De doopviering zelf was een harde noot om kraken. Rolfman had het niet begrepen op zijn (toegegeven, nogal warme) doopkleed en op het gezellig geruchte en geroezemoes in de kapel, met doorlopend bleitinghe tot gevolg. Een mens kon enkel bedremmeld glimlachen en met een half oog zijn tekstjes afhaspelen.

Maar goed – gedoopt en gezalfd is ie, in de kerk waar mijn grootvader jarenlang koster geweest is, en daardoor ook klaar voor allerlei Jezus-verhalen en Moses-zandbakkerij in de aanloop naar zijn eerste communie binnen een paar jaar. Daarna (en ook daarvoor, mocht het een vroegwijze zijn), is hij vrij te doen en laten en geloven wat hij wil. Ons verging het niet anders en we vonden dat geen slecht uitgangspunt. Vindt niet iedereen Jezus geweldig als hij net kan lezen en schrijven?

Thuis een spreekwoordelijk toinfeeste met de trotse meter en peter, met mijn broer en zijn nieuwe vriendin, met mijn beide overgrootmoeders en met een nog steeds zwaar in het rood lopende Rolfman, die de drukte, de emoties, en de warmte wat te veel werden. Op enkele rustige momenten op het ververskussen en aan de borst na (de zogende zusjes maakten hun comeback), liep hij quasi continu hoog op.

Maar een donkere kamer, veel gesus en een nachtje later keerde de rust terug. In zijn nieuw streepjesplunje en zijn bruine ligzak behoorden de vuil emoties daags nadien al tot een ver verleden.

En dat het goed was zo.