Stooping yet again

(For nobody but yourself)

Always playing the scorned victim

But pity makes you shitty friends

I know because it was you

Who bullied and nagged and expected too much

Manipulating me into being your crutch

I walked away, and I felt peace at last

I walked away, and you felt the ground hit your ass

Maybe that’s why you act out in spite

With your repetitive ways and words meant to cut

Bring me up, pull me down, but just enough kindness to keep me around

Because God forbid, I’d be as good as you

You with your tricks

Constantly crying, and sniveling and whining

But I saw you look up to see if we were watching

And when you saw that we were

The bodies started flying

You huffed and puffed and threw yourself down

Class act drama queen, sans the crown

I roll my eyes as enough is enough

You hike up your skirt as tough comes to rough

Bending and binding, plugged up with shower toys

Grunting and gasping

Gasping for more?

Don’t worry you’re not a whore

Whore’s get paid

Like you said, it’s nothing

…Except fucking for room and board

Again I roll my eyes, this time at your shitty lies

And you said before, your eyes, they shit lies.

It’s one of these nights I need to talk about him. Again.
I’m sorry.
But you know what, I’m sick of this…planet. This world. I can’t stand another minute of being here and now. My dreams. That’s what’s ruined me.
Why did I have to be so over-natural?
Why did I have to dream…?
As I’ve stated before (see: When Did My Heart Go Missing) I’ve been having really weird dreams. Alive dreams. With him. What is he?
I came to the conclusion that he is my “soulmate”.
If that’s what I can call it.
God…it’s hard.
I know I will never be happy with normality.
All my relationships are ruined because of me looking for him in every breath, in every single moment. I miss him.
And there’s no way I can find him.
I’ve tried everything there is to communicate.
But no.
Seems that even my only talent, to search into people’s minds has shrunk with time. I want to do that again.
Sometime.
People around the world move objects with their minds, hypnotize, make things happen…. Generaly… Supernatural things. [I'm tired.]
[Can't be coherent.]
Why can’t I find my gift again?
Why did I have to overthink it?
Now I’ve lost him.
And I’m more alone than I ever was in my entire life.
Because a part of my soul is missing.
Dammit.
Drama queen all over again.
Don’t mind me.
I’ll go to sleep.
Nothing makes sense.
Nothing is worth it when I’m awake. Sleeping should be my only option. And maybe someday death. If I find the courage.
That I won’t.
Because I’m too curious for what’s gonna happen.
And because I love.
People. Around me.
I wouldn’t do that to them, right…?

Sleep.
Goodnight.

-Free…?

quem curte?

Μερικές φορές η ζωή επιλέγει απλά να σου χτυπήσει την πόρτα. Άλλες, αυτό που θα αντικρίσει κανείς αν ανοίξει, είναι η τύχη. Γεγονότα τυχαία συμβαίνουν παντού. Στις ταινίες, στην τηλεόραση, στα βιβλία. Ναι, και στην πραγματική ζωή. Σπάνια. Στην δική μου ζωή, αν και σύντομη, δεν είχα ποτέ τύχη. Συγκεκριμένα, δεν θυμάμαι να υπήρχε κάποτε χαρά. Ήταν απλά μια λέξη που είχα συναντήσει σε κάποιο βιβλίο. Κάποια στιγμή, πριν από λιγότερο από δυο δεκαετίες γεννήθηκα. Κάποια στιγμή, λίγο αργότερα μεγάλωσα. Ακόμα μεγαλώνω. Δεν ξέρω, όμως αν ωρίμασα, ή όχι. Όπως και με όλους τους ανθρώπους, έτσι και με εμένα, άλλες φορές, κάποιοι με έβλεπαν ως πολύ ώριμη για την ηλικία μου, και άλλοι διαπίστωναν με αυτό το χαρακτηριστικό σπαστικό χαμόγελο που ουρλιάζει σιωπηλά «είναι χαζή» (πόσο την μισώ αυτή την λέξη) πως η συμπεριφορά μου ήταν ανώριμη. Και με απέκλειαν από αυτό που ονόμαζαν ζωή τους. Κάποια στιγμή θα πεθάνω. Ένα σκοτάδι μας φτύνει, και ένα ακόμα πιο τρομερό σκοτάδι μας καταπίνει. Η Άγνοια. Το Τίποτα. Και ανάμεσα, αναγκαζόμαστε να τρίψουμε τα ματάκια μας, και να σταθούμε στα ποδαράκια μας, κοιτώντας με δέος, φόβο και απέχθεια τριγύρω μας. Από το φως. Ακόμα διαφωνούμε για το αν είναι καλό. Από την μία, μας ανοίγει τα μάτια, και μας λέει, εδώ είναι η ζωή. Αρπάξτε την. Από την άλλη μας την δείχνει. Με όλες τις μη απαραίτητες, ζωτικές λεπτομέρειες. Πάντα φανταζόμουν τον εαυτό μου σαν ένα σύννεφο. Δεν ήμουν ο ουρανός. Ούτε τα ενοχλητικά αστέρια. Πόσο μάλλον το φεγγάρι, και ο ήλιος. Ήμουν το σύννεφο. Αυτό, ειδικά, που δεν μοιάζει με τίποτα. Μόνο με σύννεφο. Όχι με λαγουδάκι ή γουρουνάκι. Ούτε καν με συννεφάκι. Με σύννεφο. Γκρι. Μέρος του σκηνικού, και όχι το σκηνικό το ίδιο. Ένα σύννεφο ούτε άξιο να νευριάσουν μαζί του όσοι κάνουν ηλιοθεραπεία, ούτε άξιο για να του γράψουν ποιήματα αυτοί που αγαπούν το σκοτάδι. Δεν ξέρω αν ήμουν καλός άνθρωπος. Άλλωστε, το καλό και το κακό είναι πάντα σχετικά, και πράξεις που από τον ένα θεωρούνται δίκαιες και σωστές, ο άλλος τις βλέπει άδικες και λάθος. Προσπαθούσα. Θεωρητικά. Είχα περάσει ολόκληρη την ζωή μου, από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τουλάχιστον τον κόσμο γύρω μου, με ένα βιβλίο στο χέρι, ψάχνοντας για απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν μπορούσα να θέσω. Μακριά από τον κόσμο, και μακριά από τον άνθρωπο. Και υπήρχαν βράδια που έπιανα τον εαυτό μου να αναρωτιέται για αυτό που είναι. Οι απαντήσεις που έβρισκα δεν ήταν ποτέ αρκετές. Τι ήξερα. Μόνο το όνομα μου. Και το ότι είμαι ένας κόκκος άμμου σε μια τεράστια ακρογιαλιά. Και που έφτασα; Στο πουθενά. Η ιστορία ενδιάμεσα είναι όμως αυτή που μετράει στο τέλος. Στην αναζήτηση για τον τελικό προορισμό μας, αυτό που θα κρατήσει για πάντα είναι η ιστορία.

Buddy is 22 years-old, and buddy has had too much of the Molson’s.  Or so his girlfriend says. Buddy is semi-conscious, moaning and holding his stomach.

“Do something,” the girlfirend yells. “He’s sick!”

No, he’s  drunk. There’s a difference. But still, we do the usual I-drank-to-much routine: IV fluids, bloodwork, in bed, in the recovery position.

Ethanol level comes back.

12 mmol/L.

12, is what, half a beer? Buddy could’ve driven home. The legal limit is 17.

Buddy goes home, miraculously cured. Girlfriend is chastened, and maybe even a little disgusted.

It was Brad who summarized the situation.

“Buddy,” he said, “needs to turn in his man card.”

Positive psychologists are too polite!

No one is telling you to be cheerful all the time.  People are just mildly suggesting that you might like to

• Be positive when the circumstances call for you to be positive
• Be negative when the circumstances call for you to be negative

and conserve energy when the circumstances don’t call for a response from you at all.

Defending our right to negativity is such a good example of energy wasting!

Much of the time we are not required to make a response, and we respond negatively!  Stop wasting energy!  No one asked you what you think!  Just do nothing.  I assure you, if they care what you think, that will bother them a lot more.

If you are going to burn energy, why not have fun?

As they don’t care what you think, and as you aren’t required to respond, why not do something that’s enjoyable?  Like smile?

You are so politely being told to stop being a drama queen!  That’s all.

medo, medo, cagaço, beijos.

Muah Store, Palladium

Yes. That’s what we were! Trudging along the foot hills of Pali Hill scouting for a party outfit in the spate of boutiques in the unending bylanes of Bandra. We talked, we laughed, we got lost and then we found our way back. It was truly a girly hour. The shopping spree that finally was completed at Just Phat (What a discovery this store is!) was followed by some mouth watering and tongue tingling Bharleli Mirchi at Mumbai Times Cafe at the Magnet Mall. Aaah! This is what I call a day well spent. You know shopping with your girl friends is an experience that matches no other. You can talk about everything under the sun. You can be your girly self and not be judged. You can talk about how much weight you lost or have put on or need to lose and they will still be by your side listening to you – being there. We girls are so sweet aren’t we! So yeah! I did find my self a hot hot hot jumpsuit from Just Phat yesterday – thanks to the store manager and her mood she gave me a Rs 1000/- off (boy I was thrilled) for I had tried a jumpsuit before that at Muah at Palladium (By the way they have cute stuff. I did pick up a party top! Love the colors very girly and pretty. They are getting new stock this weekend for Winter do visit. Awesome sales staff too) and then one at Drama Queen but nothing quite worked for me. This is lovely. This is it. A slim-fit ankle length denim jumpsuit – I finally found what I really wanted ! Thankyou to the gods of shopping.

mas que MARICAS que você anda, hein, house?
espero que ‘people don’t change’ e ‘everybody lies’ ainda valham alguma coisa, porque se continuar todo esse drama na sua vida pessoal, prefiro assistir grey’s anatomy. ou brothers and sisters, que é tão gay quanto.

So, would I parent in the same way if I was given the chance to do it all over again?  Hmmm  ..  now let me think.  This follows on from yesterday’s post below, if anyone’s wondering.

Musical instrument classes?  Yes I’d pay for those again.  Why?  Because the sense of achievement and pride the girls gained from mastering an instrument was huge.  It also enabled them to play in church festivals at primary school and in the orchestra at senior school, all of which they enjoyed.  Do either of them play an instrument now?  No, they do not.  So what was the long term point of learning I hear you ask.  They understand the effort involved, and know that they applied themselves and achieved.  They can take that experience and belief in themselves and apply it to other areas of their lives as adults.

Dance classes?  Yes I’d pay for those again.  Why?  Again for their sense of joy and  pleasure in taking part in dance festivals and displays.  Do either of them dance now?  Socially – all the time like most young people.  In classes?  Our younger daughter danced until she was 16, and then did tap dancing classes whilst at university recently but the cost prevented her from continuing.  Now that she’s graduated she says that she will probably take up dancing again.  Elder daughter enjoyed the gymnastics classes the most – suited her athletic approach to life, and she gave up dance at 12 to pursue sport.

Drama classes?  Yes, I’d pay for those again.  Younger daughter did these for a number of years.  She thoroughly enjoyed them.  I’d say that these classes provided an outlet for her creativity on stage, and taught her to channel her enthusiastic energy for life.  She still is a drama queen to be honest.

Badminton classes?  Yes I’d pay for those again.  Elder daughter benefited hugely from taking part in sporting activities both in school and outside of school.  She gained in confidence, and played badminton at county level for two years.  She still plays the game now.

Swimming lessons?   Yes I’d pay for those again.  Both girls are very good swimmers.  We took them both swimming weekly from being babies, feeling that they should be able to swim for their own safety.  They learned quickly, loved it, and joined a local swimming club.

Rainbows and Brownies?   Yes I’d do that again.  They gained so much from the weekly meetings about teamwork, friendship, group activities, creative activities and much more.  I learned a lot too as I used to help out at the weekly meetings.

We used to take the occasional horse-riding lesson or two; both girls played golf with their father, and as a family we used to do many other fun activities, mostly outdoor things like cycling and walking.  None of these would I change or have my family miss out on.

So it looks as if I’d still run myself ragged to meet a hectic weekly schedule if I had my time over again.  There are other things, however, that this midlife mother would change, and this is where the hindsight comes in.

I remember being quite ambitious for my children; I can recall encouraging them in all things.  I wanted them to be good at stuff so that they would feel great about themselves.  And they were good at almost everything they did.  But being good at something does not guarantee that they will continue with it or develop it further.  Our elder daughter did very well at school and could have been anything she wanted to be.  She chose to be a horticulturalist.  She’s an exceptionally good horticulturalist too, loving what she does. And now, with hindsight, I can see that it wouldn’t matter what she had chosen to do, so long as it was something she really wanted to do she would be good at it.

Our younger daughter has just graduated from university and is now undertaking a Masters course.  She’s hoping to lecture at university in the future.  To be absolutely honest I could never have seen that one coming.

In conclusion then maybe I’d tone down my ambition for them if I had my time again.  I’d ease up on myself too and take a much more relaxed approach, because ultimately all a parent can do is give kids the best opportunities available, a range of interests, sports and hobbies to participate in and grow their confidence, and then sit back and watch this space really.  Things never turn out quite how you expect them to, do they?

Θυμόσαστε το βιβλίο που σας έλεγα οτι γράφω…?

Γενικά δημοσιεύω αποσπάσματα, που δεν είναι σε χρονολογική σειρά, αλλά που απλά μου αρέσεουν περισσότερο απο τα άλλα. Το πιο πιθανό είναι να το διαγράψω αύριο, γιατί δεν θέλω να το βλέπουν πολλοί, αλλά τουλάχιστον δείτε το για λίγο. Όσοι προλάβετε….

*(Οι διευκρινίσεις είναι για να διευκολύνουν όσους δεν ξέρουν την πλοκή…)*

>>>

«Κοίτα.» του είπα απλά και του έδειξα τις παλιές ουλές στον αριστερό μου βραχίονα. Πήρε απαλά το απλωμένο χέρι μου και το κοίταξε για αρκετά λεπτά προσεκτικά, χωρίς να μιλάει. Τέλος, αναστέναξε και γύρισε το χέρι μου πίσω, σταυρώνοντας το πάνω στο στήθος μου με το άλλο.

«Το φανταζόμουν πως κάποτε θα φανερωνόταν.» είπε θλιμμένος. «Και τώρα που ξέρεις πως είναι εκεί θα τα διακρίνεις πιο εύκολα.»

«Τι είναι;» ρώτησα περισσότερο τρομαγμένη από το ύφος του.

«Πληγές.» απάντησε.

«Αυτό το βλέπω.» είπα ανυπόμονα. «Ποιος μου τις έκανε;»

«Το ξέρεις.»

«Γιατί δεν θέλεις να μου το πεις; Είναι ολοφάνερο πως δεν θυμάμαι. *(Διευκρίνηση, η ηρωίδα μου έχει χάσει την μνήμη της.)*

«Δεν ξέρω τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει στο μυαλό σου.»

«Δεν με νοιάζουν οι επιπτώσεις.» είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι από την απροθυμία του. «Αφού το ξέρεις, το λογικότερο, και το καλύτερο είναι να μου το πεις. Δεν ενδιαφέρεσαι καθόλου για εμένα και για το τι θέλω;»

«Αυτό πιστεύεις;» με ρώτησε με φωνή παγωμένη σαν ατσάλι. Ασυναίσθητα είχε οπισθοχωρήσει δυο βήματα. Το είχα παρατραβήξει. «Μετά από όλα που συνέβησαν, αυτό είναι το συμπέρασμά; Δεν ενδιαφέρομαι;»

«Αρτέμη, δεν ξέρω τι λέω όταν θυμώνω, συγν…» ξεκίνησα μετανιωμένη.

«Δεν θέλω να μου ζητήσεις συγνώμη.» αναφώνησε. «Θες να μάθεις την αλήθεια; Θες να μάθεις ποιος σου το έκανε αυτό; Ωραία λοιπόν. Εσύ το έκανες. Εσύ έκοψες τον εαυτό σου.»

Πάγωσα στην θέση που βρισκόμουν. Εγώ; Εγώ έκοψα τον εαυτό μου; Μα γιατί; Δεν έβγαζε νόημα! Εκτός και αν ήμουν δυστυχισμένη. Εκτός και αν…θυμήθηκα το όνειρο με την μαμά μου, στο πάτωμα του μπάνιου. Σκοτάδι. Αίμα πεσμένο στο έδαφος. Μπορεί;

Βγήκα από το μπάνιο τρέμοντας, αγνοώντας το χέρι που πρότεινε ο Αρτέμης για να με συγκρατήσει και με κόπο διέκρινα την Μαργαρίτα *(Δευτερεύων πρόσωπο. Δεν χρειάζεται να ξέρετε κάτι γι’αυτήν.)* να στέκεται παγωμένη και αυτή πίσω από την πόρτα. Μάλλον κρυφάκουγε. Δεν με ένοιαζε εκείνη την στιγμή. Της έκανα νόημα να φύγει και χώθηκα κάτω από το μαλακό πάπλωμα του κρεβατιού μου, κουλουριασμένη σαν μωρό γύρω από τον εαυτό μου. Αμέσως ένιωσα ένα βάρος δίπλα μου.

«Φύγε.» του είπα. Όσο και αν δεν το ήθελα. Όσο και αν η λογική μου φώναζε πως θα το μετάνιωνα το επόμενο δευτερόλεπτο που θα το έλεγα.

«Θέλεις να φύγω;» ακούστηκε η φωνή του. Ήρεμη πλέον. «Αν το θέλεις θα το κάνω. Μα δεν είναι το καλύτερο, και το καταλαβαίνεις.»

«Φύγε.» επανέλαβα ξεροκέφαλα. Κατάλαβα πως είχε τραβήξει το πάπλωμα πάνω από το κεφάλι μου και το σήκωσα για να τον κοιτάξω.

«Δεν ήθελα να στο πω. Ήξερα πως θα υποφέρεις. Κατάλαβε με. Κάνω τα πάντα για να σε κρατήσω ασφαλή.»

«Ακόμα και από τον ίδιο μου τον εαυτό;» ψιθύρισα κοιτώντας το χέρι μου.

«Ακόμα και από αυτό.» μου είπε και έσκυψε από πάνω μου. Το χέρι του μπλέχτηκε στα υγρά μαλλιά μου και με γύρισε να τον κοιτάξω.

«Φύγε.» Τρίτη φορά.

«Γιατί το επαναλαμβάνεις, αφού δεν το θέλεις.» είπε ακόμα πιο χαμηλόφωνα από εμένα και έσκυψε περισσότερο πάνω μου. Τα χείλη του πέρασαν απαλά πάνω από το γυμνό δέρμα του λαιμού μου και ένιωσα να ανατριχιάζω. Ξαφνικά δεν θυμόμουν τα επιχειρήματά μου.

«Γιατί με μισώ;» τον ρώτησα ξαφνικά. Το κεφάλι του σηκώθηκε απότομα πάνω και με κοίταξε διαπεραστικά.

«Σε μισείς;» με ρώτησε.

«Το κατάλαβα πως με μισώ. Μην ρωτάς πως. Απλά το ξέρω πλέον.»

«Είχες τα προβλήματα σου. Όπως κάθε άνθρωπος της ηλικίας σου.»

«Ναι αλλά κάθε άνθρωπος της ηλικίας μου δεν κόβεται στην πρώτη δυσκολία.»

«Εσύ πέρασες πολλές δυσκολίες.» απέφυγε να κοιτάξει τα μάτια μου.

«Αυτό δεν με δικαιολογεί, όμως.»

«Εγώ το ξέρω. Εσύ δεν το καταλάβαινες. Ήσουν εθισμένη.»

«Εθισμένη;» αναφώνησα και στριφογύρισα κάτω από τα χέρια του για να σηκωθώ. Στήριξα την πλάτη μου στο κεντημένο κεφαλάρι του κρεβατιού και έκλεισα τα μάτια μου.

«Τι κάνεις;» άκουσα την φωνή του από δίπλα μου.

«Προσπαθώ να καταλάβω.»

«Τι;»

«Εμένα. Και να θυμηθώ. Άφησε με λίγο να συγκεντρωθώ.»

Δεν άκουσα την απάντηση του. Με είχε καταπιεί το σκοτάδι της αναγνώρισης. Ένιωσα σαν να έβλεπα ένα όραμα, ή όνειρο. Ήξερα τι θα συμβεί αλλά το παρακολουθούσα με απόλυτη προσήλωση. Ήμουν ο εαυτός μου αυτή την φορά…

…κοίταξα τον μεγάλο καθρέφτη που κρεμόταν στον τοίχο. Τα μάτια μου ήταν περικυκλωμένα από μαύρους κύκλους, και κοκκινισμένα από το κλάμα. Δάκρυα έτρεχαν ακόμα και εκείνη την στιγμή. Έσταζαν στον ανοιχτό λαιμό της μαύρης μπλούζας μου. Σήκωσα τα μανίκια μου και έριξα νερό στο πρόσωπο μου. Προσπάθησα να γελάσω,  μα μόλις το έκανα μου φάνηκε τόσο ψεύτικο, που άρχισα να κλαίω ακόμα πιο πολύ. Θόρυβοι από ομιλίες και από γέλια ακούγονταν από κάπου μακριά. Μακριά σε απόσταση. Μακριά σε συναισθήματα.

«Είσαι άσχημη.» είπα με βραχνή φωνή στον εαυτό μου. «Είσαι άσχημη, και άχρηστη. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα καλό στην ζωή σου. Όσοι σε αγαπούν τελικά φεύγουν. Είσαι άχρηστη.»

Χτύπησα δυνατά το χέρι μου στον νιπτήρα. Δεν ένιωσα τον πόνο. Τρόμαξα. Το ήξερα πως είχα αρχίσει να απομακρύνομαι από τον κόσμο, βυθισμένη στην θλίψη μου και τις μακάβριες σκέψεις μου, αλλά δεν περίμενα τόσο πολύ. Πανικόβλητη άνοιξα τα ντουλάπια πάνω από τον νιπτήρα ψάχνοντας για κάτι σημαντικό. Ένιωθα ένα κενό. Όχι, δεν ήταν πόνος αυτό που με έπνιγε. Ήταν απελπισία. Απογοήτευση. Κατανόηση και αποδοχή της ματαιότητας. Και αυτό το κενό με κατέτρωγε εσωτερικά.

Βρήκα αυτό που ήθελα, αλλά δεν σταμάτησα να κλαίω. Σήκωσα τα μαλλιά από το πρόσωπο μου και κοίταξα την ασχήμια και την αποτυχία σε όλο της το μεγαλείο. Συνέχιζα να κλαίω. Με μια απότομη κίνηση κάθισα κάτω και ακούμπησα την πλάτη μου στον τοίχο. Άνοιξα το μικρό κουτάκι που είχα βρει. Το περιεχόμενό του άστραψε στο χαμηλό φως της λάμπας. Ρομαντικό…έτσι το έλεγε η μαμά πάντα. Έβγαλα προσεκτικά την μια κοφτερή λεπίδα και την κοίταξα. Προσεκτικά.

Η άλλοτε γυαλιστερή όψη της τώρα ήταν πιτσιλισμένη με αίμα. Την έφερα κοντά στον καρπό του αριστερού μου χεριού και την ακούμπησα. Το κρύο με ανατρίχιασε. Γέλασα σιγανά, κάτω από μια κουρτίνα δακρύων. Παράξενη λεπίδα. Δεν έδειχνε να ζεσταίνεται ποτέ, όση ώρα και να την κρατούσα.

Ένα κομμάτι του μυαλού μου φώναζε πως είχα χρόνο να σταματήσω. Πως δεν χρειαζόταν να το κάνω αυτή τη φορά. Το άλλο κομμάτι όμως, το ισχυρότερο, έλεγε πως ήδη ήταν αργά. Αργά για πολλά πράγματα. Το σφίξιμο στο στήθος μου επιδεινώθηκε. Ήταν από το κλάμα που δεν με άφηνε να πάρω ανάσα; Ήταν αυτή η μόνιμη θηλιά που μπλεκόταν γύρω από την ζωή μου και δεν της επέτρεπε να υφίσταται όπως αυτή ήθελε, μα όπως ήθελαν οι άλλοι;

Πήρα μια βαθιά, τρεμάμενη ανάσα και γλίστρησα απαλά την λεπίδα πάνω στο χέρι μου. Δεν ένιωσα πόνο. Ένα απλό τσούξιμο. Την πάτησα λίγο πιο δυνατά. Μια μοναδική σταγόνα αίμα φάνηκε. Μετακίνησα το ξυράφι διαγώνια. Σε μερικά σημεία έμοιαζε να σκαλώνει, και εκεί ένας διαπεραστικός πόνος χτυπούσε τα νεύρα μου. Δεν μου έφτανε.

«Σε μισώ.» ψιθύρισα. «Δεν έπρεπε να υπάρχεις.»

Η μικρή τομή είχε γίνει κόκκινη κατά μήκος της. Δεν πονούσε. Ήταν μουδιασμένη. Ένιωσα μια ακατανίκητη μανία να φουσκώνει μέσα μου. Δεν ήθελα να πιστέψω πως ήταν ανάγκη αυτή που με ωθούσε να το κάνω. Δεν ήταν εθισμός. Έλεγα πως ήταν τιμωρία.

Έπιασα πιο σφιχτά το ξυράφι και με την πιο κοφτερή πλευρά του έκανα μια γρήγορη τομή λίγο πιο κάτω. Κι άλλη μία. Και μετά άλλη μία. Δεν πρόσεχα, και αυτό ήταν κακό. Κάπου άκουγα μια φωνή, μου έλεγε να σταματήσω, μα επέλεγα να την αγνοώ. Αυτό το μούδιασμα, το κώμα στο οποίο εγώ βύθιζα τον εαυτό μου, είχε φύγει τελείως από πάνω μου. Τώρα το μόνο μαύρο σύννεφο ήμουν εγώ, και συνέχιζα σφίγγοντας τα δόντια την δουλειά μου.

Ένα χτύπημα στην πόρτα. Και μια φωνή που δεν καταλάβαινα τι μου έλεγε.

«Αμέσως!» απάντησα χαρούμενα. Ήμουν καλή ηθοποιός. Κοίταξα το χέρι μου, καλυμμένο με μια κόκκινη μουτζούρα. Σηκώθηκα με κόπο από το πάτωμα και στηρίχτηκα στον νιπτήρα. Πήρα μερικές βαθιές ανάσες. Δεν έκλαιγα πλέον.

Έβαλα το χέρι μου κάτω από το κρύο νερό. Δεν χρησιμοποίησα πετσέτες. Πειστήρια… Ο πόνος είχε αρχίσει να εμφανίζεται πλέον. Έκρυψα ξανά το κουτάκι, και έβγαλα τις γάζες από το φαρμακείο. Σε λιγότερο από πέντε λεπτά, το χέρι μου ήταν καλυμμένο με ένα γάντι, τα μανίκια κατεβασμένα, το μακιγιάζ μου τέλειο, για να κρύβει τα κοκκινισμένα μάτια, και η μακριά φράντζα στην θέση της.

Χαμογέλασα στον εαυτό μου υποκριτικά, στον καθρέφτη και άνοιξα την πόρτα στον κόσμο. Στους καλεσμένους. Στους ανθρώπους που περνούσαν καλά. Πάνω στην ώρα.

«Αγάπη μου, πού χάθηκες;» ακούστηκε μια αντρική μελωδική φωνή δίπλα μου. Ένας νεαρός με απαλό γκρι ριγέ κουστούμι και περιποιημένο μουστάκι με έπιασε από τον αγκώνα και με οδήγησε σε μια παρέα που γελούσε δυνατά, πριν προλάβω να αντιδράσω.

«Την βρήκες!» φώναξε μια ξανθιά με κόκκινο φόρεμα και τα μαλλιά της σε έναν περίτεχνο κότσο.

«Ακριβώς.» της έκλεισε το μάτι ο νεαρός με το μουστάκι. «Αγαπητοί μου,» στράφηκε στους υπολοίπους της παρέας, «Να σας γνωρίσω την πιο όμορφη κοπέλα του κόσμου!»

Όλοι στράφηκαν και με κοίταξαν και χαμογέλασα συνεσταλμένα. Το μόνο που ήθελα ήταν να ορμήξω στον ηλίθιο ονειροπαρμένο δίπλα μου και να του ξεσκίσω το περήφανο του πρόσωπο με τα νύχια μου.

«Τα παραλές!» αναφώνησα αντ΄ αυτού και κοκκίνισα.

«Ωω, σας παρακαλώ, μην την ακούτε!» είπε ξανά χαρωπά ο ανεγκέφαλος. «Τα κάνει αυτά συνέχεια, για να ψαρεύει κομπλιμέντα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε την ματαιοδοξία της, αγαπητοί. Μα κάθε φορά που της λένε έναν καλό λόγο, τον διαψεύδει. Μόνο και μόνο για να της τον επιβεβαιώσουν εκατό φορές περισσότερο.» γέλασε και στράφηκε προς εμένα. «Συγνώμη, γλυκιά μου, μα η αλήθεια πρέπει να λέγεται.»

«Κανένα πρόβλημα.» γέλασα και εγώ. Ο ηλίθιος. Να ψαρεύω κομπλιμέντα; Ανάγκη τα είχα τα σχόλια τους. Τα ψέματα τους. Εγώ μόνο ήξερα πόσο άσχημη και πόσο άχρηστη και κακιά ήμουν στην πραγματικότητα. Τι νόμιζε; Πως όλοι είμαστε κενοί σαν και αυτόν; Πως είμαστε ματαιόδοξοι; Είναι δυνατόν; Πόσο ανόητος και κενός μπορεί να είναι ένας άνθρωπος για να πιστεύει τους ανθρώπους, τους ψεύτικους τους συμφεροντολόγους. Πόσο…

Κατάλαβα πως έσφιγγα τις γροθιές μου από μια σουβλιά που με διαπέρασε.

«Ποτό, αγαπητή;» με ρώτησε βγάζοντας με από το αρρωστημένο εσωτερικό παραλήρημα .»Ή θα προτιμούσες να κρυφτείς σε κάποια γωνία από τον κόσμο και να προσποιηθείς την μελαγχολική; Καλλιτέχνες, κύριοι!” αναφώνησε τελικά κλείνοντας κοροϊδευτικά το μάτι στους υπόλοιπους ανόητους.

«Σε παρακαλώ! Άφησε εμένα.» αντέτεινα. Το χέρι μου πονούσε υπερβολικά. Το είχα παρατραβήξει. «Πως αλλιώς θα βρω την ευκαιρία να πειράξω τον μπάρμαν και, να τραβήξω την προσοχή; Αυτό δεν θέλω άλλωστε;» η πικρία από το τελευταίο σχόλιο δεν φανερώθηκε σε κανέναν.

Μέσα σε έναν καταιγισμό γέλιων πήρα τον εαυτό μου και το προσωπείο μου και προχωρήσαμε προς το αλκοόλ. Μακριά από τα κουκούλια που θέλουν να λέγονται άνθρωποι. Μακριά από τις λανθασμένες τους αντιλήψεις.

Στα δεξιά μου ήταν ένας καθρέφτης. Γενικά τους απέφευγα, αλλά περιμένοντας τα ποτά, και αγνοώντας τον νεαρό πίσω από την μπάρα που προσπαθούσε να μου πιάσει συζήτηση έριξα μια κλεφτή ματιά στον εαυτό μου. Και είδα ένα χλωμό, άσχημο τέρας με μαυρισμένα μάτια και ακόμα πιο μαύρη ψυχή. Νόμισα, ακόμα πως διέκρινα ένα ζευγάρι μαύρα φτερά, νυχτερίδας, να ξεπροβάλλουν από πίσω μου…

… τότε κατάλαβα πως τα μάτια μου ήταν ανοιχτά και κοιτούσαν τον απέναντι τοίχο με τα ζωγραφισμένα καφετιά φύλλα. Τι μακάβριο. Γιατί κάποιος να ζωγραφίσει νεκρά φύλλα στο υπνοδωμάτιο του;

«Φέρη;» η φωνή του Αρτέμη με επανέφερε τελείως. Τρομαγμένη…

«Αρτέμη;» χρησιμοποίησα το όνομα ως άγκυρα, να με κρατήσει σταθερή στο τώρα, όπου και όποτε και αν ήταν αυτό, για να μην παρασυρθώ πάλι στην δίνη των αρνητικών μου αναμνήσεων.

«Σταμάτα να το κάνεις αυτό!» φώναξε και με έσφιξε στην αγκαλιά του. «Καταλαβαίνεις πόσο με τρομάζεις; Δεν μπορώ να σε συνεφέρω με τίποτα, και κοιτάς τρομαγμένη, με γυάλινο βλέμμα πράγματα που εγώ δεν μπορώ να δω.» Όση ώρα μιλούσε είχα αφεθεί να κλάψω. Το μόνο που μπορούσε να κάνει για να μου συμπαρασταθεί ήταν να χαϊδεύει απαλά τους ώμους μου.

«Γιατί ήμουν τόσο δυστυχισμένη;» τον ρώτησα μέσα σε αναφιλητά. «Τι είδους τέρας το κάνει αυτό στον εαυτό του;»

«Φέρη μου, σε παρακαλώ, ηρέμησε. Μπορεί να μην καταλαβαίνεις τους λόγους τώρα, μα κάποτε μπορούσες. Και τώρα είμαι εγώ εδώ. Και δεν θα σε αφήσω.»

Μέσα από τα δάκρυα και τους λυγμούς που οι χαμένες αναμνήσεις μου προκάλεσαν σηκώθηκα και προχώρησα προς την ντουλάπα τρέμοντας. Την άνοιξα και μπήκα μέσα. Ήταν τεράστια. Μόλις είχα προλάβει να αναρωτηθώ για ποιόν λόγο το έκανα αυτό, όταν η πόρτα άνοιξε και ο Αρτέμης με ακολούθησε. Δεν του έδωσα σημασία, και συνέχισα με χέρια που δεν μπορούσα να ελέγξω να ψάχνω τυφλά το τίποτε ανάμεσα στα κρεμασμένα φορέματα. Ο Αρτέμης έπιασε τα χέρια μου και τα ακούμπησε στο στήθος του.

«Ηρέμησε.» επανέλαβε. Το μόνο που μπόρεσα να κάνω ήταν να πέσω κάτω, και να αγκαλιάσω τα γόνατα μου, όση ώρα ο Αρτέμης έδενε με άσπρες γάζες, που πήρε από το φαρμακείο, την πληγή στο ώμο μου. *(Σε προηγούμενο “επεισόδιο” έχει τραυματιστεί προσπαθώντας να αποφύγει αυτούς που την κυνηγούν.)* Ένιωθα πως από την αναγούλα το στομάχι μου θα άδειαζε από λεπτό σε λεπτό, και συνέχιζα να τρέμω. Όταν τελείωσε με τις γάζες με βοήθησε να σηκωθώ, κρατώντας με πάνω του.

Προσπάθησα να ξεκολλήσω, αλλά σφίγγοντας σταθερά τους καρπούς μου με το ένα χέρι, με το άλλο πήρε ένα φαρδύ σκουρόχρωμο πουλόβερ και μου το  έτεινε. Κρύωνα…αλλά εξωτερικά; Μου έπεσε από τα χέρια, και πριν προλάβω να σκύψω να το πάρω, με είχε προφτάσει, και το κρατούσε στα χέρια του. Προσπαθούσε να μου το φορέσει. Σήκωσα σιωπηλά τα χέρια μου ψηλά, και ένιωσα το απαλό ύφασμα να γλυστράει πάνω μου. Αγνοώντας οτιδήποτε μου έλεγε παραπάτησα για την έξοδο της ντουλάπας.

Πάλι με πρόφτασε, και με ανάγκασε να γυρίσω να τον κοιτάξω.

«Φέρη, μην συμπεριφέρεσαι έτσι.»

“Πως συμπεριφέρομαι;» ρώτησα προσπαθώντας να σπάσω την γερή λαβή του.

«Σαν τρελή.»

«Τρελή;» τον ρώτησα υστερικά. «Δοκίμασε και εσύ να καταλάβεις πως ο εαυτός σου είναι ένα τέρας, και θα δούμε μετά πως συμπεριφέρεσαι.»

«Δεν είσαι τρελή!» με ταρακούνησε. «Δεν είσαι τέρας.»

«Αυτό είδα.» φώναξα. «Ένα τέρας, που μισούσε τον εαυτό του. Αδιανόητο!»

«Μην κρίνεις μόνο από τα αποσπάσματα που βλέπεις.» είπε ακόμα πιο δυνατά.

«Θα κρίνω από ότι θέλω.» τώρα φώναζα πάρα πολύ, μα δεν έδινα σημασία. «Θα κρίνω όπως θέλω, και όποτε θέλω. Μου έλεγες ψέμματα όλο τον καιρό! Δεν με άφηνες να δω τον πραγματικό μου εαυτό. Γιατί; Γιατί είχα δίκιο; Γιατί πράγματι είμαι αυτό το άχρηστο τιποτένιο πλάσμα που δεν άξιζε καν να ζήσει;»

«Δεν μπορεί να τα πιστεύεις πράγματι αυτά. Ακόμα και τώρα!» αναφώνησε, σφίγγοντας τις γροθιές του περισσότερο γύρω από τους καρπούς μου.

«Αυτό που ήμουν τα πίστευε. Και με ήξερε πολύ καλύτερα από ότι με ξέρω εγώ τώρα. Θυμόταν, τα πράγματα που με έκαναν τόσο…» δεν έβρισκα λέξεις να περιγράψω την απαξίωση που ένιωθα για εμένα. «Γιατί δεν μου το είπες από την αρχή;» ρώτησα τελικά, με αδύναμη φωνή.

«Γιατί πιστεύω σ’ εσένα, Φέρη! Κατάλαβε το. Αυτή η δυσπιστία, και η εύκολη απογοήτευση είναι κατάλοιπα αυτού που είχες γίνει. Σταμάτα το.»

«Δεν θέλω να πιστεύεις σε εμένα. Δεν αξίζει να πιστεύεις. Φύγε και άσε με να φύγω και εγώ.» είχα αρχίσει πλέον να χτυπιέμαι, και για να με ηρεμήσει γονάτισε. Αναγκάστηκα να γονατίσω κι εγώ, και άρχισα πάλι να κλαίω με αναφιλητά. Παραιτημένη.

«Φέρη, θυμήσου αυτό που ήσουν. Μπορείς.»

«Αυτό που ήμουν;» τον κοίταξα με μάτια θολά στο μισοσκόταδο.

«Κοίτα με.» Με ταρακούνησε πάλι για να τον κοιτάξω στα μάτια. «Τι βλέπεις;»

«Τα μάτια σου.»

«Και;»

«Είναι…υπέροχα. Βαθιά…θα μπορούσα να τα κοιτάω για πάντα…»

«Μέσα σε αυτά. Τι βλέπεις;»

«Σκοτάδι. Πολύ σκοτάδι.»

«Υπάρχει σκοτάδι. Μα το φως δεν το βλέπεις;»

«Το βλέπω.» Πράγματι, μια λάμψη είχε εμφανιστεί.

«Αυτό το φως, Φέρη, είναι πλέον ο μόνος λόγος να υπάρχω. Το ξέρω πολύ καλά. Και ξέρω πως μπορώ να το βοηθήσω να φωτίσει και άλλους. Κοίτα το καλύτερα. Τι βλέπεις;»

Κοίταξα με προσοχή μέχρι που άρχισα να αντιλαμβάνομαι καλύτερα το περίγραμμα του φωτός…

«Το φως…εγώ είμαι.»

«Ναι, εσύ είσαι.» μου είπε με φωνή χρωματισμένη από συναισθήματα περισσότερα από όσα θα μπορούσα να καταλάβω.

Αγάπη; Θα μπορούσε πράγματι να είναι αγάπη; Ενώ ήξερε το τέρας που είχα υπάρξει, τα πράγματα που έκανα στον εαυτό μου, και ποιος ξέρει πόσα χειρότερα; Έμεινα άφωνη.

«Φέρη, είναι αλήθεια.» είπε σαν απάντηση στις σκέψεις μου. «Πίστεψε το.»

Απότομα, διένυσα την μικρή απόσταση που μας χώριζε και, ανεβαίνοντας στα γόνατα του, τύλιξα τα χέρια μου γύρω από τον λαιμό του και τον φίλησα.

Το πρώτο πράγμα που ένιωσα ήταν μια ηλεκτρική εκκένωση που ξεκίνησε από τα ενωμένα χείλη μας. Μετά χάθηκα σε μια δίνη συναισθημάτων τόσο δυνατών που νόμιζα ότι θα με πνίξουν. Όλες οι αισθήσεις μου είχαν πάρει φωτιά, καθώς τα χέρια του γλιστρούσαν απαλά πάνω στο δέρμα των ποδιών μου, στην μέση μου, στον λαιμό μου. Το στόμα του πάνω στο δικό μου κινούνταν επιτακτικά, με μια ανάγκη μεγαλύτερη από την ανάγκη για επιβίωση, ή την ανάγκη για οξυγόνο. Το πάθος που τον είχε κυριεύσει με τρόμαζε, αλλά ταυτόχρονα με έκανε να αντιδρώ με την ίδια μανία, μπλέκοντας τα δάχτυλα μου στα μαλλιά του, χαϊδεύοντας το στήθος του κάτω από το δικό μου, ή τραβώντας με δύναμη τα ρούχα του ώστε να έρθει πιο κοντά μου, όσο πιο κοντά ήταν δυνατόν.

Και ταυτόχρονα, μπορούσα να αντιληφθώ τα πάντα γύρω μας. Το μισοσκόταδο που μας είχε τυλίξει, κάνοντας μας του μόνους ανθρώπους στον κόσμο, το ελαφρύ αεράκι που έμπαινε από το ανοιχτό παράθυρο και ανάδευε τις κουρτίνες. Ακόμα και τον τρόπο που το σώμα μου ταίριαζε απόλυτα με το δικό του, κάθε καμπύλη με κάθε εσοχή, έτσι ώστε να μοιάζουμε με τα δύο κομμάτια του ενός, τέλεια σχεδιασμένα για να υπάρχουν πάντα μαζί, και ποτέ ξεχωριστά.

Με κομμένη την ανάσα απομάκρυνα τα χείλη μου από τα δικά του και τον κοίταξα. Τα μάτια του έλαμπαν με έναν τρόπο εξωπραγματικό. Πρώτη φορά τα είχα δει έτσι. Χαμογελώντας με πλησίασε πάλι και ακούμπησε το μέτωπο του στο δικό μου. Τα χέρια του ήταν ακόμα σφιχτά γύρω από την μέση μου, και με κρατούσαν κολλημένη πάνω του. Ένιωθα την ανάσα του να χαϊδεύει τα χείλη μου, και για να ηρεμήσω τους ξέφρενους χτύπους της καρδιάς μου προσπάθησα να αναπνεύσω με τον ίδιο ρυθμό. Μείναμε για λίγο ακίνητοι στο ίδιο σημείο, ακούγοντας ο ένας τον χτύπο της καρδιάς του άλλου. Μέχρι και αυτοί είχαν συγχρονιστεί. Με έπιασε ξαφνικά ένας απέραντος τρόμος, καθώς σκέφτηκα ότι δεν έπρεπε να σταματήσω να αναπνέω ποτέ. Αν σταματούσα, θα σταματούσε και αυτός, και δεν θα τον άντεχα. Μόνο και μόνο η σκέψη μου προκαλούσε απελπισία, και για αντίδραση τον έσφιξα πάνω μου όσο πιο σφιχτά μπορούσα, αγνοώντας τις διαμαρτυρίες του τραυματισμένου σώματός μου.

«Είναι αληθινό αυτό που ζούμε;» είπα ψιθυριστά.

«Όσο αληθινοί είμαστε και εμείς.»

«Δηλαδή, καθόλου;»

«Ίσως. Από την άλλη, ίσως είναι πέρα για πέρα αληθινό.»

Με αυτά τα λόγια πίεσε ξανά τα χείλη του στα δικά μου, και ανέβασε τα χέρια του στην μέση μου. Το δέρμα μου στα σημεία που το άγγιζε ανατρίχιαζε τόσο πολύ που νόμιζα ότι θα ξεκολλήσει από πάνω μου. Απομακρύνθηκε απότομα πάλι, μόνο και μόνο για να φιλήσει απαλά τον λαιμό μου, και να μείνει εκεί, όπως το παιδί στην αγκαλιά της μητέρας του. Όση ώρα κινούμασταν, τον άκουγα αμυδρά να μουρμουρίζει μονότονα κάτι που έμοιαζε με ξόρκι.

«Τι ψιθυρίζεις;» τον ρώτησα με το πρόσωπο μου στα μαλλιά του και την ανάσα ακόμα κομμένη.

«Κάτι. Πολύ σημαντικό. Το μόνο σημαντικό.»

Συγκέντρωσα περισσότερο την προσοχή μου για να καταλάβω τι ήταν τόσο σημαντικό ώστε να το λέει και να το ξαναλέει χωρίς να σταματάει να πάρει μια ανάσα. Βρισκόταν σχεδόν σε παραλήρημα, όπως και εγώ. Ένιωθα τα χέρια του να αγγίζουν απαλά το σώμα μου, και η προσπάθεια μου να αντιληφθώ τα λόγια του δυσκόλευε όλο και περισσότερο.

Τελικά κατάλαβα. Δεν ήταν όσο δύσκολο μου είχα φανεί. Ήταν η πιο απλή, μα και η πιο δυνατή λιτανεία από όλες. Η μόνη λέξη που αποκτούσε καινούριο νόημα τώρα που την άκουγα από τα χείλη του, και έκανε όλα τα νεύρα μου να πάρουν φωτιά.

Ήταν το όνομα μου.

Απλά το όνομα μου.

Yuuuup! Karma Kola and Drama Queen in Bandra are now open on Sundays too! (I wonder why they weren’t earlier) But the good news is that they are! So go ahead, put on your sun glasses, step into your high heels and grab that tote and head to Bandra right now! And they are offering 10% off on new stock. The catch? Sundays open only from 5pm to 9pm. Oh come on! They too need a break now. Now the stores are quite famous but if you still can’t find them. Call them on 98 200 77 971.

“Why do we, as women, always need a problem or some kind of drama in our lives?”

My roommate and heterosexual lifemate Carly posed this question to me this morning as we were chatting on Facebook.

“I’ve been asking myself that all weekend,” I wrote back.

Indeed.  After a particularly drama-filled weekend, I’ve spent a lot of idle moments wondering why I did what I did – if the situation was really as serious as I thought it was, or if I created this monster all by myself, in my over-active, over-dramatic mind.

“The fact is, in my mind, I am making this bigger than it is,” Carly said, referring to some on-going drama that she’s  been dealing with, but it’s a statement that could easily apply to any number of situations being faced by any number of women.  “As we all do.  We make these boy issues bigger and more intense than they need to be.”

Yet another bulls-eye that I can’t argue with.  But why?  If you Google “Why women love drama”  you’ll find a host of articles and comments (mostly written by men) that insist women are “emotional masochists”  who cause drama to “spice things up,” or that they cause drama out of an intrinsic need for attention or validation. And while these are legit reasons for why some women cause drama, they’re certainly not the reasons why every woman causes drama.  In fact, and this little secret may blow your freaking mind, but a lot of women (or smart women, at least) don’t even like drama.  They don’t like causing it, and they don’t like being involved in it.  They go out of their way to be calm and collected in all situations, to remain rational and level-headed when faced with adversity.  But even at that…everyone has a breaking point, and it becomes twice as uncomfortable and frustrating when you realize that something or someone has gotten under your skin, and no matter how hard you try to fight it, you’re being sucked under by a riptide of emotion and tension, and dragged out into the sea of drama.  It’s almost like an out-of-body experience; you can see and recognize what you’re doing, and you know it’s probably not a good idea, but for some reason you can’t stop it.  Maybe it’s because women think about things more; maybe it’s because, when something is bothering us, we feel the urge to analyze and examine and articulate and solve, even if that means revealing some unpleasant truths and subsequently starting drama.  Were we men and we found ourselves in these situations, we would, I don’t know, go out and shoot something.  Or start a war with a foreign country.

The bigger question in all of this, I suppose, is why women, as a gender, let so much get under our skin, to which I would reply…??? Biology? It’s the way we’ve evolved, it’s instinctual for us to be more sensitive and attuned to our emotions?  Or maybe it’s because society has taught us to be this way – in movies and books and on TV and in music and just about everywhere you look, men are closed-off and tough, while women are the ones who feel and sense things more deeply.  Are we all now so afraid to be called  a drama queen that we keep everything bottled inside, creating a pressure cooker that sooner or later will blow like a volcano of crazy?

I don’t know. If I did, I probably wouldn’t be here right now.  I guess the only thing I do know is that given the choice between feeling something, even something negative, and nothing at all, I’ll take feeling something any day.

I am feeling better today. I talked to my boyfriend and we worked it out. I also think I overreacted. I definitely have a drama addiction. That is something I need to work on. My neck is starting to feel better. I am back to work tomorrow but I’m actually looking foreword to it. I hope everyone has a good Halloween.

I watched the movie “imagine that” It was a super cute movie about a girl with imaginary friends who help her dad in his career. I thought it was a touching family movie about how important family really is. Today people are so worked obsessed they don’t spend enough time with there families except on holidays. I love the saying that on your death bed you will have your family not thousands of dollars surrounding you. You don’t want to end up alone and have no one with you because you cared more about money then your family. I do think family is one of the most important things we can have in our life. It was an adorable movie and if you are looking for a cute movie to watch with your family over the weekend I would check this one out.

Πάντα φανταζόμουν τον εαυτό μου ως την ομίχλη. Δηλαδή, όχι για πάντα. Για όσο θυμόμουν τον εαυτό μου. Για μια μέρα;

Ομίχλη… αυτό το άπιαστο, άυλο λευκό φάντασμα, που περιδιαβαίνει τους κόσμους ανάλογα με τους καιρούς. Όπου πηγαίνει αφήνει και ένα κομμάτι. Όπου πηγαίνει ξεχνάει και λίγο από αυτό που συνήθιζε να είναι. Και διαβάτες, περνώντας από τα μέρη που ξέχασε αυτή, προχωρώντας προς χαρά, ή προς λύπη, πέφτουν πάνω τους. Δεν ξέρει, και ίσως να μην μάθει ποτέ το αντίκτυπο που είχε σε άλλους ανθρώπους. Ίσως να μην γίνει ποτέ δέκτης των προσευχών που ξεστομίζουν γι’ αυτήν. Γιατί η ομίχλη είναι καλή. Είναι ένα πέπλο. Κρύβει από τον κόσμο την κατάντια του. Και τον αφήνει βυθισμένο μέσα σε μια ονειρική, απέραντη σιωπή.

Από την άλλη, κάθε σταθμός της την γεμίζει καινούριες εμπειρίες, που είτε την κάνουν πιο πυκνή, είτε την αραιώνουν. Είναι εμπειρίες. Ζει μια γεμάτη ζωή, αλλά παραπονιέται. Και όσο προχωράει, ξεχνάει. Και τα σημάδια μένουν χαραγμένα σε μια ασημένια πλακέτα στο μυαλό της, που πονάει όταν κάνει κρύο.

Αυτές οι σκέψεις έρχονταν στο μυαλό μου, σαν οράματα ξεχασμένων φαντασμάτων, στην προσπάθεια μου να με πάρει ο ύπνος, με το  φεγγάρι να φέγγει δειλά μέσα από τα σφραγισμένα πλέον παντζούρια. Αυτά ήρθαν πίσω στον ύπνο μου να με στοιχειώσουν. Σαν πληγές στο υποσυνείδητο, ήταν εκεί, για να μου θυμίζουν πράγματα που δεν μπορούσα να θυμηθώ. Παράξενα συμπεράσματα είχα βγάλει για τον εαυτό μου, αυτόν τον γνωστό-άγνωστο που τώρα άρχιζα να καταλαβαίνω. Και ονειρευόμουν μια πεταλούδα. Μια μαύρη πεταλούδα με κόκκινη καρδιά. Πετούσε σε ένα ξάστερο λιβάδι, και τραγουδούσε ένα νανούρισμα. Για μια νεράιδα που ονειρευόταν μια πεταλούδα. Όλα ένας κύκλος. Τα πάντα κύκλος. Τέλειος. Χωρίς ευδιάκριτη αρχή και τέλος, παρ’ όλο που χωρίς αρχή και τέλος δεν υπάρχει τίποτα. Παρ’ όλο που δεν υπάρχει τελειότητα συχνά εκεί έξω… Όλοι είναι ανάπηροι και από κάπου. Σε κάποιον λείπει η αγάπη, σε κάποιον η θέληση, και σ’ έναν τρίτο ένα πόδι. Ποια η διαφορά, ποιος ο πιο δυστυχισμένος;

Τινάχτηκα από το κρεβάτι, και για μια στιγμή τα φαντάσματα τον μέχρι πριν λίγο ζωντανών ονείρων μου φτερούγισαν στο σκοτάδι. Αυτή η λεπτή γραμμή ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνιο, φτιαγμένη από κλωστές του φεγγαριού…. Τόσο λεπτή, μα και τόσο δυνατή η ανάγκη που μας σέρνει δούλους στα πόδια της… Πώς ξεχωρίζουμε την πραγματικότητα από το όνειρο; Μπορούμε; Τα τόσο αδύναμα μικρά, στενά μυαλά μας μπορούν να διαχωρίσουν κάτι τόσο λεπτό. Όχι.. δεν μπορούν. Δεν τα καταφέρνουν. Τα πετσοκόβουν. Με το νυστέρι της κρύας λογικής προσπαθούν να κάνουν την δουλεία των παραμυθιών. Και καταλήγουν με περισσότερες απορίες. Περισσότερες πληγές. Όλοι πιστεύουμε σε κάτι καλύτερο. Είναι η φύση μας. Είναι αναπόφευκτο, όσο πεσιμιστές και να είμαστε, ποτέ δεν μπορούμε να το αποδιώξουμε. Και προτιμούμε να ζούμε μέσα στο όνειρο, όχι να το κάνουμε απλά ένα κομμάτι της ζωής μας.

Ποιας ζωής; Είχα ζωή; Η αλήθεια είναι πως πίστευα ότι είχα πεθάνει. Αισθανόμουν τον εαυτό μου να υπάρχει, αλλά κάτι διαφορετικό υπήρχε, αν και δεν μπορούσα να θυμηθώ το πριν. Ένιωθα την ζωή σαν ένα άλλο όργανο του σώματος μου, όπως τους πνεύμονες. Δούλευε ήσυχα στο παρασκήνιο, με κρατούσε γερά ριζωμένη στο εδώ. Μα δεν την πρόσεχα. Δεν υπήρχε λόγος να προσέξω το δεδομένο όταν υπήρχαν τόσα άλλα πιο σημαντικά που ήθελαν απαντήσεις.

Αποφάσισα να περπατήσω, μήπως και το βραδινό αεράκι έφερνε ανάσα στις μουδιασμένες σκέψεις μου. Φόρεσα τα παπούτσια μου και γλίστρησα ήσυχα έξω από την πόρτα. Ήταν πολύ αργά. Ή πολύ νωρίς; Το φεγγαρόφωτο μου έδειξε τον δρόμο για την μικρή λιμνούλα για δεύτερη φορά. Είχα περάσει όλη την μέρα που ακολούθησε την φυγή του Αρτέμη στο κρεβάτι, με την Αγάπη να μην με ενοχλεί. Ένιωθα τύψεις, γιατί πίστευα πως είχα δημιουργήσει στον Αρτέμη την εντύπωση ότι δεν τον ήθελα. Και αυτό ήταν που δεν έπρεπε να συμβεί. Προχώρησα αργά προς την όχθη, και έκατσα κάτω. Άκουγα τους ήσυχους παφλασμούς που έκαναν τα κύματα. Κάθε ένας και μια διαφορετική νότα στην συμφωνία της νύχτας.

Ένας διαφορετικός ήχος με έκανε να γυρίσω απότομα προς τα δεξιά. Εκεί βρισκόταν ένα μικρό βατραχάκι. Ήταν το μισό μπλε, και το άλλο μισό κόκκινο. Με πλησίασε. Μου φάνηκε πως ήταν το ίδιο βατραχάκι που είχε πηδήξει πάνω μου όταν ξύπνησα στο δάσος. Άπλωσα το χέρι μου, και αυτό πήδηξε πάνω του. Με κοίταξε με τα γουρλωμένα μάτια του. Φαινόταν…απλό. δεν ήξερα πως μου ήρθε αυτή η σκέψη. Ένα απλό πλασματάκι, που ενδιαφέρεται μόνο για να περάσει ακόμα μια μέρα. Το ζήλεψα.

«Είσαι πολύ τυχερό, μικρό βατραχάκι» είπα.

«Δεν το νομίζω» απάντησε. Άφησα μια μικρή φωνούλα. Είχα ξαφνιαστεί. Υπήρχαν πολλά πράγματα ακόμα για αυτόν τον κόσμο που έπρεπε να μάθω. Συγκέντρωσα την αυτοκυριαρχία μου.

«Γιατί;» ρώτησα.

«Γιατί δεν είμαι τυχερός. Απλό.» απάντησε. «Μάλιστα, θα έλεγα πως μόνο τύχη δεν έχω. Η ζωή μου είναι ένας αδιάκοπος αγώνας. Να ζήσω για λίγο ακόμα. Να αποφύγω κάποιον που θέλει να με πατήσει. Να σκοτώσω κάποιον που θέλει να με σκοτώσει.»

«Επιβίωση» ψιθύρισα.

«Δεν είναι και τόσο εύκολη, έτσι;» με ρώτησε. «Εσύ είσαι τυχερή;»

«Δεν ξέρω. Δεν νομίζω. Για να είμαι ειλικρινής, δεν νομίζω πως πιστεύω στην τύχη.»

«Πιστεύεις στην μοίρα όμως.»

«Ναι. Στην μοίρα πιστεύω.»

«Και τι είναι η μοίρα;»

«Η μοίρα είναι μια δύναμη. Αόρατη αλλά πανταχού παρούσα. Δεν μας εμποδίζει. Μας βοηθά.»

«Άρα, όλα είναι γραφτά. Τίποτα δεν είναι στην δική μας δύναμη.»

«Όχι. Όλα είναι στην δική μας δύναμη. Εμείς ορίζουμε την μοίρα, όπως η μοίρα ορίζει εμάς.»

«Ένας κύκλος.»

«Ναι. Ένας ατελείωτος κύκλος.»

«Ήταν η μοίρα σου να έρθεις εδώ;»

«Έτσι πιστεύω.» χαμογέλασα.

«Δηλαδή η μοίρα σε οδήγησε να ανοίξεις αυτή την πόρτα και να βρεθείς στο ξέφωτο.»

«Η μοίρα με οδήγησε στην πόρτα. Την άνοιξα επειδή έτσι το επέλεξα.»

«Αν όμως δεν την άνοιγες, τότε η μοίρα σου θα ήταν να μην βρίσκεσαι εδώ;» το βατραχάκι είχε μια πολύ μπερδεμένη έκφραση. Δεν μπόρεσα παρά να χαμογελάσω πάλι.

«Υπάρχει μια πολύ λεπτή διαφορά ανάμεσα στην μοίρα και τις επιλογές, ανάμεσα στους μοιρολάτρες και του άθεους.» απάντησα. «Πρέπει να μάθεις να την ξεχωρίζεις.»

«Και πώς το ξέρεις πως ήταν επιλογή σου να ανοίξεις την πόρτα και να έρθεις εδώ;» επέμενε το βατραχάκι.

«Απλά το ξέρω.» απάντησα. Μείναμε σιωπηλοί για λίγη ώρα, καθώς ο ήλιος ανέβαινε στον ουρανό. Ήταν κοκκινωπός. Το ίδιο και όλο το υπόλοιπο δάσος. Το τοπίο μου θύμιζε έντονα φθινόπωρο, αν και δεν θυμόμουν κάποια φθινοπωρινή εικόνα. Παράξενο. Μόλις χθες μου θύμιζε χειμώνα. Κοίταξα απορημένη το βατραχάκι.

«Ο Ορίωνας φταίει.» απάντησε διαβάζοντας τις σκέψεις μου. «Επιλέγει κάθε μέρα τι χρώμα θα είναι το δάσος, ανάλογα με την διάθεση του.»

«Και πως είσαι σίγουρος πως δεν συμβαίνει το αντίθετο;» ρώτησα. Το βατραχάκι με κοίταξε ακόμα πιο μπερδεμένο.

«Είσαι πολύ παράξενη, το ξέρεις;» μου είπε.

«Είπα να ταιριάξω με το περιβάλλον» χαμογέλασα και σηκώθηκα, κρατώντας τον ακόμα στο χέρι μου. Τον ένιωσα να τρέμει. «Φοβάσαι;» ρώτησα.

«Δεν έχω βρεθεί ποτέ τόσο ψηλά.» συνέχισε να τρέμει. «Είναι…διαφορετικά!»

«Ωραία;»

«Διαφορετικά. Δεν ξέρω αν μου αρέσει το διαφορετικό τόσο πολύ. Στην θεωρία, ναι. Αλλά στην πράξη είναι πολύ…ψηλά!»

Χαμογέλασα πάλι. Οι μύες του προσώπου μου ήταν πιασμένοι. Το βατραχάκι με είχε κάνει να αφαιρεθώ για λίγο. Καθώς το θυμήθηκα, η δυσφορία που είχα αφήσει γύρισε πίσω.

«Πως σε λένε;» ρώτησα για να αποσπάσω την προσοχή μου.

«Δεν με λένε» απάντησε

«Πως σε φωνάζουν οι άλλοι βάτραχοι τότε;»

«Κάνουν έναν παράξενο ήχο με τα λαρύγγια τους. Τις περισσότερες φορές νομίζω ότι πνίγονται!» με κοίταξε πονηρά.

«Πώς θες να σε λένε;» αγνόησα την ειρωνεία.

«Δεν ξέρω αν θέλω να με λένε. Το όνομα είναι τελεσίδικο, ξέρεις. Φανερώνει…»

«…την αληθινή φύση των πραγμάτων. Ξέρω. Να σε λέω βατραχάκι;»

«Και να με οριοθετείς στον ίδιο χώρο με τα υπόλοιπα βατραχάκια; Όχι θέλω κάτι που να δείχνει το τι είμαι»

«Είσαι βατραχάκι.»

«Δεν είμαι μόνο αυτό.»

«Πώς θα σε φωνάζω;»

«Φώναζε με εσύ. Τουλάχιστον ξέρω πως είμαι εγώ, αν και δεν ξέρω τι ακριβώς είμαι.»

«Ωραία. Εσύ. Ακούγεται παράξενο.»

«Δεν είμαι αρκετά παράξενος;»

«Είσαι πολύ πιο παράξενος από τα συνηθισμένα βατραχάκια.»

«Και εσύ είσαι παράξενη. Πολύ πιο παράξενη από τους υπόλοιπους του είδους σου. Ταιριάζουμε. Πως σε λένε;»

«Φέρη.» ο Εσύ πάγωσε.

«Παράξενο όνομα.» σχολίασε. «Πού πήγε το αγόρι που ήταν εδώ μαζί σου χθες;»

«Μακάρι να ήξερα.» Απάντησα. Το σφίξιμο επανήλθε στην καρδιά μου.

Κυρίες και κύριου…

Αγαπητοι μου αναγνώστες…

Όπως είναι φυσικό για κάθε επίδοξο συγγραφέα, που πίνει νερό στο όνομα του Πόε και κοιμάται με τα άπαντα του Καβάφη στο προσκέφαλο, και εγώ δοκίμασα κάποτε να γράψω ποίηση…

Τα περισσότερα είναι άθλια, και δεν έχουν υποστεί καμία επεξεργασία. Άλλωστε, σπάνια ξαναδιαβάζω αυτά που έχω γράψει. Γιατί τα περισσότερα τα μισώ.  Αλλά τέλος πάντων, αφού τα βρήκα, ξεχασμένα σε έναν κρυφό φάκελο στο φλασάκι-portfolio μου, είπα να τα δημοσιεύσω.

Μην λιθοβολείτε…..

(χωρίς τίτλο)

Κάτι κρύο και κενό κρέμεται

Πάνω από την πηγή των θαυμάτων

Το κλάμα του εξαπλώνεται παντού,

Κλωστές που ποτέ δεν θα λυθούν

Είπε πως στον τέλειο κόσμο

Κάθε λεπτό ζωής αξίζει

Κάθε ανάσα τρέμει για κάτι

Όλοι ζουν εκεί που πρέπει

Και ας χτυπούν στις γωνίες

Του αιώνιου τριγώνου της ζωής

Με δύναμη αντλημένη από την θλίψη τους

Ζωή, άλλωστε, είναι να πονάς…

(χωρίς τίτλο)

Η μοίρα έσπρωξε την Ομορφιά

Ζητιάνα της αλήθειας να γίνει

Και ένα χέρι ματωμένο την έριξε

Στην πόρτα ενός γνώριμου τρελού

Κόκκινη σαν τις σκέψεις της καταιγίδας,

Μια νύχτα υστερική.

Μ αυτός την πόρτα του δεν άνοιγε

Η εκκωφαντική σιωπή του πόνου της

Το όνομα του φώναζε, του θύμιζε τα παλιά

Αλλά η πόρτα ακλόνητη έμενε εκεί

Οι πόρτες μόνο, δεν εμποδίζουν το αιώνιο παιχνίδι του εγωισμού.

(Πριν κοιμηθείς)

Κάτσε ξύπνιος ακούγοντας την σιωπή της νύχτας

Κάθε πόνος, κάθε νοσταλγία έχει όνομα

και γύρω από το κεφάλι σου σφυρίζει

σε διώχνει, σε πονά σε βασανίζει.

Κάτσε ξύπνιος ακούγοντας τον ήχο του ρολογιού,

τον ήχο της ίδιας της ζωής

και σκέψου όλα αυτά που έχασες

και τότε φώναξε δυνατά για την βοήθεια που δεν θα έρθει.

Μικρή μου Μούσα…

Μικρή μου μούσα μην κάθεσαι στην σκοτεινή γωνιά σου

Τα δάκρυα σου πια γύρω πλημμύρισαν και σε πνίγουν

Ο ήχος από τα κεριά ρίχνει σκιές στους τοίχους, σε τρομάζει

Και οι σκιές απλώνονται, αρπάζουν την καρδιά σου                                     σβήνοντας το φως, την ελπίδα…παίρνοντας σου αργά την ζωή.

Κι όμως! Πάνω στην στερνή σου ώρα κάποιος σ΄ άκουσε

Η καρδιά του κόπηκε στα δυο από τους λυγμούς σου

Φυλακισμένος στο βαθύ πηγάδι, χωρίς ήλιο, για χρόνια

Βρήκε δύναμη αρπάζοντας τον πόνο σου και έσπασε τις αλυσίδες

Κοντά σου προσπαθεί να έρθει, μα τα εμπόδια είναι ακόμα πολλά

Μα, κοίτα μικρή μου μούσα ψηλά!

Δεν είναι πια ο πόνος που σου κρύβει τον ήλιο

Τα σπασμένα φτερά του απλώνει για να βρεθεί κοντά σου

Και τότε η νύχτα θα κλάψει βλέποντας…

βλέποντας ένα όνειρο να πραγματοποιείται!

Μικρή μου μούσα, ο άγγελος σου υπάρχει τελικά!

(αφιερωμένο στην μια από τις δύο κολλητές μου, για έναν  ”άγγελο” που την πλήγωσε πολύ)

Και ενα πολύ μακάβριο… Πόσο μακάβρια είμαι ήμουν μικρή (πριν δυο χρόνια να’ τανέ;)

Το τέλος

Νοιώθω το κρύο να μ’ αγκαλιάζει.

Δεν ήθελα να τελειώσει τώρα…

Για κάποιον η ώρα περνάει γρήγορα τώρα,

κάποιος γεννιέται και κάποιος πεθαίνει.

Ο φόβος για όσα έχασα τρίβει τα χέρια του τώρα.

Και δεν υπάρχει κανείς για μένα

για να διώξει τον τρόμο μακριά.

Δεν πίστευα πως θα τελειώσει εδώ.

Κάπου ανθίζουν τα λουλούδια

Κάπου δύο ψυχές σμίγουν.

Κάπου η ζωή συνεχίζει να απλώνει το πέπλο της,

μα όχι πια εδώ…

Δεν θέλω να τελειώσει έτσι…

Όπως και άλλοι το φαντάστηκα αλλιώς.

Ίσως σε ένα κρεβάτι, χρόνια από τώρα

Ίσως σε μια ερημική ακρογιαλιά μόνο με εσένα,

ή κάπου ψηλά, όσο πιο κοντά στ’ αστέρια γίνεται.

Μάλλον θα έκλεινα τα μάτια μου, όχι εδώ

και θα έτρεχα ελεύθερη στον δρόμο δίχως τέλος.

Δεν μπορεί να τελειώνει!

Αυτό που ήταν ζωή έγινε ανεκπλήρωτος θρύλος

Νότες αντηχούν, σκόνη στον άνεμο

Το ονειρικό τους τραγούδι με ταξιδεύει

Το κάθε τι ηχεί διαφορετικά στις αισθήσεις μου

Γιατί έπρεπε όμως να το μάθω στο τέλος;

Ένα ακόμα κρυφτό ξεκινά

αλλά δεν περιμένω κανέναν να με βρει.

Υψώνομαι, πετώ και φεύγω,

με γεύση από πικραμύγδαλο να με θυμίζει από εδώ και πέρα.

Κι ακόμα δεν πιστεύω πως τελειώνει εδώ, έτσι, τώρα…

Αυτά…. γελάστε ελεύθερα. Και εγώ γελάω με αυτά. Ίσως να πρέπει να μείνω στην μυθιστορηματογραφία – δηιγηματογραφία τελικά. Δεν πειράζει. Ο καθένας στον τομέα του…

-Φρί…

(θα γράψω ακόμα δυο λέξεις γιατί το word count μου λέει πως έγραψα 666 λέξεις… Αχ.. Τις περάσαμε… Γεια…)

As a baby, her face would light up with the most infectious bliss when she set her eyes on a loved one. As a toddler, she could contort that little face into the most miserable misery or ferocious ferocity when things didn’t go her two year old way.

I remember once when she was about five, my sister and I were out walking and she and her brother were ahead of us on their bikes. She was WAY finished with this bike ride and absolutely couldn’t bear to pedal one more centimetre. And her mother, as mothers do, was ignoring the whining and the complaining so she expressed her unhappiness with her entire body ensuring we could, from a block behind, fully understand her feelings. You never saw such draping and flopping over the front of any tricycle – you’d swear she was operating a slave ship and she was the only rower. I tell you, Sarah Bernhardt had nothing on this kid. Margaret O’Brien? Forget it.

Another time we had a birthday cake and sang Happy Birthday to her up at the cottage and I swear you could have given that kid a hundred presents and a thousand lollipops and they wouldn’t have been even a smidge as wonderful as that birthday cake.

Ever since she was a tiny little tot, she’s been an actress, wearing her emotions from the top of her head to the tips of her toes.  Tonight she’s playing the Queen of Hearts in Alice in Wonderland.

Knock ‘em dead kid.  You’re the queen of a lot of hearts already.

Our favourite drama queen

Iarta-mi lacrimile si priveste adancul dragostei mele!