Nový film Jana Hanuše na ploše 27 minut ve stručnosti nastiňuje historii českého squatingu. Dokument si svou premiéru odbyde v rámci informační výstavy MĚSTO: NA PRODEJ v neděli 13. prosince 2009 od 20:00 v Infoshopu u Tichého Františka (Truhlářská 11, Praha 1, druhé patro). Součástí promítání bude i diskuse.

Zde přinášíme rovnou dva trailery k filmu:

Ostatni wieczór pełen był dla mnie przeżyć niespodziewanych, a to za sprawą jednego z wielu filmów odbywającego się właśnie w Chicago 21. Festiwalu Filmu Polskiego w Ameryce. Miałem zamiar opublikować tę recenzje wraz z całym podsumowaniem owego przeglądu, jednak nie pozwoliło mi na to wzruszenie, którego doświadczyliśmy wczoraj my wszyscy, czyli obecni na projekcji filmu widzowie.

 

Jan Nowicki i pudel Mefisto w filmie "Jeszcze nie wieczór"

Z beznadzieją starości polemizuje debiut fabularny znanego dokumentalisty Jacka Bławuta pt. “Jeszcze nie wieczór”.
Nie jest to film zwyczajny z wielu względów, a jednym z nich jest jego wartość… dokumentalna właśnie. Utrwala on bowiem w naszej pamięci odchodzącą bezpowrotnie w przeszłość pewną epokę kina, a właściwie – pewnego rodzaju aktorstwa, które było bardziej misją i powołaniem, niż zawodem. A wiadomo, że odchodzenie w przeszłość jakiejś epoki, to nic innego, jak odchodzenie ludzi, którzy tę epokę tworzyli. W tym przypadku: całej plejady znakomitych polskich aktorów sceny teatralnej i filmowej.

Akcja dzieje się w miejscu jak najbardziej prawdziwym: w Domu Aktora w Skolimowie, (którego pełna nazwa brzmi: Dom Artystów Weteranów Scen Polskich), gdzie mieszka – mając zapewnioną stałą opiekę – kilkudziesięciu emerytowanych aktorów. Jak najbardziej prawdziwy jest również Jan Nowicki (Wielki Szu), który zjawia się tam pewnego dnia niczym Deus ex Machina (to nic, że niekiedy bardziej przypomina on diabła z piekła rodem) i porywa wszystkich do pracy nad nowym spektaklem teatralnym, jakim ma być “Faust” Goethego.

Danuta Szaflarska jesienią

To wszystko jest dla Bławuta pretekstem do ukazania całego grona starych ludzi, którzy żyją już właściwie tylko przeszłością, jednakże, kiedy w ich swchyłkowym życiu pojawia się możliwość stworzenia czegoś jeszcze, wykorzystania swego talentu i umiejęności, zwrócenia na siebie czyjejś uwagi – poddają się owemu spiritus movens z całym swoim entuzjazmem i nadzieją.

Wygląda na to, że Bławut tym filmem chciał stworzyć coś w rodzaju apoteozy starości, a jego sukces polega na tym, że my – widzowie – jesteśmy mu skłonni uwierzyć, iż owa starość może być najlepszym okresem w życiu człowieka.
Abstrahując od naprawdę świetnej i skutecznej w swoim artyźmie formy filmu zrealizowanego z olbrzymią dozą ciepła i wrażliwości na ludzką kondycję, jego nieprzemijająca wartość polega również na tym, że zdoałał on zarejestrować ostatnie dokonania wielu polskich aktorów, wśród których znaleźli sie m.in. Nina Andrycz, Irena Kwiatkowska, Danuta Szaflarska, Beata Tyszkiewicz, Wieńczysław Gliński, Witold Gruca (to był dla mnie mały szok widzieć tu tego znakomitego choreografa i tancerza, jako zniedołężniałego starca na wózku inwalidzkim), Roman Kłosowki… czy zwracający w tym filmie szczególną uwagę na siebie Lech Gwit.

Nie mniej ciekawe jak sam film, było spotkanie z reżyserem Jackiem Bławutem, które odbyło się po jego projekcji. Oprócz poruszenia kwestii bardziej poważnych, które interesowały widzów, sypnął on całą wiązanką anegdot o aktorach, z którymi przyszło mu się zetknąć podczas pracy nad filmem. Była również ta o Janie Nowickim: kiedy Bławut przyprowadził go po raz pierwszy do tego domu – co tu kryć – starców, i kiedy broniący się jeszcze przed smugą cienia Nowicki zobaczył ich zwiędłych i zszarzałych, snujących się po korytarzach, majaczących w oknach i kolebiących się bezmyślnie na krzesłach, usłyszał wtedy szept Wielkiego Szu: “wytruć to, wytruć!”. W parę miesięcy później jednak trudno go było od nich wszystkich odciągnąć, a przyjaźń, jaka się wówczas wywiązała między nim a Witoldem Grucą, była chyba ostatnim zrywem uczucia, jakim obdarzył zmarły wkrótce Gruca świat i drugiego człowieka.

Koniecznie musicie ten film zobaczyć.

Sławy o zmierzchu: Beata Tyszkiewicz, Lech Gwit, Irena Kwiatkowska i Witold Gruca w filmie "Jeszcze nie wieczór".

*

 Ostatni wieczór pełen był dla mnie przeżyć niespodziewanych, a to za sprawą jednego z  filmów odbywającego się właśnie w Chicago 21. Festiwalu Filmu Polskiego w Ameryce. Miałem zamiar opublikować tę recenzję wraz z całym podsumowaniem owego przeglądu, jednak nie pozwoliło mi na to wzruszenie, którego doświadczyliśmy wczoraj my wszyscy, czyli obecni na projekcji filmu widzowie. 

  

 

Nie mniej ciekawe jak sam film, było spotkanie z reżyserem Jackiem Bławutem, które odbyło się po jego projekcji. Oprócz poruszenia kwestii bardziej poważnych, które interesowały widzów, sypnął on całą wiązanką anegdot o aktorach, z którymi przyszło mu się zetknąć podczas pracy nad filmem. Była również ta o Janie Nowickim: kiedy Bławut przyprowadził go po raz pierwszy do tego domu – co tu kryć – starców, i kiedy broniący się jeszcze przed smugą cienia Nowicki zobaczył ich zwiędłych i zszarzałych, snujących się po korytarzach, majaczących w oknach i kolebiących się bezmyślnie na krzesłach, usłyszał wtedy szept Wielkiego Szu: “wytruć to, wytruć!”. W parę miesięcy później jednak trudno go było od nich wszystkich odciągnąć, a przyjaźń, jaka się wówczas wywiązała między nim a Witoldem Gruzą, była chyba ostatnim zrywem uczucia, jakim obdarzył zmarły wkrótce Gruza świat i drugiego człowieka.

Koniecznie musicie ten film zobaczyć.

Sławy o zmierzchu: Beata Tyszkiewicz, Lech Gwit, Irena Kwiatkowska i Witold Gruca w filmie "Jeszcze nie wieczór".

 

Danuta Szaflarska jesienią

Wygląda na to, że Bławut tym filmem chciał stworzyć coś w rodzaju apoteozy starości, a jego sukces polega na tym, że my – widzowie – jesteśmy mu skłonni uwierzyć, iż owa starość może być najlepszym okresem w życiu człowieka.
Abstrahując od naprawdę świetnej i skutecznej w swoim artyźmie formy filmu zrealizowanego z olbrzymią dozą ciepła i wrażliwości na ludzką kondycję, jego nieprzemijająca wartość polega również na tym, że zdoałał on zarejestrować ostatnie dokonania wielu polskich aktorów, wśród których znaleźli sie m.in. Nina Andrycz, Irena Kwiatkowska, Danuta Szaflarska, Beata Tyszkiewicz, Wieńczysław Gliński, Witold Gruca (to był dla mnie mały szok widzieć tu tego znakomitego choreografa i tancerza, jako zniedołężniałego starca na wózku inwalidzkim), Roman Kłosowki… czy zwracający w tym filmie szczególną uwagę na siebie Lech Gwit.

Jan Nowicki i pudel Mefisto w filmie "Jeszcze nie wieczór"

Z beznadzieją starości polemizuje debiut fabularny znanego dokumentalisty Jacka Bławuta pt. “Jeszcze nie wieczór”.
Nie jest to film zwyczajny z wielu względów, a jednym z nich jest jego wartość… dokumentalna właśnie. Utrwala on bowiem w naszej pamięci odchodzącą bezpowrotnie w przeszłość pewną epokę kina, a właściwie – pewnego rodzaju aktorstwa, które było bardziej misją i powołaniem, niż zawodem. A wiadomo, że odchodzenie w przeszłość jakiejś epoki, to nic innego, jak odchodzenie ludzi, którzy tę epokę tworzyli. W tym przypadku: całej plejady znakomitych polskich aktorów sceny teatralnej i filmowej.

Akcja dzieje się w miejscu jak najbardziej prawdziwym: w Domu Aktora w Skolimowie, (którego pełna nazwa brzmi: Dom Artystów Weteranów Scen Polskich), gdzie mieszka – mając zapewnioną stałą opiekę – kilkudziesięciu emerytowanych aktorów. Jak najbardziej prawdziwy jest również Jan Nowicki (Wielki Szu), który zjawia się tam pewnego dnia niczym Deus ex Machina (to nic, że niekiedy bardziej przypomina on diabła z piekła rodem) i porywa wszystkich do pracy nad nowym spektaklem teatralnym, jakim ma być “Faust” Goethego.

akre the city of Laayoune and waterfalls

Report: Raad Akreyi

Moja pierwsza praca. Ochroniarz, czy raczej łapacz złodziei, w sklepie płytowym „Music Corner” na krakowskim rynku. Pal licho nikczemne zarobki! Najważniejsza była muzyka od świtu do nocy i cudowna, bardzo kolorowa ekipa. Do moich obowiązków należało między innymi wożenie paczek z towarem z centrali, która mieściła się na Jana. I razu pewnego przywiozłem pakę, z której wyłowiłem księgę zatytułowaną „Encyklopedia Polskiego Rocka”, autorstwa Leszka Gnoińskiego i Jana Skaradzińskiego. Kiedy ruch był niewielki, zaczytywałem się w niej spod lady, a gdy już przeleciałem wszystkie hasła, to ją sobie kupiłem. Stoi na półce, zawsze w zasięgu ręki, bo nieraz do niej zaglądam.

I popatrzcie, jak to się dziwnie plecie… Nie tylko mogę się dzisiaj pochwalić znajomością z Leszkiem Gnoińskim, ale – tadam! tadam! – zostałem przez niego zaproszony do wzięcia udziału w filmie, który będą oglądały nasze wnuki. I wnuki naszych wnuków To „Historia polskiego rocka”, a ściślej rzecz ujmując odcinek „Teoria hałasu”, z którego dowiecie się, jak to z tym polskim metalem było. Z ust m.in. Petera, Nergala, Piekarczyka, Kostrzewskiego, Titusa, Litzy i paru innych zawodników. Do tego dużo archiwaliów, muzyki i innych fajerwerków.
Serial został nakręcony przez Leszka i Wojtka Słotę na zlecenie Discovery Historia, więc to poważna sprawa, nie żadne tam tanie, rozrywkowe fiu-bździu. Najpierw zobaczycie go na odpowiednim kanale TV, a później na płytach DVD. Ale jeszcze lepiej mają ci, co mogą wpadać do krakowskiej „Pauzy”, na Floriańską, na pokazy, który organizowane są co czwartek. W najbliższy czwartek, 19 listopada, 20.00 – „Teoria hałasu” właśnie. Po niej dokument o Acid Drinkers, a w międzyczasie wasz sługa uniżony opowiadał będzie, jak hartowała się stal. Serdecznie zapraszam. Obejrzymy ładny film, pogadamy, postoimy razem w kolejce do baru…

PS. Ten sam Leszek wydał właśnie (własnym sumptem, podwójne brawa!) świetną i przepięknie wydaną biografię Myslovitz. Tu szczegóły. Polecam!

Film dokumentalny o Marku Piotrowskim zrealizowany przez polski oddział telewizji HBO. Reżyserem i scenarzystą filmu jest Jacek Bławut.

Nowości w sklepie Pretorian – sprawdź teraz!

Avatar se blíží a s ním i velká očekávání. Pokud umíte alespoň trošku anglicky, mrkněte na pár informací se zákulisí od herců a samotného Camerona. Není nouze ani o nové záběry… Jste-li  natěšení a chcete být víc!

Liebe Kommilitonin, lieber Kommilitone,

du bist herzlich eingeladen, an der Vollversammlung aller Studierenden der Uni Münster

am Dienstag, den 17.11.09, um 15 Uhr auf dem Domplatz

teilzunehmen.

Für die Zeit der Vollversammlung bist du von der Teilnahmepflicht an deinen Lehrveranstaltungen freigestellt.

Themen der Vollversammlung sind vor allem der Übergang Bachelor-Master, Demokratie an der Hochschule, selbstbestimmtes Lernen und Hochschulfinanzierung.

Im Anschluß an die Versammlung wird eine Demonstration für ein frei zugängliches, öffentlich finanziertes, demokratisches und zur Selbstbestimmung befähigendes Bildungssystem gemeinsam mit Studierenden anderer münsteraner Hochschulen, SchülerInnen und BürgerInnen stattfinden.

Tagesordnung

Wir freuen uns auf dich,
dein AStA-Team

Rektorin Nelles läßt die Studierenden für die Vollversammlung von der Teilnahmepflicht an Lehrveranstaltungen freistellen (klicken für größere Darstellung|PDF).

]]> http://ejweztobejrz.wordpress.com/2009/11/07/alligator-attack-in-illinois-atak-aligatora-w-illinois-2008/ Sat, 07 Nov 2009 17:37:57 +0000 john alabama http://ejweztobejrz.wordpress.com/2009/11/07/alligator-attack-in-illinois-atak-aligatora-w-illinois-2008/

Dziś wyjątkowo prezentuję znaleziony przez Przybora BGW internetowy majstersztyk.

Zapraszam na film i recenzję.

Idealna narracja i niebanalna praca kamery wybijają ten dokument na wyżyny kunsztu sztuki filmowej. Jednoczesne kierowanie narracji dla zarówno polsko, jak i anglojęzycznej publiczności to rewolucyjny pomysł, który spotkał się z uznaniem tysięcy wielbicieli liczonych już w setkach (setek tysięcy). SZOK! Wszystkie te zaplanowane przez reżysera (i narratora) zalety to nic w porównaniu z bijącą od obrazu prawdziwością przekazu. To stało się naprawdę! To nie są żarty!

Ocena nie może być inna. I’m gonna give’em a ciken.

Film dokumentalny o Pawle Wolaku.

Promocja dnia w sklepie Pretorian – sprawdź teraz!

Trylogia „Millennnium” Stiega Larssona to fenomen literacki, bestseller 2008 r., sprzedany w samej Europie w ponad 14 milionach egzemplarzy.

W Polsce niedawno wydano ostatnią część książki, a wkrótce – 6 listopada do kin wejdzie wyczekiwana ekranizacja pierwszej, pt. „Millennium: Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet”. Parą głównych bohaterów są Mikael Blomkvist, dziennikarz i wydawca magazynu „Millennium”, znany z dociekliwości w tropieniu podejrzanych spraw oraz Lisbeth Salander – niezwykle błyskotliwa hakerka.

Po przeczytaniu książki, obejrzeniu filmu w kinie, czas na dokument w telewizji.

8 listopada o godz. 17.15 kanał Ale Kino zaprezentuje dokument o Stiegu Larssonie, który przybliży sylwetkę pisarza poprzez wypowiedzi jego współpracowników, rodziny, wydawcy i kolegów dziennikarzy. O fenomenie jego trylogii opowie również producent filmu „Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet” oraz odtwórcy głównych ról.

Stieg Larsson podbił serca czytelników na całym świecie lecz niestety nie doczekał tego sukcesu, zmarł nagle przed ukazaniem się pierwszej części.

Wspólnie postarają się rozwikłać pewne zagadkowe zaginięcie młodej dziewczyny, co zaowocuje także wzajemną fascynacją. Pełen napięcia i unoszącej się w powietrzu tajemnicy thriller, w kinach już od najbliższego piątku!

Dziś w Tonikowej Radiowizji fragment filmu dokumentalnego Zając z 1986 roku, opowiadającego o życiu i twórczości zamojskiego poety wyśmianego Mikołaja Zajączawy. Zajączawa urodził się w 1942 roku i spędził całe życie w Zamościu  pracując jako kierowca w zakładach pogrzebowych. Dużo pił, zmarł na atak serca w roku 1984. Pozostawił po sobie 172 wiersze, z których około dwudziestu zostało opublikowanych w latach 1970-81 w regionalnych periodykach kulturalnych. Obecnie Tonik Językowy pracuje nad wydaniem antologii jego wierszy.  W publikowanym przez nas fragmencie Zajączawa czyta swój wiersz p.t. Bez okien:

http://www.youtube.com/watch?v=B2yMrlpyoXw

 (kisz)

Prezentacja wybranej części materiału zebranego podczas projektu dokumentalista 2008. Autorzy przedstawionych w prezentacji fotografii to: Hubert Burzawa, Piotr Góryjowski, Bartosz Połeć, Tomasz Sobczak.

Autor prezentacji: Bartosz Połeć

Prezentacja wybranej części materiału zebranego podczas projektu dokumentalista 2008. Autorzy przedstawionych w prezentacji fotografii to: Hubert Burzawa, Piotr Góryjowski, Bartosz Połeć, Tomasz Sobczak.

http://www.youtube.com/watch?v=J1rMHpM9N88 << klik

Klip o Bernardzie Hopkinsie ukazujący go, jako nadczłowieka.

Nowości w sklepie Pretorian – sprawdź teraz!

Trailer filmu dokumentalnego “The Fight Game” opowiadający o Dannym Greenie.

Promocja dnia w sklepie Pretorian – sprawdź teraz!

Trailer filmu dokumentalnego “Cornered”.

Nowości w sklepie Pretorian – sprawdź teraz!