Het was een traditie die een paar jaar stand hield. Met een paar vrienden wijn kopen in de Elzas en in dat weekend een beetje lanterfanten door de pitoreske dorpjes en veel zuurkool eten.

Tijdens één van die weekenden kwam ik terecht in het dorpje Rorschwihr en liep daar tegen de Riesling aan, die de rest van mijn leven bij me zou blijven.
Een krachtige, pittige, scherp zure Riesling.

Alleen het etiket deugde niet. Zoveel engeltjes als er oppasten, zoveel dwarrelden je ongegeneerd tegemoet.
Jaren na mijn eerste kennismaking liet een toenmalige collega me een wijnetiket zien. Een vriendin van hem was een wijnimport begonnen en was van mening dat een etiket van een heerlijke wijn die nog niemand in Nederland kende, echt anders moest.

Verbaasd keek ik naar mijn engeltjes.
Het voelde als een grote kans.
Ik vertelde hem niets van mijn geschiedenis en gaf met een door hem gevoelde authoriteit aan hoe het etiket er uit zou moeten zien.
Strak, zakelijk en een beetje streng, net als de wijn, die hij me liet proeven.

De familie Engel nam het advies over en sindsdien zijn de engeltjes gevallen.
Op één na, die staart met nog steeds brutaal aan, iedere keer als ik een fles open.
De oude Fernand Engel kon het niet over zijn hart verkrijgen, en liet er eentje leven.

Om de Quinzaine Française Antwerpen (QFA), de Franse Tweeweekse, af te sluiten, was er op de Grote Markt een Aquatique Show International uit Straatsburg. Vuurwerk, maar dan met water en bewegende beelden.

Bekijk het album. Wij hadden meer geluk met het weer. Alleen onder-, boven- of ‘zijtitels’ ontbraken. Frans met een Elzas-accent is niet zo verstaanbaar voor de meeste Antwerpenaren.

Ooit waren Maya en Willy typische backpackers geweest, gewapend met Lonely Planet en rugzak van de Decathlon. Ze lieten hun rug tot in de derde graad verbranden al snorkelend voor de Mexicaanse kust, hingen met hun hoofd vol onbedoelde doodsvoorachting uit nieuwsgierigheid vlak boven een pofadder die ze in het wild op weg tegenkwamen in Zimbabwe en gingen op de vuist met twee Chinezen die hen wilden voorbijsteken op weg naar het gebalsemde lijk van Mao. Nadien wendde de steven drastisch richting Belgische kust (altijd in de slechte maand), omdat het kroost nog te klein was, en de vers gemetste bakstenen moesten worden verteerd. Vorige zomer vingen ze een nieuw gezamenlijk reistijdperk aan: dat van de autovakanties. Met een rokende motorkap strandden ze toen vlak voor de Gotthardtunnel op een pechstrook, om de reis nadien in een veel kleinere vervangwagen van de VAB verder te zetten, tot de nok gevuld met slaap- en rugzakken, picknickmand, pispot, de gitaar van Willy, een tiental opblaasbare zwemattributen, regenlaarzen, zwemsandaaltjes, papflessen, buggy, reisbed en een grote groene legerkoffer met al de andere dingen die een mens nodig zou kunnen hebben op campingvakantie (bijgenaamd ‘de rotkoffer’ ). Dit jaar kon het reisbedje al thuisblijven, maar was het bagagevolume verder min of meer gelijkaardig. Maya en Willy hadden op voorhand beslist om de reis naar het Gardameer in twee etappes af te leggen, een doorwinterde ‘tourist’ lacht daarmee – Maya had al gemerkt dat er veel machismo heerst onder de autotoeristen, ze had mannelijke collega’s wel eens horen pochen over het aantal kilometers dat ze erdoor draaiden. “Tot in de Provence, zonder stoppen, om vier uur met een pastiske aan het zwembad…”

Maya, Willy en de kinderen zouden de nacht doorbrengen in het Elzasser dorpje Rouffach. Na wat gesurf had Maya daar een hotelletje gevonden met familiekamers aan de redelijke prijs van 70 euro/nacht. Ze vertrokken op een zondagmiddag, rond de middag, no stress. Rustig gleed het landschap voorbij, eerst de Ardennen, dan Luxemburg, dan de troosteloze geelbruine kerk naast de autosnelweg in Thionville. Het oriëntatievermogen van Willy had de vorm van een onberispelijke, maar vergevingsgezinde vrouw, nooit nam ze het je kwalijk als je niet naar haar luisterde, zijn Gerda Pieterse uit Scheveningen. Ergens voor Metz openden de De Bie’s hun picknickmand: koude aardappeltjes met een coulis van verse tuinkruiden, schijfjes tomaat, een gehaktbroodje en wat hardgekookte eitjes, en als toetje een vers fruitslaatje. Even later snorden ze weer verder door het slaperige zondagse landschap. Tijd voor een spelletje: “Wie drie groene auto’s ziet, krijgt een tic tac!” De buit was snel verdiend en het was weer even stil op de achterbank. Plots klonken alarmkreten op uit het autostoeltje van Gaston (3j). Verveeld vroeg Maya wat er scheelde: “Ik heb een tic tac in mijn neus.” jammerde hij. “Maya veerde op en ontdeed zich snel van haar autogordel, waardoor er meteen een vervelende reeks ‘pong’geluiden door de wagen gonsde. Op haar knieën op haar eigen autostoel zittend, demonstreerde ze aan Gaston dat hij de tic tac uit zijn neus moest blazen, waarop ze nadrukkelijk lucht uitblies door haar neusgaten. In plaats van te blazen, inhaleerde Gaston fors. Paniek sloeg Maya om het hart, triestige Franse onderkomen ziekenhuizen gevolgd door kwaaie Franse dorpsdokters die niet tijdens hun zondaglunch wensten te worden gestoord spookten al door haar hoofd. Snel pakte Maya een zakdoek, hield hem aan Gastons neus en ordonneerde hem om zijn neus te snuiten. Ondertussen bleven de pong-geluiden monotoon doorgaan. Gaston snoot gedwee, eerst de ene kant, dan de andere. Maya trok snel de twee van vers snot aan elkaar plakkende zakdoekhoeken uit elkaar, monsterde het slijm en ontdekte een half afgezabberd stuk tic tac. “Nie meer doen eh!” sprak ze met haar vinger in de lucht nog vermanend, waarop Gaston met grote ogen vanonder zijn krullenbol alleen nog maar ernstig ‘ja’ kon knikken

De gps gaf aan dat Rouffach in zicht was. Het was bijna zes uur. “Is er een restaurant aan het hotel?” vroeg Willy een beetje bang, nadat ze door het dorpje waren gereden waar alles potdicht was. “Ik denk het wel,” wist Maya niet met honderd procent zekerheid. De weg voerde langs almaar kleinere baantjes midden tussen de wijngaarden. “Kijk Lea, die plantjes die in streepjes op de bergen staan, dat zijn ‘wijnranken’, of ‘druivelaars’, en alles samen vormen ze een ‘wijngaard’.” Het kind viel meteen volgzaam in de leerling-rol. Na nog wat slingerende baantjes bereikten ze een bedrijvig uitziend landgoed. Er stonden veel wagens, het leek of er een groot feest aan de gang was. Twee grote gebouwen stonden tegenover elkaar. Maya gokte op het meest zakelijk uitziende: “Dat zal het hotel wel zijn.” Achter de receptie stond een besnorde man. In haar beste Frans stak ze van wal: “Bonsoir, on avait réservé une chambre pour ce soir..” “Désolé madame, mais il n’ya pas question,” onderbrak de man haar kortaf, “L’Hôtel est complet.” “Mais j’ai réservé…” begon Maya uit het lood geslagen. “Je rigole, madame De Bie, vous êtes bienvenue, voici votre clé, c’est la chambre 40,” plots een en al vriendelijkheid. Voor de tweede keer opgelucht die dag stapte Maya met de sleutel naar buiten. De man had haar verder nog geïnformeerd dat het restaurant aan de overkant was en dat de kindermenu’s gratis waren. Glimlachend liep Maya naar de gezinsauto. “Stap maar uit, het is hier!” wees ze de weg naar de kamer. Nadat ze het speeltuintje nog had ontdekt, kreeg het hotel meteen de rang van ‘tourist heaven’ in haar hoofd, compleet met schalkse herbergier.

De kamer gaf een prettige eerste indruk met lederen fifties stoeltjes, een stapelbed voor de kinderen, een telefoontoestel met draaischijf (iets wat de kinderen nog nooit hadden gezien), een ligbad en licht roze handdoeken met ingeweven ‘Hotel du Bollenberg’ letters. Een nacht later kenden ze ook de keerzijde van de authentieke fiftieslook: het bed was volledig doorgezakt en geen een van de twee had goed geslapen. Ook de speeltuin was een gevaarlijk zootje gammel oudijzer. Het ontbijt sloegen ze over, ze verkozen nog wat van het overgebleven gehaktbroodje te eten met een al iets minder verse boterham en vertrokken.

Nog 600 km tot Camping Eden.

Sinds een paar uur ben ik terug in Vlaanderenland. Morgen een kort reisverslag van de uitstap naar de Elsaz, waar ik o.a. een gesprek had met Robert Spieler van Alsace d’Abord en het recent gevormde Nouvelle Droite Populaire.

Vorig jaar bezocht ik de redactie van de communistische Franse krant l’Humanité, in Saint Dennis. Een imposant maar koud gebouw ontwierp door de Braziliaanse architect Oscar Niemeyer. Nadat ik alle etages zag, nodigde me de gids uit om in de kantine te lunchen.

Een kale kantine, op z’n Niemeyers. Het was bijna leeg. Er hingen een man of drie in de bar. Éen uur ’s middags even een wijntje voor de lunch aan het zopen. De gastheer vroeg aan de chefkok wat het menu van de dag was. Vervolgens bestelde hij een witte wijn voor zichzelf.

Voordat ik tijd had om iets te bestellen, wees een journalist naar de man achter de bar aan en vol enthousiasme (een misschien flinke trek) zei:

- Vandaag kookt hij voor ons iets heel bijzonder en typisch Frans. Wat wij straks gaan eten kan niet anders dan dat zijn.
- Wat gaan we eten? – vroeg ik.
- Aardappel met zuurkool en worst, dat heb je nog nooit gegeten hè?
- Nee, dat heb ik nog nooit in Frankrijk gegeten, antwoordde ik.

Ik denk dat ik mijn wereldje moet uitbreiden…

Als iemand je een week op voorhand verteld dat je dag op dag een week later geen boterhammetjes maar wel Baeckeoffe als avondmaal zou hebben en je van de ene dag op de andere in het Europees Parlement zou rondlopen, dan zou je die persoon wel eens voor gek durven verklaren. Toch gebeurd het.

Van de ene dag op de andere zit je op de bus richting Straatsburg, waar op dat ogenblik, we schrijven donderdagochtend, 13 december jl., de maandelijkse plenaire zitting van het parlement zal doorgaan. Het is met andere woorden, om het in EU-jargon te zeggen, Straatsburgweek. Heel het Europees parlement, normaliter gehuisvest in onze hoofdstad Brussel, verhuist dan met zijn hele hebben en houden naar Straatsburg. En dat voor amper vier dagen, van maandag tot donderdagavond, al vertrekken de meeste parlementsleden, aldus socialitisch parlementslid Mia De Vits, al donderdagnamiddag.

En dat klopte. Toen we tijdens ons bezoek aan het parlement vorige week donderdag, op uitnodiging van Mia De Vits en SPa-Gooik-Pajottenland, even gingen bijzitten in de plenaire zitting, op de publiekstribune van het halfrond uiteraard, was daar nog slechts een handvol parlementairen in een race tegen de klok aan het debateren. Onderwerp van het moment, de Europese betrokkenheid in de kwestie Oost-Tsjaad (en Darfoer) en vrouwenrechten in Saudi Arabië. Niet meteen de onderwerpen waar de meeste Europese politici warm voor lopen.

Leuk omzien was de strikte reglementering waar massademocratie toe leiden kan. Middels een vorm van scorebord zien de parlementairen hoeveel tijd ze krijgen in het debat. Nou ja, als tussenkomsten met een limiet van 1 à 2 minuten, daarna gaat de microfoon onherroepelijk uit, tot een levendig debat zouden kunnen leiden. De democratie heeft zo haar grenzen, althans toch in de praktische uitvoering van het democratisch debat.

Toch interessant om zo het parlement eens tijdens de werkuren te zien. Hoedje af ook voor de simultaanvertalingen die door enkele tientallen tolken voorzien worden. Het zijn die stille werkers die deze Europese carousel draaiende houden, zoveel is zeker. Een beroep met een toekomst ook, als we de tourguide mogen geloven. De Europese instellingen zitten nu eenmaal vast aan de bepaling dat iedereen in de EU in zijn haar, officieel erkende taal, voorzien wordt van alle mogelijke informatie en zich ook zo mag uitdrukken. Vooral mensen die naast de drie grote Europese talen, Engels, Frans en Duits ook een aardig mondje Maltees, Gaelic of Hongaars praten zijn van harte welkom. Waag uw kans!

Straatsburg is echter meer dan het Europees parlement. De stad, gelegen op de grens tussen Frankrijk en Duitsland, heeft, om het in reisgidstaal te zeggen, een rijk verleden en herbergt een schat aan pitoreske plaatsjes die zeker en vast een bezoekje waard zijn. Petit France, de kathedraal, al was die naar onze smaak een slechte poging aan bouwKunst te doen, de schilderachtige straatjes met vakwerkhuisjes, allemaal is het zeker eens de moeite waard. Voor wie echter liever in Europese sferen blijft vertoeven is er bovendien ook nog het Europese hof voor de Rechten van de Mens, de Raad van Europa en de zetel van Arte, om het eens over Europese grensoverschrijdende televisie te hebben.

‘S avonds, wanneer men de koude en de gure Elzasser-wind ontvlucht, kan men in de vele restaurants zich te goed doen aan een vreemd allegaartje van streekgerechten men hoogst bevreemdende namen en smaken. Voor men het weet eindigd men dan met een Baeckeoffe; een stoofpot van varken-, runds en schapenvlees in een zee van Riesling. Op zich geen slechte, maar toch een weinig gesophistikeerde keuken. Opletten is het wel geblazen met betrekking tot de financiële kant van de zaak. Straatsburg blijkt een vrij prijzige stad te zijn, waar het, om het met de gevleugelde woorden van een medereiziger te zeggen, voor een student onmogelijk is om zich u te drinken. Drie Euro voor een klein, doorsnee pintje, na het parlement is dit zonder twijfel de meest beklijvende herrinnering aan deze Straatsburgweek…