Sivas‘93

Compagnie Dostlar Tiyatrosu – Turquie
En co-réalisation avec le Festival Strasbourg Méditerranée

Sivas, Anatolie centrale. Le 2 juillet 1993, artistes, intellectuels et groupes folkloriques s’y rencontrent à l’occasion d’une fête culturelle alévie. L’hôtel Madımak, où logent artistes et invités du festival est soudainement pris d’assaut par une foule d’islamistes et de nationalistes qui protestent notamment contre la présence de l’écrivain Aziz Nesin, traducteur des Versets Sataniques de Salman Rushdie. L’édifice est finalement incendié, provoquant la mort de 37 personnes. Les comédiens, dont Genco Erkal lui-même, et la diffusion de documents audiovisuels authentiques nous replongent dans cet épisode tumultueux de l’histoire contemporaine de la Turquie pour mieux nous interpeller sur les thèmes de l’intolérance religieuse et de la liberté d’expression. La dimension dramatique de la pièce est appuyée par la musique du célèbre pianiste et compositeur turc Fazıl Say.

AUTOUR DU SPECTACLE
* En partenariat avec Savoir(s) en commun
Table ronde autour de l’expression d’une idée religieuse
17h-18h30 samedi 28/03 au TJP Grande Scène

Avec

Anne Sophie Lamine (UdS)

Grégoire Callies (Directeur du TJP)

Mathieu Cahn (adjoint au Maire de Strasbourg)

Samim Akgönül (UdS)

* Débat rencontre autour du thème de l’identité à l’issue de la représentation de samedi 28 en présence de l’équipe artistique.

Ben bugün doğdum. Dünya gezegenine gözlerimi buğün açtım. Aradan uzunca bir zaman geçmiş.  Herşey değişmiş, herkes gitmiş…

Şöyle bir aynaya bakıyorum da ne kadar da büyümüşüm, daha 6 yaşımda mutfakta ki çamaşır suyunu kafama diktiğim günler geliyor aklıma. ilkokulda ki yaşar öğretmen, orta okulda ki lanet Fen Bilgisi öğretmeni geliyor . Derken liseye geliyorum. Hırçınlıklarım, kabadayılıklarım geliyor aklıma; ne kadar saf ne kadar temizmiş o zaman duygular. Nevzat Şimşek’in “lan armut” babalıkları, Vildan Şimşek’in ana yüreği canlanıyor gözümün önünde. Dedimya çok büyümüşüm çok…

Bir sürü adam tanıyorsunuz hayatınız da, kimileri can dostunuz kimileri can düşmanınız olan, neyin ne olduğunu anladığınız yaşlara geliyorsunuz, Mustafalar tanıyorsunuz, Tolgalar, Mehmetler, Serhatlar, Yusuflar, Mertler, Tanerler, Aliler, Şenollar ve daha nice delikanlı anadolu çocukları… Çokça tecrübeler ediniyorsunuz, Vatanı, Milleti, Devleti düşünüyorsunuz. Üzülüyorsunuz sinirleniyorsunuz…

Ha birde aşk mevzusu var, eğer şanslıysanız onuda yaşıyorsunuz. Ha eğer delikanlıysanız çok emek verip hayatınızı ona göre yönlendiriyorsunuz ve eğer cidden sevginin, tüm evren kanunlarının ilk maddesi olduğuna inanıyorsanız; Yarın oturup çayını içeceğiniz bir Süleyman tanıyorsunuz demektir…

20 Eylül 2009

Ben bugün doğdum. Dünya gezegenine gözlerimi buğün açtım. Aradan uzunca bir zaman geçmiş.  Herşey değişmiş, herkes gitmiş…

Şöyle bir aynaya bakıyorum da ne kadar da büyümüşüm, daha 6 yaşımda mutfakta ki çamaşır suyunu kafama diktiğim günler geliyor aklıma. ilkokulda ki yaşar öğretmen, orta okulda ki lanet Fen Bilgisi öğretmeni geliyor . Derken liseye geliyorum. Hırçınlıklarım, kabadayılıklarım geliyor aklıma; ne kadar saf ne kadar temizmiş o zaman duygular. Nevzat Şimşek’in “lan armut” babalıkları, Vildan Şimşek’in ana yüreği canlanıyor gözümün önünde. Dedimya çok büyümüşüm çok…

Bir sürü adam tanıyorsunuz hayatınız da, kimileri can dostunuz kimileri can düşmanınız olan, neyin ne olduğunu anladığınız yaşlara geliyorsunuz, Mustafalar tanıyorsunuz, Tolgalar, Mehmetler, Serhatlar, Yusuflar, Mertler, Tanerler, Aliler, Şenollar ve daha nice delikanlı anadolu çocukları… Çokça tecrübeler ediniyorsunuz, Vatanı, Milleti, Devleti düşünüyorsunuz. Üzülüyorsunuz sinirleniyorsunuz…

Ha birde aşk mevzusu var, eğer şanslıysanız onuda yaşıyorsunuz. Ha eğer delikanlıysanız çok emek verip hayatınızı ona göre yönlendiriyorsunuz ve eğer cidden sevginin, tüm evren kanunlarının ilk maddesi olduğuna inanıyorsanız; Yarın oturup çayını içeceğiniz bir Süleyman tanıyorsunuz demektir…

20 Eylül 2009

http://rapidshare.com/files/226250112/oemer_Tolga-Goenuel_Dostlari.rar.html

Bir gün ve bir kaç saat kaldı. Yıllarca içimde biriktirdiğim vatan özlemini az da olsa dindirmeme kalan sadece bir kaç saat. Şu an nasıl duygular içerisinde olmalıyım bilmiyorum. Ne tam sevinebiliyorum ne de bir heyecan his ediyorum. Gideceğim için tabiki mutluyum ancak kafamda binlerce soru dolaşmakta. Vatanda ziyaret edeceğimiz yerler önceden belirlenen şehirler. Bu şehirler arasında Şanlıurfa, Gaziantep ve Mardin de bulunuyor. Yani asıl memleketim dediğim Afyon’umdan hayli uzak. Merak içindeyim. Geçen günlerde geziye odaklanamadım bir türlü. Günlük hayattaki koşuşturma sevinmeme ve de geziyi düşünmeme bir türlü izin vermiyor. Bugünde bu günlere göre istisna değil. Beynimi meşgul eden iş yerindeki sorunlar sevincimin önüne geçiyor, ruhum daralıyor. Sonra bir an düşüncelerim geziye odaklanıp yüzüme bir tebessüm şeklinde yansıyor, sonra sarsılıp kendime geliyorum. Tekrar bilgisayar karşısına geçip hızlı bir ritim içerisinde bitirmem gereken dokümanları bitirmeye gayret ediyorum. Bir taraftanda çekebileceğim saf ve pürüssüz insan manzaraları gözümde beliriyor. Anlayacağınız, fikir trafiğim çok yoğun bu günlerde.

Düşünüyorum da bir insan çeşitli işlere nasıl ilgisini yoğunlaştırıp fikir ve düşüncelerini düzenleyebilir? Ben yıllar içinde bunu bir türlü beceremedim. Beceremiyorum. Bir iş bitmeden başka bir işe yoğunlaşamıyorum. Şu anda da durum farklı değil. Eminim ki son saatlere kadar yine iş meseleleriyle meşgul olup son bir kaç saat ya da dakikada gezime, tatilime ? , hazırlanıp valizimi kaptığım gibi kendimi havalimanında bulacağım. Oysa durum çok farklı olmalıydı. Vatanını ve vatana ait meseleleri dünya’da herşeyden üstün tutan ben, nasıl olurda fiilen bu kadar lakayt kalırım. Anlam veremiyorum, anlayamıyorum.

http://th07.deviantart.com/fs20/300W/i/2007/297/4/b/VATAN_by_Nikolof.jpg

Az önce yine iş yerinden arayan iş arkadaşlarımda her şeyin üzerine tuz biber olup canımı sıkıyor. Herşeyi bırakıp kimsenin beni bulamıyacağı bir dünya köşesinin hayalini kuruyorum belki de gün içerisinde 15inci defa olarak. Derin bir düşünce akımı içerisinde buluyorum kendimi. Yine merakım beliriyor. Yıllar önce koyduğum hedefler geliyor aklıma:

- !Arjantin!in bilinmeyen bir köşesinde kalmış bir okulda ders vermek
- Nizam-ı Alem için etkisi büyük isimsiz adımlar atmak, bir işin temelini oluşturmak
- İslamiyeti duyurmak adına bir nebze gayret bir nebze hareket ve aksiyon eylemek
- Şehid şerbetini içmeye layik bir ‘Kul’ olabilmeye gerçek anlamda çaba göstermek
- … ve şu an aklıma gelmeyen daha nice hedefler.

Düşünceler biriktikçe, dünya hayatında neler peşinden sürüklendiğimi yine tartma imkanı bulup, içimde bir çoşku doğuyor. Eğer ki benlik adına birşeyler peşinde olsaydım, şu an sadece ve sadece işime yoğunlaşırdım. Ama yapamıyorum. Aklım fikrim hocaMın söylediklerinde. Adeta artık maddiyattan bıkıp manevi haz peşine düştüm. Farkındayım. Şu an çizdiğim yol ile bu hedefime ulaşmam biraz zor. Ama bu doğu gezisinden çok ümitliyim. Türkiye’nin doğu bölgesi asırlardır maneviyatıyla ün yapan bölgelerimizdendir. Ümidimdir ki bu maneviyattan biraz kapabilirim. Elimde bir amatör fotoğraf makinasıyla hedefim ordaki insanları anlamak ve maneviyatı vücudumun tüm ililklerine kadar his etmek. Hedefim en az 2000 fotoğraf. Gözümüz o kadar şey görür ve beynimize kayıt eder ancak yeni bilgiler ve görünteler geldikçe, eskiden gördüklerimiz ve işlediklerimiz zamanla aşınır ve unutulur. Fotoğraf makinası bence asırlardır yapılan en güzel ve anlamlı keşiflerden bir tanesidir. Ben kendimi fotoğraf aşığı olarak tabir edebilirim. Elime bir fotoğraf makinası tutuşturun, açlığa, susuzluğa, kara, kışa dayanırım. Çünki fotoğraf çekerken hiç birşey his etmiyorum. Sadece çekeceğimi ümit ettiğim, kafamda portrelediğim bir kareyi düşünmekteyim. Bir kareyi çekerken, gelecek kareyi düşünenler kategorisine ekleyebilirsiniz beni. İşte bu garip diye tanımlanan insanlar arasından bir insanım bende.

Şu anda düşünmeden yazdığım şu satırlarda bile duygularım ve birazdan yapacaklarım aklımı fikrimi alıp götürmekte. Size ve bloguma şimdilik veda etmeden sizinle son günlerde beynimi kurcalayan bir kaç olayı paylaşmak istiyorum:

- Muhsin AbiMin vefatı -

http://www.kullartatlar.org/images/news/muhsin_yazicioglu_1__1238442303.jpg

Hala olayın etkisini üzerimden atmış değilim. Bu normal ancak internette ve gazetelerde vefatı ve helikopter kazasıyla ilgili tüm haberleri bir zombi misali okumam ve kendimi unutmam kanaatimce normal değil. Normal olmaması da normal. Çünki benim Muhsin AbiMe beslediğim sevgi ve saygı da normal bir seviyede hiç olmadı. O benim için bir Önder, bir Abi, bir Rehber, bir Ümit Işığı temsil etmiştir ve etmektedir. Fikrimce Muhsin AbiM, cenaze töreninde de görüldüğü gibi, tek Türkiye’min değil tüm Dünya’nın her kısımından, her bölgeden insanlarını bir araya getirmiş olan ve getirecek olan örnek bir karaktere ve duruşa sahib olan bir insandı. Bu olayın daha uzun zaman konuşulacağı ve araştırılacağı kesindir. Vefatının trajik bir şekilde olması bir yana, geçirdiği nice kazalar beyinleri karıştırmakta ve suikast olasılığını da gündemde tutmaktadır. Detaylara girmek benim işim olmadığı gibi bu işi uzman haberci abilere ablalara bırakıyorum. Benim son olarak söylemek istediğim şey şudur ki: Muhsin AbiM bu yol’a senle girdim ve de can çıkmadan bu yoldan dönmem. Bıraktığın bayrağı bir şekilde yükseltmeye çaba göstereceğiz. Bu bizim sana vefa borcumuzdur. Rabbim başta Ailesine ve tüm sevinlerine sabır eylesin inşAllah. Rabbim mekanını cennet eylesin ve de O’nun katında sevilen şehidlerden eylesin inşAllah! Amin.

- Obama’nın Türkiye ziyareti –

Hepimizinde gazetelerden ve televizyonlardan okuyup işittiğimiz gibi, ABD’den çok önemli bir şahsiyeti memleketimizde misafir olarak ağırlamaktayız. Obama dün itibariyle Türkiye topraklarına ayak basmıştır. Obama’nın gelişinden önce çok entrikalar ve çok tartışmalar oldu. Bunlara girmeden bu gezi hakkında edindiğim beynimdeki olumlu ve de olumsuz düşünceleri sizinle paylaşmak istiyorum:

- Obama açık ve net bir dilde artık müslümanların ABD tarafından düşman olarak görülmediğini ifade ediyor

- Obama Türkiye’nin Avrupa birliğine girişini desteklediğini ifade ediyor, ancak Türkiye ve özellikle Erdoğan bundan güç alıp Avrupa peşinden koşmasın. Bizim Avrupa’ya ihtiyacımız yok, aksine Avrupa’nın bize ihtiyacı var. Detaylara girmeden burda değinmek istediğim mesele şudur. Aynı merhum Muhsin Yazıcıoğlu AbiMin de belirttiği gibi Avrupa birliğine girişi tamamıyle kabul etmiyorum ve desteklemiyorum. Ancak Avrupa’nın ileride kendi ısrarları ile bir Avrupa’ya girişi gönlümce destekleyebilirim. Türkiye’nın göz arda ettiği ve unuttuğu Türk – Osmanlı devletlerinin de potansiyellerini de tekrar gündeme taşımak istiyorum. Biz Türk- İslam birliği taraftarlarıyız. Kanaatimizce de Türkiye böyle bir birliğin öncü ve kuruluş temelini oluşturan ve birleştiren ülke rolünü üstlenebilir. Bu nokta itibariyle de Türkiye’nin rolü daha da güçlenebilir. Erdoğan ve takımı biraz da doğuya yönelsin! Tek yönlü değil çift yönlü düşünsün! Obama’ya da saygılarımız sunarız, ziyaretini gerçekten takdir ettiğimizi belirtelim. TBMM’deki konuşmaları ise başlı başına bir yazının içeriğini oluşturabilecek nitelikte.. sizi fazla sıkmadan bu konuyu da burda noktalıyorum.

- Obama Afganistan konusunda barışçıl düşüncelere sahip. NATO zirvesinde alınan kararlarda bu yönde.

- Obama Irak konusunda da Türkiye’ye sonuna kadar destek verdiklerini belirtmiştir. Iraktan ABD’nin çekilmesi anında Türkiye elbette dengeleyici pozisyonu almaktan geri çekilmez inşAllah.

…

- Belçika’da gelişmeler –

http://www.rvv.be/files/1.2282!image/69288375.jpg_gen/derivatives/leftColLarge/69288375.jpg

Tüm dünya emperyalist, politik, dünya sorunlarını tartışırken geçen günlerde tüm Belçika’yı saran bisiklet yarışı furyası da dikkatimi çekmiştir. Burda doğup büyüyen birisi olarak bu bisiklet furyası ve de dünyaca ünlü yarışı ‘De ronde van Vlaanderen’ ‘na gösteren ilgiyi bir türlü anlamamışımdır. Neyse ilgi ve meraklar farklı olabilir, buna saygımız sonsuzdur. Ancak Belçikanın en büyük gazetelerinde ön sayfadan günlerce manşet verilmesi kanaatimce biraz abartılıdır. Belçika küçük bir memlekettir. İnsanları sabah kalkıp işe gider, işini bazen eşindende üstün tutan bir mentaliteye sahiptirler. Fazla kırıcı ve dökücü olmadan diyelim ki, Belçikalılarda kendilerine göre olağın önemli uğraşlar bulup bu dünya üzerinde yaşayıp gidiyorlar. Halbuki Brüksel şehri bu küçük ama bir o kadar stratejik ülkede bulunmaktadır.. ne diyelim.. Yarışı kazan ‘Devolder’ e tebriklerimizi sunarız. Öbür yarışmacılara ve seyircilere ise pek fazla söz bulamıyorum. Daha mühim işlerim var.

- Sosyal sistem içerisindeki duruşum –

Yıllar önce bir abi bana demişti ki.. Meyve veren ağacı taşlarlar. Bilmem bu söz benim için geçerlimidir ancak bu sözün beni bazı anlarda çok rahatlattığı kesin. Belki de kendimi kandırıp rahatlıyorum, Rabbim bilir. Ancak, yıllar yılı ne karakterimde, ne de insanlara karşı tutumumda ciddi anlamda kayma olmamıştır. Elhamdülillah. Ne önyargım olmuştur, ne de düşmanlık diye tabir edilebilecek davranışlar. Enaniyet kabarması değil bu sözlerim. Sadece kendimi tartmama bir taban hazırlayan sözlerdir. Benim hatalarım yok mu? Tabiki var. Mesela, fazla saf olup herkesin söylediği sözlere inanıp aldanmak, tekrar tekrar aynı hatalara düşmek gibi.. Geçen aylar ve yıllarda karşıma çıkıp cephe oluşturan nice insanla karşılaştım. Her zaman sukut içinde, ciddi tavrımı koruyup susmayı eyledim. Yeri geldiğinde nice nice sözler biriktirip yuttum. Ortalığı küçük meselelerle bulandırmamak için. Daha mühim meseleler var çünki. Ben sustukça üzerime çullanan insanları da Rabbime havale ediyorum. Benim duruşum değişmez, değişmeyecek. Hakları elbet geçmiştir üzerime. Hepsinden helallik istiyorum ve ümit ediyorum ki bana haklarını helal ederler. Fazla açık sözlü olup bazen yanlış anlaşılan aciz kardeşinizi af edersiniz inşAllah.

Kısa tutayım derken baya uzun bir yazı oldu. Hakkınızı helal edin, inşAllah fazla canınızı sıkmamışımdır. Çarşamba günü 17.10 uçağıyla vatanıma doğru yol alacağım. Elimde elbet bir kağıt parçası ve kalem olacaktır. Tüm gezi boyunca sağdan soldan edindiğim bilgileri ve hisleri not edip inşAllah geri dönüşümde sizinle paylaşmak niyetlisiyim. Hakkınızı helal edin!

16 Nisan çarşamba günü görüşmek dileğiyle,

Rabbime EmanetiMsiniz,

Selametle,

AlpEren TRK
Brüksel

Edremit Cumhuriyet İlköğretim Okulunda görev yapmış olan öğretmenlerimize teşekkür ediyor, vefat edenlere rahmet

yaşayanlara sağlık ve uzun ömürler diliyoruz

http://cumhuriyet.edremit-meb.gov.tr/altsayfa_goster.asp?id=19

İşte SanaL aLeme AtıLdıgım Günden Bu Yana Bana Yardımcı Olanlar..

” Psikopatyazar.com ” | ” aLemin Daisi xD EmsaL aRSLan.. “

” Harekat.org ” | ” Bilgi Paylaşım Portal’ı, Güvenlik [Security], Program Paylaşım Merkezi “

” Yukiboys.net ” | ” Diyarbakır Yuki Boys Pislick & Time is Money HipHop Shop “

” t0fan.blogspot.com “ | ” Tofan Offical Web Page “

” Amedforum.net “ | ” Diyarbakır & Kürt Forum Web Sitesi “

****

… Ve Yazmadıgım Bircok İnsan Hepinize Cok Tessekkür Ediyorum Beni Bu En Serefsiz PisLik SanaL Ortamda YanLız Bırakmadıgınız İçin

Bu köşede Kişisel Gelişim başlığı altında yazılar yazıyorum. Yazdıklarım yaşadıklarımdan öğrendiğim davranış biçimleridir. Bu davranışları çevremdeki kişileri gözlemleyerek ayrıca bu konuda yazılanları okuyarak ya da bilimsel boyutunu inceleyerekten kendimi yeniliyorum. Ve bunları da uzun süredir sizinle paylaşıyorum.

Sürekli hayatımı sorguluyorum. Beni rahatsız eden olayları sorgulayıp bana artı değer kazandırması için yeniden yapılanmam devam ediyor. Sanıyor musunuz ki artık her şey dört dörtlük. Asla. Hala bir çok konuda yanıldığımı görüyorum. Hala bazı kişiler iyi niyetimi kullanıyor. Bunlar yaşadığım sürece hiç bitmeyecek. Ölene kadar öğrenmeye devam edeceğim. Ben oldum artık demiyorum. Hayatımda her şey harika olmayacak. Bundan da üzüntü duymuyorum. Çünkü değişen dünya ile davranış biçimleri değişiyor. Teknolojinin değişmesi gibi insanlar da sürekli değişiyor. Çağa ayak uydurmak için bizim de değişmemiz gerekiyor.

İnsanlarla ilişkilerde zaman zaman zorluklar yaşıyorum. Sadece, beni rahatsız eden bir olayı düşünüp hemen çaresini bulmak gibi bir aceleciliğim var. Hayatımda olumsuzluk istemiyorum. İşte bir davranış biçimimi değiştirip rahat ettiğimde bunları sizlerle paylaşmalıyım diye düşünüyorum.

Şimdi geri dönüp hayatıma baktığımda şöyle bir manzara görmeye başladım. Uzun çalışma hayatının sonucunda hiç para biriktirmemişim. Tek yaptığım dost biriktirmişim. Hayatım boyunca dostluğa çok önem verdim. Hep ben çok zengin bir insanım derim. Çünkü çok dostum var. En büyük servet budur. Ne depremde yıkılıyor, ne sele kapılıp gidiyor, ne bankanın iflası gibi bir korku yaşıyorsun, ne borsa gibi düşünce değeri azalıyor, ne bir hortumcunun kurbanı oluyor. Gerçek dostlar bu gibi olumsuzluklardan etkilenmiyorlar.

Peki nerden buldun bu kadar mükemmel dostları diyeceksiniz? Çok haklısınız. Evet gerçek dostlarım var tabii. Ama benim yanlışlarımdan dolayı azalan dostluklarım da var. Neden mi? Çünkü onları hiç sorgulamamak gibi bir yanlış içinde yaşadım hayatım boyunca. Bir tane yanlışlığı fark ettiğim zaman genellikle bir daha o yanlışa düşmem. Ama dostluk konusunda bu kadar başarılı olamadım. Çünkü onlara gösterdiğim tolerans sonsuz oldu.

Onları sorgulamadım derken ne demek istiyorum biliyor musunuz. Atıyorum kafadan bir tane dostum hayatım boyunca; “Sen bir gün denize düşsen ben elbiselerimle hangi şartlarda olursa olsun atlar seni denizden kurtarırım.” diyor.

Ben o kişinin söylediği söze inanmışımdır. Bir gün başıma böyle bir şey gelirse bu arkadaşım beni kurtarır buna inanıyorum. Ama hiçbir zaman bu söylediğini kontrol etmek gibi bir düşünceye girmedim. Bir gün geliyor ki gerçekten denize düşüyorum diyelim ama o kişi beni kurtarmıyor. İnanılmaz gerekçeleri de var. Ondan sonra uyanıyorum. Tesadüf gibi birkaç kere daha denize düşüyorum bakıyorum ki artık bir mazeret bile öne sürmüyor. Ama benim can dostum gibi davranmaya devam ediyor. Sonra onu hiç sorgulamadan ona inanarak geçirdiğin yıllara acıyorum. Tabii ki hayatımı ona endeksleyip yaşamadım ama bir gün baktım ki güven duygusunun yerinde yeller esiyor.

Çok eski yıllardaydı. Çok önemsediğim, çok değer verdiğim bir arkadaşım yurt dışına gitti. Her yaz bir aylığına İstanbul’a gelirdi. Ve bana derdi ki; “Tülay ben kısa süre burada olacağımdan sana gelip gidemeyeceğim çünkü ailemle birlikte olmak istiyorum ama seninle de olmak istiyorum onun için sürekli sen gel hatta bu bir ay bizde kal. Bizden işe git gel.” Neden olmasın. Arkadaşımı çok seviyorum. Çok da haklı. Aynı durumda ben olsam o da bana aynı şekilde davranırdı dedim ve bir ay onlarda zaman geçirdiğim oldu. Bunu yaparken hiç rahatsız olmadım. Çünkü çok emindim. Bu yurt dışında yaşamak 7 yıl sürdü. Sonunda bu arkadaşım İstanbul’a temelli dönüş yaptı. O bana geliyor, ben ona gidiyorum. Bir gün;
-Bu akşam bize gelsene dedim ve şöyle bir cevap aldım.
-Son iki kere ben sana geldim artık gelmem, sen gel.

Nasıl yani? Tabii bu nasıl yani’yi içimden söyledim. Şimdi düşünüyorum onun hiç suçu yok. Suç benim. Suçum aşırı verici olmak. Yani hiç sorgulamadan. Hiç o kişiyi sınava sokmadan. Bu olaydan sonra akıllandığımı sanıyorsanız yanılıyorsunuz.

Sonra bir başka arkadaşım haftanın en az 3 gününü bizim evde geçirirdi.. Birlikte sinema, tiyatroya giderdik. Onun evi uzak olduğundan sizde kalsam olur mu derdi ben de çok sevinirdim. Ayrıca hep ben de ısrar ederdim. Ne olur kal gitme diye. Bu olay uzun süre böyle devam etti. Günlerden bir gün onların evinin yakınındaki bir yerde konsere gittik. Giderken zaten anneme; “Anne ben bu gece gelmem, merak etme” dedim. Çünkü onun evinin bu kadar yakınındayken ve gece saat 01.30 gibi bir saatte neden ben eve geleyim ki, onun evinde kalırız diye düşünmüştüm.
Konserden çıktık.
-Bu gece ben de seninle gelmek istiyorum, anneme zaten sende kalacağımı söyledim dedim.
Bana şöyle bir cevap verdi;
-Kusura bakma Tülay seni misafir edemiyeceğim, evim misafir ağırlamak için uygun değil.
İnanamadım, ve ben o gece tek başıma gece yarısı eve gelmiştim. Ama hani korkudan da donuma yapmıştım
O geceden sonra herhalde çok özel bir durum vardı, ben yanlış anlamışımdır diye üzerinde durmadım ama onun evine özellikle gitmeye çalıştım ama asla başaramadım.

Yıllarca sandım ki gerekirse benim ona gösterdiğim misafirperverliği o da bana gösterir. Yanılmışım. Sonra bunun benimle ilgisi olmadığını misafirperverlik konusunda belki de bir kötü deneyim yaşamış olduğunu düşündüm, ya da yetiştiriliş biçimi, ailenin yapısı olarak düşündüm. Bunu anlayışla karşılıyorum. Ama o zaman kendisinin de kimsenin evine gitmemesi gerekir. Çünkü insan kendini kullanılmış hissediyor. Şimdi daha anlayışla bakıyorum.

Bütün bunlardan sonra akıllandım mı sanıyorsunuz? Asla. Yine dostluklarımda aynı hataları yapıyorum.
Yine karşımdakini mutlu etmek adına ya da birlikte olmak için oluşması gereken ortamı hazırlama konusunda hep öndeyim:

-Ben gelirim, sen bu saatte dışarı çıkma.
-Dur ben onu alıp sana getiririm, sen uğraşma onunla.

Bunlardan vazgeçer miyim? Sanmıyorum. Geçen yıl biri ile tanışmıştım. Bir kere oturup uzun uzun sohbet etme imkanımız oldu. Sonra kendisini 1,5 yıl gibi hiç görmedim. Bir gün tekrar karşılaştık. Sohbet ederken görüşmediğimiz bir yıl içinde yaşadığı çok önemli bir olayı anlattı. Bir gece eşiyle kavga etmişler ve o gece nerdeyse ayrılık noktasına gelmiş ve gece saat 01.00 gibi evi terk etmiş. Bir anda nereye gidebilirim diye düşündüm diyor. İlk aklıma gelen sen oldun ama bir kere tanıdığım insanın evine nasıl giderim diye düşündüm ve gelmedim. Ama o gece ilk aklıma gelen sen oldun diyor. Bakar mısınız nasıl bir güven duymuş ki kişi zor durumunda ilk aklına gelen ben olmuşum. Bu inanılmaz hoş bir duygu. Ama bu kişi hayatın içinde duruşuna karar vermiş biri olduğundan içinde bulunduğu duruma hemen çare bulmuş ve yoluna devam etmiş biri. Ama bazen kullanılan olabiliyor insan.

İşte artık dostları sınava sokmanın zamanı geldi. Artık daha seçici olmanın zamanı geldi. Artık çoktan ziyada az ve öz olmasının zamanı geldi. Artık kaybetme korkusunun aşıldığı zaman geldi. Kişilerin ben şunu yaparım ben bunu yaparım diye ahkam kesmelerini gözlemleme ve sorgulama zamanı geldi.

Bu türlü dostları biriktirmenin hiç manası olmadığını düşünüyorum artık. Dün yolda tanıştığım kişinin hayatıma daha çok katkı sağladığını görmeye başladım. En azından hiç beklentisiz. Bu türlü bana hiç katkısı olmayan ama “senin dostunum” diye bana sarılan kişilerin sadece negatif enerjilerini taşıdığımı fark ettim.

Bir başka konu daha var. Hangi dostumuzla neyi paylaşıyoruz?
Biriyle sinemaya veya tiyatroya gitmekten hoşlanırsın.
Biriyle sabahlara kadar oturup felsefe konuşursun.
Biriyle sohbet ederken hiç utanmadan onun omzuna başını koyar ağlarsın.
Birisine çok güvenirsin, bilirsin ki başın sıkışsa ilk yanında olacak kişi odur.
Birisi vardır ki, çok eski yıllardan beri gelen bir arkadaşlık. Çok seversin, çok iyidir, ya da sadece zararsızdır. Artık hayata bakışınız değişmiştir ama olsun. Yine de onu çok seversin.
Birisi vardır ki onun görüşlerine çok güvenirsin, ona bazı konuları danışırsın.
Birisi vardır ki, belirli konularda uzmanlığı vardır ve bu konu senin de çok ilgini çekiyordur.
Birisi vardır ki, seni yeni teknoloji ile tanıştırır ve senin yeniliklerle tanışmanı sağlar,
Birisi vardır ki vizyonu çok geniş biridir ondan etkilenirsin.
Birisi vardır ki motivasyonu yüksek biridir onunla beraber olduğunda kendini iyi hissedersin.
Birisi vardır ki sana yol göstericidir.
Birisi vardır ki çevresi çok geniştir. Onun sayesinde bir çok insan tanırsın.
Birisi vardır ki onunla sadece geyik muhabbeti yaparsın. Canın sıkkın olduğunda onunla birlikte olursun, bol bol gülersin, eğlenirsin.
Birisi vardır ki hayatın içinde duruşuna saygı duyarsın ve kendine örnek olarak seçersin.
Birisi vardır ki, kimseye anlatamadıklarını ona anlatırsın. Yani sır küpü.

Şöyle bir dostlarınızı gözden geçirin, kiminle ne yapmaktan hoşlanıyorsunuz. Kime ne kadar güvenebilirsiniz. Gereksizleri attığınız zaman geriye kaç kişi kalıyor. Hani zaman zaman evimizde temizlik yaparız, hep dursun bir gün kullanırım deyip hiçbir işe yaramayan eşya, giyim ya da mutfak malzemelerini temizleriz. Artık zamanı geçmiş ya da daha iyisine sahip olduğundan kullanmadığımız eşyaları atarız. Eğer atmaz ve sürekli alırsak zaten bir müddet sonra eve sığmamaya başlarız. Kullanmadığımız halde bir sürü eşya için emek harcarız. Onların tozlarının alınması gerekir. Onlara evimizde bir yer ayırırız ama hiç kullanmayız. Ama bazıları vardır ki bizim için çok önemlidir. Yeni teknoloji olarak daha iyisi olduğu halde ondan bir türlü vazgeçemeyiz. Ya da hiçbir fonksiyonu olmayan bir bibloyu sırf hatırası var diye atamayız. Bence atmamalıyız da. Hiç siz yaşlandın artık, evim de müsait değil artık diye yıllardır evinizde yaşayan köpeğinizi veya kedinizi sokağa bırakır mısınız? Hayat bir yürüyüştür. Bu yürüyüşte bazıları geride kalır. Bazıları da bizi geçer gider.

KENDİ DÜŞEN BİR ADAMI BIRAK DÜŞSÜN, ŞAYET BİR BAŞKASI TARAFINDAN İTİLMİŞSE ONU TUT.
MACHIAVELLI

Bu sözü okuduğumda çok sevdim.

Hayatın bu yürüyüşünde yavaş yürüyen var, hızlı yürüyen var. Hem hızlı yürümek istiyorum hem de çok yavaş yürümek isteyen birine kızmak yanlış olur diye düşünüyorum. Onu kendi kaderine bırakmanın doğru olduğunu düşünüyorum. Çünkü o senin hızına yetişemeyince sen onun yavaşlığına uyum sağlamaya başlarsın. Ki bu çok kötü olur. İşte hayatın içinde hızlarımız birbirine eşit değilse yürümenin keyfi olmuyor. Bir de en önemlisi hep öndeki koşana yetişmek gibi bir çabamız olması gerekir. Bu yürüyüşte tabii ki çok değer verdiğin ama yürümekte zorlanan bazı dostlarını sırtlayabilirsin. Ama hadi çok zorlandın 2 kişiyi sırtına aldın. Daha fazlası senin yürümene engel olur. Ama senin hızlı yürümen belki ilerde onları da geri kalmışlıktan kurtarır.

Bir gün bir arkadaşımdan beklediğim davranışın gelmemesinden üzüntü duyarken şöyle bir mail gelmişti;
DOSTLAR IRMAKLAR GİBİDİR, KİMİNİN SUYU AZ, KİMİNİN ÇOK.
KİMİNDE SADECE ELLERİN ISLANIR,
KİMİNDE RUHUN YIKANIR BOYDAN BOYA.

İşte bunu okuyunca bütün kızgınlığım bitti.

Ama onları hayatımızdan çıkaralım çöpe atalım ve bir daha asla görmeyelim anlamında değil. Sadece onlara ayıracağımız zaman dilimlerinde daha hesaplı olmak gerekli diye düşünüyorum.
Bence GEOTHE bu konuda oldukça düşünmüş ve şöyle demiş; KARDEŞLERİMİ ALLAH YARATTI, FAKAT DOSTLARIMI BEN BULDUM.

Bütün ilişkilerim için; SIRTINDA YÜRÜMEK İÇİN DEĞİL, YANINDA YÜRÜMEK İÇİN DOST ARIYORUM.

Eğer yılların dostluklarını sorguladığımda gerçekten endişelerimde haklı çıktıysam çok üzülüyorum. Böyle bir duyguyu kimsenin yaşamasını dilemiyorum. Bir arkadaşım için kuşkuya kapıldığımda sonunda mahcup olmayı tercih ediyorum. Keşke onunla ilgili kuşku duyduğum için bana çok kızsa

Keşke aşağıdaki olayı yaşasam. Bu yazı bana mail ile gelmişti. İşleyen sistemin tarih aralığını bilemiyorum ama hoş bir olay;

“İngiltere’de yargıçların maaşı yoktur. Onun yerine ihtiyaçları oldukça kullandıkları kredileri ve sınırsız çek defterleri vardır. İngiliz devleti hakimlerine o kadar güveniyor yani. Bir gün hakimin biri bir bankaya gidip 1.000.000 foundluk bir çek bozdurmak istediğini söylemiş. Tabii ortalık birbirine girmiş. Banka yöneticileri en üst makamlardan onay almadan bu kadar parayı veremeyeceklerini söyleyip hemen İçişleri Bakanlığı, Adalet Bakanlığı ve Başbakanlık gibi yerlere telefon etmişler. Ancak aradıkları her yerden gelen cevap aynıymış: ÖDEYİN.

Gel gelelim bankada o kadar nakit yokmuş. Hakimden ertesi gün gelmesi rica edilmiş. Ertesi gün para bir bavul içinde hazırlanmış. Aradan birkaç gün geçmiş. Hakim çıkagelmiş. Parayı bankaya geri vermek istiyormuş. Banka yönetimi hemen bakanlığı aramış. Derhal bakanlık müfettişleri devreye girmiş ve hakime hareketin sebebini sormuşlar. Hakim; “Kraliçe’nin hükümeti bize gerçekten bu kadar güveniyor mu? Onu sınadım.” cevabını vermiş. Raporlar bakanlığa iletilmiş ve aynı gün hakim azledilmiş. Adalet bakanlığı hakime gönderdiği yazıda gerekçeyi şöyle açıklıyor: Kraliçe hükümetinin saygın bir hakimi, devletine güvenmiyor ve onu sınıyorsa, devlet ona asla güvenmez.”

Bu çok güzel bir olay ama dostluk adına yapılması gerekenleri hiç yapmadığın halde vay sen benim dostluğumu sınıyorsun diye gidene de güle güle diyorum. Yolları açık olsun. Dostluğumun değerini bilen, yalnız benim onu aramam ve onunla birlikte olmak için onun yanında olduğum zaman mutlu olan değil, benimle birlikte olmak için çaba sarf eden dostlar istiyorum. Yüreğime sadece hak edenler girsin. Ben hurdacı değilim. Bana daha çok sarılanı da sırtımda taşırım.

Bazı insanlar odaya girdiğinde çevre aydınlanır, bazıları da çıktığında. Ben odaya girdiğinde çevreyi aydınlatacak dostlar arıyorum. Geldiği zaman boşluk doldursun istemiyorum. Benim istediğim gittiği zaman yeri dolmayacak kadar önemli olsun. Ona karşı olan alışkanlığımı bilsin ama şımarmasın.

Çok mu şey istiyorum dersiniz? Ama bunları istemezsem yaşamanın ne anlamı var ki

Hoşça kalın dostlar

Sevgiler
Tülay Bilin
tulayb18@gmail.com

imdb puanı : 6.1/10
Yapım : 2006, ABD
Tür : Animasyon / Aile / Komedi / Macera
Yönetmen : Roger Allers
Senaryo : Steve Bencich, Ron J. Friedman
Seslendirenler : Ashton Kutcher, Martin Lawrence, Jane Krakowski
Müzik : Paul Westerberg
Dağıtım : Warner Bros
Süre : 1 saat, 39 dk.
Gösterim Tarihi : 29 Aralık 2006
Konusu:Sony Pictures Animation’ın ilk uzun metrajlı animasyon aksiyon-macera komedisi “Open Season/Çılgın Dostlar” da, beklenmeyenler gerçekleşiyor. Vahşi doğada yaşama becerisini yitirmiş, evcil bir bozayı olan Boog (Martin Lawrence) bir deri bir kemik kalmış, hızlı mı hızlı konuşan geyik Elliot’la (Ashton Kutcher) tanışınca bütün dünyası alt üst olur. Elliot, Boog’u, park korucusunun garajdan bozma rahat evini terk etmeye ve açık havanın harika tadına bakmaya ikna edince, işler çabucak sarpa sarar. Av mevsiminin başlamasına üç gün kala ormana giren Boog ve Elliot hızla ortama ayak uydurmaya koyulurlar. İkilinin, orman sakinlerini, yaşam alanlarını geri almak üzere birleştirmeleri için el ele vermesi gerekmektedir!
Yorumlar:Eğlenceli, hareketli bir çizgi film. bu tür çizgi filmlerde dostluk kurma tarzı fazla klişe olmaya başladı bana kalırsa..önce bir reddediş, bir tarafın daima daha aptalımsı gösterilmesi, değerin sonradan farkedilmesi, pişmanlık ve sıkı dostluk:) ıce ıge deki, shrek teki gibi.. fakat bu klişe klişe bile olsa eğer farklı tarzda ve süslemeyle yapılmışsa yine de tutuyor, eğlendiriyor. filmde en sevdiğim kirpimiydi neydi onun baygın sessizce “dooostuuummmm” demesi:)….

Öyle sabah uyanır uyanmaz yataktan fırlama
Yarım saat erkene kurulsun saatin
Kedi gibi gerin, ohh ne güzel yine uyandım diye sevin..
Penceri aç, yağmur da olsa, fırtına da olsa nefes al derin derin
Yüzüne su çarpma, adamakıllı yıka yüzünü serin serin
Geceden hazır olsun, yarın ne giyeceğin
Ona harcayacağın vakitte bir dilim ekmek kızart
Çek kızarmış ekmek kokusunu içine
Bak güzelim kahvaltının keyfine..
Ayakkabıların boyalı olsun, kokun mis, önce sana
güzel gelsin aynadaki siluetin
Çık evinden neşeyle, karşına ilk çıkana gülümse,
aydınlık bir gün dile
Sonra koş git işine, dünden, önceki günden, hatta
daha da eskiden yarım ne kadar işin varsa hepsini tamamla, ohhh şöyle
bir hafifle Bir güzel kahve ısmarla kendine, seni mutlu eden
sesi duymak için alo de
Hiç işin olmasada öğle üzeri dışarı çık Yağmur varsa ıslan, güneş
varsa ısın, hatta üşü hava soğuksa
Yürü, yürürken sağa sola bak, öylesine değil,
görerek bak Çiçek görürsen kokla, köpek görürsen okşa, çocuk
görürsen yanağından makas al..
Sonra, şöyle bir düşün, kimler sana yol açtı, sen
çok darda iken kimler seni ferahlattı,
hani kapını kimsenin çalmadığı günlerde kimler kapını tıklattı?
Ne kadar uzun zamandır aramadın onları değil mi?
Hadi hemen uğrayabilirsen uğra, arayabilirsen ara
Hatırlarını sor, öyle laf olsun diye değil, kucaklar gibi sor..
Bu sadece onların değil, senin de yüreğini ısıtacak,
yüzünde güller açtıracak..
Günün güzeldi değil mi? Akşamın da güzel olsun..
Yemeğin ne olursa olsun, masanda illaki kumaş örtü olsun.. Saklamatabakları, bardakları misafire
Sizden ala misafir mi var bu dünyada
Ailecek kurulun sofraya, öyle acele acele değil, vazife yapar gibi hiçdeğil, şöyle keyife keyif
katar gibi, lezzete lezzet katar gibi, eksik bıraktıklarını tamamlar
gibi tadına var akşamının..
Gece evinde, dostların olsun Sohbet mezen, kahkahan içkin olsun..
Arkadaşım, hayat bu daha ne olsun?

Ama en önce ve illaki sağlık olsun!

Mc Sefalet

Dj Ataman Feat Mc Sefalet – Bedduamsin
Dj Ataman Feat Mc Sefalet – Donecegiz Vatana
Dj Ataman Ft Mc Sefalet – Bedduamsin Remix
Mc Sefalet – Gitme Yar
Mc Sefalet – Sahte Dostlar
Mc Sefalet – Seviyorum Seni
Mc Sefalet – Umut Dolu Yarinim
Mc Sefalet & DJ Arda D – Bastir Karadeniz
Mc Sefalet & Dj Ataman – Disco da bir string
Mc Sefalet & Dj Atilla – MSN nin basinda
Mc Sefalet & Leyla – Kopamam Senden
Mc Sefalet & Ugur-E & Karakuvvet – Sadece Sen
Mc Sefalet & Leyla – Sevdigim (Demo)

TIKLA İNDİR

Tavsiyeettim.com yenilendi. Yenilenmeye devam edecek. Lakin şevkimizin kırılmaması için sizden gelecek desteklere ihtiyacımız var. Bunlar nelerdir? Site hakkında eleştiri ve önerilerinizi bu başlık altında yazmanız, blog ve sitelerinizde tanıtmanız veya bannerlarımızı kullanarak ziyaretçi yollamanız. Çok mu şey istedim?

En azından bloğumun en çok yorum alan yazısı bu başlığı yapabilirsiniz. Fikir, öneri ve eleştirilerinize çok ihitiyacımız var ve önemsiyoruz. Bunu bilin yeter.

Yeni site açıldığında bir logo yapmıştım. Gördüm ki birçok site ile aynı çizgiyi taşıyor. Yeniden tasarlıyayım derken sunipeyk sürpriz yapıp bizim için logo tasarladı yolladı. Hemde iki tane. Bizde beğendiğimizi hemen yerleştirdik. Kendisine sonsuz teşekkürler ediyoruz. Ayrıca peykit ilan sitesinde de bannerlarımız dönüyor. Bize fevkalede katkısı oldu. Özellikle üye sayısına olan etkisi ile.

Tavsiyeettim ilk açıldığında ben lisedeydim. Siteyi bilgisayar hocamla açtım. Hemde sadece 20 ytl’ye domain tescil parası ödeyerek. Alanı o zaman Cansel hocam karşıladı. Siteyi ilk sunipeyk tanıttı. İlgi alaka arttı. Birçok blog bizden bahsetti ve alan yetmez oldu. Daha sonra büyük bir alana geçtik ve şimdi dedıkeytıd sörvırdayız

Siteyi yine hocam kurdu. 9.9.0 versiyonunu kullanıyoruz. Bu sürümde image uplod modülü çalışmıyordu. Hocam onuda halletti ve çalışır hale getirdi. Ardından video olayınıda çözdü ve oda aktif hale geldi. Şimdide pligg’e özel bir modül yazıyor. Umarım onuda sorunsuz çaıştırabiliriz. O modül hakkında kısa bir bilgi vermem gerekirse; üyelere tavsiye soruyorsunuz ve üyelerde sizin için tavsiyeler giriyorlar

Siz bilmeden gömeden gizli gizli bu siteye kimler destek verdi tek tek açıklayayım.

Cansel Hocam hiç aman aman demeden her dediğimi yaptı. En içten dileklerimle teşekkürlerimi sunuyorum.

Oyyla‘dan Gökhan kafamıza takılan tüm sorulara anında cevaplarıyla bize danışmanlık sağladı.

Eray, sitemizin fanlarından. Burası olmuş burası olmamış ile bağırıp çağırdı. Bazen saatlerce telefonlarda tartıştık, konuştuk. Zamanını ayrımaktan hiç kaçınmadı.

Sunipeyk, abartıyorsun diyor ama en büyük desteği o verdi. Sitemi iki defa tanıttı. Tüm sorularıma her zaman cevap verdi.

Süleyman Sönmez, o pek sitelere üye olmaz. Seçkin sitelerde yer alır. Bizim sitemize üye oldu, link verdi. Önerileri ile ampülleri yaktı.

Eminimsi, grafikleri ile destek sundu. Serverın ilk dört aylık kirasınıda o ödedi.

Eda ablanın kadın gözlüğü ile sitemize yorum bırakması..

Lotus Medya‘dan Manhem ve sevgili ortağı, her türlü sorunlarıma destek sundular. Projelerimi dinlediler ve önerilerde bulundular. İkiside büyük işler yapan bir ajansın sahibiler ve onlardan birkaç cümle cevap almak onca işlerinin arasında benim için birşeyler yapmaları inanın çok hatrı geçen şeyler.

Gökçen Karan, sorularıma hızlı ve net şekilde cevap vermesi beni hem şaşırttı hemde memnun etti.

Webrazzi, siteden ilk barkampta bilgileri oldu ve o zamandan beri sürekli mailleşiyoruz. Zaman ayırdığın için teşekkür ederim.

Gtalktan destek sunan mert alemdar, idriscin, kıvanç hocam, çinli, tuğçe, naim…

Msnden destek sunan oky, sinema yazıları ile kusmuk, parasıyla alper, cihangir abi ve ismini sayamadığım tüm dostlarım.

Ceyhunum Aksanımı unutmuşum, sanada teşviklerin için bol bol teşekkür.. Niye yazmıyorsun be abi

Sizi seviyorum Hala sevmemi istiyorsanız desteklerinizi sunun. Şaka yahu alınmayın

Son olarak tavsiyeettim’in bir önceki ekibi naim, tuğçe, çinli öpüyorum sizi….

En son olarak inanın çok duygulandım, yazıyı en baştan yeniden okuyunca. Hiçbir kariyeri olmayan bir öğrenciyim. Sizinle gerçek hayatta tanımadım. Akrabamda değilsiniz. Sadece ortak bir duygumuz var. Blog yazarıyız, bilişimciyiz. Gerçek hayatta bu nedenle karşılaştık ve benim için elinizden ne geldiyse yaptınız. Bu benim için bir mucize. İnanın öyle..

Geçenlerde Süleyman abi için demiştim.. İnanın sizi seviyorum, kardeşinizin kahrını çektiğiniz için. Sadece bu listeyi değil bloğumu ziyaret eden ahkam kesen sitelerime destek sunan herkesi.

Saygı ile…

Gölgeler dostum. Işıklar sakladıklarım.
Umulmadık mekanda bulmuşum kendimi.
Sevseler vurgun. Kanatanlar unuttuklarım.
Karanlık odamda kurmuşum bendimi.

Bırakın. Bırakın düşüneyim.
Bırakın. Bırakın gideyim.
Bırakın. Bırakın ruhi-firar edeyim.
Bırakın. Bırakın biteyim.

Hayallerim ölüm. Ümitler açlığım.
Zararlardan dönüşlerde kanattım yüreğimi.
Doğru bildiklerim zulüm. Çaresizlikler kabahatım.
Uçurumlardan düşüşlerimde sattım sahteleri.

Bırakın. Bırakın seveyim.
Bırakın. Bırakın öğreneyim.
Bırakın. Bırakın doğrularla incineyim.
Bırakın. Bırakın hüzünleneyim.

Bırakın.

bazı insanlar vardır, yaşamınıza sadece güzellikleriyle dahil olmuşlardır. kötü yanlarını sakladıkları için değil, güzel ve doğru ve de iyi oldukları için. öyle olmaya çabalamadan öyledirler ve siz onları hep güzellikleri, incelikleri ve iyilikleri ile anımsar , iyi ki varlar dersiniz.

evliliğin getirdiği yeniliklerden biri de, evlendiğin kişinin sosyal çevresine, ama sıkı ama gevşek bağlarla dahil olmaktır. işte, hayatımda olmalarının bana büyük güven verdiği elvan ve levent ; iyilik iyiliği getiriri kanıtlarcasına elvan sayesinde hayatıma dokunmuş olan onun güzel ablası fatma da, hakan sayesinde hazıra konmuş olduğum dostlarımdır.

bu cumartesi ortaköy’e gittim. ne kadar uzun süredir, çok yakınında olmama rağmen gitmemiş olduğuma kızarak , ne kadar özlemiş olduğumu fark ederek sahilde keyif yaptım. gitmemin asıl nedeni ise, Fatma’nın çıkarmış olduğu cıvıl cıvıl şiirler kitabının şerefine düzenlenmiş olan imza günüydü. kötü günlerimde hep yanımda bulduğum dostlarımın hep iyi günlerinin olması, o iyi günlere tanık olmak mutluluk verici.

fatma çok şirin bir kitap hazırlamış çocuklar için. şiirler, resimler çok güzel.şiirleri Fatma Küçüktaş’tan , resimleri Deniz Üçbaşaran’dan.

çok özenli bir çalışma olmuş.

ben küçükken ya da hadi genelleyip söyleyeyim, biz küçükken çocuklar bu kadar düşünülmüyor muydu? bugünkü gibi, onlar için yazılmış şiir kitapları, onlar için çıkarılmış opera masalları onlar için düşünülmüş tasarlanmış müzeler, etkinlikler falan yoktu. ya da vardı da benim hiç haberim olamadı. bir mavi ciltli küçük milliyet kitaplarını hatırlıyorum. mesela, kendimin küçücük halini, minik mavi ciltli ‘i Fadiş’i okurken görebiliyorum şu an. çok sevimliyim. bir de ‘şişkolarla sıskalar’ , ‘Pippi uzunçorap’, ‘palavracı baron’ , ‘bir şeftali bin şeftali kitaplarını o seriden okuduğumu hatırladığım, can yayınlarının çocuk serisini hatırlıyorum.

şimdiki çocuklar çok şanslı.

işte onlar için tasarlanmış olan’ cıvıl cıvıl şiirler’, fatma gibi cıvıl cıvıl ve onun kadar güzel.

ellerine, yüreğine sağlık Fatma.

şu hayatta, güzel ve zarif insanlar kadar dünyaya yakışan başka bir şey olduğuna inanmıyorum. keşke dünya onlar kadar zarif ve incelikli olabilse. bloglar aracılığıyla tanıştığım, bununla kalmayıp güzel bir akşamüstü ,sohbetini de tanıma fırsatı bulduğum ekmekçi kız gibi.doğum gününü kaçırmışım. ama bu, ona buradan mutluluklar dilemem ve neden bilmem birdenbire bunu seçeyim onun için dediğim şu şarkıyı ona iyi dileklerimle yollamam için engel değil.

mutlu yıllar ekmekçikız…

Bilmem. Acep “neden bu facebook tutulmuş olabilir?” diye düşünürken birkaç cevap geldi aklıma yazmaya başladım. Cevapları minibüste buldum, ne kadar sağlıklı olur bilemem.

Günlerden bir gün zoque‘da dolaşıyorum. İmzalar dikkatimi çekti: “Blogum” “Sitem”. Hemen hemen herkesin bir blogu vardı artık. Benim ilk tanıdığım blogcu Ferruh Mavituna idi. Sitesine girer blog böyle birşey der siteyi kapatırdım. Biri bana “blog ne abi diye?” sorsa nasıl anlatayım ki gir bak deyip ferruh mavituna’nın bloguna yönlendirirdim. Günler birbirini kovaladı ben hala blog yazmaya başlamadım. Sanırım hala kafamda birşeyler oluşmamıştı.

Derken blogcu diye bir siteden haberdar oldum. Girdim üye oldum. Yazmaya başladım. Ne yazıyordum diye sorarsanız oradan buradan öğrendiğim siteleri kafama göre tanıtıyordum. Birer cümle misali. Günler birbirini kovalarken site sahipleri teşekkür etmek için kapımı aşındırmaya başladı. Kimi zaman “aaa bu bizim faikin sitesi” diye yorum bırakanlarda oldu. Gün geldi wordpress.com altında doğru düzgün birşeyler karalamaya başladım. Artık blogcuydum.

Blog yazdığım her saniye arkadaşlarımıda bu dünyaya çekmek istedim. Çünkü hiç blogcu arkadaşım yoktu. Yazarken otomatikman da okur oldum. Herkesin blogunda Necmi süper yazmışsın be oğlum yorumlarını gördüğümde içim kararıyordu. Benim niye blogcu arkadaşım yok diye sızlandım durdum. Belkide arkadaşlarıma “hadi sizde yazın çocuklar” dememin sebebi buydu. Lakin başarılı olamadım.

İnsanlar yazmak fotoğraflarını paylaşmak öyle veya böyle paylaşmak istemelerine rağmen bir türlü bu dünyaya giremiyorlardı. Nedeni ise bu işi becermek için ön bir bilgi gerektiğini düşünmeleri idi sanırım.

Derken Tuğçe‘ye yazı yazdırmaya başladım. Tugce.wordpress.com bendeydi. Sanki onun için yer ayırtmıştım. Halbuki onun için değil biricik sevgülüm için yer ayırtmıştım. İyi ki sevgilim yerine arkadaşıma verdim blogu. Buradan öğrendiğim aşklar geçici dostluk ise kalıcı idi.

Günler birbirini kovalarken facebook diye bir alet ortaya çıktı. Ondan öncesinde birçok mecra bu yolla para bassa da facebook tüm gazete manşetlerinde yerini aldığından bir başka olmuştu.

Artık herkes kolay bir şekilde paylaşımda bulunabiliyordu. Fotoğrafını bir yere yüklediğinde bak nasılım diye sormasına gerek yoktu. Zaten herkes facebookta. Bir yazı, yorum yazdı herkes okudu, fotoğraf yükledi arkadaşları gördü, gruba üye oldu kimliğini belli etti. Lisede Ekonomi hocası “Çocuklar siz siz olun cumhuriyet bayramlarına bayrağınızı kapın gidin.” derdi. Nedenini ise şöyle açıklardı; “Uydudan bizi izleyen dış mihraklar bu kalabalıkları görsün ki bizden korksun”. Artık uyduyada gerek yok facebookta ne mutlu türküm diyen binlerce kişi var. Değil mi?

Binlerce kişiye hitap ettim. Kampanyalar ile hiç tanımadığım bilmediğim yüzleri sevdim. Gün geldi mutlaka takip etmem grektiğini düşündüğüm blogların listesini çıkardım;

Sunipeyk: Ben bu sayfayı hazırlayan kişinin 18-19 yaşında bir üniversite öğrencisinin olduğunu düşünüyordum. Hatta Zoque’da yaş yazan kısımda 30′lu bir rakam gördüğümde yalandan olduğunu hep varsaydım. Neden bilmiyorum ama Sahip’e orda yalancı damgasını vurdum, haddim olmayarak. Toplantıda onu gördüğümde şok oldum. Halbuki forumda çocuğumu alıp gelicem demişti. Onunla tanışmak çok büyük bir şans. Bana yaptığı desteği şu blog aleminde kimse yapmadı. Kendimi ona çok borçlu hissediyorum.

Sitesine her girdiğimde yeni birşeyler öğreniyorum. Standart nedir ne değildir herşeyi ondan bildim, gördüm. Tanıttığı siteleri acep nereden buluyor diye hep düşünürdüm.

Tekmetokat: İki elim kanda olsa tek okuyacağım blog oky’ındır. Bazen tasvirlediği vaka, fikir ve kişileri şahsi düşüncelerime o kadar yakın buluyorum ki bu adam benim hayatımı dışarıdan takip ediyor zannediyorum. Ölünce şöyle bir geriye bakıp arka planda neler oldu görebilirsem ilk bakacağım oky’ın yazı yazarken neleri düşündüğü olacak. Umarım bir gün tanışırız.

Süleyman Sönmez: Ne yazmamı bekliyorsunuz? Yazmayacağım sadece bir fotoğraf göstereceğim;

Görüldüğü üzere Süleyman abi en içten en iştah kabartıcı tavsiyelerde bulunuyor. Herkesin ama herkesin kazanmasını istiyor. Onu hala takip etmiyorsanız yazık derim. Çok şey kaybediyorsunuz..

Biri hanimiş Cisday mi dedi? Onun yeri apayrı. İlk takip ettiğim günden itibaren Eloy’un mücadelecei yönüne hayran kaldım. Arada sesini duymak için arar sorarım. Hala kaydetmeyi akıl edemediğim iki ev telefonu var. Şimdi aklıma geldi cebi hala yok. Yahu oda vardı -doğru- onuda kaydetmedim. Hay aklımı…

Nahnu: Neden niçin ve nasıl bu blogu soluksuz okuyorum, hiçbir fikrim yok.

Kusmuk: Yoksa siz hala görmediniz mi? Çok sevdiğim güzel insan, tanıdığım en baba sinemacısı. Yazıları bana kazandibi gibi geliyor. Birde üstüne dondurma koydunmu ölene kadar o masada kalmak istersiniz diye düşünüyorum.

Konuyu Ferruh Mavituna‘dan açtık ondan bahsetmedik. Ayıp olur mu? Mutlaka. Baştada dediğim gibi blog neye benzer ondan bildim öylede gitti.

Wolkanca, Selim Tuncer, Bilgisiz, Volkan, Mert, Murat, Onur, Arda, Wanadooo…

Daha bir sürü kişi var ama rss’ten takip ettiklerim bunlar olduğundan yazamadım. Siz onu boşverin sona sakladığım iki bombayı kaçırmayın.

Eda Suner: Ne yazayım bilemiyorum. Kelimeler yetmez ki. Hangi insan bu kadar sevecen, bu kadar şeker olabilir ki? Hayat arkadaşı adaşım ise bir başka destan yazmak için yaşıyor diyebilirim. Onunla ilk blog yazarları toplantısında tanıştım ve inanılmaz şeker dünyasına katıldım. Pratik zeki ve bir o kadar paylaşımcı.. Herkesin kendisine bir tane istediği abla. Abla dedim Hacc’da olan ablam geldi aklıma. Beni rüyasında görmüş hemen telefona sarılmış. Özledim valla

Son dakika golü; Manhem. Abi inan buraya çok şey yazacağım ama takatim kalmadı. Seni Nahnu ile karıştırıyorum ama olsun . Manhem’in en sevdiğim yönü tasarıma bakış açısı ve tasarladığı web sitelerindeki ahenk. Hiç gözünüz yorulmuyor, insanın çıkası gelmiyor.

Facebooktan bahsedecekken nerelere geldik? Belki daha birçok şey yazacığız ama süremiz doldu. Yazıyı yazarken bana eşlik eden Mor ve Ötesi‘ne teşekkürü bir borç biliyorum. Ayrıca meseneden sürekli dürten Tuğçe‘yede “allah seni ıslah etsin hemi” demekten kendimi alamıyorum.

İyi seyirler sayın seyirciler… Son olarakta aşağıdaki fotoğrafta yer alan eloy ve manhem’in nereye baktığını bilirseniz İstanbul’un herhangi bir köşesinde size sıcak çikolata ısmarlayabilirim. Yardım almak tehlikeli ve yasaktır Fotoğraflar zoque‘dan alınmıştır. Tüm hakları zoque‘ya aittir.