Bu sefer de epik bir başlık oldu. Fakat durum budur. Kalemleri artık yalnızca bir şeyler karalamak için kullanıyoruz. Neyse ki, beni el yazısına teşvik eden şahane bir yardımcım var!

Yardımcım bir Lamy dolmakalem. Yıllar önce Banu Berlin’deki Bauhaus Müzesi’nden almış ve bana armağan etmişti. İlk günlerde kullanmaya kıyamadım. Sonra her fırsatta kullanır oldum.

Dolmakalemleri eskiden beri severim. Çocukken şu pompalı dolmakalemlere şaşar kalırdım: Ucunu mürekkebe batırır, içindeki hazneyi sıkıp mürekkebi fokurdatmasını, ardından hazneyi bırakıp mürekkebi içine çekmesini izlerdim. Kartuşlu modellerle tanışmam sonra oldu. O günlerde, artık yaşım ilerlemişti ve dolmakalemleri “havalı” bulmaya başlamıştım. Banu bana bu Lamy dolmakalemi armağan ettiğinden beridir şaşkınlığı, havayı bir kenara bıraktım. Dolmakalemlere, özellikle benimkine bayılıyorum. Kapağını açarken tatlı bir “plop!” sesi duyuluyor; sanki Nat King Cole şarkı söylüyor. Kalemin öyle iyi ayarlanmış bir geometrisi var ki, parmaklarınızın arasına oturuveriyor ve her seferinde ucu en doğru açıyı tutturuyor. Yazmaya başladığınızda kalem, kâğıda mürekkebi tam olması gerektiği kadar aktarıyor; ne eksik, ne fazla. Mürekkep hiçbir yere bulaşmıyor, kâğıtta koca lekeler yapmıyor. Bir de, kalemin ucu kâğıda sürtündükçe çıkan o ses var! Eğer o sesi dinlerseniz, ruh halinize uygun bir şarkı mırıldandığını duyabilirsiniz. Çok ciddiyim! Dolmakalemimin ucu bir pikap iğnesi, kâğıt bir plak sanki… Mutlu bir yazı, Louis Armstrong’un sesiyle “What a Wonderful World”; tutkulu bir yazı, Ella Fitzgerald’ın sesiyle “Fever”; iddialı bir yazı, Aretha Franklin’in sesiyle “Think”; hüzünlü bir yazı, BB King’in sesiyle “The Thrill Is Gone”… O kadar lezzetli ki!

Lamy dolmakalemler Türkiye’de yıllardır satılıyor. Kartuşlarını bulmak da hiç sorun değil; bütün büyük kırtasiyelerde renk çeşitleriyle mevcut.

Eğer yazarken sadece klavye kullanıyorsanız, kendinize bir iyilik yapın ve hemen güzel bir dolmakalem edinin.

- Yıldıray

BULUŞMA NOKTASI