We may be smug about the EU in the west, but for the troubled Balkans it offers a vision of hope…

Where on earth, would 88% of a nation’s citizenry want to join us (and Herman Van Rompuy) in the world’s least welcoming club? Steam straight past Brussels and head south. We’re going to Albania, because it tells us something slightly shaming about ourselves – and our smug insularity.

Albania? Economy up this year (by 2%) while most of the world slumped back. Political system on turbulent hold since a June general election so tight that the Socialist losers are still boycotting parliament, filling the streets of Tirana with protests last weekend. But it finally got formal permission to negotiate EU entry last week. The final reward for years of effort may only be a couple of years away (with that 88% support driving on).

When you hear Albania’s president, Bamir Topi, outline his “vision”, it lies at the end of the yellow brick road to Brussels. And when you visit Tirana after a few years away, there’s a new airport, a new motorway into town, streets lined with shops, cafes on every corner, monster blocks of flats obliterating the skyline. Only the potholes remain the same.

There’s an energy and a sense of progress here that catches you by the throat. A small, impoverished country with an improbable Stalinist history is turning its 17 years of freedom into something remarkable. Graft, and assorted deadly sins? Of course. The car parks are stuffed with Mercedes Benz. But that’s only part of a saga that includes resilience, kindness and great good humour, too. If this is the 28th or 29th state of the union, then there’ll be something to celebrate: the continuing power of an idea that we, immured too deep in tabloid ignorance, have lost the imagination to embrace.

What do the 88% see when they look around? A Greece anxious to get Albania in. A succession of visits and speeches from Foreign Office dignitaries – David Miliband, Glenys Kinnock – that look forward to an expanded union. And trouble, north, south, east and west.

Croatia and Slovenia have endured a damaging spat over coastline rights. Bosnia is back at the top of the Balkan instability league as its bureaucratic balances begins to unravel. Serbia, under a more sentient president, is still threatened by that old, black-hearted nationalism from within – and Kosovo is an ethnic disaster waiting to happen. Chuck in two fractious toddlers – Macedonia, Montenegro – and everyone fears a region sinking back into distrust and retribution.

Talk to witnesses from round the Balkans and the EU is the first answer on their lips. Make us more secure. Give us a settled fabric for trade and aid. Help us to feel something more than an agglomeration of spare parts stuck on the end of a continent. And let us feel that if we make the progress you require, it will be rewarded.

And that’s a reason to look across the 1,200 miles from Tirana to London and quake. You’d suppose, from all the dismal dumping on an “unelected” Cathy Ashton, that EU foreign policy is meaningless vacuity. (Whoever elected Henry Kissinger or Condoleezza Rice?) But the foreign policy that matters most to all of us involves stability close to home and relations around our borders.

Can that stop at Calais? A bad joke in a month when the first world war that started in Sarajevo is remembered at a Cenotaph strewn with poppies. An insult to the British troops who help keep fragile peace in Kosovo and Bosnia. An illusion that blanks out the amazing lessons of European life since the Berlin Wall came down. It’s a shrug and a snub to a world that wants to draw closer.

A union of 34 countries or more? It’s coming, through a veil of sneers. And if you still need a battered vision to cherish, come to Skanderbeg Square, Tirana, and find a little hope among the potholes.

/The Guardian/

Mediolan (po włosku: Milano, po angielsku Mediolan) jest stolicą regionu Lombardia i prowincji Mediolan. Samo miasto liczy sobie około 1,3 mln mieszkańców, natomiast cała aglomeracja miejska jest piątym co do wielkości obszarem miejskim w Unii Europejskiej z populacją szacowaną na około 4,3 miliona ludzi. Mediolańskie megalopolis jest największe we Włoszech – OECD szacuje, iż zamieszkuje je około 7,4 miliona ludzi.

Mediolan znany jest jako jedna ze stolic światowej mody -  słynie on z mnogości prestiżowych domów mody i sklepów (np. wzdłuż Via Montenapoleone)  oraz rzekomo najstarszego na świecie centrum handlowego – Galleria Vittorio Emanuele II. Konkurując z Nowym Jorkiem Paryżem, Rzymem czy Londynem, Mediolan może pochwalić się, iż najlepsze domy mody (między innymi takie jak Gucci, Prada, Versace, Missoni, Dolce & Gabbana, Armani, Valentino, Trussardi, Luxottica i Moschino) posiadają swoje główne siedziby właśnie w tym mieście. Można tutaj znaleźć również butiki takich marek jak Max Mara, Louis Vuitton, Chanel, Dior, Ferragamo, Fendi i Hermes.

W Mediolanie znajduje się także pierwszy na świecie siedmiogwiazdkowy hotel, ultra-luksusowy Town House Galleria, znajdującej się w Galleria Vittorio Emanuele II. Z powodu swojego niezwykłego położenia, jak i wyśrubowanego poziomu obsługi gości jest jednym z najlepszych hoteli na świecie.

Mediolan jest może być bez wątpienia uważany za międzynarodowe i kosmopolityczne miasto, gdyż około 14% populacji pochodzi zza granicy. Jego globalne znaczenie oraz wpływy w świecie mody, finansów, biznesu, kultury, literatury, handlu, przemysłu i mediów czynią go jednym z 18 najważniejszych miast świata według rankingu GaWC. Pozycja Mediolanu w poczcie miast Unii Europejskiej jest równie silna – samo miasto generuje PKB na poziomie 115 miliardów dolarów, a 312,3 miliardów jakie dostarcza cały obszar metropolitalny jest 4-tym najwyższym wynikiem w Europie (co jest równoznaczne z faktem, iż gdyby obszar metropolitalny wokół Mediolan stał się państwem, byłoby on 28 na liście najbogatszych krajów świata, oscylując w pobliżu PKB Austrii).

Mediolan jest definitywnie miastem bogatym w sztukę, historię i kulturę. Smakosze mogą zakosztować tutaj niepowtarzalnej kuchni – kulinarnymi przebojami znanymi na całym świecie jest Panettone – słodka, domowa babka z rodzynkami oraz Risotto alla Milanese. Ponadto miasto ma długą muzyczną historię opartą zwłaszcza na tradycjach operowych. Teatr La Scala, zbudowany w 1778 roku, jest uważany za jedną z najbardziej prestiżowych scen operowych świata. Mediolańskie muzea, galerie sztuki, kościoły, biblioteki, uniwersytety i akademie mają w swoich kolecjach wiele bezcennych arcydzieł sztuki – na przykład “Ostatnią Wierzerzę” Leonarda da Vinci, znajdującą się w klasztorze Santa Maria delle Grazie. Finalnie, katedra w Mediolanie, której budowa zajęła pięć wieków, jest czwartą co do wielkości katedrą na świecie uważaną za arcydzieło architektury gotyckiej.

Z Mediolanu wywodzą się dwie znane drużyny piłkarskie: AC Milan i Inter Mediolan. Współdzielą one stadion “San Siro”, który jest jednym z największych stadionów na świecie i może pomieścić około 85 tysięcy kibiców. Ponadto, jako jeden z 27 europejskich stadionów, oceniany jest on na maksymalną ilość 5 gwiazdek przez UEFA. Został zaprojektowany z myślą tylko i wyłącznie o piłce nożnej (nie posiada bieżni lekkoatletycznej), natomiast znajduje się tam tradycyjny sektor kibiców Milanu – Curva Sud (Zakole Południowe) oraz kibiców Interu – Curva Nord (Zakole Północne).

Mediolan może poszczycić się także bardzo wysokim poziomem szkolnictwa wyższego – Università Bocconi zalicza się do 20 najlepszych szkół biznesu na świecie według rankingu opublikowanego przez “Wall Street Journal”, a Università Cattolica del Sacro Cuore jest największym uniwersytecie katolickim na świecie.

Bibliografia:

• http://en.wikipedia.org/wiki/Milan
• http://en.wikipedia.org/wiki/San_Siro

5. Rządy, które dały przyzwolenie na ryzykowne kredyty hipoteczne

Administracje rządowe w USA, zarówno republikańska, jak i demokratyczna, pomogły stworzyć  rynek dla ryzykownych (subprime) kredytów hipotecznych. Dążenie do tego, aby zapewnić własność domu dla jak największej liczby niezamożnych mieszkańców w USA, było  bezpośrednim powodem eksplozji wzrostu liczby udzielonych ryzykownych kredytów hipotecznych.  Generalnie należy przyznać, że to właśnie  administracja rządowa wielokrotnie była inicjatorem skreślania  tych przepisów, które krępowały banki i  firmy ubezpieczeniowe do wprowadzania innowacji i możliwości kreatywnego traktowania ich bilansów. Przekonanie, że rynek sam będzie korygował i oczyszczał się z nieprawidłowości było wielkie w neoliberalnych kręgach rządowych Zachodu.

Motyw był prosty. Zakładano, że im mniej przepisów regulacyjnych i rygorystycznej kontroli, tym dany kraj jest bardziej atrakcyjnym miejscem inwestowania dla sektora finansowego. Oto jest i wyjaśnienie spektakularnego rozwoju Londyńskiego City, ale również Amsterdamu, jako europejskich centrów finansowych. Rządy lubią centra finansowe. “Oni są czyści, otoczeni zielenią, dają pracę mężczyznom ale także kobietom, płacą  podatki, w dodatku często są sponsorami różnych imprez i uroczystości” -  tak to ocenił holenderski ekonomista, Willem Buiter.

Instytucje finansowe mają tendencję do poszukiwania takich dróg, gdzie napotykają na najmniejszy opór. Żaden rząd nie  sprzeciwił się tworzeniu wielkich molochów bankowych. Wręcz przeciwnie,  rządy bardzo dbały o  dobre układy z krajowymi jak i wielonarodowymi potentatami  bankowymi. Wzajemne współzależności w systemie finansowym w ostatnich latach tak bardzo wzrosły, że niemal każda instytucja stała się częścią układu,  uzależnioną od systemu. Globalny chaos, który powstał we wrześniu 2008 roku, gdy administracja USA świadomie przyzwoliła na upadek amerykańskiego banku inwestycyjnego Lehman Brothers, dobitnie o tym świadczy.

6. Agencje ratingowe, które zareagowały zbyt późno

Moody’s, Fitch i Standard & Poor’s,  tzw.”banda trojga”,  oceniały pakiety złożonych, kompleksowych produktów finansowych znaczkiem  „potrójne A”. Ale jako agencje ratingowe, oceniające wiarygodność kredytową, nie informowały jasno i precyzyjnie, że  jedna ocena 3XA nie   znaczy to samo, co inna ocena 3XA.  Zareagowali dopiero na początku 2007 roku, kiedy pojawiły się informacje o pierwszych trudnościach na rynku z obligacjami hipotecznymi.

„Banda trojga” bogaciła się na wydawaniu ocen  ratingowych dla produktów strukturyzowanych  i byli od tego bardzo uzależnieni.  Im wyżej dany produkt  był oceniany, tym więcej był wart na rynku i tym wyższe było wynagrodzenie dla oceniającego. Ich usługi  były opłacane z kasy instytucji, które zajmowały się tworzeniem i rozwojem tych produktów finansowych. Innymi słowy – od sprzedawców tych produktów.

7. Konsumenci, którzy chcą mieć coraz więcej

Sprzedawcy, oferujący produkty finansowe, mieli możliwość taką, że jeśli nie uzyskali oceny ratingowej dla swego produktu w jednej agencji, udawali się do drugiej, która taką ocenę wydawała. Doprowadziło to do tego, że agencje ratingowe stały się zbyt przyjazne dla swoich klientów, w obawie, aby ich utrzymać  przy sobie.

Prawie wszyscy, bez wyjątku,  ślepo ufali ocenom,  wydawanym przez agencje ratingowe, zarówno twórcy produktów jak też i inwestorzy, którzy je nabywali. Pomimo tego, że opinia odnośnie wiarygodności kredytowej w rzeczywistości jest opinią pomocniczą (dodatkową) dla oceny wymyślonego produktu, to na Wall Street oraz na Londyńskim City,  oceny agencji ratingowych były uznawane  jak „list żelazny”.

Po II wojnie światowej konsumpcja masowa była motorem rozwoju  gospodarki Zachodu. Materializm stał się standardem, system kapitalistyczny umożliwił obywatelom, że mogą być szczęśliwi i aby utrzymać „silnik w ruchu” , ludzie  zaczęli się masowo zadłużać.

W USA,  zadłużenie osób prywatnych wzrosło prawie dziesięciokrotnie : od 1 396 mld US$ w 1980 do ponad 13 815 mld US$ dolarów na koniec 2007 roku. W Holandii  dług ten wzrósł prawie siedmiokrotnie : zadłużenie gospodarstw domowych wynosiło 108 mld euro na początku lat dziewięćdziesiątych i  wzrosło do 680 mld euro w 2007 roku.

Czy nie byłoby lepiej , gdyby Amerykanie lub Holendrzy, przed kupnem domu na ryzykowny kredyt hipoteczny, najpierw dwa razy dobrze się zastanowili nad konsekwencjami swego postępowania ? Ale jak wynika z  przeprowadzonych badań, znajomość produktów finansowych wśród konsumentów,  jest od lat znikoma.  A banki i ubezpieczyciele  chciały dobrze –  chętnie spełniały potrzeby i życzenia konsumentów.

W swojej książce Super Capitalism z 2007 r., amerykański ekonomista Robert Reich napisał, że  człowiek nie posiada dwu dusz w jednej piersi, jak o tym pisał Goethe w swoich wierszach, ale cztery dusze. Każdy człowiek jest zarówno konsumentem, inwestorem, pracownikiem i obywatelem. Te dwie ostatnie dusze często ustępują na rzecz pierwszej pary. Demokracja,  według Roberta Reicha, stała się ofiarą nieokiełznanego materializmu.

Pośrednio i nieumyślnie, konsument stał się siłą napędową powstania kryzysu kredytowego. Kiedyś banki opracowały koncept produktów strukturyzowanych, które objęły te wszystkie kredyty hipoteczne i pożyczki dla konsumentów. Zostało to przepakowane i sprzedane dalej, ale już z mniejszym, jak im się wydawało, ryzykiem.  W ten sposób  mogli pożyczyć pieniądze dla znacznie większej liczby osób. Dopiero później okazało się, że  ta strategia rynkowa wymknęła się się spod kontroli. Za to stała się dobrym sposobem na zarobek wielkich pieniędzy przez pracowników i menadżerów korporacji finansowych.

Teraz, wiele instytucji finansowych na Zachodzie, może być  dalej utrzymanych przy życiu, wyłącznie dzięki miliardom  pomocy rządowej.  A więc z pieniędzy płacącego podatki obywatela. To on musi się teraz troszczyć się o lekkomyślnego konsumenta, który nabrał kredytów i nie może ich spłacić. Często podatnik i lekkomyślny konsument to ta sama osoba.

Tekst nie jest dosłownym tłumaczeniem artykułu z NRC Handelsblad,  autorstwa Egberta Kalse en Daana van Lenta, opublikowanego  8 kwietnia 2009 roku,  tekst zmieniony 2 pażdzernika 2009., „Zeven hoofdrolspelers van de crisis” .

Kto jest głównym odpowiedzialnym za powstanie kryzysu finansowego w na świecie w 2008 roku ? Kto był  jego inicjatorem ?

Czy był to Alan Greenspan, który prawie przez dwie dekady, jako szef  amerykański banku  centralnego, prowadził politykę  taniego pieniądza i niskich stóp procentowych?A może był nim  Nout Wellink, prezes Banku Holandii, ale również przewodniczący Komitetu Bazylejskiego, który odpowiada za przygotowanie międzynarodowych zasad, regulujących działalność bankową.  A może jest to Lewis Ranieri, który w 1975 r. zainicjował handel obligacjami hipotecznymi, które trzy dekady później  uznano jako  ”toksyczne”  aktywa, które podważyły bilanse największych banków na świecie ?

A może głównymi winowajcami, odpowiedzialnymi za wybuch kryzysu, są nienasyceni konsumenci na Zachodzie, korzystający w nadmiarze z kredytów hipotecznych, kart kredytowych i wierzący w  nastanie wiecznej ery zamożności i dobrobytu ?

Poszukiwanie winnych ciągle trwa. Kim są sprawcy największego kryzysu na świecie od czasu Wielkiego Kryzysu z lat 30 ? Czy kryzys ten został spowodowany przez przypadek albo też, powstał wskutek świadomego spisku ?

Ten ostatni pogląd reprezentuje np. Nicolas Taleb Nassim, autor bestsellerów takich jak “ Black Swan.” Widzi on powstanie kryzysu kredytowego jako efekt  świadomych działań przestępczych bankierów, którzy pogrążyli cały świat kapitalistyczny w chaosie. Zachęceni  wielkimi premiami finansowymi, ukrywali oni ryzyko, a nawet więcej, przekazywali podwładnym takie techniki zarządzania ryzykiem kredytowym, które nie działały odpowiednio lub nie działały w ogóle.

A może kryzys powstał w wyniku przypadkowego zbiegu okoliczności? Jeśli tak, to kto w tym uczestniczył? Kto odgrywał główna rolę ?

1.Bankierzy inwestycyjni jako uniwersalni władcy

Począwszy od lat osiemdziesiątych, samozwańczo, bankierzy inwestycyjni nazywali siebie jako Masters of the Universe, swoiste katalizatory w rozwoju  kapitalizmu akcyjnego.  Także i obecnie, tworzą  oni pomost między właścicielami (inwestorami) a rynkami kapitałowymi.

W ciągu ostatnich trzydziestu lat, banki inwestycyjne  były zaangażowane i brały  udział w kilku kryzysach, takich jak  np. krach na giełdzie w październiku 1987. To one napompowały balon ze spółkami internetowymi, wprowadzając je na giełdę na początku lat dziewięćdziesiątych. Po  blisko dekadzie, pod koniec lat dziewięćdziesiątych okazało się, że przedsiębiorstwa te nie miały takiej wartości, jak to prezentowano w fałszywych raportach analityków giełdowych, często powiązanych z bankami, i balon ten musiał pęknąć. Były też banki, które pomogły takim firmom jak Enron i Parmalat  w stworzeniu pozalbilansowych struktur gospodarczych, w celu przykrycia  wielkich defraudacji finansów korporacyjnych, w celu wykazania zwiększonych zysków w sprawozdaniach, za pomocą tzw. kreatywnej księgowości, co doprowadziło do ich bankructwa i utraty  pracy oraz oszczędności emerytalnych przez wiele tysięcy ludzi w USA.

Bankierzy inwestycyjni, swoimi działaniami, nigdy bezpośrednio nie zagrozili samemu systemowi bankowemu, szerokimi garściami korzystając z  bonusów i premii. Trwało to aż do  2007 roku. Banki inwestycyjne zaczęły wierzyć, że za pomocą złożonych produktów finansowych,  takich jak obligacje hipoteczne i instrumenty pochodne (derywaty), zdołają zmniejszyć ryzyko kredytowe, związane ze zwiększoną akcją kredytową. W rezultacie, w cały system finansowy można było wpompować więcej kredytów,  a świat Zachodu mógł nadal dobrze  żyć na kredyt.  W rzeczywistości, te ich poczynania przyczyniły się do rozprzestrzenienia ryzyka kredytowego na skalę globalną i kiedy nastąpił kryzys, dotknął on wielu krajów i wielu milionów konsumentów.

Same banki inwestycyjne zostały mocno ukarane ciężkim kryzysem. Lehman Brothers zbankrutował, Merrill Lynch i Bear Stearns nie miały wyboru, jak tylko przyłączyć się do wielkiego banku komercyjnego. Banki  inwestycyjne Goldman Sachs i Morgan Stanley zmuszone zostały do połączenia i utworzyły  normalny bank depozytowy.

2.Banki jako finansowe paliwo dla gospodarki

Banki tradycyjnie, od wielu stuleci, pełniły i nadal pełnią rolę strażników przepływu płatności, opiekunów gromadzonego bogactwa oraz,  poprzez udzielanie kredytów, dostawców paliwa finansowego dla gospodarki.

Rob Hazelhoff, prezes banku ABN w latach osiemdziesiątych mówił stale, że akcje bankowe są warte tyle, ile jego zobowiązania wobec klientów (depozytariuszy), z dodatkiem lukru.

Ale już z początkiem lat dziewięćdziesiątych, banki zaczęły działać nad zwiększeniem tej porcji lukru. Zaczęły dążyć do zwiększania zyskowności, aby poprzez wzrost cen akcji, przyciągnąć większą liczbę akcjonariuszy. Sami z tego brali obficie, korzystając z opcji na  akcje i nagród za dobre wyniki zarządzania, bo ceny akcji ciągle rosły. Interesy akcjonariuszy (właścicieli) banków  stały się ważniejsze od dbałości o interesy klientów.

Maksymalizacja zysku

W jaki sposób bankierzy  zwiększali rentowność ? Głównie poprzez stymulowanie wzrostu bankowości inwestycyjnej i komercyjnej. Banki europejskie chciały stworzenia Banku uniwersalnego, który byłby zdolny do świadczenia różnych usług pod jednym dachem.  W latach 90-tych żywiołowo zaczęto wprowadzać w życie koncepcję „bankassurance”, to jest połączenia pod jednym dachem działalności bankowej i ubezpieczeniowej, a w szczególności ubezpieczeń na życie i emerytalnych, których rozwój miał zabezpieczyć dopływ kapitałów na rynki finansowe. Tradycyjna działalności bankowa przynosiła stabilne, ale niezbyt wysokie zyski. Akcjonariusze uważali, że przez rozwój bankowości inwestycyjnej mogą spodziewać się większej rentowności z ich kapitałów. Tak myśleli przez dość długi okres czasu.

Zaczęli działać  ze zbyt dużym ryzykiem. Za pożyczone pieniądze  zaczęli łatać dziury, w celu zrównoważenia bilansu, a także  tworzyć skomplikowane, złożone instrumenty pochodne. Mistrzem w tej dziedzinie był bank ABN-AMRO. Albo też, korzystając z tego, że mogły pochwalić się dużą rentownością, kupowały depozyty, tak jak to robiły banki FORTIS i ING.

3. Parabanki

W ostatnich dziesięciu latach,  system instytucji finansowych na Zachodzie funkcjonował w taki sposób, aby uniknąć nadmiernej regulacji. Powołano do życia  parabanki, do których zaliczono mn. także fundusze hedgingowe, fundusze inwestycyjne tzw.private equity, spółki finansowe  i inwestycyjne,  w skrócie zwane SPV lub SIV,  w których banki  mogły „parkować”, poza swym oficjalnym bilansem, wiele ze swoich aktywów w formie różnych, najczęściej złożonych, instrumentów inwestycyjnych.

Wspólną cechą instytucji parabankowych było to, że ich działalność finansowana była przede wszystkim z pożyczonych pieniędzy. Organy nadzoru finansowego przeważnie słabo orientowały się, co robią instytucje parabankowe i jakimi kapitałami na rynku finansowym one obracają. A  obracały one kapitałami o wartości  wielu bilionów $ USA. W ten sposób przyczyniły się one do nadmuchania bańki spekulacyjnej. Te pozabilansowe instytucje parabankowe, wkrótce po wybuchu kryzysu finansowego zbankrutowały, i w ten sposób, ich właściciele, czyli banki, zostały zmuszone do ujęcia w swoich bilansach ich „zatrutych” aktywów.  Następnie spółki finansowe i fundusze inwestycyjne zaczęły przekształcać się w banki, wystąpiły o przyznanie  licencji na prowadzenie działalności bankowej w USA, oczekując  w zamian pomocy finansowej ze strony rządu.

Według wielu szacunków, jedna trzecia do połowy wszystkich funduszy hedgingowych nie przetrwała kryzysu. Jeśli chodzi o prywatne spółki kapitałowe (private equity), to oczekuje się, że uderzenie w nie jeszcze  nadejdzie. Ci, którzy przetrwają kryzys, będą  poddani surowszym regułom nadzoru i będą zmuszeni do prowadzenia działań bardziej transparentnych, tak jak o tym zdecydowano na ostatnim szczycie G20 w Londynie.

4.Nadzór finansowy  i jego zaufanie do samoregulacji

Błędy, popełnione przez instytucje rządowe, powołane do pełnienia nadzoru nad rynkami finansowymi, obecnie chętnie wytykane przez różnych krytyków, można streścić w trzech słowach:  samoregulacja, hazard moralny i tani pieniądz.

Samoregulacja nie jest wyłącznie obiektem ich zainteresowania, ale także państwa, jako głównego regulatora. Ale organy nadzoru zbytnio ufały w zdolność do samokontroli  i samoregulacji  sektora finansowego, nie bardzo więc wnikały, czy jego działalność jest zgodna z wieloma przyjętymi  uregulowaniami prawnymi. Wykazywały znikomą aktywność w dziedzinie śledzenia nieprawidłowości i przekroczeń prawa.

Hazard moralny to fenomen polegający na tym, że bankierzy korzystali z pokusy akceptacji większego ryzyka niż to było uzasadnione, ponieważ wiedzieli, że w razie  niepowodzenia lub klęski, będą mogli liczyć na wsparcie ze strony banku centralnego.

Tani pieniądz – to polityka stóp procentowych Alana  Greenspana. Była ona ważną, kto wie, czy nie najważniejszą przyczyną nadmuchania balonu spekulacyjnego. Na początku 21 wieku, po  tzw.kryzysie  dot.comów, stopy procentowe w USA zbyt długo były utrzymywane na bardzo niskim poziomie. Było to możliwe dzięki napływowi na Zachód  setek mld US$ oszczędności z Azji, głównie z Chin. Doprowadziło to do kolosalnego wzrostu płynności finansowej banków i mogły one, w USA przede wszystkim, ale także w innych krajach Zachodu, udzielać tanich kredytów, wręcz gratisowych.

A co zrobił nadzór bankowy,aby zapobiec nadmiernemu  „nadmuchaniu”  ich bilansów, poprzez niespotykany wzrost dynamiki akcji kredytowej ?  Wymagania co do poziomu kapitałów własnych, ustalone w tzw. porozumieniu BASEL 1, były  niewystarczające. Z tego powodu, ustalono nowe, wyższe wymagania w  porozumieniu BASEL-2, ale niestety, zostały one wprowadzone zbyt póżno. Przedstawiciele  instytucji nadzoru finansowego twierdzą, że często w przeszłości wskazywali na zbyt gwałtowne tempo wzrostu obligacji hipotecznych i kredytowych instrumentów pochodnych, ale ich interwencje były nieskuteczne, ponieważ  zbyt nisko oceniano  możliwy poziom ich dalszego wzrostu oraz obawiano się, że drastyczne kroki z ich strony mogą przyczynić się do obniżenia  stopy wzrostu gospodarczego oraz poziomu życia obywateli. Cdn

Tuntuu siltä, että Suomalaiset ovat aika hukassa näiden pikalainojen suhteen. Niitä tarjojataan ja markkinoidaan paljon, ja ihmiset ottavat niitä erittäin innokaasti. Onkin hyvä kysymys miksi ne myös aiheuttavat niin paljon ongelmia.

Pikalainaa ottaessa säännöt ovat simppelti. Saat täysin rahaa helposti ja nopeasti, mutta maksat siitä erittäin kovan hinnan. On vaikeaa kuvitella, että tämä olisi kenellekkään epäselvää. Siksi onkin outoa, että niin monelle syntyy luottohäiriö merkintä juuri näiden pikalainojen kautta.

Vaikuttaa kuitenkin erittäin oudolta että pikalaina jää maksamatta. Tähän on monta syytä, joista ensimmäinen on kahden viikon maksuaika (noin). Herran jestas, miten talous voi olla niin yllätyksellistä että kahdessa viikossa tilanne muuttuu dramaattisesti ja yhtäkkiä ei olekkaan sitä sataa euroa . Se on kummaa se, ja luulisi nyt että se jostain irtoaisi, jos vaikka jättäisi etelän matkan väliin.

No, toinen syys on juuri noiden lainojen pienuus. Miksi noin pieni laina voi aiheuttaa niin paljon maksuvaikeuksia? Jos omat tulot ovat alle 2000€ /kk eihän tuollaista lainaa pitäisi edes ottaa (siis noin kallista) ja jos toisaalta tulot ovat ihan hyvät niin luulisi että tollasen saa myös maksettua.

Over and out. Lukekaa vaikka pikalaina vertailu jos ei muuta tekemistä ole!

Wiele osób w 1999 zapisało się do OFE, bo taki obowiązek nakładała na nich ustawa (osoby urodzone przed 1969 rokiem). Pozostali, którzy mieli prawo wyboru  pozostania w starym systemie ZUS lub przystąpienia do  tzw.II filaru (OFE) – zrobiły to, kierując się głównie przekonaniem, że zgromadzone przez nich środki na przyszłą emeryturę będą mogły być dziedziczone. Oznaczało to, że jeśli emeryt nie wykorzysta ich w całości po przejściu na emeryturę,  to pozostałość pieniędzy na koncie emerytalnym dostaną osoby przez niego uposażone, tojest współmałżonek, dzieci lub inna rodzina.Takie rozwiązanie było głównym  motywem kampanii reklamowej i  kosztownych działań marketingowych, prowadzonych przez poszczególne PTE oraz Urząd Nadzoru  Ubezpieczeniowego , którym kierowała Pani Lewicka, w randze wiceministra. Podstawowe szkolenia prawników i kadry menadżerskiej z PTE odbywały się w ww. urzędzie, a następnie, w centralach PTE, organizowano szkolenia dla kadr, zajmujących się sprzedażą –inaczej mówiąc, werbunkiem klientów do konkretnych OFE.

W grudniu 2008 roku Sejm uchwalił, a następnie prezydent RP, Lech Kaczyński podpisał, ustawę o emeryturach kapitałowych, na mocy której wprowadzono rozwiązania przeciwne do założeń reformy emerytalnej z 1999 roku. Bowiem nie będzie emerytur małżeńskich ani dziedziczenia pieniędzy gromadzonych na indywidualnych kontach w OFE. Przyjęta ustawa nie przewiduje zapowiadanych uprzednio przez rząd emerytur małżeńskich i wyklucza dziedziczenie zgromadzonych przez lata środków pieniężnych w OFE. Ale ktoś z tych pieniędzy na pewno skorzysta. Tylko dlaczego nie najbliżsi emeryta?

Oszczędności przepadają

Ustawa mówi o dwóch rodzajach emerytur: okresowej i dożywotniej. Do pierwszej z nich będą uprawnione kobiety, które ukończyły 60. rok życia i zgromadziły w II filarze przynajmniej 20-krotność dodatku pielęgnacyjnego (w minionym roku wynosił on 163 zł). Emerytury okresowe będą co roku waloryzowane. Po osiągnięciu wieku 65 lat kobiety, razem z mężczyznami w tym wieku, będą przechodzić na emeryturę dożywotnią. Ta, niestety, nie będzie już waloryzowana.Pozostanie liczyć na wysokie zyski naszego funduszu emerytalnego, które mają ewentualnie zwiększać wysokość przyszłego świadczenia.

Co w sytuacji śmierci płacącego składki, jeśli umrze on przed osiągnięciem wieku emerytalnego ? Generalnie oceniając, ustawa stanowi, że  oszczędności te przepadają na rzecz ZUS, czyli Skarbu Państwa. Bowiem zgromadzone środki nie mogą  być dziedziczone przez współmałżonka nawet w przypadku, jeśli emeryt osiągnie wiek emerytalny, ale umrze jeszcze przed wypłaceniem pierwszej emerytury.Wcześniej były pomysły, żeby wprowadzić dziedziczenie emerytury, ale obecna ekipa z PO i PSL uznała, że byłoby to zbyt kosztowne dla budżetu. Trochę inaczej wygląda sytuacja,jeśli śmierć nastąpi w ciągu trzech lat od wypłacenia pierwszej emerytury.Wtedy, owszem, jest szansa na otrzymanie przez najbliższych tzw. wypłaty gwarantowanej. To jednorazowe świadczenie. Jego wysokość będzie zależała od daty śmierci emeryta. Jeśli śmierć nastąpi miesiąc po pobraniu pierwszej emerytury, wówczas wypłacona składka zostanie pomniejszona o 1/37. Każdy kolejny przeżyty miesiąc oznacza spadek wysokości ewentualnej wypłaty gwarantowanej o kolejną 1/37. Emeryt może wskazać osobę (uposażonego), która po jego śmierci ma otrzymać takie świadczenie. Jeśli tego nie zrobi, wystąpi domniemanie, że tą osobą jest jego współmałżonek.

Wypłata gwarantowana nie zmienia faktu, że gromadzone przez lata środki pieniężne w większości przypadków pozostaną poza zasięgiem najbliższych na wypadek śmierci emeryta. No bo jeśli umrze on tydzień przed wypłatą pierwszej emerytury (a osiągnie już wiek emerytalny), to ponad 30 lat „oszczędzania” przechodzi koło nosa jego najbliższym. Podobnie jeśli śmierć nastąpi po trzech latach pobierania przez niego emerytury. Wygląda więc na to, że „najbezpieczniej” dla żony jest, jeśli mąż umrze między 65. a 68. rokiem życia. W innym wypadku może zapomnieć o korzystaniu z pieniędzy, które przecież tworzyły dotąd część ich wspólnoty majątkowej.

Brak emerytury małżeńskiej dotknie przede wszystkim kobiety. Nie tylko dlatego, że statystycznie mężczyźni żyją krócej. Również dlatego, że zwłaszcza w polskich warunkach, to kobieta ma większe przerwy w pracy, a więc gromadzi w II filarze mniej środków. Wcześniej przechodzi na emeryturę, więc dodatkowo jej emerytura jest niższa. Świadomość zabezpieczenia na wypadek śmierci męża powodowałaby większy psychiczny komfort w podejmowaniu decyzji o rozwoju kariery zawodowej, z uwzględnieniem planowania powiększenia rodziny i wychowania dzieci. Pozostawienie jej bez pieniędzy z OFE po mężu tylko dlatego, że ten zmarł trzy lata za późno lub tydzień za wcześnie, ma nie tylko niewiele wspólnego z polityką prorodzinną, ale po prostu ze zwykłą sprawiedliwością.

Nie ma wątpliwości, że na takim kształcie prawa skorzystają głównie instytucje finansowe, przede wszystkim fundusze emerytalne, należące głównie do międzynarodowych korporacji finansowych.. Już dziś dysponują one ogromnymi kapitałami, które w znacznej części rosną także dzięki dużym kosztom obsługi, opłacanych z naszych środków. Czy potrafilibyśmy sami lepiej zaoszczędzić na swoją emeryturę? Nie ma wątpliwości, że tak. Wystarczy przywołać niedawne wyniki dochodzenia Komisji Nadzoru Finansowego. Okazuje się, że od 1999 roku fundusze zarobiły na naszych pieniądzach ponad 24 mld zł. I byłoby pięknie (bo to miało przekładać się na naszą emeryturę), gdyby nie fakt, że tylko wciągu ostatniego roku straciły niemal całą tę kwotę!

Przyjęta ustawa jest, niestety, kolejnym przykładem wprowadzania dziwnie rozumianej solidarności. System w obecnym kształcie ma zabezpieczać emerytury kolejnym pokoleniom. Niestety, kosztem własnej rodziny. W rzeczywistości natomiast gwarantuje funduszom emerytalnym dysponowanie potężnymi sumami, bez realnych właścicieli.

Z ubolewaniem należy podkreślić, że przyjęta ww. ustawa, burząca podstawy i motywację do oszczędzania na emeryturę u milionów oszukanych Polaków, spotkała się z nikłym zainteresowaniem w polskich mediach. Również tzw. znani polscy analitycy i ekonomiści, często w przeszłości pracujący na rzecz instytucji-właścicieli OFE, takich jak ING, CU, Amplico Life (AIG) oraz innych, rzadko wypowiadali się krytycznie o rozwiązaniach ww. ustawy.

Kuriozum owej reformy dopełnił Sąd Najwyższy, orzekając w 2008, iż składki OFE nie należą do jego członków, tylko do “systemu emerytalnego”. Jest zatem oczywistym faktem, że jeśli coś do nas nie należy, to nie można z tego tytułu spodziewać się gwarantowanych prawem własności, wypłat świadczeń w emerytalnych, adekwatnych do zgromadzonych środków na indywidualnym koncie przyszłego emeryta w OFE.

Inna reakcja nastąpiła w ubiegłym tygodniu, kiedy ministrowie Rostowski i Fedak ogłosili plany zmniejszenia przekazywanej składki do OFE z dotychczasowych7,3 % do 3 %. De facto zapowiedzieli, że zabiorą pieniądze z OFE.  Wówczas gremialnie odezwali się obrońcy pogrzebanej wcześniej, wskutek wejścia w życie ustawy o emeryturach kapitałowych, reformy emerytalnej, opartej na OFE. W mediach trwa niesłychana wrzawa w obronie OFE.

Minister Rostowski zapowiedział cięcia w zobowiązaniach Skarbu Państwa wobec OFE. Składka na OFE ma spaść z 7,3 % do 3 %. Ekonomiści wskazują krytycznie, że różnica pozostanie w kieszeni rządu, a nie podatników. Wylicza się zagrożenia,wynikające ze skoku na OFE  przez rząd, szczególnie pod katem stabilności na rynku finansowym. Zmniejszenie składki na OFE może spowodować zniszczenie zarówno rynku długu jak i rynku akcji. Bo jeśli rząd niewłaściwie przeznaczy tak uzyskane środki i nie trafią one do naszych kieszeni, do gospodarki i na rynek finansowy, nastąpi załamanie w procesach kreowania kapitału, a w konsekwencji, zagrożenie dla wzrostu PKB i realne zmniejszenie dochodów podatkowych. Może nastąpić wstrząs na rynku obligacji państwowych. Ze względu na mniejszy popyt na papiery rządowe, ich rentowność może rosnąć w krótkim, średnim i długim okresie, co zwiększa ryzyko wyprzedaży na tym rynku i może doprowadzić do trudności w zbywaniu kolejnych transzy długu państwowego. Tym samym może zwiększyć się też koszt kapitału.

Papiery dłużne, których nie kupią OFE, prawdopodobnie zakupią banki. W ten sposób banki będą miały mniej środków na kredytowanie przedsiębiorstw i klientów indywidualnych. Konsekwencją mogą być zatory płatnicze w realnej gospodarce. Należy zakładać, że OFE będą inwestować pomniejszone składki w podobnych proporcjach jak do tej pory, to znaczy dzielić je między rynek dłużny i akcji, aby ograniczyć ryzyko inwestycyjne, zgodnie z wymogami sztuki inwestowania.Warszawska Giełda, z powodu niższego napływu inwestycji, zatraci swą atrakcyjność dla polskich przedsiębiorstw, szukających finansowania swego rozwoju na giełdzie.

W tym miejscu należy podkreślić, że oświadczenie ministra Rostowskiego nastąpiło w momencie, kiedy Skarb Państwa wystawił na sprzedaż GPW. Należy oczekiwać, że projekcje finansowe i oferty potencjalnych inwestorów mogą być  niższe od oczekiwanych .Zapowiedziane zmiany  mogą też uzależnić Polskę od konieczności finansowania naszego długu wewnętrznego za granicą,. Co może zwiększyć ryzyko gwałtownych zmian kursu polskiej waluty.

Z ubolewaniem należy stwierdzić, że kolejny polski rząd, osłabia znaczenie gospodarcze  ważnych instytucji w systemie finansowym państwa, aby tylko zaspokoić  bieżące potrzeby budżetu, bez  uwzględnienia długoterminowego interesu ogółu  podatników, i interesu społecznego, polegającego na stabilizacji rozpoczętych niedawno reform.

I nie należy się dziwić, że rząd wroku 2009, postanowił zrobić skok na kasę samych OFE. Jeśli w grudniu 2008 roku udało się, aby 13 milionów pracowników pozbawić ich własnych pieniędzy, zgromadzonych na kontach w OFE, i to prawie bez protestów z ich strony, to dlaczego nie można spróbować tego samego posunięcia wobec kilkunastu instytucji finansowych, które pełniły rolę pośrednika w gromadzeniu i inwestowaniu składek. Tego rodzaju działanie,niekiedy nazywane potocznie „zaborem mienia” (oczywiście po pretekstem troski o przyszłych emerytów), może pozwolić jeszcze, aby  przedłużyć, choć o parę lat, obecne rządy POPiSu, wygrać kolejne wybory, w tym i te prezydenckie, a potem „jakoś to będzie” lub inaczej, potem to się  dokona „nowej reformy”, także w imię „ dobra przyszłych emerytów”.

Zwykłych obywateli, członków OFE, nie powinna w ogóle obchodzić ta  ostatnia awantura na linii rząd-OFE,  zwłaszcza, że nie dotyczy ona już pieniędzy, będących własnością emerytów. Im pozostanie jedynie nadzieja, że być może w przyszłości do władzy w RP dojdzie inny rząd, który odda członkom OFE zagrabione przez “system” składki, aby oni sami mogli zadbać o swoją emeryturę. Z chwilą gdy środki te trafią z kont OFE do ZUS, ich ewentualne odzyskanie nie będzie już praktycznie możliwe.

Ikasle agurgarriok:

Hemen daukazue KOOPERATIBISMOAri buruz egingo dugun ebaluazioa. Webquesta arretaz irakurri eta bertan eskatzen dana aurkeztu beharko didazue. Lasai egon, momentuz ez duzue aurkeztu behar.

KOOPERATIBISMOA – WEBQUESTa

Honekin batera Kooperatibismoari buruzko bideo bat gehitu dut norbaitek honi baruz sakondu nahi baldin badu. Dena den GIZARTEA deritzon etiquetan Kooperatibismoari buruz gauza baliogarri asko irakurri ditzakezue.

Dla tych co wierzą, że obecny kryzys już się skończył i wszystko będzie dobrze (tak jak zwykle) polecan film o wspaniałym życiu bogatych amerykanów. Niestety wszyscy oni żyli ponad stan przez długie lata i teraz muszą za to zapłacić.
Oglądając taki materiał zastanawiam się jak to się skończy w Polsce. Jak wiele stracimy.

Pewnie z wielu Państwa zastanawia się o co chodzi.. I słusznie:

Źródło

Nasz jaśnie panujący rząd doszedł najwyraźniej do wniosku, że “przyznane” nam limity CO2 okazały się być na tyle duże, że można nimi szastać na prawo i lewo.. No cóż jakoś w końcu trzeba “załatać” przyszłoroczną dziurę w budżecie.

Brawo!

Jakże to dalekosiężne, strategiczne i przemyślane posunięcie!

Choć z drugiej strony.. w sumie racja.. cały ten tzw “zapas” nie jest nam przecież do niczego potrzebny, w końcu cały nasz przemysł i energetyka oparte są wyłącznie na energii odnawialnej..

PS. A tymczasem..

,,Komisja Europejska znacząco zmniejszyła limit emisji CO2 dla Polski na lata 2008-2012. Polska w drugim Krajowym Planie Rozdziału Uprawnień do emisji dwutlenku węgla (KPRU 2) wystąpiła o uprawnienia do wyemitowania 284 mln ton CO2 rocznie. Komisja Europejska zadecydowała o obcięciu proponowanego przez polskie Ministerstwo Środowiska limitu o 76 mln ton rocznie.,,

Aurrerantzean piratek euren burua armaz defendatzeko eskubidearen alde egin du Patxi Lopezek. Edo bestela esanda, Lehen Munduak Hirugarren Munduari lasai lapurtzerik ez daukanean, Lehen Munduko piratek indarkeria legez erabiltzeko eskubidea behar dute. Holaxe jokatzen zuten garai bateko kortsarioek, euren Errege-Erreginen alde legez lapurtzeko eskubidea zuten piratek. Orduan Europako herri boteretsuen arteko lehia zen, Amerikari ostutako aberastasunen lehian. Egun, ordea, arpilatutako, jipoitutako herriei aberastasun naturalak lapurtzerakoan Europako herri guztiak ados: bidal ditzagun gure itsas-armadak gure lapurrak defendatzera! Badakit Euskal Herriko jende askori ez zaiola lar gustatuko ikuspuntu hau baina…, bada garaia zertan dihardugun hausnartzeko.

Zuek denok, zuen pribilegioei errugabeen odolaz defendatzen dituzuenok, moral bakarra dirua duzuenok, zuen ongizate huts eta neurririk gabeari eusteko mundu honetako deseredatuak gupidarik gabe larrutu edo akabatzen dituzuenok, jabetzaren gezurra saltzen duzuenok, indarkeria mota oro sustatzen duzuen burges hiltzaileok; baita zuek ere, ezikusiarena eginez sarraskiaren partaide ez zaretela uste duzuenok, lan zikina besteei utziz eroso bizitzeko eskubidearen jabe sentitzen zaretenok, GKE-ei diru apurtxoa emanez etengabeko lapurreta zuritzen duzuenok, burgeskerian eroritako langileok; garai batean mundu hobe eta bidezkoarekin, bakearekin, gosearen amaierarekin amesten zenuten haurrak izan zineten; edo hori esan zenuten eskolan, behintzat. Non geratu ziren haur horiek? Ala ordurako demagogia eta zuzentasun politikoa ondo ikasitako ume otzanak baino ez ziren? Noiz hil zenuten betiko berdintasun sena zuen bihotzetan, inoiz izan bazenuten? Noiz jarri zenizkieten zapia begietan eta kotoiak belarrietan zuen barneko haur horiei? Zeuek zaretelako munduari horrela iraunarazten diozuenok eta orain zuen haurrei gezur berberak saltzen dizkiezuenok, euren gurasoen bihotz onean sinets dezaten, mundua holakoa berez dela irents dezaten, mundua aldatzeko zerutik iritsitako indar ezezagunen batek etorri behar duela barneratu eta otoitzetan zuen kontzientzia garbi dezaten, txiroa izateko errua txiroena dela eta zuen karitateari esker salbatzen direla sinets dezaten, zuen bideari jarraituz ezer txarrik egiten ez dutela pentsa dezaten, eurak ere, munduko zapaltzaileak izanda, salbatzaile senti daitezen. Hurrengo hiltzaileak izan daitezen, zuen oinordekotzak bermatutako pribilegioei esker.

Todos vosotros, que defendéis vuestros privilegios con la sangre de inocentes, cuya única moral es el dinero, que despellejáis o elimináis sin piedad a los desheredados de esta tierra para mantener vuestro vacío y desmedido bienestar, que vendéis la mentira de la propiedad, asesinos burgueses que promovéis todo tipo de violencia; y también vosotros, que creéis que mirando para otro lado no sois participes de la masacre, que os sentís dueños del derecho de vivir cómodos dejando a otros el trabajo sucio, que justificáis el perpetuo robo dando unas moneditas a las ONGs, trabajadores con sueños de burgués; fuisteis niños que en un tiempo soñaron con un mundo mejor y más justo, con la paz, con el fin del hambre; o al menos eso dijisteis en la escuela. ¿Dónde quedaron esos niños? ¿O ya entonces no erais más que dóciles niños con la demagogia y la corrección política bien aprendidas? ¿Cuándo asesinasteis el instinto de igualdad en vuestros corazones, si lo tuvisteis alguna vez? ¿Cuándo pusisteis la venda en los ojos y los algodones en los oídos de esos niños? Porque sois vosotros quienes mantenéis el mundo tal cual y quienes vendéis ahora las mismas mentiras a vuestros hijos, para que crean que sus padres tienen buen corazón, para que traguen que el mundo es así de por sí, para que interioricen que para cambiar el mundo debe llegar alguna fuerza desconocida del cielo y limpien en sus rezos vuestra conciencia, para que crean que la culpa de ser pobre es de los pobres y que se salvan gracias a vuestra caridad, para que piensen que siguiendo vuestro camino nada malo hacen, para que ellos mismos, siendo los opresores del mundo, se sientan salvadores. Para que sean los próximos asesinos, gracias a los privilegios garantizados por vuestra herencia.