While wearing hejeb varies from woman to woman, I found this to be beautiful, because whatever the reason you wear hejeb it should be because you are free to, not because you are scared. http://atwar.blogs.nytimes.com/2009/09/12/fashion-in-iraq/  

If you have not explored poetryinternationalweb.org, then you must look. It is a non profit organization that unites poets from around the world.  It our way as poets to achieve peace, to reveal the soul and thus display the beauty of our respective countries. I found this poem below “Pronouns” by Dunya Mikhail from Baghdad before she emigrated to the United States.

Pronouns He plays a train. She plays a whistle. They move away. He plays a rope. She plays a tree. They swing. He plays a dream. She plays a feather. They fly. He plays a general. She plays army. They declare war.

நன்றி :  எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், http://www.dunyamikhail.com/, http://iraq.poetryinternationalweb.org/, http://www.wordswithoutborders.org/

தன்யா மிகேல் (Dunya Mikhail) பாக்தாத், இராக்கில் 1965ஆம் ஆண்டு பிறந்தவர்.  தற்போது மிச்சிகனில் வசித்து வருகிறார்.  இதுவரை அரபி மொழியில் நான்கு கவிதை தொகுப்புகளும், ஆங்கிலத்தில் இரண்டு தொகுப்புகளும் வெளியிட்டுள்ளார்.  2001ஆம் ஆண்டு  அவருக்கு ‘UN Human Rights Award for Freedom of writing’ வழங்கப்பட்டது.  நியூயார்க் பொது நூலகம் ‘போர் கடுமையாக உழைக்கிறது’  (“The War Works Hard”) என்ற நூலை 2005ஆம் ஆண்டின் சிறந்த 25 நூல்களில் ஒன்றாக தேர்ந்தெடுத்தது.  இவர் மேலும் பல விருதுகளை பெற்றுள்ளார்.    இரான் – இராக் போர்களின் அனுபவங்களை பேசுகிறது இவருடைய கவிதை தொகுப்புகள். போர்களின் கோர விளைவுகளை விவரிக்கும் கவிதைகள் அவை.  அவரின் சில கவிதைகள் இங்கு….

போர் கடுமையாக உழைக்கிறது

போர் எவ்வளவு மகத்தானது!
எத்தனை ஆவலும் திறமையும் மிக்கது!
விடியற்காலையில் ஒலியெழுப்பி
அவசர ஊர்தியை பல இடங்களுக்கு அனுப்பி வைக்கிறது
செத்த உடல்களை காற்றில் வீசுகிறது
காயமடைந்தோருக்கு ஸ்ட்ரெச்சர்களை உருட்டிச்செல்கிறது
தாய்மார்களின் கண்களில் மழையை வரவழைக்கிறது
பூமியை ஆழத் தோண்டுகிறது 
சிதைபாடுகளில் இருக்கும் பல பொருட்களை இடம் பெயர்க்கிறது
சிலர் வாழ்க்கையற்றும் புண்களோடும்
பலர் வாட்டமும் வலியுடனும் ……
இது குழந்தைகளின் மனதில் பல கேள்விகளை எழுப்புகிறது
வானத்தில் எரியாயுதங்களையும் வெடிகளையும் வெடிக்கச்செய்து
கடவுளுக்கு பொழுதுபோக்களிக்கிறது
கன்னிவெடிகளை நிலங்களில் விதைத்து
பொத்தல்களையும் கொப்பளங்களையும் அறுவடை செய்கிறது
குடும்பங்களை புலம்பெயரச்செய்கிறது
மதபோதகர்கள் சாத்தானை பழிக்கும்போது
அவர்கள் உடன் நிற்கிறது
(பாவம் சாத்தானோ, ஒற்றைக்கையோடு கொழுந்துவிட்டு எரியும் தீயில்)
இரவுபகலாக போர் தொடர்ந்து உழைக்கிறது
நீண்ட உரை நிகழ்த்த கொடுங்கோலனை ஊக்குவிக்கிறது
படைத்தலைவர்களுக்கு மெடல்களை அணிவித்து கௌரவிக்கிறது
கவிஞர்களுக்கு பலகருக்களை வித்திடுகிறது
செயற்கை கால்கள் செய்யும் தொழிர்ச்சாலைகளுக்கு உதவுகிறது
ஈக்களுக்கு உணவளிக்கிறது
வரலாற்றுப்புத்தகங்களின் பக்கங்களை கூட்டுகிறது
கொல்லப்பட்டவனுக்கும் கொல்பவனுக்குமிடையில் சமத்துவம் நிலைநாட்டுகிறது
காதலர்களுக்கு கடிதம் எழுத கற்றுத்தருகிறது
இளம் பெண்களை காத்திருக்க பழக்குகிறது
கட்டுரைகளாலும் படங்களாலும் செய்திதாள்களை நிறப்புகிறது
அனாதைகளுக்கு புதிய வீடுகளை உருவாக்கித்தருகிறது 
சவப்பெட்டி செய்பவர்களுக்கு புத்துணர்ச்சியூட்டுகிறது
சவக்குழி தோண்டுபவர்களுக்கு முதுகில் தட்டிக்கொடுக்கிறது
தலைவரின் முகத்தில் புன்னகையை வரைகிறது
போர் நிகரற்ற சிரத்தையோடு உழைக்கிறது
இருந்தும் எவருமே அதனை ஒரு வார்த்தை கூட புகழுவதில்லை.
** 

பை நிறைய எலும்புகள்

என்ன ஒரு பாக்கியம்
அவனுடைய எலும்புகளை கண்டுபிடித்துவிட்டாள்
மண்டையோடும் பையில் இருக்கிறது
எல்லா நடுங்கும் கைகளில் இருக்கும்
எல்லாப்பைகளைப்போலவே
அவள் கையிலும் பை இருக்கிறது
அவன் எலும்புகள், ஆயிரக்கணக்கான பிற எலும்புகள்
திரண்ட சுடுகாட்டில் இருப்பதுபோலவே
வேறு எந்த மண்டையோடும் போலல்லாத அவன் மண்டையோடு
இரண்டு கண்கள், அல்லது
அவனுக்கான கதையை சொல்லும் சங்கீதத்தை கேட்டு மகிழ்ந்த துளைகள்
எப்போதுமே சுத்த காற்றை அறிந்திராத மூக்கு
அவன் அமைதியாய் முத்தம் கொடுத்த போது இருந்ததைபோல் அல்லாது
பிளந்த நிலத்தை போன்ற வாய்
சத்தங்களுடனும் மண்டயோட்டுடனும்  எலும்புகளுடனும் புழுதிகளுடனும்
பல கேள்விகளை தோண்டிக்கொண்டிருக்கும் இவ்விடமல்ல. 
இருள் விளையாடும் இம்மௌனங்களில்
இவ்விடத்தில் இப்படி ஒரு மரணத்தில் மரணிப்பதற்கு என்ன அர்த்தம்?
இந்நெடுங்குழிகளில் பாசத்துக்குரியவர்களை சந்திப்பதற்கு என்ன அர்த்தம்?
பிறப்பின் தருவாயில் தாய் கொடுத்து எலும்புகளை
மரணச்சந்தர்ப்பத்தில் அவளுக்கு கைநிறைய திருப்பி கொடுக்கவா?
உங்கள் உயிரை எடுக்கும்போது சர்வாதிகாரி ரசீது தரவில்லை என்பற்காக
இறப்பு பிறப்பு சான்றிதழ்கள் இல்லாமல் பிரிந்துபோகவா?
சர்வாதிகாரிக்கும் இதயமுண்டு
எப்போதும் வெடிக்காத பலூன் போல
மண்டையோடும் உண்டு
பிறவற்றை போலல்லாது மிகப்பெரிய மண்டையோடு
அது தாய்நாட்டிற்கு ஈடாக்க
ஒரு மரணத்தை பல மரணங்களால் பெருக்கி
அக்கணக்கை அதுவே தீர்த்து வைத்தது
சர்வாதிகாரி ஒரு மிக உயர்ந்த துயரத்தின் இயக்குனர்
அவருக்கு பார்வையாளரும் உண்டு
ஒரு பார்வையாளர் கைதட்டுவார்
எலும்புகள் உரசி ஒலியெழுப்பும் படி
பையிலிருக்கும் எலும்புகள்….
தங்களுடையது கிடைக்காமல் வாடும்
பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களை போலல்லாமல்
இறுதியாக
அவள் கைகளில்
நிரம்பிய பை
 **
நான் அவசரத்தில் இருந்தேன்

நான் நேற்று என் நாட்டை தொலைத்துவிட்டேன்.
அவசரத்தில் இருந்ததால்
நினைவற்ற மரத்திலிருந்து முறிந்த கிளையைப்போல
எப்போது என்னிடமிருந்து நழுவி விழுந்தது என்பதனை கவனிக்கவில்லை
தயவுகூர்ந்து யாராவது இப்பக்கம் நகர்ந்து செல்லும்போது காலில் இடறினால்
ஒருவேலை வான் பார்த்த திறந்து கிடக்கும் பெட்டியிலோ
அல்லது திறந்த காயத்தை போல் ஒரு பாறையில் செதுக்கப்பட்டோ
அல்லது அகதிகளின் போர்வைக்குள் சுருட்டப்பட்டோ
அல்லது அழிக்கப்படும் பரிசுபெறாத லாட்டரி சீட்டை போலவோ
அல்லது உதவியற்று மறக்கப்பட்ட உத்தரிகத்திலோ
அல்லது சிறுவர்களின் கேள்விகளைப்போல வேகமாக இலக்கற்று முன்னகர்ந்துக்கொண்டோ
அல்லது போர் புகையில் மேலெழுந்துக்கொண்டோ
அல்லது தலைப்பாதுகையில் மண்ணில் உருண்டுகொண்டோ
அல்லது அலிபாபா ஜாடியில் திருடப்பட்டோ
அல்லது சிறைக்கைதிகளை ஊக்கப்படுத்தி தப்பிக்கவைத்த
காவலதிகாரியின் சீருடையில் மாறுவேடம் அணிந்து மறைந்துக்கொண்டோ
அல்லது சிரிக்க முயற்சிக்கும் பெண்ணின் மனதில் ஒடுங்கிக்கொண்டோ
அல்லது அமெரிக்காவுக்கு புலம்பெயர்ந்தவர்களின் கனவுகளைப்போல சிதறிக்கிடக்கிறதா.
யாருக்காவது காலில் இடறுமெனில்
தயவுசெய்து என்னிடம் திரும்ப கொடுத்துவிடுங்கள்
தயவுசெய்து திரும்ப கொடுத்து விடுங்கள் சார்
தயவுசெய்து திரும்ப கொடுத்து விடுங்கள் மேடம்
அது என்னுடைய நாடு
நேற்று அதை தொலைத்த போது
நான் அவசரத்தில் இருந்தேன்

 
**************************
 
ஒரு மந்திரக்கோல் பற்றி
கனவு காண்கிறேன்
அது என் முத்தங்களை
நட்சத்திரங்களாக மாற்றுகிறது
இரவில் நீ அதை பார்த்து
தெரிந்து கொள்ளலாம்
அவை ஏராளமானவையென்று

 
***********************

ஒரு கதவை வரைந்து
அதன்பின்
அமர்ந்துக்கொண்டேன்
நீ வந்த உடனே
திறப்பதற்கு தயாராய்

இக்கவிதைகள் உயிர்மை ஆகஸ்ட் 2009 இதழில் வெளியாகியுள்ளது.

Nascida em Bagdá em 19 de Março, Dunya Mikhail tem quatro coleções de poesia publicadas em árabe e uma em Inglês. Elas incluem Os Salmos da Ausência, Quase Música, e A Guerra trabalha duro. O seu livro Diário de uma Onda Fora do Mar está programado para sair na Primavera de 2009, pela editora New Directions. Em 2001, ela foi premiada com o Prêmio de Direitos Humanos das Nações Unidas para a Liberdade de Escrita. A Guerra trabalha duro, New Directions, 2005, (Carcanet,Londres, 2006) ganhou o Prêmio PEN de Tradução , foi seleccionado para o Prêmio Griffen de Poesia e pela Biblioteca Pública de Nova Iorque como um dos 25 melhores livros de 2005. Dunya tem Mestrado em Estudos do Oriente Médio pela Wayne State University, de Michigan, e  é Bacharel em Inglês e Letras da Universidade de Bagdá. Trabalha atualmente como coordenadora de recursos árabes em escolas públicas e na Dearborn Michigan State University. http://www.dunyamikhail.com/

The War Works Hard

How magnificent the war is!
How eager
and efficient!
Early in the morning,
it wakes up the sirens
and dispatches ambulances
to various places,
swings corpses through the air,
rolls stretchers to the wounded,
summons rain
from the eyes of mothers,
digs into the earth
dislodging many things
from under the ruins…
Some are lifeless and glistening,
others are pale and still throbbing…
It produces the most questions
in the minds of children,
entertains the gods
by shooting fireworks and missiles
into the sky,
sows mines in the fields
and reaps punctures and blisters,
urges families to emigrate,
stands beside the clergymen
as they curse the devil
(poor devil, he remains
with one hand in the searing fire)…
The war continues working, day and night.
It inspires tyrants
to deliver long speeches,
awards medals to generals
and themes to poets.
It contributes to the industry
of artificial limbs,
provides food for flies,
adds pages to the history books,
achieves equality
between killer and killed,
teaches lovers to write letters,
accustoms young women to waiting,
fills the newspapers
with articles and pictures,
builds new houses
for the orphans,
invigorates the coffin makers,
gives grave diggers
a pat on the back
and paints a smile on the leader’s face.
The war works with unparalleled diligence!
Yet no one gives it
a word of praise.

A guerra trabalha duro

Quão magnificente é a guerra!
Quão ávida
e eficiente!
Cedo, pela manhã
ela desperta as sirenes
e despacha ambulâncias
a vários lugares,
estende macas aos feridos,
reune chuva
nos olhos das mães,
e desentoca coisas
de baixo das ruinas…
Algumas são exangues e cintililantes,
outras são pálidas e ainda palpitantes…
Isso produz muitas perguntas
nas cabeças das crianças,
entretém os deuses
com tiros de fogos de artifício e mísseis
em direção ao céu,
semeia minas nos campos
e colhe buracos e pústulas,
estimula famílias a emigrar,
poisiciona-se ao lado dos sacerdotes
enquanto eles amaldiçoam o diabo
(pobre diabo, ele permanece
com a mão no ferro em brasa)…
A guerra continua seu trabalho, dia e noite.
Ela inspira tiranos
a oferecer longos discursos
premia com medalhas os generais
e com temas os poetas.
Ela contribui com a indústria
de membros artificiais,
provê comida às moscas,
acrescenta páginas aos livros de história,
permite igualdade
entre assassinos e assassinados,
ensina amantes a escrever missivas,
acostuma jovens mulheres a esperar,
enche os jornais
com artigos e fotografias,
constrói casas novas
para os órfãos,
estimula os fabricantes de ataúdes,
dá aos coveiros
um tapinha nas costas
e desenha um sorriso no rosto do líder.
A guerra trabalha com incomparável diligência!
E, no entanto, ninguém lhe destina
uma só palavra de louvor.

Here’s the second installment from last year’s Poetry International sampler: “The War Works Hard,” by Dunya Mikhail which originally appeared Poetry International Five;  “Mourning and Other Activities,” by Raza Ali Hasan, which originally appeared in Poetry International Six; “Tankas for Toraiwa,” by Seamus Heaney which originally appeared in Poetry International Seven/Eight; and “Homecoming: Anse La Raye,” by Derek Walcott which originally appeared in Poetry International Seven/Eight.  Issue 7/8 is an action backed double issue that, as with most of our back catalogue and the fabulous new Poetry International 12, can be ordered from our website.

The War Works Hard

How magnificent the war is
How eager
and efficient!
Early in the morning
it wakes up the sirens
and dispatches ambulances
to various places
swings corpses through the air
rolls stretchers to the wounded
summons rain
from the eyes of mothers
digs into the earth
dislodging many things
from under the ruins
some are lifeless and glistening
others are pale and still throbbing
it produces the most questions
in the minds of children
entertains the gods
by shooting fireworks and missiles
into the sky
sows mines in the fields
and reaps punctures and blisters
urges families to emigrate
stands beside the clergymen
as they curse the devil
(while the poor remain
with one hand in the searing fire).
The war continues working, day and night
it inspires tyrants
to deliver long speeches
awards medals to generals
and themes to poets
it contributes to the industry
of artificial limbs
provides food for flies
adds pages to the history books
achieves equality
between killer
and killed
teaches lovers to write letters
accustoms young women to waiting
fills the newspapers
with articles and pictures
builds new houses
for the orphans
invigorates the coffin makers
and gives grave diggers
a pat on the back
paints a smile on the leader’s face.
It works with unparalleled diligence!
Yet no one gives it
a word of praise.

–Dunya Mikhail
Translated by Liz Winslow

________________

Mourning and Other Activities

You take faith and a horse -
Reasonably Arab looking one – feed him
Rusgullas and milk for a year.
While you fatten him you terrorize him
With different Asiatic techniques
Into mildness and meekness.

Then you take a procession or
Two out in the month of June
With the horse leading
Properly bedecked with buntings and ribbons.
You mourn and cry your heart out in the heat,
And those of us who have faith
Then crawl under the belly of the horse
Whenever it comes to a stop.

And between the four brown hooves
Take refuge from the sun.

–Raza Ali Hasan

________________

Homecoming: Anse La Raye

Whatever else we learned
at school, like solemn Afro-Gods eager for grades,
of Helen and the shades
of borrowed ancestors,
there are no rites
for those who have returned,
only, when her looms fade,
drilled in our skulls, the doom-
surge-haunted nights,
only this well-known passage

under the coconuts’ salt-rusted
swords, these rotted
leathery sea-grape leaves,
the seacrabs’ brittle helmets, and
this barbeque of branches, like the ribs
of sacrificial oxen on scorched sand;
only this fish-gut-reeking beach
whose frigates tack like buzzards overhead,
whose spindly, sugar-headed children race
pelting up from the shallows
because your clothes,
your posture
seem a tourist’s.
They swarm like flies
round your heart’s sore.

Suffer them to come,
entering your needle’s eye,
knowing whether they live or die,
what others make of life will pass them by
like that far silvery freighter
threading the horizon like a toy;
for once, like them,
you wanted no career
but this sheer light, this clear,
infinite, boring, paradisal sea,
but hoped it would mean something to declare
today, I am your poet, yours,
all this you knew,
but never guessed you’d come
to know there are homecomings without home.

You give them nothing.
Their curses melt in air.
The black cliffs scowl,
the ocean sucks its teeth,
like that dugout canoe
a drifting petal fallen in a cup,
with nothing but its image,
your sway, reflecting nothing.
The freighter’s silvery ghost
is gone, the children gone.
Dazed by the sun
you trudge back to the village
past the white, salty esplanade
under whose palms dead
fishermen move their draughts in shade,
crossing, eating their islands,
and one, with a politician’s
ignorant, sweet smile, nods,
as if all fate
swayed in his lifted hand.

–Derek Walcott

________________

Tankas For Toraiwa

I loved to carry
Her violin case, its nose
In air, its back end
Nice and heavy, the balance
Factored in and factored out.

Every time she placed
Her two thumbs to the two snibs
And opened the lid
She couldn’t help a quick frown
(Disguised pleasure?) as she checked.

Then her brow would clear
And the sun disc of her face
Tilt up and brighten
At the tap of a baton,
At the tip of a baton…

In the baize-lined case
Emptied of the ingrown jut
Of the fiddlehead,
A lump of ancient resin
And a dirty chamois cloth.

The conductor’s hands –
Big and out of proportion
To his skinny wee
Professor’s body–always,
she said, “interested” her.

Fiddlehead ferns: why
do I think of them do I
Think: Toraiwa?
Because–surprise–he quizzed me
about the erotic life.

–Seamus Heaney

__________________

Dunya Mikhail

Listen

He is a poor pawn.
He always jumps to the next square.
He doesn’t turn left or right
and doesn’t look back.
He is moved by a foolish queen
who cuts across the board
lengthwise and diagonally.
She doesn’t tire of carrying the medals
and cursing the bishops.
She is a poor queen
moved by a reckless king
who counts the squares every day
and claims that they are diminishing.
He arranges the knights and rooks
and dreams of a stubborn opponent.
He is a poor king
moved by an experienced player
who rubs his head
and loses his time in an endless game.
He is a poor player
moved by an empty life
without black or white.
It is a poor life
moved by a bewildered god
who once tried to play with clay.
He is a poor god.
He doesn’t know how
to escape
from his dilemma.

[translated from the Arabic by Elizabeth Winslow]

Iraqi poet Dunya Mikhail’s recent collection The War Works Hard (New Directions, 2005) is a fascinating book, bursting with strong, direct poems about living in a war zone. Today’s poem is one of my personal favorites from that book, vaguely reminiscent of Amichai’s The Diameter of the Bomb, but with the additional idea of a heirarchical chess game, of the way we are all pawns in someone else’s hands, and that final ‘the-buck-stops-here’ ending. A poem at once poignant and playful, that captures the feeling of helplessness one feels when faced by history.
[falstaff]