Scratchings, scrapings, filings, movements, symmetries, births, miscarriages, dirt, ancients, forms, loves, desperations, whys, for-whats, whens, wets, crackles, callouses, dusts, tans, barriers, highs, flows, echoes, quiets, looks, blinds, hurts, forces, bends, times

An appropriate viewing considering the previous mind-barf on the nature of art: La Belle Noiseuse is a film that shouldn’t be categorized too quickly, since it is so much. In a way, it’s all in the title: “the beautiful nuisance/annoyance.” Very loosely based on a Balzac novel, was expecting something much more in the vein of melodrama, based on this present reading. Either that mode doesn’t apply to that novel, or Jacques Rivette made some significant changes in his adaptation. This is a film on the process of art, in a sense a lengthy pastiche of the labor (as in, giving-birth-to) of paintings. Rivette holds his camera on the sketch paper or canvass from the first abrasions of pen or brush on through the form taking full shape, most often giving little comparative screen time to the model inspiring the representation. The interior of the artist is on vivid display as the vision moves from subject to the new object. This is an anti-biopic, though rooted in a real history. Only five days are contained in the film, and they build a climax and an anticlimax to the end of the painter’s career. He proclaims his death a byproduct of his final masterpiece, a masterpiece that we never see on account of its unveiling of the souls of the artist and the model. It is hidden, walled up, but deliberately not destroyed. He commands the only one who knows its location, a child, never tell of it, even when he is gone. For what is it hidden, not destroyed?

A faux masterpiece is presented in the stead of the true one. It masquerades as the real and masks the image of the artist’s wife and former model, now erased, covered. The real piece is hidden, masked by brick, an ancient façade or façade of the ancient. The wife is too holy, the model is desacralized. Ten years of inactivity follow the artist’s inability to finish his masterwork, the beautiful nuisance that tortures him and is impossible to finish. A cold life in a chamber-filled castle with the woman he loves too much to paint replaces his creative life. Outside the chateau French insects creak, croak, and croon, adding an ambiance of anxiety, as if in the pangs of birth. Is there no music until the end? The “music” is rich and uncomfortably present, but the instruments are the painter’s, and the silence of the studio. Rivette is not the manipulator that his painter is, shaping, misshaping, forming and malforming his object into contortions too perfect and imperfect. She is crucified throughout and he is the god who does more than allow it. A necessary evil? A microcosmic sadist? He is tortured at least as much as he tortures; his torturing of her is incidental, not pleasured in.

The beautiful annoyance is not only within the film; it is the film. Discourse falters. Tropes, patterns, styles, themes – they are inadequate. This is not so much a “big” film as a wide one. How do you summarize a landscape? Photos of horizons are injustices. The event is too palpable, visual, earthy to be cluttered up by words, so why should one stoop to them to describe it?

Gia regista dell’inquietante horror  Calvaire , sua prima pellicola,Fabrice Du Welz torna a far parlare di se e dimostra di essere un autore di grande interesse anche con questo Vinyan .

Il film è un viaggio e allo stesso tempo un’avventura allucinante di una coppia di occidentali alla ricerca di quel figlio perso nello tsunami2004 , ma cui corpo non fu mai ritrovato.Questa ricerca ad un certo punto li condurrà in un’isola mistica e misteriosa che gli segnerà profondamente lo spirito.Film , Vinyan, interessante e di splendida fattura per realizzazione e immagini, che in se sopratutto porta temi di spessore come la famiglia , l’affetto materno e la speranza  tipica degli occidentali, qui tutta concentrate in 1 e 30 di pellicola.

Voto 7,5

Existem pecados infindáveis no mundo. O desprezo por La Course du Lièvre é um dos mais enigmáticos. Por que este filme não é incluído entre os melhores policiais dos anos 70? Aliás, por que não é incluso como um dos melhores policiais não só dos anos 70, mas de sempre? Por que não é apontado como brilhante na forma que mistura David Goodis, Sergio Leone, Marcel Proust e Lewis Carroll? Por que desprezam um filme neo-noir narrado como se fosse um western escrito por um poeta? Por que não é apontado como melhor filme de René Clement quando é superior a outros mais famosos do diretor? Por que ninguém menciona que a trilha sonora deste filme é a melhor composta por Francis Lai em toda sua carreira? Por que não tem gente se debulhando em lágrimas por ser a última colaboração da clássica duplinha motherfucker Ray-Ryan? Pai, perdoa-lhes, porque não sabem o que fazem.

Nota: Vi este filme ontem e tive que compartilhar com o mundo a minha empolgação, mas o recesso continua.

Parents looking for a missing child are led into a strange and dangerous netherworld in this thriller. Jeanne (Emmanuelle Beart) and Paul (Rufus Sewell) are a wealthy couple who were in Thailand helping to establish an orphanage when the 2005 tsunami leveled the island. Jeanne and Paul had a young son who disappeared in the storm, and since his body has never been found, Jeanne holds out hope that he might still be alive, a hope that becomes a desperate concern when she sees a video of children being held by kidnappers in Burma which shows a child who looks like her boy. Eager to find out the truth, Paul pays a hefty fee to local outlaw Mr. Gao (Petch Osathanugrah) to escort him and Jeanne into a forbidden zone known only to Thailand’s criminal underclass near the Burmese border. Jeanne and Paul soon find themselves out of their depth in a strange land they do not understand where dangerous men commune with the spirits of the dead. The first English language project from writer and director Fabrice du Welz, Vinyan was an official selection at the 2008 Venice Film Festival

Alice和Vincent 是隔壁鄰居, Alice一直窺探Vincent 的生活, 發現他一直在尋找殺死其妻的的士司機, 一個穿紅色風衣,戴大顆白石戒子,的士身被劃破的的士司機. Alice想接近Vincent 而引誘的士司機 Roger,穿上穿紅色風衣,戴大顆白石戒子,將其的士故意劃破. 設計兩人見面. Vincent 以為捉到是兇手,將Roger打暈,放入車后,推車入河,以為殺死殺妻兇手, 而放開舊事和Alice走在一起. 三年後Roger重現在Alice面前,要帶她到別處生活, Alice在公路上殺死Roger

Nathalie is a 2003 film by Anne Fontaine (Dry Cleaning, My Father and I), starring Fanny Ardant, Emmanuelle Béart and Gérard Depardieu. It is a sophisticated attempt to look at the ways people betray each other, based on the murky dynamics of a long term marriage, but I would recommend it only to dedicated fans of the director or stars. Much more successful in my opinion is La Séparation, a 1994 film by Christian Vincent. Not that Nathalie is a bad film exactly, but its flaws get in the way.

For one, the script (rewritten by Fontaine) is propelled by a relentless series of coincidences, the kind of thing that gives melodrama a bad name. It all starts when Catherine (Ardant) the fond wife of Bernard (Depardieu), a highly mobile Parisian businessman, finds his mobile phone which he has left lying around the home (that carelessness must have stuffed up his day). Like any good wife would, she goes through and reads his messages. Instead of boring business stuff, she finds a message from someone he has spent the night with who politely thanks him for the sex. Now if husband and wife had been playing mind games with one another we might guess Bernard has left his phone at home on purpose and that the message might or might not be genuine. But they are shown as a long term couple, with their sex life taking a lag, whom are genuinely fond of one another. So its one of those just happened scenarios: phone just happened to be lying around, wife just happened to read the messages, one just happened to be about the husband’s infidelity. Catherine is distraught; she drives home from work, stops to think things over, and just happens to find herself parked outside a bar/brothel with a flashy neon sign, where she sees a prostitute say goodbye to a client. She enters, is approached by a prostitute called Marlène (Béart) whom she hires to seduce her husband, under the name of Nathalie. We might imagine all kinds of reasons why, but the film doesn’t tell us.

This series of events I call plot devices, unlikely events which are cursorily said to have taken place so that the situation the author is really interested in can be set up. Some will be able to view so far and say, “Ah, the French, so impulsive…”. Me, I’m wondering why nobody has left me a message on my phone thanking me for the sex. And I’m damn sure I’ll take it with me, in case they do (more useful if you have the thing with you anyway). And are brothels really so up market as all that in France? I got annoyed at what I saw as careless scriptwriting.

Another bother was the acting. I know that Depardieu, Béart and Ardant are good actors, but here they were monotonous. Ardant, betrayed by her husband as she supposes, never tries to find out why. Instead she spends most of the film with a look of suffering on her face. It’s well done; you know what she’s feeling. Only, it would be a relief if she would get angry, sarcastic, bitter, depressed, self pitying, try to win Bernard back by looking seductive – after an hour of watching her suffer I found myself getting impatient with her. Depardieu plays a self depreciatory (!) man clumsily fond of his wife and pitifully anxious about her. He spends the film that way, and only the fact that we don’t see much of him makes him less monotonous than the other actors. Béart has a role with some development, as the bi-sexual hooker who falls for Catherine, strings her along by talking dirty about what she and Bernard get up to, and gets dumped in the end. She gets to show what’s going on between her and Catherine while talking about herself and Bernard, which is interesting.

I found myself unsure what the film was focusing on as I watched. Apparently about the marriage of Catherine and Bernard, but is it really about the relationship between Marlène/Nathalie and Catherine? Or was the director/screenwriter trying to give equal billing to her three major stars? There was some rough editing towards the end of the film, with scenes involving Béart which were not long enough to be establishing, the kind of shots that left me wondering, now what was that supposed to be about? I imagined a film about an unfulfilled housewife who turns to a lesbian love affair which had been sanitised by removing the scenes of two women making love and tacking on a conventional ending. The ending came out of nowhere and seemed to have little to do with the body of the film.

Watch the film if delving into relationship politics is your cup of tea. Maybe you can review it  and resolve some of my doubts.

……They’re there to be enjoyed” Ellen Von Unwerth

I love photographs. LOVE them. Photography is by far my favourite artform, and one of the many things I want to be able to do better.

I can spend hours thumbing through pages of photographs, looking at the composition, the subject, the light…

And if I had to choose one female Photographer to take pictures of me? It would be this lady – Ellen Von Unwerth.

Born in Germany in the 50’s, Ellen worked for the circus as assistant to the knife thrower before being spotted by a model agent in Frankfurt. After 10 years she swapped sides and began a new career as a Photographer, and I’m bloody glad she did.

Her pictures make me smile. There is a playfulness in each and every one, whether she’s shooting major celebrities or heading of down her favoured S&M route. The pictures are classy and fabulous…so I have all her books on order!

So before I get myself out into the sunshine to do absolutely nothing by the river for a while, I wanted to share these gorgeously amusing images that brought a smile to my face this pointless Saturday morning…

All images by Ellen Von Unwerth

A Mélanie Laurent:

Mélanie. Chérie. Tout va bien! Tu as un joli César sur ta cheminée. Tu as ébloui les cannois en dansant comme une dinde avec Quentin Tarantino sur les marches du palais des festivals. TARANTINO, Mélanie! Le mec qui a fait PULP FICTION. A Cannes! Le festival! Parce que tu joues dans son film! Avec BRAD PITT! Tu vois ou je veux en venir? Non? Ce que j’essaie de te dire Mélanie, c’est que le succès est là. Il ne vas pas s’envoler comme un petit oiseau. Alors pas besoin de sortir un film par semaine cet été (plus un en Novembre) pour nous rappeler que tu existes. On sait. Et on ne risque pas d’oublier. On risque juste d’overdoser à force de voir ta face plus souvent que celle de notre meilleur pote et de finir par souhaiter que tu périsses dans des circonstances particulièrement atroces. Alors va prendre des vacances. Et un calmant. Tout va bien. Ne t’en fais pas.

A Luc Besson:

On peut dire que ça y est. Tu es riche. Très riche. Tu as tout plein de sous pour t’acheter des grosses voitures, des belles maisons, pour te payer des cigares, des putes et assez d’eau oxygénée pour te blondir les cheveux jusqu’au jour de ton trépas. Alors pourquoi tu continues? Pas pour l’amour de l’art, ça c’est sûr, ni parce que ça te passionne encore, ça c’est évident, donc pourquoi? Pour montrer au monde que t’es le meilleur faiseur de fric du pays? Mais alors pourquoi ne pas te lancer dans la finance ou dans les affaires? Ca rapporte beaucoup plus que le cinéma et on peut quand même se marier avec Salma Hayek! N’est-ce pas merveilleux? Et il y a plein d’autres avantages! Fini les salauds de critiques qui t’embêtent parce que tu oublies systématiquement de mettre des scénarios dans tes films! Fini les procès qui font perdre des sous parce qu’un petit technicien de rien du tout s’est pris une malheureuse voiture en pleine tronche! Fini les risques de se faire égorger par ses employés!  Fini les pétasses à qui il faut donner un rôle principal pour les mettre au lit! Juste des sous. Et du bonheur.

A Benoît Magimel:

Répète après moi. JE-NE-SUIS-PAS-SEAN-PENN. JE-NE-SUIS-PAS-SEAN-PENN. JE-NE-SUIS-PAS-SEAN-PENN. Voilà. Ca va tout de suite mieux.

A Sophie Marceau:

J’aimerais comprendre. On me dit que tu es l’actrice préférée des français. Mais quand les français ont une soudaine envie d’admirer leur actrice préférée, ils mettent quoi dans le lecteur DVD? Pacific Palissades? Joyeuses Pâques? Marquise? Euh… La fille de D’artagnan? La disparue de Deauville? Je pourrais continuer la liste mais je suis sûr que même toi, tu ne te souviens pas de les avoir tournées, toutes ces perles. Sinon y’a toujours les tambouilles hystériques de ton ex-compagnon, mais je doute que ça intéresse plus d’une quinzaine de personnes. Donc quand même pas Belphégor? Alors quoi? Je n’ai qu’une seule explication. Vic. Tu es l’actrice préférées des français depuis trente ans parce que tu es VIC. J’adore La Boum, Sophie Marceau, c’est mon actrice préférée, hihi! Un peuple entier de décérébrés, ces français. Et maintenant tu es réduite à jouer la mère dans Vic dans LOL, ou La Boum trente ans après: retournement de situation pour Vic, le nouveau joyau de ta filmographie, qui comme on l’a vu, déborde déjà de chef d’oeuvres impérissables. Donc sois gentille, quand tu aura 90 ans, que les historiens du cinéma et les sociologues se demanderont pourquoi on te prépare des funérailles nationales, épargne-nous Poupette. Merci.

A Monica Bellucci:

Oui tu es belle. Maintenant essaie de jouer. JOU-ER. Comme font les actrices. Tu vois ce que c’est une actrice? Allez, arrête de faire la moue et essaie de faire bouger ton visage pour mimer des ÉMOTIONS. C’est comme quand tu es triste, ou heureuse ou énervée ou excitée ou… Ne me regarde pas comme ça, j’ai l’impression que tu t’ennuies. Ou que tu es morte. Allez, fais-moi une émotion. Juste une. Une toute petite baby mini émotion. Minuscule. Pour me faire plaisir. Non? Vraiment? Tu ne vois pas de quoi je parle?

A Kad Merad:

Oui je sais, tu as mangé de la vache enragée pendant longtemps, c’est inespéré ce qui t’arrive avec cette histoire de ch’tis, mais ça n’est pas une raison pour accepter TOUS les films qu’on te propose. Douze films entre 2007 et 2009? Sans déconner? Et tu passeras le message à ton pote Clovis Cornillac.

A Isabelle Huppert:

Guili Guili! On sourit maintenant!  Et on retire le parapluie qu’on a dans le cul, ce qui permet de se détendre un petit peu! Souviens-toi des Valseuses, tu verras c’est tellement mieux après! Alors oui, c’est vrai, ta vie n’est pas si rigolote, entre inceste, parricide, tailladage de foufoune au rasoir, bouffage d’arsenic, avortements à la chaîne et guillotine, mais tu étais si drôle dans 8 femmes…

A Emmanuelle Béart:

Psst. J’ai un secret à te confier. Tu jures que tu le répètes pas? Personne n’est au courant. Alors voilà. T’es conne. Genre méga-conne. Et tu dis que des conneries. Et puis ton air éthéré du genre attention-je-suis-Isabelle-Adjani-regardez-moi-je-joue-je-suis-vachement-intense-c’est-un-truc-super-puissant-ce-que-je-suis-en-train-de-faire-alors-arrêtez-de-fixer-ma-bouche-en-ventouse-à-chiotte-parce-qu’elle-est-vachement-bien-ma-bouche-d’ailleurs-si-je-retournais-me-faire-une-injection-demain-ah-non-j’ai-une-interview-où-je-dois-dire-des-énormes-conneries-putain-c’est-dingue-j’arrive-à-jouer-et-à-penser-à-tout-ça-en-même-temps-je-suis-vraiment-trop-intelligente! Non. T’es conne. Alors arrête.

A Nathalie Baye:

Fais attention, ta bouche aussi commence à ressemble à celle d’un mérou. Et surveille un peu ta fille, elle nous met dans la gêne.

A tous les producteurs du cinéma français:

Il est possible de faire un film sans Gérard Depardieu. Si, si, je vous jure. Essayez au moins une fois, pour voir.

A Danielle Darrieux:

Ne mourrez jamais. Please.

Et vous, c’est quoi vos suggestions?

Witnesses, The (2007)
★★★ / ★★★★

Director André Téchiné’s “Les témoins” tells the story of how four French people (Johan Libéreau, Sami Bouajila, Emmanuelle Béart and Michel Blanc) deal with a newly-discovered unknown virus back in 1984, currently known as AIDS. Libéreau moves to Paris to live with his sister (Julie Depardieu) but eventually becomes Blanc’s younger non-physical lover. Blanc then introduces Libéreau to a married couple Bouajila and Béart, a cop and children’s books writer, respectively. While the couple allow each other to sleep with whoever they want, the wife has no idea that her husband’s new lover is a man and a much younger guy. This could easily have been a stupid movie about homosexuals getting AIDS if it weren’t for Téchiné’s direction. The topic was dealt with such sensitivity to the point where it’s really about people, regardless of sexual orientation, who happen to get infected by the disease. The film also tackles the idea of that initial fear when the scientific community doesn’t have any idea why people are dying except for the fact that it is a virus and there’s no cure for it. I wasn’t yet alive in 1984 so I don’t really know how it was like when AIDS first became an epidemic. So to see news reels about people avoiding certain foods, certain people (homosexuals, drug addicts and Haitians) and even people who work in the morgue actively staying away from dead bodies were interesting to me. I could definitely relate with this picture, especially with the recent scare regarding swine flu. I was so paranoid about getting a cold because of this thought that I won’t be able to live for very long once I get it. There was a certain sensitivity and respect about the issue but it’s not too light or flowery; it’s just enough to tell a story from a specific point of view. Lastly, I liked the fact that the characters’ sexualities weren’t really a big deal. Unlike most American films that touch upon the subject of homosexuality/bisexuality, this picture did not have any I’m-gay-so-I’m-alienated-and-I’m-self-hating moment. I admired this movie’s focus because it never waivers from the message it wanted to get across even though it had to juggle four very different personalities.

A Heart in Winter (Un Coeur en hiver) is a 1991 film by Claude Sautet (Nelly et Monsieur Arnaud, 1995, Sautet’s wonderful last film). It stars Daniel Auteuil, Emmanuelle Béart and André Dussolier. The film is a portrayal of the inner life of the character played by Auteuil, an instrument maker called Stephane, and when you watch the film you cannot but pay tribute to the talents of Auteuil, probably the greatest French actor of his generation.

Watching the film requires a shift in the expectations of the viewer. What you see and hear is almost banal, as three charming and gifted characters create and experience the tragedy of a love triangle. But the film is more importantly a character study, and the film maker expects the viewer to follow Stephane’s inner life just as one does for example become aware of the personal politics of a board meeting, where what is said might not have an accurate bearing on what is negotiated, or when in the company of an estranged couple, both friends, where what is expressed bears reference to a past trauma. Body language tells a more complete story than dialogue in this film; we as English speakers have a more difficult job than those who share the French culture in deciphering what is going on, but, thanks to brilliant acting, it can be done.

Most critics have described Stephane as emotionally void, unable to respond to the people in his life. Perhaps they have been too influenced by the fact that this is what Stephane at one point tells Camille (Béart). One responds to the meaning of body language in a personal way, and in what I say there is nothing definitive, merely my interpretation of what I see. Others will see differently perhaps.

The first clue lies in the music, by Ravel, heard throughout the film. We see Stephane’s response, exquisitely accurate and, in my view, deeply passionate. Stephane is a man moved by music as few of us are but as more of us should be. We learn he was an accomplished violin student but gave up playing. His strongest emotional bond is with his music teacher, who provides Stephane with the nearest thing he has to a home. The love between the two men is evident. Listen to the subtly different way the teacher talks to Stephane and to Maxime, Stephane’s friend and business partner (Dussolier) who is another former student. Stephane is a man with both a powerful response to music and a deep, deep respect for it. This sensitivity has led him to undervalue his own ability as an interpreter. He has ceased to play his violin.

But when he hears Camille, an aspiring concert violinist and the girlfriend of Maxime, play at a recording session, this passionate response, controlled as it is, attracts Camille powerfully. By contrast, Maxime’s response to music is an intellectual one. He appreciates, while Stephane is moved. Stephane has not been able to stay away from Camille, even though he knows this is a love he shouldn’t pursue.

Camille, who, like most performers, leads an intensely disciplined life of music practice, rehearsal and concert performance, is sustained by her own love of music. She knows what music means to Stephane because it means as much to her. Her recognition of this quality in Stephane turns to love. But here she meets a rebuff. Maxime has affairs (which he hides from his wife) and is prepared to leave his wife for Camille (“it’s better for her – his wife – as well” he tries to justify), but this is not the kind of behaviour Stephane can emulate. His love and respect for his friend and business partner Maxime is too great for him to betray him. He tells Camille he doesn’t love her, that he cannot love at all, that Maxime is not a friend, merely a convenience for him. She knows intuitively this isn’t true. We, the viewers, have half a film to show us it isn’t true.

Stephane is a man with powerful emotional responses, who feels love and respect for his friends and colleagues, and for music. When there is a conflict it is always his emotional response Stephane seeks to control. He plays it in a sensitive way, like a musical instrument. Perhaps he is too humble. He is shown as a genuinely good man, one who truly cares for others. In one scene Camille watches Stephane instruct and guide his apprentice. He acts with both love and with discipline, and Camille watches, absorbed in what she sees. It is an important building block in their relationship.

The resolution of the romantic triangle comes as Stephane, deeply divided by two conflicting emotions, loyalty to Maxime, passion for Camille, rebuffs Camille. She is terribly hurt. She thinks it shameful for Stephane to deny his love for her.

Perhaps women, who too often have been excluded from the central place in a man’s heart because it is taken by some value which he shares with other men, will sympathise with this scorn more than male viewers. I felt Camille was not able to see the principles that moved Stephane to withhold his love. Ironically it is Camille’s shame and hurt that enable Stephane to acknowledge the importance of the love he feels, but when he comes to try and explain, it is too late. Camille has exhausted her emotion, and feels nothing for Stephane any more. She is the shallower character. Time is not on Stephane’s side: it is a dissonance.

And the film ends with Stephane, alone, his heart in winter. His teacher has died, his partner Maxime pursues his business alone, Camille goes back to Maxime because she has nowhere else to go. Stephane is left with his deep love, and for the moment no-one to bestow it on.

We all wear masks, and what we tell people about ourselves bears little relationship to who we are. But our masks are transparent to anyone who will see through them, for those who will take the trouble to look. What we all want is love, but sometimes it is so very, very hard to ask for it.

Les 25 plus belles actrices Françaises d’Hollywood
Début du mois, je suis tombé sur le genre d’article que j’aime assez, dans l’excellent mensuel GQ (version française), revue qui régulièrement inspire mes ‘posting’. Une petite rétrospective signée Arnaud Sagnard, Jacques Braustein et Julie Michon sur les 25 plus belles Françaises qui ont inspiré les studios d’Hollywood. Un petit régal qui me rappelait un autre article (toujours dans GQ) sur les femmes les plus sensuelles. Dans ce numéro daté juillet, on y retrouve un rapide portrait, bien écrit, concis,  documenté ‘juste ce qu’il faut’ sur ces regards, ces voix, ces présences qu’ont véhiculés ces 25 artistes françaises: de Jeanne Moreau à Simone Signoret, en passant la superbe et glaciale Catherine Deneuve et la beauté déroutante d’Emmanuelle Béart mais aussi Claudine Colbert, Charlotte Gainsbourg, Juliette Binoche, la fille de Marleen Jobert, Eva Green, Virgine Ledoyen, Isabelle Adjani, … Quel voyage dans les souvenirs des sens, la majesté, la distinction, … Détail amusant, les chroniqueurs ont même ajouté le taux de pénétration sur le marché US.
A lire dans GQ de juillet, puisque sur le site je n’ai trouvé aucune trace de l’article.

i drove a toyota corolla that isn’t mine into the texas state capital and before thirty hours were up I managed to slip in four films with my future roommate, combine that with a shot of guy talk and suddenly you know exactly how a well put together mise-en-scene can make 103 degrees outside seem like an early autumn.

lists should always be questioned yet scanning the top lines of one-through-tens is often our most efficient way of becoming conversational masters on a given subject without doing the back-work.

that being said, rent a couple of these, and just make sure your air conditioner is up for a challenge.  

i can guarantee this is back-work you won’t regret.

à boute de souffle (1960) - jean seberg 

if the stripped shirts don’t get you, that smile will.  if you ever wondered why the rates of high school female french students with pixie cuts is higher than their spanish counter parts, don’t necessarily look to amélie.  if starting a film movement, 1960s paris, a live-free-die-young mentality, and a bogie reference to melt hearts isn’t enough to get you watching, i’ll tell you this: at the end of the film, you’ll know why “new york harold tribune” could be a wet dream. (tps)

2046 (2004) - faye wong

i first remember faye wong in chungking express leaning over a counter and whispering “chicken salad.” she had me right there.  wong kar wai is in the very good habit of bolstering his already sumptuous images with actors who somehow manage to still be the focus of our attention.  wong takes on a number of roles in wai’s hk tribute- the dream android, the coy mistress, the unrequited lover- but all of that seem accessory to her precise touch and her perfect form.  the film tends to open around her, leaving enough rope for most actors to hang by, but finding wong unperturbed; she steps with a daring confidence through each vignette, serving as the welcome catalyst to a film never about her, but always reliant. (tvs)

how to steal a million (1966) – audrey hepburn

if her father in the film traffics replicas of art and beauty, he definitely created one statuette that will be good for the ages.  the lace clad legs, in my book, could get away with far more than just larceny. hepburn, though always worthy of admiration, adds in a sultry touch not necessarily worthy of an oscar nod, but definitely some toe curling. (tps)

une femme est une femme (1961) – anna karina

somehow godard’s most playful, uninhibited, and well-executed work is now relegated to the back-burner of this prodigious legacy.  but nowhere in the jlg canon can you find so perfect a symbiosis between the new wave star and his chosen muse.  karina’s performances go straight to the heart of what 1960s france has to offer a viewer- whether  running through the louvre or upholding the subversive element, giving androids a better name or singing the strip tease, karina is an exuberant and vivacious screen presence, addictive even to her most subtle pout.  she’s is on top of her game in femme, between her sailor suit, burnt roast, and book amalgams you’ll have a hard time making your first viewing your only one.  (tvs)

manon des sources (1986) – emmanuelle béart

as much as the 200 year old farm house and always nutritious mediterranean sun draws me back to the south of france, if this film were all i knew of my beloved country, i’d perhaps love it just as much. there must be something about french vowels that can make mouths shaped just so.  you gotta give it to any woman who can make a sequel more memorable than its first starring the french film god.  granted, this film came out in 1986 and should be every farm aide’s fantasy, just hopefully not taken to the extreme taken in the film (fabric should not be used that way), and even after 20 + years, the woman has shown some staying power.  still a french vogue cover girl (which often means a lot more skin than its tame american counter part), check out what an h&m ad looks like in france. (tps)

leri, oggi, domani (1963) – sophia loren

if you’re ever feeling fortunate, stop.  recollect the year 1963, remember than in it the insufferable marcello mastroaini scored not once, but twice on this list.  shortly after his stint tooling round with the lovely ms cardianale shotgun in his roadster marcello hopped the train to meet up with de sica and dive in to his next assignment: barking in bed while sophia loren gave him a tour of the room.  loren masters each sequence of the film (yesterday, today, and tomorrow for us inglesi) delivering with verve as the sympathetic call girl, the flighty superstar, and (especially!) and indomitable populist matron.  she throws herself into each sequence with a contagious abandon that leaves you at turns stunned, breathless. (tvs)

blow (2001) penelope cruz

hunter s. thompson, another face if jd, once said, “i hate to advocate drugs, alcohol, violence, or insanity to anyone, but they’ve always worked for me.”  thompson had it all, including the tragic ending, as did george jung in blow, with one added benefit… take a torrid affair between two of the darkest and smokiest out there and add in a few flash cuts of whips, cuffs and chains, and suddenly tragic endings seem oh so utterly worth it. (tps)

8 1/2 (1963) – claudia cardinale

the only time i believed a director when he told me he was in love came somewhere around the 19-second mark of this trailer when felini brings us claudia, the ostensible missing link in guido anselmi’s doomed production: the vestal white, the perfect smile, the evident restraint of guido’s reaction gives clear signal that our boy is done.  but cardinale would have that effect on about 60% of the human population.  her role is small, making a total of four appearances, but when she’s onscreen you remember every crevice, hoping in some way that a more detailed topography of the image will keep her there a second longer.  cardinale, in a few photogenic minutes, steals the movie right from under felini’s nose, and to his endless credit, the maestro doesn’t seem to mind one bit. (tvs)

DISCO

ΓΑΛΛΙΑ -2008-103′

Σκηνοθεσία: Fabien Onteniente

Πρωταγωνιστούν: Franck Dubosc, Emmanuelle Beart, Gerard Depardieu, Samuel Le Bihan

Ο Ντιντιέ Τραβόλτα αναγκάζεται να γίνει ο βασιλιάς της Disco, προκειμένου να δει το παιδί του. Η πορεία του έχει πολλά απόοπτα, παλιές ιστορίες που πρέπει να ξεκαθαρίσει και γέλιο…

H πρώην γυναίκα του τον απειλεί ότι δεν θα του στείλει το γιό τους για διακοπές, αν πρώτα δεν σιγουρευτεί, ότι ο άνεργος και ελαφρά looser ήρωάς μας, θα έχει εξασφαλίσει τα χρήματα και τις προοπτικές για σωστές διακοπές του παιδιού του. Στην απελπισία του μία είναι η λύση. Να ξανασχηματίσει την χορευτική ομάδα που διέπρεψε στους διαγωνισμούς χορού Disco, πριν από 20 σχεδόν χρόνια. Μόνο αν πάρουν το πρώτο βραβείο έχει ελπίδα να δει το γιό του. Μένει ένα μόνο μικρό προβληματάκι να λύσει. Μπορεί να αναβιώσει την Disco στα χρόνια της οικονομικής κρίσης ;

SITE : www.disco-lefilm.com

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Δ.ΔΑΝΙΚΑΣ-ΤΑ ΝΕΑ

Γαλλική παραγωγή σε σκηνοθεσία Φαμπιέν Οντενιέντε με Ζεράρ Ντεπαρντιέ και Εμανουέλ Μπεάρ σε δεύτερους ρόλους και μ΄ ένα στόρι να τραβάς τα μαλλιά σου. Ένας απερίγραπτος τύπος με το παρατσούκλι Ντιντιέ Τραβόλτα (τον υποδύεται ο Φρανκ Ντιμπόσκ, συν-σεναριογράφος αυτής της χαλκομανίας) για να δει το παιδί του πρέπει απαραιτήτως να αναδειχθεί βασιλεύς της ντίσκο. Οh my God!

ΕΘΝΟΣ

Προκειμένου να χαρίσει πραγ

ματικές διακοπές στον γιο του, ο Ντιντιέ, σαραντάρης loser, χωρισμένος, άνεργος και καταχρεωμένος, αποφασίζει να δεχθεί την πρόκληση ενός παλιού του φίλου και ιδιοκτήτη χορευτικού κλαμπ να συμμετάσχει σ’ έναν διαγωνισμό ντίσκο με πρώτο έπαθλο ένα ταξίδι στην Αυστραλία.

Για να θυμηθεί την παλιά του «τέχνη», ξεκινά μαθήματα χορού με μία γοητευτική δασκάλα, ενώ επιστρατεύει στο εγχείρημα και δύο νεανικούς του φίλους, με τους οποίους σάρωνε τη δεκαετία του 80 τις πίστες των ντισκοτέκ…

Δεν είναι ότι αφήνει κάθε πτυχή τής δυνάμει ενδιαφέρουσας φαρσικής της ιδέας ανεκμετάλλευτη τούτη η μεγαλειώδης μπαλαφάρα – με πρώτη και εμφανέστερη την κοινωνική, δεδομένου ότι διαδραματίζεται σε εργατούπολη (τη Χάβρη στη Νορμανδία), έχει ήρωες βιοπαλαιστές και ξεκινά μάλιστα με σκηνή απεργίας λιμενεργατών.

Είναι και ότι, μέσα στην πλήρη προχειρότητά της, δεν καταφέρνει να εμφυσήσει ζωή και ενέργεια ούτε στις μουσικοχορευτικές της κορυφώσεις.

Η γραφικότητα πάει σύννεφο και η ρομαντζάδα θυμίζει κακό μελό του 60 σ’ αυτή την ολικά άστοχη μετεγγραφή του «Full Μonty» σε γαλλικό λιμάνι, σώζονται, πάντως, δύο ή τρεις αστείες σκηνές με τον ταλαντούχο, ως φαίνεται, στο λεκτικό, όπως και σωματικό, χιούμορ κωμικό Φρανκ Ντιμπόσκ.

ΑΥΓΗ

Άλλη μια πρόσφατη εμπορική γαλλική παραγωγή, που μάλλον δύσκολα θα “επικονωνήσει” με το ελληνικό κοινό: Ο μεσόκοπος Ντιντιέ Τραβόλτα που ζει στη Χάβρη αναγκάζεται να ξαναγίνει ο “βασιλιάς της Disco”, προκειμένου να δει το γιο του, που είχε αποκτήσει πριν κάμποσα χρόνια με μιαν Αγγλίδα. H πρώην γυναίκα του τον απειλεί ότι δεν θα του στείλει το γιο τους για διακοπές, αν πρώτα δεν σιγουρευτεί, ότι ο άνεργος Γάλλος Τραβόλτα θα έχει εξασφαλίσει τα χρήματα για “σωστές διακοπές” του παιδιού τους. Στην απελπισία θεωρεί ότι η λύση είναι να ξανασχηματίσει τη χορευτική ομάδα που διέπρεψε στους διαγωνισμούς Disco πριν από είκοσι σχεδόν χρόνια. Μόνο αν πάρουν το πρώτο βραβείο έχει ελπίδα να ξαναδεί τον γιο του. Καλογυρισμένο, σε κάποιες στιγμές σκας χαμόγελο, αλλά μέχρι εκεί.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ-LIFO

Ο Ντιντιέ Τραβόλτα αναγκάζεται να γίνει ο βασιλιάς της Disco, προκειμένου να δει το παιδί του. H πρώην γυναίκα του τον απειλεί ότι δεν θα του στείλει το γιο τους για διακοπές, αν πρώτα δεν σιγουρευτεί ότι ο άνεργος και ελαφρά loser ήρωάς μας θα έχει εξασφαλίσει τα χρήματα και τις προοπτικές για σωστές διακοπές του παιδιού του. Στην απελπισία του μία είναι η λύση: να ξανασχηματίσει τη χορευτική ομάδα που διέπρεψε στους διαγωνισμούς χορού disco πριν από 20 σχεδόν χρόνια, τους Bee Kings. Μόνο αν πάρουν το πρώτο βραβείο έχει ελπίδα να δει το γιο του. Οι δυο φίλοι του είναι ελαφρώς σκουριασμένοι, αλλά χάρη στην αγάπη τους για τους Bee Gees και την παλιά φιλία στηρίζουν τον Ντιντιέ, έναν τύπο που έχει κολλήσει στα κολλητά παντελόνια, τα αμάνικα μπλουζάκια και το πάθος για ένα είδος μουσικής που απειλεί να τον κάνει ρεζίλι σε όλους, πέρα από τη γειτονιά που τον αγαπάει και τον δέχεται όπως είναι. Ερωτεύεται κεραυνοβόλα τη δασκάλα χορού (τη στιγμή που ο αδελφός της φρικάρει και μόνο στη θέα του γαϊδουροέφηβου Ντιντιέ) και το κλειδί στην καλή πορεία των Bee Kings στους διαγωνισμούς χορού, παρά το νεανικότερο ανταγωνισμό, είναι η προσπάθεια του αφεντικού της διοργανώτριας Αρχής, της Ακαδημίας Gin Fizz, να ξεπλύνει μια παλιά αδικία και να ευνοήσει τον παλιό του φίλο, που κάποτε είχε ρίξει.

Πρόκειται για μια λαϊκή κωμωδία που έκοψε έναν τόνο εισιτήρια στη Γαλλία – εκεί που ο Ντιμπόσκ είναι δημοφιλής, η παρόμοια θεματική των ταινιών του πιάνει τόπο και το επιτελείο των ηθοποιών αγγίζει μαζικές χορδές. Ενώ η ταινία επιχειρεί μια σύμπτυξη του Άνδρες με τα Όλα τους, με τα κουρασμένα κι άνεργα αγόρια να βρίσκουν το κέφι τους για χορευτικές περιπέτειες, με τον Πυρετό το Σαββατόβραδο, αντιγράφοντας επακριβώς κάποιες χορευτικές σκηνές του δεύτερου και πλακώνοντας την ταινία με τις ντίσκο επιτυχίες της εποχής, συμπεριλαμβανομένων διασκευών του «Night Fever» και του «How Deep is your Love» (οι Bee Gees δεν επιτρέπουν να ακούγονται τα πρωτότυπα για λόγους που μόνο εκείνοι γνωρίζουν), αναδίδει κοπιαρισμένη φτήνια. Απουσιάζουν η πλάκα, η πρωτοτυπία και η παραμικρή προσπάθεια αληθοφάνειας. Μερικές σκηνές στην πίστα, και ειδικά η τελική μονομαχία με το «September» των Earth Wind and Fire, διαθέτουν ενέργεια αλλά και πάλι το άσχετο μοντάζ και η υπερβολή που προηγείται και έπεται προκαλούν μια μεγάλη απορία: μια ταινία με έναν τόσο εξωφρενικά ανήκουστο χαρακτήρα (ένας κολλημένος περιθωριακός που έχει καταφέρει να κάνει παιδί αλλά παραμένει εκτός τόπου και χρόνου) πώς και δεν κατάλαβε ότι θα έπρεπε να το γυρίσει στη χοντρή κωμωδία και όπου βγει, αντί να παίζει ανιαρό μονότερμα με το αληθινό συναίσθημα;

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ

MES STARS ET MOI / MY STARS -ΓΑΛΛΙΑ-2008-88′

Σκηνοθεσία: Laetitia Colombani

Πρωταγωνιστούν: Kad Merad, Catherine Deneuve, Emmanuelle Béart

Με την προσωπική του ζωή σε τέλμα ο Ρομπέρ βρίσκει καταφύγιο στην ενασχόληση με τη ζωή των άλλων, θεωρώντας πιο εύκολο να λύσει τα προβλήματα των απόμακρων διασημοτήτων παρά τα δικά του και κυρίως τη σχέση του με την αγαπημένη του σύζυγο με την οποία βρίσκεται σε διάσταση. Ως καθαριστής σε ένα από τα μεγαλύτερα καλλιτεχνικά πρακτορεία του Παρισιού ο Ρομπέρ έχει πρόσβαση σε αδημοσίευτες πληροφορίες σχετικά με τη ζωή και την καριέρα των αγαπημένων του ηθοποιών. Στη συνέχεια χρησιμοποιεί τις πληροφορίες για να αλλάζει το πρόγραμμά τους και να διαλύει σχέσεις τους που δεν εγκρίνει. Όταν τρεις σταρ συναντιούνται στα πλατό μιας ταινίας στην οποία συμπρωταγωνιστούν ανακαλύπτουν την κοινή προέλευση των προβλημάτων τους και αποφασίζουν να περάσουν στην αντεπίθεση για να δείξουν μια και καλή στον Ρομπέρ ποιος είναι το αφεντικό!

SITE : http://www.messtarsetmoi-lefilm.com/

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Συστάσεις, τα πρόσωπα κι οι καταστάσεις:

Σολάνζ Ντιβιβιέρ (Κατρίν Ντενέβ)

Η αγαπημένη σταρ των Γάλλων. Κάθε καινούρια ταινία της είναι ένα καλλιτεχνικό και κοσμικό γεγονός που προσελκύει χιλιάδες θαυμαστές. Όμως πίσω από τα φλας των φωτογράφων κρύβεται μια μοναχική γυναίκα που έχει παραιτηθεί από τη ζωή και τις προσωπικές της επιθυμίες.

Ιζαμπέλ Σερένα (Εμανουέλ Μπεάρ)

Εκθαμβωτική και αισθησιακή, έχει τη φήμη της ψυχρής και επικίνδυνης γυναίκας. Οι ερωτικές της σχέσεις γίνονται πρωτοσέλιδα στις κουτσομπολίστικες εφημερίδες, όμως εκείνη αυτό που πραγματικά θέλει είναι ένα παιδί και τη δημιουργία μια ζεστής οικογένειας.

Βιολέτ Ντουβάλ (Μελανί Μπερνιέρ)

Η γλυκιά, ανερχόμενη ενζενί. Το επαγγελματικό άγχος και οι ανασφάλειες δεν της επιτρέπουν να κυνηγήσει τους ρόλους που της αξίζουν, αναζητώντας συμμετοχές σε αμφιβόλου ποιότητας τηλεοπτικές σειρές. Στην πραγματικότητα χρειάζεται μονάχα μια ευκαιρία για να αποδείξει ότι προορίζεται για μεγάλα πράγματα.

Τρεις σαγηνευτικές, Γαλλίδες ηθοποιοί διαφορετικής γενιάς που μοιράζονται τον ίδιο φανατικό θαυμαστή, τον Ρομπέρ (Καντ Μεράντ). Με την προσωπική του ζωή σε τέλμα ο Ρομπέρ βρίσκει καταφύγιο στην ενασχόληση με τη ζωή των άλλων, θεωρώντας πιο εύκολο να λύσει τα προβλήματα των απόμακρων διασημοτήτων παρά τα δικά του και κυρίως τη σχέση του με την αγαπημένη του σύζυγο (Μαρία ντε Μεντέιρος) με την οποία βρίσκεται σε διάσταση.

Ως καθαριστής σε ένα από τα μεγαλύτερα καλλιτεχνικά πρακτορεία του Παρισιού ο Ρομπέρ έχει πρόσβαση σε αδημοσίευτες πληροφορίες σχετικά με τη ζωή και την καριέρα των αγαπημένων του ηθοποιών. Στη συνέχεια χρησιμοποιεί τις πληροφορίες για να αλλάζει το πρόγραμμά τους, να διαλύει σχέσεις τους που δεν εγκρίνει και γενικότερα να παρεμβαίνει στις προσωπικές τους υποθέσεις με όποιο τρόπο ο ίδιος θεωρεί κατάλληλο, πιστεύοντας ότι έτσι προστατεύει τις ίδιες και τα συμφέροντά τους. Όταν οι τρεις σταρ συναντιούνται στα πλατό μιας ταινίας στην οποία συμπρωταγωνιστούν ανακαλύπτουν την κοινή προέλευση των προβλημάτων τους και αποφασίζουν να περάσουν στην αντεπίθεση για να δείξουν μια και καλή στον Ρομπέρ ποιος είναι το αφεντικό!

Εισβάλλοντας σε κάθε τομέα της προσωπικής του ζωής, οι τρεις γυναίκες θα θέσουν άθελά τους σε κίνδυνο τη δουλειά του, τις σχέσεις με την οικογένειά του και θα τον φέρουν στο χείλος της οικονομικής καταστροφής. Όταν όμως η δίψα τους για εκδίκηση καταλαγιάσει θα ανακαλύψουν τον άνθρωπο πίσω από το μανιακό θαυμαστή και ένα φύλακα άγγελο που γνώριζε πολύ καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον ποιες είναι πραγματικά και τι χρειάζονται από τη ζωή τους.

Αναμειγνύοντας ιδιοφυώς και συχνά με ξεκαρδιστικά αποτελέσματα τις δύο όψεις του νομίσματος που λέγεται διασημότητα, η Λετίσια Κολομπάνι παίζει ταυτόχρονα με τη δημόσια εικόνα των τριών πρωταγωνιστριών της και ειδικότερα των σούπερ σταρ Κατρίν Ντενέβ και Εμανουέλ Μπεάρ, το προφίλ των οποίων δεν απέχει πολύ από τα πορτρέτα τους στην ταινία. Όπως και στο ντεμπούτο της «Μ’ Αγαπά, Δεν Μ’ Αγαπά» (2002) με πρωταγωνίστρια την Οντρέ Τοτού, έτσι και στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της η Κολομπάνι εξερευνά πάλι την ιδέα μιας ανθυγιεινής εμμονής, αυτή τη φορά όμως μέσα από το είδος της κωμωδίας και τα ευτράπελα που μπορεί να δημιουργήσει μια τέτοια εμμονή αλλά και η απρόσμενη αντιστροφή των ρόλων. Το αποτέλεσμα είναι μια ανάλαφρη, σαμπανιζέ κωμωδία με το χαρακτηριστικό άγγιγμα της γαλλικής κομψότητας.

Βιογραφικό της σκηνοθέτιδας:

Γεννημένη το 1976, η σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός Λετίσια Κολομπάνι σπούδασε σινεμά στην École Louis Lumière, ενώ ταυτόχρονα έκανε μαθήματα θεάτρου. Όταν αποφοίτησε από τη σχολή σκηνοθέτησε τις δύο μικρού μήκους ταινίες «Le dernier bip» (1998) και «Memoire de puce» (1999). Σε ηλικία μόλις 25 ετών έκανε το μεγάλου μήκους σκηνοθετικό ντεμπούτο της με την ταινία «Μ’ Αγαπά, Δεν Μ’ Αγαπά» (2002), ένα πρωτότυπο, ψυχολογικό θρίλερ καμουφλαρισμένο ως ρομαντική κομεντί. Η ταινία έδωσε στην Οντρέ Τοτού την ευκαιρία να ξεφύγει από την εικόνα της γλυκιάς και χαριτωμένης κοπέλας που της κληρονόμησε η επιτυχία της «Αμελί», χαρίζοντάς της έναν αληθινά σκοτεινό χαρακτήρα για να ερμηνεύσει: εκείνον μιας κοπέλας που ο έρωτας για έναν ανυποψίαστο άνδρα μετατρέπεται σε εμμονή και την οδηγεί στα άκρα, ακόμα και στο έγκλημα. Το 2004 η Κολομπάνι γνώρισε τον παραγωγό Κριστόφ Ροσινιόν και του πρότεινε την ιδέα του «Mes stars et Moi» που είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της. Αυτή τη στιγμή ετοιμάζει την κινηματογραφική διασκευή του μυθιστορήματος «Le potentiel érotique de ma femme» του David Foenkinos (κυκλοφορεί στα ελληνικά με τον τίτλο «Tο Ερωτικό Δυναμικό της Γυναίκας μου» από τις εκδόσεις KAΣTAΛIA) που αναμένεται στις αίθουσες μέσα στο 2009.

Φιλμογραφία:

2009 Le potential érotique de ma femme

2008 Mes stars et moi

2003 Casting urgent (μικρού μήκους)

2002 Quelques mots d’amour (μικρού μήκους)

2003 Une fleur pour Marie (μικρού μήκους)

2002 Μ’ Αγαπά, Δεν Μ’ Αγαπά / À la folie… pas du tout / He Loves Me… He Loves Me Not

1999 Memoire de puce (μικρού μήκους)

1998 Le dernier bip (μικρού μήκους)

Δηλώσεις της σκηνοθέτιδας:

Δύο γεγονότα με προέτρεψαν να γράψω το σενάριο του «Mes stars et Moi». Το πρώτο συνέβη στην Ιαπωνία όπου βρέθηκα για τις ανάγκες προώθησης της πρώτης μου ταινίας «Μ’ Αγαπά, Δεν Μ’ Αγαπά». Εκεί συνάντησα μια νεαρή Γιαπωνέζα ηθοποιό που είχε γίνει στόχος ενός θαυμαστή, ο οποίος παρενοχλούσε παράλληλα και άλλους μεγάλους σταρ. Λίγο καιρό αργότερα βρέθηκα σε ένα από τα μεγαλύτερα πρακτορεία ηθοποιών στο Λος Άντζελες, απ’ όπου έφυγα πολύ αργά. Το τεράστιο κτίριο ετοιμαζόταν να κλείσει και συνάντησα το θυρωρό. Συνειδητοποίησα πως θα περνούσε τη νύχτα εκεί, μόνος σε αυτά τα έρημα γραφεία, γεμάτα διευθύνσεις, επαφές και σενάρια που προορίζονταν για μερικούς από τους μεγαλύτερους σταρ του κόσμου. Αναρωτήθηκα τι θα μπορούσε να κάνει με όλα αυτά. Και έτσι προέκυψε η ιδέα για το πως ο κόσμος ενός θαυμαστή συναντά τον κόσμο των διάσημων ηθοποιών σε μια κωμωδία όπου η εμμονή είναι το βασικό θέμα.

Ένα σχόλιο για την ταινία:

Ποια είναι η απόσταση ανάμεσα στο θαυμασμό που τρέφει το κοινό απέναντι στους λατρεμένους του ηθοποιούς και την αδιάκριτη περιέργεια με την οποία συχνά αντιμετωπίζει τη ζωή τους. Και πόσο επικίνδυνη μπορεί να αποβεί τελικά αυτή η εμμονή; Με ένα ξεκαρδιστικό, σεναριακό εύρημα η σκηνοθέτης Λετίσια Κολομπάνι αντιστρέφει τους ρόλους για να καταλήξει στο ότι το χάσμα ανάμεσα στις διάσημες πρωταγωνίστριες και τον ονειροπόλο θαυμαστή τους είναι τελικά πολύ μικρότερο απ’ όσο νομίζουν και οι ίδιες σταδιακά θα διαπιστώσουν έκπληκτες ότι μοιράζονται μαζί του περισσότερα από όσα φαντάζονται.

Από τις βιτριολικές κατινιές που ανταλλάσσουν οι δύο σούπερ ντίβες στο δωμάτιο του μακιγιάζ και στην καντίνα μέχρι την εικόνα τους στα media, η ταινία παίζει ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια, τη φαντασία και την πραγματικότητα, την εικόνα που έχουμε για τον αστραφτερό κόσμο της showbiz και το πόσο προσγειωμένος μπορεί να είναι τελικά. Αν και πρόκειται για κινηματογραφικούς χαρακτήρες και όχι για πραγματικά πρόσωπα το αληθινό status των δύο πρωταγωνιστριών συμβάλει σημαντικά στην φιλμική ψευδαίσθηση. Η Κολομπάνι κερδίζει εύκολα το στοίχημα να κάνει μια ταινία μυθοπλασίας αναμειγνύοντας εύστοχα στο σενάριο όψεις από τις περσόνες των διάσημων πρωταγωνιστριών της παρά το γεγονός ότι στόχος της είναι να φτιάξει μια δροσερή, ανάλαφρη κωμωδία. Η αναγνωρισιμότητα και η μαζική αποδοχή από το κοινό της Κατρίν Ντενέβ και της Εμανουέλ Μπεάρ, το κύρος της πρώτης ως ηθοποιός – σύμβολο της Γαλλίας και η ενασχόληση της δεύτερης με τα παιδιά μέσα από τη θέση της ως πρέσβειρας της UNICEF, είναι στοιχεία που βρίσκουν τη θέση τους αυτούσια ή ως αμυδρές επιρροές στην ταινία χαρίζοντας επιπλέον αληθοφάνεια παρά την υπερβολή του κωμικού στοιχείου.

Με συμμάχους δύο από τις μεγαλύτερες σταρ του γαλλικού σινεμά η Κολομπάνι διαψεύδει με χιούμορ τα κλισέ του γκλάμουρ και της τελειότητας που πολύ συχνά χαρακτηρίζουν τη δημόσια εικόνα των ηθοποιών του κινηματογράφου όπως την προβάλλουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Συχνά πίσω της κρύβονται η μοναξιά και τα καθημερινά προβλήματα που τους εξισώνουν με κάθε κοινό θνητό. Όταν τα θύματα του αντεπιτίθενται, ο Ρομπέρ ίσως θα προτιμούσε να παραμείνουν κινηματογραφικά είδωλα παρά ανθρώπινα όντα με σάρκα και οστά και με όλες τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες που δεν μπορεί πια να χειριστεί. Ο ίδιος είναι εμμονοληπτικός αλλά όχι φαντασιόπληκτος. Ξέρει πολύ καλά τι κάνει, απλά πιστεύει πως ενεργεί προς όφελός τους, θεωρώντας ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Δεν προσπαθεί να τις ξελογιάσει ή να τις προσεγγίσει με ύποπτους σκοπούς. Αντίθετα οι πράξεις του – όσο ενοχλητικές κι αν είναι και όσο απολαυστικά καταστροφικές κι αν αποβαίνουν – τον δικαιώνουν τελικά ως φύλακα άγγελό τους.

Η συνάντησή τους εξανθρωπίζει τις τρεις γυναίκες και εξιλεώνει τον Ρομπέρ. Κανείς τους δε θα βγει ανεπηρέαστος από αυτή την κωμική σύγκρουση, όλοι τους ανακαλύπτουν εκ νέου τον αληθινό εαυτό τους και προχωρούν δυνατότεροι. Και η σκηνοθέτιδα έχει στο ενδιάμεσο κατορθώσει να σατιρίσει με τον πιο καλόγουστο τρόπο την κινηματογραφική βιομηχανία της οποίας η ίδια και κυρίως το λαμπερό επιτελείο των έμπειρων πρωταγωνιστών της αποτελούν ολοζώντανο κομμάτι.

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Δ.ΔΑΝΙΚΑΣ-ΤΑ ΝΕΑ

Κομεντί της Λετισιά Κολομπανί (μόλις 33 ετών) με πρωταγωνίστριες Κατρίν Ντενέβ, Εμανουέλ Μπεάρ και Μελανί Μπερνιέρ. Η πρώτη «η γριά κότα έχει το ζουμί». Η δεύτερη «σαραντάρα καλύτερη από εικοσάρα». Η τρίτη ανερχόμενη και ενζενί. Όλες σταρ και αντικείμενα του πόθου ενός θαυμαστή (Καντ Μαράντ). Ο οποίος- χωρισμένος από Μαρία Ντε Μοντέιρος- προσκομίζει τη γάτα του σε ψυχίατρο κατοικιδίων! Παράδειγμα; Μια μέρα στο ντιβάνι χωρίς τη γάτα. Ρωτάει η ψυχίατρος: «Δεν φέρατε τον Ζεράρ; Δεν μπορώ να δουλέψω χωρίς αυτόν». Εννοεί τον γάτο τον τρελό. Τι να σας πω. Ούτε με κιάλια. Συγκριτικά, χίλιες φορές Βαρντάλος απ΄ αυτήν τη γαλλική μπούρδα!

Ν.Φ.ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Κωμωδία γύρω από το τι παθαίνει ένας φαν όταν προσπαθεί να επέμβει στη ζωή των τριών σταρ που θαυμάζει. Καλές ερμηνείες από τον Μεράντ και την Ντενέβ.

Πόσο μπορεί ένας φαν ν’ αλλάξει τη ζωή των αγαπημένων του σταρ; Πάρα πολύ, αν πιστέψουμε την ταινία της Λετίσια Κολομπάνι, και μέχρι σ’ ένα βαθμό φαίνεται να μην έχει άδικο, μιας και βρισκόμαστε στην εποχή της κυριαρχίας του διαδικτύου, όπου όλοι μπορούν να παρέμβουν στη ζωή των άλλων. Ετσι είναι και ο Ρομπέρ Πελάζ (ο Καντ Μεράντ σ’ έναν πολύ καλό ρόλο), καθαριστής σε καλλιτεχνικό πρακτορείο του Παρισιού, που μπαίνοντας στο διαδίκτυο καταφέρνει ν’ αλλάζει τη ζωή και την καριέρα των τριών σαγηνευτικών ηθοποιών που λατρεύει, της Σολάνζ (Κατρίν Ντενέβ), της Ιζαμπέλ (Εμανουέλ Μπεάρ) και της Βιολέτ (Μελανί Μπερνιέ). Μόνο που όταν οι τρεις αυτές σταρ ανακαλύπτουν ποιος επεμβαίνει στη ζωή τους, αποφασίζουν να κάνουν τη ζωή του Ρομπέρ μαρτύριο.

Παρά το ενδιαφέρον θέμα της, η σκηνοθέτρια δεν ανέπτυξε όσο πρέπει το σενάριο, επιμένοντας στις κωμικές σκηνές που προσφέρουν οι διάφορες καταστάσεις, έχοντας απ’ ό,τι φαίνεται υπόψη το μποξ-όφις παρά την καλλιτεχνική πλευρά της ταινίας της. Στις αδυναμίες της και η έλλειψη ανάπτυξης των χαρακτήρων των τριών γυναικών, παρ’ όλο που η Κατρίν Ντενέβ δίνει μια πολύ καλή ερμηνεία.

Ι.ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ-ΤΟ ΒΗΜΑ

Η οικογενειακή ζωή ενός ήσυχου καθαριστή σε πρακτορείο ηθοποιών (Καντ Μεράντ) κλονίζεται εξαιτίας της αδυναμίας του για τρεις σταρ του κινηματογράφου (Κατρίν Ντενέβστη φωτογραφία,Εμανουέλ Μπεάρ,Μελανί Μπερνιέρ). Δημιουργεί παράξενα σενάρια, στήνει απίστευτες κομπίνες, λέει το ένα ψέμα μετά το άλλο. Βρίσκει τρόπους διαφυγής από τα προσωπικά αδιέξοδά του με το να γίνει «βδέλλα» ανθρώπων, οι οποίοι ενώ αρχικώς τον αντιμετωπίζουν σαν μύγα αργότερα τον βλέπουν με συμπάθεια. Ο διάσημος εντός Γαλλίας κωμικός Καντ Μεράντ, τον οποίο είδαμε πριν από λίγο καιρό στην κωμωδία «Είναι τρελοί αυτοί οι Βόρειοι», πλάθει έναν χαριτωμένο ανθρωπάκι, οι Ντενέβ και Μπεάρ κάνουν τα ευπρόσωπα περάσματά τους χωρίς να προκαλούν «ούτε κρύο ούτε ζέστη» και η όλη κατάσταση αυτής της τρυφερής μεν, μαλθακής δε κομεντί τηςΛετισιά Κολομπανίθυμίζει λιγάκι κλείσιμο ματιού στον «Βασιλιά της κωμωδίας» του Μάρτιν Σκορσέζε.

ΕΘΝΟΣ

Νόστιμη η αρχική ιδέα της σεναριογράφου και σκηνοθέτιδας Λετισιά Κολομπανί, που θέλει τρεις διάσημες σταρ του κινηματογράφου να ενώνουν τις δυνάμεις τους για να πληρώσουν με το ίδιο νόμισμα έναν ενοχλητικό φαν τους, παρεμβαίνοντας στην ιδιωτική ζωή του και προκαλώντας του ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα στην ήδη ασθμαίνουσα οικογενειακή του κατάσταση.

Οι υποσχέσεις, ωστόσο, για μια μοντέρνα και πνευματώδη κομεντί καταρρέουν μετά το πρώτο ημίωρο, οπότε αρχίζουν να ανακυκλώνονται τα «μία σου και μία μου» καψώνια και η φάρσα να χοντραίνει χωρίς λόγο, όπως περίπου συμβαίνει και σε ανάλογες χολιγουντιανές ταινίες που δεν ξέρουν πώς να χειριστούν μια ενδιαφέρουσα αφετηριακή σύλληψη.

Πάντως οι τρεις γοητευτικές ηθοποιοί, σε λίγο έως πολύ αυτοπαρωδιακές εμφανίσεις, διασώζουν σ’ έναν βαθμό το σύνολο, ενώ πολύ καλός είναι στον πρώτο ρόλο και ο Καντ Μεράντ, που γνωρίσαμε πριν από λίγες εβδομάδες με την κωμωδία «Είναι τρελοί αυτοί οι Βόρειοι».

Θ.ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ-LIFO

Με την προσωπική του ζωή σε τέλμα, ο Ρομπέρ βρίσκει καταφύγιο στην ενασχόληση με τη ζωή των άλλων, θεωρώντας πιο εύκολο να λύσει τα προβλήματα των απόμακρων διασημοτήτων παρά τα δικά του και κυρίως τη σχέση του με την αγαπημένη του σύζυγο, με την οποία βρίσκεται σε διάσταση. Ως καθαριστής σε ένα από τα μεγαλύτερα καλλιτεχνικά πρακτορεία του Παρισιού, ο Ρομπέρ έχει πρόσβαση σε αδημοσίευτες πληροφορίες σχετικά με τη ζωή και την καριέρα των αγαπημένων του ηθοποιών. Στη συνέχεια χρησιμοποιεί τις πληροφορίες για να αλλάζει το πρόγραμμά τους και να διαλύει σχέσεις τους που δεν εγκρίνει. Όταν τρεις σταρ συναντιούνται στα πλατό μιας ταινίας στην οποία συμπρωταγωνιστούν, ανακαλύπτουν την κοινή προέλευση των προβλημάτων τους και αποφασίζουν να περάσουν στην αντεπίθεση για να δείξουν μια και καλή στον Ρομπέρ ποιος είναι το αφεντικό!

Η υπόσχεση της ταινίας της Κολομπανί ξεχωρίζει. Η υψιπετής ονειροφαντασία ενός τύπου που νομίζει πως θα αποτινάξει τη σκιά της ζωής του, μπλέκοντας τρεις γνωστές ηθοποιούς με τις πληροφορίες που αποσπά για τις καθημερινές τους κινήσεις από το πρακτορείο όπου εργάζεται, είναι δυνητικά ένα σενάριο-πρόκληση που θα μπορούσε να ακροβατεί ανάμεσα στο φτιαγμένο κόσμο των σταρ και τον μπερδεψούρα παρατηρητή, που υπερβαίνει τη νοητή γραμμή του ιδιωτικού φράχτη. Ωστόσο, δεν λειτουργεί καθόλου η αντιπαράθεση των απόμακρων σταρ με το νατουραλιστικό ψυχοπαθή. Οι βεντέτες συνασπίζονται για να βοηθήσουν τον ενοχλητικό καλόκαρδο και ξεχνάνε την εκδίκηση. Ο άνθρωπος αυτός, ο Καντ Μεράντ που είδαμε πρόσφατα και στο Bienvenus chez les Chti’s, μετατρέπεται σε έναν εξημερωμένο Ταρτούφο. Μετά τα διαπιστευτήριά της με το παράξενο θριλεράκι A la Folie, Pas du Tout, η Κολομπανί συμβιβάζεται με μια άκακη κομεντί άνισου ρυθμού.

… singing a song to Isabelle Huppert while dressed in a maid’s outfit, now’s your chance.

(via Filles Sourires)