Er passen misschien wel drie Yvonne Kroonenbergs in één Tina. Echt waar! En Yvonne heeft een bijpassend klein levenslustig hondje dat dolgelukkig is wanneer het heel hard kan rennen zonder aan een lijn te zitten. Met wel drie pootjes tegelijk, want gek genoeg doet altijd maar één achterpootje mee – afwisselend het rechter- of het linkerpootje. Is Yvonne mijn nieuwste allerbeste vriendin? Nee hoor. Ik was een aantal dagen op boerderij Entre les Sources in de Franse Vogezen op een schrijfworkshop georganiseerd door Betty en Marjorie van B-write en Yvonne was de juf.

Je ziet, ik kan nu perfect schrijven. Geen enkele keer de lijdende vorm, maar ik heb me niet gehouden aan zo min mogelijk bijvoeglijke naamwoorden, want eigenlijk vind ik die af en toe wel leuk. En nee, er zitten ook geen ‘stijlbloempjes’ in, Yvonnes stopwoordje: ze streepte ieder gezegde rigoureus door en leerde ons dat een eigen omschrijving veel krachtiger is dan een ‘stijlbloempje’.

De deelnemers aan de workshop waren schrijvende dames en een heer. De een had schrijven als baan, de ander als hobby. In kwaliteit deed het een zeker niet altijd onder voor het ander. Ik was naar de workshop gegaan omdat ik voor een drempel, een hoge drempel, sta. Natuurlijk, zakelijk schrijven kan ik best. Ik verdien er heel aardig het dagelijks brood en poezeneten mee. Ik heb zo mijn vaste structuren voor achtergrondartikelen, nieuwsberichten, folders. Maar heel stiekempjes wil ik ook wel eens iets schrijven dat ik zomaar helemaal zelf bedacht heb, of iets dat regelrecht uit het hart komt. Anders kom ik nooit op die bank bij Oprah! Ik heb die cursus dus gebruikt om juist daar een beetje mee te spelen. Gelukkig ging het helemaal niet slecht en heb ik de bevestiging en een beetje meer zelfvertrouwen gekregen om op deze weg een paar eerste stapjes te zetten.

Yvonne gaf mij schrijfopdrachten. Zoals ‘beschrijf eens een van je avonturen’. Makkelijk hoor. NOT! Talloze scènes passeerden de revue en ik besloot tot een heel klein avontuurtje met een duidelijk begin en een eind en waarin het hart niet gelijk wijd open hoefde.  Het resultaat:

Een redback spin is gevaarlijk en niet zo’n klein beetje ook. Dodelijk, volgens Lonely Planet. Mij was gevraagd om het web van een red back spin weg te halen. Ik had een baantje bemachtigd als ‘Jill of all trades’, manusje van alles, op een ‘station’  in Noord-West Australië, een veeboerderij ter grootte van drie Nederlandse provincies.

Eerst maar eens kijken hoe zo’n beest er uit ziet. Ik loop naar de homestead, het grote huis, naar de bijkeuken, waar het nest moet zitten. En ja hoor, onder de dakgoot zit een web. Een groot web, met een spin en een flink aantal eieren erin. De spin is een stuk kleiner dan ik verwachtte en eigenlijk, zo op het oog niet enger dan een gewone huis-, tuin- en keukenspin. Daar sta ik dan. Hollands glorie middenin de Australische outback met de opdracht een dodelijke spin af te voeren, maar verder zonder instructies. Lonely Planet vermeldde nog wat meer eigenschappen: redbacks springen, redbacks rennen, redbacks zijn agressief en redbacks bijten. Te trots om advies te vragen, kijk ik naar het web en verzin een list.

Een half uur later kom ik gewapend met een bus haarlak het huis uit. Knappe redback spin die mij nu nog gaat bijten. De halve spuitbus gaat leeg over het web en ja hoor, het heeft effect. Na de eerste sissende geluiden, draait de redback naar mij toe. Weer dat enge, onbekende geluid en hij richt zich op z’n achterpoten. Klaar om de dodelijke sprong naar mijn gezicht te maken, spuit ik de spin nog een keer recht in z’n gezicht. Het werkt, de spin verstijfd en valt terug in zijn web. Voor de zekerheid spuit ik de hele bus leeg en lees nog een keertje de gebruiksaanwijzing: ja hoor, het moet enkele minuten drogen voor het verder verwerkt kan worden.

Na de voorgeschreven minuten zit de nog steeds verstijfde redback spin op dezelfde plek in het web. Onverwacht snel verdwijnt de spin, de eieren, het web en alle stofraggen in een halve meter om het web heen in de stofzuigerzak. Ik trek de meegebrachte lange handschoenen aan en voorzichtig maak ik de stofzuiger open. Nee, geen spin te zien, geen pootje dat voorzichtig uit de filter komt, niets helemaal niets. Opgelucht haal ik de stofzuigerzak snel uit de stofzuiger en smijt hem in het lege olievat dat gebruikt wordt als allesbrander. Beetje olie erbij, een lucifer – de crematie van een redback spin. Ik gooi nog wat hout in het vat, wat papier en steek net een sigaretje aan met het gloeiende eind van een smeulend stuk hout wanneer de bel voor de ochtendkoffie klinkt.