Son günlerde yaşananlara baktıkça Ece Ayhan’ın elli yıl önce yazdığı dizesi dilimden düşmez oldu:

kovalar şiirsizler düşmanlarım ayağa kalksınlar.

Kimdi şairin düşmanlarım diye kınadıkları? Şiirsizler.

Şiiri insanın, toplum hayatının dışına çıkaran süreçlerin sonunda, şiirsiz bir toplumun geldiği cinnet ortamının yakından tanığıyız son günlerde.

Şiir, büyük, iddialı sözlerde değil, hayatın küçük ayrıntılarındadır çoğu zaman.

İşte, İlhan Selçuk’un sabahın dördünde kendisini göz altına almaya gelen polislere çay ikramı… Nasıl da şiirsel, hayatı şiirle dolu bir insanın davranış biçimi.

* * *

Bu olay bana, yıllar önce Sinematek’te gördüğüm “Pirosmani” adlı filmin bir sahnesini anımsattı. Pirosmani, Gürcistan’da, köylerde, kasabalarda dolaşıp evlerin, lokantaların duvarlarına resim yapan, karşılığında karnını doyuran ve kendisine gösterilen yerlerde yatıp kalkarak hayatını sürdüren bir halk sanatçısıdır. Hayatının sonlarına doğru bir gün Moskova’daki sanat çevreleri tarafından keşfedilir. Bu kente davet edilir. Sergisi açılır. Çevresine hayranları toplanmıştır. “Ne istersiniz, ne yapalım?” diye sorarlar kendisine. O da yıllar boyu içinde yaşattığı şiir ve resim dolu hayatına çok yakışan şu yanıtı verir: “Bir semaver çay demleyelim. Sonra da çevresinde oturup çay içerek konuşalım.”

* * *

Bir yanda eşini, anasını doğrayan insanlar, öte yanda çağdışı bir toplum özlemiyle gözüdönmüş çevreler… Bu insanlar, böyle çevreler midir bizim toplumumuz? Dünyanın ilk ulusal kurtuluş savaşını vermiş, sömürgeciliğe karşı bağımsızlık bayrağını yükseltmiş, her alanda özgür, kişilikli bireyler yetiştirmiş çağdaş toplumumuz nasıl böyle bir girdabın içine savruldu?

* * *

Geçen hafta ülkemize gelen 1930 doğumlu Kübalı şair Pablo Armando Fernandez’i dinlerken, şiir ve yaşam dolu Küba’nın havasını hissettim.

Pablo Armando Fernandez, daha genç yaşlarında ABD’de, edebiyat çevrelerinde bulunmuş bir şair. 1961’de Nâzım Hikmet, Küba’yı ziyaret ettiğinde arkadaş olmuşlar. Kübalı yazarlar bu ziyaret sırasında Nâzım Hikmet için dergilerinde bir özel sayı çıkarmışlar. Bu özel sayıda da onunla yaptıkları uzun bir söyleşiyi yayımlamışlar. Bu söyleşinin bir kopyasını, çevirtip Sözcükler dergisinde yayımlamam için bana verdi. Nâzım’la ilgili konuşurken, aradan geçen 47 yıla karşın heyecanının aynı kaldığını gördüm.

Pablo Armando Fernandez’in gelişi bir başka mutlu olayla da birleşti: Çağrı Kınıkoğlu ile Gloria Rolando’nun yönettikleri, Nâzım Hikmet Kültür Merkezi ile Küba Sanatlar Kurumu’nun ortak yapımı olan “Nâzım’ın Küba Seyahati” adlı belgesel filmin ilk gösterimi yapıldı.

Bizim ulusal kurtuluş savaşımızdan görüntülerle Küba Devrimi’nin birleştirildiği açılış sahnelerinden sonra, Nâzım’ın “Havana Röportajı” adlı şiirinin kendi sesinden okuması eşliğinde, Küba ziyaretinin ayrıntıları, onu tanımış aydınların tanıklıklarıyla aktarılıyor.

Nâzım ile Küba Devriminin heyecanını birleştirip günümüze taşıyan bu filmin şiirli dünyasını herkesin paylaşabilmesini dilerim.

2.4.2008

Romain Gary

Ne Balzac gibi, “Tanrıdan sonra en çok insan yaratan kişi” unvanını almasına karşın, ölüm döşeğine düştüğünde bile hâlâ, “Daha yazacaklarım bitmemişti” diyen bir hayat arsızlığı; ne de Marcel Proust gibi, yedi ciltlik “Kayıp Zamanın İzinde” serisinin son noktasını koyduktan sonra, “Artık rahatça ölebilirim” diyen bir tevekküle sarılmış; ömrü boyunca yazdığı ilk ve son romanı “Çağımızın Kahramanı”nda ‘kahraman’ olarak tarif ettiği; çevresindeki bütün kadınları kendine aşık edip, hiçbirine, değil aşık olmak, en ufak bir sevgi ve merhamet dahi beslemeyen hastalıklı Peçorin’le, yalnızca çağı değil, çağın kahramanlarını da sorgulatmıştı insanlara Lermontov. Peçorin, ‘aşık olamayan’ biriydi ve bu haliyle ‘çağımızın kahramanı’ydı.

Çağ, şahsi zaaf ve yetersizliklerden ziyade, daha toplumsal, kitlesel hastalıklarla kirlenmeye başlayıp, kalabalıklar yine de yollarına ve ömürlerine kıytırık ‘kahramanlar’ atamakla cebelleşirken, Brecht haykırmıştı bu kez, halen pek dikkate alınmayan o muazzam reçeteyi: “Toplumca ihtiyacımız olan şey kahramanlar değil, kahramanlara ihtiyacı olmayan bir toplumdur olsa olsa.”

Gabriel Garcia Marquez’in, yazın yolculuğunu noktaladığı ve tüm okurlarına bir dilim çikolatalı pasta gibi sunarken, bana, tamamen özel bir servisle ikram ettiğini duyumsatan, 29 Ağustos doğumlu yaşlı kahramanıyla başucuma yerleşen, “Benim Hüzünlü Orospularım” kitabından sonra, tamamen şahsi nedenlerle başucu kitaplığımın ikinci sırasına yerleşmiş; “Bu kitabı sizin için yazdım Emre bey” sözüyle biten, Murathan Mungan’ın “Yüksek Topuklar” romanının, benim gözümde Emre’den sonraki en “cool” karakteri olan ve sanki, Mungan’ın, yüzünü ardına saklayarak seslendirdiği eşcinsel yazar Selim’in, “Hiç kimse kendi çağının kahramanı değildir” sözü ise, bu yazıya asıl ilham veren teşhistir; tam da yüzden, başınız fena halde beladadır!

* * *

O güne kadar izi bile görülmemiş Emile Ajar adında bir yazarın ilk romanı olan ve romandan ziyade uzun bir hikâyeyi andıran; henüz 5 yaşındaki Momo’nun dilinden anlatılan “Onca Yoksulluk Varken”in namı, kısa bir süre sonra Fransa sınırlarını aşıyor ve literatüre evvelâ, “kayıp yazar” özelliğiyle kaydoluyordu. Evet, Emile Ajar, kayıptı. Bir kişi dışında (o da mektup vasıtasıyla) hiç kimseye röportaj vermemiş, olumlu-olumsuz tüm eleştirileri yanıtsız bırakmıştı. Ama Ajar, Romain Gary’nin o dönem, “Fransız edebiyatının en büyük yazarı” olduğunu savunanlara karşıt tüm “eleştirmen”lerce, “asıl ve asil yetenek abidesi” ilan ediliyor, lâkin bunu da, tıpkı kötü niyetli saldırıları ve dedikoduları olduğu gibi, hiç umursamıyordu. Gary ise, “kendisinden daha büyük bir yetenek ve dehaya sahip” olarak kabul edilen Ajar hakkında, “Değerli eleştirmenlerimizin takdiri bu yöndeyse, üzerine söz söylemek benim haddim değildir” demekle yetiniyor, tevazuuyla yalnızca hayranlarını değil, karşıtlarını da büyülüyordu. Fransız edebiyat çevreleri şimdi, iki farklı kutba ayrılıyordu. Bir yanda Romain Gary, diğer yanda ise, Emile Ajar müritleri. Bir yazarı her şeyiyle sahiplenen, diğerini insafsız bir aptallıkla reddediyordu. Emile Ajar kayıptı, Gary ise acı acı gülüyordu.

* * *

Emile Ajar, ilk romanının ardından kendisiyle ilgili olarak, tamamen kurgulanmış bir başka Emile Ajar daha yaratmış çevreleri hiç de “ince” sayılamayacak kadar sert bir üslupla eleştiren “Yalan Roman”ı, “Onca Yoksulluk Varken”den sadece bir yıl sonra yayınladığında; Romain Gary, “kısa süre sonra çıkaracağı romanın çalışmalarını sürdürdüğünü” açıklamıştı. Ajar’ın romanından bir yıl sonra da, 1977’de, Gary’nin “Kadının Işığı” geldi. Şimdi artık rekabet, böyle uzaktan bir atışma gibi sürecek, önce Ajar sözünü söyleyecek, herkes onun romanlarına hücum edecek, ardından Gary’nin mürekkebi vitrinlere dökülecekti.

1979’da “Kral Solomon’un Bunalımı”yla üçüncü adımını attı Ajar. 1980 yılında yayınladığı “Uçurtmalar”la “müritlerinin” sayısını biraz daha arttıran Gary ise o yıl, bu romanıyla değil, intiharıyla konuşulacaktı. Ajar, “Solomon’un Bunalımı”yla sabahlarken, Gary, kendi bunalımının çemberini yaramamış, 2 Aralık 1980 günü Paris’te, tabancasını şakağına dayamayı tercih etmişti. Bütün dünyada büyük yankı uyandıran intiharın ardından olay yerine gidenlerin teşhis ettikleri cesette gördükleri şey ise, intihardan önce Gary tarafından yazılmış mektupta yer alan, “Çok eğlendim, teşekkür ederim. Hoşçakalın” sözünden çok daha derin, anlamlı ve anlamsızdı. İntihar ederek hayatına son veren yalnızca Romain Gary değil, aynı zamanda Emile Ajar’dı.

Kendi şakağına dayadığı tabancadan çok daha öldürücü hamlelerle üzerine çevrilmiş, sözde eleştiri kalemlerinin sivriliğine, kesinlikle daha sivri olmayan bir yöntemle yanıt verip, kendinden bir başka adam daha yaratmıştı; şimdi dünya edebiyatının en önemli isimlerinden biri, daha doğrusu ikisi (!) olarak anılan ROMAIN GARY. Üstelik bu yöntemle, kendi düşmanlarını bile kendisine tapar hale getirmiş ve Fransa’daki her yazarın sadece bir kere alma hakkı bulunan Goncourt Edebiyat Ödülü’nü, iki kere elde etmişti.

Oysa Romain Gary bile tüm bu özellikleriyle, “kendi çağının kahramanı” değildi. Ölümü, belki de bu gerçeğin en soğuk göstergesiydi.

* * *

Bazen ödeyemediği, bazen ödemek istemediği için borçları gün be gün biriken Balzac, “soylu” çevrelere girmeye çalışırken, sürekli kaçmak zorunda kaldığı için adres değiştirdiği zamanlarda onu kovalamaktan bitap düşmüş alacaklılarının bilmediği şuydu: Onlar, “bir” kişinin peşinde değillerdi. Romain Gary’yi acımasızca eleştirirken, Emile Ajar’ı göklere çıkaranların da, “bir” kişi olarak başedemeyecekleri deha ve yeteneklerin sahipleri olan sanatçılar, özellikle de yazarlar; ömürleri boyunca “kahramanı” olamadıkları çağlarından çok daha ötesine uzanarak isimlerini kazımayı başardılar yeryüzüne.

Oysa karşılarındakiler, tanınmıyorlar bile.

Orhan Veli’nin “hayasızlığının yüzüne tükürmeye” davet edildi bu ülkede de insanlar, kimi kılavuz boku yemiş “yazarlar” ve “eleştirmenler” tarafından. Can Yücel için, “şair değil, küfürbazın teki” denildi; Ece Ayhan, eşcinsel olduğu için kaymakamlıktan azledildi. Çetin Altan, “dönek” denilerek parmakla gösterildi. Nazım Hikmet, fotoğrafları “solcu” gazetelere basılarak, hedef ilan edildi. Orhan Pamuk, Elif Şafak linç edilmek istendi. Yaşar Kemal, işkence tezgâhlarından geçirildi. Neyzen Tevfik, açlık ve yoksullukla “terbiye” edildi. Sabahattin Ali, haince katledildi… ve daha niceleri…

Ama onlar, kendi çağlarının değil sadece; kirleri, kompleksleri, yetersizlikleri, zekâsızlıkları, vicdansızlıkları, ahlâksızlıkları, aşağılıklıklarıyla bütün çağları kirletenlere karşın, çiğ çağlarına ışık oldukları dünyanın, en esas kahramanları… Etrafınıza bakın hemen; parmakla gösterip, “kaka” dediğiniz bir yazar göreceksiniz. Ona bir daha bakın: çünkü o çağlar boyunca yaşayacak, siz, iziniz kalmaksızın çürüyüp gideceksiniz.

Çünkü, evet, “kimse kendi çağının kahramanı değildir”… sanatçılar hariç!

EMRE DURSUN
‘09, İstanbul

Antolojide 100 yılın yitirdiğimiz 100 şairinden seçilmiş şiirler yer almaktadır.

SEN OLMASAN

Sen olmasan… Seni bir dakka görmesen yahut,
Bilir misin ne olur?
Şu gök, güneş ebediyyen kapansa, belki vücut
Soğuk geceyle uyuşmak yolunda çare arar
ve bulur;
Fakat karanlığa mümkün müdür alıştırmak
Bütün güneşle ve göklerle beslenen rûhu,
Bu vurduğun rûhu?..

Sen olmasan… Seni bulmak hayali kaybolsa,
Yaşar mıyım dersin?
Söner yok olmana bir an inanmış olsa hayal;
Soğur, donar, kırılır senden ayrılınca bakış
ne hazin
Gelir hayat o zaman hem vücuda, hem ruha,
Yaşar mıyız seni kaybetsek ah, ben, kalbim,
Bu mustarip kalbim?

Sen olmasan… Bu en içten bir itiraf işte :
Sen olmasan yaşamam :
Seninle bağlarımız hoş bir uzlaşım, işte;
Fakat bu bağ geri kalmaz ki ruhu ezmekten.
Akşam
Guruba karşı düşündüm sükûn içinde bunu :
Fena değil sevişip ağlamak, fakat yaşamak
Değer mi gözyaşına!..

Tevfik FİKRET

(Günümüz Türkçesi: Ahmet Muhip Dıranas)

VUSLAT

Bir uykuyu cânânla beraber uyuyanlar,
Ömrün bütün ikbâlini vuslatta duyanlar,
Bir hazzı tükenmez gece sanmakla zamanı,
Görmezler ufuklarda şafak söktüıü ânı.
Gördükleri rüyâ, ezeli bahçedir aşka;
Her mevsimi bir yaz ve esen rüzgârı başka,
Bülbülden o eğlencede feryat işitilmez,
Gül solmayı, mehtap azalıp bitmeyi bilmez;
Gök kubbesi her lâhza bütün gözlere mavi,
Zenginler o cennette fakirlerle müsavi;
Sevdaları hulyâlı havuzlarda serinler,
Sonsuz gibi bir fıskiye ahengini dinler.

Bir rûh o derin bahçede bir defa yaşarsa,
Boynunda onun kolları, koynunda o varsa,
Dalmışsa, onun saçlarının râyihasıyle,
Sevmekteki efsûnu duyar her nefesiyle;
Yıldızları boydan boya doğmuş gibi, varlık,
Bir mû’cize hâlinde, o gözlerdedir artık;
Kanmaz en uzun bûseye, öptükçe susuzdur,
Zîrâ susatan zevk o dudaklardaki tuzdur,
İnsan ne yaratmışsa yaratmıştır o tuzdan,
Bir sır gibidir azçok ilâh olduğumuzdan.
Onlar ki bu güller tutuşan bahçededirler.
Bir gün, nereden, hangi tesadüfle gelirler?
Aşk onları sevk ettiği günlerde, kaderden.
Rüzgâr gibi bir şevk alır oldukları yerden;
Geldikleri yol… Ömrün ışıktan yoludur o;
Âlemde bir akşam ne semavî koşudur o!
Dört atlı o gerdûne gelirken dolu dizgin,
Sevmiş iki ruh, ufku görürler daha engin,
Sîmâları gittikçe parıldar bu zaferle,
Gök her tarafından donanır meş’alelerle.

Bir uykuyu cananla beraber uyuyanlar,
Varlıkta bütün zevki o cennette duyanlar,
Dünyâyı unutmuş bulunurken o sularda,
- Zâlim saat ihmâl edilen vakti çalar da -
Bir an uyanırlarsa leziz uykularından,
Baştan başa, her yer kesilir kapkara zindan.
Bir fâciadır böyle bir âlemde uyanmak,
Günden güne hicranla bunalmış gibi yanmak.
Ey talih ! Ölümden de beterdir bu karanlık;
Ey aşk ! O gönüller sana mâl oldular artık;
Ey vuslat ! O âşıkları efsununa râm et!
Ey tatlı ve ulvi gece ! Yıllarca devam et !

Yahya Kemal BEYATLI

TAHİR’LE ZÜHRE MESELESİ

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil,
bütün iş Tahir’le Zühre olabilmekte
yani yürekte.

Mesela bir barikatta dövüşerek
mesela kuzey kutbunu keşfe giderken
mesela denerken damarlarında bir serumu
ölmek ayıp olur mu?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.

Seversin dünyayı doludizgin
ama o bunun farkında değildir
ayrılmak istemezsin dünyadan
ama o senden ayrılacak
yani sen elmayı seviyorsun diye
elmanın da seni sevmesi şart mı?
Yani Tahir’i Zühre sevmeseydi artık
yahut hiç sevmeseydi
Tahir ne kaybederdi Tahirliğinden?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da
hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil

Nâzım HİKMET

BEKLEYEN

Sen, kaçan bir ürkek ceylansın dağda,
Ben, peşine düşmüş bir canavarım!
İstersen dünyayı çağır imdada;
Sen varsın dünyada, bir de ben varım!

Seni korkutacak geçtiğin yollar,
Arkandan gelcek hep ayak sesim.
Sarıp vücudunu belirsiz kollar,
Enseni yakacak ateş nefesim.

Kimsesiz odamda kış geceleri,
İçin ürperdiği demler beni an!
De ki: Odur sarsan pencereleri,
De ki: Rüzgâr değil, odur haykıran!

Göğsümden havaya kattığım zehir,
Solduracak bir gül gibi ömrümü.
Kaçıp dolaşsan da sen, şehir şehir,
Bana kalacaksın yine son günü.

Ölürsün… Kapanır yollar geriye;
Ben mezarla sırdaş olur, beklerim.
Varılmaz hayâle işaret diye
Toprağında bir taş olur, beklerim…

Necip Fazıl KISAKÜREK

OLVİDO

Hoyrattır bu akşamüstüler daima.
Gün saltanatıyla gitti mi bir defa
Yalnızlığımızla doldurup her yeri
Bir renk çığlığı içinde bahçemizden,
Bir el çıkarmaya başlar bohçamızdan
Lavanta çiçeği kokan kederleri;
Hoyrattır bu akşamüstleri daima.

Dalga dalga hücum edip pişmanlıklar
Unutuşun o tunç kapısını zorlar
Ve ruh, atılan oklarla delik deşik;
İşte, doğduğun eski evdesin birden,
Yolunu gözlüyor lamba ve merdiven,
Susmuş ninnilerle gıcırdıyor beşik
Ve cümle yitikler, mağlûplar, mahzunlar…

Söylenmemiş aşkın güzelliğiyledir
Kağıtlarda yarım bırakılmış şiir;
İnsan, yağmur kokan bir sabaha karşı
Hatırlar bir gün bir camı açtığını,
Duran bir bulutu, bir kuş uçtuğunu,
Çöküp peynir ekmek yediği bir taflı…
Bütün bunlar aşkın güzelliğiyledir.

Aşklar uçup gitmiş olmalı bir yazla
Halay çeken kızlar misali kolkola.
Ya sizler! ey geçmiş zaman etekleri,
İhtiyar ağaçlı kuytu bahçelerden
Ayışığı gibi sürüklenip giden;
Geceye bırakıp yorgun erkekleri
Salınan etekler fısıltıyla, nazla.

Ebedi âşığın dönüşünü bekler
Yalan yeminlerin tanığı çiçekler
Artık olmayacak baharlar içinde.
Ey, ömrün en güzel türküsü aldanış!
Aldan, gelmiş olsa bile ümitsiz kış;
Her garipsi ayak izi kar içinde
Dönmeyen âşığın serptiği çiçekler.

Ya sen! ey sen! esen dallar arasından
Bir parıltı gibi görünüp kaybolan
Ne istersin benden akşam saatinde?
Bir gülüşü olsun görülmemiş kadın,
Nasıl ölümsüzsün aynasında aşkın;
Hatıraların bu uyanma vaktinde

Sensin hep, sen, esen dallar arasından.
Ey unutuş! kapat artık pencereni,
Çoktan derinliğine çekmiş deniz beni;
Çıkmaz artık sular altından o dünya.
Bir duman yükselir gibidir kederden
Macerası çoktan bitmiş o şeylerden.
Amansız gecenle yayıl dört yanıma
Ey unutuş! kurtar bu gamlardan beni.

Ahmet Muhip DIRANAS

HÜRRİYETE DOĞRU

Gün doğmadan,
Deniz daha bembeyazken çğkacaksğn yola.
Kürekleri tutmanğn şehveti avuçlarında,
İçinde bir iş görmenin saadeti,
Gideceksin;
Gideceksin ırıpların çalkantısında.
Balıklar çıkacak yoluna, karşıcı;
Sevineceksin.
Ağları silkeledikçe
Deniz gelecek eline pul pul;
Ruhları sustuğu vakit martıların,
Kayalıklardaki mezarlarında,
Birden,
Bir kıyamettir kopacak ufuklarda
Denizkızları mı dersin, kuşlar mı dersin;
Bayramlar seyranlar mı dersin, şenlikler cümbüşler mi?
Gelin alayları, teller, duvaklar, donanmalar mı?
Heeey!
Ne duruyorsun be, at kendini denize;
Geride bekleyenin varmış aldırma;
Görmüyor musun, her yanda hürriyet;
Yelken ol, kürek ol, dümen ol, balık ol, su ol;
Git gidebildiğin yere.

Orhan VELİ

TELEFON

Gözlerin var ya çekik kara kara
Önce gözlerindi en güzel ışık
Beyaz dişlerindi bacakların omuzun
Damalı örtüde bir kâse çorba gibi
Buğulu bir lezzetti karıkocalık
Şimdi bir çınar yeşeriyor içimde
Bir şarkı söyleniyor uzun uzun
Hürriyetin rüzgârlı bayrağı oldu
Bize yeten aydınlığı sevdamızın

Aman dayanamazsam ne etmeli
Bütün pencereler üstlerine açık
Kimler soyar çocukları kimler örter
Biri onbir yaşında öteki küçük
Ya anne diye bağırırsa uykusunda
Belki korkmuş belki de susamıştır
Geceleri su içmeye alışık
Çorap öyle mi giydirilir don öyle mi bağlanır
Gömleği bir tuhaf sarkıyor arkasında

Çocuklara bakma dayanırım
Gide gide çoğaldım halkım ben artık
Dağ taş kalabalık kalabalık
Satar mıyım onları onlar da çocuklarım
Ben kadınım çocuklarımla varım
Telefon nafile açmam seni
Söylemez dillerim yarınla bağlı
Tutmaz parmaklarım kocamdan belli
Telefon benimki de analık

Çocuklara bakma dayanırım
Sevgiydim önce bir çeşit incelik
Şimdi işe yarıyorum kaba saba
Tuzlu bir deniz kokusu havada
Benimle başladı bu müthiş tazelik
Benimle yaklaştı güzel günler
O günlerin eşiğinde beni hatırlayın
Hatırlayın onların vahşetini
Her telefon çalışta kesik kesik

Oktay RİFAT

DEFNE ORMANI

Köle sahipleri ekmek kaygusu çekmedikleri
İçin felsefe yapıyorlardı, çünkü
Ekmeklerini köleler veriyordu onlara;
Köleler ekmek kaygusu çekmedikleri için
Felsefe yapmıyorlardı, çünkü ekmeklerini
Köle sahipleri veriyordu onlara.
Ve yıkıldı gitti Likya.

Köleler felsefe kaygusu çekmedikleri
İçin ekmek yapıyorlardı, çünkü
Felsefelerini köle sahipleri veriyordu onlara;
Felsefe sahipleri köle kaygusu çekmedikleri
İçin ekmek yapmıyorlardı, çünkü kölelerini
Felsefe veriyordu onlara.
Ve yıkıldı gitti Likya.

Felsefenin ekmeği yoktu, ekmeğin
Felsefesi. Ve sahipsiz felsefenin
Ekmeğini, sahipsiz ekmeğin felsefesi yedi.
Ekmeğin sahipsiz felsefesini
Felsefenin sahipsiz ekmeği.
Ve yıkıldı gitti Likya.
Hala yeşil bir defne ormanı altında.

Melih Cevdet ANDAY

SEVGİLERDE

Sevgileri yarınlara bıraktınız
Çekingen, tutuk, saygılı.
Bütün yakınlarınız
Sizi yanlış tanıdı.

Bitmeyen işler yüzünden
(Siz böyle olsun istemezdiniz)
Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi
Kalbinizi dolduran duygular
Kalbinizde kaldı.

Siz geniş zamanlar umuyordunuz
Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.
Yılların telâşlarda bu kadar çabuk
Geçeceği aklınıza gelmezdi.

Gizli bahçenizde
Açan çiçekler vardı,
Gecelerde ve yalnız.
Vermeye az buldunuz
Yahut vaktiniz olmadı.

Behçet NECATİGİL

BAĞIMSIZLIK GÜLÜ

Yerden alıp o gülü
Hangi gülü?
Bir topçu neferinin
Sakaryalı yaz toprağında
Sıcak kan gülü.

Alıp koklamak o gülü
Hangi baharda!
Türkçenin özgür kırlarında
Türkülerde burcu burcu
Bilgeliğin ana gülü!

Bir basmadan alıp o gülü
Hangi basmadan?
Nazilli fabrikasından
Pamuğumuzdan, emeğimizden
Dokuduğumuz halk gülü.

Hoyrat ellerinden alıp o gülü
Hangi ellerden?
Uzak Teksaslı çobanların
Bilmediği, uğruna can vermediği
Türkiye’li o çileler gülü.

Yerine koymak, kutsamak o gülü,
Hangi yerine?
Mustafa Kemal’in bahçesine.
Bir ulusun suladığı, beslediği
Yedi veren bağımsızlık gülü!

Ceyhun Atuf KANSU

GELDİM

Beni çağırmadınız, kalkıp ben kendim geldim.
Uzaklardan size bir haber getirdim geldim.

Bıraktıklarınızdan, unuttuklarınızdan,
Sımsıcak-anılası günler getirdim geldim.

Gömütleri andıran yapılarınızdaki
Yaşantılarınıza evler getirdim geldim.

Tek-tek, ayrık-soluyan bitkiseller yerine
Yüzyüze-dönük-gülen sizler getirdim geldim.

Solarken suladığım, koparken bağladığım,
Ölürken canladığım sözler getirdim geldim.

Özdemir ASAF

BÖYLE BİR SEVMEK

ne kadınlar sevdim zaten yoktular
yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
azıcık okşasam sanki çocuktular
bıraksam korkudan gözleri sislenir
ne kadınlar sevdim zaten yoktular
böyle bir sevmek görülmemiştir

hayır sanmayın ki beni unuttular
hâlâ arasıra mektupları gelir
gerçek değildiler birer umuttular
eski bir şarkı belki bir şiir
ne kadınlar sevdim zaten yoktular
böyle bir sevmek görülmemiştir

yalnızlıklarımda elimden tuttular
uzak fısıltıları içimi ürpertir
sanki gökyüzünde bir buluttular
nereye kayboldular şimdi kimbilir
ne kadınlar sevdim zaten yoktular
böyle bir sevmek görülmemiştir

Attilâ İLHAN

SEVGİ DUVARI

Sen miydin o, yalnızlığım mıydı yoksa
Kör karanlıkta açardık paslı gözlerimizi
Dilimizde akşamdan kalma bir küfür
Salonlar piyasalar sanat-sevicileri
Derdim günüm insan arasına çıkarmaktı seni
Yakanda bir amonyak çiçeği
Yalnızlığım benim sidikli kontesim
Ne kadar rezil olursak o kadar iyi

Kumkapı meyhanelerine dadandık
Önümüzde Altınbaş, Altın Zincir, fasulye pilakisi
Ardımızda görevliler, ekipler, Hızır Paşalar
Sabahları açıklarda bulurlardı leşimi
Öyle sıcaktı ki çöpçülerin elleri
Çöpçülerin elleriyle okşardım seni
Yalnızlım benim süpürge saçlım
Ne kadar kötü kokarsak o kadar iyi

Baktım gökte bir kırmızı bir uçak
Bol çelik bol yıldız bol insan
Bir gece Sevgi Duvarını aştık
Düştüğüm yer öyle açık öyle seçik ki
Başucumda bi sen varsın bi de evren
Saymıyorum ölüp ölüp dirilttiklerimi
Yalnızlığım benim çoğul türkülerim
Ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi

Can YÜCEL

SEVİ ŞİİRİ

Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili

Ben senin en çok ellerini sevdim
Bir pınar serinliğinde, küçücük ve ak pak
Nice güzellikler gördüm yeryüzünde
En güzeli bir sabah ellerinle uyanmak

Ben senin en çok gözlerini sevdim
Kâh çocukça mavi, kâh inadına yeşil
Aydınlıklar, esenlikler, mutluluklar
Hiç biri gözlerin kadar anlamlı değil

Ben senin en çok gülüşünü sevdim
Sevindiren, içinde umut çiçekleri açtıran
Unutturur bana birden acıları, güçlükleri
Dünyam aydınlanır sen güldüğün zaman

Ben senin en çok davranışlarını sevdim
Güçsüze merhametini, zalime direnişini
Haksızlıklar, zorbalıklar karşısında
Vahşi ve mağrur bir dişi kaplan kesilişini

Ben senin en çok sevgi dolu yüreğini sevdim
Tüm çocuklara kanat geren anneliğini
Nice sevgilerin bir pula satıldığı bir dünyada
Sensin, her şeyin üstünde tutan sevdiğini

Ben senin en çok bana yansımanı sevdim
Bende yeniden var olmanı, benimle bütünleşmeni
Mertliğini, yalansızlığını dupduruluğunu sevdim
Ben seni sevdim, ben seni sevdim, ben seni…

Ümit YAŞAR

ACILARA TUTUNMAK

acı çekmek özgürlükse
özgürdük ikimiz de
o yuvasız çalıkuşu
bense kafeste kanarya
o dolaşmış daldan dala
savurmuş yüreğini
ben bölmüşüm yüreğimi
başkaldıran dizelere

kavuşmak özgürlükse
özgürdük ikimiz de
elleri çığlık çığlık
yanyana iki dünya
ikimiz iki dağdan
iki hırçın su gibi
akıp gelmiştik
buluşmuştuk bir kavşakta
unutmuştuk ayrılığı
yok saymıştık özlemeyi
şarkımıza dalmıştık
mutluluk mavi çocuk
oynardı bahçemizde

aramakmış oysa sevmek
özlemekmiş oysa sevmek
bulup bulup yitirmekmiş
düşsel bir oyuncağı
yalanmış hepsi yalan
sevmek diye bir şey vardı
sevmek diye bir şey yokmuş
acılardan artakalan
işte şu bakışlarmış
kuğu diye gözlerimde
gün batımı bulutlarmış
yalanmış hepsi yalan
savrulup gitmek varmış
ayrı yörüngelerde

acı çektim günlerce
acı çektim susarak
şu kısacık konuklukta
deprem kargaşasıında
yaşadım birkaç bin yıl
acılara tutunarak
acı çekmek özgürlükse
özgürdük ikimiz de

Hasan HÜSEYİN

SEVDAN BENİ

Terketmedi sevdan beni,
Aç kaldım, susuz kaldım,
Hayın, karanlıktı gece,
Can garip, can suskun,
Can paramparça…
Ve ellerim kelepçede,
Tütünsüz, uykusuz kaldım,
Terketmedi sevdan beni…

Ahmed ARİF

ARZI HAL

Ben de günahkâr kullarındanım Allahım…
Bir “Kulhuvallahi” bilirim dualardan,
Bir de “Yarabbi şükür” demeyi doyunca.
Bir kere oruç tutmam ramazan boyunca,
Ama çekmediğim kalmadı sevdalardan.
Ben de günahkâr kullarındanım Allahım!..

Benim gibi kulun çok dünyada, Allahım!..
Eğer bilmiyorsan işte, haberin olsun.
Ekmek derdi, aşk derdi unutturdu seni.
İnsan hatırlamıyor dün ne yediğini.
Zaten yediğimiz ne ki hatırda dursun.
Benim gibi kulun çok dünyada, Allahım!..

Yazdiklarıma sakın darılma Allahım!..
Meleklerin sana bunları söylemezler.
Artık, pek yarattığın gibi değil dünya
İnsanlar hem sabuna karıştı, hem suya:
Ne olursun, hoşuna gitmediyse eğer,
Yazdıklarıma sakın darılma Allahım!..

Sana bir şey soracağım, affet Allahım!…
Beş vakit kızlar doluyor camilerine,
Beyaz yaşmaklı, beyaz tenli, masum kızlar…
Benim bir defa görüşte yüreğim sızlar,
Sen tutulmadın mı, içlerinden birine?
Sana bir şey soracağım, affet, Allahım!..

İşte insanlar bu minval üzre Allahım!..
Kıt kanaat sere serpe yollar boyunca…
Sen, bizim için hâlâ o ezeli sırsın.
Sen de, bizi bilmiş olsan, başkalaşırsın..
Herkesin kederi, gailesi boyunca.
İşte insanlar bu minval üzre, Allahım!..

Turgut UYAR

GELMİŞ BULUNDUM

Ben mişim—neymiş?—su sesiymiş
Oymuş—cam kırıkları gibi gövdemi yakan—
Yanağında sardunya kokusuyla yazdan
Kimmiş o gelen ya giden kimmiş
Bir yabancı mı , yoksa bir ermiş
Değilmiş, bir çağrı bile yokmuş uzaktan.

Güneş mi batarmış bir özel isim bitirir gibi
Yanmış bir ağacın yaprakları mıymış kımıldayan
Ne kalmış bir önceden ya da bir sonradan
Kim koparmış dalından bu yabani incirleri
Ya kimmiş kıyıya çeken hayalet gemileri
Ne yazılmış nereye bu garip kargaşadan.

Yıldızlar, büyülü ülke, adımı unutturan
Bir kaya, bir ot, bir akarsu
Hangi yaz şarkıcılarının ürpertili korosu
Ki bütün ölüleri sağa çıkaran
Ve kenti bir ölüm derinliğine salan
Yani bir gül solarken bir gülün açma korkusu.

Şiirler yazdım, kitaplar okudum
Elime bir bardak aldım, onu yeniden oydum
Derinlerde kaldım böyle bir zaman
Kim bulmuş ki yerini, kim ne anlamış sanki mutluluktan
Ey yağmur sonraları, loş bahçeler, akşam sefaları
Söyleşin benimle biraz, bir kere gelmiş bulundum.

Edip CANSEVER

MEÇHUL ÖĞRENCİ ANITI

Buraya bakın, burada, bu kara mermerin altında
Bir teneffüs daha yaşasaydı
Tabiattan tahtaya kalkacak bir çocuk gömülüdür
Devlet dersinde öldürülmüştür

Devletin ve tabiatın ortak ve yanlış sorusu şuydu:
-Maveraünnehir nereye dökülür?
En arka sırada bir parmağın tek ve doğru karşılığı
-Solgun bir halk çocukları ayaklanmasının kalbine!dir.

Bu ölümü de bastırmak için boynuna mekik oyalı mor
Bir yazma bağlayan eski eskici babası yazmıştır:
Yani ki onu oyuncakları olduğuna inandırmıştım

O günden böyle asker kaputu giyip gizli bir geyik
Yavrusunu emziren gece çamaşırcısı anası yazdırmıştır:
Ah ki oğlumun emeğini eline verdiler

Arkadaşları zakkumlarla örmüşlerdir şu şiiri:
Aldırma 128! intiharın parasız yatılı küçük zabit okullarında
Her çocuğun kalbinde kendinden daha büyük bir çocuk vardır
Bütün sınıf sana çocuk bayramlarında zarfsız kuşlar gönderecek.

Ece AYHAN

DİLEKÇE

Sokağımsan
Ben anahtarı çevirdiğim zaman
Kapanan evin kapısı değil,
Senin kapın olsun açılan.

Adresimsen,
Mektuplarım doğru dürüst gelsin;
İki kişi telefonla konuşurken
Olmayalım hemen üç kişi.

Kentimsen,
Başka kentler de girsin araya;
Daha bir sevinçle katılayım,
Şenliğimsen.

Her şeyi yaz, tarihimsen,
Ama her bir şeyi;
Dilimsen,
Sen de koru biraz dilliğini.

Düşüncemsen,
Kızkardeşim pencereyi açsın;
Sorguçlu bir ışık aracılığıyla
Günyenisi dolsun içeri.

Uzat saçlarını Frigya,
Yarimsen,

Yurdumsan,
Söz ver Anadolu!

Cemal SÜREYA

YERLEŞİK YABANCI

Kiminin dikenleri vardır,
Katlanamaz üstüne.
Hep dikine durur
Delmemek için gövdesini.

Kiminin yoktur bir tek kemiği,
Doğrulamaz ayaklarının üstüne.
Ona göre varsa yoksa kendisi,
Dürülüdür ütülü bir mendil gibi.

Ben eğilmem gündüz ama,
Geceleri kanatırım kendimi.

Ben bir söz söylediğim zaman,
Kendine küçük bir pıtrak edinir.
Çok sürmez anlar başına geleceği,
Çarşılarda, pazarda ondan selâm kesilir.

Ben birini sevdiğim zaman,
Göğünü durmadan genişletir.
Ama herkes rahattır kozasının içinde,
O sevgi artık kimsesizdir.

Ölsem ayıptır, sussam tehlikeli;
Çok sevmeli öyleyse, çok söylemeli.

Metin ALTIOK

A number of weeks ago I posted a poem of the week that was an on the spot translation of an Ece Ayhan poem.  At the time I stated that I would be pleased if someone came in and either cleaned it up or posted an alternate version.  Well, we finally have it!  Neil Doherty has been kind enough to offer his translation, which I think is a definite improvement on mine.  You can see it in the comments section of the original page, and I will also reprint it here:

Synthesis

A Book of Torture Methods
This stone tablet
But where printed
In Babylon
In Babylon then there is a child
One who uses and uses us
But we are not this
That greets us
On the very first pages
The eyes of another
The mouths,the lips of another
Printed in Babylon
Onto our lives
As they open out
One by one

As Doherty mentions in his description of his translation, he believes that the ‘Babil’ refers to Babylon, not the Tower of Babel.  While I think the Tower of Babel translation works, I think that using Babylon, and thus ‘this stone tablet,’ is more accurate.  My one question being what do we do with ‘pages’ in line 9?  My translation was almost a line-by-line translation with really no changes other than word order within the line.  Doherty molds his English translation more, which also works to be a major improvement.  As you can see if you go back to mine, he has cleaned up a bunch of the stilted and off language in mine, as well as properly translated some idioms that are at the current time beyond my abilities with the language.  Doherty claims that he is still unhappy with the translation, which given my experience I think is in part simply because Ayhan’s twists and turns in the poem are frighteningly abrupt yet, in the Turkish, perfectly formed.  Transferring that smoothness in the midst of panic, so to say, is exceedingly difficult.

The big decision that I am interested in hearing more about (Doherty stated that he will give some crib notes to his translation in the near future) is the ending, choosing to end on “One by one” and transferring the last line in the Turkish, “Hayatımıza” to the third to last line.  I think it certainly reads cleaner, but at the moment I’m going back and forth about whether I think it is the appropriate ending of the poem.  There is certainly something poignant about ending on “One by one,” but Ayhan ended on “Hayatımıza” purposefully, giving the last word to “our lives.”

Special thank you to Doherty for taking the time and energy to offer this translation, and again cannot wait to see his notes.  I hope everyone enjoys this improved translation.

Galata Kulesi (Galata Tower), İstanbul

Before we get to the poem, a brief word.  The below is an Ece Ayhan poem, which I translated VERY roughly in a VERY short span of time (over the past day.)  I was not helped by not having my book of Turkish grammar here, either, so I plead insufficient resources.  It is a very poor translation, I know, but hopefully some of Ayhan’s talent survives my butchering.  I am posting both the original Turkish and my translation, so if anybody has any thoughts about how to clean it up, make it a bit clearer and more faithful, please let me know.  In particular, I am curious about the second line “İşkence Usülleri kitabı” as I’m not sure if the capital letters indicate a proper noun (i.e. a publisher, perhaps…?) or if they are capitalized for emphasis.  Regardless, that second line in particular is causing issues.  There are a number of words beyond that I struggled translating, so please bare with the below rough first attempt.  First the Turkish, then the translation, then some brief thoughts.  Ayhan’s selected poems (in Turkish) I culled this from can be found through YKY here.

Şiir…

“Sentez”
Ece Ayhan
İlk Şiirler

Şu taşbasması
İşkence Usülleri kitabı
Nerede basma iş
Babil’de
Babil’de bir çocuk demek
Bizi kullanıp kullanıp duruyormuş
Ama biz bu değiliz ki
Daha ilk sayfalarda
Karşımıza çıkıveriyor
Başkasının gözleri
Başkasının ağızları dudakları
Babil’de basılmış
Birer birer açılan
Hayatımıza.

Poem…

“Synthesis”
by Ece Ahyan
from First Poems

This lithograph
–the book of the codes of torture–
Where the impression is work
At Babel
At Babel a child says
It stops us again and again
But we are not this which
Until now on these first pages
Emerging from our opposite
Your other eyes
Your other mouths, lips
At Babel are printed
Opening one by one
Our life.

Take…

This poem is a bit more difficult to discuss than past selections due to the rough translation, but at the least perhaps I can point out some of the aspects that drew me initially to the poem.  I also cannot really comment upon the tradition of Turkish poetry [here is Wikipedia's short article on the subject], so like usual I am acknowledging that this reading is openly a mis-reading.  What I initially noticed was the use of repetition: the three uses of Babel, the words that are repeated back to back (kullanıp, birer), the line-starting başkasının, even the use of internal or half-repetition (taşbasması, basma, and basılmış).  Repetition seems to be the backbone of the poem, with the last five lines seeming to cross the repetition over from stylistic and structural element to content element (though I guess the opening idea of lithograph and impression/printing also introduces this as the content of the poem).

I see many echoes of Borges’ work here.  The obsession with books and Babel, of course, as well as the mirroring, done via the printing and reprinting in this poem.  One could also bring in Benjamin::The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction, which seems to be a very likely candidate as an influence on Ayhan’s poem, though of course I’m unsure of what Ayhan read and studied himself.

The poem weaves two images into one–the printed lithograph with a human figure.  The printed word a metaphor for the human; the human a metaphor for the printed word.  It is unclear what is the tenor and what is the vehicle, as each image can function in both roles.  Though Babel is the central location, there seem to be some elements of the golem, where via language a human is created.  The human in this instance, though, is one of many indistinguishable humans–a plethora of eyes, mouths, lips–which ultimately cause a Babel-confusion through their indistinguishability.

The book-human comparison is interesting for a few different reasons.  The first is the opposition between what is static and what changes.  For instance, the physical object of the book (as in the words on the page) remains static through time (ignoring different editions, of course) but the meaning and understanding of those words evolves and changes over time.  Thus, in a sense, while the physical shell of the book is permanent, the ’soul’ as in how the book functions develops.  A human body, however, works in a way in the opposite way.  The physical of the human is inherently not static–being born, growing, aging, then eventually dying and decomposing.  What is static is something intangible about the human, what one might call the soul.  Ece Ayhan was Ece Ayhan at his birth, when he wrote the above poem, and at his death.  He was, and always will be, Ece Ayhan even though he is now dead and gone physically from this world.  So there seems to be an inherent fallacy in the comparison between book and human, because the printing of a book achieves a finality that the human being never really can achieve in itself.  It is interesting that Ayhan, then, includes specifically a child, who speaks of ’stopping,’ who is the one changing the fastest.

The multitude of books could also be humanity as a whole–though in a sense we are all individuals, we are all also for the most part the same under that general scientific term Homo sapiens sapiens, with our differences only being encoded within our DNA, the words within our shell.  What is interesting about this reading is that the books are not a mass-production, but rather each an individual craft.  Or a claim for the infallibility of even a repetitive mechanical system, how there are minor differences within even identically created objects.  Again a fallacy or inconsistency in the comparison that works to create more meaning within the poem, rather than trip up the poem.

I hope that everyone out there is able to at least partially read phonetically the Turkish original, as in particular the final five lines are among the most haunting sounding lines I have come across in recent memory.  The cadences and the sounds are a steady march towards the final word, a chant worthy of the Babel setting.  An aura which I hope to be able to better incorporate into this translation in the future.

Robinson Crusoe bookstore, İstiklal Caddesi, poetry on the left, fiction on the right.

Upon brief inspection, poetry sections in the bookstores along İstiklal Caddesi receive much more love than their counterparts stateside.  We are talking prime shelf placement, and significant table display space.  Robinson Crusoe, my favorite so far of the many bookstores along this main drag, has a rather extensive selection of poetry in both Turkish and English (Turkish upstairs, English downstairs.)  The poetry in the Turkish section is primarily from Turkish-language authors, but there was a rather extensive collection of poems from other languages as well, including the following (note: briefly jotted down, no promise as to comprehensiveness):

Paul Auster
Charles Bukowski
Lord Byron
Paul Celan
Paul Eluard
Allen Ginsberg
James Joyce
F.G. Lorca
James Lovett
R.M. Rilke
Pablo Neruda
Novalis
Cesar Pavese
Petrarch
E.A. Poe
Boris Pasternak
Arthur Rimbaud
Sappho
Virgil
William Blake (Marriage of Heaven & Hell and Songs of Innocence, but no Songs of Experience, however we should take that…)
Ted Hughes
Guillaume Apollinaire

A rather interesting collection of poets to be translated, I think.  Some standards, such as Neruda, that just seem to be sellers everywhere in any language.  Some classics, such as Virgil or Sappho.  Then some kind of seemingly random choices–Hughes and Byron the British poets?  Ginsberg and Bukowski the American poets?  No Pound, no Eliot, no Whitman, no Wordsworth, &c.  But generally the selection was I’d say roughly 85-90% Turkish poets, so the work-in-translation is inherently going to be pretty spotty and random.  Would be interested to know how the above listed sell.

Though my Turkish at the time is remarkably elementary, I couldn’t resist getting three books.  The first was a collection of Ece Ayhan’s poems, whose work I read in translation and was absolutely blown away, in the selection Blind Cat Black and The Orthodoxies (which is being re-released this fall by Green Integer).  The second is a collection from Serkan Işın::b０nus.  I was initially looking for a different book of his, that from what I understand recently was released, entitled Dada Korkut, but which nobody around here seems to have (hmmm…..).  More about this book in a moment.  The final book is Simruy Tüzün::Serpent Yumurtası, which was a bit of a flyer as I was intrigued by the chapbook style of the book, and the strange stylistic turn towards concrete poetry (at a brief viewing–not claiming that is what is actually going on) towards the end of the collection.

So three hopefully quality purchases, though at the moment the task of actually reading the books is beyond my current abilities.

Oh, but back to Serkan Işın’s book.  Both that book and the Ece Ayhan book are published by YKY (Yapı Kredi Yayınları).  The Ayhan, though, appears as a normal trade paperback, in fact in a style that seems eerily similar to some other series of stateside poetry books, which I can’t quite place at the moment…The Ayhan clocks in at a standard 14 turkish lira, or roughly $10.  The Işın, though, is a completely different style, a single red color, and square(ish) rather than the taller rectangle of a standard trade paperback.  The price is also a completely different price point–5 turkish lira, or roughly $3.  What I find most interesting, though, is that the pages are uncut.  This is something that I have in fact never encountered before, and something that I am quite excited about.  I need to ask around a bit more to determine if this is the case, but the YKY trade paperbacks seem to be primarily selected and collected works, whereas the smaller, cheaper, almost chapbook type of books seem to be primarily contemporary single book collections.  And I think each style they have chosen really works for the purpose of the book.  The uncut pages, slightly different size, and most of all great price point, certainly create an aura of excitement about buying the book.  It just seems perfectly appropriate in a way that I rarely feel most contemporary American books do.  I most wonder how they achieve such a low price.  I guess it is possible (though I’m not sure) that YKY has government sponsorship.  There is a YKY bookstore, actually just a bit down the road from Robinson Crusoe, so perhaps that is an assistance as they get to sell at least a portion of their books at retail prices rather than simply wholesale prices.  But I doubt that that in itself is enough.  There is something fundamental about the process that is different.  It isn’t quality, as the cover and paper are of good quality, at standard trade levels, well above digital/print on demand quality.  The standard style for these contemporary books and resulting savings on design wouldn’t be enough to account for more than a modest decrease in price.

Regardless, three books I am pretty excited about adding to my collection.  I am contemplating making a rough translation of one of the poems as an upcoming poem of the week, but to promise that seems pretty ambitious.  We shall see.  On an exit note:

Poem…

“Special Theory of Relativity”
by Rae Armantrout
from American Hybrid & Veil

You know those ladies
in old photographs? Well,
say one stares into your room
as if into the void
beyond her death in 1913.

Take…

I just came across this poem for the first time last night.  I have slowly, unsteadily encountered Armantrout’s work, picking up a poem here and there but never quite immersing myself in a complete collection.  This poem, which I found in American Hybrid, jumped off the page at me, demanded that I linger through multiple readings.  My readings certainly do not take into consideration Armantrout’s ouvre, but then again I never claimed to do anything other than misread for my own purposes.

The second part of this poem is missing.  Look again at the structure of the second sentence: “…Well, say one stares into your room as if into the void…”.  There is no resolution or conclusion to this statement.  The second sentence is a cause, with the poem ending before the effect is explained.  Well, what does happen if there is an old photograph of a woman staring into my room?  The truncation and the specific image are reminiscent of the earlier poems of the week by Souppault and Ayhan.  There is assumedly a message from this woman, but what is it?  It is spoken or transmitted but it is never received.  But why is it not received?  The room is likened to a void, meaning that perhaps we have just ignored the message.

The poem also works as a leap across time.  The woman is not speaking from the now, is not speaking as a ghost.  The woman in fact is not the one speaking; it is her image in the photograph, which has taken on a life of its own.  Not only did the woman continue to age and change after the photograph was taken, but she eventually died.  The photograph is a moment of her life frozen in time, and from that time her image is speaking to us.  Let me use this moment to pull out my two terms here again: immediacy and hyper-realism.

The immediacy in this poem is tied directly to the speed with which Armantrout moves through the image, and the nuances she adds at each moment that deepen and enrich it.  We start with what could be a maudlin old photograph of an ancestor, which becomes somewhat ghostly and horrific as it stares into one’s room, which becomes invested in guilt as the room is a void.  The specificity of the year of death works to both enhance and undercut the immediacy of the poem.  By specifying the year, Armantrout has turned to a specific photograph, one that we as readers do not know.  This to some degree (to me at least) briefly tried to lessen the impact of the poem.  However, by specifying the year, the poem is able to utilize this span of time to make the missed message seem even more resonant; it has existed for decades and still it is just a message off into the void.

The message across time through the locus point of the photograph is precisely a moment of hyper-realism.  Vast boundaries of decades and life/death have been crossed through a logical center of the photograph.  The click of the camera shooting the photograph decades ago is akin to clicking a link on the Internet.  Both the photograph and the link transport us to a connected and expected, but vastly different world immediately.  Also, to go back to the lack of resolution after the second sentence, the poem is a link, ostensibly from the cause to the effect, and through the act of reading the poem we are transported to that effect, though it itself is a void, just like the one the woman in the photograph sees.  Armantrout has sent us somewhere far off with expectations and more importantly a message, but when we get there we see nothing but eternal blackness.

Tasarımı ve içeriği bakımından çok hoş bir blog

Longing – Aşk ve Sevgi Bloguna Buraya Tıklayıp Girebilirsiniz…

Aşk; insanın vazgeçilmez duygusu…
Ve bu duyguyu güçlendirende onun hakkında yazılan yazılar değil mi?

Bende bu duyguyu biraz daha güçlendirmek için böyle bir blog açtım sizlere…
Ayrılık, acı, hüzün, keder ne ararsanız bu blogda bulabilirsiniz arkadaşlar Beğendiğim ve kalıcı kalabilecek her konuyu burada yayınlamaya çalışıyorum İstenilebilecek her türlü şiirler ve yazıların hepsi benim bloğumdadır arkadaşlar. Yakında şairlerin şiirlerini de koymaya başlayacağım… Bloğuma beklerim.
Kendinizi burada bulmanız dileğiyle  

Teşekkürler By.KaBuS 

Poem…

“The Horse with Two Wheels”
by Ece Ayhan
from The Blind Cat Black and Orthodoxies

My son and his friend Benjamin. Couldn’t fly for years.
Oh, unused garden gates. Ivies.

****Ruins brought to the empire. Arsons. You roar in win-
ters, oh, women who shed their leaves.

Take…

This poem reminds me of the American language poets (esp. Silliman for some reason, though I could also go with Hejinian here).  It features disconnected sentences set next to each other, potentially where each sentence is conceived of as a separate semiotic unit that in some way combine on the higher level of the poem as a singular unit of meaning.

Moreso than with other translated poems, I wish that I had access to the original Turkish, to see the linguistic relationship between the words that are likely lost for the most part in the translation.  Alas, a good google search has turned up nothing!

But, regardless, how does the poem work and why do I like it? At first glance the poem seems to lay itself on a bed of disjunctions, though as mentioned above tenuously linked disjunctions.  However, I think the poem is more structured on a series of erasures rather than truly disjunctive statements. Although each sentence-unit is disconnected, a relationship can be drawn from one to the next, at least tenuously.  The first two sentences could just be combined as subject and predicate.  The second and the third sentencehave a common theme of passed time and disuse.  The third and fourth via the connected imagery of ivy growing on gates, particularly gates that are in disuse, old and unopened.  To further connect sentence two through four, ivy growing over a gate can make it so that the gate couldn’t be opened.

Which brings us relatively smoothly through the line break and line offset into ruins and the destruction of empires.  Arsons cause destruction and ruins.  The final sentence is where the logical relationship begins to become tenuous and fly away.  Yes, fires roar.  But the connection ending up with ‘women who shed their leaves’ is perhaps a bit more difficult to pull as tightly into line.  The imagery of women shedding leaves is at least tangential to shedding tears, particularly if their house is burning down.  From what I have read of the history of Istanbul in the mid-20th Century is that it was routine for the seaside houses of the former royalty and governmental leaders to burn down (see: Pamuk::Istanbul, Zurcher::Turkey: A Modern History)  This is precisely the moment where I would like the original Turkish, as that imagery is possibly entirely English-based and not an aspect of the Turkish original.  Regardless, the English is what I have, what I read, and what I enjoyed.

The end of this poem certainly echoes the Soupault poem from a few weeks ago.  I wonder how much that specific type of image of the woman just hits me for whatever reason.  Oh, and the woman in Raworth’s “Who is Hannibal’s Descendant…”.  Is this a theme of my own?  Uh-oh, and the Raworth also features a horse.

The immediacy I feel comes from the amount of history/culture/&c. that is packed into these few lines.  The fall of the Ottoman Empire, the rise of the Turkish Republic, the both dilapidation and reconstruction of Istanbul, two World Wars that drastically changed the face of the world.  I almost want to say that the power of the poem comes from symbolism.  Not akin to the rose being equal to love, but rather that the poem itself channels the power of the symbol without ever creating a symbol within its bounds.  The seven distinct statements in the poem work, and can only work, as the one locative whole of the poem, which leads to a concentration of energies.  More content and context is being forced into smaller spaces rather than small content being spread thin to cover a larger space.

What happens with all this energy that lies underneath the surface is that the poem itself becomes somewhat innocuous in its initial state.  It is very short, and seemingly a one-off impression of an image.  Something of the poetic equivalent of a quick pencil sketch that might eventually become a large mural much later.  But, given all of the above, this is indeed incorrect.  The poem becomes almost a semi-sarcastic semi-ironic over-summarization of the history of the Turks.  But, in the end, it is also a one-off impression of an image.  It is at the same time a brief recounting of Ayhan watching his son and a friend playing a series of pretend-games together.  And within this realm of game, history erupts as visualized by Ayhan through the minds of the children.

Or, at least, that is partially what I see in the poem.  I am still trying to figure out how to read the title of the poem with relation to the poem itself.

eCE aYHAN

Beşinci konuşmamızda
(anlatmak diye bir şey yoktur burada)
arsenik götüren bir uşak
efendisine

Ne zaman elleri zambaklı padişah olursam
Sana uzun heceli bir kent vereceğim
Girilince kapıları yitecek ve boş!
Azizim, güzel atlar güzel şiirler gibidirler
Öldükten sonra da tersine yarışırlar, vesselam!

eCE aYHAN

Hayatın orta öğretmeni sustu, dondu gülmeleri çocukların
Bir cenaze töreninde daha ölümü karşılamaya götürüleceğiz

eCE aYHAN

eCE aYHAN

2.

 
  
       
Yazar  Sezai Sarıoğlu
 
 
 ece ayhan’dı… karaşındı… güle şerh koyan annesi vardı, iki kere güzeldi… geçilmez melahat’ın vaz geçilmez ahretliğiydi… istanbul’dan süslü şapkayla üsküdar’a gider gibi köyüne gelirdi… kimse şehirden köye öyle güzel gelmezdi… fuhuş tarihinde vesikalıydı, çürük sevişmeler kokardı… sakıncalıydı, adına güzel ayşe türküsü yakılmıştı… ece’ydi, çıkmaz sokak milisiydi, kötü caddeye düşmüştü… tek katlı köylülere iki katlı taş evinden yukarıdan, istanbul’dan bakardı… annesi güzel ayşe’ydi abanoz’dan terkti, taşların ıskaladığı kuşlardan sarkardı… çift kapısı çift penceresi alışkanlıktandı, manisi vardı… su uyur devlet uyumazdı, her yerde demir ahmet vardı… kaçın kurrasıydı, takma adı nezahat’tı… mitoloji bilen orospuydu, şehirden en güzel o gelirdi… ece’ydi, babası yol göstericilik’le geçinirdi… ece’ydi kefeni keten astarlı histanbul haritasıydı…

ece’ydi, ölmüştü, süsüne kaçılmamış bir cenaze töreni için ölümü eleştirmeye gidilirdi… ece’yle sivil buluşmaya gelinirdi… devlet uzak geçilirdi. ecey’di pahalı abanoz, ucuz ziba kerhanelerini tarih bilirdi… şırılçıplak bir türkçe’yle şiire ve şaire etik gelirdi… ece’liyle çırılyaprak tek ve hür ölmüştü… hiçbir yerden gelip hiçbir yere giden hiçdünyalı bir piç’ti… cenazede ustaları ölmüş bir avuç başıbozuk şair vardı… düzayak üsküdar vardı, sivil izmir vardı, muvazzaf çanakkale yoktu… otuz birli yeni yetmeydi, çanakkale düzayak geçilmişti…

ecey’di, yanlış şairdi, doğru şairler sevmezdi… yeryüzünden ve az yer kaplayanlardan yanaydı… haliç vapurlarıyla ve dahi bel suyuyla zap suyu’na ahmed’e hani’ye komşu giderdi… tarih, yıkıntılardaki incir ağaçlarıdır, derdi… çift kapılı evlerden köye bandosuz gelenin oğluydu…

ece’ydi, melanet hırkasını eynine tersyüz giymişti… sarıksıklam hoca hafız burhan sesiyle hüzzam makamında üç kez nakarat avazayaz bağırırdı: – nasıl bilirsiniz merhumu?.. bir inanç boyu ileri çıkan inananlar üç kez nihavent cevaplardı…; – iyi biliriz!.. inanmayanlar iki ses geriden ve içlerinden uç kez ustalarını fısıldardı: -şiir ve aşk gibi devletin ve allah’ın tersi biliriz… bazı şairlerin cazhıraş serenadı töreni bozardı… rivayet edilir ki, ergülen haydar ve aksak simurg üstündağ metin tüzüksüz kıkırdardı…abdesti ve duası ve ezberi bozulan sarılsıklam sarışın hoca lahavleye sıçrardı… cehennet’e devletsiz, duasız parasız yatılı, düzünden geçilirdi… hiç babalı, çok anneli çocuğun çırılağaç mezartaşına parasız yatılıların kurşun kalemiyle mornot düşülürdü: sen şairi ve şiiri ölerek mi ele verirsin?

ece’ydi, çok eski ve çok yeni adıyla ece’ydi… şiiri gibi karaydı… denizabdaldı ama hep karaya açılırdı… devlet müsamerelerine çıkmazdı. şiirler yapraklanınca bir tuhaf olurdu… devletin ve allah’ın tersi aksi ve asi sokak çocuğuydu… şırılçıplaktı… çırılyapraktı… şiirden ve tarihten ve tabiattan ve kuşbilimi’den tahtaya kalkardı… sivillerin siviliydi… uygunsuz ve de başıbozuk… dışlanmışların, orospuların, pezevenklerin, orta ikiden ayrılanların, tarih dışına düşürülenlerin düzayak ülkesinde otururdu… başıbozukluğun güzelliğine, ihtiyaç toplumuna inanırdı… düzayak, düşayak, düzuyak civit badanalı bir şiir kurardı… vakitsiz dünyalıydı; düşyalı… mor külhaniydi… akıntıya yürek çekerdi… “bin dereden bir kendini getirirdi”… bütün kentlerin kalebendiydi… iki uç daha fazla uç ece’bentti… bizim mahallede otururdu, dipkapalıda… ece’ydi; “her şey tarihtir ve tarih ayağa kakınca görülecek bir şey değildir” derdi… yakın akraba olmak istediği şairlerden biri ismail beşikçi’ydi… kapalı güzelliğiyle tanınırdı hâlâ… ergülen haydar’a göre bir üst şiir yazardı… şairler okusun diye yazardı… “özellikle edebiyat çevrelerine sırtını dönmeyeceksin! dikkat” derdi de kimsecikler inanmazdı… o bunu söyler söylemez aşkolog cemal süreya sahneye fırlayarak mısra düşerdi: “ikinci yeni bir güvercin curnatasıdır… ben alçaktan uçuyorum, avcılardan değil arkadaşlarımdan korktuğum için…”

ece’ydi atından inmeden sevişirdi… herkes gibi üç oh çekerek devlet ve iktidar koltuklarına oturmazdı… ölümünden sonra onu iyi yola düşürmeye çalışan sarışın gazeteci ertuğrul özkök’e “çağdaş bir masal babası yerinize utanıyor…” derdi… ve düz şiire beş sütün berceste mısra eklerdi: “bu uslu ve uysal topraklarda, koşullar ne olursa olsun, herkes herkesin yerini alabilir iktidar uğruna. yeter ki, bulanık mulanık akan suyun, artı-değer’in başında bulunulsun… e, iktidar denilen kuş, artı-değer’in paylaşılması üzerine kurulmuştur. üleşmek, mülkün temelidir.”

ece’di şiirin içini bilirdi… ece’ydi, “şiir ve kadavra” bir şiirden çok tarih teorisiydi: “parşömen kağıtlar okunduğunda, kıvrıktırlar; şiirin ve/ kadavranın içi açılmamıştır, insan insanın hiç.” “devletin bize giydirmeye çalıştığı ‘entari’, bir kez eynimize uymaz, uymuyor!” cümlesini zapta geçirirdi… ece bu sözleri söyler söylemez, cemal süreya sahneye fırlar ve şayirden ve şiiirden anlamayan sahabenin kulağını şöyle çekerdi: “- devletin çeşmesinden su içen 6 ay sarhoş, divane gezer. biz bu çesmeye bir de peştamal ekleyelim!” ece’ydi şiir de zorla iskana karşı çıkardı… devletin, sabancı’nın şairleri olurdu ama şiirleri olmazdı… muvazzaf ve de üniter şairler gibi devletle iki kaşık gibi iç içe uyumazdı… toprağın içi açılmış, şairin ve şiirin içi açılmamıştı… bir çocuk boyuna “1993 Temmuz’unda pir sultan abdal bir daha asıldı. tarihte önemli şairler iki kez asılırmış…” cümlesini alıntılardı.

yor savul şiiri’nde “nerede kalmıştık? tarihe ağarken üç ağır yıldız/ sürünerek geçiyor bir hükümet kuşu kanatları yoluk” derdi ve ince izah yapardı: yort savul yalnız padişahlar için söylenir. benim şiirimde ise bir padişah ‘üç ağır yıldız’ oldu deniz, yusuf, hüseyin. yani, erzurum, boğazlıyan ve sarız.”

ece’ydi orta ikiden ayrılan çocuklar için “okul kaçakları imparatorluğu kurardı. kendini başlatan bir şair, evveli ve sonrası yok. “örnek çocuk. Yalnız kendi örneğiyle var olmak istedi.” “tarihten geliyoruz; insanlarız; kendimizle buluşmaya gidiyoruz…” devlete karşı olmak başka bir şey devletin dışında olmak başka bir şeydi, derdi… öğretmeni ona, “edip olacağına edepsiz ol” deyince, okulu kırdı öğretmenini kırmadı ve edepsiz oldu… uygunsuz çocuk… ilk otuz birini orta birde, jules verne’in aya seyahat romanını okurken çekti… dar kalabalıkların dar ve nüzül inmiş sorularına kazık yanıtlar verdi: “hem matrak hem acıklı olay: cemal süreya, ortaikideyken bir karikatüre otuzbir çekmiştir. Siz tartışın bakalım, abazanlıktan mı, fakirlikten mi?”

ece’ydi yokluğuyla vardı, görülmezken görülürdü… hiçbir yerden gelip, hiçbir yere giderdi, hiçbir yerde otururdu… sonuç olarak ne diyebilirim ki; şiir gibi değil şiirdi, şair gibi değil şairdi… yüzüne karşı ardından ne söyleyebilirim ki; sonuçlayarak diyebilirim ki, bir toplumda yeri olmayışı onun yeridir..

-1-

Yakın ülkenin yanında
Dönemeci dönerken
Rüzgarların sağında
Ormanların solunda
Sesli, hırslı, kocaman, gözlü
Büyük kediler yaşarmış

-2-

eCE aYHAN

-3-

Gök kaçınca üzerimizden ve
yıldız dengi çözüldüğünde
neydi yaklaşan
yanan yatağından aslanlar geçirmiş
ve gömütünün kapağı hep açık olana?

Gerçek ya da gerçeğe yakın bir olayı aktaran kısa düz yazı şeklindeki anlatıya öykü veya eski adıyla hikâye denir.

Kısa oluşu, yalın bir olay örgüsüne sahip olması, genellikle önemli bir olay ya da sahne aracılığıyla tek ve yoğun bir etki uyandırması ve az sayıda karaktere yer vermesiyle roman ve diğer anlatı türlerinden ayrılır.

Öyküde, olayın geçtiği yer sınırlı, anlatım özlü ve yoğundur. Karakterler belli bir olay içinde gösterilir. Bu karakterlerin de çoğu zaman sadece belli özellikleri yansıtılır. Konu tümüyle düş ürünü olabilir, ya da son derece gerçekçidir. Genellikle ironik bir rastlantı yoluyla yaratılan özel bir an üzerindeki yoğunlaşma sürpriz sonlara olanak verir.

Eski Yunan’daki fabl ve kısa romanslar, Binbir Gece Masalları öykünün habercileridir. Ama öykü ancak 19. yüzyılda romantizm ve gerçekçilik akımlarının yaygınlaşmasıyla edebi bir tür haline gelebildi. Edgar Allan Poe’nin Grotesk ve Arabesk öyküleri adlı eseriyle yalnızca Amerika Birleşik Devletleri’nde değil Avrupa’da da etkili oldu. Almanya’da Heinrch von Kleist, ve E. T. A. Hoffmann, psikolojik ve metafizik sorunları öykülerinde masalsı bir anlatımla yansıttılar.

20. yüzyıla girildiğinde öyküler ilk kez genellikle gazete ve dergilerde yayınlanıyor ve bu yüzden gazeteciliğe özgü yerel renkler taşıyordu. Bret Harte’nin öyküleri, Ruyard Kipling’in Hindistan’daki yaşamı anlatan öyküleri, Mark Twain’in Missisippi ve O. Henry’nin öyküleri bu özelliktedir.

Rusya’da Gogol, Dostoyevski, Turgenyev ve Çehov’un öyküleri, öykü türünün edebi eserler arasında sağlam bir yere oturmasına büyük katkı sağladı. Türkiye’de öykü ya da hikaye kavramı diğer yeni türler gibi Tanzimat’tan sonra edebiyatımıza girmiştir. Öykünün bizdeki ilk gerçek temsilcisi olarak Ömer Seyfettin’i görmek mümkündür. Falaka,Başını Vermeyen Şehit,Pembe İncili Kaftan gibi dönemin sosyal olaylarını gözler önüne seren Ömer Seyfettin çok sayıda hikayesiyle Türkiye’de hikayeciliğin gelişmesine çok büyük katkı sağlamıştır

Olağanüstü öğe, kahraman ve olaylara yer veren yaşanmamış öykülerdir. Masal terimi öncelikle, Külkedisi, Çizmeli Kedi gibi sözlü geleneğin ürünleri olan halk öykülerini kapsar. Ama sözlü gelenekle ilişkisi olmayan edebi yönü ağır basan bazı eserler de bu türün içinde yer alır. Halk masalları 4 temel grupta toplanır: Hayvan masalları, olağanüstü ve gerçekçi masallar, güldürücü öyküler, zincirlemeli masallar.

Hayvan masalları genellikle kısa masallardır. La fontaine masalları bu türün en güzel örnekleridir. Şeyhi’nin Har-name adlı eseri de Divan edebiyatındaki hayvan masalları türüne örnek gösterilebilir.

Olağanüstü masallarda, olağan varlıkların yanı sıra cin, peri, dev, ejderha gibi olağanüstü varlıklara da yer verilir. Gerçekçi masalların başlıca kahramanları ise padişahlar, vezirler, prens ve prensesler, zenginler, hırsızlar ya da haydutlar gibi gerçek hayattaki kişilerdir.

Güldürücü masallar okuyan ve dinleyeni eğlendirmeyi amaçlayan masallardır.

Zincirleme masallarda sıkı bir mantık bağıyla birbirine bağlanan, küçük ve önemsiz bir dizi olay art arda sıralanır.

Masal Özellikleri 1.Olağanüstü konular vardır. 2.Kahramanlar olağanüstü özelliklere sahip olabilir. 3.Yer ve zaman belirsizdir. 4.Masallarda bir öğüt (ders) çıkarılabilir. 5.Masallarda kalıplaşmış bir tekerleme ile başlar. 6.Masallarda olağanüstü varlıklar (cin, peri, melek) bulunabilir. 7.Masallar kalıplaşmış tekerlemelerle biter

Üniversitelerde başörtü yasağının kaldırılması için yapılan çalışmalarda, Meclis çalkalanıp duruyordu. İktidar tarafındaki üyeler, kalkması için gerekçe öne sürüyor, muhalefete mensup üyeler ise, endişelerini dile getirip, hırçınlaşıyorlardı. Muhalefetin Lideri Deniz Balkal ise, makul izahta bulunmaya çalışıyordu Meclis kürsüsünden. İslamiyet`i dile getirip, örtü hakkında fetvalar sunuyordu.

Ahmet Hakan, çerçeveyi kaçırmadı. Deniz Baykal`ı sütununa konu edip, O`na, “İmam-ı azam Baykal Hazretleri“ ünvanını yakıştırıverdi.

Renkli atışmalardan renk renk olan vatandaşlar, Bilgiç Dayı`ya geldilar. O`na;

“Söylesene Bilgiç Dayı!..“ dediler. “Sayın Baykal bu çıkışlarıyla ne yapmaya çalışıyor?“

Bilgiç Dayı;

“Müthiş bir şey yapmaya çalışıyor!“ diyerek cevap verdi. “Meclis`te, fetvacı eksikliğini farketmiş; oluşsun diye, hazırlığını yapıyor!“

1.Şiirimiz karadır abiler

Kendi kendine çalan bir davul zurna
Sesini duyunca kendi kendine güreşmeye başlayan
Taşınır mal helalarında kara kamunun
Şeye dar pantolonlu kostak delikanlıların şiiridir

Aşk örgütlenmektir bir düşünün abiler

2.Şiirimiz her işi yapar abiler

Valde Atik’te Eski Şair Çıkmazı’nda oturur
Saçları bir sözle örülür bir sözle çözülür
Kötü caddeye düşmüş bir tazenin yakın mezarlıkta
Saatlerini çıkarmış yedi dala gerilmesinin şiiridir

Dirim kısa ölüm uzundur cehennette herhal abiler

3.Şiirimiz gül kurutur abiler

Dönüşmeye başlamış Beşiktaşlı kuşçu bir babanın
Taşınmaz kum taşır mavnalarla Karabiga’ya kaçan
Gamze şeyli pek hoş benli son oğlunu
Suriye hamamında sabuna boğmasının şiiridir

Oğullar oğulluktan sessizce çekilmesini bilmelidir abiler

4.Şiirimiz erkek emzirir abiler

İlerde kim bilir göz okullarına gitmek ister
Yanık karamelalar satar aşağısı kesik kör bir çocuğun
Kinleri henüz tüfek biçimini bulamamış olmakla
Tabanlarına tükürerek atış yapmasının şiiridir

Böylesi haftalık resimler görür ve bacaklanır abiler

5.Şiirimiz mor külhanidir abiler

Topağacından aparthanlarda odası bulunamaz
Yarısı silinmiş bir ejderhanın düzüşüm üzre eylemde
Kiralık bir kentin giriş kapılarına kara kireçle
Şairlerin ümüğüne çökerken işaretlenmesinin şiiridir.

Ayıptır söylemesi vakitsiz Üsküdarlıyız abiler

6.Şiirimiz kentten içeridir abiler

Takvimler değiştirilirken bir gün yitirilir
Bir kent ölümünün denizine kayar dragomanlarıyla

Düzayak çivit badanalı bir kent nasıl kurulur abiler?

Kapalı ama gizli olmayan, kuraldışı ama gelenekseli soğurmuş, toplumsal tarihi ve insanı inanılmaz bir eleştiri cenderesine sokan, dilin uçlarında dolaşan, ortalamaya ve sıradanlığa teslim olmamayı ilke edinen ve aykırı biçem taşıyan şiirleri, Ece Abiyi, İkinci Yeni akımı içinde en çok sözü edilen şairlerinden biri yapmıştır netekim.

ESERLERİ: ŞİİR; Kınar Hanımın Denizleri, Bakışsız Bir Kedi Kara, Ortodoksluklar, Devlet ve Tabiat, Yort Savul, Zambaklı Padişah, Çok Eski Adıyladır, Kolsuz Bir Hattat.

tüllere sarılmış mor bir karadağ

tabancasıyla

zakkum fotoğrafları varmış cezayir

menekşeleri camekanda

Ben ki son üç gecedir intihar etmedim hiç,

bilemem

intihar karası bir faytonun ağışı göğe

atlarıyla birlikte

cezayir menekşelerini seçip satın alışından

olabilir mi ablamın.

BAKIŞSIZ BİR KEDİ KARA

Gelir bir dalgın cambaz. Geç saatlerin de-nizinden. Üfler lambayı. Uzanır ağladığım yanıma. Danyal yalvaç için. Aşağıda bir kör kadın. Hısım. Sayıklar bir dilde bilme-diğim. Göğsünde ağır bir kelebek. İçinde kırık çekmeceler. İçer içki üzünç Teyze ta-vanarasında. İşler gergef. İnsancıl okullar-dan kovgun. Geçer sokaktan bakışsız bir Kedi Kara. Çuvalında yeni ölmüş bir çocuk

Kanatları sığmamış. Bağırır Eskici dede. Bir korsan gemisi! girmiş körfeze.