Juist terug van het verre West Vlaanderen… Michiel, Steph & Thomas Bedankt voor de leuke 2 daagjes en al het lekkers! Jakke, Anne en Jules heel veel beterschap hé en ook bedankt voor het tof avondje!

Tot binnenkort!

Hier al enkele foto’s van de 2 dagen!

Thomas

Jules

J & J

M & T

Thanks

mmmmmm... ribbekes

Jam jam... feed the ...

Thomas

Anne & Jules

Jan & Jules

Stephanie & Anja - Mijn 8000ste foto van 't jaar

Nog 37 dagen en de vriendin en ik zitten op het vliegtuig richting New York. Al lang niet meer origineel, ik weet het, maar daarom kijken we er niet minder naar uit.

De reispas is op komst, de dollars zijn besteld, de vlucht en het hotel zijn geboekt. Dus echt veel rest er ons niet meer, behalve tips vergaren en aftellen. Vooral dat laatste, daar zijn we goed in.

Wat staat er al op de planning? De aanvraag voor onze eigen Big Apple Greeter is gelanceerd. De Marry Poppins Broadway show ook. Een fietstocht werd ons aangereden aangeraden, evenals een ochtend-jog door (een deeltje van) Central Park. Een bezoek aan de Apple store, de M&M store, de Paul Frank store, Toys r Us, MOMA, Guggenheim, …

Tips en tricks zijn altijd welkom.

Aangezien ik sinds vorige woensdag voortaan een JOB heb als jr Account Executive bij Ogilvy & Mather in BXL, vind ik ook dat men leven er iets op vooruit gegaan is. In plaats van uren achter mijn pc te zitten en het wereld wijde web wat onveilig te maken, maak ik nu de accountafdeling van O&M onveilig! De eerste dagen zijn in alle geval goed verlopen! Op naar de volgende…

Deze moment leent zich er dan ook perfect toe om volgend filmpje te posten…

Die hollanders toch…

MB

het duurt nog wel even voordat we naar de Westcoast gaan, en zowel V. als ik hebben nood aan een weekje vrij. Ik heb sinds de feestdagen nog geen enkele dag vrij genomen, op de wettelijke vrije dagen na. Ik begin het nu toch wel wat te voelen moet ik toegeven.

Anyway, Thalys pakte uit met zijn promo: 25€ voor een trip naar Parijs en dat was een buitenkans die we niet konden laten liggen. Voor 100€ zijn we beiden heen en terug. Het heeft even geduurd voordat het online allemaal ik kannen en kruiken was maar eind goed al goed.

Suggesties of leuke ideeën voor logies, bistro, interessante tentoonstelling,… laat ze maar komen!

Een dag met klamme handjes. De afspraak met de drukker was gemaakt, 17u30. Ideaal om een ganse dag de stress de hoogte in te jagen en allerlei waanvoorstellingen te maken. Wat als ineens alles door elkaar staat, een kemel van een taalfout in het woord van dank staat, een verkeerde prof op het voorblad wordt vermeld, inhoudsfouten allerhande, een malafide kopiecenter, … Helemaal leuk wordt het als je collega de masterproef probeert af te drukken en er iets scheelt met de paginanummering (via Word) of maar een halve pagina uit de printer komt (via PDF). Een eigen testpagina vanuit mijn printer vertoonde geen problemen. Behalve dan de mega-irritante vlekjes op ieder afgedrukt blad. Vlekjesprinter, ik moet ze niet hebben.

Met de daver op het lijf, de USB-stick in de hand met de levensbelangrijke PDF op en in het gezelschap van de twee ‘kompanen’ richting De Raaf. We waren iets te vroeg, maar dat bleek niet meteen een probleem. ’t Komt allemaal wel in orde, je zult wel zien. We kregen zelf een frisdrankje in onze pollen geschopt. Iets nieuws, uit de ‘Gini’-familie, passion of zoiets. Best wel lekker smaakje. Zelfs in stressmomenten blijven de smaakpapillen werken, gelukkig maar.

Digitaal de masterproef zien, beetje trots zijn, beetje heel trots zijn. Een kleurtje voor de voorkaft kiezen, zo’n marmermotief (groen uiteraard) Een eerste versie uit de printer zien rollen. Het controleren, buiten een vlek, best tevreden zijn. De ganse boel er zien uitkomen. Een gezellig praatje maken. Rood aanlopen van de wegvloeiende stress (en ook wel van de immense warmte die er daar heerste). Ondertussen even rondneuzen. Zien dat er collega’s ook net langs geweest zijn. Hun voorblad zien, meteen drie fouten opmerken. Mezelf een beetje een freak vinden. Gelukkig zijn dat na veertig minuten de acht exemplaren heelhuids mee richting kot kunnen. Maandag enkel nog indienen… verlossing!

Mijn baas en ik hebben zo goed als niets gemeen en vooral geen opvattingen, maar vandaag toevallig toch wel. Hij had eindelijk de ballen om me mijn ontslag te geven en ik had eindelijk de ballen om mijn ontslag te vragen. We kwamen daar allebei toe vanuit een verschillende motivatie (hij was het beu dat ik te weinig werk verzette, ik was het beu maar zo weinig werk te mogen verzetten), maar dat deed er niet toe.

Het gesprek ging me gemakkelijk af en mijn grote mond slaagde er zelfs in om de grote verwijten allemaal in te slikken.

“Misschien had ik je niet moeten laten vertrekken van dit bureau naar dat andere,” zei hij.
“Misschien had ik dan nu longkanker, ” dacht ik, want mijn baas voorziet de hele werkvloer gul en zonder enige gêne van zware tabaksmistbanken, maar ik zei: “Tja.”

“Ik had meer van je verwacht,” zei hij, “maar je bent niet gegroeid in je functie.”
“Ik heb ook amper mijn functie mogen uitoefenen,” dacht ik, maar ik zei: “Tja.”

“Communicatie is misschien niet mijn sterkste kant,” zei hij.
Ik wou hem terstond Radio Plasky’s Eremetaal voor Waanzinnige Understatements op de borst prikken, maar ik zei enkel “Tja.”

Enzoverder. Zo verliep het gesprek natuurlijk vlotjes en u kan wel vinden dat ik had moeten zeggen wat er echt op mijn lever lag, maar dat probeer ik al máánden en niets wees er op dat mijn baas opeens wel naar zijn personeel zou luisteren. Dus bespaarde ik me de moeite die ik me ook al die maanden had kunnen besparen.

Maar wat ik eigenlijk zeggen wilde: bent u hoofdredacteur van een interessant medium? Het was allemaal maar om te lachen! Ik vind uw product fantastisch en wil er mij graag voor komen doodwerken. Ook anderen die graag een hyperkritikaster op de werkvloer binnenhalen, kunnen zich wenden tot ons redactiesecretariaat.