Ich möchte mich nun Bernd Senfs „Kritik“ am damaligen Realsozialismus zuwenden. (Emotion 3:101-107)

Was ist aus orgonomischer Sicht der Grundkonflikt in einer sozialistischen Gesellschaft? Betrachten wir einmal ein Baby, das man daran hindert, seine eigenen Genitalien zu berühren. Die natürliche biologische Lust wird behindert und fängt an das energetische System Baby zu behindern. Reich zufolge umfassen

die Gesetze der biologischen Energie, des Orgons, (…) die Grundmechanismen der Arbeit sowohl wie der Sexualität und somit die emotionellen Kräfte innerhalb, außerhalb und zwischen den Menschen. (Massenpsychologie des Faschismus)

Wenn nun der Staat auf dem freien Markt auftritt und den natürlichen energetischen Metabolismus des Gebens und Nehmens unterbindet, ist dies funktionell dasselbe pestilente Verhalten, wie das jener Eltern, die ihr Baby mißhandeln! Hier moralisierend irgendwelche schlimmen Auswüchse des freien Marktes vorzubringen, ist ebenso verwerflich, als würde man die unschuldige Lust jenes Babys z.B. mit der eines verklemmten Exhibitionisten gleichsetzen!

Hier und nirgendwo sonst liegt das Problem, das man nicht durch die Aufhebung des „Widerspruchs zwischen Lohnarbeit und Kapital“ lösen kann. Im Gegenteil, man zerstört dadurch nur weiter die naturgegebene Arbeitsdemokratie in der Gesellschaft!

Das war den „Klassikern des Sozialismus“ sehr wohl bewußt, die den Menschen aus dem Reich des sexuellen Tieres führen wollten. So schreibt Engels in Die Entwicklung des Sozialismus von der Utopie zur Wissenschaft:

Mit der Besitzergreifung der Produktionsmittel durch die Gesellschaft ist die Warenproduktion beseitigt und damit die Herrschaft des Produkts über den Produzenten. Die Anarchie innerhalb der gesellschaftlichen Produktion wird ersetzt durch planmäßige bewußte Organisation. Der Kampf ums Einzeldasein hört auf. Damit erst scheidet der Mensch in gewissen Sinn endgültig aus dem Tierreich, tritt aus tierischen Daseinsbedingungen in wirklich menschliche.

Daß dies wie bei unserem Baby mit der Erdrosselung des Energiehaushaltes der Gesellschaft identisch ist, ist Senf in seiner Marxistischen Verblendung absolut fremd und moralisch empörend. Er hat nur Verachtung für das freie Spiel der Kräfte übrig. Verachtung für die Befriedigung menschlicher Bedürfnisse.

Das spürt man sehr klar, wenn er auf das verwerfliche „Mittel des materiellen Anreizes“ zu sprechen kommt. Da ist die Sowjetunion vom sozialistischen Pfad der Tugend abgekommen! Demhingegen billigt er der chinesischen Kulturrevolution, mit ihrem „Abbau der Materiellen Anreize“ (die Werktätigen waren sicherlich ganz begeistert!), eine „prinzipiell emanzipatorische Zielrichtung“ zu! So kann man einen der widerlichsten Ausbrüche der emotionellen Pest, der nur mit der Stalinära oder der Inquisition vergleichbar ist, und zu dem auch das Kambodscha der Roten Khmer gehört, auch behandeln!

Was soll man zu der Behauptung Senfs sagen, „eine tendentielle Aufhebung der alten Arbeitsteilung“, also eine Zunahme der „Entropie“, würde zur Hebung der Produktivität führen? Das ist ideologische Verblendung, die bis an den Rand der Verblödung geht!

Ideologischer Schwachsinn, wie die Behauptung, der Widerspruch „zwischen sozialisierter Industrie und privater Landwirtschaft“ wäre „zur treibenden Kraft für die ökonomischen, politischen und sozialen Veränderungen in der Sowjetunion“ geworden! Nein, die Zwangskollektivierung, die 10 000 000 Tote gekostet und dazu geführt hat, daß der Industriearbeiter bis zum Zusammenbruch 1989 nur mangelhaft ernährt wurde.

Dieser Wahnsinn, hat auch nichts mit einem Konflikt zwischen „Kulaken einerseits und den Kleinbauern und Landarbeitern andererseits“ zu tun! So möchte es unser Historischer „Materialist“ gerne sehen. Doch einzig seine Ideologie ist dafür verantwortlich, bzw. Marxens „Forderungen der Kommunistischen Partei in Deutschland“ von 1848 denen Stalin treu gefolgt ist. („Stalin hätte diese Vorschläge zu seinem Evangelium erklären können.“ Bertram D. Wolfe)

Was die Blockierung der Energie in einer Gesellschaft anrichtet, beschreibt das ehemalige Mitglied der Akademie der Wissenschaften der Sowjetunion, Alexander Sinowjew in seinem Buch Die Macht des Unglaubens (München 1986) sehr schön, wenn er den Sozialismus als „ein System von Gemeinheit und Niedertracht, Lügen und Gewalt“ beschreibt, die „das Leben der Gesellschaft von oben bis unten und in jeder Hinsicht“ durchdringt. Genauso sieht es im gepanzerten Organismus aus!

Genauso wie unsere einzige Rettung die Wiederherstellung der orgastischen Potenz ist, um aus dem neurotischen Sumpf wieder herauszukommen, in den uns unsere Eltern gestoßen haben, ist die einzige Rettung für sozialistische Gesellschaften die Rückkehr zum freien Markt, auf dem die Menschen ihre natürlichen Bedürfnisse befriedigen können und über den sich die Gesellschaft autonom ohne Staat und Bürokratie selber steuern kann.

Deshalb ist auch die heutige Entwicklung in China so vielversprechend. Und was bedeutet die Überwindung der Kulturrevolution für Senf?

Sie deutet (…) darauf hin, daß die eingeleiteten Veränderungen noch nicht weit und tief genug in der sozialen Realität Chinas verankert waren.

Als Lösung für die Leiden des Realsozialismus hat Senf ansonsten nur jene Ideologie anzubieten, die den Mord am Lebendigen erst möglich gemacht hat!

Aus sowjetischer Sicht schreibt Sinowjew über Senfs Glaubenslehre:

Der Marxismus hat sich nicht deshalb als eine für die siegreichen kommunistischen Regime geeignete Ideologie erwiesen, weil er wissenschaftlich war. Wäre er Wissenschaft gewesen, hätte er keinen Erfolg gehabt. (…) Er hat sich vielmehr deshalb als geeignet erwiesen, weil er einen gewaltigen Strom ideologischer Texte, demagogischer Versprechen und Losungen hervorgebracht hat, die zwar mit Wissenschaft Ähnlichkeit haben, aber keinerlei wissenschaftliche Vorbildung voraussetzen. Es ist eben gerade die Unbestimmtheit und Formlosigkeit der Begriffe und die Unsinnigkeit der Behauptungen des Marxismus, die zwangsläufig zu uneigentlichem Verstehen und nicht wortgemäßer Auslegung führen und ihn so als Material für die Ideologie geeignet erscheinen lassen.

Aus dieser Sicht verstehen wir aus, was Senf wirklich meint, wenn er vom „Denkpanzer“ redet! (Emotion 5:112-116)

Wenden wir uns an Bakers Der Mensch in der Falle, um ganz zu verstehen, welche orgonotischen Vorgänge einen Kommunisten. Der Kommunismus sei jene Variante des Faschismus, die überlegen die Kunst gemeistert hat,

sich in den unerfüllbaren Sehnsüchten der Menschheit zu verankern (…). Er erspart seinen Opfern (…) sowohl die Schrecken der Wahrheit als auch die Verantwortung der Selbstbestimmung. Er ist der politische Friedhof jener, die am meisten darüber verzweifelt sind, dem ungeheuren Ausmaß der menschlichen Aufgabe nicht ins Gesicht sehen zu können. Er ist die politische Illusion jenseits aller Illusionen jener, die die Wahrheit fürchten und lieber die Welt zerstören möchten, als sich der Wahrheit zu stellen.

The sack of Sinterklaas,
Sinterklaas,
Sinterklaas,
The sack of Sinterklaas,
Oh boy, oh boy,
It’s such a boss

…

Enig idee hoe vreemd het is aan een Amerikaans meisje uit te leggen wat voor liedjes wij zingen voor Sinterklaas? Enig idee hoeveel lol ik daaraan heb? Enig idee hoe vervelend is dat ik op die momenten de enige ben die er lol om kan hebben? 

Iedereen kent wel het principe van “I always get my sin”; Nederlanders die de meest vreemde constructies in de vertaling naar het Engels maken. De laatste tijd ben ik bezig met dit soort constructies met opzet te maken om te kijken of mijn vriendin er enigszins iets van begrijpt:

-          That hits like pincers on a pig

(Dat slaat als een tang op een varken)

-          That hits from pussy on drums

(Dat slaat van kut op drum)

Je kunt gelijk zien wat voor gesprekken ik met mijn vriendin heb.

-          Tonight we’re putting it on a booze

(Vanavond gaan we het op een zuipen zetten)

-          This wine is like an angel peeing over your tongue [niet van mij!]

(Deze wijn is alsof er een engel over je tong piest)

Ik zoek ze soms ook iets verder:

-          Are you bedrawertabled?

(Ben je belatafeld)

-          The ball is round

(Behoeft geen vertaling, maar in het Engels kun je de opmerking nooit duidelijk maken) (in het Nederlands volgens mij ook niet)

Enfin, tot zover onze correspondent.

Tag 02 / 29.11.2009 / 13:20 Uhr

der Tag ist zwar noch nicht rum, aber ich sage euch das war eine Nacht … sie ist ja nun mal neben mir eingeschlafen doch nunja Katzen sind nun mal auch gerne Nachts wach und sie lässt uns echt spüren das sie doch nun mit einem Schlag alle Geschwister verloren hat. Damit Tanja schlafen kann hab ich mir den Krümel und meine Decke dann gepackt und das Schlafzimmer verlassen. Was folgte bis Leon um 6 Uhr aufgestanden ist war jede 40 Minuten krabeln , schmusen und dann kämpfen …. fertig 40 Minuten KO schlafen … und wieder von vorne

Also die Nacht war hart und egal wie viele andere um sie rum rennen sie will immer bei mir sein bei mir schöafen mir nach rennen … muss ich wohl bald mal was dran tun und Weichen stellen …

Um 12 Uhr haben wir Leon als Spion versteckt und haben für Shakira sichtbar das Haus verlassen ( spazieren eine Runde ) und wollten mal sehen wie sie reagiert … bis auf einige Minuten Miau Miau weil sie wohl nun das erste Mal im Leben scheinbar ganz alleine war, ist dann aber nichts passiert … sie hat sich hingelegt und geschlafen bis wir wieder gekommen sind und klebte dann wieder an mir wie eine Klette …

hier das Video Nummer 2 von Tag 02

und natürlich als Link für alle die nichts sehen können…

—————————————————————————

weiteres auch zu uns auf Spiele-Clan

Tag 01 / 28.01.2009 / 09:00 Uhr

es ist so weit, nach langem Warten kann Shakira nun zu uns nach Hause kommen. Auch wenn es eigentlich nur meine Kleine Katze sein sollte freuen sich jedoch trotzdem alle, auch meine Frau die ja eigentlich keine Katzen mag findet die Kleine schon knuffig …..

Zuerst haben wir der Kleinen dann das Bad ( wegen Katzenklo wo auch der Start in ihr Leben bei uns war ), die Küche ( wegen dem Essen natürlich ) und das Wohnzimmer frei gegeben, und scheinbar fand sie gleich schnell in der kleinen Wohnung in Viersen zurecht. Man kann also sagen die kleine hat den Namen Engels verdient und reagiert auch schon nach wenigen Stunden auf den Namen Shakira und besonders auch auf Shakira Nein !!!

Der Lieblinsgplatz ist immer da wo ich bin, und wenns mal etwas wilder sein soll dann zieht es sie zu Leon der dann die wilden Spiele mit ihr machen kann… alles im allen sie scheint sich wphl zu fühlen …

Der Tag endet dann im groben damit das sie einmal einen Haufen an die falsche Stelle gesetzt hat ( hatte sich aber wohl verlaufen ) und ansonsten benutzt sie aber das Klo , sie sitzt meist in den Ecken wo ich bin und will viel schmusen und spielen wenn sie nicht schläft… das Schlafzimmer hat sie nun am Abend auch entdeckt und lag dann gegen 0 Uhr bei mir am Kopf und wollte nicht mehr weg ….

hier noch das Katzenvideo von Shakira ( erster Tag ) jedoch es sind noch keine Knaller Videos , ich hoffe ich werde da noch besser …

sollte das Video nicht laufen hier der Link zu YouTube und Shakira

weiter gehts dann mit Tag 02 …

————————————————————————————–

Kontakt zu uns geht auch über die Webseite :

Treffpunkt-Viersen.de

(Originele recensie 08-06-2008)

Engelse titel: The Lions of Al-Rassan
Nederlandse titel: n/a
Auteur: Guy Gavriel Kay
Serie?: Nope.
Waarom ik het begon te lezen: Het is Kay, en deze titel was me aangeraden door een vriendin, dus… las ik het.
Waarom ik het heb uitgelezen: Het is Kay. Ik ben een fan van zijn werk, en vooral zijn personages. Het duurde langer dan normaal eer ik in dit boek zat (hoewel ik nog niet superveel van zijn werk gelezen heb), maar de laatste paar honderd bladzijden? Ik kon het boek niet weg leggen.
Waar het over gaat: Eeuwenlang hebben de Asharieten regeerd over Al-Rassan, maar nu is hun rijk versplinterd. In dit land ontmoeten twee mannen van een totaal elkaar en dienen ze, voor een tijd, dezelfde meester. Hun lot wordt gedeeld door Jehane, een vrouwelijke dokter wiens kunsten almaar belangrijker worden, hoe dichter Al-Rassan bij een heilige oorlog komt.
Boek herleesbaarheid: Zoals al Kay’s boeken die ik gelezen heb: met alle plezier.
Auteur herleesbaarbeid: Kay blijft met dit boek een van mijn favoriete schrijvers.
Aanbeveling: Dit is waarschijnlijk een van de beste boeken om Kay meet e leren kennen. Het staat op zichzelf en heeft alle kwaliteiten die in sommige boeken nog niet helemaal verwerkt/geperfectioneerd zijn.

Aantal pagina’s: 504
ISBN: 0060733497
Textuur: Dit boek is anders, gezien het er maar net aan ligt wat ik las. Het eind was glad en… glijbaan-achtig. Als zijde, alleen niet zo koud/koel. Zelfde temperatuur als de rest van het boek, maar glad. ‘t Merendeel van het boek was een beetje grof en schurend. Wat raar was. Beetje zoals kiezels. Maar grover dan zand.
Extra Notitie: Huh. Ik dacht dat dit wel vertaald was… Ook, vrijelijk ingevult op plaatsen omdat de categorieën tijdens het schrijven van het origineel nog niet bestonden.

(Originele recensie 01-11-2008)

Engelse titel: The Goose Girl
Nederlandse titel: n/a
Auteur: Shannon Hale
Serie?: Eerste boek in haar Bayern serie, maar werkt perfect als een alleenstaand boek.
Waarom ik het begon te lezen: Een van mijn favoriete sprookjes is “De ganzehoedster” en daar is dit een hertelling van. Hoe kon ik dit laten staan?
Waarom ik het heb uitgelezen: Het is fascinerend (en geweldig) te zijn hoe dicht je bij het origineel kunt blijven en toch je eigen goed geschreven verhaal kunt maken. Dat en Ani is een geweldig personage.
Waar het over gaat: Ani is een prinses die met vogels kan spreken, maar ze is ook erg gehoorzaam in plaats van leidinggevend. Als ze naar Bayern vertrekt om met de prins te trouwen organiseerd haar dienstmeisje een coup en probeert haar te vermoorden. Zo belandt Ani in het leven van een ganzehoedster, maar kan ze haar eerdere status als prinses terug winnen en ervoor zorgen dat haar koninkrijk geen bloedbad wordt alleen omdat haar dienstmeisje een mooie kroon wilt?
Boek herleesbaarheid: Yup. Ik vond de personages en het verhaal erg goed geschreven.
Auteur herleesbaarbeid: Ik heb sindsdien Hale’s Rapunzel’s Revenge gelezen. Ik ben langzaam, maar ik wil zeker meer lezen als ik er kans toe zie!
Aanbeveling: Als je van een goed sprookjeshertelling houdt, strerke hoofdpersonen, een geode Bildingsroman, of gewoon een goed fantasy verhaal, dan zit je hier goed. ^-^

Aantal pagina’s: 400
ISBN: 1582349908
Textuur: Geitenkaas, gek genoeg. Geitenkass met gaten erin. Of, nu ja, gewoon kaas met gaten er in.

It is commonly assumed by the public that Communism (also called “Marxism”) was created by the German philosopher Karl Marx. Nothing could be further from the truth. In reality, a young Marx joined the already existing Communist movement and, after publishing several works on the subject of Communism and Capitalism (a term he coined), he became such a central figure that the term “Marxist” became synonymous with the term “Communist”. In much the same way Adam Smith did not create Capitalism but rather created the authoritative work on Capitalism (The Wealth of Nations) and yet is still considered the “founder” of Capitalism.

So who did create Communism?

Like most things in life, there is no short and simple answer. Communism, or at least the primitive ancestor of Communism has existed for thousands of years. At the dawn of man, humans lived in tribes, working together for survival. What one man killed was food for everyone, the spear or hammer made by one person could be used by another. The concept of private-property did not evolve until much later in human history- the reason being that selfishness and individualism simply could not mesh with the harsh realities of the time. One human could not survive on his own, the tribe as a whole could not waste time and energy on creating twenty individual hammers for the twenty men of the tribe when one could be shared just as easily. At the same time, the shared property (combined with the need for everyone to pull their own weight) eliminated any chance of a class system evolving. Without any difference in wealth or workload, society was more or less egalitarian.

So what happened?

As humans became more settled and as the barter system emerged (to be discussed in a later post), shared-property died slowly out and the class system arose. While today the vast majority of hunter-gatherer, pastoral, horticulturalist, and nomadic people groups still live in classless, shared-property systems, the majority of the world’s population began moving away from this system after the establishment of permanent agricultural communities. By the fall of the Roman Empire, most of the world’s people groups practiced Capitalism in some form. It was not until 1516 when Thomas Moore, one of Henry VIII’s closest advisers, published his work Utopia that the concepts of shared-property and classlessness were reintroduced into society (albeit merely as subjects of intellectual discussion). Only in the early 1800s were the concepts developed into actual political/economic theories. Henri de Saint-Simon, a member of the French aristocracy, created several works on the subject and while never implementing them in any major way, laid the foundations for what would become known as the Communist movement. It was not until 1848 when two young Prussian authors named Marx and Engels published their collaborated work The Communist Manifesto that Communism (or “Socialism”- at the time the two words were more or less interchangeable) became a concrete theory. Between the two men’s works, the entire Communist philosophy was created, though it was not implemented until 1871, when Parisian Socialists revolted against the imperial French government and established a short-lived attempt at a Communist government until the Commune (revolutionary government) was wiped out by the French military. While Communist philosophy spread across much of the Western world, there were no major attempts at Communism (baring the establishment of Amish, and later, Hutterite, communities- which are closer to the primitive classless/shared-property practices of various tribal societies). There was a brief attempt at Fabianism (a British Socialist movement), however it quickly devolved into a philosophy, rather than a physical attempt at the implementation of Communism. It was in Russia in 1917 that the first major attempt at a Communist revolution (since the 1871 revolution) took place. The Bolsheviks (the Russian Communist party and revolutionary movement), led by Vladimir Lenin, overthrew the Russian monarchy and the feudal system. After Lenin’s death in 1923, a split ensued that left the USSR divided between the followers of Leon Trotsky (creator and commander of the Red Army and Lenin’s second-in-command) and the followers of Joseph Stalin (the General Secretary of the Communist party). Stalin, despite the efforts of Trotsky and his followers, assumed control and eventually exiled Trotsky in 1929. Under the despotism of Stalin, the USSR, while maintaining the facade of Communism, devolved into a semi-Socialist dictatorship (Trotsky referred to it as a “deformed workers’ state). While Trotskyism grew in popularity in the West, the general Communist movement was marred by the atrocities committed by Stalin and the imperialists policies pursued in Eastern Europe after his death. In China, Mao Zedong led what is generally considered to have been a Communist revolution, but the later policies of Mao have caused many other Communists to doubt whether China could be counted as true Communist country since the mid 1950s. While the revolution itself is considered to be beneficial, the vast majority of modern Communists hold that contemporary China is no more a true Marxist country than Stalin’s USSR (this opinion is viciously opposed by Maoist factions of the Communist movement). While Communism was quickly becoming popular in the third-world (due largely to Western neo-colonialism) the next major advancement of Communism occurred in Cuba after Fidel Castro and Che Guevara defeated the dictator Batista. Once again Communists are split on the subject of whether Cuba may be considered a true Marxist government- much like China, there is popular that the revolution was a positive event but the movement is split on whether Cuba did or did not devolve into another deformed workers’ state. Indeed, the same could be said for almost every country where a Communist revolution has taken place (though almost all Communists are united in believed that North Korea is not a true Communist country). While the collapse of the USSR in 1990 has led many to believe that Communism has been defeated, the Communist movement is technically as active as it ever was.

In short, the history of Communism is far from simple. Much of its history can be interpreted depending on your sympathies and opinions.

Then again, the same could be said for any aspect of history.

Author’s Note: Since Communism isn’t merely an economic or political or social theory but rather a combination of all three, you can see how describing the theory itself- let alone its history- is a massive undertaking that could easily fill a book. Considering my space and the attention span of the reader is sorely limited, I have been forced so skim over the major events of Communist history. Don’t be ticked off at me if I missed some (though if I have something that might be wrong, please correct me).

marxisme

Voici le PowerPoint du cours de la semaine passé sur le marxisme.

A New Beginning

In my darkest hour
On the loneliest night
He appeared like a crystal star
Illuminating the darkness, infinetely bright

Then like a soft spring breeze
Gently brushing off the dust
Reviving all my senses
Renewing hope and trust

And like rays of the sun
Appearing from beyond the clouds
Fading all my shadows
Enlightening me from inside out

Most unexpected
This angel danced his way into my heart
Until I found myself dancing with him
Letting him lead me to a new start…

© Written by SOUAD

The proletarians have nothing to lose but their chains. They have a world to win.

Karl Marx & Friedrich Engels, The Communist Manifesto

Dit gedeelte van mijn Blog is speciaal ingericht voor het posten van al mijn blogs m.b.t het vak Engels!

UNFIT

If only I could change who I am
If only I could change what I’ve become
If only less emotional
If only less numb

If only I was strong
If only I’d belong
If only I was right
If only less wrong

If only I wasn’t scarred
If only my heart was whole
If only I were a less complicated soul

If only my wisdom was grander
If only my life was on course
If only I carried less weight on my shoulder
If only to lift the weight off yours

If only I was different
If only more of a match
If only to fit you better
If only more of a catch

If only I could change everything
If all what you need, I could be
Never before have I desired
Another version of “me”

© SOUAD

The Spectator was een Engels tijdschrift dat verscheen tussen 1711 en 1712. Het was opgericht door Joseph Addison en Richard Steele en zij schreven ook de meeste nummers. Tussen 1711 en 1712 werd om de paar dagen een nieuw nummer uitgebracht (meestal drie dagen achter elkaar en dan even niet). Zo verschenen er 555 nummers.

The Spectator is geen tijdschrift zoals we dat vandaag de dag zouden kennen, maar meer een soort boekenserie. Hoofdpersoon in deze serie is Mr. Spectator. Mr. Spectator is een toeschouwer (spectator) van de maatschappij en levert hier commentaar op. Hij wijst de lezer op de gewoonten, zwakheden en het overtreden van sociale regels of etiquette van zijn medeburgers. Hij wijst ook op de ironie van zijn kundigheid in proza in vergelijking met zijn zwijgzaamheid in het dagelijks leven (Mr. Spectator schrijft en denkt, hij praat weinig. Hij uit zich voornamelijk in lichaamstaal). Er zijn ook enkele bijfiguren, dit zijn de vrienden van Mr. Spectator die in het tweede nummer worden geïntroduceerd. Zij zijn allen lid van de Spectator Club en sommige delen worden (gedeeltelijk) aan een van hen gewijd.

Mr. Spectator heeft het in nummer 10 van The Spectator over het blad zelf. Hij schrijft hier dat het doel van The Spectator was om het moraal te verreiken met kennis en door kennis aan te tasten met moraal. Wikipedia weet hier aan toe te voegen dat Mr. Spectator ook de filosofie uit de boekenkasten van scholen en bibliotheken wilde halen en naar de vriendenclubs in koffiehuizen wilde brengen.
Bovendien zou The Spectator moeten zorgen voor geleerde, en actuele discussies onder lezers en de kennissen van de lezers. Het tijdschrift gaf ook advies over hoe je zou moeten discussiëren en andere sociale interactie beleefd kon houden. Zoals bij de gedachte van de Verlichting hoort, promootte de auteurs ook familie, het huwelijk en de hoffelijkheid.

“The Oases In My Desert”

I’ve wandered through deserts, in darkest of nights
Bearing unbearable anguish
Struggling through unbeatable fights

While facing many demons
Battling a war inside
Losing hope of victory
Blind to end in sight

Desperate to escape the heat
That’s been burning me up inside
Looking to rest my soul under calming shadows
In need of a cool place to hide

In need of water to quench the thirst
When almost dried out from questioning “why?”
Crying out for mercy
Believing I would die:

God led me to beautiful oases
Which I would repeatedly find….

Always nearby
There to stand by
Allowing me to cry
Allowing tears to dry
Lifting me up high
Learning me to fly
Inspiring me to try
Strengthening me to defy
Promising I’ll get by
Releasing a sigh

From the ones familiar with my roots
And the story behind my name
Knowing me from inside out
Whom with I know no shame
Whom I’ve shared with my history
Knowing who I used to be
Remembering where I come from
Therefore understanding me

To all those I have been meeting since
While travelling the roads of life
Each contributing to my journey
Nourishing my drive

My beautiful oases,
I can feel heaven through you
I pray that the sun will never blind me
So I can always find my way to you

I pray for your inexhaustable firtility
And immortality to have you remain
Without these oases in my desert
My beautiful life could have never been the same

© SOUAD

LOVE YOU, HATE YOU

I love you..but I hate the way you worry so much
I love you..but I hate the way you allow yourself to lose touch

I love you..but I hate the way you put yourself first…yet last
I love you..but I hate the way you constantly live in the past

I love you..but I hate the way you stick to that same page
I love you..but I hate the way you build your own cage

I love you..but I hate the way you dwell in yesterday’s sorrow
I love you..but I hate the way you fail to invest in a better tomorrow

I love you..but I hate the way you bring yourself down
I love you..but I hate that you won’t pick yourself up off the ground

I love you..but I hate the way you (won’t) allow yourself to be weak
I love you..but I hate that you (don’t) believe the words you speak

I love you..but I hate that you don’t practice what you preach
I love you..but I hate the way you place yourself out of reach

I love you..but I hate the way you treat the world like a stage
I love you..but I hate the way you expose yourself to your own rage

I love you..but I hate the way you generate such pessimistic thoughts
I love you..but I hate the way you refuse to acknowledge your own flaws

I love you..but I hate the way you cause yourself so much pain
I love you..but I hate the way you throw your life down the drain

I love you..but I hate the way you drifted off, so far
I love you..but I hate the way you have changed who you are

I love you….but I hate you….for being me.

© SOUAD

Hoy no hubo Aló Presidente, pero compartimos una hermosa jornada democrática, mis rayas hablarán de lo que ganamos hoy y de lo necesario que es el partido. Con una gran emoción fui a cumplir mi responsabilidad como militante del PSUV Partido Socialista Unido de Venezuela, llegué sobre las 5 de la tarde y aun faltaba mucha gente que hacía su cola, realmente escoger 13 candidatos conlleva  más tiempo y eso demoró la fluidez, pero la asistencia masiva  a estas elecciones para conformar el Primer Congreso del Partido, con asistencia que supera el 70 % de la militancia, es una muestra de la fortaleza de nuestro proceso revolucionario, una respuesta, además, a las fuerzas contrarias criollas e internacionales.  Hemos dado una clase magistral de lo que es democracia protagónica, las bases tienen el poder de decisión, cada vez deberá ser más así, los partidos de oposición tienen que sentirse derrotados luego del ejemplar acontecimiento que vivió hoy Venezuela, ningún partido político nunca había realizado una consulta al pueblo utilizando los mecanismos de Consejo Electoral Nacional.

Cómo nos hace falta que esta fecha y esta elección constituyan el comienzo del Psuv, un nacimiento que ha costado tanto, que por tantos meses nunca ha terminado de arrancar y que sin él, no se podrá consolidar la verdadera revolución.

En 1848 Marx y Engels escriben un libro conocido como Manifiesto Comunista, pero que en realidad se titulaba Manifiesto del partido Comunista. Marx y Engels hablan indistintamente de comunismo y socialismo, porque hasta que desarrollan las teorías oportunistas, ambos conceptos eran sinónimos, y de hecho los primeros partidos socialistas eran comunistas, puesto que su aspiración, siguiendo las ideas de Marx, era alcanzar el comunismo. Lenin desarrolla la teoría marxista y sobre sus ideas se desarrollan lo que son los partidos comunistas que se originan en el siglo XX que el artículo define, pero que no son algo que se saque Lenin del sobaco. De hecho, el Partido Socialista de Italia ingresó en principio en la III Internacional, y si no hubiese decidido salirse finalmente, hubiese sido un claro ejemplo de que los partidos comunistas no eran sino la continuación de la política en defensa de la clase trabajadora iniciada con los partidos socialistas (o mas bien, una VUELTA a la defensa de la clase trabajadora), a los que se añadía lo aprendido en la Revolución Rusa y la coherencia en defensa de la no-intervención en la Guerra Imperialista, la I GM. También en España el PSOE estuvo a punto de entrar en el Komintern, pues así lo votó la militancia de este partido, pero Pablo Iglesias no quiso cumplir las Tesis de Abril y gracias a su renombre en este Partido, logró que éste volviera a la II Internacional, provocando las dos escisiones que darían lugar a la creación del Partido Comunista de España.

Cuba y Venezuela rompen las reglas que dicen que es por medio de un partido que se hace la revolución, o que se llega al poder. En Cuba porque el movimiento del 26 de Julio sobrepasó y desbordó con la furia social a la lucha que deban los partidos existentes, pero luego del triunfo de Fidel, el Partido Comunista de Cuba asume su papel como vanguardia de pueblo cubano, en torno al partido el pueblo escoge a sus voceros y representantes, en el seno del partido se discuten las políticas y se genera la verdadera participación protagónica. Venezuela logra la victoria y toma el poder político por la fe que todos tenemos en un gran hombre, que con las palabras de Bolívar despertó a todo nuestro pueblo y que luego de un fallido intento de sublevación militar, fue premiado con el voto masivo de todas y todos los pobres de esta tierra. Jamás se ha dejado de tener esa entrega hacia nuestro líder, que es hoy un líder mundial que a cambiado, y lo seguirá haciendo, la historia del mundo. Pero el mismo nos pide que fortalezcamos el PSUV como órgano de lucha, de expresión, de debate. Ya basta de un PSUV como gimnasio electoral, hoy debe marcar el comienzo de Partido necesario para lucha, para la formación ideológica indispensable, para la participación popular y su capacidad de participación en la toma de decisiones. Que el Congreso del PSUV sea el comienzo de la creación de la mujer y el hombre nuevo necesario para la nueva sociedad liberada del consumismo y el individualismo que impuso el sistema capitalista, que sus discusiones orientadas por nuestro máximo líder Hugo Chávez Frías den el fruto que todos esperamos para consolidar nuestra libertad y verdadera independencia.

Hoy no hubo Aló, tampoco regaños o críticas, si un gran aplauso y el pedido a la participación, a que la gesta de hoy no se detenga y que desarrollemos un partido ejemplar para las victorias que debemos obtener en el futuro, que más que ganar elecciones para preservar el poder político, será la conformación de la capacidad de crítica y autocrítica verdadera, la de toma  de conciencia de todos para lograr la irreversibilidad de nuestra victoriosa revolución.

Patria, socialismo, o muerte: Venceremos.

Vir meer as 20  jaar al ontvang ek en Hestelle gaste tydens die blommeseisoen.  Die  meeste van hierdie gaste vergeet jy sommer as hulle die werf uitry, maar dan is daar enkeles wat so ‘n indruk op jou maak, dat jy hulle nog steeds onthou en wonder wat van hulle geword het.  So ‘n geval was Peter van Pietermaritzburg in Natal.

Dit was laat agtermiddag toe hulle voor die deur stop.  ‘n Lang, lenige man, met ‘n poniestert wat op sy rug hang, het uitgeklim. Met my vooropgestelde waarneming en veroordeling van ‘wie en wat klim vandag by ons af?’, het ek hom stadig tegemoetgeloop. Toe ek die lang, grys vasgebinde hare sien, sê ek vir myself:  “Jy’s seker ‘n Ingelsman.  As ek jou hare losmaak en jou aan jou voete vat, sal jy darem lekker die werf skoonsleep.”    Hy het soos ‘n jintelman sy vrou se deur oopgemaak, asook hulle passasier s’n.    Vrees dat hy rou Engels was, het my beetgepak, want ek het ‘n lang en ongemaklike aand sien kom, waar ek weer Ingelse woorde moet soek om die geselskap aan die gang te hou.

Groot was my ontnugtering toe hy my hand stewig vasvat en ek in die sagste, liefdevolste oë kyk wat ek nog ooit in ‘n man gesien het.  Dis asof daar ‘n warmte uit hom straal toe hy sê:  “Mnr. Engelbrecht, dis werklik ‘n voorreg om julle te ontmoet.”   Nadat ons almal gegroet het, stap ek as verligte man huis toe, maar die Rooitaal se klanke ontglip nie my waaksame ore nie.

Na ete het ons godsdiens gehou en toe ek “amen” sê, toe trek Peter los en begin sing.  Sy vrou en hulle vriendin begin in stemme saamsing dat ek hoendervleis kry.   Dis of die tyd stilstaan en jy alles wil indrink wat rondom die tafel gebeur.  Dit was so aandoenlik, dat toe hulle later ophou, ek en Hestelle hulle versoek het om aan te hou.  Terwyl hulle sing, het hul gesigte dankbaar en blymoedig gestraal.  Dit was die eerste keer dat Engels my nie gepla het nie, want dit was aangrypend.

Nadat ons tee gedrink het, het hulle openlik begin getuig.  Peter het vertel van hulle boerdery in Natal en van sy pragtige mooi beeste waarmee hulle geboer het.  Hy het ‘n Limousinstoet gehad – van die beste in Natal.  Die boere het van heinde en verre gekom om bulle by hom te kom koop.  Die beeste het op aangeplante weiding geloop en was altyd blinkvet.  Hulle boerdery het gefloreer.

Rondom hulle was ‘n groot plantasie wat soos ‘n perdeskoen om hulle plaas gelê het.  Een middag, terwyl hulle aan tafel sit, het hy die veraf gerammel van donderweer gehoor, maar hulle was daaraan gewoond.  Skielik het die telefoon gelui.  Dit was sy buurman.  “Peter, die donderweer het die plantasie aan die brand geslaan en die wind is baie sterk.  Wees op julle hoede – dit brand af in julle rigting.”  Peter het op die stoep van hul grasdakwoning uitgestap en die donker rookwolke in die verte gesien.   Hy het onmiddelik almal per radio laat weet.  Op die stoep het hy en sy vrou die vlamme en die donker rookmassa staan en dophou, terwyl hulle hoor hoe hulle beeste bulk en voor die vlamme probeer uitvlug.  Die vlammesee het al wyer uitgekring en hul beeste teen die grensdraad vasgekeer.  ‘n Paar groot beeste het waansinnig deur die draad gebars en gevlug, maar die meeste is deur die rook oorval en het doodgebrand.

Hulle kon reeds die geweldige hitte voel en die vlamme was al ‘n paar honderd meter van hul imposante woning af.   Peter en sy vrou het gebid dat die wind moet draai, maar daar was nog net ‘n paar minute oor.  Hulle het elkeen inderhaas  in ‘n voertuig gespring en gevlug sonder dat hulle enigiets uit die huis kon red.

Twee ure later het hulle teruggekeer, terwyl ‘n paar balke nog gesmeul en net die swart mure gestaan het.  Die skok was so groot, dat hy en sy vrou mekaar net kon vashou, terwul die halfgebrande beeste aanhoudend in die verte bulk.  Hulle het huilend tussen die swart mure deurgeloop met die hoop dat iewers iets kosbaars behpue gebly het.

Toe hulle gebroke na hulle voertuie terugstap, het hulle vir mekaar gesê:  “Ons het binne ‘n paar uur alles wat ons besit en deur die jare bymekaargemaak het, verloor, maar die vlamme kon nie die liefde wat ons vir ons Hemelse Vader het, wegbrand nie.”

Ek het asof gehipnotiseerd na hierdie hartseer verhaal geluister en vir myself gevra:  “Hoe sal ék optree as ek van alles gestroop word?”   Dit het my diep laat nadink  Ons is geneig om alles wat ons bymekaar gemaak het, ons eie te noem. Dit het my net weer laat besef dat alles maar net aan ons geleen is.

Ik mis Mr. Kroon. Mr. Kroon is met pensioen. Mr. Kroon is een genie, en ja, ook vader van wielrenner Karsten Kroon. Mr. Kroon in plaats van Dhr. Kroon, want hij was jarenlang mijn docent Engels. Dankzij hem heb ik kennis gemaakt met de meest geweldige verhalen ooit. Na drie kwartier naar een verhaal van Roald Dahl te hebben geluisterd, hij las ons namelijk voor alsof we een stel kleuters waren, liepen wij flabbergasted het lokaal uit. Die man kan pas voorlezen! Een kleine top 3:

1. Herbert George Wells, The Country of the Blind (1904)
2. Roald Dahl, William and Mary (from Kiss Kiss, 1960)
3. William Golding, Lord of the Flies (1954)

Ook rakelde hij de mooiste sonnetten en gedichten op die behoren tot de prachtige Engelse literatuur, als ware het zijn eigen. Verliefd is hij op Sir William Shakespeare. In mijn laatste jaar VWO werd ik ook verliefd op één van Shakespeare’s sonnetten, namelijk #138. Ik moet zeggen dat ik niks meer fout kon doen in de ogen van deze lieve grijsaard nadat ik dit onder een ‘writing test’ had gekrabbeld:

When my love swears that she is made of truth
I do believe her, though I know she lies,
That she might think me some untutor’d youth,
Unlearned in the world’s false subtleties.
Thus vainly thinking that she thinks me young,
Although she knows my days are past the best,
Simply I credit her false-speaking tongue:
On both sides thus is simple truth suppress’d.
But wherefore says she not she is unjust?
And wherefore say not I that I am old?
O, love’s best habit is in seeming trust,
And age in love loves not to have years told:

Therefore I lie with her and she with me,
And in our faults by lies we flatter’d be.

Grote indruk maakte hij met de introductie van Adrian Mitchell’s gedicht over de oorlog in Vietnam, dat Sir Mitchell in 1965 voordroeg op de Albert Hall Poetry Reading te Londen. Aanleiding voor deze introductie was de komst van de hedendaagse versie over de oorlog in Irak (2008).
Ik vind, dat iedereen dit onder ogen moet krijgen. Neem de tijd.

To whom it may concern.
I was run over by the truth one day.
Ever since the accident I’ve walked this way
So stick my legs in plaster
Tell me lies about Vietnam.

You put your bombers in, you put your conscience out,
You take the human being and you twist it all about
So scrub my skin with women
Chain my tongue with whisky
Stuff my nose with garlic
Coat my eyes with butter
Fill my ears with silver
Stick my legs in plaster
Tell me lies about Vietnam.

-
(1965) http://www.youtube.com/watch?v=FmMCObgu_jc
(21st century version) http://www.youtube.com/watch?v=L31cJ4xE_3g
-

Mrs Pina Colada

Engels and I often used to bet as to which one of us had the larger penis; it was a joke that got out of hand. Eventually so much money was put at stake that the issue had to be resolved. Egged on by a crowd of friends and passers-by, we squared off following an afternoon’s drinking. It was quite a scene; the tension was palpable. Finally, a clock struck; a pin dropped; somebody took a sharp intake of breath.

It’s funny, but I remember feeling very confident as the last bets were called.

In my defence, there was no way I could have known about that monstrosity of his. All things considered, I think I took defeat with grace, saying, as I handed over my money, that it was without doubt the ugliest thing I’d ever seen in my life.

What’s more, I added, was that he should stick to patronising the poor, and that it was really just as well that he’d won: I wouldn’t have wanted one of his fake five pound notes, and neither would those beggars, had they known.

Engels just grinned and waved his winnings at me, then finally got his round at the bar.