Kürzlich festgestellt, dass ich kürzlich mir doch etwas geleistet hab. Manieren – eine Sache auf die ich eigentlich Wert lege.
Zum Beispiel: Älteren Personen bietet man nicht das “Du” an. Gut einige Regeln halte ich nicht uneingeschränkt für Einhaltenswert, das ist aber eine Regel die ich normalerweise einhalte.
So nicht passiert bei der Vorbesprechung zu meinem Seminar an der Universität.
Alle Wissenschaftlichen Mitarbeiter der Universität, hauptsächlich jüngere und zwei ältere, davon einer Professor, haben ihre Seminarthemen vorgestellt.
Zugriff! Ich hab mein Thema! Die Veranstaltung löst sich auf. Perfekte Möglichkeit auf gute Zusammenarbeit einen persönlichen Draht zu meinen beiden Betreuern, einen etwas älternen und einen jungen Uni-Mitarbeiter zu knüpfen:

“Hi, ich bin bohemian” *Handausstreck* – *verdutzter Gesichtsausdruck* vom älteren der beiden, der jüngere Greift meine Hand auf “Ich bin der Stefan”.
Die Konversation läuft in geregelten Bahnen während sich im Laufe des Gespräches der ältere Mitarbeiter dann auch noch vorstellt, war wohl echt nicht darauf gefasst. Nunja – fehlte doch etwas Etiquette…

Toll. Jetzt habe ich durch meine herausragende Kombinationsgabe – die hier wohl etwas verzögert war – herausgefunden dass es sich bei dem ätlteren Wissenschafftlichen Mitarbeiter um den Herrn Professor P. aus U. handelt. Unverschämt ins Fettnäpfchen getreten. Haber mit erhobenem Kopf raus gegangen. Wäre ich nicht so unglaublich unwissend könnte mir mein Hausarzt statt Dussel mächtig große Eier attestieren, Eier von gigantomanischer Größe. Nunja, etwas größer sind sie dadurch ja trotzdem geworden und um eine Story reicher!

çatışmalardan doğan karanlık dönemler gibi
uzun upuzun

kaçışmalardan korkan küçük çocuklar gibi
gözardı edilmiş

yalnızlığı armağan sanıp sevinmiş bir histi
bu bizdeki
…

bir bilinmeyenden geldik
kaç bilinmeyen yarattık kendimize
…

arkadaş kullanma kılavuzu yazanlar
sizin kılavuzunuz kargalardır unutmayın

köprünün altından giden
o pis sulara karıştı en basit cevaplarınız

üzülmek için başka bahaneler
üzmek içinse başka karakterler arayın
…

biz kurduk buraları biz kurduk biz
kurtulacakken kurutulmuş sonra
biz hiç orda olmadık inanın hiç
…

kanına girebildiğim kadar sever beni o
dünyayla arasına girebildiğim zaman güler

yanına gidebildiğim kadar üzer beni gerçek
yanıma gelebildiğin zaman geçer
…

çok ağır büyüdük çok da ağır ödedik
tekil çoğul şahısların hepsi ben olmuş fark etmedik

birden küçüldük önceden o görmediğimiz gözlerinde
küçüktük ne yapsak çünkü biz tanrının ellerinde
…

bugünden öteye gidebildik mi hiç
ne zamandı o dün mü
bilirsin dün de kendi bugünüydü çemberde dolanıp duruyoruz
…

pas deyince es geçer mi seni istemediklerin
kes deyince vazgeçer mi dostlar içinde kaybolmaktan repliklerin
…

yaptıklarına inanmadan yapacaklarının mimarı oluyoruz
bıraktıkları mayınlara basmadan yürürsek eğer
dikenli tellere takılıyoruz
…

ezberdir bu bozmak olmaz ezberleyenlerinki haktır
isyan dediğin şeyin
beş harfine de bu düzende hesap isterlerse sorulacaktır

zuhal tunç

Bu düzeni yıkmanın zor olmadığını ve yıkabilecek gücün bizde olduğunu elbette sizde biliyorsunuz. Fakat bazılarımız bu düzeni yıkmak için çabalarken bazılarımızın da düzenin hamiliğini yapması işleri zorlaştırıyor.

Bu düzeni yıkmak için değişime razı olmak şart. Girdiğimiz gibi çıkamadığımız düzenin okullarında enjekte edilen tek tiplilik, sessizlik, siniklik, siliklik, bananecilik gibi sayısız virüsünden kurtulmak gerekiyor. Bunun içinse gerekli olan şey, ‘aşı’!

Aşı dediysek hemen gidip uluslararası ünlü aşı propagandisti Recep Akdağ’ın aşılarından söz ediyor değiliz. Sözünü ettiğimiz aşı, o aşının da panzeri.

Bu aşı da bedel, aşı olmakta değil olmamakta. Üstelik bunu için ne bir doktor lazım ne de bir enjektör. Ne bir ilaç gerekli ne de zararlı bir etkisi var. Bekle gör gibi bir süreçte gerekmiyor.

Bu çarpık düzeni yıkmak hem şart, hem de elimizde. Bu düzeni yıkmak için acele etmez isek hızla yükselen tehlikesi bizleri acınası bir hayatın içine doğru sürükleyecek paletleri arasında doğrayacak.

Bu tehlikeli düzeni yıkmak için ne tanka, ne topa, ne misket bombalarına, ne de başka kirli silah gerekiyor.

Tarifi kolay, kullanımı basit bir reçetesi,

hazmı kolay bir menüsü,

faturası hafif bir bedeli var.

Neticesinden rahatsız olacaklar, az uz güçler değildir elbette. Ama bunlar arasında Genelkurmay olmayacak!

Neticesinde sizi ne sevgili Hasan Karakaya ‘İsrail aşığı’ ilan eder, ne de bir takım ‘yandaş medya’ tarafından kirletilmek istenirsiniz.

Bu işte kızsa kızsa, bazı aklıselim olmayan akademisyen ve bürokrat ile birkaç patent sahibi ve bazı işbirlikçileri kızar. Onlarında işin tuzu biberidir tadını çıkarmak için katlanmak gerek.

Bu düzeni yıkmak için gerekli olan en önemli kilometre taşı, size bu düzenin dayattığı model ve isteklerden kurtulmayı istemek…

Evet, sadece inanmak ve istemek…

Diğer gerekli malzemeyi biz sağlarız.

Alsında buna bile gerek yok. Biz size sadece bir yol haritası verelim, inanıyoruz ki siz bu düzeni mum ışığında bile yıkarsınız!

Sizi temin ederiz ki genelkurmayımsı güçler sitesine bildiri koymaya bile vakit bulamadan iktidarı ele geçirirsiniz. Sefasını sürmekse becerinize kalmış bir şey…

Aslında bu düzeni yıkacak reçetenin ne olduğunu herkes çok iyi biliyor. ‘Bize bir şey olmaz’, ‘atın ölümü arpadan olsun’ şeklindeki bayağı düşüncelerden kurtulmak gerekiyor.

Bu bedbaht düzenin dayattığı modelden kurtulmak hem bizim hem de insanlığın hayrına yapılabilecek en iyi eylem olduğuna inancınız tamsa bunu yapabileceğinizden şüpheniz olmasın.

Bu düzeni ki, tüm canlılara dünya dar eden yıkılası bir sistemdir.

Ondan hayır beklemek şeytandan hayır beklemekten daha kötü…

O, hayır değil şer, o yararlı değil zararlı bir düzendir ki; yıkmak mı yıkmamak diye iki yol yok önümüzde.

Bu yıkımda rol almayan gençler, gelecek hayallerinden evliler çocuk beklentilerinden, orta yaşlılar torun sevgisinden ve sağlıklı bir yaşlılık hayalinden vazgeçmeye mecburlar.

Tek yol ‘devrim’! Yani bu düzeni yıkmak!

Bunları yetişebilen belki de son nesil bizlerdik ama bu devrim hayali için, cop yemeyi göze alma, parmaklılar ardında beklemeye, korsan duvar yazıları yazmaya, gecenin bir yarısında bildiri dağıtmaya da gerek yok.

Global Devlerin Oyunu olan ve geleceğimizi kontrol etmek, bağımsızlığımızı sona erdirmek kısaca, yaşamımız verecekleri bir karara bağlı olan bu silah, şimdi yediden yetmişe hepimizin midesinde.

Yeni doğan bir bebek, bu çirkef düzenin paryası olarak doğuyor.

Bunun için ilk adım olarak hem bu ülkede ki düzenin hem de küresel düzenin zihnimize ilmek ilmek dokuduğu zararlı hasletlerden kurtulmayı hedef olarak koymalı herkes.

Sonra gıda ürünlerinin etiketini okumaya başlamalı. Bilmediğimiz bir içerik görünce onun ne olduğunu öğreninceye kadar o ürünü tüketmekten vazgeçmeli. Onun zararsızlığından emin olamadan bir daha tüketmemeli.

En önemlisi pazara arz edilip ardından reklâm edilerek tükettirilen ne kadar ürün varsa bir bir uzak durmalı.

Arz edilen ürünleri tüketme alışkanlığından vazgeçmediğimiz müddetçe bu ‘lağım düzeni’ aynen devam eder. Kendi talebini oluşturmak ve üreticilerin talebimize yönelik üretim yani arzlar yapmalarını sağlamak demektir ki; işte çözüm budur. Bu serbest piyasa ekonomisi denilen emperyalist düzende insanlar mideleri üzerinden yönetilmekteler.

Bu düzenden rahatsız olmayan birileri varsa bilin ki onlar fıtratları bozulmuş yaratıklardır. Bu tüketmeme gücümüzü devreye sokarsak üretici bunu asla göz ardı edemez.

Çünkü sizi şekillendiren mideniz. Midemize gireni bilmiyorsak geleceğimizden emin olmamız söz konusu olamaz.

Peki, ne yapmalı? diyorsanız yağ alışkanlıklarını değiştirerek başlayabilirsiniz. Sızma Zeytinyağı dışındaki tüm yağların GDO içerdiğini bilerek bu yağlardan uzaklaşabiliriz. ‘Soya lesitini’ içeren tüm gıdaları satın almayarak devam edebiliriz.

Mevsimsiz sebze meyve yemeyerek sağlıklı yaşanabileceğini hazır içeceklerin şerrinden korunmak gerektiğini, şekersiz denilen ürünlerin GDO’lu tatlandırıcılar içerdiğini, mısır şuruplu ürünlerden sakınmamız gerektiğini bilerek ve buna uygun tüketerek başlayabiliriz.

Bu düzen böyle yıkılır. Başka yolu yok!

Auch wenn man per Internet schneller und direkter mit anderen kommunizieren kann, heißt das noch lange nicht, dass man jegliche Umgangsformen beiseite lassen könnte. Gerade in der Geschäftskommunikation finde ich den richtigen Umgangston wichtig! Denn ja: auch in der geschriebenen Sprache gibt es einen Tonfall.

Ungefragtes Duzen in Geschäftskommunikation

Man mag mich für altmodisch halten, aber mir stößt es auf, von Unbekannten in meinem Agenturblog oder in Anfragen per Mail ungefragt plump drauf los geduzt zu werden. Vor allem, wenn ich selbst in meinem Postings die allgemeine Leserschaft immer mit Sie anspreche. Schließlich wird hier geschäftlich kommuniziert.

Duzt mich jemand auf Facebook oder Twitter, tut dies aber in einem höflichen Ton oder verbindet es mit einem Dankeschön für die von mir erhaltene Hilfe, duze ich gern zurück.

Ich-will-Mentalität

Besonders stößt es mir aber auf, wenn ich zum wiederholten Mal anbiete, EinladungsNOMINIERUNGEN für Google Wave zu verschenken, und sich manche (v.a. mir unbekannte) Leute nur mit einem grußlosen “ich will!” melden. Andere machen sich nicht mal die Mühe, das dazugehörige, wirklich kurze Blogpost zu lesen, sondern beschweren sich auf meine Meldung über die stante pede verschickte Nominierung hin sofort, dass die Einladung noch nicht da sei, und wollen gleich noch eine.

So etwas ärgert mich gewaltig! Und auch auf andere Leser solcher Kommentare macht das keinen guten Eindruck! Wer so postet, hat von Onlinereputation nicht viel begriffen…

Gute Beispiele

Zum Glück gibt es auch andere, die höflich mit einem umgehen und sich v.a. darüber im Klaren sind, dass ich hier keine Dauergratisberatung anbieten kann. Leute, die sich bedanken, wenn ihnen ein Blogpost, das eBook oder meine Antwort auf ihre Rückfrage geholfen hat. Manche hinterlassen mir dafür sogar eine gute Rezension auf meiner Fanseite.

All diesen Lesern möchte ich an dieser Stelle auch einmal Danke sagen!

]]> http://akillitasarim.wordpress.com/2009/11/09/buyuk-patlama-dongusel-bir-kosmozun-baslangici-olabilir-mi/ Mon, 09 Nov 2009 14:57:23 +0000 Mustafa Ajlan ABUDAK http://akillitasarim.wordpress.com/2009/11/09/buyuk-patlama-dongusel-bir-kosmozun-baslangici-olabilir-mi/

Görüşlerini ve teorilerini büyük dikkatle takip ettiğimiz gelmiş geçmiş en büyük bilim insanları arasında şimdiden Stephen Hawking ile birlikte yer alan  Roger Penrose‘un kosmosun başlangıcı ve oluşumu ile ilgili yeni görüşlerini sizlerle paylaşıyorum. Video’nun özellikle 4.20-6.20 dakikaları arasındaki kısmının oldukça önemli olduğunu düşünüyorum. İngilizce bilmeyen ilgililerden özür diliyoruz. Videoya alt yazı koyamadık ama bu konuyla ilgili bir çeviri makaleyi yakında  sizlere sunma gayretinde olacağım.

Hickhack

Künstliches Hick Hack wird in diesem Kommentar aufgemacht, das – wohl mangels (noch) nicht möglicher Kritikmöglichkeiten an den ersten Besuchen des neuen Aussenministers – seltsam aggressiv die Frage ob Duzen oder nicht zur Stilfrage hochstilisiert. Und zweierlei – ganz schlechter Stil für Journalismus – wird dabei ignoriert: Erstens ist nirgendwo ersichtlich oder als Fakt erkennbar, von wem die Initiative des Duzens mit seinen Gesprächspartner ausging, so dass zumindest journalistisch fragwürdig ist, Westerwelle (allein) und nicht (auch) seinen Gesprächspartnern einen Vorwurf daraus stricken zu wollen. Und zum anderen ist niemand gezwungen, derlei Intiative – wiederum gleich von welcher Seite ausgehend – anzunehmen.  Ob generell heutzutage eher die Tendenz dazu besteht, wenn selbst gekrönte Häupter vor tätschelnden Übergriffen jenseits aller Etikette durch Präsidentinnengattinnen nicht mehr sicher sind, ob es eine der vielen möglichen Formen der Kommunikationsoptimierung im einen Fall oder eine im anderen einfach diplomatisch hilfreiche Umgangsform sein mag. Kritik in der Sache stünde einem Kommentar zu den ersten offiiziellen Terminen dieses wie anderer Mitglieder der neuen Regierung besser zu Gesichte. Wenn solche nicht – sei es positiv oder negativ – möglich ist, ist Schweigen auch für Kommentatoren die bessere Alternative im Vergleich zu künstlicher aufgeregter Stilkritik, die eher nach Darauf-Herum-Hacken um jeden Preis klingt.

Noch human durchgehäckselt die Nach-Kritik zu einem Neustart, der schon nach vorher angekündigten Themen nicht des Ansehens gelohnt hätte. Wer die Sendung erst noch ansehen musste, um sich durch Langeweile killen zu lassen, war selbst schuld. Einfach drüberwegzappen. Wo Quote entscheidet, kann man auch davon Gebrauch machen. Vielleicht verliert dann endlich auch der Werbewert genug an Quote, um Erholung in Werbepausen (kennt noch jemand das Wort “PAUSE” bitte !??)  werbende Omnipräsenz des verhinderten Corny-Bauern endlich Einhalt zu gebieten….(Man wird doch auch als Jurist noch optimistisch hoffen dürfen, oder nicht?)

]]> http://sinestezi.wordpress.com/2009/11/02/raif-efendi/ Mon, 02 Nov 2009 10:17:24 +0000 Derya Koşar http://sinestezi.wordpress.com/2009/11/02/raif-efendi/ http://senarium.wordpress.com/2009/10/13/paint-net-3-5-b3/ Tue, 13 Oct 2009 19:37:15 +0000 senarium http://senarium.wordpress.com/2009/10/13/paint-net-3-5-b3/

TANITIM / INTRODUCTION

Paint.NET Washington State Üniversitesi’nin Windows XP, Server 2003 ve Vista işletim sistemleri için geliştirdiği çok güzel ve ücretsiz bir resim düzenleyicisi. Küçük boyutlu olmasına rağmen birçok özelliği var. MS Paint’in daha sonradan yerini alabileceği kullanışlı bir araç. C# programlama dilini kullanan Paint.NET az da olsa C++ dili içeriyor ve katmanlama sistemine, sabit diskin yettiği ölçüde geri ve ileri komutlarına, özel efektlere ve süzgeçlere, değiştirilebilir fırça boyutuna, saydam PNG desteğine, kırmızı göz kaldırıcıya, yüksek kalite ile resmi boyutlandırmaya, %1-%3200 arasında yakınlaştırma-uzaklaştırmaya sahiptir.

Özellikleri:
# Kolay ve Sezgisel Arayüz
Yazılımdaki her özellik sezginizle hızlı bir şekilde öğrenebileceğiniz şekilde özel olarak tasarlanmıştır. Hatta bazı kullanıcılar MS Paint yerine bu yazılımı kullanıyor.

# Katmanlar
Ücretli ve karışık yazılımlarda bulunan bu özellik resimlerde zengin komposizyon sunmaktadır. Katmanları bir resmin üzerinde resimle birlikte görüntüyü sağlayan saydam dilimlere benzetebilirsiniz.

# Sınırsız Geri ve İleri Alma
Her insan yanlış yapar ve bunları düzeltmek ister. Sıradan programlar bellik bir yere kadar yaptığınız işlemleri geri alır; ama Paint.NET sabit diskinizin kapasitesi ölçüsünde sınırsız geri ve ileri alma olanağı sağlar.

# Özel Efektler
Resimlerinizi efektlerle daha canlı hale getirebilirsiniz. Bulanıklaştırma, keskinleştirme, bükme, kabartma,

# Açık Kaynak Kodlu ve Ücretsiz
Paint.NET ücretsiz olarak dağıtılmaktadır. C# dili yazılan ve az da olsa C++ içeren Paint.NET’in kaynak kodu ücretsiz olarak dağıtılmaktadır.

Yeni Özellikler:
# Gradient aracı elmas, ışınsal, doğrusal ve koniksel biçimleri destekliyor.
# 256×256 lık resim EXE dosyası içine 150 KB ile sıkıştırılacak.
# Bazı hata giderimleri yapıldı.

Not: Yazılım Windows XP SP2 ve sonrasında, Windows Server 2003 SP1′den sonraki sürümlerinde ve Windows Vista’da çalışmaktadır ve .NET Framework 2.0 gerektirmektedir.

TPaint.NET is free image and photo editing software for computers that run Windows. It features an intuitive and innovative user interface with support for layers, unlimited undo, special effects, and a wide variety of useful and powerful tools. An active and growing online community provides friendly help, tutorials, and plugins.
It started development as an undergraduate college senior design project mentored by Microsoft, and is currently being maintained by some of the alumni that originally worked on it. Originally intended as a free replacement for the Microsoft Paint software that comes with Windows, it has grown into a powerful yet simple image and photo editor tool. It has been compared to other digital photo editing software packages such as Adobe® Photoshop®, Corel® Paint Shop Pro®, Microsoft Photo Editor, and The GIMP.

Dosya Türü / File Extension: RAR
Dosya Boyutu / File Size: 5 MB
Dosya Şifresi / File Pass: Yok / None
Antivirüs Tarama / Antivirüs Dedect: Avast,Avira Antivir 9.0

Normal Kurulum(Setup ile Kurulum)
RapidShare: 1-CLICK Web hosting – Easy Filehosting

Katılımsız Kurulum(Otomatik Kurar)
RapidShare: 1-CLICK Web hosting – Easy Filehosting

Addons(Nlite Benzeri Programlara Ekleme)
RapidShare: 1-CLICK Web hosting – Easy Filehosting

Das bekannteste Einrichtungshaus der Welt begeht diesen Sonntag in Großburgwedel die Nacht der langen Latten die Öffnung ihres Marktes bis 24 Uhr.

Prima, dann kann man die fehlenden Schrauben auch noch im dunkeln suchen. Mal ganz abgesehen von den armen Beratungs- und Kassenschergen (und Scherginnen), die diese Überstunden noch nicht mal extra vergütet bekommen, ist die größte Dreistigkeit jedoch dieses dauernde geduze. Im Katalog, im Prospekt, im Fernsehen – überall hofiert uns ein debiler Pseudo-Schwede mit dem vertraulichen “Du” .

ICH hab dem das nicht erlaubt. Und ich will es auch nicht. Mir wäre nämlich nicht bekannt, das er (der stellvertretend für den Obermotz des Imperiums steht) und ich jemals zusammen Schweine gehütet hätten, welches das duzen rechtfertigen würde. Wo kommen wir denn dahin, wenn das alle so machen würden? “Siemens” hieße dann “Dumens”, oder wie?

Geht mir bloß vom Acker damit!

oder: “Du, Sie, Vor- oder Vatersname?”

von Dr. Daria Boll-Palievskaya

Im Unterschied zu deutschen Umgangsformen, ist im Russischen die Anrede per Sie in Verbindung mit dem Vornahmen sehr verbreitet. So sagt man zum Beispiel „Guten Tag Olga. Wie geht es Ihnen?“ oder „Alexander, können Sie mir bitte sagen, wie spät es ist?“.

Wenn sich im Geschäftsleben die Kollegen nur mit dem Vornamen ansprechen, heißt das nicht automatisch, dass sie sich auch duzen. Es ist auch üblich, sich beim offiziellen Kennenlernen nur mit dem Vornamen vorzustellen. Das bedeutet aber für Sie auf keinen Fall, dass Sie die Person auch duzen dürfen.

Denn die Distanz zwischen Du und Sie ist im Russischen genau so groß wie im Deutschen. Dabei gibt es jedoch mehr sprachliche Möglichkeiten, diese Distanz zu reduzieren.

Generell sprechen mit Vornamen an und bleiben trotzdem per Sie:

• Dozenten ihre Studenten
• Chefs ihre Mitarbeiter
• ältere Leute jüngere Leuten usw.

Ein rein russisches Phänomen ist die Anrede mit Vor- und Vatersname wie z.B. Wladimir Alexandrowitsch, Ivan Wassilowitsch, Maxim Gennadowitsch. Für den Ausländer sind das oft richtige Zungenbrecher.

Es wird von Ausländern auch nicht erwartet, dass sie die Anrede mit Vor- und Vatersnamen beherrschen. Also können Sie den Geschäftspartner auch nur mit dem Vornamen ansprechen. Aber Vorsicht: Bleiben Sie trotzdem beim Sie.

Mit Vor- und Vatersnamen sprechen sich an:

• Junge Leute ältere Leute
• Mitarbeiter ihre Vorgesetzten
• Schüler ihre Lehrer
• Studenten ihre Professoren
• oft Schwiegertöchter- und Schwiegersöhne ihre Schwiegereltern usw.

Es kommt also vor, dass Jüngere von Älteren in Verbindung mit dem Vornamen geduzt oder gesiezt werden, aber nicht umgekehrt.

Anders als in Deutschland werden Familiennamen bei der Anrede nicht verwendet. Die Anrede mit Herr bzw. Frau und Familienname klingt für das russische Ohr sehr distanziert und kalt.

Der Übergang zum Du vollzieht sich oft spontan, ohne große Ankündigung, so zu sagen „nach Gefühl“. Das bedeutet, dass die Beziehung ungezwungener und die Atmosphäre wärmer wird.

Und was ist aus dem weltberühmten „Genosse“ (Towarisch) geworden? Diese Anredeform ist im heutigen Russland ein Anachronismus. Ernsthaft hat sich nur noch in der Armee und in der Kommunistischen Partei erhalten.

***

Was sagen Sie zu diesem Artikel? Hat er Ihnen gefallen? Haben Sie ähnliches in Russland erlebt? Teilen Sie Ihre Erfahrungen, Anregungen oder Meinung doch mit den anderen Besuchern dieses Blogs. Einen Kommentar können Sie einfach über das untenstehende Formular-Feld abgeben.

***

Über die Autorin:

Frau Dr. Daria Boll-Palievskskaya studierte in Moskau und Köln neben Philologie und Germanistik auch die Unterschiede und Gemeinsamkeiten der deutschen und der russischen Kultur. Heute unterstützt sie als freiberufliche Trainerin und Beraterin für interkulturelle Kommunikation deutsche Unternehmen beim Russlandgeschäft. Gleichzeitig veröffentlicht sie Fachbücher zu diesem Thema. Ihr aktuelles Buch heißt “Der Russland Ratgeber. Leben, Arbeiten, Kultur & Business”

Kontakt: www.fit-for-russia.de/html/fit_for_russia_kontakt.html

Ganz wunderbar finde ich es, dass man in einer christlichen Gemeinde wildfremde Leute einfach duzen kann. Nicht in jeder, aber in den freien Gemeinden. Ich weiß, dass das in den Landeskirchen nicht üblich ist, deshalb halte ich mich bei Leuten mit einem entsprechenden Hintergrund dann doch zurück. Aber letzten Sonntag sprachen wir nach dem Gottesdienst mit dem Pastor, den wir noch nie vorher gesehen hatten, und duzten ihn. Das war okay. Man gehört zu einer Familie, egal, wie komische manche Christen auch sein mögen. Christ zu sein ist doch manchmal eine tolle Sache, weil man überall andere Christen findet und weiß, dass man wenigstens Eins gemeinsam hat!

Im Geschäftsleben duze ich aber nicht einfach drauflos, auch wenn ich es mit Christen zu tun habe.  Ich habe schließlich lange genug in Firmen gearbeitet, um mich benehmen zu können. Aber insgesamt sitzt mir das Du doch ziemlich locker. Interessanterweise auch bei Leuten, die ich auf mein Alter schätze – die würde ich als mal gerne duzen. Ich mag es aber nicht so sehr, wenn mich Kinder einfach duzen. Da habe ich mich schon gefragt, ob man das Du der Kinder gleich mitabonniert, wenn man den Eltern das Du anbietet. In Gemeinde dagegen ist es üblich, dass einen auch die Kinder duzen.

Schwierig finde ich die Entscheidung, ob man duzen oder siezen soll, in solchen Communities wie Xing oder Twitter. Bei Xing ist man hauptsächlich aus geschäftlichen Gründen, soweit ist es ja klar. Aber sobald man einer Gruppe beitritt, fängt es an, kompliziert zu werden. Manche duzen, manche siezen, in manchen Gruppen ist das Du üblich, in anderen nicht. Und dann haben diese Internet-Foren etwas so unglaublich Informelles an sich, z.B. auch Twitter, dass man zum Duzen neigt. Aber wenn man dann wiederum Fotos von manchen Leuten sieht, die älter sind oder einfach ehrfurchteinflößend aussehen, doch wieder das Sie.

Ach, es ist so schwierig! Bei Twitter hat mir neulich jemand verraten, dass sie aus diesem Grund kaum jemanden direkt antwittert. Da sind die Gepflogenheiten in anderen Ländern doch wesentlich einfacher. Diese Woche habe ich ein Anschreiben zum Ikea-Katalog gesehen. Da stand: “Hej, Herr …” Ist das korrekt? Ich dachte, in Schweden sagt man grundsätzlich Du und den Vornamen. Oder macht man das nur in den Firmen?

Aus dem Bereich der ungeklärten Fragen: Vorhin habe ich eine Schampoo-Probe verwendet, eigentlich ein Volumen-Schampoo, aber dann hatte ich doch wieder diesen ölig-schmierigen Film auf den Haaren, den ich gar nicht leiden kann. Warum gibt es inzwischen so viele Schampoos, die sich anfühlen, als würde man Schmieröl auf seinem Kopf verteilen? Kauft das wirklich jemand??? Und wie schreibt man jetzt Schampoo eigentlich richtig? Shampoo? Schampoo? Shampoon? Schampoon? Schampuhn?

“Suçlarla mücadeleyi nasıl başardın?” sorusuna Guiliani’nin cevabı: “Metruk bir bina düşünün. Binanın camlarından biri bile kırık olsa, o camı hemen tamir ettirmezseniz, çok kısa sürede, oradan geçen herkes bir taş atıp, binanın tüm camlarını kırar. Ben ilk cam kırıldığında hemen tamir ettirdim.

Bir elektrik direğinin dibine ya da bir binanın köşesine, biri, bir torba çöp bıraksın. O çöpü hemen oradan kaldırmazsanız, her geçen, çöpünü oraya bırakır ve çok kısa bir sürede dağlar gibi çöp birikir. Ben ilk konan çöp torbasını kaldırttım.

Bir sokağın suç bölgesine dönüşme süreci önce tek bir pencere camının kırılmasıyla başlıyor. Çevreden tepki gelmez ve cam hemen tamir edilmezse, oradan geçenler o bölgede düzeni sağlayan bir otorite olmadığını düşünüyor, diğer camları da kırıyor. Ardından daha büyük suçlar geliyor; bir süre sonra o sokak, polisin giremediği bir mahalleye dönüşüyor.

Bunu anlayan New York polisi, önce küçük suçların peşine düşmüş. Metroya bilet almadan binenleri,apartman girişlerini tuvalet olarak kullananları,kamu malına zarar verenleri, hatta içki şişelerini yola atanları bile yakalayıp haklarında işlem yapmış.
Polis bu kararlılığıyla “Küçük müçük, bizim için hiç fark etmez; bu sokağın, metro istasyonunun veya mahallenin suç üreten bir bölge olmasına izin vermeyeceğiz.” demiş. ‘Kırık Cam Teorisi’ ABD’li suç psikologu Philip Zimbardo’nun 1969′da yaptığı bir deneyden ilham alarak geliştirilmişti.

Zimbardo, suç oranının yüksek olduğu, yoksul Bronx ve daha yüksek yaşam standardına sahip Palo Alto bölgelerine birer 1959 model Oldsmobile bıraktı.
Araçların plakası yoktu, kaputları aralıktı. Ve olup bitenleri gizli kamerayla izledi.
Bronx’taki otomobil üç gün içinde baştan aşağıya yağmalandı. Diğerine ise bir hafta boyunca kimse dokunmadı.
Ardından Zimbardo ile iki öğrencisi ’sağ kalan’ otomobilin yanına gidip çekiçle kelebek camını kırdı. Daha ilk darbe indirilmişti ki çevredeki insanlar (zengin beyazlar) da olaya dahil oldu. Birkaç dakika sonra o otomobil de kullanılmaz hale gelmişti. “Demek ki” diyordu Zimbardo, “ilk camın kırılmasına ya da çevreyi kirleten ilk duvar yazısına izin vermemek gerek. Aksi halde kötü gidişatı engelleyemeyiz.”

http://www.tesbi.net/ sitesinden alınmıştır.

Hatıralardı geçen aklıma takılan
Sonra uçup gidiverdiler hepsi
Arda kalan bir tek ben vardım
O da benden haberisiz yaşayan…

Bir sen geldin aklıma
Eskilerden kalan
Sonra bir vardın.. bir yoktun.
Ben yine kendimle başbaşa..
Bir kitap aldım elime,
Bir de çanta sırtıma
Vurdum kimseyle karşılaşılmayan yollara
Ben yollara… Yollar da bana…

Habersiz çalmış kapımı tüm duygular
Zil hala çalıyor ama
Onlar mı içeride, yoksa ben mi?
Bilmiyorum…

Su’yu düşünüyorum…
Berrak kaynağından daha yeni çıkmış Su’yu…
Aşkıyla akan dağlara…
Bir güvercin kadar özgür…
Ve içine çöp atan bir maganda görüyorum
Lağım boşaltan şehirler…
Su yine de Su ama..
Kirinden şikayetçi bütün insanlar…
Aşk da hala aşk ama
Anlayan yok deniz analarından.

Uzun yollar gidiyorum
Uzun yollardan geliyorum
İşleyen demir paslanmazmış misali
Gerçi işim gücüm yok ama
Ben durmadan işliyorum…

Hayallerim olgunlaşıyor
Onlar da benimle büyüyor…
Bir olgunlaşıyor… Bir çürüyor…
Sonra birdaha oluveriyor…
Yansımalarından gözlerim kamaşıyor
Bütün ruhlar artık aynı anda bağırıyor
Aynı anda bütün sevenler
Aynı anda bütün üzülmüşler
Aynı anda bütün bir insanlık
Kaybettiği Su’yu arıyor…

17.06.2009

istanbul

You know you love me! I’m the real Hannah Montana!

Wenn ich ohne Schminke und/ oder bebrillt in die Stadt gehe, werde ich sofort so behandelt, als ob ich ungefähr sechzehn wäre. Mit allen Schikanen (duzen, Tüddelstimme, Mitleid etc.).

Verkleide ich mich normal, hält man mich zumeist für mindestens zwanzig. Das bedeutet: Siezen, etwas mehr Respekt, aber weniger Mitleid.

Summa Summarum: Best of both worlds! Ich kann mich wie ein schüchterner Teenie benehmen und niemand sieht es mir nach. Oder ich bin eine schlechtgelaunte, aufsässige, altkluge Dreiundzwanzigjährige. Ich weiß, ihr seid neidisch. XOXO

(Haha.)

resmini yapmak istesem

yapardım.

ve istesem kelimelere dolardım seni

yalanlarla başkalarına karşı.

ve sen açıkça söylerken

gecenin sıcaklığını

değişmiyorum kendi sıcaklığıma

ve yüce nesiller bile görmemiştir

benim kadar

hiç’ini.

yukarıdaki adama bak

hayır tanrı yok seni salak- üst komşunuzdan bahsediyorum ben.

adam soğuk

ve adam ne saati söyler sana yolda durdursan

ne de düştüğünde kaldırır seni

ama sıradan bir karısı var

oysa o soğuk ve seçici

ben değilim.

sıradan bir karım da yok

sıradan bir işim de

aslında ne bir karım var ne işim.

sıradanlığın müthiş farklılığı

bak sokaklardaki.

Gerade eben, im Rahmen einer doch recht formalen Situation, wurde ich versehentlich geduzt, ohne dass es demjenigen aufgefallen wäre. Erstaunlich, wieviel potentielle Intimität – nicht die sexuelle Variante, sondern die einer kommunikativen Nähe – so ein kleiner Moment erzeugen kann, um sofort darauf wieder zu verblassen, auf das er nie wieder gesehen ward.

Soviel als kurzes Lebenszeichen, das Leben und seine Verwandtschaft sind die Sachen, die mich momentan umtreiben. Und gerade in turbulenten Zeiten ist es angebracht, mal den Mund zu halten, weil sonst alles schlimmer wird.

Jetzt muss nur noch der Rest mitmachen.

Ermenistan ile sınır Kapısı açılmasıyla ilgili bir yazı yazmak istedim  ama daha önceleri
hiç böyle birşey yazmadım ama bir yerlerden biryerlerden başlamalıyız.öncelikle türk
evlatlarının neden bu denli türklüğünden vazgeçtiğini ve hala türk’ün türkten başka bir
dostu olmadığını ne zaman anlayacak biz bütün anlaşmaları masada kaybetmiş bir milletiz
bu yüzden savaşmayı en iyi bilen millet biziz şimdi bu yazdıklarımı okuyanlar ermeniler
dedin nerelere daldın gidiyosun diyebilirler.
Dönelim esas konumuza ermenistan ile sınır kapısı açılması meselesi eğri oturup doğru
konuşalım sözde ermeni soykırımı iddaları devam ediyorken sınır kapısı açılması da nereden çıktı
biz eğer soy kırım yapacak bir millet olsa idik aman diliyenleri öldürür fethetmek üzere gittiğimiz
yerlerdeki kiliseleri aynen şuanda sözde ileri,çağdaş,zengin ve medeni olan devletler gibi
yıkar ve camiiye çevirirdik ingilizlerin işgal ettikleri yerlerde yaptıkları gibi zorla
türkçe öğretir ana dillerini unutturduk ermenistan ile sınır kapısının açılması için öncelikle
dünya kamuoyu önünde bizlerden yani türklerden özür dilenmeli yapmış oldukları asılsız soykırım
iddalarının yalan olduğunu kabul edip kardeş ülkemiz olan azerbaycan daki karabağ bölgesinden
çekilmelidirler bu dediklerimi yaptıktan sonra belki sınır kapısı açılması düşünülebilir
benim kendi düşüncem bu olaylar bir duvarın küçük tuglalarıdır bu adımlarla bize önce sınır kapısı
açtıracaklar sonra medeniyetler arası köprüler daha sonra hazır bu kadar aramız iyi bide şu sözde
soy kırımı kabul edin olsun bitsin e getirecekler.
abd li obamanın soykırım cümlesi kurup kurmaması bizim neden umurumuzda olsun ki biz ne çektiysek
abd,ab ve yahudilerden çekmedik mi? abd sayesinde bu ülkede 2 darbe olmadımı bu darbelerde
binlerce insan ölmedi mi kardeş kardeşe kırdırılmadımı.ab’ye girmeye çalışıyoruz peki neden
biz avrupa birliğine girdikmi ne olacak birden refah seviyemiz mi artacak unutulmamalıki
eğer biz avrupa birliğine girersek ab’nin ortak anayasasını kabul etmek zorunda kalacağız
bu anayasada hali hazırda sözde ermeni soykırımı tanınmış durumda otomatikmen bizde tanımış olacağız
peki ne olacak bu seferde ermenistan bizim bu bölgedeki insanlarımızı öldürdünüz bu bölgeler bizimdi
geri verin noktasına kadar gelicek ama abd bunlara izin vermeyecek peki neden bizi çok sevdiğinden mi
tabikide hayır yandaşı olan israilin fırat nehrinin kıyılarına kadar uzanan bir devleti kurması için
şu anda bütün dünya bizi soykırım yapmış bir millet olarak görüyor peki neden biz bunların yalan
olduğunu dünya kamuoyunda duyuramıyoruz.bizim bu gücümüz yokmu.ermeniler olmayan bir soy kırımı bütün dünyaya varmış
gibi anlatırken biz bunların olmadığını kanıtlayabildiğimiz elimizde kanıtlarımız olduğu
olayları millete duyuramıyoruz.TÜRK OLDUĞUMDAN HER ZAMAN ONUR VE GURUR DUYUYORUM BİZİ YÖNETENLERİNDE
BİRAZCIK TÜRK KANI TAŞIMASINI VE OSMANLI TORUNU OLDUKLARINI UNUTMAMALARINI İSTİYORUM SİZCE ÇOK ŞEYMİ İSTİYORUM