_ Balkan Electric, bałkańska impreza, slajdowisko z wyprawy 4×4, degustacja bałkańskiej kuchni
_ identyfikacja wizualna

_

“Pietersma”

- “Dag dominee, fijn dat ik u tref. Ik heb al een paar keer eerder gebeld, maar kreeg telkens geen gehoor.”

“Ehm, ja… Dat kan goed. Mijn agenda zit best vol zoals u begrijpt.”

- “Ja natuurlijk. Maar goed, ik heb u nu te pakken, dus…”

“Sorry dat ik u onderbreek, maar ik stond op het punt de deur uit te gaan. Moet naar een vergadering van de adviescommissie van het pcbo. Dus als u het kort kunt houden…”

- “Ja, ja, zeker. Ik wilde graag een afspraak maken, als het kan toch wel deze week.”

“Deze week? Oei. Even denken. Morgenavond lukt niet… voorbereidingen voor de synode. Overmorgen ook niet. Vrijdagmiddag misschien? Ach nee, ’s avonds houd ik een lezing over de invloed van het Egyptische monnikendom op Zuid-Amerikaanse zendingsorganisaties. Ik heb daar natuurlijk mijn studieverlof al aan besteed, maar u begrijpt dat ik het toch wat moet voorbereiden. En aanpassen. Het is voor de vrouwenvereniging, snapt u?”

- “O ja, ik begrijp het. Nou ja, ik zou zaterdag overdag ook wel kunnen, hoor. Of moet u dan aan uw preek werken?”

“Nee, nee. Zaterdag ben ik er niet. Het hele weekend conferentie in Nijmegen over de overheid als instrument in Gods hand of zoiets. Wel interessant, hoor. Maar wacht, ik pak mijn agenda er even bij, want anders komen we er niet uit. Eens kijken naar volgende week. Weinig ruimte, ben ik bang. Ik moet ook nog een opinie-artikel schrijven over christenjongeren en vuurwerk. Tja, je moet keuzes maken. De week daarop? Maandag vergadering over het Manifest van Eenheid zonder verlies van Eigenheid, dinsdag denktank van het bijbelgenootschap en overleg met collega-predikanten. Oh…!”

- “Ja?”

“Dat was ik alweer vergeten. Die woensdag word ik voor de krant geïnterviewd over het feit dat ik hier alweer 18 jaar dominee ben. Mooi hè? 18 jaar alweer. Ik weet nog goed hoe ik hier begon. Wel een beetje een jonge hond, hoor. Maar vol enthousiasme. Ja, het is ook zo’n mooi beroep!”

- “Ja? En wat vindt u er zo mooi aan?”

“Nou ja… het contact met mensen, hè, en de kansen die je krijgt om het evangelie door te geven. Prachtig! Maar ik zie dat ik nu toch echt moet gaan, dus weet u wat? Ik bel u volgende week even terug en dan kijken we eens rustig of we een afspraak kunnen maken. Goed? Nou, dag hoor.”

- “Ja… dag…”

Jeanet is moeder van twee kinderen: Luuk (11) en Myrthe (9). Drie jaar geleden bleek dat haar zoontje Luuk twee ontwikkelingsstoornissen heeft:  ADHD en PDD-NOS. Een bijzondere combinatie.

“…Toen Luuk naar de basisschool ging, werd ik onzeker. Waarom had ik dat niet bij zijn zusje, die moeizame gesprekjes met leerkrachten, het ongevraagd maar goedbedoeld advies van moeders? Regelmatig zag ik me in een positie gedwongen waarin ik Luuk verontschuldigde en zijn gedrag probeerde uit te leggen. En dan het verdriet wanneer uitnodigingen voor kinderfeestjes uitbleven,“Luuk mag niet komen van mijn moeder, ze vindt hem te druk!”…

Lees haar complete verhaal  “Een drukke autist?“

Heb je behoefte om te reageren op het verhaal, dan kan dat hieronder, of  via het e-mailadres van Jeanet. ( zoals vermeld onder het verhaal)

Een heel nieuw besef van tijd … dat krijg je als je agenda dusdanig vol is dat je van hot naar her rent en tussendoor al blij bent als je even rustig kunt zitten of liggen.
Morgen heb ik hopelijk eindelijk weer tijd om in m’n blog te schrijven!
Nu eerst een slaapje doen voor ik weer de deur uit ga.
Tot zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzsnel!

Ik voel me de laatste dagen wat opgejaagd. Daarom is het hier zo stil, denk ik. Soms is het leven zo gulzig en snel en hol ik erachteraan als een laatkomer achter zijn bus. In werktijd vliegen de post-it’jes in het rond en krijg ik blauwe ellebogen van het typen of een warm oor van het bellen. Of ik begeef me in groezelige appartementen en schud vuile handen. Een huisbezoek noemen ze dat dan. Ik kribbel daar volledige schriftjes vol met belangrijke boodschappen van andermans leven. Ik klap doar soems eejl plat aantwaarps om me verstaanbaar te maken en ik dompel me onder in de zorgen van wel twintig andere levens. Beroepsoplosser ben ik in feite. Van problemen.

En dan is er die andere tijd. Ze noemen het soms ook ‘vrije’ tijd. Zo van ‘vul zelf maar naar believen in’. Klinkt goed, maar er zit een weerhaakje aan. Er zit namelijk heel wat druk op dat stukje tijd. ‘t Is in feite een blokje geperste tijd. Geperst tussen werkuren die altijd langer duren dan ze zijn.
In de week is die vrije tijd vaak een worsteling met vuile was en kruimels, met weerbarstige avondmaaltijden en gifitge luiers. Allemaal tegelijkertijd soms! Een ongelijke strijd. Vorige week moest Sven me nog bevrijden uit de wurggreep van zijn ongestreken hemden. Gisteren werd ik bijna in de afwasbak verzopen door een contraire schotelvod. En maandag viel ik van de trap met een piepklein zakje (st)oud papier dat ik naar buiten wilde brengen. Ik viel bijna flauw en mijn bil is nu helemaal blauwig groen.
Iedere avond val ik uitgeput neer in bed en volgens mij is het maar een kwartiertje later dat de wekker zingt.

Je zou denken dat een mens naar het weekend uitkijkt, niet? Maar ook weekends kunnen druk zijn. Soms is het een dwangmatig zinvol bezig zijn. Ik wil dan vaak per se gaan wandelen of iets gaan bekijken. Gewoon niksen lijkt zo triest. Bovendien ben ik van het soort dat zichzelf gemakkelijk verveelt en dan zelfmedelijden krijgt… Dus breng ik mezelf óf in drentelige niksmomenten die me stress geven óf in volgeplande weekendsituaties die prettig zijn, maar ook vermoeiend: vorig weekend naar Delft, dit weekend naar zee. Valiezen pakken, vroeg opstaan, camera opgeladen en memorykaartjes leeg! Er moet gefotografeerd worden! Gelukkig woont aan zee het schoonouderpaar dat voor ons kookt en dat digitale tv heeft en dat dolgraag een weekend lang het kleinkind platknuffelt.

Maar als ik terugben wil ik mijn vader bezoeken, moet ik griepbacillen verbeten van me afslaan, beslis ik na rijp beraad welke douchegel de beste is om aan te schaffen. Ik wil dan boeken lezen, naailes volgen, vrienden zien, naar de cinema gaan, batterijopladers kopen, lampen vervangen, mijn moeder bezoeken, de planten binnenhalen (die planten! Dat moet op het to do lijstje!), plannen maken enz. Ik ben trouwens ook zo moe!

En zo gebeurt het soms dat er niet geblogd wordt. Ik had de laatste week ook nauwelijks een streepje inspiratie. En dan wil ik me niet dwingen. Er moet al zoveel. Wat is de moderne mens in een welvaartstaat toch een gelukzak. Zoveel dingen om te doen!

Een Delfts kind in een Delfts huis:

Deze Delftenaren kunnen mooi schrijven, maar ze zijn wel de e vergeten:

En Delft heeft – naast hun eigen scheve toren – ook een grappige vierkleurentoren:

.. it’s de beslisvis. Hij zegt ‘t!

Vi burde fandme få medaljer i upræcis planlægning.

På IRC havde vi mumlet om, at vi skulle holde en filmaften med galimatias-instruktøren David Cronenberg som hovedomdrejningspunkt. Kun få dage senere annoncerede BorgTu, at det ville han da gerne stå for, allerede nu på lørdag!

Well, lørdag var i går. Der havde allerede været mumlen i krogene om, at det var alt for kort tid til at planlægge sådan en aften for os — ikke mindst fra min side — så planen om en Cronenberg-aften den pågældende lørdag hang i luften i usikker tilstand.

I går var så den pågældende lørdag, og jeg sad oppe på RUC og lavede realityshow-jobsamtale-præsentation (forklaring følger stadig), eftersom mit internet derhjemme stadig var fritzet. Eftersom det var lørdag og fruen alligevel skulle til noget personalefest om aftenen fik jeg inviteret mig selv op til Vandelay efter jeg havde været dygtig. Inden da nåede Tuxen at dukke op, fordi hans kæreste var midt i noget hestehviskeri, og just som han var ved at tage flugten igen dukkede Donut op.

Donut og jeg forsvandt altså op til Vandelay, stadig debatterende om den her Cronenberg-aften overhovedet ville blive til noget. Tyskeren Søren dukkede også op, men vidste meget lidt. Så mens vi sad og ventede og høre Alan Parsons Project foretog Donut adskillige kommunikative indslag i BorgTu’s retning, hvis centrale omdrejningspunkt havde noget med en tidsplan at gøre — for BorgTu har en projektor, og det var jo hos ham, vi var blevet inviteret til filmaften.

Først kom meldingen om, at tidspunktet var halv ni, men den viste sig tilsyneladende at være en misforståelse (fordi der stod “halv vi” i sms’en, hvilket Donut forstod som “halv ni”, men som i virkeligheden betød “halv ti”). Senere kom der en melding vedrørende om vi ikke kunne skubbe arrangementet yderligere en time — altså til halv elleve om aftenen. Vi var allerede ikke synderligt begejstrede for hvordan tidsplanen udrettede sig — vi ville gerne nå tre Cronenberg-film, og et starttidspunkt klokken halv ti ville altså betyde, at vi ville være godt på vej ind i nattetimerne allerede efter første film. Halv elleve lød helt forrykt.

Så det fortalte vi ham. Han skrev, “Fuck jer,” og vi troede, at dét så var dét. Men satme om manden ikke dukkede op en halv time senere, hvor vi sad!

Så nu var forvirringen total. Skulle vi til at se film? Klokken var alligevel ved at nærme sig midnat, og vi var ved at være pænt smadrede — ikke mindst mig selv, for jeg havde været oppe og aktiv så tidligt som kl. 8 om morgenen.

Jeg tog hjem. Folk gik kolde. Der blev ingen Cronenberg den aften.

Men det giver os også lidt tid til at planlægge nærmere. Som for eksempel, hvilke film skal vi se? Jeg havde en idé om bare tilfældigt at trække tre filmtitler op ad en hat, men måske ville en demokratisk afstemning være mere fordelagtig?

Gister was een dag dat ik helemaal in balans was. Ik begon mijn weekend namelijk met een les bodybalance op mijn sportschool. Bodybalance is (en ik quote): “BODYBALANCE is de workout met yoga, tai chi en pilates, die flexibiliteit en kracht opbouwt en waardoor je je gefocust en kalm voelt.” Het is een les van LesMills en wordt gegeven op mijn sportschool. Ik, nuchter met twee benen op de grond haha, was nooit begonnen aan zo’n zweverige les, maar zoekingen vraagt om een zoektocht dus sprong ik de leszaal in.

De instructrice, kalm, legt ons uit dat deze les op je blote voeten plaats vindt… aai waar is je pedicure als je hem nodig hebt? We begonnen met ademhalingsoefeningen en gingen daarna aan de slag met veel rek en strek oefeningen die je langzaam moest doen. Ik raakte hierdoor steeds uit balans en als ik de andere kant op moest (en haar dus niet kon zien) was ik elke keer veel sneller klaar met mijn oefening. Hmmm dat in balans komen is dus lastiger dan ik dacht. Je moet echt stil staan bij jezelf.

We deden de zonnegroet, de warrior en nog meer termen die ik alweer vergeten ben. Maar we eindigden op de grond. Zitten of liggend, wat je zelf het beste vond. En we gingen naar het paradijs… nou ja ik ging naar het paradijs want we moesten opzoek naar een plek waar we ons lekker voelden. Helaas kon ik niet helemaal van de wereld blijven, want het is toch ook wel een beetje raar zo op de vloer van je sportschool liggen en aan mooie dingen denken.. nee heb te veel aan mijn hoofd hoor. 

Maar naast dat het gewoon rustige oefeningen zijn, ga je dus wel echt bezig in de rek en strek en train je ook echt je spieren. Daar kwam ik gedurende de dag al achter. En nu ik wakker word voor de day-after, merk ik het helemaal. Buik, rug, benen, allemaal spierpijnerig.

Gelukkig heeft de nieuwe energie na afloop van de les (en die kreeg ik ook zeker), me meer gebracht. Ik had namelijk energie om 3 wassen te draaien, 5 wassen weg te werken (oeii had nog een achterstandje). Administratie in de mappen te doen, mijn tassen opgehaald en leeggeruimd. Hoofdstuk 2 van alweer cursus 2 afgemaakt te hebben en nog gewoon sociale verplichtingen afgewerkt te hebben.

Volgende week zaterdag sta ik dus weer met mijn beide benen, met blote voeten op de sportschool…. klaar voor mijn tweede les.
PS ben je benieuwd geworden naar een les? klik hier

Vandaag las ik een leuk nieuwtje:

In de nacht van zaterdag 24 op zondag 25 oktober draaien we de klok om 3.00 uur ’s nachts een uurtje terug. Een uurtje meer slapen dus, en dat winteruur heeft nog meer positieve gevolgen.

Het winteruur is het ‘normale’ uur waarop onze biologische klok is afgestemd. Wanneer we overschakelen naar het winteruur gaan we dus eigenlijk terug naar ons natuurlijk ritme. En dat vindt ons lichaam bijzonder fijn.

Zo daalt de stress wanneer we overschakelen naar het winteruur. Het effect daarvan is zelfs zo groot dat artsen een tijdelijke daling van het aantal hartinfarcten optekenen, vooral bij mannen dan. Het effect is het grootst de maandagochtend na de overschakeling, en vermindert dan geleidelijk aan.

Heel goed nieuws dus en ik weet één ding – of het nu allemaal klopt of niet – ik ga genieten van dat extra uurtje slaap… Vanavond na het werk ga ik heel mijn studio nog eens goed onder handen nemen en dan gewoon eens een rustig weekendje tegemoet. F. komt eindelijk mijn studio eens bekijken zondagavond (en stiekem ook pc-advies geven en een filmpje zien), maar voor de rest heb ik hoegenaamd niets gepland. De taak voor Spaans moet wel gemaakt worden, maar veel tijd zal dat niet in beslag nemen…

En na dat weekendje rust zal ik dan hopelijk de batterijen voldoende hebben kunnen opladen voor een drukke week die nu al vol zit… Zondag komt F. langs, maandag ga ik steppen met L., dinsdag heb ik Spaanse les en gaan we daarna basket zien, woensdag ga ik zwemmen met K. en donderdagavond ontvangen we een bevriend koppel met wie we al eens double daten. Vrijdag gaan we naar The Night of the Proms en zaterdag ga ik met K. ons oma een bezoekje brengen. Allemaal dus fijne dingen in het vooruitzicht met als kers op de taart dat ik aan het einde van volgende week in de helft van mijn stageperiode zit!

Al zal ik er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat niet elke week zo druk hoeft te zijn en dat ik ook graag eens last minute iets plan, iemand uitnodig of op een uitnodiging in ga… Maar dat zal dus niet voor de komende week zijn

November is dan wel nog niet direct daar, maar voor november zijn er ook mooie vooruitzichten. Ik krijg dan immers 7.000 EUR uitgekeerd van een spaarformule waarop mijn ouders jaren geleden hebben ingetekend. Het is uiteraard niet de bedoeling dat dat geld zomaar opgesmost wordt… Maar een kleinigheidje kan er dan wel eens van af. Daarnaast krijg ik ook nog een nieuwe pc, bij wijze van manier om mij een grote kost te laten besparen aan het begin van mijn volledig zelfstandig leventje

Oh ja, nog even dit: in het kader van een gezondere levensstijl heb ik immens veel fruit gekocht (bananen, kiwi’s, appelsienen, appels, pompelmoezen, …). Het is de bedoeling dat ik elke middag zo’n drie stukken fruit in de blender gooi (lees: twee stukken fruit en het sap van een appelsien of pompelmoes), en die smoothie dan – tijdelijk – mijn middageten vervangt. Op die manier wil ik dus eens een vitaminekuur doen en ervoor zorgen dat ik iets minder calorieën binnenkrijg… We zien wel wat het geeft, maar de intentie (en het fruit) is er al!

Héérlijk, een druk leven Hoewel je dan wel alles goed moet plannen, maar ach. Sommige dingen gaan dan ook wat minder (Mijn onvoldoende voor het verschrikkelijke vak Wiskunde – hoewel ik dacht het eindelijk te snappen), terwijl andere juist beter gaan. Ik ben de laatste erg veel bezig geweest met de hyves van ACAG, dus heb je hyves, wordt snel even lid van http://acag.hyves.nl! Ik laat het jullie weten wanneer ACAGfashion.com er is. Ik heb dus ook nieuwe foto’s, veel nieuwe foto’s, maar door de drukte heb ik echt geen tijd gehad om ze te posten. Terwijl ik dit typ, hoor ik dus eigenlijk in mijn bedje te genieten van mijn rust (om morgen weer in de kou naar school te fietsen.) Zo had ik voor dit weekend mijn Zondag vrijgehouden. Zaterdag was ik naar Eindhoven geweest (Shoppen!) en die avond had ik een feest. Dat feest was buiten dus het was koud, brrr! Dus ik zit daar op het feest, zie ik opeens op m’n mobiel dat ik gebeld ben! Ik lees het smsje & luister mijn voicemail. Esther Siebers, visagiste. Er is een model uitgevallen en of ik morgen zin heb in een shoot. Sure! denk ik, shootverslaafd als ik ben. Dus de hele zondag heb ik geshoot (in een koude fabriekshal). Gisteren school & de sportschool, vandaag school & werk, morgen ook, en donderdag weer school & de sportschool. Vrijdag shoppen (en school xD) en wat hebben we nog… Zaterdag twee familie verjaardagen. En zondag? Die heb ik weer ingepland als rustdag. Maar daarna heb ik een week vakantie. Héérlijk, ik ga genieten!

Rokje gekocht @ H&M <3

Super16 instruktøren Martin Pieter Zandvliets flotte spillefilm debut Applaus med den alt dominerende Paprika Steen har rundet godt 20.000 biograf billetter med kun 10 film kopier landet over ifølge Biotal.dk.

Film still fra Applaus med Paprika Steen

Film still fra Applaus med Paprika Steen

Film still fra Applaus med Paprika Steen

Film still fra Applaus med Paprika Steen

Den anmelderroste og midaldrende skuespillerinde Thea er netop vendt tilbage efter et afvænningsophold og konfronteres med virkeligheden. Under hendes lange nedtur blev hun skilt fra ægtemanden Christian og afgav forældremyndigheden over sine to børn. Men nu hvor hun er tilbage, insisterer hun på at de igen skal være en del af hendes liv. Hendes blødsødne eksmand giver også hurtigt efter for hendes manipulerende men charmerende facon og indvilger i at give det en chance. Hun ved, at hun skal bevise for sig selv og for ham, at det er forsøget værd. Men et hårdt liv i rampelysets skær har sat sig dybe spor og snart begynder fortidens spøgelser at tage over.

Zo.. ik zal eens ne komkommer gaan halen sé..

op een zuchtende en deprimerende toon.. na een drukke werkdag.. godweetliefstniet wat die nog op haar programma had staan..

ik bevind mij momenteel in een uiterste fase van het NooitGeenTijdSyndroom.. de tijd verzwelgt mij.. verzopen in ToDoLijstjes.. wegkwijnend in het getik der oneindigheid.. ge moogt me daarom komen sussen met de woorden ocharm en het betert wel.. ge moogt mij vol medeleven aankijken en zeggen ik heb nog een beetje tijd over.. ge moogt hem hebben.. merci ende dank daarvoor.. ge zijt een schoon en goed mens..

ondertussen vallen de kalenderblaadjes van den almenak als de blaadjes van de bomen.. De dagen zijn niks en de nachten nog minder.. De Kerstboom staat al ongeduldig te wachten tot hij weer vol lichtjes en ballen hangt.. de bankkaart zit al aan de anti-depressiva en het vuurwerk doet al psssshhtt en pang in zachte kreetjes.. een jaar is niks.. alleen gebeurt er zoveel in.. begrijpe wie begrijpe kan..

Gelukkig is er nog de kalmte en de serene stilte van de onbewaakte momenten die niet ten prooi zijn gevallen aan de tijd… momenten van ogen die dichtvallen.. twee seconden lijken een eeuwigheid.. zalig.. terwijl ik twee seconden een eeuwigheid beleef gaat alles verder.. de trein.. de vtm.. de fruitpers.. alles.. behalve ik..

Maar soit.. ik heb hier al teveel tijd verdaan.. de wereld wacht op mijn bijdrage.. ik hoop van u hetzelfde..

Jesse, 29, heeft ADHD.

Druk, lastig, ongeconcentreerd, altijd aandacht vragen enzovoorts. Says who? Vanuit welke hoek wordt er naar hem gekeken? Hoe zou hij eruit zien achter zijn etiket?

Mijn vriendin Nynke en ik zitten aan de ontbijttafel. Buiten klinkt gezang. ‘Ik heb tien kinderen,’ zegt ze met een hoofdknik  naar de keukendeur.

Jesse maakt heupwiegend zijn entree. Hij zwaait zijn haar uit het gezicht en opent zijn armen. Ons gesprek spat als een zeepbel uit elkaar.

‘Ha dames! Lekker geslapen?’ Als Jesse aanwezig is, vult hij de hele ruimte. Anderen worden gereduceerd tot  figuranten die  zijn show bestaansrecht geven en zijn licht reflecteren. Niemand rekent hem dat ooit aan. Jesse is geweldig.

‘Ja, totdat jij om acht uur langs kwam,’ antwoordt zijn moeder.

‘Wakker worden!’ doet Jesse zichzelf met zware stem na.

‘Kon je ons niet laten uitslapen?’

‘Waarom, op zo’n mooie dag?’

‘Heb je al ontbeten lieverd? Kom er bij zitten.  Zal ik een stoel voor je halen?’

‘Hij kan toch ook hier naast mij op het bankje?’ zeg ik. Jesse ploft fluitend naast me neer.

‘De zon schijnt, ik heb mijn biertje, mijn peuk en mijn gitaar. Het leven is goed.’ Hij rekt zich luidruchtig uit. ‘Het is niet dat je krijgt wat je bewust of onbewust bestelt,’ vertrouwt hij me van opzij toe. ‘Nee, je krijgt wat je geeft. Ik heb ook wel eens  lastige tijden gehad. Dan zat ik te sippen en kwam er niks dan negativiteit op me af.’

‘We zijn nog steeds niet helemaal over de gevolgen van die lastige tijden heen, he jongen,’ valt Nynke hem in de reden. Ze heeft me vaak over de avonturen met haar zoon verteld. Jesse liep niet in zeven sloten tegelijk. Hij koos er doorgaans minstens tien.

‘Maar nu ben ik vrolijk en positief, en moet je kijken wat er gebeurt. Allemaal mooie dingen,’ zegt Jesse.

‘Hij is nergens bang voor, dat is het probleem,’ legt zijn moeder uit.

‘Waarom is dat een probleem!’ lacht Jesse.

‘Er zijn wel veel heftige dingen gebeurd. Nu zitten we nog met de achterstallige rekeningen. Hij is niet verzekerd, Laura! Kun je je dat voorstellen?’

‘Voor het zelfde geld heb ik volgende week werk. Dan loop ik de betalingsachterstanden in. Je krijgt wat je geeft,’ zegt hij tegen mij. ‘Daar geloof ik in. Je kunt niet altijd superpositief zijn, maar als het effe tegenzit, ga ik iets leuks doen zodat ik me weer goed voel. Dan komt er meteen weer positiviteit op me af! Positieve mensen, goeie aanbiedingen, meevallers.’

‘Dat is link hoor, zonder verzekering!’ zegt Nynke. ‘Vorige week verstapte hij zich.’

‘Ik verstapte me niet mama.’

‘Maar je had naar een dokter gemoeten, je had je enkel verzwikt. En dat kun je niet want je bent niet verzekerd en je hebt geen geld.’

‘Ik had me niet verstapt. Ik was van drie meter hoog vanaf de kade op een boot gesprongen.’

‘Ja, over een andere boot heen,’ vult ze aan.

‘Precies,’ glundert hij. ‘ Dat vind ik nou gaaf.’

‘En dan heb jij uitgerekend een moeder getroffen die zo bezorgd is,’  lach ik. ‘Wat moet jij haar  jarenlang  getergd hebben!’

‘Helemaal niet,’ zegt Jesse. Vroeger deed zij ook zulke dingen.’

‘Ja, maar ik kon het,’ klinkt het zachtjes.

‘Ik kan het ook, ik had alleen mijn enkel maar verzwikt!’

‘Je kon niet meer lopen.’

‘Ik kon wel lopen. Op mijn tenen.’

‘Je leek wel een ballerina. Hij is gek,’ verzucht zijn moeder. Maar ze kan haar lachen niet inhouden.

Ga niet zitten poken tussen moeder en zoon. Niemand krijgt er een vinger tussen. Ook al voelde ze zich na zijn kindertijd al versleten – en toen moest zijn pubertijd nog beginnen – ze zijn gek op elkaar. Inmiddels loopt hij tegen de dertig. Maar soms lijkt het of haar zorgen om hem niet verminderen. ADHD heb je je hele leven.

‘Het lijkt wel of hij constant bestaande systemen in de war brengt,’ mijmer ik hardop als Jesse na het ontbijt moeders gras is gaan maaien. ‘Dat doen we natuurlijk allemaal min of meer, als we binnen komen in een situatie die zonder ons al gaande was. We interveniëren, veranderen de situatie. Maar de één doet dat subtieler dan de ander. Jesse breekt in, altijd en overal, en blaast het bestaande systeem op.’

‘Dat klopt precies,’ zucht Nynke. ‘En hij vertelt mensen altijd de waarheid, hij is voor niemand bang. Mensen pikken het altijd, gek he? Hij doet het als een jonge hond die onder het spelen iemand even een tik geeft.’

‘Wat een gave,’ zeg ik.

Drie uur later zit op de terugweg zit ik er nog over na te denken. Kinderen die met hun vingers in systemen prikken fascineren me. Met een systeem bedoel ik een bestaande situatie. Dat kan van alles zijn. Een gezin met haar omgangsregels. Een schoolklas met uitgesproken en onuitgesproken regels. Een relatie. Een setting waarin mensen met elkaar omgaan op grond van gedeelde overtuigingen en vastliggende sociale patronen.

Kinderen die de wind doen waaien door bestaande systemen  worden vaak bewogen door innerlijke waarden. Waarden die misschien afwijken van die  waarop hun gezin functioneert, maar die zo sterk zijn, dat ze liever onenigheid riskeren dan hun waarden ontrouw te zijn.

Ik heb het over waarden als eerlijkheid  of solidariteit. Genieten, behulpzaamheid. Trouw, optimisme. Al deze dingen zie ik ook in Jesse.

Iedereen heeft toch zulke waarden? Ja hoor, maar bij veel mensen staan die niet bovenaan. Voor sommigen is de mening van de buurvrouw belangrijker. Of de goedkeuring van de werkgever. Of de klok.

Is het niet aardig dat er van die grote knuffelolifanten zijn, die de porceleinkast van de gevestigde orde met hun achterhaalde waarden een grote beurt komen geven?

Maar dat is pijnlijk, confronterend, onfatsoenlijk, onheus, verwarrend, schadelijk!

Vast wel, er vallen geheid slachtoffers. Maar verfrissend is het ook. Zelf houd ik er wel van.

En laten we eerlijk zijn, welke neigingen van Jesse hebben nu te maken met ADHD en welke met ‘de appel valt niet ver van de boom?’

Hij is net zo hulpvaardig als zijn ma en net zo ondernemend, neemt fysiek risico’s zoals zij dat deed, heeft net als zij zijn mening klaar. Is net zo’n levensgenieter en even sociaal. Onder andere.

Ik merk ook een verschil op. Zij is erg bezorgd, hij niet. Is dat misschien een porceleinen kopje?

Als ik hem beoordeel naar zijn etiket zie ik dit: Lastig, oncontroleerbaar, te aanwezig, overheersend. Daar word ik niet vrolijk van. Maar als ik kijk met die andere blik, zie ik mooie dingen. Hij inspireert me geweldig en geeft me een warm  gevoel, als een shot waar ik een paar maanden op kan teren.

Jesse jongen, wees jij lekker jezelf, we gaan vanzelf wel aan je wennen !

Je leeft snel en hebt het druk,je eet je ontbijt in de auto, naar je werk ,en denkt na over de dag,plots gaat de telefoon en je ziet op het scherm een vriend zijn naam,je twijfel  niet  en neemt op,in een fractie van een seconde veranderd alles,alleen door die druk op die knop ,die je weer even in de werkelijkheid brengt.Ik ben ziek ,klinkt het aan de andere kant en je broodje smaakt plots niet meer zoals voorheen.

Je vraag terug,is onnozel ,dat besef je later pas,blijf je thuis vandaag,nee wordt het antwoord dat je tevreden dient te stellen maar het toch niet doet,de verdere snelle ondervraging ,brengt je plots tien kilometer verder, terwijl je niet eens beseft hoe je hier kwam,tikt je baas op het raam en wijst op zijn horloge,je bent laat,veel te laat.

Je zegt te veel en spreekt te weinig die dag,een ding is zeker,je moet er zijn,maar bent er niet,het is een dag in Februari en je schrikt je dood,uitleggen is overbodig,je ziet het als de deur open gaat,je vriend,je maat,hij is er wel,maar is zo afwezig,een uur later weet je het zeker,niets is meer belangrijk,de smaak van je koffie is azijn,je eet om te eten,je slaapt maar bent zo moe.Waarom,waarom hij,je voelt je schuldig,maar dat is absurd,je was er altijd voor hem ,maar wat kun je nu doen?

Er wordt veel over gepraat en je verjaardag is een feest zonder slingers,toch ben je weer een jaartje ouder,je voelt je schuldig,alweer.De tijd,je hebt zelfs gebeden tot goden die je niet kent,je rijdt anders naar je werk en eet thuis je ontbijt,je neemt je voor om meer tijd te maken voor je vrienden,je carriére die je zo goed kent,is plots maar een hulpje op weg naar je hypotheek,zo kort bij, is het verdriet,maar je uit het niet ,uit liefde voor je vriend,hij ziet je huilen maar zijn tranen zijn groter en veel belangrijker dan de jouwe ,maar als ze wonder bij wonder verdwijnen en hoop nabij is,haal je opgelucht adem en blaast met de lucht het kaarsje uit dat je zag als een lichtpunt naar begrip,zou hij het ooit hebben geweten,dat je zo veel van hem houdt,het maakt niet uit,of toch,hij is er nog steeds,hij lacht,maar als je telefoon weer rinkelt en dat duurt jaren,schrik je nog altijd.

Er wordt niet meer over gepraat,het is te lang geleden,of toch niet,maar hij is veranderd net als ik,rust en geen lawaai,werken maar toch genieten,niet samen maar toch bij elkaar,het moet zo zijn,de les des levens heeft velen in zijn klas!

Druk!

Niets anders dan dat kan ik zeggen. De dagen en alle gebeurtenissen razen voorbij. Ze razen zelfs zo snel dat ik van toffe momenten niet meer kan genieten en over belangrijke zaken nog moeilijk kan denken.

Ik startte donderdag met de rijschool, en dit merk ik enorm aan de drukte van mijn agenda. Schoolwerk geraakt amper af, laat staan dat ik nog even tijd vind voor mezelf om tot rust te komen. Voor ik ga slapen lees of computer ik nog even. Jammer genoeg zal ik me met deze weinige tijd toch nog even tevreden moeten stellen. Hoewel, nu heb ik tot zondag geen rijlessen meer dus vind ik wel nog een gaatje om dingen te doen die ik graag doe.

Maar het drukke heb ik ook gedeeltelijk aan mezelf te danken, en ergens vind ik dit ook niet zo jammer. Laurent had tickets gewonnen voor de filmpremière van “Up”. Wij mochten voor het eerst een kijkje nemen in de vernieuwde cinéma van Gent én konden dan nog eens genieten van een animatiefilm. Het toffe is dat we “Up” op ons lijstje zetten van de films die we nog willen zien. Dus een gratische film meepikken is altijd welkom…
De film begon al op 10u30 wat er voor zorgde dat we na “Up” gezellig konden gaan eten en Gent onveilig maken.

Zondag trok ik naar De Bijloke in Gent waar er een concert was, gecomponeerd door Tsjaikovski. Mooi en ontroerend. Hoe die vrouw opging in de emoties van het muziekstuk. Je zou bij bepaalde maten zelfs bijna moeten huilen van de dramatische klanken en glimlachen van de romantische noten die ze uit haar viool toverde. Altijd als ik violisten wild tekeer zie gaan op hun viool vraag ik me af “Waarom speel ik eigenlijk nog viool? Het is toch hopeloos…”. Dan antwoordt mijn beschermengel “Omdat je het graag doet, en omdat het een uitlaatklep is”. En zo is het. Ik moet eens leren dat ik niet altijd perfect moet  presteren, maar dat kunnen genieten en me kunnen uitleven in bepaalde zaken véél belangrijker is dan de prestatie die je telkens neerzet. Maar “Swat”, daar ga ik even niet over uitweiden.

Bij deze blijft het even druk en blijven mijn blogartikels langer onderweg en korter. Eens de klok stilstaat zal ik wat tijd vinden om weer uitgebreid te bloggen.

_ Piknik z okazji 5 lecia Hotelu Sheraton w Krakowie
_ identyfikacja wizualna, plakaty (teasery), zaproszenia, baner, identyfikatory

_

Er zijn heel wat uitdagingen in deze tijd. Mocht het toch even teveel ineens zijn, stop dan even om te kijken wat dringend en noodzakelijk is. Naar de rest een knipoog.