With Eagles of Death Metal in session.

23rd November 2009

Tracklisting:

T.Rex — Solid Gold Easy Action
Rox — No Going Back
Oasis — Cigarettes & Alcohol
Twiggy Frostbite — Heroes
Chic — Hangin’
Eagles of Death Metal — Secret Plans (Live)
Richard Hawley — Open Up Your Door
The Marvelettes — Please Mr Postman
The Smiths — How Soon Is Now
Ingrid Michaelson — Maybe
Eagles of Death Metal — Now I’m A Fool (Live)
The Zutons — Always Right Behind You
Beach House — Zebra
Carpenters — Yesterday Once More
Eagles of Death Metal — Speaking In Tongues (Live)
KISS — King of the Night Time World
Lawrence Arabia — The Beautiful Young Crew

Nobody knows the answers to the ultimate questions. How amazing is that. In a world full of opinions no one really knows. Many educated guesses, but nobody knows. Thousands of years of mankind and not a soul has a clue. That blows my mind. The german artist and philosopher Michael Schmidt-Salomon says that the cornerstones of human existence are Art, Philosophy and Science. Holy Trinity? Anyway, he’s an amazing guy that you should look into. Sadly, none of his works have been translated to english yet, but I’ll keep you updated as soon as it happens.

I’m not much of a scientist, but I love art and philosophy. At the moment there isn’t so much action going on around the tattoo. I still want to write an in-depth post about the unbelievable ART experience I had in Lüneburg, but I’ll do that later. I’m watching ‘Gossip Girl’ right now while drinking and smoking green tea. I’m not a man of faith, but XOXO makes me think the Apocalypse is happily hopping in our direction.

I’m beginning to enjoy this blog thing. The virtual high-school diary I never had, now I’m in my 30’s doing what I despised for so many years… But there is amazing art out there and I’d like to use this medium to share the shit I love with you guys.

As I mentioned before, my back is a real herniated mess. I have my second operation coming up soon and since June I’m a highly medicated part-time invalid. Stephanie and Leni are in London and I’m alone most of the time. I miss them so much. What’s keeping me alive at the moment is the ‘Eagles of Death Metal‘. It is the finest, sexiest, shake your dick Rock N’ Roll out there. Jesse ‘Boots Electric’ Hughes and Josh Homme (Queens of the Stone Age) are the Tyler/Perry, Jagger/Richards and Plant/Page of today. EoDM have released three records to date. They’re all killer no filler. Period. You must spend thirteen days by yourself, naked, listening to them on big ass head phones for 17 hours a day. You won’t find the answers to the big questions, but you’ll simply become happy. Like a true Rock N’ Roll flower. You’ll blossom. I’m in quite a bit of pain a lot of the time, but they’ve massaged the boogie into my heart and I feel invincible. If the EoDM were a painting, they’d make you smile, feel horny, undress and be really expensive for an underground piece of art. Eagles of Death Metal. Taking Rock N’ Roll back to the future.

Eagles of Death Metal – Heart On – 2009

I’m getting tattooed by my brother Matt Powers tomorrow and I’m really excited. Gonna get a wicked piece. Two days ago I realized that I could legally have sex with girls that were not yet born when Guns N’ Roses released the ‘Use Your Illusion’ records. I feel old. I have so much respect for people who work in places where there’s never any sunlight. There’s so many of them.

That’s all for now. Wear earplugs at bass heavy parties. Going deaf sucks. XOXO – TIM

Every time a 0 is involved with the turning year, people tend to go crazy over “the best _____ of the decade”. Lists come out about music and movies and tv shows and whatever. Well, I decided to do that. Because I’m a dork. What I ended up doing is a list of things for every year since the year 2000. I will talk about some of them and leave links to others that I think are fantastical and that I belive you (whoever you are) might enjoy. So. Here we go. Expect to see some bands that repeat, and some that you know I like, if you like me:

2000
Does anyone remember how fantastically catchy ‘Bohemian Like You’ was? The silly video with the karaoke-thing, etcetera? There was a lot of decent music coming out around this time, and I remember being consistently barraged by good albums. This wouldn’t continue through the rest of the decade. Californication would be the last time I would enjoy RHCP as a band.

Dandy Warhols (song – Bohemian Like You); Red Hot Chili Peppers (album – Californication); Smashing Pumpkins/Foo Fighters/A Perfect Circle(show – Summersault – Winnipeg Stadium); Nine Inch Nails (video – Into the Void)

2001
In 2001 I succumbed to sexy pop for a favorite song. Seriously. That song is awesome. Frusciante’s album was magical, and I think my video of the year is really the only choice.

Kylie Minogue (song – Can’t get you out of my head); John Frusciante (album – To Record only Water for Ten Days); Tragically Hip (show – Winnipeg Arena); Fatboy Slim (video – Weapon of Choice)

2002
Dave Grohl makes the list twice as a drummer in this year, and probably would have taken the album too, but from out of nowhere came what would change my mind about Canadian music in that I ended up following almost every project that Broken Social Scene had outside of it’s main band after hearing the album and seeing them live.

Queens Of The Stone Age (song – Go With the Flow); Broken Social Scene (album – You Forgot it in people); Broken Social Scene – (show – Pyramid Cabaret); Tenacious D (video – Tribute)

2003
I remember the moment I fell in love with Sit down Stand up. It was on the eve of the album coming out, and Radiohead played a live show that was broadcasted to Silver City theatres in Canada. When that song reached the crescendo into the fast ‘raindrops’ part, I was almost on the edge of my seat. Which I could also say about the Metric show. They were second on a bill of three that featured Hot Hot Heat as the main act, and were still relatively new, but downright sexy and exciting to watch. I’ve since seen them six more times.

Radiohead (song – Sit Down, Stand Up); Mars Volta (album – De-Loused in the Comatorium); Metric (show – Pyramid Cabaret); Buck 65 (video – Wicked and Weird)

2004
The second time a John Frusciante album makes my favorite albums. This album is widely regarded as his most ‘mainstream’ and is a fantastic, great-amazing thing, just like the Bowie concert, which was the last concert I ever saw at the ol’ Winnipeg arena.

Secret Machines (song – Nowhere Again); John Frusciante (album – Shadows Collide with People); David Bowie (show – Winnipeg Arena); DFA 1979 (video – Black History Month)

2005
I’ll never forget how many phone calls I got when Nine Inch Nails annouced that they’d be coming here. It was the first time I was going to see them, after being a fan since 1994. My phone rang off the hook, and for one song during that show, so did my emotions. I kinda quietly, completely lost it, and felt like a dummy. Ha! By the way, that Esthero video’s freakin’ hot, and I agree with every sentiment in it.

Sufjan Stevens (song – Come On! Feel the Illinoise!); Fantomas (album – Suspended Animation); Nine Inch Nails (show – MTS Centre) Esthero (video – We R in Need of a Musical Revolution)

2006
I saw Wintersleep by myself in front of about 30 people, and skipped work to get there. When I talked to the singer about this, he dedicated a song to me. How nice. As far as Nausea goes, I don’t know what it is about that song, but something in it drives me nuts. It’s way too good and it doesn’t even realize it.

Beck (song – Nausea); Regina Spektor (album – Begin To Hope); Wintersleep (show – The Collective); Eagles of Death Metal (video – Boy’s Bad News)

2007
National Anthem of Nowhere has become my most listened to track on last.fm, and I think the Wintersleep album has since become one of my most listened to albums. They will both continue to rise in numbers. If I did a song by song and album by album breakdown, these two would make somewhere within the top three. And it’s pretty cool that I got to see Mike Patton in any of his 34i83902439024 bands, but Peeping Tom blew me away.

Apostle of Hustle (song – National Anthem of nowhere); Wintersleep (album – Welcome to the Night Sky); Peeping Tom (show – Trocadero); Feist (video – 1234)

2008
God, In Rainbows is great. And Secret Machines live, that’s something so completely underrated, I don’t even know how to describe it to you. The power that they have to get an audience going, is a sight to behold and yet there were so few people there that I was kind of disappointed in the turnout. Oh, and yes, I realize that Feist gets the video 2 years running for the same album, but they’re both great videos.

Kaki King (song – Montreal); Radiohead (album – In Rainbows); Secret Machines (show – Pyramid); Feist (video – I feel it all)

2009
I know, it hasn’t been that long, but Them Crooked Vultures was exactly the album I wanted it to be. So there.  And as far as Spookey’s song goes, this is the second time I’ve talked about it in my blog. Previously appeared in my “songs you won’t see in Guitar Hero or Rock band“, and it’s just something to behold. Metric’s video was perfect, it was the video that I wanted them to have. Something sweet and cute instead of overtly dorky like all of their other videos. As far as Leonard Cohen’s concert goes, I hadn’t been a huge fan beforehand, but was introduced, and BECAME a large fan because of how amazing that concert was. Everything he did was perfect. The singing, the sounds, the engagement with the audience was fantastic. Top five concerts in my life, that one.

Spookey Ruben (song – Mechanical Royalty); Them Crooked Vultures (album – Them Crooked Vultures); Leonard Cohen (show – MTS Centre); Metric (video – Gimme Sympathy)

Day 63 – Cheeky Monkeys: Tonight I was photographing a show at the NIA for the first time.  The staff were very helpful and friendly, which made the experience most enjoyable.  I was shooting The Artic Monkeys, who were pretty good if not really my sort of thing, with support from Eagles of Death Metal, who were on for too long really.  I was covering it for The Daily Dust, so keep checking there for the review.

ARE YOU SERIOUS?

With the plethora of truly bad “supergroups” that have infested this planet in recent years (Chickenfoot anyone?), when the real deal comes along it is a shock to the system. When rumors began to swirl that the long awaited project from Dave Grohl, Josh Homme and John Paul Jones was going to debut at The Metro in Chicago after Lollapalooza 2009 was over with, the buzz was pretty intense. Then the reviews of the show came out the next morning, and it appeared this was no mere hype. Them Crooked Vultures appeared to be the Real McCoy!

Before I get into the review, big kudos to Kimber Lanning over at Stinkweeds Records! Thanks to you I had this disc in my hands to listen to early on Tuesday. If you live in Phoenix, AZ, support local, independent music and shop at this great record store rather than hitting up one of those big chains that is killing the industry. I did say I would occasionally get on my soapbox …

A quick bio of Them Crooked Vultures, Tfronky-style
Now for the uninitiated, Dave Grohl told Mojo magazine in April 2005 that the next project he was interested in pursuing was a collaboration between him, Josh Homme and John Paul Jones. “The next project that I’m trying to initiate involves me on drums, Josh Homme on guitar, and John Paul Jones playing bass. That’s the next album. That wouldn’t suck.” That kind of statement naturally created quite a stir. Grohl is one of the industry’s heavy hitters right now, with stellar work in the Foo Fighters and Nirvana. If you want to hear work of his from the wayback machine, check out Washington D.C. punk rock legends Scream. Grohl played on their last two albums. With Them Crooked Vultures he is once again behind the drum kit, and he destroys on the skins as well as ever.

Guitarist/vocalist Josh Homme has already carved out an impressive career with his work in Queens of the Stone Age, Kyuss and Eagles of Death Metal. Them Crooked Vultures is another fine feather in his cap. Homme and Grohl already have a history together from when Grohl played drums on the third QOTSA release Songs for the Deaf.

The third key element of this band needs no introduction. Dave Grohl and Josh Homme may be rock legends one day, but they added a true legend to Them Crooked Vultures with John Paul Jones on the bass. The most overlooked member of the legendary Led Zeppelin is an amazing musician, and the smooth but heavy grooves he adds to this band are incredible. I was a big fan of the work he also did with art-rock alternative musician Diamandra Galas.

The debut self-titled album
Here is something that immediately needs to be said about this album. Alan Moulder mixed Them Crooked Vultures. Now I have a feeling there will not be too many of you out there that will realize the significance of this, but when I was reading the track listing on the back of the disc, I went nuts when I saw his name. Alan Moulder was a big-time producer during the heyday of Creation Records back in the late eighties-early nineties. I would be referring to work from incredible bands such as Swervedriver, My Bloody Valentine and Ride. He also worked with Lush, Smashing Pumpkins and the Jesus and Mary Chain, but the one disc he will always be known for working on was the 1994 release of The Downward Spiral from Nine Inch Nails. Alan Moulder has some serious credibility in the industry, and his handiwork is very evident on Them Crooked Vultures.

No One Loves You & Neither Do I leads off this album, and the force of this trio is immediately evident. The rhythm section of Jones and Grohl is outstanding and complemented well with Homme’s unique vocal style and volatile guitar work. The first four tracks are similar in the sense each possesses a sound that bulls forward in an aggressive manner, but with each possessing a strong sense of melodicism as well. This is basic rock and roll done very, very well.

There is a brief lull during songs 6-8, but the intensity picks right back up from track seven through the end. I was really impressed with the song structure of each tune on the disc. Them Crooked Vultures may be stripped down rock and roll, but there is nothing basic about the make-up of each song.

Now, some of you may have noticed I skipped track five. For my money Elephants was the highlight of this album, a brutal track with extreme tempo changes and a sound that pummels you into submission. Elephants puts the power and talent of Them Crooked Vultures on full display. This song has to be absolutely insane live.

What an impressive debut, and what a way to redefine the whole theory of the supergroup. The wait was well worth it folks. Go out and pick up this amazing piece of work today!

Cheers,
Frank

De Arctic Monkeys waren weer in Nederland. De laatste keer is niet eens zo lang geleden, maar het optreden op Lowlands werd, voorzichtig uitgedrukt, niet erg goed gevonden. Er werd geklaagd over de zoutzakken op het podium en over Humbug, de nieuwe plaat die niemand toen nog goed kende en waar te veel van werd gespeeld.

Nu zijn we een paar maanden verder en iedereen heeft de kans gehad om Humbug uitvoerig te beluisteren. De goed gevulde Heineken Music Hall doet vermoeden dat de fans het album toch hebben weten te waarderen.

Toch kwam niet iedereen voor de Britse apen. Er liepen wat jongens door het publiek met een grote plaksnor en pilotenbrillen op. “Rock & Roll! Eagles of Death Metal!” riepen ze, en dat was duidelijk. Het voorprogramma, als je dat al zo mag noemen bij een band als deze, was Eagles of Death Metal. De band is opgericht door Queens of the Stone Age leden Jesse Hughes en Josh Homme. QotSA frontman Homme doet niet mee aan de live optredens van de Eagles, maar Jesse Hughes heeft capaciteiten genoeg. Met zijn typerende aviators, lange haar, getatoeëerde armen en snor ziet hij eruit als een echte rockster. En dat is ie ook. Een hele foute, net als zijn teksten die hij eruit brult terwijl zijn kushandjes gul over het publiek gestrooid worden. Het is flirten en gek doen, maar alles klinkt ondertussen ook nog eens echt rock-n-roll en de gitaristen geven elkaar alle ruimte voor snoeiharde solo’s. Na opener Wannabe in L.A. was de HMH nog wat stijfjes, maar na nummers als Cherry Cola, I Want You So Hard, Secret Plans en de lekker harde uitsmijter Speaking in Tongues was het publiek prima opgewarmd.

Het publiek kreeg de gelegenheid om weer af te koelen, want er was een pauze van een half uur.

De Arctic Monkeys hadden het publiek binnen no-time weer warm. Dance Little Liar is een prima binnenkomer en het eerste nummer (van de acht) van Humbug dat ze die avond speelden. Maar eerst gingen we terug in de tijd met de enorme knallers Brianstorm, This House is a Circus, Still Take You Home en I Bet You Look Good On The Dancefloor. De hele zaal sprong mee, terwijl de artiesten stil onder de druk knipperende felrood-witte lampen stonden. Showmannen zijn het nooit geweest, en dat zullen ze misschien nooit worden. Toch waren ze aardig actief voor hun doen, en het werd ook meteen duidelijk waarom zanger/frontman Alex Turner (die een t-shirt droeg van The Vines, ze zijn fan) zijn haar had laten groeien, want hij stond af en toe flink met zijn manen te zwaaien.
“Do you like B-sides?” vroeg Alex na dit geweld van gitaren aan het begin van de show. Een wat mager instemmend geluid werd beantwoord met de b-kant van single Crying Lighting, Sketchhead. Er waren weinig mensen die dit nummer kenden. Ook de volgende drie nummers, de eerste drie van Humbug, kreeg het publiek niet echt meer mee, maar er werd strak en treffend doorgespeeld. Het oudere nummer The View From the Afternoon zorgde weer voor wat beweging in de zaal, maar dat was meteen weer over met Cornerstone, één van de hoogtepunten van de nieuwste plaat, een rustig nummer, wat voor flink wat meezingers zorgde. Na een wat rommelig middenstuk van het concert pakten ze de draad weer op met Pretty Visitors en The Jeweller’s Hands. Twee opbouwende tracks sloten de setlist af. Do Me A Favour werd aardig ontvangen, maar bij Secret Door gebeurden er ineens spectaculaire dingen. Onverwachts schoten de kanonnen voorop het podium duizenden gouden snippers de menigte in. Best uitbundig voor een bandje dat zelf bijna niet beweegt op het podium en hun publiek vanachter hun haar aankijkt.

En dan wordt het donker. Terwijl de laatste snippers nog een plaats zoeken om te landen weerklinkt er een enorm applaus vanuit het publiek. Ergens gilt een meisje. Iemand brult JEEE HOOOOEEE. We want more, we want more. En dat krijgen we dan ook. Fluorescent Adolescent is springen en meezingen in het publiek, 505 is de echte afsluiter van de avond, maar zo voelt het niet echt. Het mooie opbouwende nummer is niet de knaller waarmee het springende publiek, dat toch veel enthousiaster was bij de oudere nummers, wil eindigen. De Arctic Monkeys gaan in rook op en het licht gaat aan. Fire Came Out Of The Monkeys Heads, zouden die andere Britse apen gezegd kunnen hebben.

Enquanto uns perdem tempo noticiando que Tico Santa Cruz (Detonautas) tá implorando para disse que gostaria de assumir os vocais nos Raimundos e ganhar um troco extra fazer uma turnê com eles, chiveta mostra rock — rock de verdade, sabe, nada que o Rick Bonadio produziria ou tocaria um pianinho vagabundo.

Esse ano nasceu uma banda que mesmo que dure pouco tempo já entrou pra história. Seu nome, Them Crooked Vultures, seus membros?

No baixo/teclado/piano/voz Sir John Paul Jones (Led Zeppelin), na bateria/voz Dave Grohl (Scream, Nirvana, Foo Fighters, Probot etc) e na guitarra/voz Josh Homme (Kyuss, Queens of the Stone Age, Eagles of Death Metal).

Ao vivo o Them Crooked Vultures ganha ainda o multi-instrumentista Alain Johannes (que entre tocar e produzir já trabalhou com Chris Cornell, No Doubt, Mark Lanegan, Jack Irons, Puscifer, Spinnerette etc).

Amanhã, dia 17 de novembro, o primeiro e autointitulado disco sairá nos EUA e Canadá, e seu single, New Fang, a gente confere abaixo…

É, como é possível perceber, é apenas hard rock, mas gostamos!

Beste mensen

u bent er misschien van op de hoogte, misschien ook niet. Over één ding zult u het waarschijnlijk eens zijn met mij.

Als leden van Led Zeppelin, Queens of the Stone Age, Nirvana en Foo Fighters samen muziek maken, dan klinkt dat hoogstwaarschijnlijk WAUW.

Wel, dan zal ik u ongetwijfeld blij kunnen maken met de wetenschap dat deze WAUWheid al in de winkel ligt met het heel toepasselijk getitelde album Them Crooked Vultures.
Van, hoe raadt u het, Them Crooked Vultures.

Nu, mijn generatie zal waarschijnlijk enkel familiar zijn met het werk van Josh Homme en Dave Grohl, nochtans zullen de échte rockfanaten ogen richten naar John P. Jones.

Ik vind ze alledrie té gek! En vooral dat album. U kunt het dus al kopen in de winkel, en ik ga u daar VOORAL niet bij tegenhouden want het klinkt echt geweldig.

Them Crooked Vultures!

Via een uiterst geweldige bron ( 3 x raden welk? ) ben ik het nu even aan het beluisteren. En mijn oordeel? U leest het hier;

1. No one loves me & neither do I;  Ik vind het wel goed dat Dave Grohl zijn talent heeft verdergezet met de Foo Fighters. En de drummer van de foo’s mag er heus zijn. Maar dit liedje, ja, die drum is gewoon geweldig. Misschien niets speciaals voor echte drummers. Doch vind ik NOLM&NDI geweldig door zijn drums. ( Maar die gitaren op het einde zijn wel OMG! )

2. Mind eraser, no Chaser; Mag het ook ietsje sneller? Een beetje poppier? Een beetje meer meezingbaar? Tuurlijk! Daar hebben we MENC voor! Meepringen is een must.

3. New fang; Is het u al opgevallen hoeveel liedjes er beginnen met een piano- of gitaarintro? Is het u dan ook eens opgevallen dat dit eigenlijk echt zeer onorigineel is? TCV doet het met drums. Strak. Lekker. Headbangend. Mmmm…

4. Dead end friends; Ja. Het begint waarschijnlijk eentonig te worden als ik zeg hoe geweldig die drums en die gitaren hier samengaan. Spijtig. Want het is écht!
Dit liedje zou denk ik, hélemaal niet misstaan op een festivalweide. Beeldt u het zich eens in; het publiek dat gek gaat op ‘ tu – tututu-tututu-tututututututu’.

5.  Elephants; MENC was toch nog te traag, mag het nog wat sneller? JA! Komaan, headbangen die handel!
Mag ik er ook nog op wijzen wat voor een sterk staaltje technische kunst dit liedje is? Die stopjes zijn echt pokkemoeilijk om te spelen met een voltallige band. Zéér mooi gedaan!

6. Scumbag blues; Die titel alleen al! En het klinkt ook geweldig. Ook iets opzwepender dan de anderen. Minder headbang, meer ritmisch bewegen of dansen zoals dat af en toe ook wordt genoemd. Extra punten voor dat basachtige geluidje. Dat maakt het af!

7. Bandoliers; U hebt het misschien al eens opgevangen; zo weinig akkoorden, zo veel liedjes: plagiaat wordt onvermijdelijk. Dit liedje is, geen plagiaat hoop ik, en toch klinkt het aangenaam bekend. Het is zo een soort liedje dat je na 1x luisteren al bijna vanbuiten kent ( qua melodie dan toch!). Oh en dat einde ( lees: de laatste 2 minuten) klinkt echt PRACHTIG!

8. Reptiles; AMAI. Jaja, een grote amai. Misschien klinkt het raar, maar dit liedje doet mij op de een of andere manier denken aan the nightmare before christmas. Een beetje theatraal, chaotisch… Die bas klinkt ook lekker. Goed nummer! Of zoals iemand commente op ‘ de bron’; ‘ It’s like sex in my ears.’

9. Interlude with ludes; Dit klinkt eng. Maar niet eng goed, gewoon eng. Alsof er iemand die achter je staat, in je oor fluistert, maar dan al treiterend. Raar liedje! Wat een impact muziek kan hebben, hé!

10. Warsaw or the First Breath You Take: Het duurt even voor het ritme erin zit, maar als je het eenmaal vast hebt, dan klinkt dit echt ZO geweldig! Bijna jazzy. Erg leuk!

11. Caligulove; Dit is een goed nummer. Niet dat het beter is als de 10 vorigen. Hoewel het direct meezingbaar is. Leuke songtekst ook!

12. Gunman; Leuke effectjes op de gitaren hier! De strodfe doet me op de een of andere manier ook denken aan ‘My propeller van Arctic Monkeys.

13. Spinning in daffodils; Mo how seg! Hier wordt zowaar een piano bespeeld! In de intro! Ja. Je kan veel van TCV zeggen maar ze blijven je toch verrassen. Hoewel ik erg uitkeek naar dit album was ik een beetje sceptisch; Josh Homme heeft namelijk de neiging om op elk liedje waar hij aan mee werkt zijn stempel te drukken. Dat is hier ook overduidelijk gebeurd en toch blijft het fris. Elk liedje is anders. En maar goed ook!

Dave Grohl - Josh Homme - John Paul Jones

Overall? WAUW! Them Crooked Vultures kreeg al vaak het label supergroep opgeplakt, maar ze zijn het ook waardig. Na de vele lovende reacties vanop de festivalweide, leveren ze ook een heel mooi album af.

Quotering? Moeilijk. Wat denk je van een 7.5 op 10? Goed plan?

Met andere woorden; KOPEN, DIE HANDEL! Nu!

5.

Am Sonntag folgte der Hauptgrund für den Berlinaufethalt:
Die Arctic Monkeys, welche die Eagles Of Death Metal im Schlepptau hatten.

Letztere haben ihren Job wirklich gut erledigt. (Leider leider ohne Josh Homme, aber das war ja klar. Jedoch: Die Hoffnung stirbt zuletzt.)
Jesse Hughes ist wirklich ne Person für sich. Er stolzierte wie ein Gockel von rechts nach links und links nach rechts.
Nebenbei erwähnte er, dass sie und die Affen am Abend davor dem White Trash einen Besuch abstatteten. Hätte ich das nur mal früher gewusst…
Cherry Cola und Wannabe in L.A. (das Intro!) gingen extrem nach vorne und haben in der Tat Spaß gemacht.

Nach der Umbaubause hinter rotem Vorhang öffnete sich dieser 21.22Uhr, die Affen standen startbereit und begannen ihr Set mit Dance Little Liar. Das Set war an sich sehr gut, nicht zu viele Songs vom ersten Album, dafür ganze 8 vom Neuen plus eine neue B-Seite (Sketchhead). Mir persönlich fehlte Potion Approaching, da hätten sie The Jeweller’s Hands gerne rauslassen können. Aber ich will mich nicht beschweren.
Sehr überzeugend war Dangerous Animals, es hat nun de neuen Status als Lieblingslied bei mir.

Ach ja, ganz wichtig:
Die Arctic Monkeys sind jetzt echte Rockstars.
Der Indikator dafür: Konfettibombe bei Secret Door (letzter Song des Hauptsets)…
Da musste ich doch gleich mal an Coldplay denken. Aber ich muss zugeben, es hat gepasst. Von daher ist die Konfettiaktion genehmigt.

Fazit: Super Konzert, super Alex Turner (er war gut drauf), super alles.

Setlist:

Dance Little Liar
Brianstorm
This House Is A Circus
Still Take You Home
I Bet You Look Good On The Dancefloor
Sketchhead
My Propeller*
Crying Lightning*
Dangerous Animals**
The View From The Afternoon
Cornerstone**
If You Were There, Beware**
Pretty Visitors**
The Jeweller’s Hands
Do Me A Favour*
When The Sun Goes Down
Secret Door**
—
Fluorescent Adolescent*
505**

(Mehr Bilder lassen sich auch bei Flickr finden.)

Un vendredi presque comme les autres. Un peu froid mais pas trop. Humide mais pas trop non plus. Assez banal en fait, mise à part ce qui nous attendait au Zenith le soir même. Car, jouera ce soir, l’un de ces groupes qui vous change une vie : les Arctic Monkeys. Ce groupe que je rêvais de voir, il y a maintenant bien longtemps…Nous y voilà. J’ai eu la grande joie d’apprendre que la première partie serait les Eagles Of Death Metal, groupe que j’avais d’ors et déjà vu et fortement apprécier à Rock En Seine. Bref “radio ici ou maintenant j’commence quand j’veux“.

Il est déjà assez tard quand nous arrivons au Zenith, toutefois, la queue reste assez correcte, mais trop longue pour esperer  avoir une place de choix de groupie. Mais qu’il en soit ainsi, ma volonté de me dégroupiéniser est de fer et personne ne me forcera à être au premier rang. Je dois quand même vous avouez que durant le concert, je regretterai amèrement cette position.  La première partie entre scène et le show commence enfin. EODM n’est pas un groupe qui vous laisse pataugé bien longtemps, le set est, à peine, entamé que d’énorme mouvement de foule vous font trébucher comme un rien. Autant vous dire que de là où je me trouvais (milieu 10eme rang), ca se bataillait pas mal. C’est là, où je commence à ressentir les effets de la vieillesse. Avant j’aurais défoncé tout le monde à coup de coude bien placé, de grognements, de pieds juxtaposées, mais désormaiss je m’éloigne du tumultes de l’œil du cyclone et me concentre -de plus loin- sur le reste de set qu’il reste aux EODM pour m’impressionner. (nb : j’appellerais ce syndrome de chochotte du pogo , le “syndrome Oasis” date de mon traumatisme.). Ils sont, bien évidemment, extrêmement efficaces et que ce soit la grande scène de RES où le Zenith rien ne leur fait peur, ils maitrisent et envoient. Rien à redire à ce set, ces mecs sont des pros et personne n’ira redire qu’ils auraient bien pu le remplir tout seul ce Zenith. 20h45, nous nous remettons de nos émotions. Je suis déçue d’être aussi loin, evidemment, mais la scène est aussi bien visible que l’air est enfin respirable.

21h15. Nos petits gars de Sheiffield sont à l’heure, et entrent scène sur un majestueux air d’opéra. Le set commence par le, légèrement mollasson,  “Dance Little Liar” mais se rattrapera avec un brillant “Brainstorm” entrainer par le rythme effréné de Matt Helders qui marquera le début de ce concert fou. Alors oui, la rumeur est vraie ; les Arctic Monkeys manquent cruellement de présence scénique(surtout comparé au EODM), mais leur musique est capable d’emporter tout une foule sans que la moindre goutte de sueur ne perle sur leur front. Bien sur cela manque cruellement, mais ca ne sera pas forcément très gênant durant le reste du concert. Les Tubes s’enchainent et la foule s’extasie à chaque fois. On chante en yaourt pour la plupart.Oui, vous l’avez tous remarqué, votre voisin ne connais pas forcément les paroles -bah oui c’est dure quand même- mise à part le mien, anglais d’origine, connaissant la moindre syllabe…de quoi vous faire taire pendant quelques chansons. Bref, le concert subit pas mal de coup de barre. Ça ralentit, parfois pousse un petit cris et stagne. Trop de Humbug tue le Humbug et ce n’est qu’aux titres de “Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not” que la fosse ne se défoulera vraiment. Les titres sont des sortes d’étincelles éphémères qu’on a parfois du mal à savourer si rapide qu’elles s’estompent. Le manager fera signe à Helders de frapper plus fort; on ne peut que féliciter ce dernier pour sa performance exceptionnelle. Le concert se finira par deux titres de FWN. Je ne sais pas vraiment conclure cette review. Je suis comblée par ce groupe mythique à mes yeux, mais si déçue par cette setlist qu’il me faudra encore quelques concerts avec eux pour voir ce que je veux vraiment entendre…alors oui, c’était bien, mais ça aurait pu être tellement énorme. Je leur en veux un peu….

Ps : Stop à l’excès capillaire.

Setlist EODM

Setlist AM

• Dance Little Liar
• Brianstorm
• This House Is A Circus
• Still Take You Home
• I Bet You Look Good On The Dancefloor
• Sketchead
• My Propeller
• Crying Lightning
• Dangerous Animals 
• The View From The Afternoon
• Cornerstone 
• If You Were There, Beware
• Pretty Visitors 
• The Jeweller’s Hands
• Do Me A Favour
• When The Sun Goes Down
• Secret Door

Rappel :

• Fluorescent Adolescent
• 505
  

Voilà 10 jours que le spleen s’est installé, que l’on vit sur les dernières miettes. Finalement, je raconte.

Arrivées à 14 h sous la crachin nantais, ma cousine et moi nous installons dans la file d’attente. Clope sur cigarette pour tenter de se réchauffer, débat sur l’altruisme avec des quarantenaires fort passionnnants et sympathiques, émerveillés de voir qu’à 20 ans on peut kiffer Clash Depeche Mode et autres Doors. 17 h 30 ouverture des portes. 6 courtes vidéos diffusées pendant l’attente, on peut voter pour nos préférées sur le site off du groupe. Mais aussi la première partie, Expatriate. Une entrée rock’n'roll old school qui n’est pas sans rappeler les Eagles of Death Metal, mais qui bien vite se mélange à une pop tintée de synthés relativement agréables. Polis et reconnaissants, les australiens ont plutôt assuré, même si j’aurais préféré que le chanteur se décoiffe plus vite et n’use pas autant de ses cordes vocales. Encore 30 minutes avant de mourir. Soudain, éclipse et voix d’anges. Comme un songe. Et puis, le moment.

J’ai assisté à cinq de leurs concerts, celui-ci fut de loin le meilleur. Une cohésion entre les membres du groupe. Steve, un batteur expansif rythmant le concert par ses jets de baguettes et ses sourires ultrabright. Stef a retrouvé l’usage de ses zygomatiques et se tord dans tous les sens, occupe l’espace scénique, descend à notre niveau, pour notre plus grand plaisir. Malgré quelques problèmes techniques en début de concert, tous les autres musiciens, Fiona, Bill et Nick, assurent. Et puis le nain. Sa voix bien déployée, ses sourires (si si ça pique au début mais on s’y fait), ses manières et son regard perçant.  Ils étaient avec nous, n’avaient pas l’air de s’emmerder, ils avançaient vers nous et nous faisions de même. Le public nantais est parfois long à se lancer, il faut aller le chercher : ils ont su le faire. Une setlist surtout faites de morceaux de Battle for the Sun, le dernier opus, et de Meds, le précédent que je ne porte pas dans mon coeur (mais qui malgré tout passe bien ici). Quelques tubes de Sleeping with Ghosts (Special Needs, Sleeping with Ghosts) Black Market Music (Special K) et Without you I’m Nothing (Every you Every me). Twenty Years, celle que j’attendais au tournant, version semi-acoustique à la cambodgienne (cf. concert du Cambodge sur le DVD qui accompagne BFTS). Un morceau inédit joué seulement en concert, Trigger Happy, efficace qui prend aux tripes. Les nouveaux morceaux sont encore meilleurs sur scène, ampleur et puissance décuplées. La dernière version de Taste in Men pour finir, celle qui achève de me liquéfier. Une fois les lumières rallumées, une seule envie : pleurer. J’ai beau le savoir ça arrive comme par surprise à chaque fois. Et rien que de pensr que je devrais peut-être attendre 3 ans pour avoir ma prochaine dose, que peut-être le groupe aura fait un album merdique, se sera séparé, aura recommencé à se droguer, à être insupportable, que Brian aura peut-être fait une permanente histoire de repousser encore les limites de sa capillarité… Et merde. J’en veux de suite, encore.

photos du concert :
Blog de Sandrine Laporal
Flickr de Robinet Nabab

Dinsdag waren Eagles of Death Metal en Arctic Monkeys in de Lotto Arena. Ik was er en het was geweldig!

Mijn verdict:

• Eagles of Death Metal: rock-’n-roll, swingend en a whole lotta fun! sfeer: 8/10 (wat niet aan de bandleden lag, maar wel aan het te zachte en slecht afgestelde geluid), muziek: 10/10, kapsel: 4/10
• Arctic Monkeys: deze keer waren de jongens wel uitgeslapen, wat dus voor een uitstékend optreden zorgde! sfeer: 12/10, muziek: idem dito, kapsel: 3/10 (op zich minder lelijk dan dat van de EODM-leden, maar die komen er wel mee weg!)
• Er was een lijn te trekken tussen de drummers: een poedelkapsel! En dat ze allebei simpelweg bangelijk goede muziekartiesten zijn!
• Voor de andere muzikanten zou ik evengoed een standbeeld kunnen optrekken (Jesses Elvismoves!), maar ondertussen weten jullie ook wel hoe getalenteerd ze zijn.

Foto’s zijn te vinden op Flickr: AM - EODM

Kippenvel wanneer je iedereen rond je hoort meezingen!

Eagles of Death Metal stehen für Stoner Rock und guter Laune. Zu mindest kann deren Sänger seine sexuelle Attitüde ganz schwer ablegen. Man kann da einfach nur sagen viel Vergnügen und Unterhaltung mit dem Interview von Eagles of Death Metal.

Interview – Eagles of Death Metal

BDC ao vivo

                                                                                                                                              Por Letícia Ferreira.

Minha primeira recomendação é de uma banda relativamente nova  na cena nacional, já que começou a se destacar somente esse ano. O Black Drawing Chalks é de Goiânia e existe desde 2005 ,seus integrantes são: Denis de Castro no baixo, Victor Rocha- vocal e guitarra, Douglas Castro-bateria e Renato Cunha na guitarra e backing vocal. 

A banda faz um som com cara de velho, com muita influênica de rock setentista: uso de guitarras distorcidas, bateria marcante, baixo  dançante e vocal frenético, tudo combinado com elementos de psicodelia,vistos na aparência dos trabalhos do grupo e na própria vestimenta dos músicos.  As letras das canções são em inglês e a maioria fala de bebidas e mulheres, algo que pode se encaixar no lema “sexo,drogas e rock’n'roll”.

Além da temática hard rock dos anos setenta, é perceptível a influência de bandas mais novas que fazem o chamado stoner rock, como: Queens of the Stone Age, Nebula, Eagles of Death Metal, Fu Manchu entre outras. A cena de stoner no Brasil não é grande, na mesma linha seguem as bandas MQN e Big Bang Babies, também de Goiânia. Essa intitulada  Goiânia Rock city, berço de diversos grupos que vêm se destacando mais no país. Assim como Brasília foi considerada a capital do rock nos anos 80, Goiânia passa por um período fértil da música. 

O quarteto já está em seu segundo álbum, chamado “Life is a big holiday for us” com faixas despretensiosas e enérgicas . O sucesso de público e crítica do Black Drawing Chalks se dá, justamente, pela simplicidade e a volta nas raízes do rock. 

Em meio a artistas que fazem uma música moderna e cada vez mais ligada ao eletrônico, o BDC optou por  usar a tecnologia para o retrocesso; para o resgate das canções simples e fortes. Em contraposição ao som, o nome Black Drawing Chalks (um de tipo de carvão de desenho) surgiu  ainda na faculdade de Design que os irmãos Douglas e Denis cursavam. O integrantes possuem um estúdio gráfico, onde produzem toda parte visual do grupo.

Recentemente, a banda concorreu em dois prêmios no VMB,o de aposta Mtv e o de rock alternativo. Além de excursionar por todo país, a boa fama do conjunto ultrapassa o território brasileiro, eles já tocaram em alguns festivais pela Europa e América do Norte, ganhando o título de  “Brazil’s Best Loud Music Export”.

Apesar da música do Black Drawing Chalks não lembrar o Brasil, vale a pena conferir o som da banda, por transmitir uma boa energia e empolgação, típicos dos brasileiros.

Clipe de “My favorit way”, maior sucesso do quarteto:

Para ouvir e ter mais informações da banda, acesse  a página do mysapce: http://www.myspace.com/blackdrawingchalks

I ‘trotted’ on down to Battersea Power Station on Saturday to the Freeze Festival to watch some of the best snowboarders and skiers tackle the slopes. But ultimately to see Eagles of Death Metal and Sweethead. Wondering around the site I spotted a man standing chatting on the phone. This man was not there to ski. He was not there to snowboard. He was a rock star. Rock stars exude coolness, and the black shaggy hair and skinny jeans certainly did not look appropriate for the slope. So we asked him for an interview. He said after the show. And took my phone number. But he didn’t call. I thought we’d be Eagles of Death Metals first priority when exiting the stage? Several hours later. After enduring an extremely long Calvin Harris DJ set (I’m not saying it was bad – I was saying it was.. long) we snuck backstage to hunt out an interview. And spotted – Troy Van Leeuwen – mostly known for his work in Queens of the Stone Age, Eagles of Death Metal – and currently on tour with new band Sweethead. Sweethead are releasing their new album next week – November the 2nd it states on their myspace page… it’s certainly one I am waiting for. Video interview below…

Becki B x

This is a special Halloween mixtape, feel free to download it if you want. I threw it together this afternoon in the midst of a hangover. Apologies for the quality of the track “Dragula”. The bitrate was really low and i only realised halfway through the mix. I would have left the track out if i’d known but i recorded the mix all in one go and made the mistake of not checking the quality of the tracks first. Like i said i was hungover and it was a last minute thing. I just had a quick browse through some of my music files and took the songs i thought to be most apt for a Halloween mix.

Something Wicked This Way Comes Tracklist
——————————————–

1. Intro
2. Queens of the Stone Age – Burn The Witch
3. Smashing Pumpkins – Ava Adore
4. Rob Zombie – Living Dead Girl
5. Eagles of Death Metal – Chase The Devil
6. Eighties Matchbox B-Line Disaster – Puppy Dog Snails
7. Pixies – Dead
8.Talking Heads – Psycho Killer
9. The Cramps – Human Fly
10. Screamin’ Jay Hawkins – I Put A Spell On You
11. Prodigy – Voodoo People
12. John Carpenter – Halloween Theme Tune
13. Michael Jackson – Thriller (Remix)
14. Zombie Nation – Forza (Fukkk Off Remix)
15. Zombie Nation – Kernkraft 400
16. Designer Drugs – Zombies!
17. Rob Zombie – Dragula (Hot Rod Herman Remix)
18. NiKiT – Sudden Death
19. Bobby Pickett – The Monster Mash
20. ToToM – Ghostbusters Theme vs Smashing Pumpkins vs Ram Jam
21. Max Romeo and The Upsetters – I Chase The Devil
22. Imogen Heap – Getting Scared
23. Aphex Twin – Come To Daddy (Intro only)

MP3: Someone’s In The Wolf – Something Wicked This Way Comes Mixtape

Here’s some songs that i considered for the mix but to keep it under 80 minutes i decided to leave them out…

MP3’s

Band of Horses – Is There A Ghost?

The Cranberries – Zombie

Ladytron – Ghosts

Sneaker Pimps – Small Town Witch

Aereogramme – Thriller (Michael Jackson cover)

And a few videos…

Unicorn Kid – Wee Monsters

Alkaline Trio – Halloween

Happy Halloween

S.I.T Wolf X

I credit Jack White for starting this whole rock supergroup thing, even though I would argue that none of his side projects were all that “super,” but rather just a collective of semi-known, albeit talented musicians.

But when you can combine parts of none other than Led Zeppelin, Nirvana, Foo Fighters, Queens of the Stone Age and Eagles of Death Metal, then that is a super group indeed.

 Them Crooked Vultures, made up of  Dave Grohl on drums, Josh Homme on guitar and vocals, and Zeppelin’s multi-instrumentalist John Paul Jones on everything else, you would expect something a hell of a lot better than Steady as She Goes. And here it is: 

A bit late, but what the heck… Them Crooked Vultures, the band of Queens of the Stone Age-frontman Joss Homme, Foo Fighters-frontman Dave Grohl and Led Zeppelin-bassplayer John Paul Jones will be releasing their highly anticipated  debut-album on November 17th.

The band has kept all of their doings behind closed doors. Nothing has leaked onto the internet so far. And that’s a hard task now a days with everything being leaking out.

I for one, can’t wait for the album to be released. I think it’s going to be the album of the year. So I’m keeping my hopes up!

Here are the teasers that were released by the band on YouTube:

Nobody Loves Me And Neither Do I

Scumbag Blues

Here’s a link to the complete announcement on the official website: Them Crooked Vultures

Check out a few vids of Them Crooked Vultures at the House of Blues in Boston from Sunday. They killed it. John Paul Jones (Zep), Dave Grohl (Foos), Josh Homme (Queens, Eagles of Death Metal), and Alain Johannes (Queens).

The band played for a solid 90 minutes and played to perfection. A little blues, a little jammin’, a LOT of Rock ‘N Roll. Pics to follow shortly…