungkin judulnya agak seram, namun kami harapkan semoga bermanfaat bagi para “senior kampus” dalam menyambut para “yunior-nya”, dan juga bisa menjadi nasehat bagi para “junior” untuk lebih arif kepada “calon juniornya” ketika suatu saat mereka menjadi “senior kampus”. Barokallahu fiikum.

Dahulu kala ummat manusia telah mengenal diktator-diktator sadis yang memerintah dengan tangan-tangan besi. Dari zaman ke zaman, dunia melahirkan diktator-diktator sadis yang tak berperikemanusiaan dan melenceng jauh dari tuntunan Allah -Azza wa Jalla-. Masih segar dalam ingatan kita beberapa diktator yang pernah ada di dunia, seperti Raja Namrud, Fir’aun, Hitler, Napoleon Bonaparte, Jengis Khan, dan sebagainya. Mereka adalah orang-orang zholim dan sewenang-wenang atas hamba-hamba Allah.

Jarum waktu senantiasa berjalan sampai lahirlah kompilasi (gabungan) diktator-diktator sadis gaya baru yang masuk dalam dunia pendidikan dan almamater melalui pintu “OSPEK” (Orietasi Pengenalan Kampus). Jika dahulu para diktator jumlahnya sedikit, maka sekarang beda halnya. Jumlahnya menjamur bak jamur di musim hujan, khususnya saat penerimaan MABA (Mahasiswa Baru). Maka muncullah diktator-diktator (yaitu: para mahasiswa senior) menampakkan taring keganasan mereka, siap menzholimi para hamba Allah dari kalangan MABA dengan berkedok “Orientasi”. Aksi zholim seperti ini Anda bisa lihat -khususnya- di kota Makassar, Sulsel, saat penerimaan MABA di sebagian perguruan tinggi.

Kezholiman dan penyiksaan yang diperbuat oleh para mahasiswa senior atas MABA sungguh telah melampaui batas; melebihi kezholiman para diktator tersebut, dan orang-orang komunis (PKI). Perhatikan, para diktator (baca: para senior) itu menzholimi dan menyiksa hamba-hamba Allah; para senior memukuli mereka, mengurung, menakut-nakuti, mengadu MABA, menampar, melukai, mengambil uang mereka secara batil, menodai wanita, menghina kehormatan saudaranya, bahkan memerintahkan para MABA (Junior) untuk melakukan kekafiran dan kesyirikan, seperti bersujud di depan mumi, atau sebuah patung yang mereka buat. Sungguh perbuatan ini telah melampaui batasan Allah. Para senior tak lagi takut kepada Allah -Ta’ala-; seakan-akan mereka tak lagi memiliki Tuhan yang akan menghisab dan membalas kezholiman mereka.

OSPEK , singkatan untuk: “Orientasi Pengenalan Kampus“. Nampaknya manis, tapi hakikatnya pahit dan beracun. Singkatan ini baiknya diubah arti dan maknanya sehingga kita katakan, OSPEK adalah singkatan bagi “Orientasi Penyiksaan Kampus“.

Diantara bentuk pelanggaran, dan kezholiman yang terjadi dalam OSPEK, dilakoni oleh para mahasiswa senior:

[1.] Penyiksaan Hamba-hamba Allah

Para senior menyiksa para mahasiswa baru (junior) dalam OSPEK adalah perkara yang sudah menjadi rahasia umum; mulai dari kengkreng, mencambuk, memukul, menempeleng, merendam orang, merayap dalam jarak jauh, menendang, melukai, dan lainnya. Para senior telah lepas kontrol, seakan binatang buas menyeruduk, dan melakukan apa saja yang mereka inginkan; seakan manusia purba yang hidup tanpa aturan, dan bergaya anarkis. Demi Allah, mereka akan dihisab, dan disiksa oleh Allah. Rasulullah -Shallallahu ‘alaihi wa sallam- bersabda,

إِنَّ اللهَ عَزَّ وَجَلَّ يُعَذِّبُ الَّذِيْنَ يُعَذِّبُوْنَ النَّاسَ فِيْ الدُّنْيَا

“Sesungguhnya Allah -Azza wa Jalla- akan menyiksa orang-orang yang menyiksa manusia di dunia”.

[HR. Muslim (2613), dan Abu Dawud (3045)]

Bentuk penyiksaan yang sering dilakukan oleh senior, memukul para junior, bahkan menampar wajahnya yang mulia. Al-Imam An-Nawawiy-rahimahullah- berkata, “Adapun memukul wajah, maka hal itu terlarang pada setiap hewan yang terhormat berupa manusia, keledai, kuda, onta, bagal,kambing, dan lainnya. Tapi hal itu pada manusia lebih bermasalah, karena wajah adalah pusat keindahan. Disamping itu, wajah juga lembut, karena akan nampak padanya bekas pukulan. Terkadang pukulan itu akan merusaknya, dan mengganggu sebagian panca indra”. [Lihat Syarh Shohih Muslim (14/323)]

[2.] Membuat Orang Marah dan Jengkel

Menyayangi, dan menghormati orang-orang yang lebih rendah kedudukannya (seperti, orang miskin, mahasiswa junior, anak kecil, dan lainnya) adalah perkara yang dianjurkan oleh agama kita. Nabi -Shallallahu ‘alaihi wa sallam- bersabda,

مَنْ لَمْ يَرْحَمْ صَغِيْرَنَا وَيَعْرِفْ حَقَّ كَبِيْرِنَا فَلَيْسَ مِنَّا

“Barangsiapa yang tidak menyayangi orang kecil diantara kami, dan tidak mengenal hak orang besar (orang tua) diantara kami, maka ia bukan termasuk golongan kami”.

[HR. Abu Dawud (4943), dan At-Tirmidziy (1920)]

Orang-orang yang tidak menyayangi, dan tak menghormati orang-orang kecil dan rendahan, maka mereka tak disayangi oleh Allah. Bahkan mereka telah membuat Allah murka kepadanya, jika ia membuat orang-orang rendahan jadi marah dan jengkel. Amr bin A’idz Al-Muzaniy -radhiyallahu ‘anhu- berkata,

أَنَّ أَبَا سُفْيَانَ أَتَى عَلَى سَلْمَانَ وَ صُهَيْبٍ وَبِلاَلٍ فِيْ نَفَرٍ فَقَالُوْا: وَاللهِ, مَا أَخَذَتْ سُيُوْفُ اللهِ مِنْ عُنُقِ عَدُوِّ اللهِ مَأْخَذَهَا قَالَ: فَقَالَ أَبُوْ بَكْرٍ: أَتَقُوْلُوْنَ هَذَا لِشَيْخِ قُرَيْشٍ وَسَيِّدِهِمْ ؟ فَأَتَى النَّبِيَّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرَهُ, فَقَالَ: يَا أَبَا بَكْرٍ, لَعَلَّكَ أَغْضَبْتَهُمْ, لَئِنْ كُنْتَ أَغْضَبْتَهُمْ لَقَدْ أَغْضَبْتَ رَبَّكَ

“Abu Sufyan pernah datang (waktu itu masih musyrik, -pen.) kepada Salman, Shuhaib, dan Bilal bersama rombongan. Mereka pun (Salman dkk.) berkata, “Demi Allah, pedang-pedang Allah belum mengenai leher musuh-musuh Allah”. Amer bin A’idz berkata, “Abu Bakar berkata, “Apakah kalian mau mengucapkan hal seperti ini kepada Orang tua dan Pemimpin Quraisy ini (yakni, Abu Sufyan)? Lalu Abu Bakar pun datang kepada Nabi -Shallallahu ‘alaihi wa sallam- seraya mengabarkan kejadian itu. Beliau bersabda, “Wahai Abu Bakar, barangkali engkau telah membuat mereka marah. Jika kau telah membuat mereka marah, maka kau telah membuat Robb-mu marah”. [HR. Muslim (2504)]

Al-Imam Abu Zakariyya’ An-Nawawiy-rahimahullah- berkata, “Dalam hadits ini terdapat keutamaan yang jelas bagi Salman, dan kawan-kawan mereka ini. Di dalamnya juga terdapat (anjuran) untuk menjaga hati (perasaan) orang-orang lemah, orang yang beragama; memuliakan, dan bersikap lembut kepada mereka”. [Lihat Al-Minhaj (16/66)]

Jadi, membuat orang-orang lemah dan rendahan jadi marah dan tersinggung merupakan perkara yang tercela dalam Islam. Apalagi jika orang lemah adalah orang yang sholeh dan beragama.

[3.] Memperolok-olok & Menghina Junior

Kata-kata kotor dan hina yang keluar dari mulut-mulut mahasiswa senior dalam OSPEK ketika menghina, dan memperolok-olokkan junior; sudah menjadi menjadi lumrah dan halal di sisi para senior. Padahal Allah melarang kita menghina yang lain,

“Hai orang-orang yang beriman, janganlah sekumpulan orang laki-laki merendahkan (menghina) kumpulan yang lain, boleh jadi yang ditertawakan itu lebih baik dari mereka. dan jangan pula sekumpulan perempuan merendahkan (menghina) kumpulan lainnya, boleh jadi yang direndahkan itu lebih baik. dan janganlah suka mencela dirimu sendiri, dan janganlah melakukan tanabuz (memanggil dengan gelaran yang mengandung ejekan). seburuk-buruk panggilan adalah (panggilan) yang buruk sesudah iman, dan barangsiapa yang tidak bertobat, maka mereka itulah orang-orang yang zhalim“. (QS. Al-Hujuraat: 11).

Ahli Tafsir Jazirah Arab, Syaikh Nashir As-Sa’diy-rahimahullah- berkata dalam memaknai ayat ini, “Janganlah seorang diantara kalian mencela saudaranya, dan menggelarinya dengan gelar-gelar hina yang ia benci jika disematkan kepadanya. Inilah tanabuz. Adapun gelar-gelar yang tak tercela, maka ia tak masuk dalam hal ini”. [Lihat Taisir Al-Karim Ar-Rahman (hal.801)]

Menghina MABA dengan gelar-gelar jelek adalah hal yang lumrah dilakukan oleh senior mereka, misalnya senior menggelari MABA dengan “si Gundul”, “si Botak”, “Monyet”, “Anjing”, “Babi”, dan lainnya.

Ibnu An-Nuhhas Ad-Dimasyqiy -rahimahullah- berkata dalam Tanbih Al-Ghofilin (hal. 149), “An-Nawawiy -rahimahullah- berkata dalam Al-Adzkar, “Para ulama’ telah menyepakati pengharaman memberikan gelar-gelar (jelek) kepada manusia dengan sesuatu yang ia benci, sama saja apakah gelar itu adalah sifat baginya, seperti si Mata Rabun, si Pincang, si Juling, si Kecil; ataukah gelar itu adalah sifat ayah, dan ibunya, atau selainnya diantara perkara yang ia benci”. [Lihat Al-Adzkar: Kitabul Asma' (hal. 662)]

Jika kita mau menelusuri dan mengintai kegiatan OSPEK, maka kita akan menjumpai beragam penghinaan dan olok-olokan, mulai dari perintah menggundul kepala, mencukur sebagian rambut dengan model yang menggelitik, mencoreng wajah dengan arang, perintah panjat ke tiang listrik sambil teriak, “aku maling!! Aku gila!!!”, mengepang rambut dalam jumlah banyak, dan lainnya.

Lebih edan lagi, jika mereka menghina orang-orang berjenggot karena mengamalkan sunnah, dan wanita berjilbab. Sebab menghina dan mengolok-olok orang karena berpegang teguhnya kepada sunnah adalah sebuah kekafiran !!!

[4.] Memerintahkan Kekafiran dan Kesyirikan

Sebuah pelanggaran dan dosa yang besar dalam OSPEK, sebagian mahasiswa senior memerintahkan setiap MABA untuk bersujud dan membungkuk (ruku’) depan patung, atau mumi. Ketahuilah bahwa perkara seperti ini haram, karena sujud adalah ibadah yang tidak boleh dipersembahkan, kecuali di depan Allah. Jika seorang bersujud di depan makhluk, maka berarti ia telah mempersekutukan Allah dalam beribadah. Nabi -Shallallahu ‘alaihi wa sallam- bersabda,

مَا يَنْبَغِيْ ِلأَحَدٍ أَنْ يَسْجُدَ ِلأَحَدٍ وَلَوْ كَانَ أَحَدٌ يَنْبَغِيْ أَنْ يَسْجُدَ ِلأَحَدٍ َلأَمَرْتُ الْمَرْأَةَ أَنْ تَسْجُدَ لِزَوْجِهَا لِمَا عَظَّمَ اللهُ عَلَيْهَا مِنْ حَقِّهِ

“Tidak pantas bagi seorang manusia untuk bersujud kepada seorang makhluk. Andai ada seorang yang pantas untuk bersujud kepada yang lain, maka aku akan memerintahkan seorang istri bersujud kepada suaminya, karena Allah menjadikan hak suami besar atas sang istri”. [HR. Ibnu Hibban dalam Shohih-nya (4162), dan Al-Baihaqiy dalam Al-Kubro (14481). Hadits ini di-shohih-kan oleh Al-Arna'uth dalam Takhrij Al-Ihsan (9/470)]

Ketika menjawab seorang penanya yang bertanya tentang hukum ruku’ kepada selain Allah, maka para ulama’ yang tergabung dalam Al-Lajnah Ad-Da’imah berfatwa, “Tidak boleh, bahkan hal itu adalah kesyirikan, karena ruku’ adalah ibadah kepada Allah -Subhanahu-, seperti halnya bersujud tidak boleh dilakukan untuk selain Allah –Subhanahu-”.[Lihat Fatawa Al-Lajnah Ad-Da'imah (1/337)]

[5.] Membunuh Seorang Muslim

Di antara dosa besar yang dilakoni oleh sebagian senior, membunuh sebagian juniornya. Sekitar tahun 1996 M , telah terbunuh beberapa Maba, akibat ulah senior yang memerintahkan Maba untuk berenang di sebuah sungai. Mereka dipaksa berenang, padahal tak bisa renang. Akhirnya sekawanan Maba meninggal dalam kasus OSPEK itu. Allah berfirman,

“Dan barangsiapa yang membunuh seorang mukmin dengan sengaja, maka balasannya ialah Jahannam, kekal ia di dalamnya dan Allah murka kepadanya, dan mengutukinya serta menyediakan azab yang besar baginya”. (QS. An-Nisaa’: 93).

Ini adalah ancaman yang berat bagi orang yang membunuh seorang muslim. Bagaimana lagi jika membunuh lebih dari seorang. Cukuplah hal ini menjadikan alasan bagi kita mengharamkan perbuatan sadis mereka dalam kegiatan OSPEK !!

Inilah beberapa gelintir pelanggaran OSPEK. Andai kita mau menghitungnya, maka terlalu banyak, seperti menodai anak gadis orang, para senior menganggap dirinya ma’shum yang tak pernah salah, memakan uang haram melalui pajak-pajak liar dalam OSPEK, Mengolok-olok agama atau sunnah Nabi -Shallallahu ‘alaihi wa sallam- , dan lainnya. Ringkasnya, OSPEK atau MOS (atau MAPTA, Masa Penerimaan Tamu = Masa Penghinaan Tamu, -ed.) yang mengandung kezholiman dan pelanggaran terhadap batasan syari’at merupakan perkara haram !!

Catatan: Buletin ini ditulis menjelang musim penerimaan mahasiswa baru di kampus-kampus.

Sumber: Buletin Jum’at Al-Atsariyyah edisi 76 Tahun II.

Penerbit: Pustaka Ibnu Abbas.

Alamat: Pesantren Tanwirus Sunnah, Jl. Bonto Te’ne No. 58, Kel. Borong Loe, Kec. Bonto Marannu, Gowa-Sulsel.

HP: 08124173512 (a.n. Ust. Abu Fa’izah).

Pimpinan Redaksi/Penanggung Jawab: Ust. Abu Fa’izah Abdul Qadir Al Atsary, Lc.

Dewan Redaksi: Santri Ma’had Tanwirus Sunnah – Gowa. Editor/Pengasuh: Ust. Abu Fa’izah Abdul Qadir Al Atsary, Lc.

Layout: Abu Dzikro.

Untuk berlangganan/pemesanan hubungi: Ilham Al-Atsary (085255974201).

(infaq Rp. 200,-/exp)

Nächste Woche veranstaltet die Krabbelgruppe einen Sankt-Martins-Umzug, mit kleinen, liebevoll selbstgebastelten Laternen. Jeder, aber wirklich jeder, darf mit machen, laut der Leiterin.
Aaaaber nur unter einer Bedingung! Jeder muss die 4 Lieder komplett mitsingen, es darf währenddessen nicht geschwätzt werden und die Lieder werden zweimal gesungen!!! Das ist schließlich die Tatsache, die ihren Umzug so einzigartig macht, sagt sie. HUI!!!
Ach, ich wünschte ich könnte auch so originell wie sie sein, dann wäre ich bestimmt nicht depressiv! Fräulein Diktatorin befiehlt: Es wird gesungen und so soll es sein. Ich glaube, dass geilt sie richtig auf!?
Nagut, wenn sie sich dann besser fühlt uns, schief singenderweise, mit erheblichen Text- und Melodieproblemen, durch die Straßen zu treiben, was solls. Wir werden ihr helfen, dass sie sich wie die tollste Sankt-Martin-Umzugs-Organisatorin fühlt.
Heute, beim Probelauf haben sich die Kleinen übrigens die hübschen Laternen um die Ohren gehauen. Na, das wird ein Spaß!

Pada masa “order baru” dua ekor anjing berjumpa, “ Apa kabar ?” Dijawab “ Cari makan susah ! “  Pada masa reformasi mereka kembali berjumpa, “ Apa kabar ? “  Dijawab, “ Cari makan tetap susah, tetapi kini saya bebas menyalak. ”

Saya sadar, sedikit pun tidak memiliki pengaruh terhadap hak prerogatif presiden menyusun kabinet. Maka, saya menulis naskah ini sekadar sebagai ungkapan pendapat pribadi, mumpung sudah tidak ada menteri penerangan membredel koran. Ibarat seekor anjing menyalak, mumpung bebas menyalak, tetapi sadar kafilah akan tetap berlalu.

Secara keseluruhan, kabinet yang habis masa baktinya sudah berkinerja bagus, terutama kinerja para menteri perempuan. Menteri kesehatan berani dan tegas mengambil keputusan, termasuk yang tidak populer demi menanggulangi berbagai permasalahan pelayanan kesehatan rakyat Indonesia dengan cara Indonesia sendiri. Secara keseluruhan, mutu pelayanan kesehatan dapat dinilai membaik, kecuali di kawasan pelosok masih perlu ditingkatkan. Terakhir, menkes dengan gagah berani mempertanyakan hilangnya klausa tembakau dari UU Kesehatan.

Menteri perdagangan sangat bersemangat mengembangkan ekonomi kreativitas yang hasilnya dapat dirasakan secara nyata, seperti halnya kenaikan tiras penjualan batik berkat dukungan Departemen Kebudayaan dan Pariwisata hingga UNESCO. Mendag yang doktor ekonomi ini giat turun ke lapangan meninjau arus dan alur gerak perdagangan, mulai dari hulu sampai hilir. Perdagangan ke luar negeri digenjot melalui Badan Pengembangan Ekspor Nasional. Andaikata saya menjadi presiden, saya akan bilang “lanjutkan ! ” kepada menteri perdagangan demi menuntaskan jerih payah perjuangan menempuh deru campur debu bepercik keringat, air mata, dan darah menuju masyarakat yang lebih adil dan makmur.

Apalagi menetri keuangan yang kini merangkap menteri koordinator perekonomian itu jelas tidak perlu diragukan kesaktimandragunaannya. Tentu tidak sembarangan apabila media internasional menobatkan sebagai salah seorang menteri keuangan terbaik di dunia masa kini. Di ujung akhir masa jabatan mendadak ada noda kisruh penyaluran dana ke sebuah bank yang semoha jangan menjadi setitik nila merusak susu sebelanga. Selama kekeliruan terbatas prosedur administratif, maka tidak ada alasan tidak memberi kesempatan bagi perempuan perkaasa ini melanjutkan ikhtiar pembenahan keuangan negara.

Pemberdayaan  perempuan

Putri sulung proklamator kemerdekaan memang mewarisi kearifbijaksanaan sang ayah. Menteri negara pemberdayaan perempuan secara arif bijaksana berusaha memberdayakan kaum perempuan Indonesia yang sebenarnya sudah tidak perlu diberdayakan lagi sebab sudah sangat berdaya, terbukti pada diri sang menteri sendiri maupun pada sekian banyak perempuan Indonesia yang telah berhasil menjadi pengusaha, cendekiawan, seniman, budayawan, politisi terkemuka, sampai wakil presiden yang kemudian menjadi presiden.

Kementerian yang didirikan Pak Harto pada masa Orde Baru untuk menyenangkan Ibu Tien dan para perempian Indonesia, yang secara politis penting sebab jumlahnya lebih besar ketimbang para lelaki, sebenarnya di masa kini anakronis sebab pada kenyataan kaum perempuan Indonesia masa kini sudah berdaya bahwakan paling berdaya dibandingkan dengan negara-negara berkembang masupun yang disebut maju di dunia masa kini.

Amerika Serikat saja terbukti masih belum berhasil mengangkat harkat dan martabat warga perempuannya menjadi presiden gara-gara barack Obama. Cina, Jepang, Korea, apalagi Arab saudi dalam hal pemberdayaan perempuan jauh tertinggal ketimbang Indonesia. Betapa indah apabila menteri negara pemberdayaan perempuan “ditingkatkan” menjadi menteri keluarga. Departemen yang mengurusi keluarga tidak terbatas mengurusi kaum perempuan belaka, tetapi juga anak-anak dan kaum lelaki sebagai suami sang perempuan dan ayah sang anak-anak. Dengan mengganti menteri negara pemberdayaan perempuan menjadi menteri keluarga, dengan sendirinya paham diskriminasi jender di Indonesia akan makin luntur sebelum lenyap sama sekali.

Sementara Kak Seto tentu tidak keberatan jika departemen keluarga dilengkapi direktorat jenderal yang fokus melindungi hak-hak anak-anak Indonesia. Menjunjung tinggi kepentingan keluarga benar-benar sangat penting mengingat keluarga adalah soko guru negara dan bangsa. Menteri negara pemberdayaan perempuan yang sekarang ini adalah tepat untuk ditugaskan menteri keluarga.

Menteri kebudayaan

Sebagai pemerhati kebudayaan, saya pribadi senang jika ada menteri kebudayaan. Namun, istilah kebudayaan pada hakikatnya terlalu luas, mendalam, kompleks, dan rumit apalagi dalam skala kenegaraan Nusantara untik mampu diurus oleh seorang menteri. Makna kebudayaan yang tepat dan benar bukan terbatas hanya kesenian tetapi seperti menurut Kamus Besar Bahasa Indonesia edisi mutakhir adalah hasil kegiatan dan penciptaan (akal budi) manusia, seperti kepercayaanm kesenian, dan adat istiadat atau secara antropologus bisa juga bermakna keseluruhan (!) pengetahuan manusia sebagai makhluk sosial untuk memahami lingkungan serta pengalamannya dan yang menjadi pedoman tingkah lakunya.

Berdasarkan makna secara umum maupun ilmiah, maka jangkauan kebudayaan merambah masuk ke bidang agama, sosial, iptek, ekonomi, militer, pendidikan, bahkan segenap bidang kehidupan masyarakat yang sebenarnya masing-masing sudah ada menterinya. Dikhawatirkan menteri kebudayaan tumpang tindih bahkan bertabrakan dengan menteri agama, pertahanan, sosial, ristek, pariwisata, pendidikan, keluarga, ekonomi, keuangan, perdagangan, komunikasi, perhubungan, dan lainnya.

Sebenarnya tugas kebudayaan sudah diemban presiden yang bertanggung kawab atas segenap aspek kehidupan masyarakat sebuah negara dan bangsa. Kecuali apabila tugas menteri kebudayaan memang sengaja (keliru) dibatasi hanya kesenian, maka silakan saja. Sebab, sampai saat ini kesenian memang masih dianaktirikan dalam hal kementerian. Dengan satu syarat, wewenang sang menteri yang mengurus kesenian wajib terbatas fasilitator, jangan sampai menjadi regulator apalagi diktator.

Sumber  :

Kabinet | Jaya Suprana – Budayawan
Kompas, 17.10.2009

Tarihçi Turgut Özakman’dan tartışma yaratacak açıklamalar.
Tam 60 yılını Cumhuriyet tarihini ve Atatürk’ü araştırmaya adayan Turgut Özakman, “Atatürk’ün diktatör olduğunu iddia ediyorlar, ama hiç olmadı” diyor. Sonra çok tartışılacak bir söz söylüyor “Keşke olsaydı! Bir milletin kurtuluşu için 5 yıl, 10 yıl diktatörlüğe katlanılır.” Bu sözünün altını dolduruyor ardından: “Çünkü daha hızlı gitmemiz lazımdı. Halk hükümeti kurulmasına ihtiyaç vardı. Ama Atatürk kadar çalışan adam çok azdı. Yaratıcı zekaya sahip kadrolar yoktu…”

Dersimiz Atatürk neyi anlatıyor?

Bir kere Atatürk niye büyük onu bilelim. Hepimizin bilmesi lazım. Dünya tarihinde bir eşi yok. Hem vatanını kurtarıyor, hem milletini kurtarıyor, hem de emperyalizme karşı savaşıyor. Üstelik bütün bunları sıfırdan yola çıkarak yapıyor. ABD’nin eski Başkanı General Eisenhower Avrupa’ya çıktı, Almanlar’ı yendi o kadar. Şimdi adını anan bile yok. O tarihlerde Cumhuriyet ilan edildikten sonra Ahmet Emin Yalman’ın bir yazısı var. Diyor ki, “Mustafa Kemal Paşa bence Amerikan Bağımsızlık Savaşı’nın önderi General George Washington gibi bir köşeye çekilip kendini unutturmalı.” Nasıl bir kafadır bu. Hep de iddia ediliyor ki, diktatör olabilir. Ama hiç olmadı ki… Keşke olsaydı!

Neden?

Bir milletin kurtuluşu için 3 yıl, 5 yıl, 10 yıl diktatörlüğe katlanılır. Keşke olsaydı, çok yavaş gitti. Hızlı gitseydi, daha çok şey yapsaydı, bugünler çok daha farklı olurdu.

Mesela ne yapabilirdi?

Cumhuriyet kurulduktan sonra hiçbir şeye karışmıyor. Bakanları çağırıp talimat vermiyor. Öyle sersemlikler yapan bakanlar var ki, birini çağırıp azarlasa…

Hangi konularda?

Her konuda. Yani çalışan adam çok az, yaratıcı zeka yok.

Cumhuriyet kurulurken sadece 50 kişi asıldı!

‘Keşke diktatör olsaydı’ sözünüzü biraz daha açar mısınız?

Daha hızlı gitmeye ihtiyacımız vardı, halk hükümeti olmaya ihtiyacımız vardı. ‘Nef’i hazine’ diye bir tabir vardır bilir misiniz? ‘Hazinenin menfaatine’ demektir. Maliyede bir sorun çıkarsa bütün meseleler hazinenin yararına halledilir. Bu Osmanlı’dan kalma aşağılık bir anlayış, doğrusu halk yararına olacak. Biz halk hükümeti kurduk ama halk ayağına dayanmayı başaramadık. Yani, o küçük memurdan başlayarak bunu yaratamadık. Bu çok zor bir şey tabii. Yani bin yıllık bir alışkanlığı hemen çabucak bırakıp halkın emrinde olduğunu, onun hizmetkârı olduğunu anlamıyor devlet. Şimdi de anlamıyorlar.

* Birkaç yıl önce Şebinkarahisar’da konuştuğum 103 yaşındaki Bilal Dede, “Şapka yüzünden çok adam asıldı. ’Böyle devrim olmaz. Bu şapkayla namaz kılınmaz’ diyen ne kadar alim varsa biz onların cenaze namazına durduk!” diye anlatmış ve ardından da “Atatürk diktatördü amma böyle olması gerekiyordu. Bu millete onun gibi biri lazımdı. Kafasında hem akıl hem siyaset vardı. Bir daldan yaprak düşmeden o düşeceğini anlardı…” diye eklemişti. Öylesine saygı duyuyordu Atatürk’e… Bir de tanım yapmıştı, “Atatürk öyle bir adamdı ki kurt bile koyuna dalmaktan korkardı dağlarda!” diye…

Bunları söyleyen bir köylü. Duyduklarını anlatmış size… Bir kere “Devrimlere karşı çıktı” diye, asılan yok. Bunu bilin… Giyim kuşam devriminde şapka, isyan için vesile azledilmiştir üç-dört şehrimizde. Rize’de, Erzurum’da, galiba Sivas ve Elazığ’da da… Onların elebaşları, yani “Şapka giymeyiz, kafirliktir! Devirelim bu hükümeti” diyenler asılmıştır. O apayrı bir hikâyedir. Onların hepsini toplarsan da bir şey etmez. Cumhuriyet’in 50 kişinin idamıyla gerçekleştiğini, inanılmaz bir büyük devrim yaratıldığını düşünün. Bu, insanın parmağına toplu iğne batması kadar basit bir şey.

Kansız bir devrim olduğu zaten kabul ediliyor…

Kesinlikle. Çünkü sıkıyönetim yok, sansür yok. Bunlar da bir Şeyh Sait isyanında, bir de İzmir Suikasti dolayısıyla İstiklal Mahkemeleri’nde çalıştırılmıştır. Şimdi onları yazıyorum ‘Cumhuriyet’ kitabım dolayısıyla… Tam ifade metinlerini okuyunca, sonradan iyi niyetle özetlenenlerin ne kadar yanlış olduklarını ortaya koyuyorum… Öyle şeyler söylenmiş ki, onları da o özetlere koymak lazımdı ki İstiklal Mahkemeleri’nin ne kadar dikkatli, ne kadar özenerek, ne kadar saygı duyularak gerçeği ortaya çıkartmaya çalıştığı anlaşılsın. Önce insanlara vakit veriyorlar. Yani karşılarına geçirip de “Anlat!” diye başlamıyor o soruşturmanın mahkemeleri… Bizim kendi tarihimizi çok iyi, çok ciddi, çok saygı ile incelememiz lazım.

Demokrasiye geçişte İsmet İnönü çok fazla telaş etti

Atatürk’e ilginiz ne zaman başladı?

60 yıl önce… Anadolu’da yayan yürüdüğüm zaman… Ankara-Polatlı’dan Afyon’a yayan yürüdüm, 10 arkadaşımla birlikte. 1948 yılında… 30 Ağustos Zaferi’ne katılmak için Polatlı’dan toprak alıp götürmüştük Afyon’a. 10 günde gittik. Ertesi yıl yeni bir yoldan, Kütahya’dan Afyon’a bir daha yürüdüm. İşte o arada anı toplamaya başladım, derken bugünkü hale geldi.

Peki ilk yürüyüşünüze karar vermeniz nasıl oldu?

Bir dernek kurulmuştu. ‘Anadolu Oymağı’ diye… Ben o zaman Ankara Hukuk Fakültesi’nde öğrenciyim. O dernek bu yürüyüşe katılacak gönüllüler arıyordu. Biri ben oldum.

Hayatınız o zaman değişti diyebilir miyiz?

Evet. İyi ki de gitmişim. Anıları dinledik. “Kemal’in Askerleri” o anılardan kalma bir deyimdir. Ondan sonra da, param varsa kitap aldım okudum, yoksa kütüphanedeki kitaplardan defterlere yazdım. Evvela anılarla, sonra yakın tarihimizle ilgili bilgi ve yayın toplamaya başladım…

Aradan geçen 60 yılda ne öğrendiniz?

Yalnız kahraman yetiştirmiyoruz biz, hain de yetiştiriyoruz. Bunların içinde, hain de var, yalancı da var. Sırf politika uğruna bunları yapan da var. Dolduruşa geldiği için onları doğru zannedip sahibinin sesi olarak konuşan plaklar da var. Cumhuriyet kurulduğu zaman da Cumhuriyet’in düşmanları var. Onlar saraylılar, hilafetçiler… Bugünkülere bakıyorum, bazıları dinci olduğu için Atatürk’e, Cumhuriyet’e karşı. Ama gencecik adamlar var, onlar niye Cumhuriyet’e karşı? Cumhuriyeti yıkıp yerine daha ileri ne kurabilirsiniz? İnsanoğlunun yaratabildiği daha ileri bir düzen yok ki! Atatürk’ün bir sözü var “İnsanoğlunun en büyük ümidi demokrasidir” diyor. Müthiş bir söz. Atatürk tam demokrasi istiyor. Ama biz daha kuramadık. Sanıyorum İngiltere’de var. Amerika’da söz konusu değil. Almanya’daki demokrasiye de saygım yok. 3 yıl kaldım, geçiniz. Fransa’da demokrasi olsaydı ’Ermeni kıyımı olmamıştır’ diyen birini hapse atacak kanun çıkamazdı. Demek ki yok demokrasi. Belki demokrasinin yüzde 70’i vardır ama gerisi yok.

Köy Enstitüleri’nin kapanmasında CHP’nin de yarı yarıya payı var

Bizde demokrasinin yüzde kaçı var?

Biz daha demokrasinin eşiğindeyiz. Biz seçimi demokrasinin tamamı sandık. Partiler çoğalır, seçim de yapılırsa bu demokrasidir sandık. Bunun demokrasinin onda biri olduğunu anlamadık. Tabii ki bu zorunlu, demokrasinin olmazsa olmaz bir kuralı. Ama demokrasi bundan ibaret değil. Bir kere hakikaten devletin gerçekten laik olması lazım, gerçekten bilime saygı duyması lazım.

Türkiye, Atatürk’ün kurduğu düzenin üzerine ne kadar taş koyabildi?

Biraz. Çok partili döneme geçilmesi, seçim yapılması, CHP’nin iktidarı kavgasız gürültüsüz Demokrat Parti’ye devredebilmesi bunlar bir ilerleme sayılıyor. Ama demokrasiye geçişte İsmet Paşa’nın çok telaş ettiği görülüyor. Bir an evvel demokrasiye geçilsin, o da demokrasi öncüsü olsun diye… Ama devrimleri, laikliği daha güvence altına alması gerekiyordu, büyük çoğunluk ondaydı. Mesela ‘Köy Enstitüleri’ni Demokrat Parti kapattı’ diyorlar ama yarı yarıya kapatan CHP’ydi. Son darbeyi vuran Demokrat Parti’ydi. CHP ile Demokrat Parti’nin uzlaşmadaki yetersizliğinden dolayı kapanmıştır Halk Evleri de…

Kontrol edemeyeceklerini mi düşündüler?

CHP bir devlet kurumu haline getirilmesine razı, Demokrat Parti de buna razıymış gibi görünüyor. CHP’yi Faik Ahmet Barutçu temsil ediyor. Demokrat Parti’yi Adnan Menderes… Sonra birden kopuyor. Bir kanun geliveriyor, CHP’liler de şaşırıyorlar. Ve Halk Evleri kapatılıyor. Görüşmeler yavaş yürüdüğü için… Adnan Menderes’in sabırsızlığı olabilir. Benim bütün kuşağım, biz Halk Evleri’nde yetiştik. Hiç CHP lafı falan duymadık. Parti örgütü gibi değildi Halk Evleri. Hadi tedbirli konuşayım, belki bir-iki yerde olmuştur. Ama ben Halk Evleri’nde çok çalıştım, hiçbirinde parti lafı edilmezdi. Orası bizi medeniyet için bir araya getiren bir yerdi. Artık bir daha kurulamaz. Köy Enstitüleri de, Halk Evleri de… Köy Enstitüleri Türk dehasının bir eseridir. O Köy Enstitüsü mezunlarında ne müthiş bir idealizm vardır. 8 tane adam komünist olmuşsa ne olmuş! Orduda oldu, kapattık mı orduyu? Üniversitede oldu, kapattık mı üniversiteyi? Komünist varsa, atarsın onları, biter gider. Köy Enstitüleri, Türkiye’yi kurtaracak çok büyük bir projeydi…

TURGUT ÖZAKMAN DÜN NE SÖYLEMİŞTİ?

Şeyh Sait İsyanı çok büyük talihsizlikti!

Hem Kürtler hem de Türkler için…

Kürt meselesinde Şeyh Sayit İsyanı çok büyük bir talihsizlik oldu. O çok şaşkın bir isyandı. Ne kadarı etnik isyan, ne kadarı dini isyan belli değil. Ne kadar akılsız bir iş yapılmış, ne kadar çok insan öldü. Hem Türk Ordusu’ndan hem de Kürtler’den… Üstelik Türk Ordusu’nda savaşan o kadar Kürt var ki!.. Ankara’nın Doğu’dan ürktüğü anlaşılıyor. Çünkü o dönemde İngilizler’le el altından işbirliği yapan çok Kürt var. Musul meselesinde İngilizler’den büyük bir darbe yemişiz zaten. Savaşmak gerek ama Türkiye daha yeni barışa ermiş. Yaraları yeni yeni sarılacak, savaşabilir mi? İşte tam da böyle bir dönemde isyan oluyor.

Ürküntü, korku, güvensizlik var… Yoksa Kürt halkıyla hiçbir sorunumuz yoktu. Olsaydı, Lozan’a giderken Kürt milletvekilleri ’Bizi sizden ayırmak istiyorlar. Aman ha ayırmayın!’ diye İnönü’yü uyarırlar mıydı?

Kürtler zaten kurucu millet! Asli unsur olmaktan çıkıp sığıntı mı olmak istiyorlar?

Bazı Kürtler diyorlar ki, “Lozan’da İsmet Paşa, ’Ülkeyi Türkler ve Kürtler birlikte yönetmektedir, yönetecektir’ demişti.” Doğru… Zaten öyle değil mi? Cumhuriyetin kuruluşundan beri birlikte değil miyiz? Kurucu millet onlar. Şimdi kurucu millet olmaktan çıkıp, azınlık olarak sığıntı bir millet mi olmak istiyorlar? Elbette egemen milletin bazı üstünlükleri vardır. Egemen millet, bu üstünlüklerini tabii ki zaman içersinde törpüleyerek yavaş yavaş herkesin altında yer alacağı büyük bir şemsiye yaratır. Ama bu kavgayla yaratılmaz bu şemsiye!

Atatürk’ün manevi oğlu Abdürrahim de Kürttü!

Atatürk’ün üç yaveri var biri Çerkez, biri Kürt, biri Türk. Kürt olan Mahmut Bey, daha sonra Siirt mebusu oluyor. Mahmut Soykan… Çerkez olan Altemur Kılıç’ın dayısı Muzaffer Kılıç… Türk ise Salih Bozok. Atatürk’ün manevi oğlu Abdürrahim de, Kürt’tü. Van ve Muş çevresindeki savaştan sonra Ermeniler’in dağıtıp kestiği ailelerden geride kalan yetim ve öksüz çok çocuk var. Herkes bu çocuklara sahip çıkmaya çalışıyor. Abdürrahim’i de 5 ya da 6 yaşında alıp annesi Zübeyde Hanım’ın yanına İstanbul’a gönderiyor Atatürk. ’Bu bizim evladımız olsun’ diyerek…

Kisah Para Diktator, Biografi Politik Para Penguasa Fasis, Komunis, Despots dan Tiran ; karya Jules Archer ini memang termasuk buku lawas – tetapi enak dibaca dan terasa ringan untuk kita mengetahui sekilas kiprah 16 tokoh diktator dari 12 negara ini, termasuk Indonesia. Tentunya, sepanjang kita tak perlu sampai mengerutkan dahi mempertanyakan keabsahan kategorisasi Archer tentang jenis-jenis diktator yang berasal dari kata dictare (Lt.), buku ini dijamin menarik buat dinikmati. Kendati dalam cetakan pertama (April 2004) ini ada beberapa kesalahan serta pencantuman data yang cukup mengganggu. Berikut adalah cuplikan bebas yang menarik dari buku ini untuk kita simak dan renungkan bersama.

Vladimir Ilyich Lenin (10.04.1870 – 21.01.1924)

Sewaktu diminta mendefinisikan Komunisme, Lenin menjawab : “ Republik Soviet ditambah dengan elektrifikasi “.  Lenin memperkerjakan penasehat-penasehat teknis dari negara kapitalis Jerman dan Prancis. “ Satu orang ahli tehnik (entah dari negara manapun) sama nilainya dengan sepuluh orang komunis, “  katanya pahit kepada Leon Trotsky. Dan ketika ia mendatangkan modal asing ke negerinya, Lenin berkilah dengan alasannya sendiri. “ Mengapa kita harus menutup mata dari hal itu ? Secara sederhana, kita harus berjalan di garis dunia kapitalisme “. Bagi Lenin, tujuan selalu menghalalkan cara.

Josef Vissarionovich Stalin (21.12.1879 – 05.03.1953)

Tahun 1905 menghantam Stalin dengan dua pukulan : pertama, gagalnya revolusi sosial Rusia dan yang kedua, kematian seorang gadis petani yang dinikahinya, Katherine Svanide. Di kuburan istri tercintanya itu, ia menangis, “ Saya kenal ia. Tetapi, ia kini telah tiada. Inilah perasaan hangat saya yang terakhir pada seluruh manusia. “  Stalin pun berubah makin dingin, sarkastis, penuh curiga, dendam dan kejam. Stalin dituduh membunuh ribuan korban karena teror-teror yang dilakukannya. Ketika hal itu dinyatakan suatu kali padanya, Stalin hanya mengangkat bahunya, “ Kau tidak bisa menciptakan revolusi dengan bersikap lemah lembut. “

Nikita Sergeyevich Khruschev (17.04.1894 – 11.09.1971)

Saat Khruschev berkunjung ke Amerika Serikat, ada dua hasil produksi AS yang paling mengesankannya yaitu keripik kentang (potato chip) dan serpih jagung (pop corn). “ Makanan ini lezat dan bergizi, “ katanya kepada pembantu terdekatnya. “ Dan lagi harganya murah. Lihatlah baik-baik, kita punya panen kentang dan jagung yang berlebih ! “  Saat pemerintah AS berupaya mencegahnya berkunjung ke Disneyland. Ketika mengetahui upaya ini, Khruschev kontan meledak marah, “ Apa ! Anda punya tempat peluncuran peluru kendali di sana ? “

Benito Amilcare Andrea Mussolini (29.07.1883 – 28.04.1945)

Dalam pertemuan khusus dengan parlemen, Mussolini memperteguh kekuasaannya dengan merangkap jabatan Perdana Menteri, Menteri Dalam Negeri, dan Menteri Luar Negeri. “ Saya dapat memenuhi ruangan ini dengan mayat, “ teriaknya mengancam, “ Saya dapat juga memaku pintu (gedung) parlemen. Kamu semua duduk disini hanyalah karena keinginan baik saya pada persatuan nasional bangsa ini. Tetapi, kemauan baik saya itu tidak boleh dihalangi sedetik pun oleh pidato yang tak berguna ! “

Mustafa Kemal Ataturk (12.03.1881 – 10.11.1938)

Demonstrasi dan kerusuhan mulai melanda seluruh negeri itu. Sekelompok penganut agama yang fanatik mulai bekerja sama dengan tentara bertujuan untuk menghancurkan “republik yang ateis”. Dengan gerak cepat Ataturk menggantung tiga puluh pemuka agama dan mengawasi gerakan pemberontak yang lain dengan ketat. “ Saya dapat membuat Turki menjadi negara demokrasi bila saya hidup limabelas tahun lagi, “ katanya penuh mimpi, “ Tetapi jika saya mati sekarang, itu akan memerlukan waktu tiga generasi. “

Chiang Kai-Shek (31.10.1887 – 05.04.1975)

Tahun 1931, mengambil keuntungan dari perang saudara yang memecah belah bangsa itu, Jepang melakukan invasi dan menjajah Manchuria. Ancaman Jepang itu pada daratan Cina sangat jelas, pembantu-pembantu Chiang memohon kepadanya agar mau rujuk dengan Mao ; untuk bergabung dan berjuang melawan Jepang. “ Tidak ! “  jawabnya marah, “ Jepang hanya luka di kulit, sedangkan Komunis adalah penyakit jantung ! “  Beberapa pejabat yang dilaporkan menucurigai Chiang pro Jepang pun dihukum mati.

Mao Ze-dong (26.12.1893 – 09.09.1976)

Mengambil tempat sembunyi di pegunungan, Mao mulai mengembangkan teknik-teknik perang gerilya. “ Rakyat  mirip dengan air, “ demikian nasihatnya. “ Kita harus berenang di dalamnya seperti ikan. Pertama kali kita harus belajar dari massa dan kemudian mengajari mereka. “  Ia menyandarkan perjuangannya pada petani sebagai pendukung baik tempat persembunyian, pasokan makanan maupun sebagai cadangan tentara. “ Peralatan bukan faktor penting dalam perang, “ katanya, “ Yang penting adalah manusianya. “

Raffael Trujillo (24.10.1891 – 30.05.1961)

Sebagai imbalan atas pajak tinggi yang dipungutnya, Trujillo mengijinkan lebih dari 2.000 warga Haiti tinggal di Dominika, sebagai buruh pabrik-pabrik gula milik investasi Amerika. Tetapi, tahun 1937, setelah harga gula meluncur turun, mereka pun dipecat. Sebagian dari mereka demi mempertahankan hidupnya terpaksa mencuri. Trujillo merenungkan masalah itu. “ Warga Domniika mungkin akan lebih senang, “ renungnya, “ Jika kita membasmi warga Haiti. “

Fulgencio Batista y Zalvidar (16.01.1901 – 06.08.1973)

Batista berhasil mengambil alih kekuasaan di Kuba dan dengan cepat menaikkan pangkatnya sendiri menjadi kolonel. Seluruh komando militer kini dipegangnya. Ia mengirim telegram kepada seorang sersan : “ Secepatnya bergerak. Engkau diangkat menjadi Kapten. Perhatikan ! “  Jawaban telegram dari sersan itu kembali dengan isi : “ Telegram Anda terlambat. Saya telah mengangkat diri saya sendiri menjadi Kolonel. “  Namun, kendati terheran-heran dan terpesona, Batista menerima hal itu dengan baik.

Fidel Alejandro Castro Ruz (13.08.1926 -  … )

Jumlah tentara reguler dikuranginya dengan tajam. Bahkan satu pos militer yang besar diubahnya menjadi sekolah. “ Saya sebenarnya seorang militer tulen, “ sumpahnya, “ Saya tidak punya medali. Saya tidak senang dengan peralatan senjata. Kita semua kini adalah negeri tanpa Jenderal dan Kolonel ! “ ia menolak menaikkan pangkatnya dari pangkat Mayor yang dimilikinya sebagai pemberontak.  Dan Castro bekerja dengan energi yang bagai tak habis-habisnya – sepanjang hari untuk mengubah ekonomi Kuba. Ketika diingatkan bahwa ia kan jatuh sakit jika tidak beristirahat, ia hanya tertawa.  “ Obatku adalah rakyat, “ jawabnya, “ Aku harus bekerja keras ; mengerti dan berbicara dengan rakyat ! “

Francois Duvalier (14.04.1907 – 21.04.1971)

Tahun 1966, selubung keterasingannya terkuak saat ia menerima wartawan Amerika Serikat. Dalam satu kesempatan wawancara, wartawan itu bertanya apa gunanya pistol Colt 45 di meja kerjanya, disamping Alkitab yang selalu terbuka. Papa Doc, demikian julukan diktator Haiti itu, dengan ekspresi dan gaya seperti belum pernah melihat pistol itu sebelumnya, mengangkat dan mengamatinya. “ Ini merupakan kekeliruan, “ katanya sambil memberikan senjata itu ke tangan salah seorang pembantunya. “ Bawa pergi, “ perintahnya.

Antonio de Oliveira Salazar (28.04.1889 – 27.07.1970)

“ Saya seorang tawanan, “ satu kali ia pernah berkata dengan agak bangga, “ Dengan seluruh hidup dan pikiran yang saya persembahkan untuk pemerintah. Saya telah membuang jauh-jauh semua kehidupan pribadi yang seharusnya saya miliki.”  Ia memang hidup spartan, hemat dan sederhana, tidak merokok, tidak minum minuman keras, tidak tergoda dengan uang, tidak menikah dan seorang pendiam. Demi memerangi kesepiannya, ia pun mengangkat anak dua orang gadis. Ketika salah seorang terkena serangan demam panas, Salazar dengan setia menungguinya siang dan malam. “ Ini membuktikan betapa bijaksananya tidak memelihara keluarga sendiri, “ katanya, “ Lain halnya jika saya tidak harus memperdulikan Portugal. “

Adolf Hitler (20.04.1889 – 30.04.1945)

Tahun 1934, Hitler memerintahkan kaum Nazi Austria membunuh Kanselir mereka, Engelbert Dolfuss. Tetapi usaha Nazi untuk merebut kekuasaan terancam, ketika Mussolini yang cemas mengirim tentaranya ke perbatasan Austria. Hitler bergegas pergi ke Venesia menemui tokoh yang menjadi idolanya dulu, tetapi di sana Mussolini mengecam dirinya. “ Sulitnya dengan Jerman adalah bahwa mereka tidak menghargai kebudayaan. “  Hitler pun menyergahnya, “ Kebudayaan ? Jika saya mendengar kata kebudayaan, saya hanya punya satu dorongan – menggambar pistol saya ! “  Mussolini berkomentar pada isterinya, “ Orang ini betul-betul gila ! “

Francisco Franco Bahamonde (04.12.1892 – 20.11.1975)

Pernah terjadi ketika ia sedang menginspeksi pasukannya, seorang tentara legiun tegap yang tidak puas dengan menu makanan yang dihidangkan setiap hari di barak militer itu, melemparkan piring makanan ke muka Franco.  Dengan tenang, jenderal bertubuh kecil itu melap muka dan baju yang tersiram makanan dengan sapu tangan. Dan terus melanjutkan inspeksinya. Setelah selesai inspeksi, ia mengeluarkan tiga perintah. Mutu makanan diperbaiki. Seluruh perlengkapan bagi garnizun itu dibatasi selama 3 bulan. Dan terakhir, serdadu itu ditembak mati.

Soekarno (06.06.1901 – 21.06.1970)

Soekarno berpidato serampangan menyerang program bantuan PBB : “ Apa itu Unicef ?  Hanya susu bubuk. Aku lebih suka makan peuyeum (tape) Bandung. FAO mengirim para ahli yang tidak tahu apa-apa tenang pertanian Indonesia. Aku katakan pada mereka, pergilah ke neraka dengan bantuanmu ! “  Kemarahan pribadinya di arena diplomasi internasional malah memperburuk situasi ekonomi Indonesia dengan makin terisolasinya Indonesia dari dunia internasional.  Ketika para menterinya datang menghadap untuk membahas masalah terbangnya modal asing dari Indonesia, ia menggerutu, “ Masalah-masalah ekonomi membuatku sakit kepala ! “

Gamal Abdul Nasser (15.01.1918 – 08.09.1970)

Seorang diplomat ulung Rusia, Alexander Shelepin dikirim bergegas ke Mesir dengan memanfaatkan kemarahan Nasser pada Amerika Serikat, untuk mengikatnya menjalin pakta kerjasama Moskow – Kairo. Tapi diktator Mesir itu dengan dingin menolak : “ Kami tidak akan menjual kemerdekaan kami dengan tiga puluh, empat puluh atau lima puluh juta poundsterling. “ Tetapi seorang pengamat di Kairo menasihati Shelepin : “ Coba enam puluh … “

Sumber   :

Kisah Para Diktator, Jules Archer – Penerbit Narasi, Yogyakarta – 195 Halaman
Wikipedia.com untuk nama lengkap tokoh, tanggal lahir & tanggal wafat.

Yüklenerek, bilgi ağacından yapılmış bastonuma

Aksamamayı başarmaktır benim mucizem,

Ucuz yılan numarası, kimin umrunda?

Ve, yaklaşırım böylece sizlerin dünyanıza.

Gözleri bazen bir parça bezle,

Bazen ise otlarla örtülü kurbanlar görürüm.

Ama en acınası kurbandır, diğerlerini otlatan,

Ve bazen de bıçağı eline alan!

Göremez zira o, kendi sürüsünü,

Çok daha geniş vadilerde otlarlar çünkü.

Koyundan çoban olmaz;

Ve, çobansız koyun.

Gelmedim sizlere bir çoban,

Ve, bir ulu çobanın koyunu olarak.

Yalnızca öğretmek isterim, çobanlara,

Kendilerini gütmelerini,

Ve öğütlerim koyunlara olmalarını;

Kendi çobanları!

Tez vakitte yıkınız bunun için,

Bereketsiz hayvan çiftliğinizi!

Bilirim! Daha binlerce kez kuracaksınız yeni çiftlikler,

Ve yıkılacaktır her biri, birer birer.

Ancak bir anka ihtişamı görürüm ben, her bir çöküşte

Doğurmak zorunda olan kaf dağında, her seferinde

Daha güzel bebekler!

Sevmem ben barışı!

Özendiririm sizleri, büyük savaşlara,

Ve Simurg’un diktatoryasına!

O ki, yanlış anlatılmıştır sizlere!

Beklemez aşmanızı, yedi dipsiz vadiyi.

Emreder! Sonsuz kez, batıp çıkmanızı, onların içine!

Gerçek olmanızı ister,

Ve, buyurur bunun için,

Gerçeği görmenizi!

On3maphossi

Sind wir uns über eines erstmal klar: Diktatoren sind schlecht. Sie sind böse. Ein Mann, der ein ganzes Land regiert: Das kann nicht gut gehen. Auf Dauer kann es nicht gut gehen. Und das zeigt uns auch die Geschichte oft genug.