De nieuwe film van Jan Verheyen is vanaf 9 december in de zalen, maar wij mochten hem al reeds zien en bovendien konden we enkele reacties sprokkelen.

Les circonstances de la vie ou les actualités font qu’à un moment donné  le cinéma vous rappelle qu’il s’est intéressé à tel ou tel sujet de société et a tenté d’en transmettre les émotions.

L’Alzheimer, maladie cruelle tant dans son pronostic  d’incurabilité que dans les mystères controversés de ses origines, a fait l’objet, ces dernières années, de diverses tentatives de représentation allant du récit biographique (Iris) au polar (De Zaak Alzheimer’s , Cortex) en passant par une approche plus intime (Away from her).

Le premier film qui  m’a marqué fut IRIS, en 2001, réalisé par Richard Eyre avec Judy Dench, Jim Broadbent et Kate Winslet.

Je ne connaissais pas du tout la romancière anglaise Iris Murdoch ni son oeuvre, ni qu’elle mourut de l’Alzheimer à 79 ans avant de découvrir ce film.  Le film , usant d’allers et de retours,  entre la jeune femme, créative, indépendante et novatrice, intellectuelle de haut vol,  et la femme d’âge mur, auteur reconnu,   saisissant parfaitement la détérioration mentale vers laquelle elle s’achemine inexorablement est un touchant portrait de la lutte d’une femme (et d’un couple) contre la maladie.

Cet extrait en est une illustration :

La BA Internationale Bande-annonce internationale

Plus récemment, le film de Sarah Polley en 2006, AWAY FROM HER

avec Julie Christie, mettant en scène l’histoire d’un couple (Comme pour IRIS)  affrontant la maladie et tentant de s’adapter aux bouleversements qui s’en suivent, me ramenait à des choix essentiels, et à l’acceptation :

Dans ces deux films (nord-américains) cependant, on peut percevoir comme une vision un peu altérée, si ce n’est élitiste de la représentation de la maladie et de son environnement; Ils réunissent des personnes  venant de milieux privilégiés, avec des parents, des conjoints plutôt compatissants, comprenant la maladie, ayant tout au moins un un accès intellectuel vers elle. Une vision assez cinématographiquement idéale  au final.

Le cinéma européen à travers deux autres  films porte un regard un peu plus plus décalé sur cette maladie.  La maladie existe mais n’est pas une fin en soi;  Le malade, l’individu, sa personnalité, reste jusqu’à la fin prépondérente, s’illustrant non plus en tant que personne malade mais en tant que personne continuant à agir, doutant, prenant parti  dans la solitude de sa maladie… ;  le contexte dramatique de l’action choisie dans ces deux films est l’univers du polar, à travers ce film belge (2003) de Erik Van Looy,  De Zaak Alzheimer ou Cortex de Nicolas Boukhrief (2008)

Ces deux derniers films arpentent évidemment le même thème… la mémoire et la perte de cette mémoire. Ils la replace, contrairement aux deux autres films nord-américains, dans un contexte plus basique, plus tribal,  plus violent et désespéré parfois… La lutte organique et éternellle  contre le Mal(adie), moteur fondamental et fédérateur de toute société humaine.  La maladie sort du noyau clos des proches et se frotte à la société, non plus comme une plaie mais comme une anomalie  sacrée ayant sa place, et nous permettant de continuer à voir… Prisme ? Grââl ? A chacun son analyse.

De Zaak Alzheimer : De Zaak Alzheimer

La BA internationale :

Dans le même ordre d’idée, Cortex amène André Dussolier à lutter et à probablement trouver un sens à sa maladie en affrontant de l’intérieur d’une maison de soins un tueur en série.

La MEMOIRE est un thème qui a fait les beaux jours du cinéma, depuis Rosebud dans Citizen Kane,  jusqu’à Memento de Chris Nolan. Et il y en a bien d’autres…

En attendant, en souvenir de ces deux films :

De te kraken brandkast (illustratie: Wired)

J.J. Abrams (Lost, Star Trek, Cloverfield)  zal een verfilming van de ‘Diamantkraak van de eeuw’ voor zich nemen. Dat melden De Morgen, HLN en MTV.

In 2003 ontvreemden Leonardo Notarbartolo en kompanen tot 100 miljoen dollar aan diamanten uit het Antwerp Diamond Center (Antwerpse Diamantkring). Het verhaal zal gebaseerd zijn op het Wired Magazine-artikel van Joshua Davis.

Dat is van een ander kaliber dan Jan Verheyen of Erik Van Looy.

Provincialiteit bij Focus, de West-Vlaamse regionale televisie, dat is even evident als minstens 980349 vermeldingen van Erik Van Looy in élke Humo, élke week opnieuw.

Focus was één van de eersten om te berichten over de schade, veroorzaakt door de twee straaljagers die gisteren door de geluidsmuur vlogen.

Voor wie niet uit de streek komt: gisterenmiddag, rond 14u werd ik, en de hele buurt met mij, opgeschrikt door een harde doffe knal. Het huis schudde, alsof er een bom gevallen was. Ik keek in de richting van het raam en toen kwam er een tweede knal waardoor de ruit in mijn velux ongehoord heftig aan het trillen ging. Schudden is misschien een beter woord.

We lopen naar buiten; de buren stonden ook al op straat te kijken wat er gebeurd was. Niks te zien. Geen rook, geen vuur, geen brokstukken van een vliegtuig. Later kwam de verklaring: twee straaljagers door de geluidsmuur.

Bon, Focus dus. Hun bericht. Lees goed:

Twee straaljagers die ter hoogte van het winkelcentrum B-Park door de geluidsmuur zijn gevlogen, hebben heel wat schade veroorzaakt bij de huisdecoratiewinkel Kwantum.

Er was schade in B-Park, dus moet het ter hoogte van B-Park gebeurd zijn. Of de term “hoogte” wel goed gekozen is in deze context laat ik dan nog in het midden.
Beste Focusmensjes: het is wel degelijk mogelijk dat die schokgolf van iets verder kwam dan B-Park zelf. Het is zelfs mogelijk dat hij van de andere kant van de provinciegrens kwam, nl. Oost-Vlaanderen. Ja, er is een wereld aan de andere kant van de grens.

Het seizoen van De Slimste Mens zit er op en dat is goed nieuws voor de liefhebbers van humor. Werkelijk, Sam De Graeve, u heeft een allemachtig fijne quiz, maar aan de grappen is nog verdomd veel werk. Waarom laat u ze er eigenlijk niet gewoon uit? Het programma zou er toch enkel beter op worden?

Enfin, omdat wij weten dat verwijten gefundeerd moeten worden, hebben wij onze rekenkundige dienst Plasky Statistics aan het werk gezet.

1. Opzet

De laatste zeven afleveringen sloegen onze enqueteurs aan het wat zij zelf noemen ‘torfsturven’: voor elk grap van Rik Torfs zetten zij een kruisje. Was de grap flauw, dan kreeg die kolom ook een kruisje en hetzelfde gold voor grappen met als onderwerp ’sex of sexualiteit’. Zo zou mathematisch bewijs geleverd worden voor de volstrekte overbodigheid en onwenselijkheid van Rik Torfs’ persoon in het programma.

2. Methode

Het was niet eenvoudig uit te maken of Rik Torfs al dan niet een grap maakte, omdat zijn interventies vaak zo flauw waren dat niet altijd duidelijk was of ze grappig bedoeld waren. Voor dat criterium gebruikten wij het gelach van publiek en/of presentator. Een grap was dan ‘flauw’, wanneer publiek/presentator lachte, maar wij slechts zuchtten/wenkbrauwen fronsten/geeuwden. Het onderwerp ’sex & sexualiteit’ spreekt voor zich; en niet-flauwe grappen waren per definitie ‘geestig’.

De categorie ’sex & sexualiteit’ is in deze grafiek een onderdeel van de categorie ‘flauw’. Dat was niet het oorspronkelijke opzet van onze methode, maar geen enkele grap over sex bleek geestig. De groene categorie heet daarom voluit en omstandiger ‘flauw maar niet over sex of sexualiteit’ en de bruine categorie ‘flauw over sex of sexualiteit’. De top van de staaf geeft het totaal aan, waardoor de gele grappen de geestige zijn. 27/01 leest dus als: 8 grappen, waarvan 1 geestige en 7 flauwe, waaronder 3 over sex of sexualiteit.

Voorbeeld: bij een vraag over sm (05/02), wordt er even overgeschakeld naar Torfs. Dat hij scheef grijnst kunnen wij slechts vermoeden, want hij heeft een sm-maskertje over zijn kop getrokken. De presentator doet zijn best om te hinniken, het publiek lacht een beleefdheidslachje. Wij noteren: “flauw: X / sex & sexualiteit: X”

3. Resultaten

Op 03/02 werd een extra strafpunt toegekend in de categorie ‘flauw’. Rik Torfs beledigde toen Drs. P en inderdaad vinden wij dat iedereen altijd en overal beledigd mag worden, maar het schofferen van de keizer van de dichtkunde geeft werkelijk geen pas in een televisiequiz waarin Erik van Looy zich profileert met gedichten van eigen, zeer bedenkelijke makelij.

Een droef hoogtepunt zien wij op 29/01, toen er geen enkele geestige mop werd verteld en het hoogste aantal sexuele toespelingen werd gedebiteerd. 04/02 en 05/02 vielen dan weer mee. Op 05/02, de finale, werd Torfs grotendeels uit het programma geweerd, zo leek het wel, en dat resulteert in mooie resultaten in de grafiek. Op 28/01 sloofde Torfs zich het hardst uit met 12 grappen, maar zelfs toen slaagde hij er niet in meer dan 3 keer echt geestig te zijn. Toch haalde hij die dag, net zoals op 03/02 het hoogste aandeel geestigheden: 25%.

Torfs houdt verder zich inderdaad aan zijn eigen regel: maximaal vier keer over sex grollen per aflevering. Overige vaststellingen zijn:

• Torfs maakt altijd minstens één grap over sex of sexualiteit
• Torfs maakt nooit meer geestige grappen dan grappen over sex of sexualiteit
• De grappen over sex of sexualiteit zijn nooit geestige grappen

Als wij nu de totalen berekenen, komen wij op akelige percentages uit: op zeven dagen maakte Torfs 58 grappen. Daarvan waren er 49 flauw, en van die flauwe gingen er 18 over sex of sexualiteit. Gemiddeld is dus niet minder dan 84,5% van zijn grappen flauw. Torfs maakt precies dubbel zoveel sexuele als geestige opmerkingen: 31,0% tegenover 15,5%.

Conclusie

Per aflevering maakt Torfs gemiddeld 8,3 grappen, waarvan er gemiddeld precies 7 flauw zijn en 2,6 sexueel getint zijn. Dat wil zeggen: 1,3 geestige tussenkomsten per aflevering. Eén komma drie.

Met die cijfers moet Woestijnvis maar eens aan het rekenen gaan: wat krijgt Torfs zo per aflevering toegeschoven, voor één en een derde geslaagde grap? En dat met exclusiviteitscontract dat onder druk staat… Met onze hoofdredacteur was het alleszins niet waar geweest.

Vanavond vindt de finale plaats van het populaire tv-programma ”De slimste mens ter wereld“. Ideaal moment voor een top topical. Dat dacht ook Quick na het lezen van DM Magazine afgelopen weekend. Hierin verklaarde de presentator van het programma, Erik Van Looy, dat hij vaste klant is bij Quick en altijd een Big Bacon neemt.

Het artikel in DM Magazine

De top topical

Vanavond de laatste aflevering van “De slimste mens…” en is dus deze avond bijgevolg ook de slimste mens ter wereld bekend.

Ik supporter alvast voor Bart de Wever. Wat een fantastische humor heeft die mens toch! Je ziet hem niet lachen en geen krimp geven als hij iemand een steekje uitdeelt, maar hij bedoelt het zeker niet slecht. Freek Braeckman maakt dan natuurlijk ook weer veel kans… Maar om de collegialiteit te behouden op de werkvloer is het beter dan Freek en Lieven vanavond verliezen en Bart de slimste wordt… Niet?

Go Bartje!

Het format van De Slimste Mens is erg leuk en de vragen meestal ook. Maar als wij kijken, hier op de redactie, en onze zenuwen springen bijna, dan is dat toch eerder van ergernis dan van spanning. Na een intensieve studie van het programma kunnen wij Woestijnvis een driefasenplan voorleggen dat de kwaliteit van hun quiz drastisch de hoogte in zal jagen, zodat al die lofbetuigingen eindelijk gefundeerd zullen zijn.

Fase één. Gooi Rik Torfs buiten. Zo snel, hard en ver mogelijk.

Fase twee. Zonder de dwangmatige spitsvondigheden van deze academische dwerg zal het stigma van de ‘grappige quiz’ verdwijnen. Daardoor zullen kandidaten zich ook niet meer verplicht voelen de geestigaard uit te hangen.

Fase drie. Van zodra de quizzers geen grappen meer proberen maken, moet Erik Van Looy niet meer doen alsof hij die ook echt grappig vindt. Het is in feite heel gênant als enkel de presentator lacht om een grap.

Dit alles zal de quiz op het eerste gezicht ernstiger maken. Maar wij prefereren een ernstige quiz boven een krampachtig grappige quiz. In zo’n ernstige quiz zal dan misschien weer spontane humor opbloeien – en misschien ook niet, maar hoe dan ook zal het resultaat beter zijn.

Misschien werkt dit fasenplan helemaal niet. Maar zelfs dan zal het resultaat beter zijn, omdat we van Rik Torfs af zijn.

http://phildie.skynetblogs.be/post/6484287/loft

The writer of this blog really loves movies, he always adds a new entry every time he has seen a new one. This time he discusses ‘Loft’, a new Belgian movie by ‘Erik van Looy’ and ‘Bart de Pauw’. Bart de Pauw is a well known actor in Belgium and this was the first time he has ever written a movie-script.The movie is an exiting thriller in which five married men share a loft. In this loft they cheat on their wives and have fun with their mistresses and conquests. But when one morning they find the dead body of a young woman, the movie turns in to a whodunit. Nobody knows who she is and who has killed the woman, the friends try to find out what happened and soon enough they distrust each other.

The writer of this blog says that Loft is an exiting movie from being to end. You really get carried away with the story and so you feel like you have to find the killer yourself. Little by little you get some information about the murderer, but actually you don’t have a clue. This is a perfect whodunit, because the ending is still very surprising. I personally haven’t seen the movie yet, being in Spainat the moment, but I really want to. Lovely about the writer of this blog is that he gives his clear opinion and he tells you something about the plot, but still he doesn’t give away the ending. So it stays a surprise for everyone that hasn’t seen the movie yet.

We hebben ook Bart de Pauw enkele vragen kunnen stellen:
Hoe was het werken met Erik Van Looy ?
Zalig! We zijn beide hetzelfde type filmliefhebber en delen eenzelfde liefde voor film.

Wat is het verschil tussen voor televisie te schrijven en voor een film te schrijven?
Het is gewoon een verschillende wetmatigheid, in een film moet je proberen je publiek twee uren te boeien terwijl je in een film dat maar een half uur moet doen.

Nog een belangrijke vraag, wanneer komt de DVD-box van ‘Buiten de Zone’ uit?
Wel we spreken er vaak over, maar het probleem ligt in bepaalde muziek die er in gedraaid wordt, die is eigendom van een platenmaatschappij maar die wilt de rechten enkel vrijgeven voor een groot bedrag, en dan zou dit moeten doorgerekend worden in de prijs van de DVD’s en dan zouden ze veel te veel kosten.

Is het dan niet mogelijk om die muziek er uit te halen en te vervangen door andere muziek?
Nee, helaas zijn dat al master-tapes waarin de muziek gemixt is, dus die zit vast, maar heel vaak proberen we toch te vragen bij de platenmaatschappij of het al dan niet mogelijk is.

Loft:

Het verhaal is ondertussen genoeg bekend. 5 vrienden huren samen een loft om daar rustig hun minaressen te kunnen ontmoeten. Op een dag wordt een lijk van een jonge vrouw gevonden in de loft. De paranoïa slaat toe en niets is zoals het lijkt.

Eerlijk gezegd heb ik een hekel aan gehypte films. Het heeft een tijd geduurd voor ik de zaak Alzheimer had gezien en de 2 laatste bond-films heb ik ook nog niet gezien. Het zelfde idee had ik ook voor ‘Loft’, maar uiteindelijk ben ik toch gaan kijken. En eerlijk gezegd ben ik een beetje teleurgesteld. De film zit goed in elkaar, maar de laatste paar plotwendingen zijn er wat teveel aan. Sommige acteur spelen heel secuur, zoals Matthias Schoenaerts en Koen De Bouw, maar over het algemeen zijn de acteursprestaties middelmatig. En zo kan ik nog even doorgaan. Begrijp me niet verkeerd dit is geen slechte film, maar om een echt goeie film te zijn mist het net dat ietsje extra.

Les Invasions Barbares:

Rémy heeft een leven  vol sex, drugs en socialisme gehad. Maar nu ligt hij te sterven in een overvol ziekenhuis in Montréal, Canada. Zijn zoon Sébastien,  die als beursmakelaar fortuin heeft gemaakt in Europa en met wie hij al jaren niet meer spreekt, komt over om hem te verzorgen. Hij verzamelt Remy’s vrienden aan zijn sterftbed om hem een waardig afscheid te geven.

‘Les Invasions Barbares’ slaagt erin zware thema’s met een zekere luchtigheid te behandelen. Het gaat over de teleurstelling over de verwezelijkingen van het socialisme (let maar eens goed op in de beginscénes), de groeiende teleurstelling over het nihillisme van het kapitalisme en het moeilijk kunnen loslaten van het leven. Neem daarbij bijzonder amusante conversaties en uitstekende achtergrondmuziek en je hebt één mijn favoriete films aller tijden.

Shi Gan (time):

Een jonge vrouw verdwijnt om esthetische chirurgie te ondergaan om zo haar relatie te redden. Een jaar later zoekt ze, onherkenbaar tegenover vroeger, terug contact met haar vriend.

Niet de beste Kim Ki-Duk film die ik ooit gezien heb, maar het kan er zeker mee door. De sfeer zit er goed in, de acteerprestaties zijn meer dan behoorlijk en de regisseur probeert een punt te maken over esthetische chirurgie zonder al te moraliserend zijn.

Uw geduld wordt beloond, beste lezers. Ik verklap u eindelijk hoe mijn deelname aan De Pappenheimers in 2004 is afgelopen.

Waar waren we gebleven? Mijn moeder en ik stonden 100 punten voor. Het zal van de sympathieke maar weinig pientere Peer afhangen of zijn team alsnog de finale haalt. Kent hij het antwoordt niet, dan winnen wij… Maar zelfs het kleinste kind weet het antwoord op de vraag: ‘Wat zei Ali Baba om de grot te openen’. Peer geeft dan ook zeer overtuigd het juiste antwoord. Wij vallen af.

Er wordt afscheid van ons genomen en ik mag nog melden dat ik me in het geheel nergens aan geërgerd heb – wat eigenlijk wel zo is, al blijft die goedgekeurde verspreking van Filip Peeters me toch wat parten spelen. Daarna nemen we plaats tussen onze teleurgestelde supporters om de finale te aanschouwen.

Op dat eigenste moment ben ik niet eens heel teleurgesteld. De sportieve sfeer die het programma uitstraalt, is vrij echt en daardoor is verliezen niet zo heel erg. De glimlach valt niet van mijn gezicht te beitelen. Toch moet gezegd dat onze tegenspelers daar ook toe bijdroegen. Zij speelden hun rol als underdog zo voortreffelijk, dat zelfs wij voor hen zouden supporteren. De finale was hen meer gegund dan Frans en Tim die zich vooraf in de rol van onoverwinnelijken nestelden. Maar wat wellicht nog een veel grotere rol speelt, is de afloop van de finale. Zoals de productie het voorschrijft, laten Peer en Els eerst hun BV zoveel mogelijk correcte antwoorden sprokkelen. Peeters slaagt daar moeiteloos in, maar dan raken ze de pedalen kwijt. Peer geeft het ene foute antwoord na het andere. Het koppel verliest dan ook met glans en, daar moeten we eerlijk in zijn, dat verzacht ook onze pijn. Allemaal met lege handen naar huis na ons rot geamuseerd te hebben, dat kunnen we fair vinden. Niet slecht bedoeld natuurlijk, maar is dit geen aannemelijke menselijke reactie? Onze teleurstelling was wellicht veel groter geweest als onze tegenspelers met enkele duizenden euro’s naar huis zouden gaan.

Onze supporters lijken genoten te hebben en er wordt druk nagepraat. Meester Marc laat horen wat hij allemaal wel wist en mijn oma moet even bekomen. Terwijl wij de spanning doorspoelen, start  – vrij laat op de avond al – nog een opname. Wij kunnen intussen formeel zijn: dit was voor ons een bijzondere, misschien zelfs wat sensationele beleving die zo’n storm aan emoties losmaakt dat we er nog dagenlang op wolkjes van zullen lopen. De productie is blij met de spannende aflevering, we krijgen als troost nog een fles champagne.

Uiteraard wordt er nadien druk geanalyseerd. Wat hadden we moeten weten? Wat waren de flaters? Mijn moeder is wat pessimistisch. Ze heeft de indruk dat haar juiste antwoorden zich beperkt hebben tot vragen over seks, drank, muziek, roddel en nostalgie. Zal heel Vlaanderen haar leren kennen als een dom blondje? Welnee, en wat zou het, als je daar moeiteloos het charisma van een hele resem Missen en tv-omroepsters zit te overtreffen, glimlachend en stralend? Ikzelf geniet nog na van de alertheid ‘Jezus’ te antwoorden op een zeer onwaarschijnlijke vraag. En als spelletjesspeler was dit natuurlijk ook genieten.

Drie maand later

De uitzending valt samen met een quizavond van de jeugdbeweging. Die zal onderbroken worden, zodat op een groot scherm kan gekeken worden. Ik opteer pas na de uitzending langs te komen. Je weet maar nooit  hoe idioot, onnozel, dom of belachelijk je over zal komen (of bent). Dat kun je dan maar beter niet ontdekken met tientallen getuigen. We kijken dus thuis in familiekring, opnieuw vol zenuwen. Maar wat valt dat goed mee! We kijken opnieuw vol tevredenheid terug.

In de weken die volgen, ben ik op school een grote ster. Mijn leerlingen hebben massaal gekeken en veel ouders vertellen me dat ze ook de volgende dagen nog naar de aflevering kijken (‘Welke film wil je zien: Toy Story of Finding Nemo?’ – ‘Meester Sven!’). En hoe gek het ook klinkt, ik word op straat herkend! Eén keer toch…

We krijgen te horen dat Erik Van Looy alles voor ons verbrod heeft. Tja, hij gaf wel enkele foute antwoorden, maar dat deden wij ook. Verder moeten we her en der wel bevestigen dat hij sympathiek was en Tom Lenaerts ook. Dat de slag van Verdun aan bod kwam, bevestigt onze veronderstelling dat een voorbereiding altijd nog wat kan opleveren. Dat winnen niet voor ons is weggelegd, is een andere familiale verzuchting. Dat het vooral een zeer fijne ervaring was, hoeven we niet te verkondigen, want ‘daar koop je niets mee!’. Dat we al onze supporters dankbaar zijn omdat hun aanwezigheid echt deugd deed, komt te sentimenteel over om zomaar te verklaren. Dat er veel over te vertellen valt, hebt u als bloglezer ook gemerkt. Dat het onvergetelijk was, is overduidelijk.

Ik kan nu niet naar De Pappenheimers kijken zonder alles nog eens vaag opnieuw te beleven. Het is en blijft ook een steengoed programma. Ik kan u dus van harte aanbevelen ook een keer (proberen) deel te nemen.

Los van het feit dat Loft helemaal niet de uitstekende film is waarvoor hij versleten wordt, neem ik de gebroeders De Pauw-Van Looy toch één zaak bijzonder kwalijk: je kan dezer weken het woord ‘loft’ niet meer in de mond nemen, niet meer even referen aan iets wat een loft zou kunnen zijn (bij uitbreiding zijn dat alle woonplaatsen die zich boven de gemiddelde paalwoning verheffen), of de eerste leukerd die in de buurt staat denkt hilarisch te zijn door daaraan te moeten toevoegen “Met een lijk, héhé”.

Haal die film uit de zalen. Of laat de kijkers er na afloop in zitten.

Wat voorafging: onze deelname aan De Pappenheimers lijkt op te zullen houden na de tweede ronde. We staan laatste, maar één correct antwoord kan alles redden. Het gaat om een muziekvraag, die mijn moeder moet trachten te beantwoorden vóór Axl Peleman…

Tom Lenaerts’ ‘lalala’ is amper uitgestorven of mijn moeder heeft al afgedrukt. Uiteraard, want wat hebben we nog te verliezen? Haar eeuwige liefde voor muziek laat haar niet in de steek: ‘Pour un Flirt’ luidt het zelfverzekerd. Dan valt een ijzingwekkende stilte die uren lijkt te duren. Mijn moeder herinnert zich de vraag – wat is de titel en tevens ook de eerste zin? – ‘Avec toi, je ferais n’importe quoi’ maakt ze af, de woorden die de hele zaal al in het hoofd had. Het antwoord is juist en onze tribune barst los. Een triomfantelijk moment.

Er wordt afscheid genomen van Frans, Tim en Axl, en als kandidaat realiseer je je dan dat dit wel erg vroeg in het spel is. Wat zijn we opgelucht dat het hier voor ons niet ophoudt. Dit is gewéldig leuk. De derde ronde gaat van start en deze keer dienen de kapiteins zelf te bepalen wie welk thema speelt. Soms zijn de titels wat cryptisch aangegeven, dus het is wat gokken. In ons achterhoofd nog steeds de twee vooraf meegedeelde antwoorden, ‘Jezus’ en ‘Mister Manhattan’.

Ik laat mijn moeder het thema ‘cocktails’ spelen, gezien haar grote ervaring in de horeca. Ze doet dat goed, want ze weet wat in caïpirinha zit en herinnert zich de ‘Mister Manhattan’ als bijnaam voor Woody Allen. Het antwoord dat ze niet kent, geeft ze door aan Els, die het ook niet weet.

Het volgende thema is ‘kannibalisme’, dat gespeeld wordt door Filip Peeters. Bij zijn derde vraag, ‘Welke film sluit af met deze woorden van een menseneter: ‘I’m having an old friend for dinner’?', aarzelt hij en zegt dan ‘Hannibal the Cannibal’, wat fout is. Maar Lenaerts, die ik geenszins van partijdigheid verdenk, helpt even: ‘Welke film?’ was de vraag’. Toch zou je kunnen zeggen dat Peeters’ antwoord  eigenlijk een titel is en hij dus fout geantwoord heeft. Hij herstelt zich echter en geeft het correcte antwoord: ‘The Silence of the Lambs’. Is dat wel geldig? Ik heb mijn bedenkingen, maar anderzijds is dit gelukkig Blokken niet, waarin je antwoord perfect moet zijn. Ik zou trouwens vermoeden dat wij ook hulp zouden krijgen in zo’n geval. Alleen stellen we later wel vast dat het foute antwoord uit de aflevering werd geknipt. Het kan dus niet anders of iemand anders heeft ook gemeend dat hier een schijn van partijdigheid ontstond. Was het de adrenaline die ons belette te reageren? Het spel gaat alleszins door.

Ik geef het thema ‘te duur voor wat het is’ aan onze teamgenoot Erik Van Looy. Ik heb geen idee wat dit inhoudt, maar het blijkt om luxeproducten en dure artikelen te gaan. Van Looy blijkt de koivis niet te kennen, maar geeft verder wel twee goede antwoorden. Zo blijft de stand natuurlijk ongeveer gelijk. Wanneer Els een zeer makkelijke vraag over Beethoven niet kan beantwoorden, geeft ze de vraag door aan Erik, die helaas ook fout antwoord. Jammer, maar we denken er (nog?) niet aan Erik Van Looy een blok aan ons been te noemen. Ook ik geef vervolgens (mijn enige) foute antwoord, door de zender La Deux niet te kennen en mijn moeder verwart Alexander Graham Bell en Thomas Edison. Allemaal gemiste kansen, want het verschil blijft miniem. Dat onze tegenspelers vrijwel niets goed beantwoorden, lijkt niet in hun nadeel te spelen – zo zit het spel nu eenmaal in elkaar.

Ik neem vervolgens het thema ’shockerende uitspraken’ op mij. Ik stel opnieuw vast dat de vragen alle betekenis lijken te verliezen als je zo geconcentreerd bent. Wanneer de vraag “Wie zei in een Brasschaatse villa: ‘Sam, blijft van mijn trees’?” luidt, raak ik gedesoriënteerd. In die luttele seconden blijk ik zelfs niet meer te weten of Brasschaat nu in België of op de Noordpool ligt. En wie is in godsnaam Sam? Maar leve de Story die mijn oma me elke week voorlegt bij een bezoekje. ‘Kelly Pfaff’ klinkt het net op tijd. 100 euro voorsprong.

“Welke menslievende goeroe uit de oudheid zei: “ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard!’?” is de volgende vraag. Aartsmoeilijk toch? Ik pieker me suf. In die paar seconden race ik door mijn geheugen. Socrates? Buddha? Harry Krishna? Ravi Shankar? Willy Sommers? Ik trek grote ogen en schud mijn hoofd, ‘denk aan de tijd’, klinkt het. Ik voel al onze dierbaren achter me de adem inhouden. Een wanhoopspoging; ‘Jezus!?’ De zaal barst in lachen uit. Ik zat er duidelijk naast, toch een kleine afgang. Maar Lenaerts kijkt doodserieus en kijkt bestraffend naar het publiek. Dit antwoord is… correct! 400 euro voorsprong. Nog 4 vragen, kan het nog mislukken?

De volgende vraag brengt me terug naar een reportage van Panorama, maar die is me niet bekend. Ik geef door aan Peer, in de terechte veronderstelling dat hij dit echt niet weet. De stand verandert niet. Lenaerts vergeet wel het juiste antwoord te geven en dus doorbreek ik even de spanning door er naar te vragen. Zo laat ik me even als de betweter van dienst kennen.

Dan weer serieus, het laatste thema is ‘grotten’. Peer moet spelen, twee goede antwoorden volstaan om zijn ploeg nog te laten winnen. Wij kruisen de vingers. Peer bleek niet van de aandachtigste te zijn, noch etaleert hij een grote algemene kennis. Wat weet hij van grotten?

De grotten van Remouchamps kent hij niet, maar wij jammer genoeg ook niet. Verdomme toch. Maar het kan nog. Nog 2 vragen. Nick Cave blijkt echter een wel zéér makkelijke vraag te zijn en Peer scoort. De moed zakt ons een beetje in de schoenen. Want als Peer de volgende vraag miraculeus genoeg toch goed kan beantwoorden, gaat zijn ploeg naar de finale! Dan klinkt de laatste, alweer veel te makkelijke vraag en nog voor ze helemaal gesteld is, besef je dat het gedaan is. ‘Wat moest Ali Baba zeggen om toegang te krijgen tot de grot?’.

Zegt Peer ‘Oma, wat hebt u grote oren!’?  Gaan wij met duizenden euro’s naar huis? Wordt de aimabele Lenaerts gestenigd door onze supporters? U leest het … hier!

Lees ook deel 1 en deel 2

Onder luid gejuich betreden we de studio. De supporters zijn in form, al mogen ze dan hun spandoek niet tonen (wegens hinderlijk in beeld). Maar het gebaar kan tellen. Het is een rare combinatie van glunderende mensen. Collega-leerkrachten en collega-filmproductiemedewerkers naast oma’s en ksa’ers. Bijna iedereen die we er graag bij hadden, is aanwezig (Linda verdwaalde intussen op de Brusselse ring, Michèle zat in Wales en Arne in Bologna, …). Een warme gloed jaagt door mijn aders. Dit moment alleen al is al het wachten waard.

De show gaat van start. Mijn moeder neemt plaats op de middenste stoel, maar het is wel de bedoeling dat ik daar straks zit, kapitein van het team zijnde. De begingeneriek zweept ons op. Het koude zweet staat me in de handen.  Peer en Els mogen zich eerst voorstellen. Peer scoort met zijn naam en zijn beroep – boekenarchitect, wat volgens mij gewoon wou zeggen dat hij layouter of iets dergelijks is, wie weet werkt hij gewoon in een drukkerij, maar je moet jezelf kunnen verkopen natuurlijk  -, zijn vrouw met haar zwangerschap.

Dan zijn Frans en Tim aan de beurt, die zich beiden grote fan verklaren van Eric Clapton en verder uitblinken in braafheid. Laat ons maar snel overgaan naar onszelf. Wij glunderen wat af. Mijn moeder mag eerst verklaren wat ze aan mij zou willen veranderen. ‘Wat milder worden en minder kritisch’ luidt haar aannemelijke antwoord. In het daaropvolgende gesprek mag ik verklaren dat ik me erger aan mensen die in de bioscoop een plaats open laten en later dan vragen op te schuiven, en bij de vraag of mijn leerlingen me ook ergeren, kan ik gevat reageren dat het vooral de ouders zijn die me ergeren. Ik voeg er snel aan toe dat niemand dat persoonlijk mag nemen, maar er wordt al flink gelachen en zo is het ijs gebroken. We gaan van start.

Allereerst worden ons drie antwoorden vooraf meegegeven: ‘Pruimen, Jezus en Mister Manhattan’. Dan vangt de eerste ronde aan, waarin je (snel) moet afdrukken als je denkt dat je medespeler het antwoord weet. De kokers waarin de bekende Vlamingen zitten, komen enkel aan bod als niemand het antwoord weet. Aan hun stem kan je dan raden wie het is. Mijn moeder hoort ‘film’ in de eerste vraag en drukt meteen af. Dankzij A Fish Called Wanda scoren wij meteen 100 punten. Maar ik stel nadien vast wat ik onlangs ook bij de opnames van Blokken meemaakte: de vragen lijken in het ijle te zweven en ondergaan een metamorfose tegen dat ze je gehoorgang bereikt hebben. Plots klinkt alles Chinees en is opperste concentratie nodig.

In de daaropvolgende vragen komen wij niet meteen meer aan bod, tot onze grote paniek. Peer laat zich opmerken door een wandelende tak een wandelend blad te noemen en in één van de kokers blijkt al snel Filip Peeters zijn kenmerkende stemgeluid uit te brengen. Meteen daarop herkennen we ook Erik Van Looy, tot onze verrassing en de sympathieke Antwerpenaar Axl Peleman. Frans en Tim doen het intussen goed, ze weten vooral zaken die ik absoluut niet zou weten. Zo gaat het even door. Peer weet niets, de kokers doen hun werk en wij komen er geheel niet aan te pas. Maar doordat de BV’s het niet zo schitterend doen, verdienen wij toch heel wat punten. Mijn moeder weet gelukkig ook dat Sigrid Spruyt het bed deelt met Raymond van het Groenewoud en dat zorgt ervoor dat we na de eerste ronde op de tweede plaats komen te staan met 300 punten. Vader en zoon staan op 1 (met 500) en Peer en Els hebben nog geen punten.

In de tweede ronde komt er een BV bij. U herinnert zich nog dat wij al bij onze preselecties op Erik Van Looy hoopten, nu was de kans toch wel groot. Peer en Els kiezen Axl Peleman, maar wijzen de verkeerde koker aan en krijgen dus Filip Peeters toegewezen, een knappe quizzer. Van Looy is dus voor ons. Daar zijn we blij mee – hij kan compenseren voor onze ontbrekende sportkennis – maar natuurlijk is hij ook een grote filmkenner en dat ben ikzelf ook. Overlappende kennisvelden lijken me dan weer wat riskant. Gelukkig is één van de thema’s Die Mannschaft, en ik weet zelfs niet wat dat is, dus dat schenken we al graag aan onze BV. In de koker moeten we 9 thema’s onder onszelf verdelen. Dat verloopt best oké, al is het wat beleefd wikken en wegen.

Even later zijn we er uit en nemen we opnieuw plaats aan onze ‘balie’. Ik mag verklaren waarom ik nu in het midden zit nu, en beken dat ik een controlefreak ben. De kapitein mag in de derde ronde immers de thema’s zelf verdelen. Terwijl de kijker intussen al een mooie quiz gezien heeft, lijkt voor ons alles nog te moeten beginnen. De tweede ronde in het bijzonder, is zéér spannend, want één duo valt af.

Ik speel het thema ‘Leuk Lotharingen’. Els geeft al meteen blijk van veel kennis over dit thema door de ‘haring’ in het woord ook effectief als ‘haring’ uit te spreken. Zoveel wist ik er toch al van, maar dat was het dan ook vrees ik. Aardrijkskundige kaarten uit de middelbare school doemen vaag op in mijn achterhoofd, ik zal er maar het beste trachten van te maken, deze ronde staat op weinig punten. Maar wat een geweldige toevalligheid doet zich dan voor. Had ik in de auto nog zuchtend zitten bladeren in mijn moeder’s voorbereiding - een schriftje met lijstjes waaronder belangrijke geschiedkundige momenten - dan wil net dat één feit dat me daarvan is bijgebleven, het antwoord op de eerste vraag zijn. ‘Het verdrag van Verdun’ laat ik schoolmeesterachtig horen. Mijn oude collega Marc, die voor eens zijn stofjas thuis gelaten heeft, zit trots op me  te wezen. het levert ook genoeg adrenaline om deze ronde verder te zetten. Ik weet ook dat de vrouw van Ronald Reagan Nancy heette, wat ook een stad is in de betreffende streek. Het derde antwoord is ‘pruimen’, één van de vooraf gegeven antwoorden, maar niemand  antwoord juist.

Erik Van Looy scoort vervolgens één juist antwoord in het thema ‘meeneemchinees’ (een voetbalvraag!) en Peer en Els blijven op 0 staan. In het thema ‘Misters’ scoren we alledrie één keer, de thema’s voor 100 euro zijn daarmee uitgespeeld. Jaja, beste lezers, misschien doe ik u een plezier al deze details te besparen, maar ik kijk graag eens grondig terug op deze belevenis, ik schrijf dit tenslotte ook voor mezelf. In het thema ‘Piraten’ scoort Erik niét en beginnen Frans en Tim, tot hun eigen genoegen, serieus aan kop te komen. Wat zich deze namiddag bij de repetities afspeelde, lijkt zich te gaan herhalen. Ik voel me wat onzekerder worden en allerlei dramatische scenario’s nemen vorm aan in mijn gedachten. Achter ons kronkelt mijn grootmoeder van de spanning en moet men collega Marc intomen om niet elk antwoord veel te luid te fluisteren.

In het thema ‘woorden op -is en -ak’ kom ik niet aan bod. Ik begrijp niets van de opdracht, in de veronderstelling dat je steeds 2 woorden moet antwoorden op elke vraag… Niet dus, en ik zorg ervoor dat we plots… laatste komen te staan. De moed zakt ons in de schoenen. Alle lof aan mijn moeder echter, die in het thema ‘Liefdestechnieken’ twee keer weet te scoren. We zitten weer in de race, al blijft het héél nipt.

Ten slotte spelen we voor 300 euro. Erik speelt Die Mannschaft, maar levert ons niets op. Onze achterstand wordt weer groter. Ook in het thema ‘Groenblijvers’ lukt het niet echt, al kent mijn moeder gelukkig wel Lou Ferrigno, de Hulk. Toch ziet het er niet goed uit voor ons. Nog één thema te spelen, wij staan laatste met 1800 punten, Frans en Tim hebben 2000 en Els en Peer, die eigenlijk nauwelijks een goed antwoord gegeven hebben, staan aan kop met 2200. Op dat moment zag je ons wellicht figuurlijk een beetje leeg lopen. Dit was ons rampscenario, dat zich nu aan het voltrekken was. Als eerste afvallen. Een vernedering en een afgang. Tientallen jaren doemdenken in onze familie focussen zich op dit ene moment: wat zouden wij nu een kans maken in deze quiz? Het geld zegt ons al lang niets meer, dit is gewoon zo prettig en spannend dat we absoluut niét naar huis willen.

Het laatste thema is ‘Liedjes met La La’, een muziekronde waarbij Lenaerts een deuntje zingt en daar een vraag bij stelt. Mijn moeder pijnigt haar geheugen, maar komt niet op de titel Daydream van de Wallace Collection. De anderen gelukkig ook niet. Terwijl mijn lichaam alvast een rigor mortis aanneemt, wordt de tweede vraag gesteld. Peer herkent meteen het Smurfenlied en meteen belandt hij met zijn eega rechtstreeks in de derde ronde. Nu wordt het alles of niets. Tim en Frans in de finale of Gerda en Sven? We voelen onze supporters collectief de adem inhouden. Een muziekvraag, en dat tegen Axl Peleman??? … 

Lenaerts: ‘Wat is de titel en tevens ook de eerste zin van dit nummer? Lalalalalala, lalalalalalala, lalalalalalala, lalalaaaa’.

Herkent mijn moeder tijdig Luc Steeno’s Hij speelde accordeon? Wordt Meester Marc de zaal uitgezet? Valt mijn oma in zwijm? Niets van dit alles. Wat dan wel, u leest het hier.

Lees hier deel 1

Nu De Pappenheimers weer aan een nieuwe reeks begint, denk ik terug aan mijn eigen deelname, al heel wat jaren geleden. Dat bleek zo’n leuke ervaring te zijn – in tegenstelling tot deelnemen aan Blokken onlangs – dat ik er al lang eens een stukje wou over schrijven.

Ik overwoog  – in 2003 – eerst een aantal mensen met wie ik me wou inschrijven. Toch besloot ik snel mijn moeder mee in te schakelen: ik was er vrij gerust in dat zij goed zou kunnen inschatten welke vragen ik kon beantwoorden, en omgekeerd. Bovendien leek een moeder-zoon-duo me origineler dan de gebruikelijke ‘2 vrienden’ of ‘2 broers’. Daarnaast was mijn moeder’s tv-présence ruimschoots bewezen als vast panellid in een praatprogramma, dus dat speelde in mijn voordeel.

Enkele weken (of maanden?) na onze inschrijving mochten we bij Woestijnvis deelnemen aan de preselectie. Die bestond uit een kennistest en een cameratest. De vragenronde hield het oplossen van een aantal vragen in waarbij alle kandidaten in een zaaltje tussen de decorstukken moesten gaan zitten (de befaamde babbelbox stond er zelfs opgesteld!) en er onder toezicht ieder apart een blad moesten invullen. Moederlief heeft wel één keer gespiekt bij mij! Voor de vraag ‘Hoe heten de meisjes van K3?’… Meteen na het afgeven, kregen we te horen wie geslaagd was. De gebuisde duo’s vielen meteen af, maar wij hadden veel van de vragen correct. De preselecties van Blokken zouden later veel moeilijker blijken.

Vervolgens was er een gesprek met twee productiemedewerkers. In de loop der jaren zouden mijn moeder en ik allebei, in onze respectieve pogingen deel te nemen aan allerlei quizzen, geconfronteerd worden met domme, onwetende en onnozele tv-makers, maar hier kregen we gelukkig twee mature en ernstige mensen voor ons. Ze lieten ons wat vertellen over elkaar, voor de camera, en dat vonden wij zelf zeer vlot verlopen. We zijn rad van tong en als ik mijn best doe, kan ik heel vriendelijk overkomen.

Men vroeg ons ook met welke BV we zeker niet wilden samenwerken. Daar waren we het zonder overleg over eens: Rob Vanoudenhoven, voor wie we niet echt sympathie hadden. Uiteraard bestaan er ontzettend veel grotere eikels – Ben Crabbé, Walter Grootaers, Jean-Marie Dedecker, … – maar die associeerden we eigenlijk niet met De Pappenheimers. Bovendien vonden we het wel leuk de mensen van Woestijnvis eens te laten weten dat echt niet iédereen het voor deze stuntel had. Met wie wilden we dan wel in één team zitten? Ook daarover bestond unanimiteit: Erik Van Looy, de sympathieke filmliefhebber (die toen nog niet bekend stond als presentator).

De volgende test was een oefenspelletje tegen een ander duo. Het betrof een ernstige broer en zus van rond de 50, die we moeiteloos klopten. Toch had ik de indruk dat we ons ook een beetje inhielden om niet al te gretig of alwetend te lijken. We hadden al vaak gelezen dat de deelnemers aan De Pappenheimers toffe mensen moesten zijn, en fanatieke quizzers zijn dat vaak niet. Ik ben alleen tof als ik er mijn best voor doe. Ze vroegen ons ook waarom we wilden deelnemen, en ik denk dat we toen simpelweg gezegd hebben: ‘Omdat er veel geld te winnen valt’.

De dag zat er op. Al vrij kort daarop kregen we een telefoontje dat we geselecteerd waren. Dat vonden we waarschijnlijk geweldig, al herinner ik me daar niet veel meer van. De opnames zouden plaats vinden in oktober – midden in het Filmfestival!  - , op een woensdagnamiddag. Ik kon als leerkracht immers moeilijk op een andere weekdag. Voor die dag bestelde ik dus maar geen festivaltickets.

De zenuwen stapelden zich langzaam op. We bespraken de mogelijke BV’s en legden lijstjes aan van allerlei nuttige quizkennis, zoals hoofdsteden en ministers. Niet dat we die uit het hoofd zouden gaan blokken, maar je weet maar nooit wat blijft hangen. Erik Van Looy hadden we afgeschreven: op de dag van de opnames ging De Zaak Alzheimer in première, dus leek ons de kans onbestaande dat de regisseur één van de aanwezige BV’s zou zijn.

Uiteindelijk was het zover. De outfit was gekozen, de vrienden en familie opgetrommeld. Toen we de parking van de opnamestudio opreden, kregen we meteen een ander duo in het oog. Tweelingbroers van het potige type die me wat imponeerden omdat ze er zo onoverwinnelijk uitzagen. Maar al meteen bleek dat zij niet tot onze tegenstanders zouden behoren, want zij werden naar een andere kleedkamer geloodst. Er werden die dag immers twee afleveringen opgenomen. Oef.

Wij waren het eerste duo dat de kleedkamer betrad en waren heel benieuwd naar wie onze tegenstanders zouden zijn. De eerste indruk speelt bij mij een grote rol: ik plaats mensen snel in een vakje om mezelf gerust te stellen. Toen Tim en Frans aankwamen, namen de zenuwen toe. Deze vader en zoon waren redelijk vol van zichzelf en gaven duidelijk blijk van hun zelfzekerheid. Binnen de kortste keren kenden we ook hun hele televisiegeschiedenis. In 1827 of zoiets had Frans een deelgenomen aan De Drie Wijzen. Verloren natuurlijk, maar het lag niet aan hem. Deze man bleek later een wandelend cliché te zijn. Bij elke preselectie kom je ze tegen: dé quizkandidaten. Altijd heten ze Jos of Frans, altijd vertellen ze spontaan aan welke programma’s ze al deelgenomen hebben en altijd hebben ze verloren maar het lag niet in hun handen.

Het volgende duo bleek een stuk sympathieker. Peer en Els waren een min of meer hip koppel dat vriendelijk, relativerend en zwanger bleek. Samen werden we vervolgens naar de studio geleid om kennis te maken met presentator Tom Lenaerts, het decor te betreden en een keer te oefenen. Dat werd een fiasco. we kwamen nauwelijks aan de beurt en Frans wist elke vraag als eerste correct te beantwoorden. We geraakten al een beetje ontmoedigd, al vonden het ook wel spannend en genoten we ook zo wel van het gebeuren. Ons worst case scenario was echter als eerste duo afvallen, want dat vonden we toch een beetje vernederend. Het ons kenmerkende fatalisme liet zich weeral gelden.

Na het eten en de uitleg over plaatsen, regels, afdrukken, de kokers, de kennismaking, enz. werd ons gevraagd (lang) in de kleedkamer te wachten en niet meer ongevraagd buiten te komen, om de BV’s wiens identiteit geheim moest blijven, niet tegen het lijf te lopen. Dat zou zo ongeveer een uur duren en de spanning steeg.

Frans klaagde over het tijdstip van de opnames. ‘Wie kan er nu op een woensdagavond om 19u komen supporteren? ‘ zeurde hij. Heel wat volk zo bleek, want wij hadden zo’n 45 supporters mee en Peer en Els een zestigtal. Frans’ ogen puilden uit. Zijn supportersaantal bestond uit 3 mensen… Qua psychologisch nadeel kon dit tellen. Intussen stroomden de sms’jes met gelukwensen toe.

Toen ontdekten we de gaten in het systeem. Vanuit het raam van de kleedkamer was een deel van de parking zichtbaar. Ik kon de acteur Filip Peeters uit zijn auto zien stappen. Hij was dus één van de mogelijke BV’s, hoewel de kans natuurlijk bestond dat hij voor de tweede opname kwam. Hoe kon ik dit aan mijn moeder kwijt zonder dat de andere kandidaten mijn gedrag geheimzinnig zouden vinden? Ik sms’te haar dus hoewel we maar 2 meter van elkaar verwijderd waren. Zij sms’te terug dat we hem niet zouden kiezen, een beetje een akelige kerel toch. Maar ik herinnerde me uit eerdere uitzendingen wel dat hij veel wist. Toch niet meteen afschrijven dus. Eén van onze supporters liet intussen weten Bart De Pauw gezien te hebben in de inkomhal. Zo kenden we meteen een tweede mogelijke BV, en ook dat leidde weer toch stiekeme sms’jes. Onze tegenspelers leken hun kalmte intussen goed te bewaren. Mijn zenuwen gierden door mijn lichaam, dit was nu al reuzespannend.

Toen was het moment aangebroken dat we naar de studio gebracht werden, waar de supporters al klaar zaten. Terwijl ik dacht echt niet zenuwachtiger meer te kunnen worden, ging mijn hartslag nog een stuk de hoogte in bij het binnenkomen in de studio. We zagen een volgepakte tribune met een heel pak familie, vrienden en collega’s. Er was zelfs een spandoek! Een geweldig moment, hoor, en een mentale boost die kon tellen. Jammer voor Frans en Tim.

Zat ik met Dana Winner in één team? Gaf ik een wel héél dom antwoord? Hoorde ik mijn oma de antwoorden fluisteren? Nee, niets van dit alles. Wat dan wel, leest u hier.

Trailer Loft

5 getrouwde mannen, 5 sleutels, 1 loft, enkele minaressen, 1 lijk… 

De vele persaandacht die Loft creëert, de enorme buzz die errond bestaat en de berichten van de vollopende cinemazalen, maakten het mij onmogelijk deze nieuwe Vlaamse recordbrekende kaskraker langer uit te stellen.

Het fascinerende script van deze thriller werd geschreven door Bart De Pauw en geregisseerd door Erik Van Looy die zijn carrière in Hollywood on hold zette om deze Vlaamse topfilm te realiseren.

In de castlist van de nieuwe thriller komt nauwelijks een onbekende naam voor, zalig om nog eens zoveel Vlaams talent bij mekaar te zien. 
De film heeft een knappe visuele uitvoering, maar dit is niets nieuws de typische Vlaamse filmstijl kennende. Aangenaam voor het oog, mede door de prachtige, doch wat koude uitstraling van de loft en de stijlvol geklede personages.

Loft is een MUST GO SEE! België voel die trots..

Stap 1: speculaties over het feit dat Bart De Pauw een filmscript aan het schrijven is.
Stap 2: Bart De Pauw heeft een script geschreven en gaat samen met Erik Van Looy de film maken.
Stap 3: er verschijnen trailers van de film op het internet. Mijn interesse wordt gewekt.
Stap 4: de film komt uit, de pers en andere zijn enthousiast.
Stap 5: ik geraak tot in de cinema en kijk Loft.

Beter dan De Zaak Alzheimer. En die was al heel goed! Het verhaal is een beetje Cluedo-achtig. Wie oh wie heeft de moord gepleegd. Met dat verschil dat de plaats bekend is. Het verhaal wordt gepresenteerd met een leuke invalshoek. Flashbacks zorgen ervoor dat je beetje bij beetje tot bij de moordenaar komt. Verrassend einde, verrassende moordenaar en een verrassend waarom.

Loved it! Wie hem nog niet gezien heeft moet dat nu gaan doen!

Vrijdag ging ik met een broer naar Loft kijken. Mijn verwachtingen waren hooggespannen, onder meer omdat de media erg enthousiast waren. Ik had me natuurlijk niet zo moeten laten opjutten, maar dat is achteraf altijd makkelijk gesproken. De film had ook écht heel goed kunnen zijn.

Er zaten ook echt heel goede dingen in, zoals de fotografie en een aantal dialogen. Maar meer dan licht zaterdagavondvermaak is de film niet. Het is prettig kijken, maar na afloop sta je op uit je zetel, begint aan de afwas en nog voor de spoelbak is volgelopen, ben je de hele film vergeten. Prettig, maar licht verteerd. Dat is niet erg voor een film, maar eigenlijk hadden wij ietsje meer verwacht.

Het op één na grootste bezwaar tegen Loft is dat de film niet intelligent is, hoewel dat overal zo verkondigd wordt. Films krijgen tegenwoordig te snel het predikaat ‘intelligent’. Van zodra de hoofdmoot van een detective-achtige film niet uit actiescènes bestaat, is de film zogenaamd ‘intelligent’.

Ik denk met weemoed terug aan The Big Sleep, die ik vier keer moest bekijken voor ik de plot helemaal doorgrond had. Die film was slimmer dan ik, want het hoofdpersonage was slimmer was dan ik.

Aan Loft echter, is niets intelligents. Plotwendingen ja, en vernuftig ook, maar niets waarvoor je een extra grijze cel moet inschakelen. Een kleuter met hersenschade begrijpt de film na één keer kijken en zonder extra uitleg. Dat is mijn op één na grootste bezwaar tegen een film die overal als ‘intelligent’ wordt bejubeld.

Maar het grootste bezwaar zit hem in de hele opzet van de film. Als ik u vraag om de film samen te vatten, moet ik u na twee woorden al onderbreken. “Vijf vrienden…” begint u en dan roep ik al: “Vijf wat?”

Want iemand mag mij eens uitleggen waarom die vijf kerels vrienden zijn. Het is een bijzonder vreemd samengesteld clubje, en nergens wordt duidelijk gemaakt waarom vijf zo’n tegengestelde personages een hechte vriendenclub zouden vormen. Ze zien er niet hecht uit, ze zijn dat nooit geweest. Alleen de dokter en de architect lijken een beetje op dezelfde golflengte te zitten.

Maar die vriendschap is wel een conditio sine qua non voor het hele verloop van het plot én een belangrijk thema. Zij vormt de basis van de motivering van alle personages, en omdat zij niet geloofwaardig is, zijn de personages dat ook niet meer. Leuke acteurs of puike dialogen krijgen dat euvel niet rechtgetrokken.

Enfin, heel mooi gefilmd allemaal en lang niet slecht geacteerd, en zo’n draak is dat hele scenario nu ook weer niet. Ik heb de hele film aandachtig en met veel plezier gevolgd, maar daarna begon ik aan de afwas. Twee grote schotels met aangekoekte lasagneresten grijnsden mij sadistisch toe. Zij vergden van mij een grotere inspanning dan Loft.

De nieuwe film van Erik van Looy en Bart de Pauw. De verwachten waren meer dan torenhoog, zeker na het vorige succes van Erik van Looy 5 jaar terug: De zaak Alzheimer. Maar mijn verwachtingen zijn zeker en vast ingelost.

Een fantastisch verhaal dat prachtig in beeld is gebracht met acteurs die op geniaal niveau spelen. Iedere keer dat je denkt te weten hoe de vork aan de steel zit, gebeurt er iets dat je wel weer een nieuwe dader vindt om dan te eindigen met een totaal ander einde dan je eerst dacht.

Super gewoon. Indien je nog niet bij de eerste bezoekers hoorde, dan is het zeker en vast een aanraden om hem te gaan zien!

Jammer genoeg begon bij ons de film wel met een half uur vertraging aangezien Siniscoop er in slaagde meer tickets dan er zitjes waren te verkopen. Misschien moeten ze het stoelen-ticket-systeem van Kinépolis maar eens bekijken?