Dezer dagen brengt Thomas Van Hemeledonck de VTM-kijker op de hoogte van de gebeurtenissen van de dag tijdens de late nieuwsuitzendingen. De journalist begon zijn carrière echter als journalist bij het reportagemagazine Telefacts. In 2002 belandde de enthousiaste reporter in een ware mediastorm toen hij voor een Telefactsreportage undercover in de cel van Dutroux raakte. Was het de bedoeling om bij Dutroux in de cel te raken? En hoe staat de journalist tegenover de undercovermethode in het algemeen? Thomas vertelde mij zijn verhaal.

Stommelings

Onze redactie had via briefwisseling al een hele tijd contact met Dutroux. In die brieven schreef hij dat hij bepaalde dingen te vertellen had, maar dat hij daarvoor nooit de mogelijkheid kreeg. In diezelfde periode had toenmalig VLD-senator Jean-Marie Dedecker ook een brief ontvangen van Dutroux, waarin die vroeg of de senator bereid was om hem een bezoek te brengen in de gevangenis. Als senator heb je dat recht mits natuurlijk een toestemming van de minister van Justitie. Vervolgens contacteerde Dedecker ons om te vragen wat wij daarvan dachten. Wij hadden voor eerdere reportages namelijk al contact gehad met Dedecker. We hebben toen dankbaar gebruikt gemaakt van Dedecker zijn parlementair privilege om met hem mee te rijden en Dutroux vragen te kunnen stellen.

Omdat ik met die reportage bezig was, hadden we afgesproken dat ik met Dedecker zou meerijden naar Aarlen. We hadden afgesproken dat ik ging rijden, zodat ik Dedecker op de hoogte kon brengen van wat hij precies kon vragen. Er waren namelijk wel een paar dingen die ik wou weten die hij in zijn brieven had vermeld. Eenmaal aangekomen aan de gevangenis, besloten wij dat ik mee zou gaan naar de ontvangstruimte, waar ik dan kon wachten. Zo kon ik na het gesprek Dedecker ook meteen polsen wat Dutroux had gezegd. We stapten dus samen de gevangenis binnen. Ik had geen verborgen camera mee, omdat het nooit initieel de bedoeling was om in een kamer binnen te raken met Dutroux. Waarom zou je denken dat dat kan lukken? Dat is uitgesloten. Nuchter bekeken kan dat niet. Het enige wat ik bij had was een bandopnemer, vooral om nadien een aantal gesprekken met Dedecker te registreren.

Maar oké we kwamen dus aan in de gevangenis, waar we worden ontvangen in de bezoekersruimte. De gevangenisdirecteur kwam ons verwelkomen en Dedecker gaf zijn geloofsbrief af, zijn toestemming van toenmalig minister van Jusitie om Dutroux te bezoeken. Toen zei de gevangenisdirecteur tegen mij:  ‘En u, u bent de chauffeur veronderstel ik?’. En toen schoot het me te binnen om ja te zeggen. Ik ging er toch van uit dat ik in de wachtzaal zou moeten blijven. Maar de directeur stelde gewoon voor of we geen gesprek met Dutroux in zijn cel wilden, dat was namelijk geen enkel probleem. Tegen mij zei de directeur: ‘Wenst u met uw baas, de senator, mee te gaan?’ Ik zei natuurlijk ja, zo’n kans kon ik niet laten schieten. En zo zijn we binnengeraakt in Dutroux zijn cel. Stommelings.

Het was dus nooit initieel de bedoeling om bij Dutroux in de cel te raken omdat je ervan uitgaat dat dat niet kan. Ik vind het al redelijk wonderbaarlijk dat eender wie, eender welke burger bij Dutroux in zijn cel mag zitten. Of het nu een senator is of niet.  Normaal worden gevangenen als ze bezoekers hebben naar een bezoekersruimte of een ontvangstruimte gebracht. Zelfs advocaten gaan niet bij gevangenen in de cel zitten om met hen te praten. Die doen dat altijd in een afgesloten ruimte. Meestal staan in die ruimte dan ook bewakers, waardoor hun ‘privacy’ vrij beperkt is. Als ik had geweten dat de kans erin zat om bij Dutroux in de cel te raken, dan had ik zeker een verborgen camera meegenomen. Want ik werk voor televisie, dan wil je beeld.

Mediastorm

Nadat ik bij Dutroux in de cel was geweest, heeft het nog ongeveer veertien dagen geduurd voor de reportage op antenne kwam. Reden hiervoor was dat wij in eerste instantie zelf eens goed en grondig wilden luisteren naar wat Dutroux precies allemaal gezegd had. Want Dutroux is een dossiervreter, die gedurende die negentig minuten dat we daar gezeten hebben heel veel over zijn dossiers heeft gesproken, over heel veel details van zijn dossiers. Wij hebben met andere woorden onze tijd genomen om te luisteren naar wat hij precies had gezegd, wat de nieuwe dingen waren die hij had verteld. We hadden hem ook een pak kritische en confronterende vragen gesteld. We hebben het gesprek dus eerst goed geanalyseerd en geïnterpreteerd. En natuurlijk hebben we ook juridisch advies ingewonnen.

Daarnaast wilden we VOORAL de ouders van de vermoorde en verdwenen kinderen op de hoogte brengen van het feit dat we klankopnames hadden van Dutroux. We wilden een moment met hen afspreken om naar de tape te luisteren hun versie van de feiten te registreren. We vonden dat toen niet meer dan vanzelfsprekend. Je moet weten dat niemand toen de stem van Dutroux al had gehoord, ook de ouders niet. Het proces was namelijk nog niet begonnen. Dus we wilden die ouders daar zeker niet mee confronteren op antenne. Natuurlijk, vanaf het moment dat je mensen buiten de redactie gaat contacteren, riskeer je dat het verhaal vroegtijdig zal lekken. En dat is ook gebeurd. Nog voor de reportage op antenne kwam, brak de mediastorm al los. Maar we hebben er nooit spijt van gehad dat we dat zo gehandeld hebben. Het was voor ons de enige manier.

De heftigheid van de reacties kan je nooit op voorhand inschatten. We hadden natuurlijk wel verwacht dat er reacties zouden komen. Dutroux was toen de gevaarlijkste man van het land, de best bewaakte ook. Eigenlijk ontsponnen er zich na een tijdje twee verhalen. Enerzijds was er de stunt van een journalist die bij Dutroux was geraakt. En ten tweede had je het verhaal waar wij initieel op doelden: wat zegt Dutroux, wat openbaart hij en wat denken de ouders daarvan. De eerste dagen lag de focus in de media jammer genoeg op de zogenaamde stunt dat we daar waren binnengeraakt.

De internationale pers: Frankrijk, Duitsland, Groot-Brittanië ( BBC)e.a., hadden het wel meteen begrepen. Zij stelden zich vragen bij de werking van de Belgische justitie, maar waren VOORAL geïnteresseerd in de dingen die Dutroux had gezegd, in het nieuws met andere woorden. Bij hen ging het over de inhoud, bij veel binnenlandse pers eerder over de vorm.

Op voorhand veroordeeld

Pol Deltour van de VVJ was niet te spreken over de reportage. In eerste instantie ga je ervan uit dat het VVJ er is om zijn journalisten te verdedigen tot hun schuld of fout bewezen is. Dat is een basisrecht. Ik had niet het gevoel dat ik verdedigd werd door de journalistenbond. Integendeel, ik vond dat ik, en bij uitbreiding het programma, neergebliksemd werden. Wij werden op voorhand veroordeeld. Het was aan ons om onze onschuld te bewijzen, want wij waren per definitie schuldig. Dat is de wereld op zijn kop. Wij stelden vast dat er een hele hoop oordelen over ons werden geveld zonder dat we zelf gehoord waren. Ik vond dat een beetje partijdig. Maar goed, dat was mijn mening.

Pol Deltour zei bijvoorbeeld ook: ‘Die reportage was allesbehalve verstandig, want daardoor zullen journalisten het in de toekomst bijzonder moeilijk krijgen om nog samen te werken met justitie.’ Ik was het daar toen absoluut niet mee eens. Meneer Deltour had blijkbaar een glazen bol. Ik had helemaal niet het gevoel dat onze reportage de samenwerking met justitie in het gedrang zou brengen. Erger nog. De fout lag niet bij ons. Het was niet aan ons om niet binnen te gaan in de gevangenis. Het was aan de gevangenisdirectie, en bij uitbreiding aan justitie, om ervoor te zorgen dat journalisten niet binnen kunnen raken bij gevangenen, laat staan bij Marc Dutroux. Wij hebben ook geen enkele overtreding begaan in de vorm van een inbraak of wat dan ook. Wij hebben ons niet met geweld een weg gebaand door de gevangenis. De enige discussie was: had ik moeten zeggen dat ik journalist was of niet. Ik heb heel veel journalisten nadien aan de telefoon gehad die een interview wilden. En die hebben allemaal off the record gezegd: ‘gast, ik had natuurlijk hetzelfde gedaan’. Als journalist heb je eigenlijk de plicht om op dat moment je mogelijkheden af te tasten. Wat je met die informatie doet, dat is iets anders. Maar dat weet je niet op voorhand.

De Raad voor de journalistiek heeft zich trouwens over onze reportage gebogen, en zij waren toen ook van oordeel dat we geen fout hadden gemaakt. Achteraf smaakt het dan nog zuurder dat de Vlaamse journalistenvereniging mij en het programma in het begin zo hebben afgekat en niet het voordeel van de twijfel hebben gegeven. Ze hebben meteen geschoten op ons, ons meteen veroordeeld. Terwijl dan twee jaar later de Raad voor de Journalistiek, een erkend orgaan vanuit de journalistenvereniging, zegt dat we geen fouten hebben gemaakt. Maar Pol Deltour zal wel zeggen dat hij dat niet zo bedoeld heeft, dat hij dat niet zo letterlijk gezegd heeft. Maar elke goede verstaander had het wel begrepen. Nogmaals, de plooien zijn gladgestreken hoor (lacht). Ik heb geen enkel probleem meer met de Journalistenbond. Eigenlijk nooit echt gehad. Maar toen in die situatie, hebben we wel wat heen en weer gediscussieerd en ruzie gemaakt, omdat we andere standpunten hadden.

Bom aan boord

Bij Telefacts hebben we trouwens wel meer de undercovertechniek gebruikt. Het ging wel iedere keer om maatschappelijk relevante onderwerpen, waarvan de informatie niet op een andere manier verkregen kon worden. Een voorbeeld van zo’n reportage is ‘Bom aan boord’, gemaakt door Tim Verheyden. Hier is Tim daadwerkelijk drie maanden undercover gaan werken als veiligheidsagent op de luchthaven van Zaventem. Hij had onder zijn eigen naam gesolliciteerd voor een belangrijke functie bij de veiligheidsfirma, die de veiligheid doet op de luchthaven van Zaventem. De firma die trouwens ook was ingehuurd om bij de boarding de veiligheidsprocedures te doen. Door simpelweg Tim Verheyden zijn naam te googlen zou er toch op zijn minst een belletje moeten rinkelen. Hij heeft ook niet gelogen over zijn schoolloopbaan. Hij heeft ook niet gelogen over de plaatsen waar hij al had gewerkt, hij had er alleen een paar weggelaten in zijn sollicitatie (VTM-journalist, notabene). Dat is volgens mij nog altijd geen misdaad. Hij werd aangenomen en heeft effectief twee maanden gewerkt als veiligheidscoördinator. Zo slaagde hij erin om met zijn verborgen camera door de metaaldetector te lopen, alle verschillende onderdelen van een kneedbom mee te nemen op zak en die te verstoppen in een trolley waarin het eten aan boord wordt gebracht. Hij heeft die onderdelen natuurlijk op tijd uit die trolley gehaald, want nogmaals het was niet onze bedoeling om een vlucht te saboteren, om mensen met een trauma op te zadelen. Wij wilden gewoon bewijzen dat het mogelijk was om met een kneedbom aan boord te raken. Een paar jaar na 9/11! Wanneer de trolley met het eten aan boord vertrekt, is alle controle namelijk weg.

American Airlines heeft ook fantastisch gereageerd op die reportage. Ze hebben niet met een proces gedreigd. Integendeel zelfs. Wij hadden hen bij wijze van spreken geholpen bij het verder ‘finetunen’ van hun veiligheidsprocedures. Die waren al voor 99,9 % waterdicht, zeiden ze zelf,maar wij hadden daar die 0,01 % gevonden. Dat was voor American Airlines een motivatie om daar verder aan te werken. Die reportage was enorm sterk. Heel relevant ook, want we zaten in het post-9/11 verhaal.

Not a toy

We hebben de undercovermethode trouwens nooit gebruikt om sensatie te bekomen of om meer kijkers te lokken. We hebben die techniek alleen gebruikt op momenten dat wij iets maatschappelijk relevant wilden aantonen en er geen andere manieren waren om dat te doen. Wij zijn bijvoorbeeld nooit van plan geweest om met een undercovercamera BV’s te gaan bespioneren, om te zien of zij nu al dan niet in een hotel met een minnares of minnaar gaan afspreken. Dát is sensationeel, dát is heel spectaculair. Sommige weekbladen dromen hier misschien van, maar wij hebben met Telefacts nooit of te nimmer geopperd om dat te doen. Want daar ligt namelijk net het verschil. Wat is de maatschappelijke relevantie dat je aantoont dat BV X of BV Y een affaire heeft? Dat heeft hoegenaamd geen maatschappelijke relevantie. Het zou trouwens ook om undercover te gaan om zo meer kijkers te lokken. Ik vind verborgen camera niet van de esthetisch mooiste televisie die je hebt. Als je mooie en goede televisie wil maken, dan gebruik je vooral niet het waggelende, schimmige, soms totaal onduidelijke beeld van een verborgen camera. Dus nee, nogmaals, we hebben het nooit als speelgoed ingezet. ‘It’s not a toy, it’s a tool.’

Bij undercoververhalen hebben wij ook bijna altijd het sujet anoniem en onherkenbaar gemaakt. De maatschappelijke relevantie ligt namelijk in het feit dat je een breder maatschappelijk probleem aankaart aan de hand van een voorbeeld. Maar het is natuurlijk niet de bedoeling om dat voorbeeld aan de schandpaal te gaan nagelen en met het gezicht in de vitrine te gaan zetten. Het is dan aan justitie om die individuen eruit te halen.

“Pronation Douloureuse…”, knikte de verpleegster besloten. “Gebeurt vaak met kleine kindjes.”
Enerzijds was ik opgelucht, maar langs de andere kant had ik toch maar het elleboogje van mijn zoontje van anderhalf uit de kom getrokken. Niet iets waar ze me voor gingen arresteren, maar het klonk toch verschrikkelijk.
Het was allemaal begonnen in het shoppingcenter op de Groenplaats waar ik met mijn handen vol boodschappen zoontje Tadeusz aan één armpje de roltrap had opgezwierd. Een krakje. Een huiltje. Alle vingertjes konden nog bewegen, schoudertje leek in tact. Het móest een spierverrekking zijn. Wie wil er immers zijn arm bewegen als hij een spierverrekking heeft?
De volgende ochtend – groen van schuldgevoelens en klaar om me in de boeien te laten slaan wegens mishandeling – toch maar naar het ziekenhuis, want geen enkele beterschap. Slap armpje en wenen bij gebruik. Pronantion douloureuse dus. De dokter boog de arm van Tadeusz, draaide zijn pols een kwartslag en we mochten naar huis. Een driehoeksverbandje voor een dag en het was voorbij…

Niemand heeft me scheef bekeken of verwijten gemaakt in het ziekenhuis. Ik was er nochtans op voorbereid in dit land van ‘heilige kinderen’. Na Dutroux hebben kinderen een soort van engelenstatus gekregen (terecht) die heel wat volwassenen tot een soort van vingerwijzers hebben gemaakt (hoogst onterecht!). Het is zo gemakkelijk om te wijzen naar een ander en te zeggen dat ze het verkeerd doen, dat ze fouten maken en op de brandstapel moeten. In de supermarkt wordt de moeder van een brullend kind bekeken alsof het ongehoord is dat ze überhaupt kinderen heeft gekregen. Probeer bij Kind en Gezin maar eens te zeggen dat je de vaccinatiecocktail niet wil geven aan je borelingske…
Moeders/ouders van deze tijd (in deze samenleving) hebben heel wat bekijks, heel wat te doen en veel verantwoordelijkheid. En soms ook heel wat onzekerheid. Nu is dat op zich allemaal niet zo erg, maar het wijzen en verwijten, daar word ik echt droevig van. Het is een tendens in de samenleving. Het kwaad is zo makkelijk herkend in de anderen. Handen afhakken van dieven, schandpalen, vergeetputten, doodstraf. We staan er niet zo ver vanaf. Ook al is het terecht en lukt het sommige mensen niet om goed voor hun kinderen te zorgen, loop dan niet heel de tijd te roepen dat ze slechte ouders zijn. Wat voor de ene makkelijk is, is voor de andere een heksentoer.
Verwijten is makkelijk. Je laat iedereen de andere kant opkijken. Maar kijk eens goed: wijs eens naar een ander. De wijsvinger wijst van je weg, maar wat doen de andere vingers? Die wijzen naar jezelf…

Ik voelde me in ieder geval een monstermoeder toen ik in het ziekenhuis was. Maar Tadeusz, die verweet mij niks…

april 11, 2009

We moeten even een uitstapje maken naar het buitenland, want daar gebeurt weer iets wat we kunnen scharen onder de categorie Absurd. Leest u even mee in het Nieuwsblad van vandaag?

Gent (in vogelvlucht)

GENT – De twintigjarige Maksim Z. bevindt zich ongewild in het oog van een juridische storm. De jonge Gentenaar van Russische origine had vorig jaar een relatie met een veertienjarig meisje en riskeert nu een veroordeling omdat de vader van het meisje een klacht indiende.

De vader en de moeder van het slachtoffer zijn gescheiden en hadden blijkbaar elk hun eigen idee over de relatie. De moeder liet het toe en liet de jongen zelfs bij haar dochter slapen. De vader, die overigens vervreemd was van zijn dochter, diende een klacht in toen hij hoorde wie het vriendje van zijn dochter was. Wat volgt, is een absurde confrontatie met de Belgische wetgeving. Die zegt namelijk dat een veertienjarig meisje wel toestemming kan geven voor een seksuele relatie. Wat niet kan volgens de wet, is dat een meisje tussen veertien en zestien toestemming geeft voor seksuele aanrakingen, zonder penetratie. Dat kan pas wanneer ze zestien is. Anders gezegd, de wet beschermt een minderjarige beter wanneer er sprake is van voorspel, dan wanneer er effectief seks is geweest. In dit geval wordt Maksim Z. vervolgd voor de aanranding van een minderjarig meisje en kan hij een voorwaardelijke celstraf van zes maanden krijgen.
Iedereen is het er echter over eens dat de situatie op zijn zachtst gezegd onlogisch is. Het was dan ook de rechtbank zelf die suggereerde om een langverwachte uitspraak van het Grondwettelijk Hof over zulke kwesties af te wachten. Verschillende andere dossiers zijn ondertussen ook in blijde verwachting van een nieuwe wetgeving die deze absurde situaties kan vermijden. []

Absurd, vindt u ook niet? En aan de andere kant, logisch dat er mannen zijn zoals Dutroux. Dit kon ook nog wel eens je reinste idioterie zijn. Ik twijfel. Zolang je een kind maar niet kust en streelt zal er geen haan ernaar kraaien. Ik schat de Belgen hoog maar hier heeft een ambtenaar met zijn kringspier sterk aangespannen een wet in elkaar gezet die zijn weerga niet kent.

Michelle Martin heeft voor de 2e keer ….lees meer ©Hln

Ik heb altijd al geweten dat vrouwen rare wezens zijn. Niets zo onvoorspelbaar als een vrouw, zeker nu computers steeds stabieler worden. Enfin, vandaag is een Amerikaanse vrouw getrouwd met de Eiffeltoren. We hebben het hier niet over de bijnaam van een boomlange vent maar over het ijzeren gevaarte dat in Parijs staat. Erika heeft haar familienaam bijgevolg aangepast naar ‘La Tour Eiffel’. Ze heeft nog een verhouding gehad met een handboog en komt nu iets te goed overeen met een deel van een tuinhek. Nog overspelig ook. Maar de Eiffeltoren, bij god. Die moet toch wel een gigantische vorm van penisnijd hebben.

Dan zijn er nog de meer dan 200 (!) liefdesbrieven die ‘lieverdje’ Josef Fritzl al heeft ontvangen en dit ná dat bekend geraakt is wat hij met zijn dochter heeft uitgespookt. Daarin loven ze hem dat hij zijn dochter al die jaren van de wrede samenleving wilde beschermen en haar toch van de liefde wilde laten genieten door haar zeven kinderen te schenken. Het verhaal stond in The Sun, dus we nemen dit misschien met een korrel zout, maar toch. Ook Dutroux krijgt regelmatig fanmail en het is niet van mannen.

Mandé aquí una andanada contra los patéticos manifestantes de las manos blancas; patéticos porque con su gesto apelan al sentimiento en vez de a la razón. Leí hace poco A throne in Brussels, una extraordinaria historia de Bélgica y de la dinastía (casa Sajonia-Coburgo) que reina en ella. En la página 327 de la segunda edición, menciona la manifestación popular multitudinaria (300.000 personas en las calles) que tuvo lugar tras hacerse públicos los tejemanejes judiciales del escándalo Dutroux, un pederasta que secuestró, torturó y asesinó a niños y adolescentes en Bélgica en circunstancias que hicieron sospechar la implicación de personas de las élites políticas y judiciales belgas).

La madre de una de las adolescentes desaparecidas pidió una “marcha blanca” de protesta y la ciudadanía se manifestó llevando globos blancos en silencio. La clase política respiró con alivio:

Según Luis Tobback, líder del Partido Socialista Flamenco, los manifestantes mostraron su impotencia política al llevar el color blanco. “Simboliza la inocencia y la virginidad –explicó cónico años después- pero era también un mensaje en blanco. No me causó ninguna impresión”

Los terroristas se ríen, con razón, de esos manifestantes que muestran su debilidad, una debilidad voluntaria y querida que exhiben como muestra de superioridad moral frente a quienes somos partidarios de la pena capital.

En España, solo tras el asesinato de Miguel Ángel Blanco sintieron los terroristas -y sus cómplices y beneficiarios- la determinación del pueblo alzado. Y tuvieron miedo, mucho miedo. Tanto es así que tuvieron que se conjuraron para evitar que algo así se repitiera. Y lo han conseguido. Conocen vuestra impotencia; una impotencia de la que además no queréis salir, pues os proporciona el placer malsano de la “superioridad moral”.

was die welt über österreicher denkt, ist mir im prinzip egal. grundsätzlich können mir meinungen über mein bundesland oder mich selbst gestohlen bleiben und doch…

wenn auf einmal die ganze welt denkt, aus österreich kommen nur geldverschwender, massenmörder und geisteskranke, so sage ich kurz und bündig: halt, stopp!

das hier wurde von mir auf http://www.orf.at/080429-24506/index.html gefunden.

So schrieb etwa die slowenische Tageszeitung “Delo” am Dienstag: “Österreich wird sich fragen müssen, was einige in seiner reichen, selbstbewussten Gesellschaft dazu verleitet, derart kranke Fantasien zu verwirklichen wie das Einsperren einer Geliebten allein und für immer in einem dunklen Keller.”

was kann den bitte der rest des landes dafür, wenn sowas passiert?

es gab und gibt solche exemplare. aber das ausland tut genau das, was man rein erziehungstechnisch nicht verantworten könnte. es verallgemeinert.

in österreich sind nur wahnsinnige zu hause. sozial haben wir gar nichts drauf und überhaupt sind wir nur bescheuerte schluchtenscheißer, die gar nix zu stande bringen, dann wird da ein tolles land in den dreck gezogen bzw. 99,9% werden in den dreck gezogen.

in jedem land gibt es menschen, die außerhalb der norm leben, die negativ auffallen oder auch nicht auffallen. in wie vielen häusern der anderen länder weltweit wird domizile gewalt betrieben, ohne dass es den menschen auffällt?

an jeden “österreich”-kritiker: schaut bitte mal in euren eigenen kellern nach und dann reden wir weiter!

österreich ist ein tolles land und es sind nur vereinzelt solche wahnsinnigen unterwegs. ein ganzes land wird wegen zwei männern diskriminiert?

ehrlich jetzt, was soll das?

da könnte man auch behaupten, sämtliche männer sind gefährlich, sperrt sie ein!

von vielen menschen im ausland, insbesondere von den belgiern wurde eine meiner ansicht nach falsche hypothese aufgestellt. ein ganzes land kommt dabei zu schaden. und gerade belgien darf die klappe aufreißen, die hatten ja nicht dutroux. mir wäre es nie eingefallen (auch wenn ich noch sehr viel jünger war, als das alles in die presse kam), dass ich durch diesen fall darauf geschlossen hätte, dass nun alle belgier ganz, ganz böse, missbrauchende entführer wären.

und wenn wir uns mal genauer überlegen, dass dies extremfälle von domiziler gewalt waren, dass es allerdings auch unglaublich viele menschen da draußen gibt, die täglich oder wöchentlich ihre partner schlagen und vergewaltigen, was nach meiner ansicht die norm der täglichen westlichen gewalt ist.

falls interesse zu den angesprochenen themen herrscht, bitte hier nachlesen:

1. zusammengefasste pressemeldungen des orf
2. informationen zum fall kampusch
3. chronologie der vorkommnisse in amstetten laut der österreichischen zeitung kurier
4. dutroux und seine tat
    

ich wünsche allen betroffenen im falle kampusch und amstetten das beste.

Il n’y a pas grand chose qu’on peut dire face à ça. Plus histoire d’horreur que ça, c’est impossible. Et toutes les questions viennent à l’esprit: comment se fait-il que personne n’ait posé de questions, n’ait rien su, n’ait pas eu un simple doute ? Puis, comment cette femme de 42 ans, enfermée depuis tant d’années, pourra avoir une vie à l’extérieur ? Sans compter les enfants issus de cet inceste monstrueux… Bref, comme toute la planète, je suis resté bouche bée. Si un auteur avait imaginé une telle situation dans un roman, il aurait été décrit comme un malade mental, un psychopathe.

Mais ce n’est pas la première fois qu’on découvre de telles horreurs en Europe. Il y a eu l’affaire Natascha Kampush (encore en Autriche) qui a été captive pendant 8 ans ou la fameuse affaire Dutroux à la fin des années 90. À chaque fois, on se dit que ça n’a aucun sens. Comme quoi l’Europe aussi a son lot de malades mentaux.

gesprek tussen 2 collegas

Collega 1 (licht euforisch, plots): “Ik sta in de krant!”
Collega 2: “Hoe?”
Collega 1 (volhardend): “Ja, ik zweer het, ik sta in de krant!”
Collega 2 (droog): “Nu niet voor het een of het ander, maar Dutroux heeft ook in de krant gestaan.”

Glimlach.

“I Choose to Live”

Sabine Dardenne

1996年5月28日比利時發生了轟動全國的拐帶兒童事件，受害人是當時十二歲的小女孩Sabin Dardenne。之後的八十天，她囚禁在狹窄且衛生惡劣的囚室，不時受性侵犯之餘，常常吃不飽、被迫洗廁所，還不斷灌輸父母離棄她。

這除了是一個可怕的故事，還是個關於勇氣的故事。

獲救後，大眾，包括她的父母，都預計看到一個脆弱、情緒低落、容易害怕的小女孩，但她卻只想拋開過去，過回正常生活，不想其他人以奇異的眼光看她：不見心理醫生，不接受訪問，不和人談論這件事，甚至同學想為她舉辦party都被她拒絕了。那有人想到一個小女孩，遇到這種事情後，竟可安然面對其生活，盡力不受影響。

沒煽情、喧染，受侵犯的情節只是點到即止、輕輕帶過；看之前怕的不安情節都沒有，有的是真緻的情感，尤其作者在囚時寫給家人的信，看到其心靈受的傷不比身受的少。

Sabine Dardenne寫這本書有三個原因：

1. 人們不會再以奇怪及好奇的眼光看她

2. 人們不會再問她有關的問題

3. 法庭不會再釋放「行為良好」的戀童罪犯

八年後(2004年)，她出席審訊作證，Marc Dutroux被判終生監禁。

- Martin vraagt de vrijlating maar de slachtoffers vinden het veel te vroeg na eenderde van haar straf .
Michelle Martin, de ex van Marc Dutroux, verschijnt vandaag voor de strafuitvoerings rechtbank in Charleroi. Martin, die veroordeeld werd tot dertig jaar cel, heeft een derde van haar straf uitgezeten en wil vrijkomen.
De nabestaanden van de slachtoffers zijn tegen. Zij vinden het veel te vroeg.Michelle Martin verschijnt vandaag in Charleroi voor de strafuitvoerings rechtbank. Martin hoopt voorwaardelijk vrij te kunnen komen. Voor haar aandeel in de ontvoering en opsluiting van Julie, Melissa, An, Eefje, Sabine en Laetitia werd ze in juni 2004 op het proces-Dutroux veroordeeld tot dertig jaar cel. Ze zat al sinds augustus 1996 in voorhechtenis en heeft ondertussen eenderde van haar straf uitgezeten. Volgens de wet-Lejeune komt ze in aanmerking voor penitentiair verlof en later ook voor voorwaardelijke vrijlating.
Wellicht wordt de zitting uitgesteld want zowel Sabine Dardenne als Laetitia Delhez zouden door een vergetelheid niet op de hoogte zijn gebracht van de zitting van de strafuitvoerings rechtbank. Volgens de wet is dat verplicht. De nabestaanden mogen ook aanwezig zijn op de zitting. Die nabestaanden zijn allemaal gekant tegen een eventuele vrijlating. De kans is dus zeer klein dat Martin effectief vrij komt.De zaak-Martin is de meest mediatieke zitting van de strafuitvoerings rechtbanken tot nog toe. De pas opgerichte strafuitvoerings rechtbanken beslissen onder andere over het penitentiair verlof van gevangenen, het elektronisch toezicht en de voorwaardelijke invrijheidsstelling. Het werd een start met horten en stoten. Vorige week verbrak het Hof van Cassatie de allereerste vonnissen van de strafuitvoerings rechtbanken van Brussel en Gent omdat die achter gesloten deuren waren uitgesproken. En dat is strijdig met de grondwet die zegt dat alle vonnissen openbaar moeten zijn.
De Antwerpse strafuitvoerings rechtbank – bevoegd voor de gevangenissen in Merksplas, Wortel, Hoogstraten, Turnhout en Antwerpen – kreeg daardoor gisteren de eer om als eerste in het openbaar te vonnissen.Een man die een celstraf uitzat voor het niet naleven van verschillende rijverboden kwam als eerste aan de beurt. Hij kreeg een positief advies en wordt vervroegd vrijgelaten. Hij moet zich wel aan een reeks voorwaarden houden. Een tweede gedetineerde die in het Antwerpse justitiepaleis voor de strafuitvoerings rechtbank verscheen, ging het minder goed af. De voorzitter vond dat er in zijn reclasseringsplan onvoldoende structuur zat waardoor hij niet in aanmerking kwam voor een vervroegde vrijlating. Een half uurtje later zat de rechter aan elf vonnissen en was de zitting afgelopen.Sinds de opstart van de Antwerpse strafuitvoerings rechtbank begin februari zijn er al 128 vonnissen uitgesproken. Voorzitter Rob Perriëns waarschuwde voor een ‘veel te hoge werkdruk’.
Dat is niet alleen slecht nieuws voor de gedetineerden die bij een achterstand langer moeten wachten op een uitspraak in hun dossier. Het ondermijnt ook voor een stuk het doel van de strafuitvoerings rechtbanken.Want hoe meer vertraging, aan hoe minder gedetineerden penitentiair verlof wordt toegestaan. En dat maakt de druk op de overbevolkte gevangenissen steeds zwaarder. ( bron:Mark Eeckhaut en Werner Rommers)

Reactie: Het monster wil vrijkomen , al ooit zo’n stomme eis gehoord .??
Is zij vergeten dat ze medeschuldig is aan de dood van Julie, Melissa, An, Eefje, en dat ze deze kinderen heeft laten omkomen van honger en dorst…
Ik begrijp de ouders tenvolle, dergelijk beest hoort niet thuis in deze maatschappij…ondanks al haar loze beloftes en een nieuwe vriend… ( wie wil dergelijk schepsel nu nog hebben ??)
Nooit of te nimmer zou ze mogen vrijkomen…en zelfs de galg zou nog tegoed zijn.. En het excuse dat er plaats moet vrijkomen komen in de gevangenissen is de slechtste grap die ik tot nu toe gehoord heb…
Stel je voor, moordenaars vrijlaten om foutparkeerders optesluiten… ( u weet wel wat ik bedoel )…

Don Viona