Dilemma van het managementteam
De teammanagers Henk, Marieke, Joyce en Bert overleggen met Sanneke, de opleidingsmanager. De rendementscijfers dreigen lager te worden dan die van vorig jaar. Dat komt omdat voor de tentamens van de eerste periode van dit schooljaar minder studenten zijn geslaagd. Sanneke geeft aan dat een deel van het budget dat ze van school krijgt afhankelijk is van dat rendement. “Als we het rendement niet opkrikken, dan hebben we volgend jaar minder geld!”.

Lager opkomst colleges
Henk, teammanager die verantwoordelijk is voor het vak, geeft aan dat de toets het zelfde niveau had als vorig jaar. Ook heeft hij niets veranderd aan de docenten, de stof en de college’s. “En het lijkt me sterk dat de studenten dit jaar opeens dommer zijn dan vorig jaar. Wat ik wel van collega’s hoorde is dat de college’s minder zijn bezocht. Er was iets met een project waar de studenten ook druk mee waren…”. “Toch vind ik dat jij het moet oplossen, Henk. Linksom of rechtsom”, besluit Sanneke.

Hippe nevenactiviteiten
Joyce heeft als teammanager ‘Diversiteit’ in haar pakket. Ze heeft extra geld gekregen om ‘Diversiteit’ beter in het curriculum te krijgen. Met dat geld heeft ze in de afgelopen periode een project gedraaid waarbij de studenten op bezoek gingen bij mensen die in Vogelaarwijken wonen. De studenten moesten dat bezoek ook voorbereiden, evalueren en presenteren. Het project kreeg veel aandacht in de pers. “Goed gedaan Joyce. Mooie reclame voor de school, we hebben de projectdoelen gehaald. Volgend jaar weer!”, complimenteerde Sanneke haar.

Leg dat maar eens uit
Henk zit te schuiven op zijn stoel: “Mooi is dat, omdat we projectgeld krijgen, komen studenten niet naar de lessen… Hoe leg ik dat uit aan mijn docenten?”. Sanneke valt even stil en zegt dan: “Is het goed als ik daar volgende keer op terugkom?”.

Prestatiebonus voor de lieveling van de baas
In mijn ogen pleit bovenstaande dat projectgelden en de daarbij behorende projectdoelen ALTIJD een geintegreerd onderdeel moeten uitmaken van het onderwijs. Dat betekent dus dat de doelstellingen van de projecten opgenomen moeten zijn in de doelen die studenten moeten halen om hun vak te halen of het tentamen te halen. Als dat niet zo is worden projecten los van het primaire proces staande ‘leuke dingetjes’.

Daar maak je hooguit een paar individuele docenten mee blij. Een mooie prestatiebonus voor de lievelingen van de baas?

As I have mentioned before, I worked at an agricultural museum for ten years. We were a small operation – so small, almost every task had to be shared. I’ve set up exhibits, taken down exhibits, repaired exhibits, run the Admissions Desk, worked in the Museum Store, led all of our educational programs, given tours, answered the phone, moved items from the front to the back (or from the back to the front) and even went on the daily lunch run – and that was on a slow day! There was a lot to do and not many of us to do it, so everyone had to help out.

Our museum is usually a self-guided tour, but a group could arrange for a guide to lead them through the exhibits, describing them in depth and giving facts that aren’t highlighted on the signage. One of the things I enjoyed the most was acting as a tour guide, because I got to use my storytelling abilities and interact with an audience.

Some see the tour as one long speech: First you say A, then you follow that with B; talk about C, and then move on to D. All in a straight line, start here, end there, and everything will be all right.

But that rarely worked for me. That technique is  all based on memorization, and the tricky thing about memorization is that once you start, you really can’t stop. If you get off of the prepared script to answer a question, it is difficult to get back on track. And from that moment on, your timing is off and you are much more prone to error. If you ever run into a tour guide who does not like to answer questions or interact with the group, they are probably following a memorized script.

I was taught that a tour is not a long, unbreakable speech, but a series of stories. When we pause at the first exhibit, I tell you one short story – and because it is short, I’m able to interact with the audience and keep the narrative flowing. And then we move on to the second exhibit, where I tell you one short story… and so on and so on. It sounds difficult, but it really isn’t. Instead of thinking of something as one long event, break it down into smaller segments – the smaller, the better.

And that is how you need to approach the task of sharing your story with the world. Telling your entire life history will put an audience to sleep, so you need to hit the highlights. Determine what you consider to be the three or four major events in your life and tell one short story about each one.

People are natural storytellers; anyone can do it. Don’t believe me? Have you ever described a sporting event or a TV show to a friend who didn’t see it? Talked about your workday? You’re telling a story – develop that skill, and use it to raise Congenital Heart Defect awareness in your community.

One short story at a time.

Nederlands is op de middelbare school altijd mijn favoriete vak geweest. Ik heb les gehad van drie docenten en als ik ze zo eens langs ga, heeft in hun stijl van lesgeven een opbouw gezeten waardoor mijn interesse voor de taal gestaag gegroeid is. Het begon in de brugklas, ik had toen les van een docente waar ik de naam niet meer van weet. Ze was streng, had beangstigend veel tandvlees en was vastbesloten ons de grammatica door de strot te stampen. In de bovenbouw, gymnasium 3 tot en met 6 had ik les van Harry Bosch. Door hem ben ik serieus met het vak aan de slag gegaan, voor hem wilde ik goed schrijven. Hij heeft me geleerd voor mijn mening te staan en deze verbaal en schriftelijk overtuigend aan de man te brengen. Wat ik mooi vind, voor wat betreft kunst en literatuur, daar heeft hij me kennis mee laten maken.

In de eerste les die we van Bosch kregen vroeg hij: ‘Wie had er bij Roeper negens en tienen?’. Ik stak mijn vinger op. ‘Nou reken er maar op dat je bij mij twee punten lager zit!’.  Onze docenten gaven elkaar graag via ons dit soort sneren, om ons vervolgens gezamenlijk uit te lachen als wij de vuige roddels met rode konen kwamen doorvertellen. Het uithalen van dit soort rotgeintjes, heb ik ook van hen geleerd. Maar terzake: in de tweede klasse van het gymnasium had ik dus inderdaad les van de held van deze geschiedenis, Frits Roeper.

Roeper was destijds een vijftiger, met zwarte woeste krullen, een bos brillen om zijn nek en gekleed in de modernste van de modernste trainingspakken en sneakers (‘gymschoenen’). Hij liep wat voorovergebogen, sloffend en had de vermoeide slaperige uitstraling van de man alleen die teveel drinkt, blowt en rookt en die nooit eens verse groenten eet. Hij had een eend (deusjevoo) die bezaaid lag met peuken en proefwerken die hij nog na moest kijken en die je vaak dus gewoon niet terug kreeg. Zijn huis zag er net zo uit, alleen lagen daar ook overal ‘langspeelplaten’ van Pink Floyd en zaten de peuken in overvolle asbakken.

Over zijn wijze van lesgeven kwamen soms klachten van ouders. Ze hoorden dat de docent rookte in de klas en de kinderen alleen maar video liet kijken. Klopte het dat de docent de leerlingen toestond te drinken en te blowen op feestjes? Op menig school zou Roeper het tegenwoordig niet redden, want oppervlakkig gekeken rommelde hij maar wat aan.

Hij liet ons een tekstverklaring maken en ging dan zelf op de gang staan roken. Als wij overleg pleegden over de vragen, fluisterend aanvankelijk maar al snel hardóp,  kwam hij rustig naar binnen en lichtte de onduidelijkheid toe. Op gegeven moment gingen we hem dus gewoon vragen: ‘Hee Roeper, we snappen vraag 5 niet!’ Hij kwam, zag en doceerde. Eén keer per week keken we van Kooten en de Bie. Roeper gaf de opdracht zwijgend te kijken en de taalfouten of nieuwe woorden die ons opvielen te noteren, maar al snel bouwden we om het hardst Cor van der Laak na, aangevoerd door een hiklachende Roeper die de sketches uit zijn hoofd kende. Vreselijk eng, maar uiteindelijk ook leuk was het als hij ons toneelstukken liet voorlezen, waarbij hij een ingeleefde intonatie verwachtte. Ik zie hem nog voor me, zich bescheurend omdat hij Marcel (een jongen met een plat Amsterdams accent die hij de rol van Kniertje uit Op hoop van zegen had toebedeeld) zover kreeg met een jankerige uithaal ‘De ffffis wordt duuuuuur betaaaaald’ te scanderen.

Deze grootse docent heeft mij geleerd dat lezen, schrijven, het maken van woordgrappen, je stem gebruiken, zingen kortom het bezig zijn met taal verdomd leuk is! Hij heeft me geleerd dat mensen zich ontwikkelen, als je ze helpt. Ik gun elke middelbare scholier minimaal één jaar een Roeper, in hun belang maar ook in het belang van de samenleving.

Roeper kon men tegenkomen in de binnenstad van Amsterdam, nieuw trainingspak, tasje met verse CD’s of boeken in de ene hand, sigaret in de andere. In zichzelf gekeerde, schuchtere blik  -zou hij me herkennen?-  Ja! Een knikje en een korte gereserveerde groet: ‘Hee’.

http://www.youtube.com/watch?v=52vIwQrzHDw&feature=related

Het was even stil van mijn kant. Ik heb namelijk weer eens wat! In mijn vorige bericht schreef ik dat ik een beweegdagboek ging bijhouden. Daar ben ik voortvarend mee gestart. Helaas verstuikte ik op de tweede dag mijn enkel. Een paar dagen kon ik niet echt sporten, dus het dagboek stond vol met: ½ uur fietsen, rest van de dag zitten.
Ja, zo val je natuurlijk niet af!
Een paar dagen later, mijn enkel was al een stuk beter, kreeg ik ineens erg veel pijn en een hele dikke enkel. Toch de dokter maar even gebeld. Voor ik het wist zat ik in het ziekenhuis en bleek ik een trombosebeen te hebben. Er zit een bloedstolsel in mijn linkerbovenbeen, waarschijnlijk ontstaan toen ik een paar dagen minder bewoon door mijn pijnlijke enkel.
Resultaat: strak ingezwachteld been van voet tot lies, 2x per dag spuiten met bloedverdunner, ½ jaar pilletjes bloedverdunners slikken en 2 jaar!! een steunkous dragen.
Drie keer in de week komt er een mevrouw van de thuiszorg om de zwachtels te vernieuwen, twee keer in de week moet ik naar de trombosedienst om bloed te laten prikken. Ineens ben ik een patient geworden!
Gelukkig heb ik nu weinig pijn meer, dus ik kan gewoon fietsen en lopen. Wel op een soort slippers van Wouter, want mijn eigen schoenen passen niet zolang ik ingezwachteld ben. Ik kan gelukkig ook gewoon werken, alleen weer niet sporten!!

Van koken komt ook niet veel. Mijn favoriete snel-klaar-gerecht op dit moment is falafel in een pitabroodje met rauwkost en sambalsaus. Heerlijk! Ik heb nog niet uitgezocht hoe het met de calorieën zit, maar ik denk dat het meevalt omdat het gerecht alleen plantaardige eiwitten bevat.

Mijn online gewichtsbeheersingspraktijk is nu twee weken online. Helaas heb ik nog geen klanten. Weten jullie misschien iemand?! Kijk maar op www.nanthe.nl en dan heb je een idee van wat ik doe.
Inmiddels ben ik ook aan het solliciteren geslagen. Ik verdien op dit moment gewoon te weinig geld. Zolang mijn praktijk in de opstartfase zit moet ik er een baan bij hebben. Ik geef wel 2 dagen les, maar dat is toch niet genoeg.
Mijn eerste sollicitatie heb ik deze week de deur uit gedaan. Het gaat om een superleuke baan bij de lerarenopleiding Maatschappijleer van Fontys in Tilburg. Toen ik 12 jaar geleden begon met lesgeven, was ik al van plan ooit bij de lerarenopleiding terecht te komen. Ik hoop dat dat moment nu is aangebroken en dat ik word aangenomen! Ik hou jullie op de hoogte.

Tot slot: mijn tweede blog is gepubliceerd op www.deVegetarier.nl
Allemaal lezen!!

Die zin hebben jullie vast wel eens gehoord. Op een vraag als: ”Waarom mag u wel kauwgom eten in de klas en wij niet” is dat vaak het antwoord. In onze lokalen hangen gemiddeld 10 blaadjes met daarop dingen die verboden zijn. Zo ook: Het is verboden te eten en drinken in de lokalen. En als er dan een discussie, die je uiteraard toch nooit wint, wordt aangegaan met een geschiedenis lerares die begint aan een vetbelegde boterham,  is het antwoord altijd: ”Ik mag het wel want ik ben een docent”. Docenten kunnen lezen, ze weten wat wetten, regels, normen en waarden zijn, ze staan niet boven de wet, dus waarom mogen zij dat dan wel? Verboden te eten en drinken is verboden te eten en drinken. De docenten hebben toch dezelfde tijden pauze als ons? Maar omdat zij het zo druk zouden hebben, mogen zij wel eten en drinken tijdens de lesuren? Wij hebben het minstens net zo druk. Maar o wee als wij even een flesje water uit onze tas halen, dan moeten we gelijk het 8^e uur nakomen. Hallo! Wij zijn ook mensen hoor!

Wat dat betreft zijn leraren rare mensen. Ze mogen te laat komen, als wij te laat komen, al is het nog geen minuut na dat de bel is gegaan terwijl het heeft gesneeuwd en het spekglad is buiten, meld je maar om 08:00 morgenochtend. Ze mogen hun huiswerk vergeten. Ze geven bijvoorbeeld een opdracht 6 weken na de uiterste inleverdatum terug. Ze laten hun telefoon op tafel liggen, laten het af gaan en gaan er een beetje lacherig over doen. Ze mogen door je heen praten, en ga zo maar door.

Ik zit nu wel op alle docenten af te geven. Maar wij leerlingen kunnen natuurlijk ook een stel irritante pubers zijn. En leerkrachten kunnen net zoveel over ons schrijven als wij over hen. Maar zij kiezen er toch echt zelf voor om leraar te worden, en dan weet je dat je leerlingen tegenover je krijgt. Maar dan moeten ze niet zo machtszuchtig zijn en zich wel aan de afspraken en regels houden.

En zo heb je er ook hele goede tussen zitten. Alleen zijn deze vaak wel in de minderheid. Ik had in de eerste een wiskunde vaak twee uur wiskunde op een dag, met een uur en een pauze ertussen. Die leraar die ik toen had, had als we proefwerken hadden gemaakt het eerste uur, ze al het tweede uur wiskunde nagekeken.

Of mijn Nederlands docent die ik twee jaar heb gehad, die je nooit een onvoldoende gaf, zijn telling hield 9 van de 10 keer op bij 6-. Daar was hij dan niet blij mee, en iedere keer dreigde hij weer om toch onvoldoendes uit te gaan delen, maar dat deed hij niet, puur omdat hij wilde dat wij goede cijfers haalden.

Team met ‘eigen verantwoordelijkheid’
Tamara werkt in het hoger beroepsonderwijs. Sinds twee jaar heet haar leidinggevende ‘Teammanager’. Hij heet Herman. Op een dag, twee jaar geleden dus, kreeg Tamara te horen dat de school in ‘Teams’ ging werken. Elk team had dan een ‘eigen verantwoordelijkheid’.

Docenten verdelen over managers
Maar eigenlijk ging het zo: 40 docenten moesten worden verdeeld over 4 leidinggevenden. Dus zo kwam Tamara bij Herman terecht. Met 9 andere collega’s. En die heten nu het ‘Minorteam’. Want de naam ‘Hermanteam’ was te veel persoonsverheerlijking geweest.

Vergaderen
Elke maand vergadert Tamara met het ‘Minorteam’. Herman doet de mededelingen vanuit het management. Zo heeft Tamara afgelopen jaren een aantal managementmededelingen gekregen.

‘Blij dat je meedenkt’
Ook heeft ze vaak onderwerpen en vraagstukken aangedragen die oplossing behoeven vanuit het management. Of oplossingen aangegeven voor vraagstukken van de opleiding. En Herman is altijd “heel blij” met het “proactieve en positieve” meedenken van Tamara.

‘Daar is geen draagvlak voor in het MT’
Soms komt Herman in de mededelingen terug op de inbreng van Tamara en anderen: “We nemen dat mee in de plannen voor volgend jaar” of “Dat was een goed idee, we hebben het besproken in het managementoverleg”. Maar meestal komt hij er niet op terug. Soms vragen Tamara of een van de collega’s naar de ingebrachte ideeën. Herman mompelt dan wat over “geen draagvlak” of “zover zijn we nog niet”. Hij lijkt dat ook niet zo belangrijk te vinden: “Het gaat natuurlijk ook om het proces”.

‘Ik neem dat mee naar het MT!’
De andere vergaderonderwerpen zijn vaak ‘discussiepunten’. Herman vraagt dan ook altijd, na afloop van de bespreking van dat punt, “welke conclusie ik dan moet meenemen naar het management?”.

Onduidelijke teamdoelen
Vaak vraagt één van de docenten waar ‘we’ als team voor verantwoordelijk zijn. “Nou, dat mag duidelijk zijn”, zegt Herman dan, “alles waar de Minor voor staat. En dat is vastgelegd…”.

Soms vraagt iemand wel eens waar dat dan is vastgelegd. Maar meestal “is dit niet de plaats” waarop dat moet worden besproken, volgens Herman. Heel soms verwijst hij naar ‘De Beleidsdocumenten’ waar de ‘uitdagingen van de Minor’ in zouden staan.

Met de wind mee
Herman heeft in de laatste vergadering een nieuwe discussie “op de agenda” gezet: “Wat zijn de waarden van ons Minorteam?”, vroeg hij enthousiast. Tamara knipoogt naar een collega. En zegt dan met een doodserieus gezicht: “Betrokkenheid!”

Ik zal niet zeggen dat ik tot tranen ben geroerd, maar als docent maak ik dit niet vaak mee….

Dinsdag gaf ik een klas ongenadig op zijn sodemieter. Want ze hadden hun presentatie niet voorbereid. En ik gaf ook aan waarom ik niet erg blij met ze was: Dat het kennelijk normaal is om niet ‘te leveren’ als daarom wordt gevraagd. Dat die houding een slecht voorbeeld is voor je presentatie naar toekomstige werkgevers. Of misschien willen jullie kansloos, kennisloos en competentieloos blijven.

Een beetje confronterend dus, maar ze konden het hebben.

En ik bood een ‘kleine opening’ om mijn oordeel over de klas te herzien in de loop van de tijd.

De klas stelde voor de presentatie op hun vrije dag in te halen. En die was vandaag.

Het waren goede presentaties. Met de bedoeling ervan te leren. En ze waren uit op feedback. Van mij en van hun klasgenoten. En klasgenoten spraken elkaar aan wanneer er iemand onvoldoende oplette. En ze waren blij dat ze eens streng waren aangesproken.

In de studentenevaluatie zal niet elke student positief over me oordelen. Maar die evaluaties motiveren slechts het zachte heelmeesterschap….

This past Tuesday, September 22^nd, was our first day of school tours for the 2009-2010 school year.  I always look forward to the first day of tours—it’s my version of the first day of school.  Our first visitors were 4^th graders from McKinney ISD, and they braved the rain and cooler temperatures to visit the DMA for an A Looking Journey tour.

Students waiting to enter the DMA

 Our A Looking Journey tour allows students to travel the world without ever leaving the Dallas Museum of Art.  The teacher who scheduled this tour requested that all students see Frederic Edwin Church’s The Icebergs and Vincent van Gogh’s Sheaves of Wheat, two stars of our American and European collections respectively.  I also overheard one student asking her docent if they would have a chance to see the mummy.  She was excited to be at the Museum, and the mummy was at the top of her list of things to see while she was here.* 

It’s also great to have our docents back at the Museum, ready to tour.  I was talking with one of our docents on Tuesday who was giving her first tour after having been away last year.  She really missed being with students in the galleries, and couldn’t wait to take those 4^th graders on their Looking Journey.  I’m giving an A Looking Journey tour myself today, and I am looking forward to hearing what insights my 4^th graders will bring to our tour.  I always learn something new from students in the galleries, and that is why I love my job so much!  And yes, I will be including the mummy on my tour…

 Shannon Karol                                                                                                                                                                                                                         Tour Coordinator

*The mummy is on loan and currently on view in Crossroads: Where Cultures Connect.  Lent by Bridwell Library, Perkins School of Theology, Southern Methodist University, Dallas, Texas.

We’re definitely back in the swing of things here at the DMA, now that the new school year is well under way. Last Monday we had our first docent training of the semester, and we welcomed back almost 100 experienced docents as well as a class of 21 new docents.  Dr. Anne Bromberg, The Cecil and Ida Green Curator of Ancient and Asian Art, led our training on the new exhibition All the World’s a Stage. 

Our docents are rigorously trained volunteers who attend training at the Museum every Monday during the school year from 9:45 a.m. until 2:30 p.m.  These wonderful volunteers lead tours of our collection and special exhibitions for tens of thousands of K-12 students each year. We are all looking forward to these school tours starting again today!

Molly Kysar
Head of Teaching Programs

No, I never became a globetrotting photojournalist receiving multiple Pulitzer prizes, but my camera has taken me to places I never envisioned. I never envisioned working in a zoo. It happened. Had I not enjoyed photographing the animals in a zoo I might have missed my own career.

Growing up, I was taken to the zoo like most suburban kids. My mother didn’t like the smell so we didn’t go often or stay long and my most exotic pet was a Cockapoo from the SPCA. This is not the childhood of someone destined for a zoo career. Oh, and I had an almost insurmountable fear of turtles – and this was before I knew they could become Ninjas and live in sewers. But life is full of surprises and the appearance of two males in my life changed my attitude about zoos and animals. The first was my boyfriend, then husband, John. He had a pet snake – really – this wasn’t just a euphemism, and a cat when we first met. He’d had tortoises and fish and dogs and lizards when he was growing up but his menagerie was small when we met. I was allergic to the cat and barely tolerated the snake. I certainly wouldn’t touch it. (Again – please remember that I am talking about a reptile and not just being cute). I don’t remember what happened to the cat, but Slithers the snake lived until just a couple of years ago. He was over 30 when he died. Since snakes do not have natural predators in captivity the frequently live several decades if they are well tended.

The second male that helped me find the path to my zoo career was my son. Like all moms, I took my child to the zoo. Evidently, judging the olfactory qualities of a zoo is not hereditary – I didn’t mind the smell, so we went often and stayed for hours at a time. We also went to drive trough wildlife parks. One of our particular favorites was, and still is, Fossil Rim Wildlife Park in Glen Rose, Texas. We would go there whenever our budget would allow, spend the day, visit the petting zoo, and eat lunch at their hilltop cafe. It was always a nice outing and we’d sometimes pair it with visiting the dinosaur tracks that are in the area.

One spring day, during our interaction with the African Pygmy goats in the petting zoo, I asked the keeper if they utilized volunteers and did they need a volunteer photographer. I don’t know why I asked that. I’d never entertained the idea of volunteering in a zoo – but my son was having a good time, I wasn’t scared of the goats, and I loved seeing and photographing the wildebeests and zebra. Maybe it was just Spring Fever. The keeper told me that the volunteers at Fossil Rim had to go through a month of weekend training classes and then they could volunteer as much as they would like. A new volunteer class was meeting the next weekend and I signed up. The administration indicated that they could use a volunteer photographer.

I attended the classes and began learning about the animals. There was a huge amaount of information to learn and I had only studied Biology for Non-Science Majors! I didn’t even recognize the specie names when I saw them written! The taxonomy was fun and I found binomial nomenclature very exciting but my Latin was indeed a dead language. And yes, I meant to say that binomial nomenclature was exciting. I also find the Dewey Decimal System exciting. i don’t get out much.

Before my month of training was completed, the keeper in the petting zoo wanted to take a two week vacation and was upset that it had been refused since there was no one to take over her duties for two entire weeks. I volunteered. Fourteen, twelve-hour days would be required. I spent the next 3 days training under her and then she was off on vacation and I was in charge of the care and feeding of the petting zoo animals for two weeks. This also included cleaning the petting zoo area several times a day and interacting with the public.

In retrospect, this type of total immersion in the zoo environment was perfect and I would recommend it to anyone. The petting zoo at Fossil Rim had goats, sheep, Vietnamese Pot-Bellied Pigs, chickens, geese, a pony (to pet, not to ride), a llama, and rabbits. It also had an incubator for the geese and chicken eggs. So in a very short period of time I learned the necessary husbandry for several species of mammals and birds and how to balance those requirements with public interaction. True on-the-job-training.

I learned as much as I could about the animals in the petting zoo and in the park by reading and hands-on interaction and by hours of observation. I did my ‘research’ before the gates opened in the morning and whenever there were no visitors needing supervision, encouragement or policing. I also spent many hours camped out in the office of the General Curator asking what must have seemed to him like the questions of a grade school child. His name was Bruce and he was patient and kind and lent me all kinds of books and articles. We had no internet then so I would take actual books with me to read by the fire while I was tending the dinosaurs . . . .Soon I could answer a lot of guests’ questions without having to run look it up in a book. These were baby-steps in my career as a zoo educator.

Sometime during the two weeks I was caring for the petting zoo animals, I began a friendship with the Curator of Education at Fossil Rim. Her name was Sandra and she would sometimes visit me in the petting zoo and we’d talk about the animals and the people visiting. She encouraged me to train as a Fossil RIm Docent – a trained volunteer educator who would jump on the school buses, greet the kids, and lead tours of the park. Wow – real POWER – a portable intercom to talk over the chattering kids on the bus, a radio to the zoo office, a captive audience, and my own enthusiasm. I don’t know if docent training created a star or a monster – but I adored the kids, the animals, even the buses. I liked knowing the answers to questions about the animals. I liked knowing the species by sight. I liked knowing all about their habitats and how to conserve those habitats. Mainly I liked seeing the lightbulbs come on when the kids would finally understand a concept about conservation or would understand the truth behind animal myth.

I volunteered for several months in the education department and also as the facility photographer and videographer. One day Sandra called me on the radio and asked me to come to her office when my shift ended. This wasn’t out of the ordinary, we were friends, so I planned to stop in her office before going home. When I did, she closed her office door which surprised me. Then she said “I’m going to regret this. I know I am. Because what I am about to tell you means that you won’t be volunteering for me anymore.” I was stunned. I had no idea what she was going to say. Was I being fired from a volunteer position?

What she said would change my life forever. “The Waco zoo needs an Education Curator and I think you should apply.”

I spent the next half hour detailing why I wouldn’t be qualified for the job – “I’m a journalist, not a zoologist” I explained. “I’ve only been volunteering her a few months. I can’t run a zoo education department.”

“You’re a teacher. You’re a good one. Call them. Apply. At least apply. It’s a small zoo. You can DO this.”

I did. I called. The job posting had expired already and I thanked them for the information. A few minutes later they called me back and requested that I interview anyway. Could I interview the next day? I went. I was interviewed by 10 people – a conference interview. I was scared to death. I also did not think I had gotten the job. By the time I drove home I had a message waiting on my answering machine offering me the job and asking how soon could I start. I called them back, accepted the job and asked for two weeks so that I could arrange childcare.

“No. You need to start later this week because in two weeks you will be representing the Central Texas Zoo at the National American Association of Zoological Parks and Aquaria Conference in Indianapolis.”

That’s how my zoo career started. From volunteer to Curator of Education in less than a year. From stay-at-home-mom to a national convention in a matter of hours. It was only after I was hired that I realized I’d have to care for, and therefore TOUCH, snakes. My husband just laughed.

Bart heeft in het vorige schooljaar afstudeerders begeleid. Inmiddels werkt Bart ergens anders, maar gisteren ontving hij het volgende mailtje van een manager van de opleiding:

Beste Bart,

Een aantal afstudeerwerken van jou studenten ontbreekt nog voor de accreditatie. Kun je zelf nagaan wat je nog niet hebt aangeleverd?

Neem nog even een duik in je kast en lever morgen voor 13:00 het werk + cijfer aan bij Marianne, die het nog kan invoeren.

Mochten er afstudeerwerken bijzitten die het daglicht niet kunnen verdragen, meld dit bij mij. Ik stel morgen de definitieve lijst op.

Kennelijk kan een opleiding afstudeerwerk aan de accreditatie onthouden….

Een nieuw schooljaar, bijna… Vol nieuwe energie en ideeën weer aan de slag. Ook nieuwe ideeën omtrent deze website, waar ik een meer blog-gerelateerde invulling aan ga geven. Scheikundige info voor leerlingen is beschikbaar via clzscheikunde.nl en de vaklokalen-site.

De blog-gerelateerde invulling koppel ik aan mijn ervaringen in het onderwijs. Mijn ervaringen als docent in en buiten de les zullen passeren. Maar zeker ook wil ik mijn opgedane kennis en ervaringen delen, die ik opdoe tijdens de master ‘Academisch meesterschap‘ waar ik mij in de komende twee jaar onder andere  (een dag in de week ben ik hiervoor  uitgeroosterd) mee bezig zal houden.

Meetbare doelstellingen
“En ik verwacht eigenlijk dat de eerstejaarsstudenten een hoger cijfer geven voor jouw colleges bij de studentenevaluatie”. Ruth, de manager van Erik, is erg van de resultaten. Of, zoals ze het zelf zegt, ‘het meetbaar maken van vooraf gemaakte doelstellingen’.

Beïnvloeden groepsdynamiek
Erik is, zo denkt hij zelf, ook van de resultaten: “De reden waarom veel studenten dit vak halen is omdat ik in de lessen hoge eisen aan ze stel. En inderdaad, soms ontzeg ik iemand de toegang tot de les als hij of zij te laat is. Of als hij zich niet heeft voorbereid. Dat belemmert namelijk de voortgang van de les. Dus niet elke student zal me een voldoende geven…”

Conflicterende doelstellingen
Erik had ook nog kunnen vragen wat dan de doelstellingen van de school zijn. Is dat het het handhaven van het niveau van de tentamens en daarmee dat van de afgestudeerde studenten? Of is dat de tevredenheid van de studenten? Of een combinatie van beide?

Manager kiest niet voor kwaliteit output
Vermoedelijk vindt Ruth alleen de studententevredenheid belangrijk. Dat komt vooral omdat hbo’s onderling op studenttevredenheid worden vergeleken. En nauwelijks op de kwaliteit van het onderwijs.

Slager die eigen vlees keurt levert rottend vlees
Stel dat een rijschoolhouder zelf het rijexamen zou mogen afnemen. Is hoeverre is het rijbewijs dan nog wat waard? In het hbo maken docenten over het algemeen hun eigen tentamens en kijken deze ook na. Hoe hou je dan studenten tevreden?

Precies. Leuke colleges geven en alle studenten tevreden stellen. Niet te moeilijk. En het tentamen ook niet te moeilijk maken en soepel nakijken. Want als studenten je vak niet halen, zijn ze ook niet tevreden…

Ciąg dalszy polskich losów

Rz

Era Nowe Horyzonty. Odkryciem festiwalu jest… Krzysztof Zanussi. Wydarzeniem – premiera jego ostatniego filmu „Rewizyta”.

– Widzowie często zagadywali mnie, co by się działo z moimi bohaterami dzisiaj – powiedział mi reżyser. Też chciałem się przyjrzeć temu, jak wypadliby oni w następnym teście historii. Byłem ciekawy, jak się zachował człowiek niezłomny w czasach stanu wojennego, co zostało ze starej klasy posiadającej, która wróciła na swoje opustoszałe miejsca, jak w czasie zakrętów dziejowych potoczyło się życie konformisty.

Tak powstała „Rewizyta”.

I wreszcie to, na co wszyscy czekali: ostatnia rola Zbigniewa Zapasiewicza. Docent koniunkturalista oddał w stanie wojennym legitymację partyjną. Wyrzucili go z pracy, żył z uczenia języków. Zrobił rachunek sumienia na własny użytek, ale nie chce, żeby rozliczał go ktoś obcy.

– Byłem w partii – mówi. – To niemoralne? A może nie być w partii było niemoralnie? Wielu z nas myślało, że jak porządni ludzie się zapiszą, da się zrobić coś więcej. Potem się okazało, że to nieprawda. Ale wy nie macie zielonego pojęcia, jak wtedy było, i wydaje się wam, że jesteście lepsi. Nic z moich wyborów nie zrozumiecie.

W tej roli Zapasiewicz jest głęboko poruszający. – Wyostrzył swoją postać – uważa Zanussi. – Może dlatego, że sam czuł się osądzany, bolały go zarzuty, że jest konserwatywny i niedzisiejszy.

Extra toets
“Ik mag van de examencommissie uw vak nog een keer herkansen.” Marijke mailt Johan, docent AO, ergens in juli. De zomervakantie staat voor de deur en Johan is wel een beetje klaar met het jaar en hij wil naar Vlieland, met zijn vrouw.

Maximaal twee kansen per jaar
Johan kijkt nog even na hoeveel kansen Marijke dit jaar al heeft gehad: Marijke haalde een onvoldoende voor de toets in januari en was niet op komen dagen bij de herkansing in april. Alleen de examencommissie is bevoegd bij gegronde redenen een extra kans toe te kennen. En pas dan moet Johan nog een extra toets met een nieuw antwoordmodel maken.

Manager in examencommissie zegt derde kans toe
Voor de zekerheid vraagt Johan de examencommissie wat de reden is voor de extra kans voor Marijke. “Ze heeft immers al twee kansen gehad, dus ik ben benieuwd naar de gegronde reden”. Pascal, de afdelingsmanager die de examencommissie vertegenwoordigd, laat merken dat ze Johan wat vindt zeuren: “Ik weet het niet meer, iets met haar moeder of zo. En anders loopt ze studieachterstand op, en dat willen we liever niet”.

Meerwerk voor docent
Johan heeft in de avonduren, terwijl zijn vrouw de koffers pakt, nog een toets in elkaar gezet en de volgende dag laten afnemen. Als hij terug is kijkt hij ‘m wel na.

Oneindig aantal herkansingen
Moeten we studenten een ongelimiteerd aantal kansen geven om een toets te halen? Of moet de student die zijn of haar toetsen zonder extra herkansingen weet te halen worden beloond? En moet een docent ongelimiteerd extra toetsen maken in zijn eigen tijd?

Herkansen is studentvriendelijk
Kennelijk wordt het als studentvriendelijk gezien om een student veel kansen te geven om een toets te halen. Probleem hierbij is echter dat de prikkel voor de student om in één of twee keer een toets te halen wordt weggenomen. En dat zorgt voor meer werk voor examencommissies (aanvragen, behandelen, op de hoogte stellen docenten en studenten), meer werk voor docenten (nieuwe toetsen bedenken en nakijken) en calculerende studenten.

Management oververtegenwoordigd in examencommissie
In het hbo zien we dat in de examencommissies vooral het management vertegenwoordigd is. En dat is misschien wel de belangrijkste reden waarom er ruimhartig met herkansingen wordt omgegaan. Zij gaan er immers vanuit, zo betoogde ik eerder, dat studententevredenheid de belangrijkste beoordelingsfactor is van de opleiding. En zij hebben geen last van het meerwerk voor docenten. Geven docenten daarom wat sneller een 5,5? Op het VMBO in elk geval wel….

Sommige studenten hebben 8 keer herkanst…
Wist u trouwens dat een toets gedurende een hbo-carrière elk schooljaar twee keer gemaakt mag worden en dat een student er, wanneer hij of zij na 4 jaar afstudeert, dus de toets wel 8 keer gemaakt kan hebben voordat hij of zij is geslaagd?

Leraren zijn redelijk gelukkig voor de klas. En hun professionele ongeluk wordt, zo verklaart het SCP, deels veroorzaakt door ‘het management’. Op pagina 124 wordt samenvattend geconcludeerd: “Pushfactoren zijn, volgens de verschillende onderzoeken, veruit de voornaamste redenen van mobiliteit uit het voortgezet onderwijs”.

Een mogelijke oorzaak is, zo geven docenten aan, dat schoolleiders meer zijn gaan ‘managen’. En ze zouden wat meer richting en leiding willen (meer ‘regie’, zo geven ze aan).
Want managers moeten het iedereen naar de zin te maken. Ze moeten niet alleen hun baas plezieren, maar ook voor tevreden docenten en studenten zorgen. En dat samen is een lastige klus als er zoveel verschillende inzichten zijn in wat ‘goed’ onderwijs is.

Voor zowel docenten als managers zou het helpen als vanuit een gezamenlijke, ‘onderwijskundige’ visie onderwijs wordt gegeven. Leraren geven dat ook aan: het gebrek aan onderwijskundige leiding en inspiratie en een open discussie (hierover?) worden als belangrijkste redenen gegeven in onderzoek.

Ofwel, een gebrek aan onderwijskundig leiderschap is misschien wel de belangrijkste oorzaak van het ongeluk van de docent voor de klas.

En dan rijst de vraag: hoe ver moet een school gaan om haar studenten tevreden te stellen?

Betekent dat dat de school de studenten de noodzaak moet laten voelen om nog een stapje harder te lopen? Streng en duidelijk zijn? En hoe zorg je er als manager voor dat elke docent daar één lijn in trekt…. Of moet de school vooral niet te confronterend zijn om de studenten maar tevreden te houden? En er van uitgaan dat alle studenten voldoende ‘intrinsiek’ gemotiveerd zijn?

Plasterk geeft aan dat in het “instructiemodel” de volwassene weet wat een kind moet leren. Ik ben benieuwd hoe hij managers en docenten daartoe gaat motiveren.

Vandaag een toptentamen gezien bij de eerstejaars. Multiple choice, en toch inzichtvragen. Vragen waren goed gesteld, keuze kon de student alleen goed hebben als hij of zij had begrepen wat ze had geleerd en bovendien kon toepassen op een andere casus.

En dus geen ‘Gok je Hokje’ zoals we ze ook wel eens tegenkomen.

Het kan dus wel! Ben wel benieuwd wat er met de cesuur gebeurt als de toets minder goed wordt gemaakt…

Volgens de onderwijsinspectie “schiet het interne toezicht op de kwaliteit van de toetsing vaak tekort en gaan examencommissies zelden na of docenten competent zijn om te toetsen”.

Dit is waar. De vraag is echter of de incompetentie van de examinatoren is veroorzaakt door het tekort schietende interne toezicht, of dat het een op zichzelf staand fenomeen is.

In accreditaties wordt summier getoetst of docenten in staat zijn als examinator op te treden. Als een docent een ‘didactische aantekening’ heeft, wordt dat met een positief vinkje aangegeven. Inhoudelijk worden de examens bij een accreditatie nauwelijks getoetst.

De kwaliteit van examens wordt ook door de de hogeschool nauwelijks getoetst. Dat geldt trouwens ook voor de kwaliteit van de normering en het nakijken.

En de school heeft daar ook nauwelijks belang bij. Ze worden immers afgerekend op het aantal afgeleverde gediplomeerde studenten. Ofwel, hogescholen hebben geen belang bij een scherp intern toezicht op de kwaliteit van examens.

Misschien dat een hbo die baangarantie biedt de juiste prikkels biedt aan haar examinatoren. Of een hbo waarvan de kwaliteit wordt geborgd door een beroepsgroep. Zoals bijvoorbeeld de hbo-opleiding voor Fysiotherapie.

Ik wil graag een hbo die goed en streng examineert en daarmee haar studenten stimuleert een tandje bij te zetten. Maar die die hbo zal, zolang er geen nieuwe toetreders mogelijk zijn, voorlopig niet worden opgericht binnen het huidige bestel.

Ik heb gisteren een geweldige avond gehad. We hadden diploma-uitreiking van onze opleiding. Een zaal vol afgestudeerden en hun familie en vrienden. En de afgestudeerden werden één voor één door hun afstudeerbegeleiders toegesproken.

Ik heb het heel erg getroffen dit jaar. Een groot deel van mijn afstudeerders had in januari bewust voor mij als begeleider gekozen. En dat heeft best wat druk opgeleverd, omdat ze hoge verwachtingen hadden. Gisteren kreeg ik van ze te horen dat ik dat ook heb waargemaakt. En dat ging niet alleen om de behaalde resultaten, maar vooral de plezierige en professionele samenwerking.

Een groter compliment kun je niet krijgen, en ik heb me dit jaar nog niet zo trots gevoeld.

Ellis kreeg bovendien de prijs voor de beste student van de opleiding. Harry de Winter bood haar namens Master in Eventmanagement een intensieve leergang aan van 5 dagen. Ellis was er enorm door verrast.

Waardering van je klanten dus. Omdat je iets goed kan. Ik ben benieuwd hoe blij mijn baas is!!