Having mentioned the murder of Kurds in Iran by the mullahs yesterday, it’s rather coincidental that the following was in my inbox today:

I am a twenty-seven year Kurdish woman who has been sentenced to death by the Iranian Judiciary authority for my political activities. After I was given death sentence last year I appealed and my case was reviewed by the Iranian High Court. The High Court sustained the lower court’s decision.

I am under constant torture and humiliation. I was put on an orchestrated trial without a legal representation and after a few minutes I was sentenced to death. I don’t have a lawyer to defend me. The Court only dedicated a few minutes to my case. The Court told me that I was an “Enemy of God,” and in a short period of time all enemies of God would be hanged. All the judges in my trial voted for my execution.

I asked the Judge if I could say good-bye to my mother. He told me “shut up.” The Judge rejected my appeal and refused to let me to see my mother. Since I cannot defend myself, I ask all advocates and activists of human/women’s rights to campaign on my behalf and support me. I need your help.

Zaynab Jalalian

Zaynab’s crime? She’s a Kurd.

You can see the document at the KNCNA website, under the homepage heading “Documents and letters”.

I wanted to point out that last week PRI’s The World program aired a segment on The Forbidden Letters in Turkey. Mahmut Alınak–I love this guy–was quoted. A TSK’er insisted that people who use The Forbidden Letters should be imprisoned. Of course, the TSK’er should logically include himself among the imprisoned, if we consider a defense that Diyarbakır’s mayor, Osman Baydemir, used in a recent court case against him for using The Forbidden W:

[Murharrem] Erbey [of the Diyarbakır İHD] said his client [Osman Baydemir] asked everyone, “Do you log onto the justice ministry’s website?” The judge and the prosecutors said yes. Then he asked “What do you type when you go there?” The answer was something like “www dot gov dot TR. Then the mayor said, “Aren’t you breaking the law? Every time you type W three times and you go to the site hundreds of times a day. But when W is used in the Kurdish context it’s a crime.”

Touché, Heval Osman!

You can visit the site and read the transcript of the segment or listen to it via mp3.

Let me add that if the nationalists want to be consistent about The Forbidden Letters, some of the Alparen Ocakları types need to go around knocking The Forbidden W off the BMW’s of the elites.

[3] This organisation was established in the year 1899 by the efforts of six [?] Süryânî natives of Diyârbekir living in the town of Stirling in the state of New Jersey of the United States and is today an organisation composed of 75 individuals. Membership is granted by the payment of one dollar and twenty five cents per month. The goal is to collect sufficient capital to be able to use these earnings to construct a superior children’s school at the Meryem Ana Kilisesi in Diyârbekir. In the year 1900, with the funds collected thus far by the organisation, property large enough to hold two buildings was purchased in the city of Paterson. In October of 1906, one two-family building was constructed on the property. The income from this building is 27 dollars per month. The present value of the house and the land totals 4500 dollars. There is a debt of only seven hundred dollars on this total. It is expected that in two month’s time a 300 dollar payment on this debt will be made. Currently, this organisation has three branches, or franchises. These are in the cities of Paterson, West Hoboken and College Point. The organisation’s central administration is seen to by a commission council composed of two individuals sent from each branch. There is a constitution for the commission and branches. There are meetings at the branches each month and of the commission council, every three months.

Last October at the meeting of the College Point branch, two [illegible] ideas were presented to the organisation’s members. The first of these is to grant the right to those members of the organisation who fall ill and remain indisposed for more than two weeks to collect five dollars per week after the first two weeks. The second, is to give 50 dollars towards the burial expenses of any member who passes away. The aforementioned assistance would not come from the organisation’s coffers but would be collected from members. Both ideas were announced to the other two branches and received general acceptance. During the meeting of the committee council on October 12, for the implementation of these decisions, an eight-point statute was added. The statute was printed as a pamphlet. To increase the organisation’s funds, a once- or twice-yearly banquet has been held since the organisation’s establishment. Such banquets have each seen a profit of between one hundred dollars and 150 dollars and have been of great assistance to the organisation. This year, there has again been a decision and preparations to hold, by the grace of God, a banquet for the benefit of the organisation on Saturday evening, coinciding with 1 January 1910. The banquet will be held in West Hoboken by the local branch. The entrance fee will be three dollars for each individual who is earning money [4] while for women and children it will be free of charge. Inside there will be absolutely no expenditures. Foot, drinks and music will all be arranged to of a style pleasing to everyone. Just as not a single person who has honoured any of the banquets held by the organisation has been displeased, we are sure that all will enjoy themselves on this occasion as well. Additionally, whether to spend time with all of like kind or whether to benefit and show favour to the organisation, we request that all Süryânî brothers make an effort to attend.

[3] İşbu şirket 1899 senesi Teşrîn-i Evvel târîhinde Memâlik-i Müttehide’nin New Jersey vilâyetinde Stirling nâm bir karyesinde yaşayan altı nefer Diyârbekirli Süryânî nûr [?] himmetiyle mübâşerret eylemiş ve bu güne kadar 75 nefere bâlığ olmuş bir şirkerdir. Şirkete dâhil olmuş usûlü bir dolar peşîn ve yiğirmi beş sent mâhiye vermek üzerede. Maksadı, mikdâr-ı kâfî bir sermâye teşkîl ve bunun vâridâtı ile Diyârbekir’de Meryem Ana Kilisesi’nde mükemmel bir mekteb-i sıbyân idâre etmektir; 1900 senesinde şirketin tecemmu eden sermâyesi ile Paterson şehrinde iki bâb hâneye ihtifâ edecek bir arsa iştirâ edildi. 1906 senesi Teşrîn-i Evvel târîhinde bu arsanın birisi üzerine iki âile yaşayacak bir bâb hâne inşâ edildi. Hânenin vâridâtı şehri 27 dolardır. Hâne ve arsanın kıymet-i hâzırası 4500 dolar itibâr olunmaktadır. Bu mikdârın mukâbiline yalnız yedi yüz dolar borc vardır. İki mah sonra bu borc 300 doları de edâ edebilinecek emîn olunuyor. Bu şirketin vakt-i hazırda üç branç yani şubesi vardır. Bunlar, Paterson West Hoboken ve College Point şehrlerindedirler. Şirketin idâre-i umûmîsi her bir brançtan iki nefer itâdan mürekkeb bir komusyon [sic] meclisi vâsıtasıyla görülmektedir. Komisyon ve brançların ayrıca nizâmnamesi mevcûddur. Brançlar her ayda komisyon meclisi her üç ayda bir ictimâ etmektedirler.

Geçen Teşrîn-i Evvel College Point brançı ictimâında, şirket efrâdına şirketten bir menâfi [...] zammında iki türlü efkâr-ı arz olundu. Bunlardan birincisi [...] şirket efrâdından birisinin hastalığı vukû bulup iki haftadan ziyâde emîr-i ferrâş kalırsa iki haftadan sonra beş dolar haftalık almağa hakkı olacaktır. İkincisi efrâddan birisi vefât ettiğinde masârif-i tecnîz için 50 dolar almağa hakkı olacaktır. Binâenaleyh bu muâvenetler şirket sandığından değil ancak efrâddan cem edilip verilecektir. Bu iki fikr iki brançlara da beyân edilip umûmun kabûlü oldu. 12 Teşrîn-i Evvel komusyon meclisinin ictimâinde bu karârların sûret-i icrâsı için sekiz bend nizâmnâmeye ilâve edildi. Bu nizâmnâmeler bir kerâze şeklinde tab edilmiştir. Şirketin sermâyesinin tezyîdi için teşkîlinden beri sene bir veyâ iki defa bir ziyâfet vermek âdet olmuş idi. Bu mislli ziyâfetlerden her birinden yüz dolardan yüz elli 150 dolara kadar ticâret görülmüş ve şirkete çok yardımı olmuştur. Binâenaleyh bu sene dahi 1 Kânûn-ı Sânî 1910 senesinde târîhine masâdif sebt akşamı bi minnatü taâla bu şirketin menâfi için tekrâr bir ziyâfet vermek karârgîr olmuş ve tedârük görülmektedir. Ziyâfet West Hoboken şehrinde [ve ora?] brançının marifetiyle tedârik görülmektedir. Dahiliye ücreti para kazanan her bir şahs [4] için üç dolardır nisâ ve çocuklara ücret yoktur. [İçerde?] katiyyen masârif yoktur. Yiyecek içecek çalgı husûsî hep misâfirleri memnûn edecek bir tarzda tertîb edilecektir. Şirketin verdiği ziyâfetleri teşrîf eden zevâttan şimdiye kadar memnûn olunmayan bir kimse görülmemiş olduğu gibi bu defa dahi her kesin memnûn olacağını emîn ederiz. Mamâfîh gerek bütün hemcinsler ile görüşmek ve gerek şirkete muhabbet ve fâide göstermek için her bir Süryânî birâderin teşrîfe rağbet buyurmalarını ricâ ederiz.

“Terakkiyât-ı Mekteb-i Süryâniye şirketi,” İntibâh, 1, no. 2 (Kânûn-ı Evvel 1909), 3-4.

Diyarbakır’da 12 yaşındaki Ece Nur’un, başörtülü olduğu gerekçesiyle başka okula sürülmesine tepki büyüyor.

Dünya Bülteni / Haber Merkezi

Başörtüsü taktığı için 12 yaşındaki 6. sınıf öğrencisi Ece Nur Özel, Diyarbakır merkez Hamravat İlköğretim okulundan başka bir okula sürülmesine tepkiler büyüyor.

DTP Diyarbakır milletvekili Selahattin Demirtaş’ın verdiği soru öngergesiyle kamuoyunun öğrendiği başörtüsü sürgünü, bugün çok sayıda STK tarafından protesto edildi.

Selahattin Demirtaş, Milli Eğitim Bakanı Nimet Çubukçu’nun “Anayasanın 98 ve İç Tüzüğün 96. Maddeleri gereğince yazılı olarak cevaplandırılması” için şu soruları sormuştu:

1- Bakanlığınızın Ece Nur Özel’in zorla başka bir okula gönderilmesi ile ilgili bilgisi var mıdır? Bu konuda soruşturma açmayı düşünüyor musunuz? Ece Nur’un eski okuluna geri dönmesi için girişimde bulunacak mısınız?

2- Diyarbakır’da başörtüsünün özgür olduğu ve olmadığı okullar var mıdır? Yoksa Ece Nur neden başka bir okula gönderiliyor?

3- Başörtüsünün bir inanç özgürlüğü olduğu ve kişilerin kendi inançları doğrultusunda yaşama hakları olduğuna göre, Bakanlığınızın başörtüsü mağdurları konusunda almayı düşündüğü herhangi bir idari tedbir var mıdır?

4- Ece Nur Özel’in inancından ötürü ayrımcılığa maruz kalması karşısında küçük Ece’den ve ailesinden bir telefonla da olsa özür dilemeyi düşünüyor musunuz?

Ece Nur’un başörtüsü sürgünü bugün Özgür-Der Diyarbakır Şubesi mensupları tarafından protesto edildi.

Protesto eyleminde konuşan, Ece Nur`un babası Murat Özel, inancından dolayı dolayı başörtüsü takan kızının başka bir okula gönderilmesini protesto etti.

“BAŞÖRTÜ AÇILIMI: YA İKNA YA SÜRGÜN”

“Başörtü Açılımı: Ya İkna Ya Sürgün”, ”Yasaklamaya Kimsenin Gücü Yetmez”, “Şiyar Be, Berxwe Bide, Azad Be (Uyan Diren Özgürleş”, “Berxwedan Jiyane, Jiyan İslam e (Direniş Yaşamdır, Yaşam İslamdır)” dövizlerinin taşındığı eylemde konuşan Özgür-Der Diyarbakır Şube Başkanı Serdar Bülent Yılmaz da, yasağı uygulayanların Ak Parti Hükümeti tarafından atanan kadrolar olduğunun altını çizdi, “İktidar sorunu çözecek gerekli adımları atmadı. Cumhurbaşkanı değişti, YÖK kadrosu değişti, milli eğitim bürokrasisi değişti ama yasak sürüyor. Ak Partinin atadığı rektörler iş başındayken birçok üniversitede yasaklar hala devam ediyor, buna Dicle üniversitesi de dâhil. KPSS, KPDS, ALES ve benzeri sınavlara girişlerde de sorun devam ediyor. Bu alçaltıcı yasak lise ve ilköğretim okullarında ise çok daha katı” şeklinde konuştu.

‘ECE NUR YÜZ BİNLERİN SESİDİR’

“Sizler bu makamlara geldiniz de ne değişti?” diye soran Yılmaz, bürokratları bu gerçekle yüzleşmeye çağırdı.

Ece Nur`a psikolojik ve fiili baskı uygulayan okul idaresini ve öğretmenleri uyaran Yılmaz, “Bu yaptığınız yasal olmadığı gibi insani de değildir. Yasalar sizlere asla onu sınıftan çıkarma, okula almama ve psikolojik baskı hakkını tanımıyor. Eğer bu şekildeki baskılar devam ederse sorumlular hakkında her türlü yasal işlemleri yapacağımızı da buradan ilan ediyoruz” dedi.

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli, MHP grup toplantısında partililere sesleniyor. Bahçeli’nin gündeminin ilk sırasında yine Demokratik Açılıma yönelik sert eleştiriler var. Bahçeli, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’a çok ağır suçlamalar yöneltiyor:

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli, İzmir’de DTP konvoyuna yapılan saldırı olayını, “AKP’nin muhtemel tuzaklarının neler olabileceğini, bunlara kimlerin alet edilmek istendiğini açıklamıştım. Bunun ilk örneği İzmir’de görülmüştür, Önceden planlanmıştır. MHP’nin yumurta atacak vakti yoktur” dedi. Bahçeli, “Diyarbakır’a da zamanı geldiğinde nasıl gideceğimi biliyorum” ifadesini kullandı.

Devlet Bahçeli, Recep Tayyip Erdoğan’ın ABD’ye yapacağı ziyaret için de, “Hediye olarak İznik çinisi yerine, Türkiye’nin çıkarmaya çalıştığı çivisini götürmeyi amaçlıyor” dedi.

İzmir’deki olay

Partinin Meclis grup toplantısının ardından gazetecilerin sorularını yanıtlayan Bahçeli, “İzmir’deki olayların ardından DTP cephesinden bir açıklama geldi. Kendilerinin de Diyarbakır’a giderse bu tür eylemlerin olabileceğini açıkladı. Bunu nasıl değerlendiriyorsunuz?” sorusuna, “Çok yanlış bir yaklaşım. AKP’nin oyununa düştüklerinin farkında olsunlar. Diyarbakır’a da zamanı geldiğinde nasıl gideceğimi biliyorum” dedi.

İzmir’deki olayları nasıl değerlendirdiğinin sorulması üzerine de Bahçeli, “Çok yanlış. 2 gün evvel MHP’nin Kurultayı sonrası, teşkilat yöneticilerine bir genelge göndermiştim ve o genelgede AKP’nin muhtemel tuzaklarının neler olabileceğini, bunlara kimlerin alet edilmek istendiğini açıklamıştım. Bunun ilk örneği İzmir’de görülmüştür, Önceden planlanmıştır. MHP’nin yumurta atacak vakti yoktur” diye konuştu.

“Yapacağınız mitingler kapsamında Diyarbakır’a gidecek misiniz?” şeklindeki soru üzerine de Bahçeli, “Tabii, İnşallah” dedi.

“Erdoğan maaşıma el koysun”

Bahçeli, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın, kendisi aleyhine açtığı tazminat davalarına ilişkin soruya da “Sayın Başbakan sürekli üzerimizde tazminat davası açıyor. Bunu böyle yapacağı yerde, Meclisten alabileceğim maaşlara şimdiden el koysun, kendisine de helal olsun” karşılığını verdi.

Toplumsal gerilim

Bahçeli partisinin grup toplantısında da sert sözlerle muhalefete yüklendi. Bahçeli, “Bundan sonra yaşanılacak toplumsal gerilimlerin; hazırlayıcısı ve tetikleyicisinin baş aktörü olarak, yanlışlarını örtme telaşında olan iktidar partisini kabul edeceğiz” dedi.

Kürt açılımı… İlk açıklamanın üzerinden 6 ay geçti…

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün, Prag’dan Ankara’ya dönüşünde “İster terör, ister Güneydoğu, ister Kürt meselesi deyin. Bu, Türkiye’nin en Önemli meselesidir ve mutlaka halledilmelidir” sözünün üzerinden 6 ay geçtiğini, Hükümetin “Kürt açılımı” adı ile başlattığı propaganda kampanyalarında koordinatör olarak görev yapan İçişleri Bakanının Polis Akademisinde yaptığı toplantının üzerinden ise 4,5 ay geçtiğini anımsattı.

Başbakan’ın dönüşü olmayan bir yola girdiğini ve bu konuda her geçen gün yalnız kalmanın sancılarını yaşamaya başladığını ileri süren Bahçeli, “Açılım denilen bütün oyunlar bozulmuştur. Aldatma kampanyaları çok şükür ki boşa gitmiştir” dedi.

“AKP, Türkiye’yi Bölme Partisi”

Bahçeli, “PKK açılımı ile terör örgütünün siyasi amaçlarının takipçiliğini yapan AKP’nin Türkiye’yi ‘Bölme Partisi’ olduğu, yaşanan gelişmelerle şimdi daha iyi anlaşılmakla ve görülmektedir. Başbakan’ın yeni siyasi misyonunun yıkım taşeronluğu ve bölme simsarlığı olduğu bütün çıplaklığıyla ortaya çıkmıştır. AKP ve ihanet lobisinin başlattığı ‘bölünme sürecinin tanıtım ve reklam kampanyası’ Türk siyasetinde emsali görülmemiş bir ’siyasi dolandırıcılık ve kalpazanlık seferberliğidir.’ Bu kampanyada piyasaya sürmediği yalan ve iftira bırakmayan Başbakan’ın, geçtiğimiz hafta sonu parti toplantılarında söyledikleri içine saplandığı bataklığın bir aynası olmuştur” diye konuştu.

Erdoğan’ın “çocukları TV’den uzak tutun” önerisi

Başbakan Erdoğan’ın, “muhalefet konuşurken çocuklarınızı televizyondan uzak tutun” uyarısında bulunduğunu anımsatan Bahçeli, “Başbakan Erdoğan teröre teslim olmuş ve terörün bölücü emellerinin sözcülüğüne soyunmuş bir Başbakan olarak tarihe geçmeyi içine sindirmekte, bunu savunmak telaşıyla da akıl ve mantıkla bağdaşmayan, ahlakı hiçbir ölçüye sığmayan hezeyanlara sarılmaktan beis duymamaktadır” dedi.

“Kime, ne söz verdi?”

Açılım süresinde Başbakan Erdoğan’ın hangi konuda kime hangi sözler verdiğinin bilinmediğini söyleyen Bahçeli, “İmralı canisinin rolü ve konumunun ne olduğunu Kandil’deki terörist çetelerle hangi pazarlıkların yürütüldüğünü, bu konuda arabuluculuk yapan Barzani ile hangi karanlık hesaplar içine girildiği” konularının açıklanmasının beklenmemesi gerektiğini ifade etti.

Obama ile görüşme

“Başbakan’ın aralık ayında Washington’a yapacağı ziyaret, bu sürecin bundan sonraki yol halitasının ayrıntılarının belirlenmesinde önemli bir kilometre taşı olacaktır” diyen Bahçeli, Başbakan Erdoğan’ın, Beyaz Saray’da ABD Başkanı Barack Obama ile yapacağı görüşmede, bu yıkım projesinin ilk uygulama aşaması konusunda ABD’ye tekmil ve ilerleme raporu vereceğini iddia etti.

“Obama’ya çini değil, çivi götürecek”

MHP Genel Başkanı Bahçeli, “Başkan Obama’ya hediye olarak İznik çinisi yerine, Türkiye’nin çıkarmaya çalıştığı çivisini götürmeyi amaçladığı anlaşılan Başbakan’ın telaşı ve acelesinin bir nedeni de budur” dedi.

Tarih istismarı

“Başbakan artık sözde PKK projesinin ve yıkım sürecinin de izahını bırakmış, her biri muhteşem eserler vermiş olan abide şahsiyetlerin arkasına sığınarak tam bir tarih istismarına soyunmuştur” diyen MHP lideri, “Şerefin, haysiyetin, istiklalin ve inancın sembolü olmuş Sütçü İmam, Nene Hatun, Hasan Tahsin gibi kahramanların adını ‘PKK açılımına bulaştırarak hatırlatmasını, acze düşmüş bir zihniyetin elinde kalmış son istismar alanları olarak görmek gerekmektedir” ifadesini kullandı.

Tunceli-Dersim

Kafa karışıklığının Bakanlara kadar yansıdığını da ileri süren Bahçeli, Güroymak’ın eski adına ses çıkarmayan İçişleri Bakanının Tunceli’nin eski adının geri verilmesine karşı çıktığını söyledi.

Bahçeli, “Camileri etnik yapıya göre bölecek olan anadilde hutbe ve vaaza karşı çıkmayanların, uçakta Kürtçe anonsunu üniter yapıya aykırı bulmaya başlamaları da kendileri açısından hizaya gelişin bir göstergesi olmuştur” dedi.

Öğretmenler günü

Bütün öğretmenlerin Öğretmenler Günü’nü kutlayan Bahçeli, PKK terör örgütünün saldırılarında şahadete ulaşmış 130 kahraman öğretmeni rahmetle andığını söyledi.

Ayşe Hür / Taraf Gazetesi
DERSİM sonrası Ulusal Kahraman ilan edilen Sabiha Gökçen’e törenle madalya verildi. Salonda tuhaf bir sessizlik vardı. Harekat basından gizlendiği için Dersim bilinmiyordu. Öyleyse bu madalya niçin veriliyordu?

“Onur Öymen’in Dersim gafına tepkiler sürüyor. Ben de Kürt Meselesi’nin tarihini yazmaya devam ediyorum. 24/25 Eylül 2009 gecesi ATV’de yayınlanan Siyaset Meydanı programında, Türk Hava Kuvvetleri’nin 1930’daki Ağrı Kürt İsyanı’nın bastırılmasında önemli rolü olduğunu söylediğimde, salondaki üniversite öğrencilerinden biri, o günlerde Türk Hava Kuvvetleri’nin uçak sayısının çok az olduğunu, mevcut uçakların ‘pırpır’ tabir edilebilecek nitelikte uçaklar olduğunu, hele bombardıman yapma kabiliyetlerinin olmadığını söyleyerek, beni yalanmaya çalışmıştı. Aslında söylemek istediğim, Türk Hava Kuvvetleri’nin (ve genel olarak TSK’nin) stajını ne yazık ki kendi halkına karşı harekâtlarda yaptığıydı. Bunca tecrübeye rağmen nasıl olup da 1974 Kıbrıs Harekâtı’nda düşman gemisi sanıp Kocatepe Muhribi’ni batırdıklarına değinmemiştim bile. Ancak o gece, esas konudan uzaklaşmamak için, o tarihte Türk Hava Kuvvetleri’nin yaklaşık 300 uçağa sahip olduğunu, Ağrı’daki harekâtlara yaklaşık 60 uçağın katıldığını söylemekle yetinmiştim. Tartışmayı sürdürmeyişim, Ekşisözlük gibi sitelerde eleştiri konusu olmuştu. Bu hafta, o gece söyleyemediklerimi anlatmak istiyorum.”

***

Osmanlı Dönemi’nden Türkiye Cumhuriyeti’ne kalan uçak sayısının 100 civarında olduğu sanılıyor. Bunların ne kadarının kullanılabilir olduğu bilinmiyor ama 1925 yılında, Mardin, Erzurum ve Diyarbakır havaalanlarında yaklaşık 50 kadar askerî uçak bulunuyordu. 13 Şubat 1925’te patlak veren Şeyh Said isyanı bastırmak için, THK’nın uçakları da seferber edilmişti. Bu müdahalede kaç uçak kullanıldığına dair Türk arşiv belgelerine ulaşmak, malum nedenlerle henüz mümkün değil, ancak Robert W. Olson’un incelediği 27 Nisan 1925 tarihli bir İngiliz istihbarat belgesine göre, Mardin’de bulunan yedi veya sekiz uçaklık filodan sadece iki uçak çalışır durumdaydı. Fransızların 1921’de geri çekilirken bıraktıkları dört uçakla birlikte Mardin’de müdahaleye hazır sadece dört uçak vardı. Yakıtları trenle İstanbul’dan getirilen bu uçaklar günde iki kez uçuyor ve isyan bölgesini bombalıyorlar; olası bir sabotajdan korunmak için de Mardin’e gece dönüyorlardı. Aynı rapora göre, pilotlardan üçü daha önce Almanlarca eğitilmiş Osmanlı ordusundan gelen asker, diğer üçü ise sivil pilotlardı.  

Britanya ile işbirliği

Türk Hava Kuvvetleri’nin isyanı bastırmakta yetersiz olduğunun açıkça görülmesi üzerine Ankara Hükümeti bu konuda adım atması gerektiğini anlamıştı. Bu iş için seçilen ortak çok ilginçti. 5 Haziran 1925 tarihinde Britanya İmparatorluğu ve Türkiye arasında imzalanan bir antlaşma uyarınca, İstanbul’daki İngiliz Askerî Ataşesi Binbaşı R. E. Harene ile İtalyan Ataşesi Deniz Yarbayı Neyroni’den oluşan bir ekip Türk Hava Kuvvetleri’ni yetkinleştirmek için bir dizi rapor hazırlamışlardı. (Resmi tarihe göre Şeyh Said İsyanı’nın arkasında Britanya’nın olduğu söylendiği halde, Türkiye’nin isyan sürerken, Türk Hava Kuvvetleri’ni geliştirmek için Britanya ile askerî işbirliği yapmasının ne anlama geldiğinin yorumunu okurlara bırakıyorum.)

Söz konusu rapora göre 1926 sonu itibariyle Türk Hava Kuvvetleri’nin elinde 153 savaş uçağı vardı. Bunlardan 77’si (20 Bréguet, 10 Junkers, 30 Caudron, 17 Savois markalı) 1925 yılında satın alınmıştı. Ayrıca Osmanlı’dan kalma faal 10 savaş uçağı vardı. Geri kalan uçaklar kullanıma uygun değildi.

Türk Hava Kuvvetleri’nin uçakları ilk olarak 1927 yılı sonbaharında, Şeyh Said’in kardeşi Şeyh Abdürrahim’in güçlerine karşı kullanıldı. Bir Fransız istihbarat raporuna göre, Palu ve Malatya’dan kalkan uçaklarla, Diyarbakır’a götürülmek üzere 25 Ekim 1927’de trenlerle Mardin’e getirilen beş uçak isyancıları bombalamıştı. Rapora göre, bölgede 24 uçak müdahaleye hazır bekliyordu.  

Çelik kartallar Ağrı’da

Türk Hava Kuvvetleri uçakları esas olarak 1927-1930 arasında birkaç fasılada gerçekleşen Ağrı Kürt İsyanı sırasında kullanıldı. Bu dönemde kullanılan uçak sayısı konusunda resmi bilgi yok. Ancak 27 Ocak 1928 tarihli bir Fransız istihbarat raporuna göre, o sırada Türk Hava Kuvvetleri’nin elinde 200 kadar uçak vardı. (Örneğin 1928’te 45 adet Bréguet 19.7.A2 alınmıştı.) Robert Olson’a göre sayı 1930 sonlarında 300’e ulaşmış, bunlardan 60 kadarı Ağrı’da kullanılmıştı. Araştırmacı Emin Karaca’ya göre ise Ağrı’da kullanılan uçak sayısı 80 civarındaydı.

Ağrı’daki Kürt kuvvetlerinin kumandanı İhsan Nuri Bey’in hatıralarında bu uçakların nasıl moral bozduğunu okuyabiliriz. İhsan Nuri’ye göre 1927 yılı sonbaharında İran sınırından iki kilometre içerde olan Kürdova köyüne yapılan bombardımanı diğerleri izlemiş, 1930 sonbaharına kadar onlarca köy ve mezra imha edilmiş, binlerce Kürt öldürülmüştü.  

Düşürülen uçaklar

Bu uçakların Türk tarafına verdiği güven ve gururu ise Temmuz-Ekim 1930 arasındaki Oramar Harekâtı sırasında gazetelerde çıkan haberlerde okuyoruz. Örneğin 13 Temmuz 1930 tarihli Cumhuriyet gazetesindeki habere göre “10-15 tayyareden mürekkep muhtelif filolar, ağır bombardıman bombaları ile hücum etmişler, büyük telefat veren şakileri şaşkın ve yılgın bir hale getirmişlerdir.” Muhabir Yusuf Mazhar Bey, 16 Temmuz’daki haberinde şöyle devam eder: “Ben böyle zabitlere malik olduğum için bahtiyarım. Arkadaşlarım asiler üzerine öyle kahramanca ve müthiş akınlar yaptılar ki bu ateşli harekâtı tasvir edebilmek bile pek güçtü. Şakilerin üzerine dört beş metreye kadar inerek onları mitralyöz ateşleri içinde mahvettiler.” Yazara göre, ‘çelik kartallarımız’ın yaptığı ‘bilafasıla’ (aralıksız) bombardıman sonucu (uçaklar yangın bombaları da atıyordu) Kürt isyancılar tamamen ezilmişti. Zilan Deresi, ağzına kadar ceset dolmuştu. Zilan’da imha edilenlerin sayısı 15 bin kadardı. Harekât sırasında sekiz uçak düşürülmüş ve isyancıların eline sağ geçen iki pilotun gözleri oyulmuş, burunları kesilmiş, sonra da öldürülmüşlerdi. Kürt kaynaklarına göreyse düşürülen uçak sayısı 12’ydi ve pilotların öldürülmesinden onlar da söz ediyordu.  

Ebabil Kuşları

Cumhuriyet’in 23 temmuz tarihli sayısında uçaklar, ‘Ebabil Kuşları gibi’ Kürtlere saldırıyordu. (Ebabil Kuşları, 570 veya 571 yılında Mekke’ye saldıran Yemen Valisi Ebrehe’nin ordusunu yok eden efsanevi kuşlardı.) Aynı günlerde gazetelerde bölgede 60 uçağın kalkış ve inişine elverişli bir havaalanı inşa edildiği haberleri çıktı. Bu haberle birlikte Türkiye ile İran savaşın eşiğine gelmişlerdi. Sonuçta, İran’ın desteği sağlandı, karacısıyla, havacısıyla Türk ordusu, Kürt isyancıları yendi.  

Dersim’de birAtatürk kızı: Sabiha Gökçen

1937-1938’deki iki aşamalı Dersim Harekâtı’na Diyarbakır’dan havalanan, 16 ila18 adet Bréuget markalı uçak katılmıştı. (1934’te hizmete girenlerle sayıları 70’e ulaşan Bréguetler 1938’den itibaren Vulteeler ile değiştirileceklerdi.)Harekâta katılanlardan biri, ‘Türkiye’nin ilk kadın pilotu’, ‘ilk askerî kadın pilotu’, ‘savaşa katılan ilk kadın pilotu’ unvanlı Sabiha Gökçen’di. Bu konuda kapsamlı bir makale yazan Ayşe Gül Altınay’ın (ki Gökçen’le ilgili bilgileri, kaynakçada künyesini verdiğim bu makaleden derledim) Sabiha Gökçen’in hatıratından aktardığına göre, 1913’te Bursa’da doğan, anne babasını küçük yaşta kaybeden ve ağabeyi ile yaşayan küçük Sabiha’nın hayatı, 1925’te Mustafa Kemal’in Bursa’yı ziyareti sırasında kökünden değişmişti. Koruma duvarını bir şekilde aşarak, okuma isteğini kendisine ileten Sabiha’nın azminden çok etkilenen Mustafa Kemal, ağabeyinden izin alarak Sabiha’yı evlat edinmişti. Bir süre Arnavutköy Kız Koleji’nde, bir süre Üsküdar Kız Lisesi’nde okuyan Sabiha, sağlığı elvermediği için eğitimine ara vermiş, Heybeliada’da ve Viyana’da bir süre tedavi gördükten sonra Paris’e gitmiş; ancak hem memleket, hem de Paşa’nın hasretine dayanamayarak, tedavisi biter bitmez Türkiye’ye dönmüştü.  

Soyadını Atatürk veriyor

1934’te Soyadı Kanunu çıkınca, Mustafa Kemal kendisine Gökçen soyadını vermişti. Belki de bu soyadının etkisiyle, o güne kadar havacılıkla hiç ilgilenmezken, Mayıs 1935’te yeni kurulan Türk Kuşu’nun açılış töreninde Rus öğretmenlerin planörleriyle yaptıkları gösterilerden çok etkilenmiş ve kendisinin de denemek istediğini söylemişti. Atatürk’ün bu isteğe yanıtı şöyle olmuştu: “Cesaretini beğendim (…) Gökçen soyadına havacılık çok yakışır doğrusu.”

Paraşütle başlayıp uçaklarla havacılığa devam edecek olan Sabiha Gökçen için artık ‘istikbal göklerde’ idi. Birkaç ay içinde Türk Kuşu’ndaki eğitimini tamamlayan Gökçen, yedi erkek öğrenciyle birlikte Rusya’ya planör öğretmenliği eğitimi almaya gönderildi. Odessa’da planör öğretmenliği diploması alan Gökçen, Ankara’ya dönüşünde Eskişehir Askerî Tayyare Okulu’ndan getirilen motorlu bir uçakla eğitimine devam etti. Motorlu uçakla ilk kez tek başına uçuşundan sonra Atatürk kendisiyle ilgili planlarını şöyle açıkladı: “Teşekkür ederim Gökçen (…) Beni çok mutlu ettin. Şimdi artık senin için planladığım şeyi açıklayabilirim (…) Belki de dünyada ilk askerî kadın pilot olacaksın. Bir Türk kızının dünyadaki ilk askerî kadın pilot olması ne iftihar edici bir olaydır tahmin ediyorsun değil mi? Şimdi derhal harekete geçerek seni Eskişehir Askerî Tayyare Okulu’na göndereceğim. Orada özel bir eğitim göreceksin.”  

Dersim gönüllüsü

Bu eğitim gerçekten özel bir eğitimdi, çünkü okuldaki tek kadın Sabiha Gökçen’di. Ona eşlik eden ilkokul öğretmeni Nüveyre (Uyguç) Hanım’la birlikte Eskişehir’de iki yıl eğitim gören Sabiha Gökçen, hatıratına bakılırsa, Atatürk’ü bizzat ikna ederek, kendi isteğiyle Dersim Harekâtı’na katıldı.

1937 yılı ilkbaharında bir ay boyunca “bir gün rasıt (gözleyici) bir gün pilot olarak” çok sayıda uçuş yapan Gökçen, anılarında Dersim harekâtının nedenleri ve sonuçları üzerinde durmaz. O, bu harekâta ülkesinin kendisine “verdiği görevi yerine getirmek” üzere katılmıştır.

Dersim Harekâtı sonrası Sabiha Gökçen bir ulusal kahramandır. Onu ilk kutlayanlar Başbakan İsmet İnönü ve Cumhurbaşkanı Atatürk’tür. Atatürk “Seninle iftihar ediyorum Gökçen! Yalnız ben değil, bu olayı çok yakından izleyen bütün bir Türk ulusu iftihar ediyor… Genç kızlarımızın neler yapabileceklerini bir kez daha bütün dünyaya ispat ettiğin için övünsen yeridir… Biz asker bir ulusuz. Yedisinden yetmişine, kadınından erkeğine asker yaratılmış bir ulusuz… Ancak bizim askerlik anlayışımız asla emperyalist düşüncenin yarattığı bir anlayış değildir… Barış amacı ile asker olan bir ulusun dünyadaki yeri barış bayrağının yanıdır” demişti.  

Anlamlı suskunluk

Sabiha Gökçen’e 28 Mayıs 1937 tarihinde, Cumhurbaşkanı, Başbakan ve Genelkurmay Başkanı dahil olmak üzere üç yüzden fazla davetlinin katıldığı bir törenle Türk Hava Kurumu’nun Murassa (=değerli taşlarla bezenmiş) Madalyası verilecektir. Ancak ortada garip bir durum vardır. Sabiha Gökçen’in neden ulusal bir kahraman olduğu konusunda çarpıcı bir suskunluk vardır. Çünkü Dersim harekâtı kamuoyundan gizli tutulmuştur. Nitekim Havacılık ve Spor dergisine göre Sabiha Gökçen bu madalyayı “gerek kurslarda, gerek Türk hava ordusu mektep ve kıt’alarında büyük muvaffakıyetler [gösterdiği] ve son atışlı tatbikatta kahramanca hizmet” ettiği için almıştır. Gökçen’i ateşli bir şekilde tebrik eden gazete yazarları ve hatta madalyayı sunan Türk Hava Kurumu Başkanı Fuat Bulca’nın açıklaması da şöyledir: “Türk Hava Kurumunun madalya nizamnamesi (hayatını istihkâr edecek derecede fedakârlık gösteren uçmanlara) madalya verilmesini kaydeder. Bunun için hava ordusu kıtalarından parlak notlar alan ve Genelkurmay Başkanı Sayın Mareşalin takdirlerini kazanan yiğit Gökçeni, Türk Hava kurumu murassa madalya ile taltife karar vermiştir.” Gökçen’in yaptığı teşekkür konuşmasında da Dersim’in adı geçmez, ancak Mareşal Çakmak’a özel bir teşekkür vardır.  

Kemalist klişe: Feodaliteyi tasfiye

Dersim Harekâtı ve Gökçen’in buradaki başarıları üzerine suskunluk İsmet İnönü’nün TBMM’nde bu konuda yaptığı konuşmanın ardından bozulur. 15 Haziran 1937 gününden başlayarak gazeteler Dersim üzerine haberler yayımlamaya başlar. Aynı gün Tan gazetesinde çıkan bir yazı gazetelerde o güne kadar uygulanan (oto)sansürü açıklamaya çalışır: “Birkaç gün evvel ilk kadın tayyarecimiz Sabiha Gökçene murassa bir madalya verildiği yazıldığı zaman uçuş tatbikatındaki hizmetlerinden bahsedilmişti. Bu hizmetlerin mahiyeti sarahatle (açıklıkla) ortaya konulmamıştı. Buna da sebep şu idi: Feodalizmin son döküntülerinin tasfiyesi için alınan esaslı tedbirlerin tarihi bir ehemmiyeti vardır. Bunların millete ve dünyaya etraflı bir suretle bildirilmesi, İsmet İnönü’nün büyük nutkuna bırakılmıştı.”

Sabiha Gökçen anılarında Tunceli değil de Dersim adını kullanır ancak bu anlatıda ne bombalar vardır, ne ölen, yaralanan, göçe zorlanan insanlar, ne de Dersim Harekâtı’nın içeriğine dair herhangi bir bilgi. Gökçen’in Dersim’deki rolüyle ilgili olarak, ancak 1972 yılında Genelkurmay Başkanlığı tarafından yayımlanan Türkiye Cumhuriyetinde Ayaklanmalar (1924-1938) adlı kitapta birkaç satır okumak mümkün olur: “Bu arada Demenanlı aşiret reisleri nezdinde toplantı halinde bulunan diğer aşiret reislerinin, havadan bombardıman edilmek suretiyle toplantıyı dağıtmak ve aşiretler üzerinde moral kırıcı bir etki sağlamak lüzumu üzerine Tayyare Alay Komutanı komutasında 15 uçaklı bir filo, Kırklar dağı-Darboğaz dere yolu-Zel Dağı-Kırmızı ve Kosur dağları kuzeyindeki Keçizeken (Yukarı Bor) köyünü havadan bombaladı. Bu hava taarruzunda özellikle Sabiha Gökçen hanımın attığı 50 kiloluk bir bomba Keçizeken köyünden kuzeye doğru kaçan asi grubuna oldukça ağır zayiat verdirdiği yapılan gözetlemeden anlaşılıyordu” (s. 377)  

‘Üç maymunlar’

Bu açıklamaya rağmen, Sabiha Gökçen, 28 Haziran 1987’de Nokta dergisinden Hıdır Göktaş’a verdiği röportajda harekât sırasında halktan ölenler olup olmadığı sorusunu da şöyle yanıt verecektir: “Yoktu. Keşif yapılıyordu, ordunun da istihbaratı vardı. Biliniyordu bu kötü kişilerin nerede olduğu. Çoluk çocuk olan yerleri doğrudan tahrip etmek insanlık dışı olurdu. Böyle bir şey olmamıştır.”

O sırada, 19. Piyade Alayı’nda stajyer olarak görev yaparken Dersim’e gönderilen, geleceğin Hava Kuvvetleri Komutanı ve Kontenjan Senatörü, 12 Mart Muhtırası’nın imzacılarından Muhsin Batur yıllar sonra verdiği bir mülakatında okuyucularından özür dileyerek yaşantısının bu bölümünü anlatmaktan kaçınacağını söyler. Bunun nedeni sorulduğunda, Dersim’de tanık olduğu şeylerin bir devlet sırrı olarak kendisinde kalacağını, ancak o dönemde o yörede tanık olduğu ‘şeylerin’ günümüzde de yapılan ve karşısında olduğu ‘şeyler’ olduğunu söyleyerek sözlerini noktalar.

Sabiha Gökçen’in suskunlukla geçiştirdiği, Muhsin Batur’un anlatmaya dilinin varmadığı şeyleri artık konuşuyoruz. Bu konuşmanın, bir çeşit ‘katharsis’ (geçici, yüzeysel rahatlama) seansına dönüşmemesini, aksine kapsamlı bir tarih eleştirisinin ve kapsamlı bir telafi yaklaşımının ilk adımı olmasını dileyelim.

Kaynakça: Robert Olson, “The Kurdish Rebellions of Sheikh Said (1925), Mt. Ararat (1930), and Dersim (1937-38): Their Impact on the Development of the Turkish Air Force”, Welt Das Islams, Vol. 40, Number 1, March 200, s. 67-94; İhsan Nuri Paşa, Ağrı Dağı İsyanı, Med Yayınları, 1992; Emin Karaca, Ağrı Eteklerindeki Ateş, Alan Yayıncılık, 1991; Faik Bulut, Dar Üçgende Üç İsyan, Belge Yayınları, 1992; Ayşe Gül Altınay, “Ordu-Millet-Kadınlar: Dünyanın İlk Kadın Savaş Pilotu Sabiha Gökçen”, Vatan Millet Kadınlar (Derleyen Ayşe Gül Altınay), İletişim Yayınları, 2000, s. 246-279; Halit Kıvanç, Bulutlarla Yarışan Kadın: Halit Kıvanç, Sabiha Gökçen’le Söyleşiyor, YKY-THY ortak yayını, 1998; Sabiha Gökçen, Atatürk’ün İzinde Bir Ömür Böyle Geçti, (Anıları kaleme alan Oktay Verel) Türk Hava Kurumu Yayınları II, Evrim Matbaası, İstanbul 1982.

This venue has recently been added on Expopedia, the tradefair service finder. Visit our website for more information.

Tüyap Diyarbakir Internationala Fair and Congress Centre
ELAZIĞ YOLU ÜZERİ 10.KM ÜÇKUYU-DİYARBAKIR
21200 Diyarbakir (Turkey)
More information about Tüyap Diyarbakir Internationala Fair and Congress Centre …

Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç, Diyarbakır’da vakıf üniversiteleri açılması gerektiğini belirterek, ”Niçin bir vakıf üniversitesi kurulmasın, adı da Selahattin Eyyübi olmasın?” dedi.

Dicle Üniversitesi’nin 2009-2010 Akademik Yılı açılışı amacıyla Kongre Merkezi’nde düzenlenen törende konuşan Arınç, Diyarbakır’a daha önce bir çok kez geldiğini söyledi.

Rektörün, akademik yıl açılış davetine çok sevindiğini ifade eden Arınç, şöyle devam etti:

”Bu davete Sayın Başbakan katılmak istediler, mümkün olmadı. Onun da selamını bu vesileyle sizlere iletmiş oluyorum. Yeni üniversite açmakla kalmadık. 20′den fazla vakıf üniversitesi açıldı. Diyarbakırımızda yeni vakıf üniversiteleri açılmalıdır. Böyle bir talep gelirse, böyle bir talep makul ve haklı da olursa Diyarbakırımıza çok güzel bir vakıf üniversitesi de çok yakışır diye düşünüyorum. Niçin bir vakıf üniversitesi kurulmasın, adı da Selahattin Eyyübi olmasın? Bu konuda gayretli olacağınıza ve olacağımıza inanıyorum.

Buna Türkiye’nin ihtiyacı var. Eğitim, eğitim, eğitim. 40 yıl öncesine dönüp baktığımda içinde bulunduğumuz şartları biliyorum. Bugün içinde bulunduğum şartlardan da elbette memnuniyet duyuyorum. Yeterli değil, daha da iyi ve güzel olacak. Yeterki ülkemizde huzur, kardeşlik, birlik ve bütünlük olsun. Gözyaşı dökenlerin, acı çekenlerin sayısı giderek yok olsun. Bunu sağladığımız zaman önümüzün açıldığını, Türkiye’nin uçacak noktaya geldiğini hep beraber göreceksiniz. Tek ihtiyacımız bu. ‘Memleket isterim’ şiirinin teması da zaten bu. Burada kavgasız, dövüşsüz, birleşmiş, gönülleri birbirine karşı çarpan güzel bir memleket havası isteniyor. Ölüm mutlaka olacak ama bütün ayrılıklar sadece ölümden olsun.”

”MEŞRU VE MAKUL NOKTADA KALDIĞI SÜRECE…”

Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcısı Arınç, kongre merkezine girmeden önce bir grup öğrencinin yaptığı eyleme de değinerek, üniversite öğrencisi olduğunu zannettiği bir grubun ellerinde pankartlar taşıyarak bir şeyler söylemek istediklerini, ancak ne söylediklerini anlayamadığını kaydederek, ”Belki hükümeti protesto ediyorlardı, belki bana karşı bir şey söylemek istiyorlardı. Bunları kötülemiyorum. Bunlar her üniversitede var, meşru ve makul noktada kaldığı sürece bunlara kızamayız da. Ben o arkadaşlarımı kardeşim olarak kucaklıyorum, onlara kızmıyorum” diye konuştu.

CEYLAN ÖNKOL’UN ÖLÜMÜ

Bülent Arınç, öğrencilerin ellerinde taşıdığı pankartlarda yazılı olanların Türkiye’nin üzüntü duyduğu şeyler olduğunu vurgulayarak, ”Siyasetçiler olarak, hükümet olarak, hükümette sorumlu görev almış insanlar olarak, Türkiye’de yaşanan acı olaylara, insan hakları ihlallerine, ölüm varsa ölümlere, yaralama varsa yaralamalara, ülkeden gidip başka yerlerde hayat bulmaya çalışanlara bigane kalamayız” dedi.

Öğrencilerin ellerinde taşıdığı pankartlardan birinin, Lice’de patlama sonucu ölen Ceylan Önkol adlı çocuk ile ilgili olduğunu anımsatan Arınç’ın, ”Ceylan’ın nasıl öldüğünü, neden öldüğünü ayrıca tartışırız. Ama hayatının baharında küçücük bir yavrumuzun hayatını kaybetmiş olması…” şeklindeki sözlerinin ardından duygulandığı görüldü.

Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcısı Arınç, ”Bu olay inanın onun babası ve annesi kadar bizi de üzmüştür. Hepimiz Ceylan’ın annesi ve babasıyız. O günahsız yavrumuzun şu veya bu şekilde hayatını kaybetmiş olmasından üzüntü duymamak mümkün değil. Bunda kendi sorumluluğumuz da olabilir. Bu sorumluluğumuzu elbette araştıracağız. Elbette bu işin sorumluları hakkında ne gerekiyorsa onu da yapacağız. Zaten ‘memleket isterim’ derken, ‘artık Ceylanlar ölmesin’ demekle eş anlamlıdır. Biz buna yürekten inanıyoruz” diye konuştu.

DEVLETİN TEK BİR YÜZÜ OLUR, O DA HUKUKTUR”

Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç, faili meçhul olaylar ve yargısız infazların olmaması için gece gündüz çalıştıklarını belirterek, ”Özgürlüklerin yaşanabildiği, demokratikleşmenin  son noktasına kadar vardığı, insan hakları ihlallerinin sıfır noktaya geldiği, işkenceye sıfır tolerans tanındığı bir Türkiye’de yaşamak istiyoruz; bütün çabamız bu” dedi.

Bakan Arınç, Türkiye’de faili meçhul cinayetlerin fazlasıyla olduğunu, asit kuyularının fazlasıyla gerçek olduğunu, ülkede haksız, yargısız infazların, kaçmaların, gitmelerin, göç etmeler ve göç ettirmelerin olmadığını söylemenin mümkün olmadığını ifade ederek, ”Keşke olmadı diyebilseydik ama biliyorum ki oldu” dedi.

Acının tek taraflı olmadığını kaydeden Arınç, şöyle devam etti:

”Biz bunlardan kurtulmak istiyoruz. Artık faili meçhuller olmasın diye çabalıyoruz. Artık yargısız infazlar olmasın diye gece gündüz çalışıyoruz. Artık herkes sokağa korkmadan çıkabilsin diye, birisi alıp götürdüğü zaman gelecek diye ümitle bekleyelim diye çalışıyoruz. Ne anneler kaybettik, ne babalar kaybettik. Henüz bir yaşında iken babasını, annesini görmeden öksüz kalan çocuklar biliyoruz. Annesi, dağda babasının yanına gitmiştir. Bu, Türkiye’de artık yaşanmasın diye öyle güzel bir memleket istiyoruz biz. Bütün çabamız bunların üstünü kalın bir şalla örtmek değil, bütün bunların tekrar yaşanmadığı, özgürlüklerin yaşanabildiği, demokratikleşmenin son noktasına kadar vardığı, insan hakları ihlallerinin sıfır noktaya geldiği, işkenceye sıfır tolerans tanındığı bir Türkiye’de yaşamak istiyoruz. Bütün çabamız bu.

Emin olun ki işin bir tarafı budur. Bu, büyük üzüntüdür. Mardin’de olanından Siirt’te olanına kadar, Diyarbakır’da yaşanandan Batman’da meydana gelenine kadar adım adım biliyoruz. Bu üzüntüleri ben yıllardan beri yaşamış ve görmüş biriyim. Türkiye buna müstahak değil, bu insanlar buna müstahak değil. Haksızlık her yerde haksızlıktır. Hukuksuzluk her yerde hukuksuzluktur.”

‘DEVLET BİR TANEDİR, DERİNİ MERİNİ YOKTUR”

Başbakan Yardımcısı Arınç, Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün, 1 Ekimde TBMM’nin açılışında çok önemli olduğuna inandığı bir söz söylediğini ve bunu da hayatının en güzel sözü olarak hatırladığını belirterek, konuşmasını şöyle sürdürdü:

”Sayın Cumhurbaşkanımızın söylediği çok önemli bir söze dikkat ettiniz mi bilmiyorum. Hayatımın en güzel sözü olarak hatırlıyorum onu. Devlet bir tanedir, derini merini yoktur. Devletin yüzü tektir, iki yüzlü devlet olmaz. Devletin tek bir yüzü olur, o da hukuktur. Hukukun dışında hiçbir şey bizim için hiçbir zaman geçerli olamaz. İşin bir başka facia boyutunu hiç unutmayalım. Polislerimiz de öldü, şehit oldu. Askerlerimiz de öldü, şehit oldu. Mayına bastılar şehit oldular. Evlerine gittiler öldürdüler, hayatını kaybetti.
Ben savcılar ve hakimler biliyorum… Kulp’ta yaşanmıştı… Çünkü olayın içerisinde yaşayanlardan bir tanesi de benim stajyerimdi. Masum insanlar alındılar götürüldüler. Köylerin, kasabaların eşrafları, Ulu Cami’nin önünde dilenmeye başladı. Sofrasında her gün yüzlerce kişiyi ağırlayan beyefendiler, beyler, ağalar, topraklarından, evlerinden sürüldüler. Neler yaşanmadı? Terhis olan askerlerin şu kadarının bir yerde öldürüldüğünü bilmiyor muyuz? Bunlar da yaşandı ülkemizde, bunların acıları hala yüreğimizde. İşte memleket isterim derken öyle bir memleket istiyoruz ki kardeş kavgasına son verelim.

Ülkemizde gözyaşı artık dinsin. Artık dağa çıkmalar değil, herkes bu cennet vatanımızda, bu cennet vatanın nimetleri içerisinde kendini özgürce ifade edebilsin, özgürce yaşayabilsin. Bu topraklar hepimize yeter.”

KOMŞULARI İLE KAVGALI OLAN BİR ÜLKE  GELİŞEMEZ VE KALKINAMAZ”

Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç, Diyarbakır’da olan bir olayı Manisa’da yüreğinde hissettiğini söyledi.

Arınç, herkesin kendi kimliği ile özgürce yaşayabilmesi için çaba harcadıklarını ifade ederek, bu toprakların herkese yettiğini, bu gök kubbenin herkesi kendi ışığı altında barındırabildiğini kaydetti.

Bülent Arınç, şöyle konuştu:

”Savaşa, çatışmaya, birbirimizin hayatına kastetmeye, teröre elbette son… Bu ülkenin vatandaşlarının birbirlerine müsamaha, sevgi ile karşılık verebilecekleri bir ortam istiyoruz. Yoksa bir taraf ağlarken, bir taraf gülmüyor.

Ben Türkiye’nin en Batısındaki bir ilin milletvekiliyim ama Diyarbakır’da olan olayı ta Manisa’da yüreğimde hissediyorum. Bu vatan benim, bu memleket benim. Manisa’yı ne kadar çok seviyorsam, Çüngüş’ü de o kadar seviyorum, Munzur’u da seviyorum, Hakkari’yi de seviyorum. Bu memleket bizim, bu topraklar, bu medeniyetler bizim. Biz hüdai nabit gibi dağ başındaki otlardan ibaret değiliz. Kökümüz binlerce yılın temelinde, dünyaya ışık tutmuş şanlı bir milletin evlatlarıyız.”

Arınç, Türkiye’nin bütününü görmek ve meseleye bütünsel açıdan bakmak zorunda olduklarını kaydederek, sözlerine şöyle devam etti:

”Çünkü yüreklerimiz dağlanmıştır; çok büyük travmalar geçirdik, çok büyük trajedi yaşadık. ben memleketime gelen her şehit cenazesinin başında ağlarken, buralarda olup bitenleri de düşündüm. Artık anneler, babalar çocuklarını bayram, düğün gibi askere gönderdikten sonra onların gelen cenazeleri başında ağıt tutmasın. Akan kan durmadan devam etsin aksın diyenler olabilir sayısı da çok azdır ama akan kan dursun diyenlere kulak vermemiz gerekiyor. O yüzden acaba bu kadar şey yaptık, bunların hiçbirisi yeterli mi diye düşünüyorum.”

”KOMŞULAR İLE SIFIR PROBLEM”

Arınç, Türkiye’nin komşularıyla sıfır problem noktasına geldiğini, bunun dış politika açısından çok önemli bir şey olduğunu anlatarak, şöyle dedi:

”Komşuları ile kavgalı olan bir ülke gelişemez ve kalkınamaz. Biz eskiden ne diyorduk. Üç tarafımız denizle çevrili, dört tarafımız düşmanla dolu. Böyle bir ülke yaşayabilir mi? Böyle bir memleket kalkınabilir mi. O yüzden elimizden gelen bütün gayreti gösterdik. Suriye, Irak, İran ile ilişkilerimizi düzelttik, Ermenistan ile düzeltmeye çalışıyoruz. Gürcistan’la dostluk içerisindeyiz. Rusya ile ilişkilerimiz fevkalade iyi. Balkanlarla, Yunanistan’la ilişkilerimizi düzelttik.

Bu güzel bir şey ama yeterli mi? Komşuları ile sıfır problem noktasına gelmiş bir Türkiye, eğer evinin içini düzeltmezse bunun bir faydası olabilir mi? Bizim evimizin içi bu memleket. Bu evin içerisinde herkes sevgi ile birbirini kucaklayacak iken, birbirine kurşun sıkar hale gelmiş ise, Suriye ile olan dostluğunun ne faydası var. Bu işi düzeltmeliyiz ki önümüz açılsın, bu bölgeler yatırım görsün, istihdam sağlansın. Yoksa Diyarbakır’a üniversitede niye tercih yapmıyorlar. Anneleri babaları onları ikaz ediyor; ‘Aman ha, sonra teröre bulaşırsın başına bir şey gelir’ diye.”

AA

Kurdish mosque (Diyarbakir, Turkey)

Cargado originalmente por sana banana nana

The Great Mosque of Diyarbakir is the oldest and one of the most significant mosques in Anatolia. Following the Muslim capture of Diyarbakir in 639, a church in the city was used in part as a mosque. The church was eventually fully converted to a mosque, but the building fell into disuse and ruin. In 1091 Sultan Malik Shah directed the local Seljuk governor Maidud Davla to rebuild a mosque on the site. Completed in 1092, the mosque is similar to and heavily influenced by the Umayyad Great Mosque in Damascus (which was repaired by Malik Shah in the twelfth century prior to work in Diyarbakir). The influence of the Damascus mosque brought Syrian architecture and decoration to Anatolia.

The portal of the mosque is carved with two lions attacking two bulls. The mosque consists of a prayer hall which makes up the entire south wall of the courtyard, three aisles which together are more than twice as wide as they are deep. The high roof of the central hall is made of timber trusses, supported by rows of rectangular stone piers.

The mosque is actually a complex of buildings around a courtyard 63 meters long by 30 meters wide. The façade of the courtyard is highly decorated two-story colonnade on the east, south, and west sides, with only one story on the north side. The western façade, rebuilt by the Atabek Inaloglu Abu Mansur Ilaldi between 1117 and 1125 following an earthquake and fire in 1115, reuses columns and sculptural moldings from a Roman theater. The architect Hibat Allah al Gurgani was responsible for both that reconstruction and the square minaret rising above the qibla wall. Also included in the complex are the Mesudiye Medresesi (1193) and, not connected to the courtyard, the Zinciriye Medresesi (1189) . The center of the courtyard has an Ottoman (1849) sadirvan (ablution fountain) and a platform for praying; both block a clear view through the courtyard.

Many Kufic inscriptions record in detail the rebuilding and additions made to the complex throughout its long history. Lavish carving and decoration of the columns of the courtyard are one of the distinguishing features of the Great Mosque. The western arcade of the courtyard includes the first use of the broken arch.

Here are a couple of statements from the Diyarbakır IHD office. The first is an update on the human rights situation in the Kurdish region of Turkey:

PRESS STATEMENT

27 October 2009

(Give the Republic’s biggest project a chance)

Dear press members

Although we’ve seen partial advancements regarding democracy and human rights in Turkey in recent times, we can still say that there are serious problems concerning the exercise of basic rights and liberties. Two forms of power are needed for human rights to find life in a country; the first is the power of Democratic Public Opinion, and the second is the power of the law. If these two forms of power don’t exist in a given country we can’t mention human rights. When we look at practices in Turkey in recent years, it’s clear that there are very serious complications obstructing the exercise of each of these forms of power.

In the European Union progress report released on 13 October 2009, it says that Turkey has made progress in the areas of economic competition and statistical and scientific research, but that there’s a chequered picture in the areas of human rights and democracy.

According to the EU report, with respect to the primacy of human rights and democracy, the protection of minorities, civil and political rights, civil oversight of expenditures on security forces, reform of the constitution, freedom of assembly and protest, freedom of belief, reform of local administration, the independence of the country’s forensic medical foundation, the independence of the judiciary, children being punished with sentences of 25 years in prison, the use of languages other than Turkish, the right to unionize, the rights of disabled people, the Kurdish question, the Cyprus question, the question of cultural rights, the problem of novels and discrimination, in some areas we’re still witnessing serious fluctuations – that is, regression – instead of halts to violations.

Fourteen days after the 29 March 2009 local elections, a major operation was carried out against the Democratic Society Party (Demokratik Toplum Partisi – DTP). Three operations have been carried out against the party in the last six months. More than 1,000 people have been detained. Due to a judicial decision prohibiting access to files concerning the situation of the detained people, 450 DTP members and activists have remained under arrest for months without knowing what they’re being charged with. The principle and practice of being released pending trial is violated for DTP members and child victims of the Turkish Anti-Terror Law. There country’s prison population now exceeds 120,000. In the last four years, security forces have increased the use of disproportionate force against children and children’s deaths have increased as a result. In the latest EU progress report this matter is raised by mentioning police officers who have been “acquitted” after facing trial for “killing outside legitimate self-defence”.

In recent years the army’s repression and tutelage over politics, the judiciary, media and society have reached extraordinary dimensions. The military very frequently goes before the press and makes statements on all varieties of political issues. In the EU progress report it’s requested that the 1997 EMASYA secret Protocol on Security, Public Order and Assistance Units be terminated.

When we look at our table of confirmed violations in the East and Southeast Anatolia region, we can’t say that a heart-warming picture emerges. When we evaluate violations in the last nine months of the year 2009, we see an erratic picture. The number of lives lost in clashes has decreased compared to last year, but we’ve observed that these losses continue and that there’s been a sharp increase in extrajudicial killings as well as murders carried out by unknown perpetrators.

We’ve also seen that the number of people killed and injured by mines and stand-alone explosive articles has increased. A serious increase of complaints regarding torture and maltreatment has been seen again. An increase in incidences of interference in and beatings at social actions has been confirmed in the last nine months. The disproportionate use of force has been triggered by a failure to open sufficient inquiries against those who use excessive force, the abscence of anger control, and the forcing of security forces to work excessive overtime hours.

It seems that everything changed for the worse following the Prime Minister’s July 2005 action and greatly important speech on the Kurdish question in Diyarbakır, especially in 2008, when violations reached their highest levels. Violations decreased considerably in the first three months of 2009 and have continued to increase since April. At a time when a democratic solution for the Kurdish question is being debated, we’re curious as to why violations are increasing non-stop.

In recent years the government has introduced an extremely hardline approach to policy and matters related to children. Slapping children with sentences of between 10 and 25 years in prison due to their flashing of the ‘V’ for victory sign with their fingers or for throwing stones, the aquittal of those responsible for the death of Uğur Kaymaz, the 28 September killing of Ceylan Önköl with an artillery shell, and the fact that those responsible for the loss of 18 month-old Mehmet Uytun’s life – who died as a result of a gas bomb that was deployed as his mother was breastfeeding him on the balcony of their home in Cizre – still haven’t been found, has damaged the trust of the region’s people in the state and judiciary and increased mistrust between local people and the state. Why has there been a serious increase in children’s deaths? Why haven’t the perpetrators been tried following these deaths? What’s the explanation for the fact that 98% of judicial and administrative inquiries opened about security forces between 2003 and 2008 ended in their favor and that 2% ended with light punishments?

The increase in human rights abuses in recent times has been caused by intensified operations and clashes in northern Iraq and Turkey’s Eastern and Southeastern regions, the repression of peaceful and nonviolent social movements and political parties, and the growth of hardline nationalism.

We find the work the government’s doing concerning the ‘Democratic opening’ to be meaningful and positive. However, the rapid increase in human rights violations that this process has coincided with perturbs us. We don’t understand the extreme reaction that’s been shown to the return of those who came from Kandil and Mahmur. They returned with the goal of opening the clogged political process and were met with a peaceful gathering, without throwing a single stone, initiating any violent rallies or shouting anti-state slogans. We think that there needs to be an end to the speeches to the effect that after this, every word and every step taken must be taken within an approach that considers all of the emotions in Turkey, that those who are going to contribute to a solution must be ‘more careful’, and that ‘we’ll turn back, we’ll start from the beginning.’

If we turn away from a Democratic solution to the Kurdish Question – the Republic’s biggest project – our country will be brought back a hundred years, and if there’s a solution it’ll be the end of an era and we’ll move into a bright period. It’ll be brought closer to Europe. We’re either going to forget the pain of the past and open a new page or we’re going to dig new graves. Believing in everyone’s dream of peace, from now on we request that prejudices and the past be left aside, that work be done to stop the flow of blood, and that steps be taken mindful of the weight of every word and action.

With our respect,

Muharrem Erbey, Attorney at Law

Vice President of the Human Rights Association

President of the Diyarbakir Branch of the HRA

The second statement, below, is an IHD statement on the murder of Ceylan Önkol:

PRESS STATEMENT

13 October 2009

(Why aren’t those who killed Ceylan being investigated?)

On 28 September 2009 at 11:30, 12 year-old Ceylan Önkol lost her life as a result of being fired upon while tending sheep. The incident occured in Xambaz hamlet near Şenlik village in the Lice district of Diyarbakır province. A Human Rights Delegation drafted a report after visiting the village where the incident took place and gathering everyone’s statements. Ceylan’s mother, father, older brother and indeed every witness asserted that they had heard a humming and vooming-type sound that came from the direction of Tabantepe police station, followed by an explosion. Even this assertion implies that a mortar had been fired at that time. They didn’t know the exact type of weapon that was used, but the family identified the item as a mortar shell. But the type of artillery doesn’t change the identity of the perpetrators. The perpetrators are the ones who have these very special weapons.

The UN’s Convention on the Rights of the Child was published in Turkey’s official gazete in 1994 and went into effect in the country the same year. The Convention’s sixth article states: ‘1. States Parties recognize that every child has the inherent right to life. 2. States Parties shall ensure to the maximum extent possible the survival and development of the child.’ The state has to protect and safeguard children. The fact that perpetrators aren’t being tried in an active and effective way as the number of children’s deaths increases leaves us human rights defenders concerned.

In the criminal report it says that a mortar had been fired before the incident occured. But that contention can’t be used to absolve the suspects of responsibility for Ceylan’s death. Has even the most minor inquiry about the perpetrators been carried out up until now? What was the sound that was heard before the explosion, and why was it heard by everyone? Is the topic of the mortar that had been fired before being removed from the line of inquiry?

Do sounds like that emerge when mortar shells are tampered with while they’re on the ground? According to the witness statements, was there or was there not a humming and vooming sound after it was fired? How come the criminal report that wasn’t given to Serdar Çelebi and Keziban Yılmaz (the Önkol family’s lawyers and members of the Human Rights Association’s Steering Committee) by the Lice public prosecturor’s office was given to the entire press in a surreptitious way? We’re interested in the answers to these questions.

In this region, we’ve seen other incidents resulting from articles that resemble unexploded ordinance and remants of war being tampered with or hit with a rock in areas where there are children. We showed that such incidents resulted in the child’s hand being severed and her entire body wounded.

In conclusion, we’ve been told that this incident result from Ceylan hitting an unexploded shell with a farming tool that she was holding in her hand. The report prepared by the criminal investigation unit at Diyarbakır Metropolitan Police Headquarters was not objective, and when the case file comes to the Diyarbakır Chief Public Prosecutor’s Office, we’re going to object as the Human Rights Association and as the family’s lawyers.

We’re going to request that research be done to determine whether or not it’s possible to ascertain that a bomb had been deployed or not by looking at the components of the case file.

Muharrem Erbey, Attorney at Law

Vice President of the Human Rights Association, President of the Diyarbakır branch of the HRA

Gaziantepspor Diyarbakırspor maçını canlı izle – Gaziantep Diyarbakır canlı maç izle

Gaziantepspor, Diyarbakırspor, maçını canlı izle, Gaziantep, Diyarbakır, canlı maç izle, bedava maç, maç tv, izle, canlı maç izleme, Turkcell Süper Lig, canlı yayın

Tıkla maçı canlı izle

Gaziantepspor Diyarbakırspor maçını canlı izle – Gaziantep Diyarbakır canlı maç izle

Gaziantepspor, Diyarbakırspor, maçını canlı izle, Gaziantep, Diyarbakır, canlı maç izle, bedava maç, maç tv, izle, canlı maç izleme, Turkcell Süper Lig, canlı yayın

Tıkla maçı canlı izle

Diyarbakırspor Gençlerbirliği canlı maç izle, Diyarbakır Gençlerbirliği Lig TV izle, diyarbakırspor, gençlerbirliği, bedava maç, maç tv, lig tv, izle, canlı yayın, canlı maç yayını, Turkcell Süper Lig, puan, diyarbakır, gençler,

Diyarbakırspor Gençlerbirliği canlı maç izle

Turkcell Süper Lig ‘ in 10. haftasında Diyarbakırspor ‘ un konuğu Gençlerbirliği . 25 ekim pazar günü saat 15:00′ teki Diyarbakırspor Gençlerbirliği maçı Diyarbakır Atatürk Stadı’nda oynanacak. TFF Diyarbakırspor Gençlerbirliği maçı için hakem Fırat Aydınus’ u görevlendirdi.

Diyarbakırspor Gençlerbirliği canlı maç izle

Diyarbakırspor Gençlerbirliği maçında Fırat Aydınus’ un yardımcılığını Serkan Ok ve Kemal Yılmaz üstlenecek. Diyarbakırspor Gençlerbirliği maçının 4. hakemi ise Fethi Serkan Çolak.

Diyarbakırspor Gençlerbirliği canlı maç izle

Lig ‘ de geçen hafta Diyarbakırspor Antalyaspor’a 4-1 mağlup olmuştu. Gençlerbirliği ise Lig ‘ de 1 mağlubiyeti olan 5 takımdan birisi. Gençlerbiliği Lig ‘ de geçen hafta Sivasspor’u 2-0 mağlup etmişti.

Diyarbakırspor Gençlerbirliği canlı maç izle

Turkcell Süper Lig ‘ de 10. hafta maçları öncesinde Diyarbakırspor 9 puanla 14. sırada bulunuyor. Gençlerbirliği ‘ nin ise 16 puanı var ve Lig ‘ de 5. sırada yeralıyor.

Diyarbakırspor Gençlerbirliği canlı maç izle

Diğer tüm Turkcell Süper Lig maçları gibi Diyarbakırspor Gençlerbirliği mücadelesini muittin.com’ dan izleyebileceksiniz. Bunun için maç saatinde bu sayfayı ziyaret edin. Ziyaretçilerimizin yorumlarına göre muittin.com en iyi canlı maç izle sitesidir.

Diyarbakırspor Gençlerbirliği canlı maç izle

Diyarbakırspor Gençlerbirliği canlı maç izle, diyarbakırspor, gençlerbirliği, bedava maç, maç tv, lig tv, izle, canlı yayın, canlı maç yayını, Turkcell Süper Lig, puan, diyarbakır, gençler,

Diyarbakırspor Gençlerbirliği canlı maç izle

Diyarbakırspor Gençlerbirliği canlı maç izle, diyarbakırspor, gençlerbirliği, bedava maç, maç tv, lig tv, izle, canlı yayın, canlı maç yayını, Turkcell Süper Lig, puan, diyarbakır, gençler,

Diyarbakırspor Gençlerbirliği canlı maç izle, diyarbakırspor, gençlerbirliği, bedava maç, maç tv, lig tv, izle, canlı yayın, canlı maç yayını, Turkcell Süper Lig, puan, diyarbakır, gençler,

Diyarbakırspor Gençlerbirliği canlı maç izle

Turkcell Süper Lig ‘ in 10. haftasında Diyarbakırspor ‘ un konuğu Gençlerbirliği . 25 ekim pazar günü saat 15:00′ teki Diyarbakırspor Gençlerbirliği maçı Diyarbakır Atatürk Stadı’nda oynanacak. TFF Diyarbakırspor Gençlerbirliği maçı için hakem Fırat Aydınus’ u görevlendirdi.

Diyarbakırspor Gençlerbirliği canlı maç izle

Diyarbakırspor Gençlerbirliği maçında Fırat Aydınus’ un yardımcılığını Serkan Ok ve Kemal Yılmaz üstlenecek. Diyarbakırspor Gençlerbirliği maçının 4. hakemi ise Fethi Serkan Çolak.

Diyarbakırspor Gençlerbirliği canlı maç izle

Lig ‘ de geçen hafta Diyarbakırspor Antalyaspor’a 4-1 mağlup olmuştu. Gençlerbirliği ise Lig ‘ de 1 mağlubiyeti olan 5 takımdan birisi. Gençlerbiliği Lig ‘ de geçen hafta Sivasspor’u 2-0 mağlup etmişti.

Diyarbakırspor Gençlerbirliği canlı maç izle

Turkcell Süper Lig ‘ de 10. hafta maçları öncesinde Diyarbakırspor 9 puanla 14. sırada bulunuyor. Gençlerbirliği ‘ nin ise 16 puanı var ve Lig ‘ de 5. sırada yeralıyor.

Diyarbakırspor Gençlerbirliği canlı maç izle

Diğer tüm Turkcell Süper Lig maçları gibi Diyarbakırspor Gençlerbirliği mücadelesini muittin.com’ dan izleyebileceksiniz. Bunun için maç saatinde bu sayfayı ziyaret edin. Ziyaretçilerimizin yorumlarına göre muittin.com en iyi canlı maç izle sitesidir.

Diyarbakırspor Gençlerbirliği canlı maç izle

Diyarbakırspor Gençlerbirliği canlı maç izle, diyarbakırspor, gençlerbirliği, bedava maç, maç tv, lig tv, izle, canlı yayın, canlı maç yayını, Turkcell Süper Lig, puan, diyarbakır, gençler,

Diyarbakırspor Gençlerbirliği canlı maç izle

Bildiğiniz üzere Bursaspor – Diyarbakır maçlarından çıkan olaylar sebebiyle Bursaspor’a 110.000  Diyarbakır’a ise 40.000  TL ceza kesilmişti.Bunun üzerine Bursaspor Taraftarlarının yönetime ilettiği çok güzel bir öneri vardı..

Taraftarın isteği üzerine ,yeni sezon posterlerinin Bursaspor Store ‘den satılmasına karar veren yönetim posterleri Bursaspor Store’lere gönderdi. Yaklaşık 2-3 haftadan beri sadece 200 adet satıldı !!

Posterlerin fiyatları sadece 5 lira olmasına rağmen 200 adet satılmıştır.Bursasporlular,Herkesin bu posterlerden almasını istiyor,Takımın yediği cezayı karşılamak istiyor.

Bursaspor taraftarları yarın ki maçta Bursaspor Store’de buluşacaktır.

Not : Posterler sadece 5 TL’dir.

Diyarbakırda 7 kişide domuz gribi tespit edildi ve bu 7 kişiden 6 sı öğrenci olduğu için 2  okulda 5 gün tatil edildi.Bu arada domuz gribi aşısı da gelmiş.Bakalım ilk hangi kesime öncelik tanıyacaklar.Bu aşının yan etkileri bilinmediği için toplumda ki insanların bazıları kullanmamayı tercih edecekler.Bence de kullanmamak domuz gribi olmayacağız diye başka bir gribe yakalanmayalım da.

I really should’ve written during my train trip, but there was too much excitement — and too much blogging for work — to keep up. So I’m going to cheat and use photos to tell the story.

My itinerary: Diyarbakır, Malatya, Gaziantep, Iskenderun, Antakya and Mersin. Basically, I rode the train through most of southeastern Turkey, near the Iraqi and Syrian borders. And it was … incredible. Minus the bomb scare. But that might be a story for another day.

Let’s start with Diyarbakır. It was my fav.

After touring the city and seeing a couple of historic sites (bahring), we headed to the Dicle River, which was infinitely more interesting.

The Dicle River and its regulars.

After leaving the river, we traveled uphill to find women making fresh bread in outdoor stone ovens. More on that in a sec.

In order to fuel the fires that cooked the bread, the villagers use ... wait for it ... dried dung. Not joking. They break it up by hand.

Then they flatten the bread and stick it (somehow) to the sides of the oven, like so. We bought a loaf (?), and, oh my god, so delicious. You can't taste the dung.

Then we posed. The women weren't comfortable with the cameras unless I posed, so I did. I was trying to get a little girl to join. No go.

And that’s pretty much all I have energy for — right now. There’s more to come, but for the time being, you can see more photos on my flickr, and you can check the nonsense I wrote daily for my newspaper’s blog. (You might have to scroll until you see my name.)