Heel even had ik (weer) de vreselijke gedachte om deze blog op te doeken. Weet je wel. Je plaatst een bericht waarin je iedereen bedankt, je verzint dat je een andere hobby hebt gevonden en zegt vaarwel. Koeltjes. Alsof je nooit iets anders hebt gedaan. Jammer genoeg is dat ook de waarheid. Het scheelde niet veel of deze blog was zo snel verwijderd als hij opgestart is geweest. Maar om één of andere reden is hij er nog. En ik ook.

Ik ben het zo gewoon om alles vaarwel te zeggen. Het is zo’n gemakkelijke weg. Niet de beste weg, maar de gemakkelijkste en snelste weg. Je plaatst gewoon een bord “onderbroken” en iedereen slaagt een andere weg in. Niemand is echt curieus of de weg nu echt onderbroken is of niet. Natuurlijk niet! Het is maar een verzinsel.

Maar ik blijf bang. Bang dat ik dat gevoel van “afscheid nemen” niet achter mij kan laten. De obsessie is er, maar de verleiding is nog veel grootser. Het is allemaal in handbereik, ik moet enkel maar op een knop drukken en het is voorbij. Allemaal. Soms hoop ik dat al die knopjes verbonden zijn aan mijn eigen lichaam. Dat ik toevallig mijn eigen zo zou kunnen uitschakelen. Want van mij hoeft het allemaal al lang niet meer.

En dus blijf ik nooit ergens lang. Bang om omvergelopen te worden door mensen die geen rekening houden met mensen die soms vastgeroest zijn. En dus zoek ik elke keer mijn spullen bijeen, kijk nog eens achterom en sluit de deur achter mij. Zo verliet ik in volgorde MSN, het forum van Kamelot, het forum van Rhapsody, Facebook, Twitter, Facebook (opnieuw) en ooit misschien deze blog. Weglopen is het gemakkelijkste, maar tevens het meest pijnlijke.

En dus blijf ik hier maar, voor eventjes. En mocht ik morgen er ineens niet meer zijn.

Ik dank u voor uw tijd.

Nee, ik huil niet meer zoveel. Misschien nog maar twee keer per week. En ik denk dat ik dan binnen een minuut mijn tranen weer wegveeg en weer doorga.

Het gaat beter met me.

Neemt niet weg, dat als ik in november langs de Noordzee loop en mijn ogen sluit, ik eigenlijk de Atlantische Oceaan hoor en de zon op mijn huid voel branden. Dat ik niets vermoedend naast je lig, op een baddoek. Dat ik weet dat het vaak niet goed gaat, maar dat ik zo graag wil dat we allebei genieten..

Als ik mijn ogen sluit en de zee hoor, beeld ik me graag in dat je me optilt in zee om me te beschermen tegen de hoge golven. Dat we allebei gillen als we kopje onder gaan. In plaats van dat ik moet lachen bij deze herinneringen, word ik verdrietig.

Deze vakantie was het einde. En ik had geen idee.

Ik vraag me wel eens af.. wat nou als ik het had geweten? Had ik dingen anders gedaan? Had ik extra genoten? Had ik afscheid kunnen nemen?

Ik open mijn ogen en voel de koele novemberwind en zie dat het zand niet zo mooi geel is en de zee niet zo mooi blauw. Ik kijk opzij en zie Kijkduin, dat ik goed ken en ik zie mijn ouders en zusje lopen. Ik loop achter ze aan en geniet van hoe de hond uitgelaten blaft en speelt.

Het gaat beter met me.

Dis die einde van die jaar en ‘n mens wil die laaste rapport ekstra spesiaal maak.  Indien jy baie tyd op hande het, kan jy self ‘n oulike koevert vir elke kind maak…indien jy ‘n onderwyseres is…kan die kinders dit maak

Jessica Jones het oulike idees oor koeverte.  Ek gaan nog so ‘n paar idees noem…Gebruik A5 bruin of wit koeverte vir die volgende:

Teken die buitelyn van ‘n prent af op ‘n ou x-straalplaat – met ‘n permanente koki.  Gebruik byvoorbeeld ‘n kenteken van jou klaskamer (‘n ster, dier of selfs die Graad – bv. 2, 1 of 3) of kersfeesprente (kersboom…) en sny dit uit.  Indien jy ‘n lamineermasjien naby het, kan jy eenvoudige die prent lamineer en versigtig uitsny vir gebruik.  Plaas dit bo op die koevert en plak liggies met wondergom vas .  Nou kan jy kies wat jy met die sjabloon wil maak…

• doop ‘n sponsie (sommer ‘n sponsie uit ‘n ou pilbotteltjie) in tandepasta-dik verf en drup die meeste verf uit…droogspons nou liggies bo-oor die sjabloon en laat droog word…skryf die kind of ouers se naam in die oop spasies
• vul ‘n ou spuitbotteltjie met voedselkleursel – verdun effens – en spuitverf die koevert…hou egter die botteltjie hoog en ver weg sodat die koevert nie onnodige blertse kry nie…’n keelspuitjie het nogal baie woema
• as jy netjies kan sny, kan jy die karaktertjie uitsny en een kant bêre – sodat jy die groter raam kan gebruik.  Spuitverf of spons dan die binnekant van die stensil op jou koeverte…

Neem ‘n foto van elke kind en druk dit op die koevert tesame met sy / haar naam. (Gebruik ‘n tema – bv. dra ‘n kersmus, poseer by die skoolwapen…)

Koop spesiale papier, druk die koevertraam daarop en sny uit. 

Sny geskenkpapier (gewone, bruin of kerstema) in A4-velle.  Druk die koevertraam daarop – met die kind se naam in die middel.  Daarna kan jy die koevert self uitknip of vir die betrokke kind vra om dit te doen.  Seël dit met ‘n bypassende satyn of organza lint.  Jy kan die lint strik of met ‘n wasseël afrond.

Indien jy die buitekant van die koevert professioneel wil hou, kan jy die woord “Vertroulik” en die ouerpaar se name daarop druk. Versier die binnekant van die koevert met ‘n verrassingsmotief. Sny die randjie ietwat kleiner as die buiterand van die koevert se flap en plak die koevert toe met ‘n gepaste plakker – eerder as om dit toe te lek.

Niets is in zijn geheel te zien of te lezen. Als je van iets het begin ziet – zoals twee vrienden die van tegenovergestelde trottoirs elkaar tegemoet lopen – zie je nooit het eind. Je ziet nooit ergens het einde van. Je ziet nooit ergens het einde van!

Maria Kraakman in Orlando

Dat Christopher Nolan bezig is met een nieuwe film genaamd Inception dat wisten we al. Wat we nog niet wisten is dat de gehele cast geen idee heeft hoe de film gaat eindigen. Nolan heeft namelijk besloten om zijn acteurs niet het hele script te sturen maar alleen de broodnodige informatie te verstrekken. Zo gaf een van de acteurs Sir Michael Caine al aan dat het er allemaal erg geheimzinning aan toe ging en dat hij alleen maar wist dat hij een professor speelt die een jongeman op het gebied van wetenschap onderwijst. Of het een film gaat opleveren die zich kan meten met Nolans eerdere meesterwerken Following, Memento of The Dark Knight zullen wij hier in Nederland pas in 2010 ontdekken. Hieronder echter alvast een heel kort voorproefje.

Nog maar 3 dagen, dan is het voor mij tijd om verder te gaan met het behandelen bij GGZ. Vandaag heb ik niet ontbeten, omdat ik te laat was. Dat kwam door één van de moeilijkste confrontaties met mezelf, gisteravond. Gelukkig heb ik het op een goede manier opgevangen, vind ik zelf. Ik heb om hulp gevraagd bij problemen die me iets te veel werden.

Een moment van voldoening was het gevolg, toen de oververhitte telefoongesprekken uiteindelijk zichzelf door woorden oploste en plaatsmaakte voor begrip en verontschuldigingen.

Het heeft me een gevoel van overwinning gegeven, wat ik op een manier voor elkaar heb gekregen die ik me voordat ik hier kwam, niet kon voorstellen.

Helaas heb ik nog geen duidelijkheid over de aanmelding bij het GGZ en probeer ik de tijd te doden door zo actief mogelijk mee te doen aan de dagbehandelingen.

Als laatste nog even een puntje wat ik wil opmerkingen omtrent de vele verhalen die rondgaan in Hilvarenbeek over wat mij overkomen is. Er is uiteraard niets van waar dat er anderen in mijn directe omgeving zijn die geprobeerd hebben eenzelfde poging te doen als ik die heb gedaan.

Voor de mensen die met vragen zitten. Reageer op deze blog. Ik sta open voor vragen, omdat ik graag wil uitleggen wat het met je doet. Niet in de zin van sensatie en spanning, maar een les die iedereen aangaat. Het kan namelijk iedereen overkomen…

Menig maal ben ik geconfronteerd met een harde waarheid die mijn hele wezen raakt. En vandaag is het niet anders.

Ondanks de eerdere confrontaties blijft het me overrompelen. De leegte waarmee je hart gevuld is, uit zich op talloze manieren. Je mist het, je hebt het niet meer, het ontbreekt je …

… een liefdevolle glimlach onder je sprankelende verliefde ogen, een zachte handdruk van je tedere handen, een beschermende knuffel op het juiste moment, een warm onthaal alsof je me jaren hebt moeten missen en een passioneel afscheid ‘like you’ll never see me again’.

Mijn liefde raakt je hart niet meer, het heeft me de rug toe gekeerd. Jouw liefde is weg, verdwenen, uitgebloeid … alsof het nooit bestaan heeft.

Is het voorbij, is dit het einde van jou en mij?

Een tweede afscheid op deze Paulusfeesten. De koningin van het visserslied, Lucy Loes, werd voor het laatst in de armen gesloten door haar geliefd publiek. Een optreden met een lach en een traan want een slepende ziekte maakt het voor haar onmogelijk om nog verder te zingen. Voor veel Oostendenaars een emotioneel moment. Lucy zal er niet meer bij zijn op de Paulusfeesten maar… ze zal nooit weg zijn.

Donderdagavond hield de Oostendse band Preuteleute zijn afscheidsconcert op de Paulusfeesten. Sebastien Dewaele en Tom Vanrijckeghem brengen in een exclusief Oostends jargon een humoristisch muzikale show.  De groep was een ware hype in Oostende en daarbuiten maar sinds deze week is het gedaan met (de) Preuteleute. Een eerste maal adieu op deze feesten…

Wegens verhuizingen naar een andere blog zullen hier geen posts meer komen.

De nieuwe url is : http://ikblogook.wordpress.com/

De eindwerken zijn ingediend en de laatste stagedag heeft ons uitgezwaaid.  Het einde is nabij. Een nieuw hoofdstuk wordt geschreven … weet jij al in welk deel? Wordt het werken, of toch maar verder studeren? Een dikke knoop die sommigen al enige tijd hebben doorgehakt, maar waar anderen nog een poosje mee zullen worstelen.

Maar tijdens dat geworstel en gehak door, moet er vast en zeker nog plaats zijn voor een reisje en een feestje. Vergeet je zeker niet in te schrijven op rekeningnummer 063-4818486-46.

Nog 18 dagen.

maar deze keer is het een positief einde!

Binnen exact 19 dagen heb ik mijn laatste examen afgelegd. Deze week ga ik mijn stageovereenkomst tekenen. Het contract van mijn nieuwe studio is getekend en de waarborg is betaald.

Ik kijk er zo erg naar uit dat ik echt moet opletten om gefocused te blijven tijdens deze laatste examenperiode… Ik moet dan ook nog een afspraak maken met de VUB om daar regelingen te treffen om mijn Master daar als werkstudent af te leggen.

Het is allemaal zo spannend Ik wacht hier echt al lang op en eindelijk kan ik een deeltje van mijn leven afsluiten en voorzichtige stap verder zetten. Ik ben zo benieuwd hoe alles zal verlopen, hoe de stage me zal bevallen, hoe ik mijn studio zal inrichten, …

Ik ben ondertussen begonnen met een lijstje, genaamd:

dingen die ik niet zal missen

• het geluid van de wc als een kotgenoot op de aanpalende badkamer naar de wc gaat…
• eten moeten opbergen in een kast, aangezien ik mijn kotgenoten niet kan vertrouwen en geen spullen in de keuken kan zetten…
• mijn servies op het bovenste boekenplankje zetten, omwille van dezelfde reden…
• stil moeten zijn (er is zo goed als géén isolatie en ik wil de anderen niet storen)…
• last hebben van het lawaai van mijn kotgenoten die er zich absoluut niets van aantrekken dat het hier slecht geïsoleerd is en mij veel vaker dan mij lief is storen met muziek, luid geroep, de TV die op staat, …
• elke avond mijn zetelbed opstellen tot een bed: op mijn nieuwe studio heb ik een dubbel bed…

Uit De Standaard van 30/05/2009.
Een artikel over “geluk”, maar dat zou je niet meer zeggen.
Meteen ook even de site en de gedichten van Maud Vanhauwaert hier pluggen.
Ik zag deze week in deSingel haar debuutbundel aan een grote tros ballonnen het raam van het kunstencentrum uit zweven.
En nee: niet gedroomd …

Meer lezen? Klik op de Archive pagina bovenaan of het pijltje hiernaast.
Meer weten? Klik op de About pagina bovenaan.
Meer bij blijven? Klik hier om via e-mail op de hoogte te blijven van elke nieuw stiftgedicht

Mijn stageperiode bij iDA MediaFoundry zit erop. 8 weken bloed, zweet en tranen en het resultaat van dit product mag er zijn. We hebben er al zeer wat positieve feedback voor gekregen!  De laatste week stond volledig in het teken van nog kleine aanpassingen hier en daar en oplevering van de uiteindelijke final build.

Via deze weg ook een dankwoord aan de mensen achter iDA MediaFoundry en vooral ook aan Bart Vandeweerdt voor de sturing en het in goede banen leiden van dit project. Bedankt!

Omschrijf in drie woorden het gevoel dat je hebt ervaren tijdens de afgelopen week.

Trots, wow!, Afscheid

Log:
Logboek activiteiten 8 weken: Excel

Concept:
Presentatie: Powerpoint
Requirements analyse: Doc

Product:
Showcase: Desktop Store – http://www.ida-mediafoundry.be/labs/?p=31

De examens zijn gedaan. Hoe vieren we dat? Door er vanavond eens vroeg in te kruipen om het slaaptekort van de voorbije weken al een beetje in te halen.