La verdad sobre el 2012

Muchas películas y documentales alarmistas están tratando hacerte creer que el 2012 es el Apocalipsis o el fin de la humanidad, en primer lugar el único fin que se da es el fin de de la noche galáctica, y también de la era en la que nos encontramos la cual es la era de Piscis, ya que estamos entrando a la era de Acuario la cual es una era muy prometedora para la humanidad, las verdaderas profecías de muchas culturas son que en este nuevo ciclo al que entraremos al dia galactico y a la era de Acuario se dará el despertar de la conciencia, la iluminación, la evolución humana.

• Hopis Predicen un periodo de 25 años de purificación seguido por el Fin del Cuarto Mundo y el comienzo del Quinto
• Mayas Lo llaman el “fin de los días” o el fin del tiempo como lo conocemos
• Maoris Dicen que en cuando se disuelva el velo, se mergiran el mundo físico y espiritual
• Zulu Creen que el mundo será dado vuelta (así, “patas para arriba”)
• Hindus Kali Yuga (fin de los tiempos). La llegada de Kali y la llegada en masa de los iluminados
• Incas Le llaman ‘la Era de conocernos interiormente nuevamente’.
• Aztecas Lo llaman el tiempo del Sexto Sol. Un tiempo de transformación. Creación de una nueva raza
• Dogon Dicen que la nave de los visitantes, el Nommo, regresará en forma de una estrella azul
• Pueblo Reconocen la aparicion del Quinto Mundo
• Cherokee Su calendario termina exactamente el año 2012 exactamente como el calendario Maya
• Tibetanos Las enseñanzas Kalachakra son profecías dejadas por Buddha prediciendo la llegada de la Era Dorada
• Egipto De acuerdo a la Gran Pirámide (calendario de piedra), el ciclo del presente tiempo termina el año 2012.
• El libro sagrado del Zohar dice:”Todos los tesoros celestiales y los enigmas ocultos que durante generaciones no han sido resueltos se descubrirán en la Era de Acuario”

Pero para esto tenemos que ser concientes de la verdadera realidad, existen dos caminos uno es el despertar y la iluminación de la humanidad y otro es el de la destrucción mutua de la humanidad, nadie nos va a destruir, nos vamos a matar unos a otros a menos que cambiemos en el poco tiempo que nos queda:

Los mayas nos dicen que el período intermedio al traspaso, dura 20 años, y ellos lo llaman “El tiempo del No-Tiempo” (esto lo que estamos viviendo, el último katún, empezó en 1992), en donde ocurren grandes cambios. Es allí cuando debemos ser capaces de transformarnos, puesto que será nuestra decisión seguir como humanidad o perecer en nuestra autodestrucción. Esta transformación implica algo tan profundo como la elección de evolucionar. Energéticamente, concientemente, completamente. El final de este proceso, es el año 2012, cuando termina el “Tiempo del No-Tiempo”.

Así que mi única intención es que tomes conciencia y te armonices con todo y contigo mismo, sabes que existe la ley de atracción, la voluntad, la fuerza del pensamiento, trata de atraer cosas buenas a tu vida y a la vida de los demás seres que te rodean. Existen muchas elites malignas que controlan a esta humanidad consumista y quieren que el mundo siga siendo su basurero y su matadero están contaminado tu mente con miedo, con mentiras, con distracciones, para que no tomes conciencia de lo importante que es este tiempo que tenemos, ya que si te dejas llevar por los pensamientos de destrucción, Apocalipsis, muerte, y toda esa basura que te meten a diario con los medios controlados por ellos, el miedo masivo creara una obstrucción de la energía vitalizadota, suprema y cósmica que recibiremos en la era de Acuario, así que no te dejes influenciar por la  negatividad y su odio, se mas fuerte que el miedo y toma conciencia de ti y del universo.

Tantas culturas predicen esta era de Acuario como la era de la conciencia, la era del conocimiento, la era de el despertar, todos somos tan afortunados de existir en este tiempo, de nosotros depende nuestro futuro y el futuro de la  humanidad, si queremos que sea algo bueno para todos piensa cosas buenas y atrae cosas buenas, aun que sea en este corto tiempo trata de cambiar para bien para armonizarte con todo el universo, vamos a ser presentes de unos de los hechos cósmicos mas importantes de la galaxia.

Cada era dura 2100 años aproximadamente y nosotros vamos a contemplar el cambio de era además de un evento muy importante el de el de la alineación galáctica que sucederá el 21 de diciembre del 2012, esta cuenta empiezo en el año 3113 A.C. que fue la “Entrada al HAZ de Sincronización Galáctica” y terminará para el año 2012 con la “Sincronización Galáctica”. Este ciclo dura 5125 años, además lo mas importante estamos cerca del centro de la galaxia ahora estamos en el amanecer de la galaxia (en el tiempo del no tiempo), estamos saliendo de la noche y entrando al día a la mañana galáctica, cada noche y día en la galaxia duran 12.800 años. Somos tan afortunados de vivir en esta época en que tantas cosas maravillosas sucederán.

Así que no tengas miedo del 2012 si tu quieres será algo muy lindo para ti,  para la humanidad, para el planeta y para el universo, yo no soy religiosa pero respeto mucho las creencias de todos, así que de la religión que seas, de la creencia que tengas trata de armonizarte con todos y con todo a tu alrededor.

Extrait du film de Luc de Heush “Sur les traces du renard pâle” – Un film qui retrace à l’aide d’archives l’expédition de Marcel Griaule au cours de laquelle il découvrit l’étonnante civilisation dogon du Bandiagara au Mali.

Mythe Dogon + Interview de Jean Rouch (réalisateur de cinéma et ethnologue français)

– > Autres extraits du film

Localizados entre la Sabana y la planicie del Río Níger, en Malí, servían como refugio natural para los Dogón. Hoy todavía viven allí cerca de 450.000 dogones, en casas perfectamente mimetizadas con el paisaje de las laderas de la falla.

Fueron perseguidos por los musulmanes, exterminándolos o sometiéndolos a esclavitud según aumentaba la demanda de esclavos para las ciudades en crecimiento del norte de África. Estos actos vandálicos generaron un éxodo masivo de los dogones en dirección a los Acantilados de Bandiagara, allá por el siglo XII con el objetivo de evitar la conversión al Islam.

Pero los acantilados ya por el S. XII tenían dueño. Los Pigmeos estaban afincados en las cuevas altas de la falla, y los dogones tuvieron que conformarse con las laderas de la falla. Una dura batalla tuvo lugar, terminando con la expulsión de los pigmeos en el siglo XIV.

Pero los dogones no pelearon por un territorio cualquiera. Sus paredes escarpadas de roca ofrecían protección y abrigo, y camuflaban perfectamente las casas de arcilla, paja y excremento bovino que construían, haciendo de ellas parte del paisaje. Además de contar con un perfecto terreno escarpado, impidiendo el acceso a los “esclavizadores” que a lomo de sus caballos, eran un peligro constante.

Actualmente es patrimonio de la humanidad, declarado por la Unesco en 1.989

Vía AQUI y AQUI y AQUI. Las fotos enlazan con su autor.

Men noemt ze ook “OOP Art” afgeleid van het acroniem Out-Of-Place Artefact, een term bedacht door de Amerikaanse zoöloog Ivan T. Sanderson m.a.w. een historisch, archeologisch en paleontologisch object gevonden op een zeer ongewone of zelfs onmogelijke locatie. Het zijn onmogelijke fossielen, buiten-de-tijd archeologie, anachronistische artefacten, en indien we van de veronderstelling uitgaan dat onze wereldgeschiedenis correct is, zouden ze in feite niet mogen bestaan. Het algemeen publiek is met het begrip OOP Art niet vertrouwd en het is zelfs voor de meesten totaal onbekend. Het zijn als het ware objecten en artefacten die gevonden worden op een verkeerde locatie en volledig buiten de tijd vallen. Een extreem voorbeeld zou kunnen zijn : veronderstel dat je in de Egyptische Vallei van de Koningen een verzegeld graf openbreekt en daarin een gsm of mobieltje terugvind, dan zou je een OOP Art hebben gevonden. Eigenaardig genoeg blijven deze artefacten geregeld opduiken, in feite zoveel dat de orthodoxe wetenschap niet langer de moeite neemt ze te begrijpen en ze gewoon negeert. Er bestaan veel voorbeelden van vreemde artefacten, veel meer dan de meeste geologen, archeologen en andere wetenschappers durven toegeven.

Waarom zijn ze zo fascinerend ? In eerste instantie zijn de meeste van deze objecten echt en tastbaar. In tegenstelling tot geesten, mysterieuse creaturen zoals Bigfoot, het Loch Ness monster en andere paranormale fenomenen zijn deze onverklaarbare artefacten heel reëel, ze werden ontdekt, aangeraakt en onderzocht. We kunnen er niet naast kijken en ze blijven onverklaarbaar voor de huidige wetenschap. Ze nemen als het ware een loopje met de normale wetenschappelijke tijdlijn of nog anders uitgedrukt, de geologische en antropologische chronologie. Het is verbijsterend te moeten vaststellen dat ofwel onze dateringstechnieken fout zijn m.a.w. de geologie lijkt niet te zijn wat we er ons van hebben voorgesteld, ofwel dat onze  algemeen geldende opvattingen en kennis over de geschiedenis van het leven op deze planeet, niet helemaal kloppen. Het is in ieder geval zo dat deze vervelende artefacten het rationele en orthodoxe denken overhoop halen.

Volgens de fundamentalistische interpretatie van het Oude Testament in de Bijbel zou de mensheid slechts enkele duizenden jaren oud zijn terwijl de wetenschap ons vertelt dat dit louter fictie is en dat de mens enkele miljoenen jaren, en de menselijke beschaving enkele tienduizenden jaren oud zijn. Zou het kunnen dat de conventionele wetenschap even fout zit als de verhalen in de Bijbel ? Niet volgens de zogenaamde “creationisten” die met de vondst en het bestaan van deze objecten de evolutietheorie willen weerleggen en hiermee de juistheid van de pre-historische Bijbelverhalen willen aantonen. Aanzienlijk archeologisch bewijsmateriaal zou er echter op wijzen dat de geschiedenis van het leven op aarde gevoelig afwijkt van wat de huidige geologische en antropologische teksten ons vertellen.

Er zijn echter enkele andere hypothesen die het bestaan van de OOP Art zouden kunnen ondersteunen en die de algemeen geldende kijk op de  evolutietheorie en de geschiedenis van de mensheid in vraag stellen. Zou het kunnen dat enerzijds, de menselijke beschaving werd opgestart door “aliens” van buiten de aarde, of anderzijds dat er in een ver verleden op deze planeet een hoogtechnologische beschaving bestond die deze artefacten hebben achtergelaten ? Uiteraard zien ook veel geologen, archeologen en wetenschappers OOP Art als het resultaat van verkeerde interpretaties of doorgedreven fantasie, of hebben de aanhangers van OOP Art gelijk die beweren dat wetenschappers door hun halstarrige en ignorante houding enorm veel kennis over het hoofd zien.

In het gunstigste geval zijn het verkeerd gedateerde of kundig vervalste objecten die met opzet ergens zijn geplant om verwarring te creëren, maar in het ergste geval zijn ze het bewijs voor een foutieve geschiedkundige theorie. Mede om die laatste reden worden deze objecten vaak door de gevestigde wetenschap genegeerd. Het compleet op zijn kop moeten zetten van geschiedkundige theorieën zal voor veel wetenschappers kopzorgen geven omdat ze hun carrières voor een groot deel bouwen op bepaalde algemeen geaccepteerde wetenschappelijke dogmas. Het plotseling moeten verwerpen van een theorie die al decennialang overeind staat, zou voor veel uitgevers, bibliotheken, wetenschappers, leerstoelen, faculteiten en reputaties een regelrechte nachtmerrie betekenen.

Laten we nu een drietal hypothesen onder de loupe nemen die deze vreemde vondsten zouden kunnen verklaren.

Verdwenen beschavingen.

Indien we ervan zouden uitgaan dat de menselijke geschiedenis een gigantisch museum is dat alle kennis over dit specifieke onderwerp bevat, dan zouden we tot de ontdekking komen dat er in dit museum verschillende kamers gesloten blijven. Feiten die contradictorisch staan ten opzichte van algemeen aanvaarde opvattingen i.v.m. de menselijke geschiedenis worden door de wetenschappers opzij geschoven. De auteurs en onderzoekers Michael A. Cremo en Richard L. Thompson hebben echter veel van deze deuren geopend en zowel leken als ingewijden de mogelijkheid gegeven binnenin een kijkje te nemen. Linksonder een foto van Cremo en rechts een foto van Thompson.

Cremo en Thompson hebben het lef en de moed gehad om over deze vreemde archeologische vondsten te schrijven en in 1993 zag hun lijvige boek “Forbidden Archeology – the hidden history of the human race” van meer dan 900 bladzijden, het levenslicht. Cremo en zijn team hadden jarenlang research gedaan in de kelders van musea en universiteiten op zoek naar “vervelende vondsten”. In dit dikke boek vind je ze bijna allemaal terug : vondsten uit de oudheid die het hele beeld van de menselijke evolutie overhoop halen. Het is een uitgebreid en uitputtend overzicht geworden van allerlei vondsten uit de oudheid die nog nooit zijn verklaard. De beide onderzoekers baseren zich op, en verklaren deze vondsten, vanuit oude Hindoeïstische Veda’s.

Veda’s zijn de oudste religieuze geschriften ter wereld. Er staan geen wetten of regels in, maar hoofdzakelijk zaken m.b.t. God. Tevens worden zaken als filosofie, astrologie, wiskunde, geneeskunde, het universum, de natuur en de juiste levenswijze vermeld. De Veda’s zijn onststaan tussen 1500 en 500 voor Christus. Als we deze Veda’s mogen geloven bestaan de aarde zowel als de mens al miljoenen jaren en vormen ze een aaneenschakeling van opkomsten en ondergangen van beschavingen. Op die manier zou het dus kunnen dat we “moderne” artefacten vinden in aardlagen die zeer oud zijn. De publicatie van dit boek lokte furieuze discussies uit in de wetenschappelijke hoek, en de auteurs werden van pseudowetenschappen beticht. De schrijvers vielen de stoffige academici hiermee op eigen gebied aan en gooiden als het ware de knuppel in het hoenderhok, zodanig dat veel aanhangers van Darwin’s evolutie theorie op hun achterste poten stonden. Cremo blijft echter publiceren en probeert nauwkeurig in te gaan op de aanvallende argumentatie van zijn tegenstrevers. De discussies zijn nog steeds niet verstomd maar Cremo wordt nu in veel wetenschappelijke kringen wel degelijk au sérieux genomen. Recentelijk is Cremo’s nieuwste boek verschenen “Human devolution” waarin hij een alternatief schetst voor de evolutie theorie van Darwin. Deze korte uiteenzetting baseert zich vooral op de visie van Cremo en Thompson als zouden deze vreemde artefacten hun oorsprong vinden in oeroude en verdwenen beschavingen. Onderaan een bladzijde uit één van de vier Veda’s.

Een andere opvatting en mogelijke verklaring voor deze opmerkelijke vondsten zou echter ook de in het Engels genaamde Ancient astronaut of Paleo contact hypothese kunnen zijn. Dit zou in grote lijnen neerkomen op de veronderstelling dat intelligente buitenaardse wezens, ook oude astronauten of aliens genaamd, de aarde hebben bezocht en dat deze contacten aan de oorsprong liggen, of de ontwikkeling hebben bewerkstelligd, van de menselijke culturen, technologieën en/of de religies. Enkele van deze theorieën wekken de suggestie op dat de godheden van de meeste – indien niet alle – religies eigenlijk buitenaardsen zijn en dat hun technologieën worden aanzien als bewijs van hun goddelijke status. Deze theorieën hebben in wetenschappelijke kringen nooit op veel bijval mogen rekenen en er werd weinig of geen aandacht aan besteed in wetenschappelijke studies. Deze ideeën werden gepopulariseerd, vooral in de laatste helft van de 20e eeuw, door schrijvers zoals :

Erich von Däniken – Zecharia Sitchin en Robert K.G. Temple.

De aanhangers van deze theorieën beweren dat mensen nakomelingen of zelfs creaties zouden zijn van buitenaardse wezens die duizenden jaren geleden op aarde geland zijn. Dit zou dan impliceren dat veel van onze kennis, religies en cultuur van deze buitenaardse bezoekers afkomstig zou zijn  die dan als een soort “moedercultuur” zou gefungeerd hebben. Voorstanders van deze theorieën beweren dat de vreemde archeologische artefacten die samen met bepaalde kunstvormen en legenden op aarde worden aangetroffen anachronistisch zijn, of in andere woorden, ze gaan de vermeende technische capaciteiten van de historische culturen met dewelke ze worden geassocieerd, ver te boven. Op die manier worden deze voorwerpen en kunstvormen dan geïnterpreteerd als zijnde het resultaat van buitenaardse contacten en technologie. De wetenschappelijke wereld staat over het algemeen sceptisch tegenover zulke ideeën en acht het niet noodzakelijk deze theorieën aan te wenden om de leemten in de geschiedenis van de oudheidkunde te verklaren.

Zoals reeds eerder aangehaald zijn er een drietal proponenten van deze theorieën. Wat is hun stelling en waarop is ze gebaseerd ?

Erich von Däniken

Zecharia Sitchin

Sitchin baseert zijn theorie op de interpretatie van oude Sumerische kleitabletten, Midden Oosterse teksten, megalitische sites en artefacten van over de hele wereld. Hij beweert dat de goden van het oude Messopotamië in feite astronauten waren van de planeet “Nibiru” die volgens de Sumeriërs een ver verwijderde “12e planeet” moest zijn (de zon, maan en Pluto meegerekend) en geassocieerd werd met hun god Marduk. Volgens Sitchin blijft Nibiru in een baan rond de zon draaien die 3.600 jaar duurt en zou de asteroïdengordel, die zich tussen de planeten Mars en Jupiter bevindt,  de uiteengevallen overblijfselen zijn van de planeet “Tiamat” die volgens hem werd vernietigd tijdens één van de doortochten van Nibiru door ons zonnestelsel. Hedendaagse astronomen hebben echter geen bewijsmateriaal gevonden om Sitchin’s bewering te staven.

Volgens Sumerische legenden zouden een 50tal Anunnaki, de bewoners van Nibiru, ongeveer 400.000 jaar geleden de aarde hebben bezocht met de bedoeling hier grondstoffen en vooral goud te ontginnen. Na een tijd lieten zij het werk in de mijnen over aan werkkrachten die zij creëerden door toepassing van genetische technieken. Na veel geëxperimenteer creëerden zij uiteindelijk homo sapiens sapiens, de “Adapa” (model man) of de Adam uit het Oude Testament. Sitchin beweert verder dat de Anunnaki zich bezighielden met de menselijke aangelegenheden of historie totdat hun eigen cultuur werd vernietigd door toedoen van catastrofen met globale omvang zoals het plotse einde van de laatste ijstijd ongv. 12000 jaar geleden. Toen zij merkten dat het menselijk ras dit had overleefd en al wat zij zelf hadden opgebouwd vernietigd was, verlieten de Anunnaki de aarde nadat zij de toenmalige aardbewoners de mogelijkheid en de middelen hadden gegeven om voor zichzelf in te staan. Onderaan links een afbeelding van een Sumerisch kleitablet, midden een voorstelling van de planeet Nibiru en rechts een paar vermeende oude afbeeldingen van de Anunnaki.

Robert Temple

Deze oriëntalist en sanskrietkenner publiceerde in 1976 het boek “The Sirius Mystery” in het Nederlands uitgebracht onder de titel “Het mysterie Sirius”. Dit boek heeft als uitgangspunt de vraag of de aarde ongev. 5000 jaar geleden door intelligente wezens uit de omgeving van de ster Sirius is bezocht. Een Afrikaanse stam uit het noordwesten van Mali, de Dogon genoemd, bewaart hierover verhalen en overleveringen. Volgens nog voortlevende tradities van het primitieve Dogon volk hebben bewoners van een planeet uit het Sirius stelsel de ontwikkeling van de menselijke beschaving op gang gebracht en leeft dit nog steeds voort in hun tradities. Temple ontdekte tijdens een studie van deze Afrikaanse traditie relaties tussen de Dogon en de oude Egyptische en Soemerische beschavingen. Deze stam zou een gevorderde astronomische kennis bezitten die ze van deze buitenaardse bezoekers zouden geërfd hebben. Wetenschappers hebben zijn conclusies bekritiseerd, wijzen op bepaalde tegenstrijdigheden en veronderstellen dat de Dogon hun astronomische kennis zouden hebben verkregen van Europese bronnen. Onderaan links een voorstelling van het Sirius sterrenstelsel en rechts een afbeelding van de Dogon dansers.

Naast de hypothese van oude en verdwenen beschavingen van Cremo en Thompson en deze van de oude astronauten duikt er nog een andere en meer exotische verklaring op voor het bestaan van deze OOP Art, met name de hypothese van de “human time travellers”. Deze hypothese komt er op neer als zouden onze verre nazaten in de toekomst een middel gevonden hebben of de technologie beheersen om terug naar het verleden te reizen. Tijdens deze bezoeken aan het verleden (onze tijd en vroeger) laten ze dan deze vreemde artefacten achter. Zowel Dr. Bruce Goldberg als Marc Davenport zijn overtuigde aanhangers van deze tijdreizigers theorie.

Dr. Bruce Goldberg

Heeft een doctoraat in de biologie en chemie en is gespecialiseerd in de hypnotherapie. Hij publiceerde een boek “Time Travellers from Our Future” genaamd waarin hij een relaas doet van mensen die werden ontvoerd door wezens die ofwel onze verre nazaten vertegenwoordigen of futuristische buitenaardse wezens zijn, afkomstig uit het jaar 3000 tot 5000. Hij noemt ze “Chrononauts” en hun bezoekjes zouden er op gericht zijn ons te assisteren in onze spirituele groei. Hij somt vier verschillende types op : a) de grijzen – een insectachtige alien b) de hybriden – een mengeling van mensen en wezens van andere planeten c) pure mensen of aardbewoners, dus onze verre nazaten d) de reptielachtigen – ze zijn 100 % buitenaards en zouden zich een beetje vijandig opstellen. Hier verder op ingaan zou ons echter te ver leiden.

Marc Davenport (overleden)

 Was ingenieur in de scheikunde en bedrijfsingenieur totdat hij in 1985 full-time freelance schrijver werd. Hij publiceerde het boek “Visitors from Time” waarin hij stelt dat ufo’s een technologie aanwenden die zó geavanceerd is dat ze letterlijk de ruimte-tijd structuur kunnen kromtrekken. Blijkbaar hebben buitenaardsen geleerd hoe ze de tijd (als vierde dimensie) kunnen manipuleren als een deel van hun uitzonderlijke technologische kennis.

Voorbeelden van OOP Art zijn legio maar we willen ons hier beperken tot de meest representatieve en betrouwbare van deze geheimzinnige artefacten. Hier enkele beroemde gevallen van deze vermeende Out Of Place Artefacts :

De fundamenten van het tempel complex te Baalbek in Libanon

Dit massieve platvorm van Baal Hadad is uniek in de wereld. Het is 90 meter lang, bijna 60 meter breed en 10 meter hoog. De trilithon is samengesteld uit drie stenen van 19 meter lang, 4,2 meter breed en 3,6 meter hoog. Ze werden uitgehouwen uit natuurlijke kristalachtige kalksteen vanuit een steengroeve die ongv. 1 km verderop ligt. Ze wegen elk 870 ton. Ze werden 10 meter hoog geplaatst en zijn zo accuraat gehouwen en geplaatst dat je er geen scheermesje kunt tussenkrijgen. Ze werden op een laag van 19 identieke blokken geplaatst die tussen de 350 en 400 ton wegen.

Een trilithon is een structuur bestaande uit twee grote verticale stenen die een derde horizontale steen ondersteunen. De benaming wordt gebruikt in de context van grote megalitische monumenten. Waarom is deze stenen constructie een raadsel voor de hedendaagse wetenschappers, ingenieurs en archeologen ? De methode gebruikt voor het opdelven, transport en nauwkeurige plaatsing van deze stenen, staat boven de technische mogelijkheden  van eerder welke oude of moderne constructeur. Veel geleerden die verveeld zitten met de idee dat, oude culturen een kennis zouden hebben verkregen superieur aan die van vandaag, zijn tot de conclusie gekomen dat de massieve Baalbek stenen heel moeizaam van de nabije steengroeve naar de tempellocatie werden gesleept. Beelden uitgekerft in muren van Egyptische en Mesopotaanse tempels geven inderdaad aan dat deze transportmethode, gebruikmakend van touwen, houten rollen en duizenden werklui, toen veelal van toepassing was. Maar deze steenmassa’s waren, wat afmetingen en gewicht betreft, slechts 1/10 van de steenblokken gebruikt op de Baalbek site. De steenmassa’s in Egypte en Mesopotanië werden eveneens vervoerd op vlakke ondergronden en brede paden.  De route van de steengroeve naar de Baalbek site is echter steil en gaat over ruw en bochtig terrein en er is absoluut geen aanwijzing dat in oude tijden deze oppervlakte werd bewerkt om het transport te vergemakkelijken. Onderaan een kaartje met de locatie van Baalbek en drie afbeeldingen van de Baalbek site.

Buiten het dorpje Amesbury in het Engelse graafschap Wiltshire bevindt zich een kringvormig monument van liggende en staande stenen. Voor de constructie van dit massieve monument werden stenen gebruikt gaande van 4 ton tot 25 ton. Er werden o.a. 5 trilithons opgericht met een gewicht van ongv. 45 ton. Er wordt  verondersteld dat de steenblokken uit steengroeven van 30 km tot zelfs 385 km verderop werden aangevoerd. De eerste theorieën gaven aan dat deze constructie door de Druïden of zelfs door de Romeinen werd gebouwd, maar in de loop van de 20e eeuw werden deze theorieën weerlegd. Het is nu quasi zeker dat, meer dan 2000 jaar, voordat de Kelten en later de Romeinen dit gebied binnendrongen, met de constructie ervan werd begonnen. Algemeen wordt aangenomen dat de Neolitische bevolking van de Britse eilanden ongev. 5000 jaar geleden begonnen is met de oprichting ervan. Rond de cirkel met stenen liggen aarden wallen en greppels die nog veel ouder moeten zijn. Niemand weet juist waarom en door wie Stonehenge gebouwd werd. Mogelijk was Stonehenge een heilige plek waar religieuze rituelen en ceremonies plaatsvonden. Sommigen beweren dan weer dat het een astronomische functie had omdat sommige stenen zó gepositioneerd zijn dat ze speciale tijdstippen aangeven zoals de opkomst en ondergang van de midzomer- en midwinterzon.

Zowel de constructie van Stonehenge als het transport van de stenen naar de site rond Amesbury blijft een raadsel. Op architecturaal gebied was Stonehenge zijn tijd ver vooruit en men kan zich afvragen hoe pre-historische mensen, die nog niet eens het wiel hadden uitgevonden, deze megalitische constructie hebben kunnen oprichten. Onderaan een drietal afbeeldingen van deze site.

*********************************************************

De Moai standbeelden

Deze geheimzinnige standbeelden bevinden zich op het Paaseiland ook “Rapa Nui” genoemd en is het meest afgelegen bevolkte eiland op onze planeet. Het ligt in de Stille Oceaan op ongeveer 3.600 km van het Zuid Amerikaanse continent. Dit eiland is bezaaid met 887 enorme monolitische stenen beelden de MOAI genoemd. De grootste van deze Moai weegt 84 ton, dit is evenveel als een kudde van 12 olifanten die elk zeven ton wegen !

De traditionele naam van het eiland is eigenlijk “Te Pito” of “Te Henua” hetgeen “het centrum of navel van de wereld” betekent. Men neemt aan dat deze beelden gedurende een relatief korte periode werden uitgehouwen. Archeologen schatten dat het uithouwen en plaatsen van de beelden tussen 1100 en 1600 na Christus moet zijn gebeurd. Eigenlijk zijn deze beelden samengesteld uit hoofden en torso’s maar sommigen zijn half weggezakt in het zand. De meeste Moai werden uit, gecomprimeerde en makkelijk te bewerken vulkanische asse, uitgehouwen. Algemeen wordt aangenomen dat de beelden werden vervaardigd door de voorouders van de huidige Polynesische bewoners op een tijdstip dat het eiland grotendeels beplant was met bomen en dat natuurlijke hulpbronnen voldoende aanwezig waren om in de behoefte te voorzien van een populatie van minstens 10 tot 15000 eilandbewoners.

Deze beelden werden in 1722 opgemerkt door de Nederlandse ontdekkingsreiziger Jacob Roggeveen, die bij toeval het Paaseiland ontdekte en later in 1774 door de Britse zeevaarder en cartograaf Capt. James Cook. Het is nog steeds niet duidelijk waarom deze eilandbewoners deze beelden daar geplaatst hebben, wat hun functie was en welke technische middelen ze gebruikten voor het transport. Onderaan een drietal afbeeldingen van deze Moai.

*****************************************************

De Baghdad accu

De dag van vandaag vinden we batterijtjes en accu’s in eerder welke supermarkt of doe-het-zelf zaak. Het interessante is dat deze accu 2000 jaar oud is en bekend staat als de “Baghdad Battery”. Deze curiositeit werd teruggevonden in de ruïnes van een Parthiaans dorp waarvan de ouderdom wordt geschat tussen 248 vóór Christus en 226 na Christus. Het Partische rijk bestond van 105 tot 226 na Christus, was gesitueerd in het oude Nabije Oosten en was heel omvangrijk. Onderstaand mapje geeft je een idee.

Het apparaat bestaat uit een ongev. 14 cm hoge lemen pot met binnenin een koperen cilinder op zijn plaats gehouden door asfalt met daar binnenin een geoxideerde ijzeren staaf. Zie afbeelding hiernaast.

Na nauwkeurig onderzoek stelden experten vast dat het apparaat enkel diende gevuld te worden met een zuurachtige of alkaline vloeistof om electrische stroom te kunnen produceren. Men veronderstelt dat deze oude accu werd gebruikt voor het electrolytisch vergulden van objecten. Indien dit het geval is kan men zich afvragen waarom deze technologie is verloren gegaan en het zo lang heeft geduurd vooralleer men deze accu terugvond ?

**************************************************

De Baigong pipes

De “Baigong pipes” zijn, zoals de naam het al aangeeft, een aantal op buizen lijkende artefacten ontdekt in een grot aan de voet van de Baigong berg in de provincie Qinghai in China. Hieronder een kaartje waarop juist is aangeduid waar in China deze provincie is gesitueerd.

Volgens een Chinees ingenieur zijn ze zeker 5000 jaar oud en werden ze eigenlijk vervaardigd op een moment dat de mens pas het vuur ontdekte. Ze bestaan voor 30 % uit ijzerdioxide met een grote hoeveelheid silicon dioxide en calcium oxide. 8 % van het materiaal kon niet geïdentificeerd worden. Ze werden gevonden op een quasi onbewoonbare plaats voor mensen en werden vermoedelijk aangewend voor irrigatie doeleinden. Maar ook buitenaardse oorsprong is mogelijk alhoewel het niet duidelijk is waarvoor ze dan gebruikt werden. Ze zijn in China ook een toeristische attractie. Op de afbeeldingen respectievelijk, het vreemde landschap rond de Baigong berg, de Baigong grot en de Baigong buizen.

Dit artefact (foto hiernaast), soms ook “De Salzburg Kubus” genoemd, is een kleine klomp ijzer die klaarblijkelijk binnenin een brok steenkool werd gevonden in een mijn uit de omgeving van het dorpje Wolfsegg in Oostenrijk in het jaar 1885. De origine van dit object is een mysterie en wordt al eens vernoemd om aan te tonen dat er in pre-historische tijden op aarde civilisaties bestonden die op technologisch gebied de moderne mensheid ver vooruit waren. In “The Book of the Damned” geschreven door Charles Fort komt dit artefact uitvoerig aan bod.

 

 

 

 

********************************************************************************

De Klerksdorp bollen

De laatste decenia worden er door mijnwerkers in een mijn nabij Ottosdal, Zuid Afrika (zie kaartje onderaan) mysterieuse metalen bollen opgegraven.  

Deze bollen hebben een diameter van ongev. 2,5 cm (een inch) en sommigen zijn gegraveerd met die groeven die helemaal rond de equator van de bol lopen. Er werden twee verschillende soorten bollen gevonden : een soort is samengesteld uit vast blauwachtig metaal met witte vlekken, de andere soort is hol van binnen en opgevuld met een sponsachtige witte substantie. Sensationeel is dat de rots, waarin ze werden gevonden, uit het Precambrium stamt d.w.z. 2,8 miljoen jaar geleden !

Deze voorwerpen zijn onverklaarbaar en zeer waarschijnlijk door intelligente wezens gemaakt. Dit is het oordeel van vele onderzoekers en reporters naar voor gebracht in boeken, artikels en web pagina’s handelend over pseudo of randwetenschappen. Geologen die deze objecten hebben bestudeerd argumenteren echter dat ze niet werden vervaardigd maar het resultaat zijn van natuurlijke processen.

Roelf Marx die curator is van het Klerksdorp museum in Zuid Afrika, waar deze bollen zich bevinden zegt : “De bollen zijn een compleet mysterie. Ze zien er door mensen-gemaakt uit en kwamen in deze steenlagen terecht, op een tijdstip in de geschiedenis van de aarde, dat er geen intelligent leven aanwezig was. Ik heb nooit eerder zoiets gezien”. Onderaan een aantal afbeeldingen van de Klerksdorp bollen.

**************************************************************************

De Ica stenen

Begin de jaren 30 ontdekte de vader van Dr. Javier Cabrera, cultureel antropoloog voor Ica in Peru, honderden ceremoniële grafstenen in de graven van de oude Incas.( zie mapje onderaan.)

Dr. Javier Cabrera die het werk van zijn vader voortzette heeft meer dan 1100 van deze merkwaardige stenen verzameld. Ze zijn waarschijnlijk tussen de 500 en 1500 jaar oud en worden met hun verzamelnaam de “Ica Stones” aangeduid.

Op deze stenen staan allerlei ge-etste afbeeldingen waaronder ook moderne medische procedures zoals open hart chirurgie en hersen transplantaties. Het meest verbazingwekkende echter zijn de afbeeldingen van dinosaurussen, brontosaurussen, triceratopsen, stegosaurussen en pterosaurussen. De wetenschap staat zoals gewoonlijk sceptisch hiertegenover en beschouwen de Ica stenen het werk van grappenmakers. Hun authenticiteit werd echter nooit bewezen of weerlegd. Onderaan een viertal afbeeldingen van deze stenen en een afbeelding waarop Dr. Cabrera staat.

  *****************************************************************************

De Dashka steen

Een sensationele vondst van Dr. Alexander Chuvyrov, professor aan de Bashkir State University en dokter in fysieke en wiskundige wetenschappen. De steen werd genoemd naar zijn kleindochter Dashka. Onderaan een afbeelding van deze steen.

Dit mysterieuse object werd gevonden in de Basjkieren regio (Oeral, Rusland) en is een stenen plak van naar schatting 120 miljoen jaar oud. Zie map onderaan met aanduiding van deze regio.

De Dashka steen, ook wel “Map of the Creator” genoemd werd in 1999 gevonden en is een echte driedimentionele reliëfkaart van het Oeralgebied in Siberië, Rusland. Militaire instanties gebruiken vandaag gelijkaardige kaarten. De stenen plak bestaat uit dolmiet, diopsied en heeft een beschermende toplaag van calcium porselein. Ze bevat een heleboel burgerlijke bouwkundige werken zoals een systeem van kanalen met een lengte van 12000 km, waterkeringen en grote dammen. Op korte afstand van de kanalen worden diamantvormige tekens getoond waarvan de betekenis niet gekend is. De reliëfkaart bevat ook veel inscripties, zelfs numerieke inscripties. Aanvankelijk dachten de wetenschappers dat het om een oude Chinese taal ging maar al snel werd duidelijk dat de onderschriften in een hiëroglyfisch-Syllabische taal van onbekende oorsprong werden aangebracht. Wetenschappers slaagden er niet in om de taal te lezen. Syllabisch schrift betekent dat voor elke lettergreep een apart symbool gebruikt wordt. Dit zou het onbetwistbaar bewijs kunnen zijn van het bestaan van een zeer oude hoogontwikkelde beschaving.

***************************************************************************

De Narada voorwerpen

In de loop van de jaren 1991 tot 1993 werden er door goudzoekers in de rivier de Narada ten oosten van het Oeralgebergte in Rusland, kleine spiraalvormige voorwerpen gevonden. Zie foto onderaan.

Hun afmetingen variëren van 3 cm tot een onwaarschijnlijk 0,003 mm. De voorwerpen van relatief grotere afmeting zijn van koper, terwijl de kleine en heel kleine van deze artefacten van Tungsten (ook Wolfram genoemd) en molybdenum zijn, dit zijn tamelijk zeldzame metalen. Tungsten of Wolfram wordt gebruikt voor het harden van speciale staalsoorten en voor filamenten in gloeilampen. Molybdenum wordt ook gebruikt voor het harden van staal en voor anti-corrosie doeleinden.

Na exacte meting van deze veelal microskopisch kleine objecten door middel van electronen-microskopen werd vastgesteld dat ze werden vervaardigd volgens de “phi proportie” of “phi ratio”. Eigenlijk is dit een wiskundige benaming voor een creatie van de natuur. We vinden het terug in de plantenwereld (phi-ratio spiralen in de zonnebloem) in de dierenwereld en in de verhoudingen van het menselijk lichaam (lichaamsbouw, gezichtsproporties, DNA). Ook in de kunst wordt van deze goddelijke verhouding vaak gebruik gemaakt. Leonarde da Vinci gebruikte de “Divina Proportione” veelvuldig. Overal waar beweging is vormen zich spiralen. Denk aan draaikolken in het water en wervelstormen in de lucht. Dit zijn 3-d spiralen die ook wel vortexen genoemd worden. Deze vortex vorm vind je overal terug. In de macrocosmos als melkwegstelsels en in de microcosmos als subatomaire bewegingen. De vorm van de meest efficiënte beweging van energie staat bekend als een phi-ratio spiraal. Hoe groot of hoe klein de spiraal ook wordt, de verhouding blijft altijd hetzelfde.

Testen uitgevoerd in laboratoria in Rusland en Finland gaven aan dat ze tussen de 20.000 en 318.000 jaar oud waren. Deze microskopisch kleine artefacten zouden het product kunnen zijn van een technologisch hoog ontwikkelde beschaving uit het verleden. Ook buitenaardse origine behoort tot de mogelijkheden. Merkwaardig is dat ze vergelijkbaar zijn met controle elementen die op dit moment hun toepassing vinden in de nanotechnologie.

*********************************************************************************

De Piri Reis map

Dit is ongetwijfeld één van de meest bijzondere artefacten ooit. (zie afbeelding onderaan.)

In 1929 vond een groep historici een verbazingwekkende landkaart die getekend was op hertenvel. Onderzoek wees uit dat het een echt document was dat in 1513 door Piri Reis, een beroemd admiraal van de Turkse vloot, werd getekend. Zijn passie was cartografie. Zijn hoge rang bij de Turkse marine stond hem een bevoorrechte toegang tot de Keizerlijke Bibliotheek van Constantinopel toe. De Turkse admiraal geeft, in een serie aantekeningen op de kaart, toe dat hij de gegevens samenstelde uit en kopieerde van een groot aantal landkaarten waarvan sommigen dateerden uit de vierde eeuw voor Christus en daarvoor. De kaart van Piri Reis toont de westkust van Afrika, de oostkust van Zuid-Amerika en de noordkust van Antarctica. De noordelijke kustlijn van Antarctica wordt op een perfect gedetailleerde wijze weergegeven. Het meest raadselachtige is echter niet de vraag hoe Piri Reis erin geslaagd is om een dergelijke accurate kaart van het poolgebied te tekenen 300 jaar voordat het ontdekt werd, maar de kaart toont de kustlijn onder het ijs. Geologisch bewijs heeft aangetoond dat de laatste keer dat het gebied zonder ijs te zien was 10.000 jaar voor Christus ligt.

Of het zich hier om Antarctica handelt is voor sommigen nog omstreden (Atlantis misschien ?), maar wanneer de claim waar zou zijn zou het betekenen dat er mensen om de Antarctische kust hebben genavigeerd vóórdat de ijslaag zich gevormd had. Dit betekent dat een volk op zijn laatst 10.000 jaar geleden de kust ijsvrij in kaart heeft kunnen brengen, een periode waarvan de algemeen geaccepteerde historie ons vertelt dat er amper beschaafde volkeren waren, laat staan ontwikkelde beschavingen die een dergelijke reis en kaart konden maken.

Na lange studie bleek dat de kaart totaal accuraat was en de enige manier waarop de kaart getekend kon worden zou vanuit de lucht zijn. Maar welke beschaving was toen in staat vliegtuigen te gebruiken om de planeet Aarde in kaart te brengen ? De kaart van Piri Reis is te bekijken in het Topkapi museum van Istanbul, Turkije.

********************************************************************************

De Roswell steen

Deze roodkleurige steen, van ongev. 4 cm in doorsnede en een gewicht van ongev. 40 gram, werd in 2004 tijdens een jachtpartij gevonden door de zakenman Robert Ridge. Eigenaardig genoeg ligt de vindplaats op zo’n 27 km van de vermeende UFO crashplaats Roswell in New Mexico, V.S. De steen werd bewerkt en lijkt wat maanfases, een zonsverduistering en een supernova uit te beelden. Zie afbeelding onderaan.

Ridge toonde de raadselachtige steen aan vrienden en familie en besloot hem bij te houden en in een postkluis op te bergen. In juli 2007 echter kwam Ridge in contact met twee UFO onderzoekers Chuck Zukowski en Debbie Ziegelmeyer en beiden waren zeer verbaasd over hetgeen ze onder ogen kregen. De beide UFO onderzoekers hebben de steen dan door een aantal experten, waaronder antropologen, laten nakijken. Allen zeiden unaniem dat ze nog nooit zo iets dergelijks hadden gezien. Volgens hen zou het onmogelijk zijn om een steen op dergelijke manier te fabriceren, tenzij men beschikt over de meest moderne apparatuur, zoals lasers. Het lijkt alsof de figuren in het artefact letterlijk uit de oppervlakte van de steen zijn getrokken. De steen heeft ook magnetische eigenschappen en behoudt zijn magnetische polariteit waardoor het de naald van een kompas zal doen ronddraaien en zijn magnetisch veld vér zal doen gelden. Archeologen willen de steen voor verder onderzoek naar een labo sturen.

*******************************************************************************************

Het Antikythera mechanisme

Het Antikythera mechanisme werd genoemd naar de plaats waar in het jaar 1900 door sponzenduikers 81 onderdelen van een of ander apparaat werden opgedoken, zwaar verroest en aangevreten door het zoute zeewater. Op die plaats was de zeebodem 40 meter diep en bevondt zich bij het eilandje Antikythera, tussen de Peloponnesos en Kreta. In het wrak van een Romeins schip, dat daar ca. 100 v.C. moet zijn vergaan op weg van de Egeïsche zee naar Italië, werden allerlei prachtige kunstvoorwerpen (beelden, sieraden, kruiken met wijn) aangetroffen, waar natuurlijk allereerst de aandacht naar uitging.

De 81 stukken aangevreten brons werden lange tijd over het hoofd gezien. Duidelijk was wel dat de brokken samen een stuk of dertig tandwielen vormden, en dat het er bij elkaar een beetje uitzag als het raderwerk van een klok – maar niemand had er zin in die rommel in elkaar te puzzelen. Onderaan een afbeelding van enkele originele onderdelen van dit mechanisme. 

In de jaren 50 boog de Engelse wetenschapshistoricus Derek J. de Solla Price zich voor het eerst serieus over de brokstukken. Hij maakte röntgenfoto’s van het brons en kon zo beter de vormen en omtrekken zien en in juni 1959 publiceerde hij zijn bevindingen in The Scientific American. Hij concludeerde dat het een vernuftig astronomisch instrument moest zijn geweest, dat in een platte houten doos ter grootte van een schoenendoos gezeten moest hebben, met bronzen wijzers aan de buitenkant en een reeks tandwielen binnenin. Deze astronomische computer was volgens hem in staat om op iedere willekeurige datum en tijd de exacte positie van zon en maan aan te geven, en was daarmee een voorloper van onze huidige klokmechanismen.

Hoewel Price naar nu blijkt dicht bij de waarheid zat, werd hij na publicatie van zijn artikel zwaar bekritiseerd, met name zou hij te weinig harde bewijzen geleverd hebben en in zijn conclusies teveel wishful thinking hebben verwerkt. Maar een artikel in Nature van 29 november 2006 toonde aan dat hij er niet zo gek ver vanaf zat. In vijftig jaar had de techniek natuurlijk ook niet stilgestaan en het was sindsdien mogelijk geworden met CT (Computed Tomography), ook bekend van de in ziekenhuizen gebruikte CT scan, op de gevonden fragmenten veel meer details te zien dan voorheen. Algemeen wordt aangenomen dat dit artefact werd vervaardigd tijdens de tweede eeuw vóór Christus.

Een oud-conservator van het Londense Science Museum, Michael Wright, heeft tussen 2002 en 2005 in zijn werkplaats een model geknutseld van hoe het Antikythera mechanisme er moet hebben uitgezien. Zie afbeelding onderaan.

 ************************************************************************************************************

Bronnen :

www.ancientx.com

www.wikipedia.org

www.drbrucegoldberg.com

www.grenswetenschap.nl

www.terugnaardebron.com

www.paranormal.about.com

www.book-of-thoth.com

www.unexplained-mysteries.com

www.astronomie.nl

http://space.about.com

www.travel-amazing-southamerica.com

http://mmmgroup.altervista.org

www.world-mysteries.com

www.niburu.nl

www.ancient-wisdom.co.uk

http://listverse.com

www.egyptegids.be

www.phiratio.nl

http://zapruder.nl

www.forumvallei.nl

www.rml2.nl

Bekijk ook eens mijn linkpagina met relevante links over dit en andere onderwerpen.

url :

http://cosmos.linksysteem.com

 CITAAT.

Veel wordt  bewezen dat toch in den grond niet waar is,

En veel is eeuwig waar, ofschoon ‘t bewijs niet daar is.

P.A. de Génestet (1829-1861)

NARMER (Think with a Unified Brain and Mind!),
Professor MOmOh
Dohgon High Priest
Founder, The Dohgon University of Thought

Quando os europeus tiveram contato pela primeira vez com a arte africana a consideraram “primitiva”, pois a escultura africana muitas vezes representava a forma humana, com distorções, tais como corpos alongados ou proporções exageradas. O que os europeus não entendiam era que isso não era devido ao artista africano ser inepto ou ingênuo. Na verdade, era completamente o oposto: os artistas africanos distorciam deliberadamente a sua arte para refletir o que eles percebiam como belo e para criar uma nova ordem que expressasse como eles sentiam que deveria ser o mundo deles. Atualmente, a arte africana teria sido considerada figurativa-abstrata, mas os europeus não tinham ainda nenhum conceito sobre esta forma de arte e, consequentemente, denominaram a arte africana como primitiva.

Nas línguas africanas não há uma única palavra para “arte”. Existem inúmeras palavras usadas para transmitir que algo é belo ou para se referir a um objeto que tenha sido produzido. O povo Bamana, um povo que vive no oeste da África, principalmente no Mali, mas também na Guiné, Burkina Faso e Senegal, possui duas frases para a  palavra escultura, ambas traduzidas significam: “coisas para se olhar”. Para os africanos a idéia do que é um “artista” é completamente diferente do que um ocidental pensa sobre a mesma questão. Para eles, o artista não inicia um trabalho com a idéia de fazer algo agradável para se olhar, a idéia é criar uma peça que seja bem sucedida para realizar uma função religiosa, mágica ou econômica.

Além das esculturas em madeira e das máscaras outras peças muito significativas para a arte africana são as jóias. No Mali encontramos os colares de contas de vidro feitas à mão e, portanto, únicas, com que presenteiam as noivas no dia de seu casamento.  As contas são multicoloridas e vêm em diferentes tamanhos e formas. Algumas são em forma de bulbo, outras são alongadas e achatadas, ou ainda em forma triangular. O que as torna tão interessantes, além da beleza, é que elas são originárias da europa do final do século XIX, início do século XX, e eram comercializadas na África. Todas as mulheres na África Ocidental usavam esses colares de contas de vidro, mas em Mali iniciou-se a tradição do uso desses colares  especialmente no casamento.

As jóias também desempenham um papel relevante na vida do povo Dogon. Artisticamente, o povo Dogon têm recebido notoriedade por obras, tais como, as escadas tribais, as portas e janelas entalhadas e as máscaras. Mas produzem também colares como o da imagem abaixo.  As contas e adornos de metal prateado são feitas de uma substância chamada “pó da ilha.” Este precioso metal semelhante à  prata, é retirado no subsolo, refinado, apurado,  moldado e, em seguida, cuidadosamente polido manualmente.  Este é um colar que pode ser usado por homens e mulheres.

Colar de casamento de contas de vidro, Senegal

After seeing countless lists of places to visit before you die/before you reach 30/if you can log off the net and actually get out there, I thought I’d add my tuppence-worth with some slightly different places I want to visit.

If anyone reads this then feel free to comment and offer up other places. If I don’t know enough about your favourite place and I haven’t included it then give me reasons for it to be added, though I may already have been there or just not want to…

AFRICA:

1. Church of St. George – Lalibela – Ethiopia

http://en.wikipedia.org/wiki/Church_of_St._George,_Lalibela

A normal-sized church hewn from solid rock, rock from the ground. This is a statement of devotion I just have to see. Built in the early thirteenth century it’s still a major pilgrimage destination. Amazing.

2. Namib desert – Namibia

http://en.wikipedia.org/wiki/Namib_desert

A tustle rages on between this and the Atacama for the title of world’s oldest desert but this one seems to pip it. It’s achingly beautiful with petrified sand dunes and red dust – this one is well worth a visit to the Wiki page just to see the image below full size.

3. Great Zimbabwe – Zimbabwe

http://en.wikipedia.org/wiki/Great_Zimbabwe

This site lent it’s name to the country of Zimbabwe so it’s been somewhat hijacked politically but that ’s because it puts to rest the insulting and downright racist view that a lot of people have about African architecture. The conical tower is the pinnacle of construction here and a marvel in masonry. Constructed from round 1100AD the site is one of the oldest in Southern Africa and evidence has been uncovered of a trade netweork stretching as far as Arabia and China.

4. Nile Cruise from Cairo to Aswan – Egypt

http://en.wikipedia.org/wiki/River_Nile

One that really should be on everyone’s list. The Pyramids, Karnak (which I’ve wanted to see ever since The Spy Who Loved Me), Abu Simbel, some of the most important historical sites in the world, all linked by the one famous river. A cruise down stream would be a great way to see them all and I will try to get here in the next year or so.

5. The Dogon People – Mali

http://en.wikipedia.org/wiki/Dogon

http://en.wikipedia.org/wiki/Cliff_of_Bandiagara

I’d never even heard of Dogon villages until I was forced to mortar and machine gun them in Farcry 2. The digital version was so striking I looked into it and discovered what they were based on. This culture has a lot of specific, sexual and gender-based architecture. Fertility cults and the division between men and women is encapsulated in these strange structures, the granaries in particular. It seems more than a travesty to blow these up doesn’t it:

6. The East African Rift Valley – Kenya

http://en.wikipedia.org/wiki/East_African_Rift

Apparently the birthplace of Homo Sapiens, anyone want to find out where you came from? Yes please! Really this is something of a journey of imagination because the region must look almost nothing like it did all those millennia ago when we moved onto two legs and started turning tools to our advantage, beginning the rapid road to where we are now. To see the area is an ambition of mine that shouldn’t be too difficult with so much of the Valley accessible from Kenya.

EUROPE:

1. Portofino – Italy

http://en.wikipedia.org/wiki/Portofino

Part of the rugged Cinque Terre (‘five lands’ referring to five picturesque villages) section of the Italian Riveria, Portofino is a destination very well frequented by cruise ships for good reason – it’s a small and extremely beautiful cove filled with houses painted in every pastel shade. Probably not great for much more than a day trip but well worth seeing from the sea, from where you can take it all in in one go. I first heard about this place from someone I used to work with, he holidayed along that part of the Italian coast and showed me his snaps. From then on I’ve longed to visit.

2. Delphi – Greece

http://en.wikipedia.org/wiki/Delphi

Referring particularly to the archaeological site rather than the modern city I wanted to visit here when I was in Athens but there just wasn’t time. With an ancient amphitheatre perched on the side of a mountain what’s not to love? I’ll get here on a future trip to the country.

3. Florence – Italy

http://en.wikipedia.org/wiki/Florence

The home of some of Michelangelo’s greatest works and the world’s first art gallery, the Uffizi, Firenze absolutely has to be on any art lover’s list of places to visit!

4. Venice – Italy

http://en.wikipedia.org/wiki/Venice

Goes without saying really doesn’t it? Legendary.

5. The State Hermitage – St. Petersburg – Russia

http://en.wikipedia.org/wiki/Hermitage_Museum

Another of the world’s greatest art repositories and palaces, and another building which is a work of art in itself! The Hermitage was founded by Catherine The Great and has grown from its inception to include several buildings used by the Tsars until the Revolution of 1917 when it was requisitioned into a state property and national treasure.

6. The Alhambra – Granada – Spain

http://en.wikipedia.org/wiki/Alhambra

Ok, this one’s an annoyance. It’s obviously so amazing that when I tried to go there in 2003 I couldn’t get a ticket because it was sold out, even in the local banks which is apparently where it’s best to get on-the-day tickets. I was on a small trip around Andalusia and tried to visit, to no avail. Book in advance!

Even from the outside this fourteenth century palace and fortress of the Moorish rulers of the Emirate of Granada is an astonishing place. Famous for its gardens and elaborate architectural details this has drawn masses of visitors since it fell to the Reconquista in 1492. From the hillside opposite it’s just beautiful and in part can claim to be one of the reasons I love islamic and moorish buildings, the majority of the sites I want to visit it seems.

7. Cordoba – Spain

http://en.wikipedia.org/wiki/C%C3%B3rdoba,_Spain

Ta-da! Told you so, here’s another Moor-inspired choice and it’s a goodun. The Catholic cathedral was originally a mosque:

http://en.wikipedia.org/wiki/Great_Mosque_of_C%C3%B3rdoba

The whole of the old centre of the city seems astonishingly pretty too though so I reckon there are at least a few days visit in this choice.

8. Segovia – Spain

http://en.wikipedia.org/wiki/Segovia

Another stunning Spanish choice with Roman and Castillian architecture. The aqueduct is justly renowned because it’s bloody massive and the topography of the area makes the cathedral seem even more massive than it already is.

9. Carcassonne – France

http://en.wikipedia.org/wiki/Carcassonne

The fortified town of Carcassonne is, to me, the epitome of what a medieval walled city should look like. Dominating the area like a French Camelot it’s enormous pointy-turreted walls tick every box in picture-perfect fairy tale world.

10. Auschwitz-Birkenau – Poland

http://en.wikipedia.org/wiki/Auschwitz_concentration_camp

Yes, like Hiroshima but far more harrowing. This really is something to make you think about what you are and what you’re capable of because I’m sure that every person on this planet is capable of deeds like this, given the right conditions. If we get to know what can happen then perhaps there is a way to avert crimes like this. Events like the Holocaust have not ended with the fall of the Nazi regime so there’s every chance or, realistically, near certainty that scenes like this will come again.

11. Westminster Abbey – London – UK

http://en.wikipedia.org/wiki/Westminster_abbey

Right, I’ve lived in London my whole life and still haven’t been inside this historic site. It’s where all our monarchs are coronated and the stone is saturated with history. Founded 400 years before the Normans invaded the British Isles it finally got its stone form during the 1040s in the reign of the last Saxon king – Edward The Confessor. I’m sure it’s brilliant, must have a look!

12. La Tomatina – Bunol – Spain

http://en.wikipedia.org/wiki/La_Tomatina

http://www.reasonpad.com/2009/05/la-tomatina-festival-of-spain/

This is one of those things you read about all over the internet. In honour of St. Louis Bertrand but with unknown origins this food fight looks like great fun so I must go along one year and join in chucking tomatoes absolutely everywhere. Bunol, where it’s held, looks quite nice too but is almost an afterthought on this one I’m afraid.

13. Oktoberfest – Munich – Germany

http://en.wikipedia.org/wiki/Oktoberfest

Mmmmmmmm, beer. This beerfest started in 1810 to honour a royal marriage and since then has grown to the epic proportions seen today. Oktoberfest is ‘the biggest party in the world’ though rather commercialised and rising in cost, but what the heck, it’s only for a day or two. Unless I don’t like my liver any more and fancy killing it off by going for the whole sixteen days? No, no thanks, even all the pretty German girls in traditional dirndl dress couldn’t convince me on that one…

14. Extremadura – Spain

http://en.wikipedia.org/wiki/Extremadura

Yes, yet more Spain! On the aforementioned trip to Andalusia we took a bus from Granada to Lisbon. We crested a hill and the scene that opened up before me was breathtaking. Ever since then I’ve wanted to re-visit the plains of Extremadura. We only skirted the southern rim but at that time of year it was an endless, glorious patchwork of purples, reds, browns, greens, oranges and yellows. I’ll need to learn how to drive for this one methinks. Minus the myriad colours this is very much how I remember my first view of the birth region of the conquistadores:

15. Ostia Antica – Italy

http://en.wikipedia.org/wiki/Ostia_Antica

Ostia is 30km southwest of Rome and operated as the Imperial capital’s port from around 300BC. The ruins are vast and severely under-visited so if you want respite from the throngs of Rome itself then come here to wander in peace (apparently). It’s the quality of the remains that gets Ostia onto this list. You can visit the public latrines, shop fronts, warehouses, and baths – all of which are remarkably well preserved. You get a real taste of what living in a Roman city was like. I reckon this would be a better visit than Pompei because of its crowds and the relative difficulty of getting there. Coming from Rome Ostia is a short rail journey, but an epoch away from somtimes overwhelming Roma. Or so I’ve read…

MIDDLE EAST:

1. Palmyra – Syria

http://en.wikipedia.org/wiki/Palmyra

This is a massive and extremely important archaeological site partly dating from well before the Greek Empire. I’m not sure when this first came to my attention but I know I’ve wanted to visit for a long time.

2. Istanbul – Turkey

http://en.wikipedia.org/wiki/Istanbul

Istanbul is rapidly becoming a must-see city for people avoiding the cost of the Euro in tough economic times. Now the largest city in Turkey, but not its capital (that task belongs to Ankara), Istanbul developed from a Greek colony called Byzantium to become Constantinople and the capital of the Eastern Roman Empire under Constantine. Later Constantinople fell to the Ottoman Empire in 1453 and became the Imperial capital for 450 years. The influence of this place cannot be underestimated yet to many people it’s an unknown and mysterious place mythologised in films like Midnight Express which certainly coloured my youthful impression of it! This is a city I reckon I’d better get to quite quickly or risk seeing it fully Europeanised when it does inevitably enter the EU in the near future. Trust me, this will happen, and we’ll all be richer and happier for it once the inevitable racial backlash calms.

3. Krak des Chevaliers – Syria

http://en.wikipedia.org/wiki/Krak_des_Chevaliers

With many ingenious design solutions to the question of how to repel invaders except for I believe, providing a well, this is a case-study in how to build a castle properly. It may not be the prettiest but it was damned effective during the Crusades!

4. Cappadocia – Turkey

http://en.wikipedia.org/wiki/Cappadocia

I first saw this mysterious word being used as a restaurant name in Norbury, South London. For ages I meant to look up what it meant, when I did I was blown away. What an alien landscape, and fascinating culture this region possesses. One that apparently is best seen in winter and by hot air balloon… Churches and undergound cities carved into the rocks and phallic stone ‘fairy chimneys’ dominate the sights to see here.

5. Petra – Jordan

http://en.wikipedia.org/wiki/Petra

Indiana Jones and the Last Crusade. That’s what I always think of when I see Petra. It was used as the resting place of the Holy Grail in that film and I can see why as an otherworldly city carved from rock. Just look at it! It’s not just this one building either, this is the most iconic of them though. The Nabataeans were a ‘lost’ civilisation until a Swiss explorer reported it widely to Europeans. Of course it had been known of since Pliny the Elder wrote about it but us Europeans like to forget things every now and then.

6. The Great Mosque of Samarra – Iraq

http://en.wikipedia.org/wiki/Spiral_Minaret

I built this. Many times. In Civilisation 4. That game and Dan Cruikshank’s ‘Around The World In 80 Treasures’ inspired me to visit a lot of places on this list. The Spiral Minaret, AKA the Great Mosque of Samarra was once the largest mosque in the world. Sadly, it being in Iraq I imagine this will be a site I don’t see for many years. If at all. Sadly indeed.

7. Naqsh-e Jahan Square – Isfahan – Iran

http://en.wikipedia.org/wiki/Naghsh-i_Jahan_Square

Constructed in Shah Abbas’ reign the Sheikh Lotf Allah mosque on this square is a stunning example of Islamic art. Something I’ve already established that I love. The Square is immense and a good setting for this building. Thank you Dan Cruikshank for this one too.

AMERICAS:

1. Great Blue Hole – Belize

http://en.wikipedia.org/wiki/Great_Blue_Hole

This is one for that long-held desire to learn to SCUBA. The Great Blue Hole is the opening on the roof of a huge underwater cave. Just imagine the wonders in there…

2.  Kilauea – Hawaii

http://en.wikipedia.org/wiki/Kilauea

Volcanoes have always amazed me so to visit the one that has been spewing lava and extending Hawaii since the year I was born would be perfect.

3. Alaska – USA

http://en.wikipedia.org/wiki/Alaska

http://en.wikipedia.org/wiki/Aurora_(astronomy)

Wolves, bears, eagles, glaciers, whales, aurora borealis. Some of the best things nature has to offer. Hopefully I’ll get to see it before it all either a) melts or b) turns into an oil refinery. Luckily with Bush gone from the White House and Palin resigning from the governorship there may be some sanity on that front.

4. Teotihuacan – Mexico

http://en.wikipedia.org/wiki/Teotihuacan

One of the big sites of Pre-Columbian America but majorly and unfairly overlooked. It was the centre of an empire pre-dating the Aztec’s and its influence stretched all the way to Guatemala. These ‘ruins’ are some of the most spectacular in Mexico, as the picture below demonstrates.

5. Machu Picchu – Peru

http://en.wikipedia.org/wiki/Machu_Picchu

Probably on every list I’ve seen so it’s no surprise it’s on mine too… A four day trek culminating in a dawn view over the ruins sounds like a little earthly slice of heaven. Apart from the fact it’s often shared with a thronging crowd of tourists. I first got word of this incredible place when I was about 4 years old. The Mysterious Cities Of Gold cartoon was an inspiration that I’ve never lost. Who says cartoons, films and computer games do nothing for the youth of today eh? (do I still count as youth at 26? Bloody hope so but I doubt it…)

6. The Grand Canyon – USA

http://en.wikipedia.org/wiki/Grand_canyon

Another well-regarded and often mentioned attraction makes it onto mine too. I need not say any more.

7. Nazca Lines – Peru

http://en.wikipedia.org/wiki/Nazca_Lines

How on earth were these surveyed? Nobody has a satisfactory answer but however it was done these are a work of artistic genius dating from anywhere from 200BC to 700AD. Beautiful geometric and animal shapes scraped into the desert floor. Gotta get up in an aeroplane or, perhaps absurdly as the makers did, in a balloon to see these.

8. Yellowstone National Park – USA

http://en.wikipedia.org/wiki/Yellowstone

This jewel of a national park consists of a supervolcano caldera and could explode at any moment, I should get over there as soon as possible before that happens because when it does it’ll destroy the whole park and cripple most of North America. It’s swelling already and some think it’s only a matter of time before an explosion occurs powerful enough to change the way we all live our lives forever.

9. Antigua – Guatemala

http://en.wikipedia.org/wiki/Antigua_Guatemala

I’d never heard of this place until I saw images like this. That’s all that was needed.

10. Monte Alban – Mexico

http://en.wikipedia.org/wiki/Monte_Alban

Another Pre-Columbian and Pre-Aztec site. Situated in a dramatic and dominant position on a hill overlooking a valley, it used to be a fortress town. I read a bit about it whilst doing an Archaeology course, worth a visit by all accounts.

11. Iguazu Falls – Argentina

http://en.wikipedia.org/wiki/Iguazu_Falls

The longest set of waterfalls in the world, Iguazu falls must be a breathtaking sight.

12. Altiplano – Bolivia

http://en.wikipedia.org/wiki/Altiplano

This region includes the famous Lake Titicaca and is one of the highest and most barren places in South America. High altitude living should make this a fascinating destination.

13. Las Vegas – USA

http://en.wikipedia.org/wiki/Las_vegas

Yet another regular appearance on this kind of list but just to see the legend would be worth it. The kingdom of tat and sleaze, sounds like fun! I especially fancy visiting the Double Down Saloon ‘The Happiest Place on Earth’ as it sounds quite far removed from the Strip and from their website, my kind of place. http://www.doubledownsaloon.com/

ASIA AND PACIFIC (except for Hawaii):

1. Samarkand – Uzbekistan

http://en.wikipedia.org/wiki/Samarkand

Another Cruikshank classic, this time from the Silk Road. It looks like another winner to me judging from this picture.

2. Angkor Wat – Cambodia

http://en.wikipedia.org/wiki/Angkor_wat

Angkor is one of those places most people have heard of but aren’t quite sure where it is. They know it from films like Tomb Raider but everything I’ve heard is that it’s better than anyone’s imagination. When you can find a corner to yourself it’s supposed to be magical. Construction at Angkor started in the early twelth century and partially abandoned in the sixteenth it retains its place as one of the most impressive Hindu/Buddhist temple complexes I know of.

3. Himeji Castle – Japan

http://en.wikipedia.org/wiki/Himeji-jo

An ingeniously designed castle with so many ways to harrass and kill invading soldiers that it was never attacked! This was a prototype for many of the other castles in Japan.

4. Bukhara – Uzbekistan

http://en.wikipedia.org/wiki/Bukhara

More Silk Road action which makes me think I really should just do the whole route. A nice trip from London to Xi’an wouldn’t be too much hassle really. Pop to Baku and start from there I reckon. This looks like an absolute must see on that kind of journey.

5. Bora Bora – French Polynesia

http://en.wikipedia.org/wiki/Bora_bora

Not. Enough. Superlatives. Expensive but stunning. If I ever have the money, I’ll visit here.

6. Mount Kinabalu – Malaysia

http://en.wikipedia.org/wiki/Mount_Kinabalu

A real biodiversity melting pot, Mount Kinabalu doesn’t require mountaineering knowledge to climb it. A good guide would be a must to get the most out of the wonders you’re looking at. Everything from orchids to rodent-eating plants abound here.

7. Varanasi – India

http://en.wikipedia.org/wiki/Varanasi

The Western take on death is wholly different to the Hindu one, as epitomised at Varanasi’s pyres on the Ganges. To see this kind of thing for real would make a lot of people re-think their outlook on life and recognise its transience. The full on nature of this city makes it somewhere I really have to visit on my own pilgrimage of sorts.

8. Guilin – China

http://en.wikipedia.org/wiki/Guilin

Beautiful karst formations surround the city of Guilin in China’s Guangxi province and it’s one of the sites I didn’t get to visit when I was in China. This is something I want to rectify.

9. Hiroshima – Japan

http://en.wikipedia.org/wiki/Hiroshima

A continuation on the theme set by Auschwitz, in order to see the worst things that people can do to each other you have to visit places like this. And then you have to see the recovery you can make. I suspect that visiting this city’s museums and monuments would be extremely moving.

10. Durga Puja – Kolkata – India

http://en.wikipedia.org/wiki/Durga_Puja

http://en.wikipedia.org/wiki/Kolkata

One of the most extravagant Hindu festivals which celebrates all deities at the same time, including characters from other faiths like Mary and the Christian saints. The city bursts into colour as the oversized models of these gods and idols are paraded to the Ganges and then dunked in. The effort and excitement surrounding this festival make it something I want to be part of, if only as a voyeur.

11. Harbin International Ice and Snow Sculpture Festival – Harbin – China

http://en.wikipedia.org/wiki/Harbin_International_Ice_and_Snow_Sculpture_Festival

Every year incredible scenes from around the world are recreated in ice. The structures and sculptures are lit from within and externally to create a magical city of ice. It seems that every year it gets bigger and more ambitious too.

Antarctica

A vast continent, rapidly losing it’s icy cover. As a unique habitat this is something we should be trying far harder to save but I fear it’s already too late.

The Arctic Circle

Because, like Antarctic ice, it won’t be around much longer.

None of the pictures in this blog are my own, they have all been sourced from the Wikipedia pages noted.

ORGONE ACCUMULATORS – GOOD ADVICE & WILHELM REICH AND ROLL double EP CDr
Sultans of Swing Records no.15
£3ppd

Orgone Accumulators finally reach the physical realm. Sultans Of Swing Records have put both Orgone Accumulators ‘virtual’ EPs onto a nicely packaged CDr. 3 different kinds of handmade card/paper including one made out of recycled beer bottle labels and a printed CD showing the relationship between Sirius and the Dogon tribe and extraterrestrial communications.

It’s 8 tracks of surf/techno themed around ancient astronauts although one of them is a cover of The Ventures version of Walk Don’t Run. Think Man Or Astroman, Shadowy Men On A Shadowy Planet or The Residents playing around an 808. For fans of outer space and the future and sci fi gubbins.

It’s available for free download or streaming at http://www.orgoneaccumulators.co.uk or you can send £3 via paypal to sultansofswingrecords AT fastmail DOT fm to get this CDr version.

The Good Advice EP can be downloaded via http://www.mediafire.com/?zroynlzozv5
The Wilhelm Reich And Roll EP can be downloaded via http://www.mediafire.com/?y1zdoitbn1z

Le Mali - Pays Dogon

Rives du Monde

Nouveauté 2009

Croisière découverte au Mali – Pays Dogon et Fleuve Niger

Cousu main pour les amoureux de l’Afrique, ce circuit revisite les classiques du Mali en y apportant une pointe d’inédit, villages secrets du Pays Dogon ou croisière buissonnière sur le Niger.

L’Essentiel du voyage

• Un parcours original et exclusif associant Pays Dogon et croisière sur le fleuve Niger
• La croisière sur le fleuve en pinasse aménagée
• Le confort de nos camps de tentes au bord du fleuve

En 1936, la légendea été redécouverte par des archéologues Français au Mali dans une tribu africaine appelée les Dogons. Les Dogons se disaient les descendants d’un peuple du Proche-Orient, probablement les Sumériens eux-mêmes, qui avaient transporté leurs traditions orales pendant des milliers d’années.

Voir le Dossier Complet : Dogon du Mali

Mali

Truths are first clouds; then rain, then harvest and food

Yesterday it rained.  Our campsite is no more.  Fortunately for us, our Dogon guides foresaw this potential predicament and packed up our tents about half an hour before said storm came upon us.  We’ve now taken up residence in some mud houses just round the corner.  Great timing!  I’m due to leave Mali in two days.  Next stop Mongolia… back to witness these amazing grasslands during their summer months.  

Mali

When we ask something of mother nature, does she listen?

Another day… another awe inspiring location that would sit quite comfortably amidst the pages of Lord of the Rings.  We’re guests of the Dogon people this week, camping by a small village at the base of a huge escarpment facing the desert plains of the Sahel.  There are strict rules to living here.  I’m not just talking about practical things like preserving water or running for home the moment you see a yellow dust cloud on the horizon.  There are supernatural rules here.  Age old dos and don’ts forged from a culture’s tumultuous history of attempting to grasp an esoteric mastery of their unforgiving environment.  As a result, our every step is being closely scrutinized by our protective neighbours.

The cliff faces above us are scattered with the remains of dwellings perched precariously hundreds of feet up the sheer rock.  These were the houses of the Tellem people who predate the Dogon by almost half a millennium.  The Dogon maintain that the Tellem had the supernatural ability of flight in order to access their isolated homes  and I must admit that after a week of contemplating their high rise lodgings, I am still at a loss to comprehend the Darwinian pay off for living in such a dangerous location.  Maybe they could fly.  Who knows?  The Dogon certainly can’t, however, and so these sacred places remain off limits to everyone.

Sleep walkers beware

Filming in this sacred landscape has been interesting.  Tracing our daily pathway through the boulder-strewn village is not for the uninitiated, especially if you happen to be a female of the species, something Cecilia has discovered on a number of occasions already, the familiar cry of “sacre!” halting her progress following the footsteps of myself or fellow male colleague, Robin.   Women cannot go there!  Those rocks are sacred… those are OK…  Don’t touch wood in piles…  No torches allowed after dark in certain areas (usually the most treacherous  places too I might add, especially now the moon is not rising until 1am).

Last night, with a blessing from the chief… a rare opportunity to witness a sacrificial ceremony intended to usher in the first rains.  Well, for me and Robin at least.   Cecilia had to stand aside, with a somewhat redundant boom microphone whilst a procession of poultry got the chop and the village elders muttered their fireside incantations.

Not for female eyes

As a vegetarian and general lover of all animals it is never a pleasant experience watching an animal sacrifice.  Somehow, I’ve never sat comfortably with the notion of loving animals on the one hand, and killing them for food on the other, a sentiment that is unique for a meat eating species within the natural world and one I don’t pretend to understand.  

Over the years I’ve been present at quite a few blood offerings and the one thing that has united them all has been the cooking and eating of the sacrificial meat after the ceremony.  This time was no exception.  What I always find interesting about sacrifices though, is how an unsavoury experience such as watching an animal being slaughtered can turn so quickly into the highly sociable and warm experience of dining in a group as the meat is shared out.  It’s an interesting paradox that most meat eaters in my country never have to face, enjoying the fruits of just the latter part of their meat’s  journey from farmyard to plate. 

When I witness animal slaughter first hand like this I am prompted once again to ponder the reason why I have chosen to be vegetarian because my decision to be so appears to be in conflict with my nature.  I mean, where else in the animal kingdom will you find an organism at the top of its food chain showing compassion to a prey, refraining from the kill?  Indeed, as many fans of natural history films will know, the footage that remains the most memorable to us humans very often involves the process of hunting and killing.  The truth however, is that during those sequences, most people will be secretly willing the prey to escape and rarely do such programs show the kill in graphic detail in order not to distress viewers.   I wonder why that is?   I honestly don’t know.  We are an omnivorous species after all, designed to be genetically successful by evolving the ability to eat both meat and plants.  How is it that I have ended up feeling uncomfortable with the process of slaughter?  

An evolutionary step in the wrong direction?  I’ll let you decide.

Só que hoje a imagem do diá, é uma imagem musical.

[mp3] FM Belfast – VHS
[mp3] Digitaria – Dogon
[mp3] Seelenluft – Comme dans un rve

Voyage Dogon, originally uploaded by Benoît Rivard.

“La gravir jusqu’au sommet ne se fait pas sans peine; mais là, comme pour nous récompenser de tous nos efforts, un tableau grandiose et sauvage s’offre à notre vue. Alors que, sur son versant nord, la colline s’élève plus ou moins progressivement, ici, côté sud, elle s’interrompt abruptement, comme taillée par un gigantesque et grossier coup de hache, et tombe en un à-pic de plus de cent mètres de hauteur. Cette véritable muraille de pierres domine une plaine sablonneuse vaste comme un océan, parsemée de loin en loin par arbres dont les dômes arrondis ressemblent, vus d’en haut, à des îles vertes servies dans l’immensité des sables jaunes.”

- Extrait de “Oui mon commandant!” par Amadou Hampâté Bâ

By Jason King

SO JUST WHAT IS the difference between marijuana and tobacco? Unsurprisingly, but with an unexpected twist, the difference lies in the opposing actions of THC in marijuana versus nicotine in tobacco. To put it simply, nicotine has several effects that promote various cancers, but THC acts in ways that counter the cancer-causing chemicals in marijuana smoke. To put it another way, THC actually reduces the carcinogenic potential of the smoke.

As an example, recent lab research indicates that nicotine, the active and highly addictive ingredient in tobacco, activates an enzyme that converts certain chemicals in tobacco smoke into a cancer-promoting form. THC on the other hand, inhibits the enzyme necessary to activate the carcinogens found in ganga smoke.

Another major difference between ganja and tobacco is in the effects on the immune system. Smoke from either sends irritants into the respiratory system that trigger an inflammatory response, which includes the generation of cell-damaging substances called “free radicals”.

These particles are believed to contribute to a wide range of diseases, including cancer. But cannabinoids – those found in marijuana and the versions found naturally in the body – have been shown to decrease this inflammatory response.

Another difference between the effects of smoking cannabis versus tabacco has to do with cells that line the respiratory tract. In fact, recent research shows that in the brain, where for some not-so-strange reason there are built-in cannabinoid receptors, THC can even protect cells and keep them from dying after being damaged from an injury or stroke.

Another difference between the effects of smoking cannabis versus tobacco has to do with cells that line the respiratory tract. In fact, recent research shows that in the brain, where for some not-so-strange reason there are built-in cannabinoid receptors, THC can even protect cells and keep them from dying after being damaged from an injury or stroke.

Furthermore, compounds found in cannabis been shown to kill numerous types of cancer, including leukemia and lymphoma, giloma (the cause of some brain tumors), pheochromocytoma, and cancers of the lung, breast, prostate and skin. Think about it: Science has proven that THC and other cannabis extracts-bening substances occurring in nature-destroy brain tumors. You think it would be front page news in every newspaper and medical journal in the world!

So to answer the question ” Does pot cause cancer? ” No! And not only does it not cause cancer, it can cure it too.

Are we Sirius?

Take a look at the word cannabis. Ever wonder what it means? Cannabis is a Greek word, though its root is African. In Greek, canna means “canine”, or “dog”, and bis or bi is the number two. So cannabis is the “two dog plant”! That in its self is interesting but the plot thickens. There is a cannabis loving tribe in Mali, West Africa, called the Dogon tribe.

A fairly well documented group, the Dogons were visited by Herodotus, a Greek traveller and chronicler, around 300 BCE. He was fortunate enough to have visited the Dogons during a yearlong celebration, that took place every fifty years.

Explaining their celebration, the Dogons pointed to the brightest star in the winter sky, Sirius, and said it was the “Two Dog Star”, and that it was the home of the “two dog plant”, cannabis. The two dog plant they said, was brought to our planet by the goddess from the Two Dog Star. Their yearlong celebration was in the honor of that star.

All of this would be easy to dismiss if not for the fact that the Dogons possessed specific knowledge about the Sirian system for thousands of years before scientists with modern telescopes and equipment could catch up and prove them right. The Dogons had specific knowledge about Sirius B, a white dwarf star, which they called Po Tolo.

They knew that it was white, that it was extremely small, and that it was the heavest star in its grouping. (As it turns out it is three hundred times more dense than diamond.) They also described a third star in the Sirius system, which they called Emme Ya. In 1995, when two French astronomers published the results of a multiyear study of what was apparently a small, red dwarf star within the Sirius star system, the Dogon idea of there being a Sirius C, aka Emme Ya, was suddenly taken much more seriously.

If the Dogons were correct in all of their other knowledge about Sirius, why would they be wrong with their claims of cannabis being from Sirius? It is after all, named after that Two Dog Star!

They also described a third star in the Sirius system, which they called Emme Ya. In 1995, when two French astronomers published the results of a multiyear study of what was apparently a small, red dwarf star within the Sirius star system, the Dogon idea of there being a Sirius C, aka Emme Ya, was suddenly taken much more seriously. The Dogons claim that their astronomical knowledge was given to them by the Nommo, amphibious beings sent to earth from Sirius for the benefit of mankind.

Think about it: The Dogons were celebrating the fifty-year orbital period of the Sirius system for thousands of years before astronomers could even detect Sirius B. How did they know this?

Could all of this potentially explain the astounding diversity within the cannabis gene pool? Speaking specifically to flavours, there are cannabis strains with flavours ranging from the sweetest fruit all the way to foul rotten meat (in a good way if that is somehow possible), from astringent pine cleaner to chocolate to kids vitamins (sad oxymoron).

We’ve all tasted ganja strains that mimicked every fruit on the planet, including strawberry, grape, peach, lemon, lime, plum, raspberry, blueberry, guava, blackberry, mango, cherry, orange, banana, pineapple, melons and more…. Some of you have probably tasted hints of every herb in cooking, including mint, basil, sage, rosemary, and thyme. This amazing variety of familiar flavours is well documented in the Cannabible series, but you may have noticed on occasion that the author is at a loss for words when providing tasting notes.

There we enter the realm of all the outer space flavours that words do not exist for, because there are no other similar flavours found on earth, and thus no accurately descriptive words, and saying that, about half of the really good strains out there have these otherworldly flavours.

What if these strains and flavours are really from outer space? What if cannabis is a plant highly regarded and traded not just on our planet, but throughout the universe? Picture cannabis as a miraculous plant that grows on thousands of planets in the universe and is introduced to suitable planets by benevolent beings, such as the Nommo, to help “spread the love”. Are you with me?

The Dog star was highly venerated in ancient Mesopotamia, where its old Akkadian name was Mul-lik-ud (Dog Star of the Sun), and in Babylonia, where it was called Kakkab-lik-ku (Star of the Dog).

The Assyrians called Sirius Kal-bu-sa-mas (the Dog of the Sun), and in Chaldea, it was known as Kak-shisha (the Dog Star that leads).

The world has Jason King to thank for his exceptional work in all three of the Cannabible series, and from where this information was taken. These books can be found on www.trademe.co.nz

<!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Los marineros de mi tierra, son una de una especie única, son como todos los pueblos de mar,adoradores de las diversas formas de Afrodita, pulcros devotos de los cultos dionisíacos, aguerridos secuaces de Ares, de una fortaleza superior a la de Heracles, aunque tienen una curiosa virtud equivalente a la un pueblo que vive en grutas al borde de acantilados en el corazón de África. Esa virtud es la de recocer un rostro o una silueta a kilómetros de distancia en el desértico mar. El pueblo que habita en África , tiene esa  singular virtud en sus áridas tierras y son los miembros de la etnia Dogón, mas concretamente entre Mali y Burkina-Fasso viven en las orillas del hoy altamente contaminado rió Níger, y se consideran así mismo el pueblo de los hombres de verdad. Los marineros de la Costa da Morte son un pueblo de hombres de verdad, capaces de mil tropelias en tierra, responsables hasta el infinito en el tenebroso ponto, donde saben que se juegan la vida de ellos y de los que los esperamos en tierra. Saben desde niños que un cabo mal afianzado es la muerte, por eso de sus manos salen los mas hermosos y resistentes ases de guiá, que los atan en el imperecedero cáñamo engrasado a la tierra que los vio nacer. En el mar son capaces de escupirle a los ojos al mismísimo Eolo y de mearle en las barbas al mismo Poseidón. Esas características hacen que sean desde hace siglos los mas solicitados marineros en intrépidas travesías. Hombres de verdad que hicieron posible que en el año 1789 partiese del puerto de Cadiz , la mas fabulosa expedición científica de todos los tiempos, organizada en el reino de España , estoy hablando de la expedición comandada por Don Alejandro Malaspina, el mas ilustre prisionero que habito el castillo de San Antón en la ciudad de La Coruña. Un año antes de la salida de Don Alejandro Malaspina , moría en unas condiciones lamentables y prematuramente,con solo cuarenta años de edad, en las turbulentas aguas del océano Indico, en la entonces colonia Holandesa de la isla Mauricio otro intrépido expedicionario de origen sevillano Don Francisco Noroña. Noroña fue un naturalista y botánico ágil con el dibujo, de conocimientos enciclopédicos, aunque nulamente reconocido en España, quizás por que sus dibujos y obras originales han acabado,  en la biblioteca del mas que fascinante Museo de Historia Natural de Paris. Quizás por que su enemistad personal con José Basco y Vargas , gobernador general de Manila  en 1784, hizo que escapase de sus iras. Quizás por que acabo sus días al servicio de la Compañía Holandesa de las Indias Orientales , compañía con dos sedes una en Amsterdam y otra en la entonces Batavia. Don Francisco Noroña nos lego una xiloteca o colección de maderas útiles para la industria , la navegación y la construcción. Un método para la criá de los gusanos de seda, donde expone claramente las dos especies de genero Morus. diferenciando también las especies de gusanos, también a el debemos una flora descriptiva de las islas Filipinas donde describe mas de 300 géneros,y descubre 30 géneros nuevos hasta entonces desconocidos por la botánica hasta entonces. A su vez fue director del Museo de la Sociedad de las Artes y las Ciencias de Batavia durante un año siendo el primer español  en explorar montañas de Priangan , iniciando así una brecha casi terminada dos siglos después por el  botánico holandés Van den Brink. A continuación inicio otro viaje con rumbo a Madagascar donde describiría mas de 100 géneros nuevos para la botánica, visita la isla de Reunión , Ceylan y Mauricio. Donde finalmente fallece victima al parecer de unas fiebres palúdicas. A Don Francisco Noroña debemos el primer tratado en español del cultivo de árbol de la Canela, Cinnamon.spp. El árbol de la canela es conocido desde muy antiguo, no en vano fue empleada en las momificaciones de los ritos religiosos del antiguo Egipto, debido a su alto contenido en Fenol, lo que retrasa la putrefacción de la carne, los antiguos griegos como aromatizador en vinos y guisos, Galeno lo utiliza para las ventosidades y como afrodisíaco. En el siglo XIX, se  falsifico mucha canela de Ceylan , que es la de mayor contenido de esencias y por ende la de mayor calidad, la Cinnamon verum o canela de Ceylan , era frecuentemente falsificada en su presentación en polvo por la Cinnamon cassia o Canela china ya conocida por Herodoto;  como muy bien se nos recuerda en esa joya bibliográfica que es el “Diccionario de las alteraciones y falsificaciones de las sustancias”, escrito en 1854 por el farmacéutico y jardinero francofono M.A. Chevallier.  La canela que hayo Noroña en la antigua Batavia , hoy Yakarta es una Cinnamon cassia . Sigue siendo empleada hoy día , no solo en la industria agroalimentaria, se dice que es uno de los componentes secretos de la Coca Cola. Empleada en perfumería y farmacología . La rama de la foto es un Cinnamon vera. Post dedicado a Mari la Astur, que es la canela de nuestros amaneceres, de paso a ver si me pasas unas fabes.

Esto de aquí arriba es un poblado Dogón en África. Los dogón son una etnia mítica de Mali (África occidental). Estudiados entre otros por el francés Marcel Griaule, que alguna clase de sinergia extraña debió despertar en ellos para que le contasen cosas que a nadie más han cotado. La foto es de enero de 2002 y están hechas por Daryl K. Moistner. La wiki da un esbozo y habla sobre leyendas urbanas entorno a ellos. Escrito esto a la escucha del “The Id” de Macy Gray y resintonizando determinados receptores.

Kundu Village, Mali

Day 1 in Dogon Country

Today marks our first hike through Dogon country. Yanego, my guide, has been eager to share plenty of information about the region, its people and the significance of the locations we visit. We have passed precious few locals so far, but it’s obvious right away how strong familial bonds are here. The typical Dogon greeting begins with, “How are you?”, followed by inquiries into each and every family member. If the person is from a far away village and doesn’t know you so well, this may stop at your immediate family. But among friends a much more detailed greeting extends to your cousins, aunts, uncles, in-laws, etc; they all get an individual query. Once one person finishes this greeting, the recipient does the same. As you can imagine, this takes quite a while, so early on I learn to seek out a shady spot when another Dogon approaches my guide. 

From Sanga we hike 4 hours to the village of Kundu. The place is empty when we arrive, as everyone is out tending herds or working in the fields. The village is comprised mostly of four-walled mud structures with conical straw roofs (see photo above).

Larger dwellings have flat roofs that are used for drying grains. Tonight one of those roofs will double as accommodations. Because if I’ve learned one thing about rural Mali, it’s that sleeping outdoors is always 20 degrees cooler than being inside. If you can fend off the Malaria-bearing mosquitos you may even experience the odd breeze or two during the night.

The trekking here is no joke. Crossing the plains is brutal because the sun is beating down on you relentlessly. On the other hand, the shade provided when winding your way up the cliffs is tempered by the the fact that, well you are going up, sometimes on all fours. With a backpack full of camping gear, food supplies, and of course camera equipment, this is no mean feat. Speaking of gear, on this trip I’ve brought along my Wista 45VX field camera, tripod, 3 lenses, film, 4×5 and 6×9 holders, spot meter, and my trusty Fuji 690 rangefinder. Reaching Kundu is a welcome relief, in no small part because I can drop off my main backpack and load up with just my Kelty daypack loaded up with camera gear. This means schlepping 20 pounds instead of 50.

After a quick lunch of bread and tuna fish, we head off to explore some of the cliffside caves above the village. We follow a narrow footpath which zigzags up along the cliff face. Yanego directs me to a small cave opening. Crawling through on all fours for about 150 feet brings us to an overhang which looks directly down on Kundu and across the plain for miles. Beautiful. When I ask Yanego how he knows about this place, he shrugs and says he used to come here as a child to play. I spend the next two hours experimenting with different shots and perspectives with the view camera. Clouds are moving in and out, their shadows dotting the landscape. Shooting large format, by definition means you’re working slowly and Yanego is rather amazed at how few shots I am actually taking. I try to say something profound like the measure of a good photographer is not how often he shoots but when he shoots. Convncing? I don’t know, he just looks at me, smiles and lays back down while I duck under the focusing cloth.

After hiking back to the the village (going down is always easier than climbing up), it’s time to change into some dry clothes, sort out some gear for sleeping, and most importantly, purifiy another day’s supply of water. I’ve gone through 90 ounces of it today. I’m pretty tired. The lack of sleep during the previous few days is catching up to me and the day’s hike into Kundu would have been taxing even under the best of conditions. Keeping the energy and focus to actually shoot some images was getting rather difficult as the day wore on. After dinner, I plan on getting to bed early. We’re heading out at first light tomorrow.

Day 2

It’s 6:30pm and I’m eating a chocolate chip Cliff bar my wife threw in my bag as I left Bamako. I’m beyond exhaustion. Instead of traveling each day from village to village, this morning I told Yanego I wanted to make our base in Kundu for an additional night. The village architecture and environment is striking and I wanted to have more time to explore its immediate surroundings. Yanego advised against this plan because that meant doubling the mileage of our trek today. Any reasonable person would have taken heed from a man who actually lives here and knows the terrain, but as a photographer I was afraid of losing the opportunity to get at least a little familiar with this location before moving on. 

To my defense I was not thinking very clearly as last night provided only a couple of hours of sleep. Yanego and I set up a tarp on the roof, angling it from a nearby tree to the edge of the roof with rope and stakes. This gives me plenty of room to lay out my gear and drape mosquito netting above my sleeping bag. Just before midnight, a gentle, cooling breeze quickly turns into fairly strong gusts. Fearing an imminent rainstorm with his client alone on the roof, Yanego sends 4 boys scrambling up the roof to break down my tarp and move me and all my gear indoors. Well, I certainly appreciated the concern, and neither I nor my gear got rained on. But indoors under a stifling heat I was tossing and turning in deep pools of my own sweat.

It’s up bright and early at 6am, however, to prepare a breakfast of bread and jelly then clean and pack up the camera gear. We hike out headed towards the village of Youga, and spend the next 3 hours scrambling up and down cliff faces. The heat is just unbelievable. It’s like walking through an oven with a mask over your face. We catch a brief respite in the form of a passing morning shower, that of course caught us unprotected along the plains.  

Arriving on the outskirts of Youga’s main village I get my first up close views of Tellem architecture.

Tellem Architecture, Mali

The Tellem were a pygmy tribe who settled this region around the eleventh century. Carved into the sides of the cliff face, these ancient structures once served as living quarters and graineries. Today, the Dogon use them for storage of harvests and as sacred burial sites.  Building these structures in such well-fortified and inaccessible locations would have certainly enabled the Tellem to detect approaching invaders on slave raids well in advance. By the sixteenth century, however, this race of people was completely wiped out, leaving no direct ancestors. They do occupy a revered status among the Dogon, as one could imagine. As you look at these fascinating dwellings it’s impossible not to have high regard for the people who built these and thrived in such an unforgiving environment.

Tellem Architecture #2, Mali

Youga Cliffs, Mali

The opportunities for great photographs are everywhere. Shots from below looking up into the cliff structures allow for a lot of tilt/shift/swing combinations on the view camera. Yangeo takes me to spots where I can also shoot from elevated positions looking directly across a cliff face. The adrenaline boost from setting up these shots is going a long way towards keeping me upright. But after the camera and lenses get packed up, I face the cold reality of my decision to maintain camp at Kundu. We are literally yards from the village of Youga, a place every bit as varied and interesting as Kundu. I could easily stay here and shoot lots of wonderful scenes. But our gear is back in Kundu, so it’s off on a 3 hour trek to get back there before nightfall. I resolve right here and now, never to go against Yanego’s advice about anything else.

Returning back to Kundu in early evening, I take stock of what has been an exhausting 11 hour day. Between hiking and photographing I think I had a total of 20 minutes of rest today, and that was spent forcing down what has quickly become stale bread with equally unappealing tuna fish. I went through another 100 ounces of water, so I’ll have to get started on pumping refills before it gets dark. I spray a healthy portion of DEET to ward off mosquitos and immediately feel a burning sensation on my neck, as I think the searing sun has started to make every inch of exposed skin a bit tender. I hope the sensation fades because mosquitos are simply everywhere and the last thing I want to come home with is Malaria.

But today’s shots make all of this seem worth it.

To be continued…