bir intihar denemesi ile dünyaya gelmek herkese nasip olmaz. evet tam üç ilmek atmışım kordonumla boğazıma, ölmeye başlamışım yıllar evvel bugün, doktorların ciğer acısını bildiği günlermiş ki, yetişmişler. iyi ki yetişmişler.

bugün 29 Kasım,

kıyıya yanaşanlara,

Kaptanlara ve Pilotlara,

en çok da salonbeyefendilerine ve hanımefendilerine

not1: i love you Grace

not2: seni seviyorum Gülden

not3: başıma belasın Kaptan

… sen hiç dönemezsin ben yapayalnız gideli…

Metin Eloğlu

güzel günlerdi ya da günler güzeldi

sakin ol kaptan, bu batan senin gemin değil, benim kanom, küreklerimi kurtlar yedi, can yeleğimin düğmesi koptu, velhasıl olan bana oldu. en iyisi buydu zaten, kendimize münasip gördüğümüz sonlar hep simliydi, buğuluydu, bizim gözlerimize gitmezdi öylesi, nasıl da yakıştırmışsak, bak, şöyle adamakıllı düşününce, yok, yapamazdık rüyalarda biz, soluğumuz kesilirdi. çaresi yok, sahil güvenlik botları çoktan umudunu kesti, sen de topla tayfanı miçonu, çekil, bırak enkaz arama çalışmalarını, sismik dalgaları ölçmeyi, bırak dedim, kanom denizatlarına hipodrom, cesedim mercanlara gübre, bırak!  

en güzel bi şarkı,
sedef nasıl da komik komik söylerdin sen bu şarkıyı ya…

Dont Worry, Be Happy – Bob Marley

kendini ölüme terk eden adamla ters dönmüş kaplumbağaları düzelterek kendinin doktoru olan- aslen izci – kadının kesişen hikayesi: (giriş atılmış- gelişme yoğun bakımda, sonucu Allah bilir)

seni de böyle düzeltecektim izin vereydin, dedi kadın. adam ters dönmüştü yerde ve ayaklarını çırpıyordu, ellerini de, senin yapacağın bir şey  yok, ben kaplumbağa değilim zaten, dedi. kadın, o halde neden evini sırtında taşıyorsun, diye sordu. adam oturdu, sırtına baktı sonra; evi oradaydı: oturma odası, gazetesi, bulmacası, çay lekeli sehpası, gözlükleri, koltuğu ve ayaklarını uzattığı pufu, sonra mutfağı, banyosu. sahiden de buradaymış evim, burası da evim olabilirmiş demek ki, dedi. kadın: yanlış çıkarımlarını seveyim, sen burada değilsin ki evin burası olsun, haydi kalk git evine, dedi arkasını dönerek.  adam ona yaklaştı, kadın onu görmüyordu ama neler yaptığını bilebiliyordu, yılların izcisiydi. adam elini kaldırdı, kadının sırtına dokunacakmış gibi yaptı, ağzını da açtı bir şey söyleyecekmiş gibi, her eylemi taklit gibiydi, kadın hissetti, önemli değil, dedi. adam, önemsiz miydi, dedi. ikisi aynı şey değil, dedi kadın. adam açıkla dedi. kadın git dedi, izcilik de bir yere kadar, artık ters dönmüş değilsin, dümdüz yoluna git, dedi. adam dümdüz yoluna giderken düzelme sırası kendine geçen kadın radyoyu açtı:

*orhan gencebay/ seveceksin

doğuran anaya saygılarımla

Yine geçmiş gitmiş zaman, yine günler olmuş yazmayalı. Şunu farkettim ki olanı biteni olduğu gün kayda geçmezsem sonra hiç bir detayı hatırlamıyorum. Kabaca şunu yapmıştım, diye aklımda kalıyor. Öyle olunca da ancak ortaya karışık bi şeyler çıkıyor işte.

• N. anne, şubatta olacağını söylediğim anjiyoya girdi, geçtiğimiz hafta. Anjiyo diye girdi, balon yapılmış ve stent takılmış olarak çıktı. 15 dakikalık anjiyo 1 buçuk saat sürünce hepimiz telaşlandık, ameliyattan bir gün önce acil bir durumda gerekenin yapılması için doktora imza verdiğinden hiçbirimizin haberi yok tabi. Bi müdahale yapılacak olsa sorarlar, diye düşünüyoruz, doktorlarda bir şey demiyor. Sıkıntılıydı epey. Geçti ama. İyi şimdi çok şükür. Hastanede kaldığım sürede n. anne uyurken bu yumurtalardan ördüm, yeğenlere ve elif’e.

• Bir buçuk-iki yıldır hayalini kurduğumuz proje, A’nın evde geçirdiği dört aylık zamanda dilediği gibi çalışabilmesi nedeniyle ete-kemiğe bürünmeye başladı ama sanal olarak:) Bu animasyon denen şey başka bi alem yaa, bi bakışı vermek, bi topu bir yerden başka bir yere attırmak için bile tonla komut vermek gerekiyor. İnsan; vücudundaki mucizeye ve o mucizeyi halkedene hayran olmadan edemiyor. Karakter ve sahne tamam olduğundan beri ben de senaryosu için çalışıyorum. Yazıyorum sonra bakıyorum, yazdıklarımı yapan küçük bi kız, nefis bi şey. Tadını çıkarıyoruz ailecek, kikirik prova seslendirmeler yapıyor, şimdiden yazdığım bir-kaç bölümün repliklerini ezberledi bile. Oysa daha son haline epey zaman var. Çok çalışmak lazım çok

• Hayatın cilveleri; 11′in de 31 olacak, 12’sinde asker.

• Elif hırçınlaşıyor gitgide, sürekli anlatıyorum, bunun bi zorunluluk olduğunu, babasının isteyerek onun yanından ayrılmadığını, gitmezse cezalandırılacağını ve bunun daha kötü olduğunu filan, babası da devamlı konuşuyor ama nafile, kafası basıyor ama anlamak istemiyor kalbi kırılıyor yine de

• Bunu dinliyorum bir de son zamanlarda sık sık …

Pinhani – Unutuldular –

zorlamana gerek yok, bu yazı da sana/

ah, biliyorum bir yerden büyü kaçırıyor bu lastik, evet lastik, terazi lastik jimnastik spor kulübünde top toplayıcılık yapıyorum boş zamanlarımda, genç yaşta kopan tendonlarım beni sahalardan uzaklaştırdı, ki o tendon Aşili bile uzaklaştırmamış mıydı ölümsüzlükten, ki zaten ben doğuştan ölümlüydüm, büyü yapmasını öğreten annem de olmamıştı, benimkisi mutfakta börek yapardı, ben de yerdim en fazla. rahat büyütüldüğümden bahsetmeyecektim elbet, büyüsüzlüğümden şikayet edecektim, tamam devam ediyorum: şimdi bunu yazdım diye kaçacak her şey, çünkü bunu bir mektuba benzeteceksin, kalkıp cevap bile yazmayacaksın, ben üzerinde alo yol yardımı yazan bir kart arayacağım torpidoda,  bulamayacağım, benzinci eşantiyonu araba kokuları yapışacak elime, çam koktuğumla kalacağım. iyisi mi sileyim her satırı, büyüyü muhafaza edebilir miyim peki, ne gezer.

feda ettiklerim listesine bir yenisini daha ekliyorum, ne uğruna neyi feda diye soran olursa: büyüyü büyütmektense böyle miniminnacıkken açıp kapağını doğaya salmak en iyisi diyerek topu kediye atıyorum:

Güzel:   Göze ve kulağa hoş gelen, hayranlık uyandıran, çirkin karşıtı. ( TDK)

ben güzel derken, hep Grace’tir, ona benzeyen,  onu andıran ne varsa hep:

• bir bebek örüyorum dünden beri, kolları ve aksesuarları kaldı tamamlanacak, şimdiden çok sevdim bu kızı. dilerim elif elinden düşürmez, zaten iki gündür öyle gibi ama çabucak sıkılmaz inşaallah. bi isim bulmuştum aslında, sonra vazgeçtim.
  

• zaruretten başlayan az uyumalarım, bu sürede yazdığım diğer yazılarda bahsi geçen /geçmeyen çeşitli nedenlerle bir ayı aşkın süredir devam ediyor, 6 saatten fazla uyuduğum vaki olmadı. Rekorum üç buçuk saat …. Nasılım, iyiyim. Uykusuzluk şikayetim olmaz benim genelde, olsa olsa “yine uyuyakalmışım, günüm gittiiii” yakınmalarım olur. Uyku kendi kendini yineleyen bi şey bence, ne kadar uyursan o kadar uykun gelir, doyamazsın uykuya. Tam tersi de doğru. Az uyudukça bünye buna da alışır ve uykusuzluğun getirdiği sinir, stres, yorgunluk hali azalır zamanla. Ama uyuduğun zamanın sana yettiğine inanmalısın, buna inanmadın mı olmaz. ” uykumu alamadım” diye gezinen biri on saat uyusa, yirmiyi ister. Hatta eskilerin bi lafı var, bebek büyütürkene taze annelere hep söylerler, “uyku uykunun mayasıdır” doğrudur kanaatimce.

• bi ara sıkı takipçisi olduğum bi siteden mail gelmiş, eski bi yazıya bi yorum eklenmiş. ona bakayım diye bi girdiysem, epey vaktimi aldı, bi sürü eski yeni şey okudum, körüm ben ya kör ….*

• geçtiğimiz hafta kendime bi konuda ihtar çektim, “şu kadar zamana kadar şöyle şöyle olmazsa şöyle yapacaksın” diye, şu kadar zaman geçti şöyle şöyle olmadı, ben de kararı uygulamaya koydum. geç bile kalmışım, an itibariyle eminim… *

• “Bazen bir kaç sene öncesine kadar hala içimde var olan kendimi savunma isteği ve ihtiyacı depreşiveriyor içimde. Öfke sızmaya çalışıyor; yanlış anlaşılmalar, yanlış anlatılmalar, yanlış hatırlanmalar ve tabi benim yanlışlarım, hepsi karşıma geçip pis pis sırıtıyorlar, öfkemi kabartmaya çalışıyorlar. Ama yooo olmayacak bu, öfkeyle bakmayacağım yaşanmışlarıma … Olan-biten her şey olması gerektiğindendir, bu yüzden öfke boşunadır. Öyle olması gerekmiş, öyle olmuştur, sebebler dairesi elbet vardır ama gelen her ne varsa yaratanın elindendir. Sebeplerin faillerine öfkelenmek, seni ve onu yaratana da öfkelenmektir. Seni ve onu yaratan bilmiştir, “ol” demiştir, olmuştur. Can yakabilir, hırpalayabilir yaşandığında ama yaratan her daim yarattığına doğru yolu gösterir, yanlış yaptığında onu esbapla uyarır. Bu uyarıları görüp dikkate alan ya da en azından sonradan farkına varabilen insan acının nefsi olanından münezzehtir, lezzetli ve kemale erdirici olanından tadar. Ve böylesi bir acı da kalbi zenginleştirip, kapılarını en öfkelendiklerine bile açmasına yardım eder.” demişim bir taslakta, ama yayınlamamışım, bugüne kısmetmiş. böyle inanıyorum epeydir…
  
• Öyle olmasa yığınla söyleyecek sözüm olurdu, yok. Doğru olanı da budur.*
  

Ben bu satırları yazarken;

• kuzucuğum yatağında dönüp durdu.
  
• alttaki komşunun bebeği uykusundan sıçrayıp ağladı
• imeem benim için güzel şarkılar çaldı
• bilgisayar başında yamuk oturmaktan sırtım ağrıdı
• ….
  
• ….
• …
  

günbe gün ruhuma saplanmalarına izin verdiğim bıçakların büyük bölümünü saplarından çekip çıkardım, kanı durdurmaya çalıştım. kan kaybı çok bu sefer, sanırım kurtaramayacağım tüm çabalarıma rağmen, yazık*

hüzün kovan kuşu – düş sokağı sakinleri

* : yıldızlı paragrafların okuyucu için anlaşılır olmadığı kesindir, zira yazar kendine hatırlatmak için bu notları düşmüştür.
son not: kasmayın yavrum kendinizi…

01:30

ben halimden memnunum aslında canım

böylesi daha iyi:

ben ki ömrübillah at görmemiş bir nalbant, diyen Şair‘i anaraktan merhaba,

sen sordun diye güzel kız, cevabını vereceğim sorunun, sevabını da ölmüşlerime göndereceğim, (veselamun alel mürselin velhamdüllillahi rabbilalemin el fatiha)

seviyorum seviyormuş gibi görünmeyi, göründüğüm halime inanmayı, at görmeden nalbantlık yapmayı seviyorum. saçıma yapışan sakızlara, sakız değillermiş gibi davranmayı seviyorum, çok önemliymiş gibi şiirlerle şarkılarla kutluyorum doğdukları günleri, karşılık beklememiş gibi yapmayı seviyorum, benden ayrı mutlu olduklarında, onların mutluluğunu paylaşıyormuş gibi yapmayı seviyorum, senin adına sevindim demeyi seviyorum, aslında sevinmemeyi, gizli gizli küfretmeyi, içimi titreterek bela okumayı seviyorum, evet o yazarın dediği gibi, belki de bu yüzden sadri alışık denen hergeleye gıcık olmayı seviyorum, ona benzemeyi seviyorum, bana benzemesini seviyorum.

türküyü de kendime gönderiyorum.  sahibine de selam olsun.

foto: ania

mutlaka gelecektir, yazılmıştır raporlara, gelecektir, zilleri çalacaktır, çan sesleri dolacaktır  mahalleye, vilayete! en nihayetinde, yine annesinin dediği olacaktır, neden bunca telaşa düşürecektir milleti, biraz da kendini. hazırdır, yıllardır bunu beklemiştir, hazırdır da, neden geciktirir mutluluğunu, bir türlü bilmeyecektir. mevsiminde görülen meyve iyidir, su tezdir, at murattır, cüzdan laftır, deve paradır rüya tabirilerinde, ezberlemiştir, yıllardır ancak rüyalarında görmüştür mutlu olduğunu. elbette o da bir gün gülümseyecektir, de bu ne zamandır, tezveren babanın mezarında kestiği horozları sindireli çok olmuştur mezarlık bekçisi ve ailesi ve sırf horoz var diye eve toplamıştır akrabalarını, pilav yemişlerdir bir de üzüm kompostosu, diyeceğim o ki, çoktan zamanı dolmuştur, alarmlar geliş için çalacaktır, gelecektir. tüfeğin ucundaki kararsız mermi değildir artık, hedefi bellidir, herkesi memnun edecektir, dinlediği türkünün sözlerinde anlam aramayacaktır, melodinin hatrına duygulanacaktır, hatta ağlayacaktır, sen nerelerdeydin sevdiceğum diyecektir, artık buradayım, cevabını alacaktır, sonsuza dek mutlu olacaktır.

söylememe gerek yok Sam, ucuca getireceğim kelimeler bir şeye de benzemeyecek. hem biliyorsun Sam, biliyorsun zaten.