Vrijdag avond kom ik in de lokale kroeg terecht nadat bijna al mijn vrienden reeds schapen aan het tellen zijn. Daar zit hij dan aan de toog net als het andere meubilair, helemaal opgegaan in de omgeving. Een echte resident, zijn naam is Bicky.

Die naam heeft hij te danken aan zijn jeugdjaren, die heeft hij grotendeels besteed aan het verorberen van bicky burgers, de gevolgen zijn er nog steeds van te bespeuren. Niet dat hij zo ongelooflijk corpulent is, de groeistriemen zijn wel aanwezig hoor, maar aan het feit dat de plaatselijke frietkotuitbaters zich verplaatsen met 1 of meerdere sleeën.

Ik neem plaats aan de toog naast mijn maat, makker, belpils. Hij trakteert mij ene, er wordt nog ene getrakteerd. Dan is de tijd gekomen om andere oorden op te zoeken. In zijn boek zuipschuit voor dummy’s heeft hij gelezen dat drinken en rijden geen goede combinatie is, dus overhaalt hij mij om met de bus te gaan, alhoewel het reeds iets later op de avond is gelooft hij steevast dat de bussen nog rijden.

We trekken te voet naar het nabij gelegen busstation, vlakbij is er een nachtwinkel, waar een tussenstop maken om het nodige gerstenat tor ons te nemen. Daar geloven ze ook niet dat er nog een bus vertrekt om ons te brengen naar onze volgende halte. Maar die brave bicky moet en zal een bus nemen.
Op het station aangekomen zien we een bus staan, we krijgen toch lichte hoop, helaas staat er op zijn bord “621 Kapelle op den Bos”. net niet de richting die wij uit wouden gaan. De chauffeur blijkt een oud klasgenoot te zijn van onze vriend, aan hem kan je duidelijk zien dat buschauffeur een zittend beroep is. We vragen of hij geen ommetje wilt maken om ons op onze gewenste locatie af te zetten, maar hij weigert. Hij zegt dat hij soms wordt gevolgd en dat hij niet mag afwijken van zijn normale route. We denken eerder dat hij ons niet wou voeren doordat bicky hem in hun schooltijd te veel geplaagd heet met zijn piepstemmetje, waar hij ondertussen aan geopereerd was. Iets later houd er toch een wagen halt achter de bus, wordt hij dan toch gevolgd?, maar er wordt gewoon iemand afgezet die deze laatste bus wilt nemen.
Er vertrekt dus geen bus meer naar het café waar we onze avond wouden verderzetten. Hoe we gingen terug komen was mij nog steeds een raadsel.

Maar bicky ging iets regelen en belde naar 1207 om een taxi geregeld te krijgen. Na lang wachten krijgen we toch een operator aan de lijn. Hij verbindt ons door zodat we een taxi kunnen bestellen, blijkbaar kan je dat niet bij een tai’s escortbureau. Mijn makker sprak blijkbaar geen duidelijke taal meer.

Met de moed in onze schoenen trokken we weer naar waar we onze avond samen waren gestart, gelukkig kraag ik telefoon van de simoni, en hij wou ons komen afhalen en mee de avond verderzetten. We gingen hem opwachten in een café, maar na 2 minuten werden we niet bediend, wat blijkbaar niet naar de zin was van mijne maat. Dus trokken we terug naar de nachtwinkel, daar heb je tenminste meteen wat je wilt. Simoni liet even op zich wachten, dat werk Bicky teveel en hij wou de tocht staken. Toen het vervoer er was koste het niet veel moeite om heer Bicky te overhalen om nog mee te gaan.

We kwamen aan in het Eiland, het café waar we graag heen wouden gaan. Ik had trouwens nog een vraag voor de barvrouw. Maar die kon mijn vraag niet positief beantwoorden, ze had geen witte sjaal met blauw lijnenspel. Na ons eerste consummatie hielden we het daar voor bekeken en trokken we nog even verder.
We gingen een pintje drinken in de bar van een gemeenschappelijke vriend, beter bekend als Pim. Het was daar die avond Slager avond, maar we waren onze staat liet het nog niet toe om optimaal te genieten van deze “muziek”. Gelukkig waren de alcoholische dranken als gin-gini en rum-cola aan verminderd tarief. Dus konden we daar extra van genieten. Wat ook een voordeel is aan vriendschap met de eigenaar is dat de drankjes extra geod worden geserveerd.

Toen het feestje daar aan het uitsterven was trokken we terug naar ons hometown, de BOB moest nog even de plaatselijke kroegen langsrijden, want Bicks had nog een kleine dorst. Maar natuurlijk waren deze allemaal gesloten op dit nachtelijke uur. En konden we allemaal gaan slapen.

Ich habe auf die Schnelle keine Datierung des Liedtextes gefunden, aber der kitschige, neobarocke Ton inklusive Bezug auf die nordgermanische Göttin Fryja lässt eine Einordnung in die Zeit des Wilhelminismus vermuten. Der nachstehende Text sollte nach der Melodie des Liedes “Nach der Heimat möcht’ ich wieder” gesungen werden, das Karl Kromer ca. 1885 verfasst hat. (Dokumentiert ist das Ursprungslied in den Bänden Des Rennsteigwanderers Liederbuch (1907), Der freie Turner (1913), Berg frei (1919), Weltkriegs-Liedersammlung (1926) und dem Schlesier-Liederbuch (1936) [Quellen].) Die Zeitraum der Entstehung des Langeoog-Liedes lässt sich dadurch noch genauer eingrenzen: Es wird zwischen 1908 und 1914 entstanden sein, als a) die Melodie bereits verbreitet und geläufig war, b) der Bädertourismus auf Langeoog seine erste Blüte erlebte (mit Bau von Wasserturm und Kurmittelhaus), c) der erste Weltkrieg den Bädertourisums nicht behinderte und d) der die Epoche prägende Kaiser Wilhelm noch regierte.

Langeoog, du grünes Eiland

Langeoog, du grünes Eiland,
schönste Perl’ im deutschen Meer,
keines ist am Nordseestrande,
ei, so lieblich um dich her.
Heller Strand und grüne Wogen,
Weiße Wolken drüber hin,
|: Langeoog, du Jugendbringer,
du bezauberst Herz und Sinn:|

Goldene Pfeile schießt die Sonne
liebend über deinen Strand,
lieblich rauschen Silbermöven
um der Nordsee Zauberland.
Wimpeln flattern, Fahnen wehen,
frischer Wind jagt übers Meer,
|: Langeoog, in Sommerschönheit
gleicht dir keine Insel mehr:|

Burgenbauen, Kinderjauchzen,
lieber Mädchen Lachen schallt,
und das Schrei’n der Silbermöven
Tausendfälltig wiederhallt.
Freyjas Hände liegen segnend
über Sang und Strand und Wog,
|: Brunnen bleibst du ewiger Jugend,
Du mein liebes Langeoog:|

Der Originaltext:

Nach der Heimat möcht’ ich wieder

Nach der Heimat möcht’ ich wieder, nach dem teuern Vaterort,
wo man singt die frohen Lieder, wo man spricht ein trautes Wort.
Teure Heimat, sei gegrüßt, in der Ferne sei gegrüßt,
sei gegrüßt in weiter Ferne, teure Heimat, sei gegrüßt.

Deine Täler, deine Höhen, deiner heil’gen Wälder Grün,
o die möcht’ ich wieder sehen, dorthin, dorthin möcht’ ich zieh’n.
Teure Heimat, sei gegrüßt, in der Ferne sei gegrüßt,
sei gegrüßt in weiter Ferne, teure Heimat, sei gegrüßt.

Doch mein Schicksal will es nimmer, durch die Welt ich wandern muß.
Trautes Heim, dein denk’ ich immer, trautes Heim, dir gilt mein Gruß.
Teure Heimat, sei gegrüßt, in der Ferne sei gegrüßt,
sei gegrüßt in weiter Ferne, teure Heimat, sei gegrüßt.

Dan kruipen we weer in begrafenisstoet langs de ‘kamers’, de stellingen of de plantenrekken. Gek wordend van de drukte, niets kunnen zien en zeker geen zin om iets te kopen vanwege de mega rij bij de kassa. Wij doen normaal gesproken mee met deze gekte. Want waarom zou je een dag thuis blijven, als je kan struinen door winkels?

Vandaag slaan we over. Het weer is goed, en we kunnen wel wat frisse wind door onze haren gebruiken. We gaan een dagje naar Borkum, het Duitse waddeneiland. Lekker over het strand lopen, terrasje pakken, beetje fietsen, lekker eten en chillen. Een dagje zonder iPhone die constant het ‘mailgeluidje’ laat horen, zonder online van alles te checken, want het is ‘buitenland’ dus dik betalen.

Wat je ook gaat doen vandaag, geniet er lekker van!

Update: Een prachtig eiland, bruisende boulevard, strand met uitzicht op zonnende zeehonden, goede prosecco, slechte fietspaden en doodlopende fietsroutes. Ook al was het geen topweer, een waterig zonnetje heeft ons ook weer voorzien van een tan. Heerlijk gegeten, gedronken, gelachen en uitgewaaid. Wel ff wennen, zo’n stille iPhone!

Promotiefoto Borkum

Maar, dat moet gezegd, ik heb de afgelopen dagen wel wat geleerd van de IJslanders. Hun economie is echt hard geraakt, iedereen ondervindt de gevolgen van het onheil dat veroorzaakt werd door, zo wordt in IJsland algemeen aangenomen, een kliekje van zo’n dertig mensen in de top van de banken en de politiek. Ik heb heel veel mensen gesproken die in een weinig benijdenswaardige positie verkeerden. Maar ik heb eigenlijk niemand in ontreddering aangetroffen.

Ik vind IJsland vooral een mooi land. Hoewel ik het er prima naar mijn zin heb gehad, vind ik de bevolking nou niet direct het uithangbordje. Ok, ik oordeel slechts op basis van elf dagen, maar ik meen in IJsland een hoge mate van individualisme te ontwaren. Ik heb niet het echt het idee dat mensen nou veel om elkaar geven. Een IJslandse leeftijdsgenote vertelde me dat ze in de zomer eens lifters oppikte die een bordje omhoog hielden met daarop ‘WIJ ZIJN NIET GEESTESZIEK. WE WILLEN ALLEEN EEN LIFT’. Ze bleken er al een week (!) te staan. Ik ben bang dat het wel een beetje typerend is.

Niettemin, ik heb hele leuke mensen ontmoet (klik op de foto). Maar dan vooral via andere mensen. Ten opzichte van nieuwe mensen heerst een zekere afstandelijkheid, heb ik het idee. Is het eilandcultuur? Of meer een Scandinavische karaktertrek? Ik weet het niet. Wel handig is dat mensen heel gemakkelijk hun mening uiten en veel andere mensen kennen. Vooral journalistiek erg handig.

Maar om tot mijn punt te komen: je kunt veel van die IJslanders zeggen, maar ze blijven wel positief. Ze hebben echt een aanpakkersmentaliteit en gaan niet bij de pakken neerzitten. We bouwen de boel gewoon weer op, is het idee (niet met bankieren trouwens hoor, dat is wel echt voorbij).

Dus liep ik vanmorgen maar gewoon door richting de aankomsthal. Positief blijven. We komen er wel weer uit.

Maar allemachtig, wat was het lekker om twee weken van die bleke zwabber verlost te zijn.

Tussen alle hilariteit door onderzoeken we alle kranten, zien alle nieuwsuitzendingen en schuimen alle frequenties op de Vlaamse radio af op zoek naar nieuws over buitenlandse politiek of de maatschappij.

We werken twee weken samen in groepjes van 6 en onderzoeken dan de verschillende kranten, journaals en radionieuws-uitzendingen op zoek naar de verschillen tussen media en nieuwskanalen. We leren kritisch zijn, een eigen mening ontwikkelen bij bepaalde items, en deze dan te verdedigen. We maken weekjournaals in het Frans en Engels, oefenen in het opnemen van een vox pop (straatinterview) en ten slotte onderzoeken we 1 specifiek onderwerp waarvan we de resultaten mondeling en schriftelijk moeten presenteren. Veel werk? geloof me, het is nog meer…

Vandaag begon dit alles met de inleiding:

Om kwart na negen werden we verwacht op school. We kregen alle uitleg en een 20 pagina’s tellende  bundel over de komende 2 weken. Daarna werden de onderwerpen verloot, en we hadden geluk. De volgende 2 weken zouden in het teken staan van buitenlandse politiek en maatschappij. 

Banken verschuiven, de laptops installeren, kranten uitzoeken en ONS ‘Eiland’ was gebouwd. Klaar voor 2 weken zweten, tranen, hopelijk geen bloed en toch ook wat plezier. Dit is uiteindelijk ook waarom we in Journalistiek zitten.

We beginnen dan maar kranten te lezen en daarbij noteren we meteen wat ons interessant en relevant lijkt bij onze thema’s. We kozen voor De Morgen, Het Laatste Nieuws, De Gazet van Antwerpen en La Libre Belgique. De radioberichten van 11, 12, 12.30 en 13 uur worden beluisterd en het journaal en het nieuws van 11-11-08 wordt opnieuw bekeken en vergeleken. 

Het ‘hotnews’ van de dag werd bepaalt, en de redactievergadering komt daarmee op gang. In groep kijken wat volgens ons de belangrijkste artikels zijn, maar toch kan iedereen voor zich een keuze maken. Daarna worden de meest relevante artikels gezocht. De meeste artikels kwamen wel uit De Morgen, aangezien internationale politiek minder belangrijk is in HLN dan in DM. Daarna werden de artikels die we selecteerden voor onze 2 onderwerpen besproken en verwerkt in fiches. Zo kunnen we ze later ook nog eens makkelijk bekijken. Het is wel zo dat er aan ons eiland een constante communicatie was, waardoor de hele dag door van een redactievergadering gesproken kan worden. De taak van hoofdredacteur nam Jiri vandaag op haar schouders. En ik werk bij deze mijn taak als verslaggever af.

Tot morgen met nieuw nieuws.

Een eiland is een landoppervlakte dat aan alle kanten omringd is door water, maar kleiner is dan een continent en groter dan een rots of een zandbank.

Een continent is een zeer grote landmassa die niet of vrijwel
niet met ander landmassa’s verbonden is. Hierbij wordt alleen gelet op
land en water, niet op de waterdiepte, onderzeese bergruggen of het continentaal plat. Volgens Britannica telt de wereld de volgende zeven continenten: (van groot naar klein): Azië, Afrika, Noord-Amerika, Zuid-Amerika, Antarctica, Europa en Australië.^[1]

Interessant. Daarnet werd op Canvas Madagascar het vierde grootste eiland ter wereld genoemd. Eerst en vooral vind ik het persoonlijk niet echt interessant om te weten welk eiland het vierde grootste ter wereld is. Net zomin vind ik het interessant om te weten wat de vierde grootste stad ter wereld is (en daarom weet ik het ook niet).
Maar toch vroeg ik me af hoe je een eiland definieert. Ik dacht altijd aan een stuk land dat volledig omringd was door water. Maar dan is Amerika of Eurazië ook een eiland. Waar trek je de grens? Wikipedia bracht de oplossing aan: een eiland is kleiner dan een continent. En een continent is niet gelijk aan een werelddeel: een continent is een grote homp land. Dat wist ik niet eens. Ik dacht dat een continent een werelddeel was, en Australië dus het grootste eiland ter wereld. Logisch. Check yourself.

Als Madagascar het vierde grootste is, welke zijn dan de grootste (eilanden ter wereld)? Waarschijnlijk komt Groenland op 1. 2…. Borneo? 3….. Papoea New Guinea? Wil iemand eens opzoeken? Ik heb de moeite niet genomen.

Straf…. Wie heeft ooit beslist dat er 6 continenten zijn? Waarom is Australië bijvoorbeeld een continent en geen eiland? Het is verdorie één land, dat kun je toch wel een eiland noemen toch? Een verdomd groot eiland. Veel groter dan Groenland!

Anneke en ik gaan ons een paar dagen vermaken in het noorden van Nederland en zullen daarbij ook een bezoek brengen aan Schiermonnikoog. Ik heb sowieso mooie herinneringen aan dit fantastische eiland maar ook bijzondere in verband met fotografie. 

Tijdens ons bezoek in april 2006 maakte ik ook foto’s en enkele daarvan postte ik op Fotomatic, waaronder deze hierboven…..  Nou, dat heb ik geweten! Het begon eigenlijk naar aanleiding van een opmerking van een Fotomaticer, die ontdekte dat de foto een Photoshop montage was! De hel brak los, iedereen buitelde over iedereen met meningen of dit nu wel of niet kon….  Geïnteresseerd: ga dan HIER  kijken!
Tot over een paar dagen!

Die kleine Insel Poel in der Wismarer Bucht ist ein beschauliches Eiland geprägt durch Wiesen, Felder und kleinen Ortschaften mit Feriendomizilen. Mein Weg führte vom Inselhauptort Kirchdorf mit seinem idyllischen Hafen an den Timmendorfer Strand im Westen. Von dort kann man kilometerweit am Strand laufen. Wasser, Sand und Steine bieten schon auf einer kürzeren Laufstrecke allerlei Fotomotive. Fotos ansehen