Data Entry Operator Position in CochinQualification – 10th  Passed, +2, ITI, Diploma, or any Graduates

Experience Range – 6 Months to 2 years with relevant experience

Job Location :  Kakkanad ( Cochin )

Salary Package : As per the industry standard

Skills Required
Basic Skills
Very good knowledge about Computer.
Knowledge in Ms-Excel and PDF
Typing Speed of 25 Words/ Minutes.
Positive attitudes towards work.

If you are interested for the above position, please walk-in to the below address with your updated resume between 10.00 A.M. to 5.00 P.M. on Monday to Friday and 10.00.A.M. to 3.00.P.M. on Saturdays.

Address :
Global Innovsource
No:39/1805,
First Floor
‘KETA Centre’,
Chittoor Road,
Ernakulam South,
Cochin – 682 016.
Kerala.

Land Mark : Opposite to Catholic Syrian Bank

Contact Person : Akhil. A.J

Contact Number : 9605611223, 0484-4099903

Feel free to contact me if you have any queries.

Warm Regards,
Akhil. A. J.

Sr. Executive – Recruitment, Global InnovSource
[An ISO 9001:2000 Company]
No:39/1805, ‘KETA Centre’, Chittoor Road, Ernakulam South, Kochi – 682 016. Kerala.
+91 484 4099901 (b) | +91 484 4099903 (d) | +91 9605611223 (m)

Road rage was something unheard of in this small city of  Cochin till recently. If you thought that it can happen only in bustling metros and in western countries, you would be in for a surprise. People on the road are getting increasingly violent and impatient in their race against the ticking clock. The so called Road rage motto that says ‘anyone going faster than you is a maniac; anyone going slower than you is an idiot’ seems to  work on our city roads as well! People indulging in fist fights and verbal duals have become a  common sight on the city roads and in many cases, the traffic police on duty prefers to turn a blind eye to the whole incident, resulting in the hold up of vehicles including those on emergency services  like the ambulance and the fire engines!

Bad roads and traffic congestion drives up the adrenalin and tension of those behind the wheels. The over speeding buses and the teenage bikers, who almost always have a penchant to ride on the wrong side and the pedestrians who remain blissfully oblivious of the happenings around add up to the driving woes. Stray cattle heads, overloaded heavy vehicles and unruly kids who run helter skelter during the morning peak hours make driving a nightmare in Kerala even for the well experienced drivers. The current festival season of Christmas, New Year and Sabarimala pilgrimage season have made matters worse.

Road rage can be prevented by creating awareness about traffic rules and regulations and ensuring better road facilities. To make up for those traffic snarls and hold ups on the way, the vehicle owners could set out for work a bit early instead of venting their frustration on the fellow drivers on the road. As they say it is better to be late than never; so do not risk your life and limb by indulging in rash driving and road rage.

 Our Cochin State was a paradise on earth.

 The statue you see in the old bus stand at Trichur is our Raja’s.

 It comprised of Trichur and Ernakula distrits with Tripunithura as the capital. From any where inside the state, one can reach there and meet the Raja. We had our own anchal (postal) system, own judiciary, education, coins and police. Never any interference from Delhi. That is autonomy ! I want it back. Of course, postal system and coins can be common. Abolish IAS examinations. The system has degenerated into sycophants of ministers. I think every one will agree at heart, though many may not speak out Instead of Raja we can have an elected Governor who can continue till he is recalled by a majority of voters. Today the Governor has no attachment to the people of the state. As the MPs in my scheme (read “democratic disfunction”) will work without favouring any constituency, the economic development of any weak state will not suffer.

 Take this opportunity to think afresh about state autonomy and Delhi imperialism. Let there be a hundred States !

Please respond without any hesitation.

FLAG

Some enthusiastic students of Maharaja’s college, Ernakulam, decided to hoist the Tricolour flag in the college, on 14.8.1947 midnight.

Somehow their plan was leaked to the authorities of Cochin State where the college is located.

As soon as the flag fluttered on top of the post in rain, goondas attacked the boys and they (students) were later arrested, I am not sure.

The king was free, not the people!

In Travancore State, the movement against the autocratic King and his wily Divan took a bloody turn when the people were mowed down like in Jalianwalla Bagh, by machine gun fire at Vayalar.

In Nizam’s land in Hyderabad, peoples’ war against the ruler was initially encouraged by the new Emperor in Delhi, but was later crushed by the military.

The freedom fighters under Subash Bose, who were  Indian Army men held prisoners by Japan, earlier, were tried for treason by the Government in Delhi (after 14.8.1947) and convicted. What would they have done, if Bose was caught?

Those of the Indian Navy, who mutinied against the British rulers, were not spared either.

Even today, poor Manmohan Singh has to toe the dictates from Washington !

Who said we are free?

Veembur Mana

To return to our narrative.

Maternal grandmother (lady in white) had three brothers. Marriage of the eldest brother was fixed; he was to marry the sister of my maternal grandfather. Before marriage he died.

 Undeterred by this tragedy, the elders decided that the next in line marry her. God’s ways are strange. The would-be bridegroom too died. The elders were unmoved. The third son, Bhavadasan  married my mother’s aunt. VBS is her grandson, Bhavadasan (junior) being elder and Krishnan, only one year elder to me, being the third. Like the brothers Karamazovs, the threesome are dissimilar to each other. They had two living sisters, Sreedevi and Savitry (both no more).

Being closely related, they took care of our monetary needs like school fees; from a loan interest we got our monthly budget of Rs.10. The compound surrounding the mud hut was full of areca nut trees. The fallen leaves were collected by ma and used as fuel. She would carry water from the faraway well (normally the well is attached to the kitchen and we draw water from the well, standing inside the kitchen).I have nonchalantly watched it, but never offered help. Now I see my wife working in the kitchen and her daughter watching TV. Is this a rule of nature?

We got a meagre quantity of rice from tenants. I would go to the farmers, enjoying the scenery en route, collect rice and bring it home in a country canoe. My elder brother being unconcerned, I became the father figure at the age of thirteen.

One day uncle (VBS’s father) told me we were entitled for ration card being below poverty line;as instructed, I went to the Tehsildar office some ten miles way, handed over the application, waited patiently till 4.50 pm, when, pitying my innocence and helplessness, the peon told the clerk to do the needful and I returned with the ration card !

 Naraphan-short for Narayanaphan.

 I don’t remember him. He was VBS’s grandfathr’s son by his second wife who was half mad. The whole property of Veembur Kadalayil became a matter of litigation with a Tamil Brahmin from whom heavy sums were borrowed for construction of the tile factory, the first in our area,which still stands near level crossing at Ollur railway station, and, for maintaining luxurious living (every time maternal grand mother came home, she was given a gold sovereign-a coin prevalent then).  At one stage, the vakil of the opponent secretly visited our ancestor and advised him to deny in the court that he borrowed money; a Nambudiri’s word was taken as true even by a court in those days. A Nambudiri may never lie. True to tradition, the honest ancestor refused to lie and the whole property came into Tamil Brahmin’s hands.

Litigation continued. As he was educated, Naraphan shouldered the responsibility. By 6am train, he would leave for Ernakulam where the High Court is located. We can only guess the number of times the poor fellow travelled to Ernakulam, sometimes without pocket money, in the hope of ultimate success!

At long last, the gods smiled-he won the case but lost his life. To celebrate the victory, he ate sumptuously at a restaurant. It was cholera epidemic time. As soon as he returned home, he started vomiting. He died, his mad mother died and even VBS’s sister Gauri, still a girl, died……Triumph of Death over Life…

I have vague memories of attending pindam ceremony. (Why don’t we leave the dead alone?)

 VBS’s father worked hard to keep the family going. He even worked as poojari at Pisharikal temple where tradition forbade us Kadalayil family members to do pooja.

And yet he was always cheerful and full of humour and wit. VBS was studying in college. His elder brother was in army (he was discharged for being sympathetic to the left-Britain ruled by proxy) and Krishnettan was in Ooty (as cashier in some restaurant-he became fair as a white man when he returned) Uncle and I were together. One day he was so upset that he told me “your mother is mad”.

I had learned to stoically suffer almost anything in this life. I must have looked like an idiot which I actually am.

Recently renovated, to be kochi’s best cinema experience, The Padma theatre, owned by shenoy’s group, is a disastrous structure lacking even basic facilities required for film goers. I happened to go for 12′o clock  show on friday for Neelathamara release and had to face the worst experience of my life. For starters, the balcony ticket counter, situated in first floor is a glass enclosed oven without any ventilation, fan or AC, designed only for the purpose of torturing the ones standing in the queue. Second, there is no queue bars/grilles to prevent unruly elements from pushing into the queue. Shenoy’s group which takes pride in decades of experience in cinema and having three others theaters has obviously failed to learn basic lessons.  It a far better idea to go some ‘B-centers’ like Muvattupuzha, Perumbavoor or Aluva which have excellent theaters like Issacs-Mariya, EVM Studio, Matha-Mathuriya or even Anns at little far Kothamangalam, rather than face the woes of Ernakulam traffic or Padma Pandemonium.

എന്‍റെ വായനകളും, പഠനങ്ങളും ഒട്ടു മിക്കവാറും Bolghatty പാലസിലെ ഇല്ലി ചോട്ടിലോ മൂളി മര ചോട്ടിലോ ആവും സാധാരണ. അന്നും ഞാനെന്‍റെ പുസ്തകങ്ങളുമായി എന്‍റെ പ്രിയ സ്ഥാനത്ത് ആവിഷ്ടനായി എന്റെതായ ലോകത്തങ്ങിനെ പല പല ചിന്തകളും (ദിവാ)സ്വപ്നങ്ങളും, diminishing returns ന്‍റെ കയ്പ്പേറിയ ലോകത്ത് മുങ്ങി താണും, പല പല രസമുള്ള കാഴ്ചകള്‍ കാണ്ടുമങ്ങിനെ പാതി മയങ്ങുമ്പോള്‍ കണ്ടു അധികം ദൂരെയല്ലാതെ മണിയന്‍ പുല്ലു വെട്ടുന്നു. അവനെന്നെ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവണം, പുസ്തകം കയ്യിലുണ്ടായത് കൊണ്ടാവണം അടുക്കാഞ്ഞത്. ഇല്ലെങ്കില്‍ വന്നേനെ കല പില പറഞ്ഞു കത്തി വെയ്ക്കാന്‍. എന്ത് പണിയും ചെയ്യും, പ്രധാനമായും ഗോള്‍ഫ് കളിക്കാരുടെ ബാഗ്‌ ചുമക്കലും ബോള്‍ പെറുക്കലുമാണ് ഇഷ്ട തൊഴില്‍. ഓരോരുത്തനും സ്ഥിരം പാര്‍ടികളുണ്ട്. ചിലര്‍ക്ക് സായിപ്പന്മാര്‍ ചിലര്‍ക്ക് നാടന്‍ സായിപ്പന്മാര്‍. എല്ലാ സഹായവും ചെയ്തു കൊടുക്കും. ബോള്‍ കുളത്തിലോ പുഴയിലോ പോയാല്‍ ഉടന്‍ ചാടി മുങ്ങിയെടുക്കും, യാതൊരു വിധ ഉപദ്രവങ്ങളും ഏക്കാതെ നോക്കും. Bolghatty എന്ന കേള്‍ക്കാന്‍ ഇമ്പമുള്ള പേരിനു പുറകില്‍ രസമുള്ളൊരു കഥയുണ്ട്. തലമുറകള്‍ക്ക് മുന്‍പ് സായിപ്പന്മാര്‍ ഗോള്‍ഫ് കളിയ്ക്കാന്‍ വരുമ്പോള്‍ സ്ഥലവാസികള്‍ ബോള്‍ കാട്ടാന്‍ കൂടെ കൂടാന്‍ സകല ആങ്ങ്യങ്ങളും കാണിച്ചു ചോദിക്കും സര്‍, സര്‍ ‘ബോള്‍ കാട്ടി ഞാന്‍ ‘ബോള്‍ കാട്ടി’.. ‘Oh this is bolghatti’ അങ്ങിനെ സായിപ്പിട്ട പേരാണ് ബോള്‍ഗാട്ടി. ഇവിടെയുള്ളവരെ ഏതു ക്ലാസ്സില്‍ പെടുത്തണം എന്നെനിക്ക്‌ ഇപ്പോഴുമറിയില്ല. ഒന്നറിയാം വര്‍ണ ഭേദങ്ങളില്ലാത്ത (സവര്‍ണരില്ലാത്ത) അല്ലെങ്കില്‍ അവരെ പോലെ നടിക്കുന്നവരില്ലാത്ത ഒരു നാടാണിത്‌. മണിയന്‍റെ ജാതി ഏതെന്ന് എനിക്കിപ്പോഴും അറിയല്ല. അവന്‍റെ ഏട്ടന്‍ എന്‍റെ ഒപ്പമാണ് ഏഴു വരെ പഠിച്ചത്. എന്‍റെ അമ്മ സ്ഥലത്തെ സ്കൂള്‍ ടീച്ചര്‍, എന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നതിലും കൂടുതല്‍ നാട്ടിലെ കുട്ടികളെ പടിപ്പിക്കുന്നതിലയിരുന്നു താല്‍പ്പര്യം. (DHRM സഹോദരങ്ങളെ.. നിങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലായിരുന്നെങ്കില്‍ നിങ്ങളൊരിക്കലും വഴിതെറ്റില്ലായിരുന്നു!).

ചെറിയൊരു ബഹളം കേട്ട് ഞാനെന്‍റെ സ്വപ്ന ലോകത്തുനിന്നും വഴുതി വീണു. മണിയന്‍റെ ഭാഗത്തുനിന്നാണ്, അവിടെ ഒരു ഡല്‍ഹിക്കാരന്‍ ആര്‍മി majer‍-ഉം കുടുംബവും അവരുടെതായ ലോകത്ത് ഭക്ഷണവും കളിയും ചിരിയുമോക്കെയായി കഴിയുന്നതിനിടെ ചില എമ്പോക്കി കള്ള് സംഘം അവരെ കമന്ടടിക്കുകയോ മറ്റോ ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവണം. മണിയന്‍ ഏറ്റു പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെ വരുന്നവരെ ശല്യം ചെയ്യുന്നത് അവനു പിടിക്കില്ല. എന്‍റെ കോളേജിലെ കൂട്ടുകാര്‍കിടയിലും മണിയന് നല്ല ഇമേജ് ആണ്. ഒരിക്കല്‍ Sridhar-ല്‍ ഏതോ ഒരു സിനിമയുടെ ഹാഫ് ടൈമില്‍ എന്‍റെ ഫ്രണ്ട്സും, ഞാനന്ന് കൂടെയില്ലയിരുന്നു – വേറെ ഏതോ ടീമായിട്ടോന്നു കോര്‍ത്തപ്പോള്‍ മണിയന്‍ സെക്കന്റ്‌ ക്ലാസ്സില്‍ നിന്നും കസേരകള്‍ക്ക് മുകളിലൂടെ കൊടുംകാറ്റു പോലൊരു വരവ് വന്നു. എന്നും അക്കാര്യം പറയുമ്പോള്‍ മണിയനെ കുറിച്ചവര്‍ക്ക് നൂറു നാവാണ്. പക്ഷെ പ്രശ്നമതല്ല, പിന്നെ എവിടെ വെച്ചു ഞങ്ങളെ കണ്ടാലും മണിയന്‍ ചെയ്യുന്ന ജോലിയൊക്കെ മാറ്റിവെച്ചു ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കൂടും, പിന്നെ സ്നേഹ പ്രകടനങ്ങളുടെ പ്രളയമാണ്. കെട്ടി പിടിക്കും, ഉമ്മ വെയ്ക്കും, ഞങ്ങളിലൊരാള്‍ ആവും. ഉച്ചത്തില്‍ എടാ പോടാ വിളിക്കും. വലിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ഭാരവണ്ടി സൈഡില്‍ പാര്‍ക് ചെയ്തിട്ടവും ഈ പ്രകടനമൊക്കെ. ചില അക്ഷര വരേണ്യ വര്‍ഗത്തിലെ കൂട്ടുകാര്‍ നെറ്റി ചുളിച്ചെന്നെ നോക്കുമ്പോള്‍ ഞാനവനെ ശകാരിക്കും. എടാ മണിയാ പോയി ഏറ്റ പണി തീര്‍ത്തിട്ട് വാടാ.. അപ്പോളവന്‍ പറയും ഞാനവന്‍റെ സ്വര്‍ഗത്തിലെ കട്ടുറുമ്പ് എന്നോണം ‘താന്‍ പോടോ ഞാനെനിക്ക് തോന്നുമ്പോ പണി തീര്‍ക്കും’. അവസാനം ഞാന്‍ അറ്റ കൈയ്ക്ക് കൂട്ടുകാരോടെന്നോണം പറയും ‘ലാസ്റ്റ് hour A.V. Paul സാറിന്റെതാണ് മിസ്സാക്കണ്ട വാ ക്ലാസില്‍ പോകാം’. അത് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ വാടിയ മുഖത്തോടെ ചിരി വരുത്തി അവന്‍ പറയും ‘എന്നാല്‍ ചെല്ല് ക്ലാസ് കളയണ്ട’. ഞങ്ങള്‍ ക്ലാസ്സിലെയ്ക്കെന്ന വ്യാജേനെ നടന്നു U-turn അടിച്ച് തിരിയെ വരുമ്പോള്‍ കാണാം മണിയന്‍ മനസില്ല മനസ്സോടെ വണ്ടിയും വലിച്ചു പോവുന്നത്.

ഞാനെന്‍റെ പുസ്തക ലോകത്തേയ്ക്ക് തിരികെ കയറും മുന്പതാ മണിയനുണ്ട് മുന്‍പില്‍. ‘എടാ ചാണ്ടി’ അതാണെന്‍റെ ഇരട്ട പേര് അവനെന്നെ എടാ ന്നാണോ എടൊ ന്നാണോ വിളിച്ചത് ആ.. ചിലപ്പോ രണ്ടും വിളിക്കും, ‘ധവന്മാരവിടെ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കുന്നു താനൊന്നു വന്നെ’. *(&^&.. എന്നെ ശല്യപ്പെടുത്തിയതിന്‍റെ ചെറിയൊരു നീരസത്തോടെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി മുറുമുറുത്തു. മണിയന്‍ വിടുന്ന മട്ടില്ല ചെന്നെ പറ്റു. ‘നിനക്ക് ഒതുക്കവുന്നതല്ലേ ഉള്ളു?’ ഞാനെന്‍റെ പുസ്തകമൊക്കെ മടക്കി ചോദിച്ചു. ‘അവന്മാര് പറഞ്ഞിട്ട് കേള്‍ക്കുന്നില്ല..’ അവന്‍ പറഞ്ഞു. ശരി വാ.. നീയാ വാക്കത്തി ഇവിടെ ഇട്ടെയ്ക്ക്. നിന്റെ കയ്യിലതുണ്ടെങ്കില്‍ വെറുതെ പണിയാകും. മുണ്ട് മടക്കി കുത്താതെ മുന്‍പേ നടന്നു. പറഞ്ഞാല്‍ തീരുമെങ്കില്‍ തീരട്ടെയെന്ന് കരുതി. നല്ല കള്ളിലാണ്‌ സംഘം, അഞ്ചാറ് എണ്ണമേ ഉള്ളു. വരവ് പിടിച്ചിട്ടില്ല എങ്കിലും മയത്തോടെ പറഞ്ഞു. ‘മാഷെ അവരെ ഉപദ്രവിക്കരുത് ഇവിടെ സ്ഥിരം വരുന്നവരാണ്..’ ‘നീയാരാടാ അത് ചോദിക്കാന്‍..’ പിന്നെ കുറെ അസംസ്കൃതവും.. മണിയന്‍ പിന്നില്‍ നിന്നും ചാടി വീണു പണി തുടങ്ങി. ഞാന്‍ പയ്യെ ശകലം പിറകോട്ടു മാറി മണിയന് space ഇട്ടു കൊടുത്തു. പിന്നെ തിരികെ എന്‍റെ ലോകത്തേക്ക് സ്ലോ മോഷനില്‍ സുരേഷ് ഗോപി സ്റ്റൈലില്‍ നടക്കുമ്പോള്‍ പുറകിലെ വിസ്ഫോടനത്തിന്റ്റെ മനസ്സുഖത്തില്‍ ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു ‘he needed a trigger n i jus did that’.

There’s a thing about Kochi that gives it a different feel from any other city I’ve been to in India. It has something to do with the way its parts are spread across several islands; compartmentalized bits of Indian culture.

Mall on MG Road

On the mainland lies Ernakulam, which exudes some of the metropolitan vibe of the HiTec cities of the south, such as Bangalore and Hyderabad. It’s loud, dusty, hectic, with pollution-belching traffic clogging the streets and alleys. Air-conditioned malls, many dedicated to the wedding stalwarts of silk sarees and gold jewellery, line central MG Road; new constructions arise from barren lots in the side streets and there’s not a pedestrian crossing in sight.

Unloading sulpher

Then comes Willington Island, a long, narrow strip of land half a kilometer out to sea. It houses a part of India that is central to most coastal cities, but which is usually hidden from view: the commerical port,  stockyards and warehouses, and a large naval base.

Another 500 meters across the waters lies Fort Cochin, officially part of the mainland, but with a distinct island feel. It’s the old colonial city. Narrow streets with stone buildings on either side, 16th century Portuguese churches, a Dutch cemetery, remains of the old fort, cannon in place, and plenty of facilities for the modern independent tourist: homestays, outdoor restaurants and the occasional internet cafe to complete the picture.

Fishing net

Along the northern coast gargantuan Chinese fishing nets are plunged into the water by four men crews, and at an informal fish market the daily catch is traded as fishermen motor their small crafts onto the beach. In the background, ferries ply between the half dozen main islands.

In Kochi you get to experience India in bits and pieces. It is like a thali with Ernakulam, the Fort and industrial areas served in small portions to be enjoyed one by one. Never too overwhelming, but containing everything you’d want.

Canal, or mini flood in the making? Photo: Rajesh Parambil

Which is what a vast majority of God’s Own Men as well Women (not to mention Children!) must be wishing these days. This is all the more apparent in the city of Ernakulam which simply cannot cope with even the lightest spell of rains. A poor drainage system, chockablock with sewage is the chief culprit.

The recent downpour has had the hapless citizens left with hardly any option but to grin and bear it all.  If this is the plight of roads, the condition of the open drains (aka canals) is hardly any better.

They dutifully carry all kinds of waste and sewage, as they sedately wind their way across the city. Also, most of them act as hosts to the obnoxious water hyacinth, which further block the free movement of the canal waters.

The recent rains have added to woes of the general populace in no small extent. For one, the mosquitoes which have lai permanent claim to these stagnant waters are having a field day, or rather night.

And if the ‘thulavarsham’ shows no signs of abating, the canals might simply decide to overflow their banks and cause mini-floods.

For more updates, watch this space.

1983, osibisa യുടെ India tour ലെ എറണാകുളത്തെ പരിപാടി ദിവസം.

ഗാങ്ങില്‍ എല്ലാവരും excited ആയിരുന്നു. എങ്കിലും ഒരുമിച്ചൊരു പോക്ക് അസാധ്യമായിരുന്നത് കൊണ്ട് (ഒടുക്കത്തെ security പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു) എല്ലാവരും പല വഴിക്ക് നീങ്ങി. അല്ലെങ്കിലും ഒരു പ്രോഗ്രാമിനും ടിക്കറ്റ്‌ എടുക്കുന്ന പണി പണ്ടേ ഇല്ല. ഞാനും മുരളിയും, അവനൊരു അര കരുതിയിരുന്നു – പയ്യെ refinary പൈപ്പ് കളുടെ ഇടയില്‍ ഇരുന്നു സാവകാശം മിനുങ്ങാനുള്ള വട്ടമൊരുക്കി. അവന്‍ crpf ഹിന്ദിക്കാരനെ മണിയടിച്ച് ഒരു സ്മോളും ഓഫര്‍ചെയ്ത് ഗ്ലാസും വെള്ളവും സംഘടിപ്പിച്ചു. ആരെയും വാചകമടിച്ചു വീഴ്ത്താന്‍ ബഹു കേമനയിരുന്നവന്‍.

ആഫ്രിക്കന്‍ ദ്രുതതാളം തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്തൊരു ബീറ്റ്‌ ആണ്, 50000 watt എങ്കിലും കാണും സ്പീക്കര്‍ പവര്‍. നെഞ്ചു കിലുങ്ങുന്ന താളം വൈപ്പിന്‍ കരയിലിരുന്നും കേള്‍ക്കാന്‍ പറ്റുമായിരുന്നിരിക്കണം. രാജേന്ദ്ര മൈതാനിയിലെ ഓപ്പണ്‍ എയര്‍ സ്റ്റേഡിയത്തില്‍ എന്തെ വെച്ചതാവോ. എങ്കിലും കായല്‍ക്കരയിലെ ജലകണങ്ങളും സകല പുല്കൊടികളും വരെ ത്രസിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് വരെ കേട്ടു കേള്‍വി മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരുതരം ഗ്രാന്‍ഡ്‌ ഫീയസ്ട ambience. പൊടിപാറും മോനെ.., പക്ഷെ എങ്ങിനെ കയറിക്കൂടും? പൈപ്പ് കള്‍ക്കിടയിലൂടെ കാണാമായിരുന്നു പല പല പൊലിയുന്ന നൂണ്ടു കയറ്റ ശ്രമങ്ങള്‍. armed reserve police ലെ battalion ആണെന്ന് തോന്നുന്നു സെക്യൂരിറ്റി ചുമതല. വല്ലാത്ത മൂച്ച്, മുതുകടിച്ചു പൊളിക്കുന്നു (ഈയടി പാകിസ്ഥാനികള്‍ക്ക് കൊടുത്തിരുന്നെങ്കില്‍ അവിടുത്തെ നുഴഞ്ഞു കയറ്റം എപ്പോഴേ നിന്നേനെ!)

അവസാന തുള്ളിയും അകത്തു ചെന്നപ്പോള്‍.. കൊള്ളാം ഒരു സ്പ്രിന്ടടിക്കാനുള്ള ആവേശം. ഇനി operation break in.. Steve McQueen ന്‍റെ Great Escape പലവട്ടം കണ്ടിട്ടുള്ളതിനാല്‍ ആ തീമില്‍ ഒരു reverse engineering നടത്തി മുരളിയും ഞാനും stage ന് പുറകിലെത്തി. പയ്യെ ഒര്‍ഗനൈസിംഗ് കമ്മിറ്റിയുടെ ഭാവത്തില്‍ തലയുയര്‍ത്തി നെഞ്ചു വിരിച്ചു നടന്ന് കായലിനരികത്തെ കരിങ്കല്‍ നടപ്പാതയിലെത്തി.

കസേരക്കാര്‍ക്ക് ചുറ്റും അട്ടി അട്ടിയായ്‌ നിന്ന് കാണുന്ന ജനത്തിനും, കായല്‍ ഭാഗത്തുള്ള കരിങ്കല്‍ കെട്ടില്‍ നിന്ന് രസിക്കുന്ന ഭാഗ്യവാന്മാര്‍ക്കുമിടയില്‍ തുള്ളുന്ന ആസ്വാദകര്‍. കായലില്‍ നിറയെ കൊച്ചു കൊച്ചു ബോട്ടുകളില്‍ നിറയെപ്പേര്‍.. വള്ളംകളി സമയത്ത് മാത്രം കാണാറുള്ള രംഗങ്ങള്‍. ഇതിനിടയില്‍ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു.. കായലില്‍ നിന്നും സംഗീതവും വെള്ളവും തലയ്ക്ക്‌ പിടിച്ച് വെള്ളത്തില്‍ ചാടി നീന്തി അടുക്കുന്നവന്മാരെ തലങ്ങും വിലങ്ങും മുതുകത്ത് ലാത്തി വീശി അടിച്ച് വെള്ളത്തിലെയ്ക്ക് തന്നെ വീണ്ടും തള്ളിയിടുന്ന പോലിസുകാര്‍.

ഒരേ തൂവല്‍ പക്ഷികളെ പ്പോലെ ഞങ്ങളുടെ മുഖം വാടി. അടി ഫ്രഷ്‌ വാങ്ങിക്കുന്നവരാണോ വീണ്ടും വീണ്ടും വാങ്ങിക്കുന്നവരാണോയെന്നറിഞ്ഞില്ല. കലാപരിപാടി കുറച്ചു നേരം കണ്ടു നില്‍ക്കെ രക്തം മിന്നല്‍ പിണര്‍ കണക്ക് തിളച്ചു കയറി – ഒരെണ്ണമങ്ങ് നീട്ടി..

ധാ കിടക്കുന്നു പോലിസുകാരന്‍ പുഴയില്‍. ഒരു നിമിഷം ജനത്തിന്‍റെ ശ്രദ്ധ തിരിഞ്ഞു പുഴയിലേയ്ക്ക് പോയ നേരം സ്തംഭിച്ചു നില്‍ക്കുവായിരുന്ന മുരളിയുടെ കയ്യും പിടിച്ച് വലിച്ച് ജനത്തിനിടയിലൂടെ ഊളിയിട്ടു മുങ്ങി. പൊങ്ങിയപ്പോള്‍ കണ്ടു ബെന്‍ഹര്‍ ഇരിക്കുന്നു രണ്ട് മൂന്ന് സീറ്റ്‌ അകലെ. അനിയന്‍റെ ക്ലാസ്സ്‌ മേറ്റ്‌ ആണ്. “നീങ്ങി ഇരിയെടാ..” അവനെ തിക്കി നീക്കി ഇടതും വലത്തും ഞങ്ങളെ പ്രതിഷ്ടിച്ചു. അവന് പ്രശ്നം മണത്തു.. “എന്തേ മാഷെ പ്രശ്നമേന്തെങ്കിലും..?”

“മിണ്ടല്ലെ” ഞാന്‍ പറഞ്ഞു – “ചിങ്ങന്മാരിപ്പോയെത്തും ആ ഭാഗത്തേയ്ക്ക് നോക്കണ്ട”. പറഞ്ഞു തീരും മുന്‍പ് പോലിസുകാര്‍ ഇരമ്പിയെത്തി ചുറ്റിനും പരതി. ഞങ്ങള്‍ പാട്ടില്‍ ലയിച്ചു പാടി “ഒച്ചായെ ഓച്ച” “ഒയ്യെ ഓച്ച” “അല്ലോമ കൊഴുവ കൊഴുവ കൊഴുവ അല്ലോമ കൊഴുവ..”.

Vrijdag 23 oktober 2009, Cochin.

Dampend staan de bomen in de ommuurde tuin. Het is warm, mistig haast. De geur van koffie. De smaak van wentelteefjes met honing. Of bruin brood en boerenomelet. Roodbruine dakpannen in verschillende tinten vormen het uitzicht. Op de nok de silhouet van een vogel, zwart afgestoken tegen de grauwe lucht.

Dit lijkt Nederlands Cochin. Het geluid van kraaien, overal. Het gebabbel in Duits, Frans, Engels of een andere taal. Langzaam wandelende toeristen. Cochin is een wonderbaarlijk rustige plaats. De straten zijn schoon, de muren kleurrijk gepleisterd, de honden zijn nieuwsgierig, haast opgevoed. Aan de kust staan de vele Chinese visnetten, in de stad de Portugese kerk, de Nederlandse en Britse huizen, de synagoge, en zo af en toe een Ver Oosters of Arabisch aandoend pand.

Maar dit alles staat in Cochin relikwie te zijn. Het oude Cochin is slechts een verbeelding van zichzelf. De Arabische handelaren kopen al jaren hun specerijen in Ernakulam – het Indiase deel van Kochi op het vasteland. De Joden zijn verhuisd naar het beloofde land. Zelfs van de Nederlanders en Britten lijkt iedereen verdwenen. Het tij is gekomen en gegaan. Wat rest is verbeelding, als schelpen op het strand.

Frans, Duits, Engels, Italiaans is het enige dat rest in de oude internationale havenstad. Het zijn de toeristen die het spreken. Of de gidsen in de synagoge in de Joodse wijk. Maar zelfs daar zijn de straten nu gevuld met Kashmiri, handelend in antiek en andere toeristenzooi. Nederlands Cochin staat een relikwie te zijn, een verbeelding van zichzelf.

Zo af en toe probeert een verloren Westerling de tijd terug te draaien – of vooruit. Een oudere Amerikaanse toont haar huis, volgestampt met schilderijen, beelden, antiek vazen, schalen, stoelen, tafels, een bed in de hoek. Het huis is nieuw gebouwd. Een studeerkamer met knap verwerkte kasten tot het plafond. Slaapkamers met hemelbed, chic betegelde badkamers, een luxe eetkeuken en een overkapt groot dakterras.

Haar tien jaar jongere Indiase man kijkt het tevreden glimlachend aan. Zijn zus brengt dienstbaar de zelfgemaakte chaya. Alle Indiase aanverwanten wonen in de drie kamers op de begane grond en in het buurhuis. Debora en Suraj op de eerste en tweede verdieping. De gasten knikken goedkeurend naar het schouwspel dat ze zien. Daarvoor zijn ze binnengehaald – om foto’s te zien van de oude staat van het huis, van hun hotel in Varkala, om de kunst te bewonderen, om zure Indiase wijn te proeven, om te genieten van het heerlijk maal, opgediend door de zus.

Het geweten van deze blanke vrouw moet gesust. Ze lijkt alleen in India. De expat gemeenschap is klein en kruimelig. Haar vrienden bezoeken zo af en toe. Sporadisch lijken toeristen nodig als publiek, voor de bevestiging. Dat de juiste keuzes zijn gemaakt. Dat goed gedaan wordt – voor de Indiase familie en voor haar. Dat het leven in deze uithoek fantastisch is.

Want Cochin is niet meer het centrum van de wereld. Cochin is een prachtige schelp, teruggezogen in een kolkende Indiase zee. Toerisme heeft het koloniale weggeveegd – of omgevormd. Hooguit een oudere, eenzame Amerikaanse probeert verwoed te draaien aan de wijzers van de klok – vooruit, terug, en weer vooruit.

Wat rest is het schouwspel. Opgedrongen, in alle vriendelijkheid. Wat rest zijn wij. Toerist, te gast. En het ongemakkelijk knikken.

—

[Een overgebleven huis in Cochin]

This is what I feel about my life. A brand new taxi, driven by my three Seniors, indiscriminately for achieving their ends, without even paying for petrol, leaving me struggling to earn monthly CC.

My Life

Though I dont have  any CC to remit, what I really meant was -  meeting my own expenses. I was born in an upper-middle class family and always led a life of no responsibilities. But now things have changed. Upside down exactly.  I got enrolled as an Advocate and is currently practising in Kerala High Court under a very reputed Senior advocate (widely known for his short temper).

Gone are those days when I could tell Appa’s clerk to deposit money in my bank account, because now he expects me to earn in millions and buy him Onam kodis since I am a High court lawyer and he is just a lower court clerk.

My senior pays me Rs. 4000/- per month, which honestly is a decent amount in High court standards. But what he fails to understand is that price of  ‘Mubarrak Biriyani’ has gone up from Rs.30 for Full CB to Rs. 65 just in two years. Parotta and Pepper chicken is Rs.85. Not that I have only Biriyani and Pepper chicken, but the point is life in this big city is getting damn expensive, inclusive of even parking fees! How on earth I would survive on Rs.4000 when petrol and mobile bill itself come up to 1.5k per month ? Anyway, I learned the miss call tactics, which lately helped me cut my mobile bill into half, but again, what about petrol.? Last time when i went to make a representation (seek adjournment) before Debt recovery Tribunal and got back, a whole litre petrol was over because of CPI(M)’s BSNL Uparodam and subsequent traffic jam.

Another aspect is that I dont know to be a Yechi and cant claim travelling allowance or petty expenses like photostats from the firm. It may be my fault, but isn’t it the duty of Seniors to understand and take care of juniors.? Especially when they know that i’m not writing any petty vouchers or bills to defraud the firm as frequently done by others.? It is again disappointing to see a younger typist with 10th std certifictate, who cant type any faster than I can,  is given a bigger pay cheque than one given to me. Shouldn’t they be concerned about practical difficulties of a junior lawyer apart from chanting old slogans like ‘Work like a horse, live like a hermit!’ Ya, as if there are so many mango trees  in city of kochi to pluck and feed my hunger and be a hermit.

Life gets worse when i think of my friends who showed the wisdom of joining the corporate world. Not that i want their job or their fat salary, but however, they would be living a far better life than me, especially with friends and all, and not like a hermit. The misery is that I don’t have many friends at High court nor do i intend to make many more. Firstly, it’s not easy to make friends in High court as the one you see today wont be there tomorrow, and Secondly, not many can be befriended in Eight-floors-concrete-jungle where most are worse than wild animals lurking in dark gowns to strike down a junior lawyer like  me and eat the flesh. I tell you, the worst in this profession has not yet happened. The degeneration of ethics and solicitation of briefs are just the beginning. If the financial predicament of junior lawyers are not immediately addressed, i’ d say liquidation of this noble profession is certian.

Whatever.. I see this whole experience as an investment. An investment to future, brighter career. A junior lawyer should invest his time. It is his capital for future growth.  My appachan, a wise man, long before he got alzheimers and joined the majority, told me that ‘Even those who wait patiently in the queue would be served lunch.’ Though I’m not sure whether it would apply to profession of lawyers, i think i’d rather follow him than deign to haggle to earn my CC.

So for now i’d be a taxi plying pro bono senioro and hope that life would turn around some day.

P.S : I wrote this blog 8 months ago, but left it in drafts without posting. I’m doing it now coz my patience has payed off and I’m earning my CC. Not just CC but also extras for LIC, chitty etc. Now i’m not just a taxi for my seniors but also a Taxi Plying for Hire..

Memory Walk in connection with World Alzheimers Day events, Marine Drive Helipad by 3.00pm.
Valedictory meeting, Pappali Hall behind St. Alberts College,5.00pm

The 6th edition of Barcamp kerala is scheduled to be held at  Rajagiri College Campus, Ernakulam on 11th October, 2009.

For some , the concept of  Barcamp would be alien ( few months back i was in that catagory!!) so a few words on it is in order here.

Barcamps fall in to the category of  ”unconferences” ,ie they are not bound by the rules  and customs followed by the usual meetings,where every thing had to be done in a predefined format.The best words that describe Barcamp is   “NO SPECTATORS , ONLY PARTICIPANTS” .Here any participent can come up with a sessionon his prefered topic provided it is  thought to be worth listening by others present at the barcamp. If a session is boring we are free to walk out from it.But everyone who attends it must support it one way or the other.

The first Barcamp Kerala  was organised in November 2007 at Technopark after that it had been to CUSAT(BCK2 in February 08 and BCK3 in December 08)  ,IIMK(BCK4 in January 2009) and it was back in technopark for BCK5 in May 09 and now it  comes to kochi in its 6th edition .

There are no registration fees or any charges for a barcamp  as this is a user-generated conference .Anyone with something to contribute or with the desire to learn is welcome and invited to join.

Hope to be a part of BCK 6.

]]> http://eventskerala.wordpress.com/2009/09/19/navarathri-celebrations/ Sat, 19 Sep 2009 08:22:24 +0000 ashi007 http://eventskerala.wordpress.com/2009/09/19/navarathri-celebrations/

Kerala Brahmana Sabha ( Ernakulam City Unit) women’s wing has lined up a whole series of programmes this Navarathri. There will also be a display of  ‘bommakol’ too at Ernakulam Grama Jana Samooham Hall @ 19th-28th September,600pm

Backstage – Exhibition of Paintings

By Palak Raval, Started, Fort Kochi, 10.00am; at Kashi Art Cafe.

Few days back while at Ernakulam i spotted two pieces of unusually shaped(for Indian standards) small car of FIAT at a TATA – FIAT  outlet alongside a TATA nano.The size of the car made me feel that it is something in line with the nanos but this time from FIAT.

The shape and look made me curious about the model .The curiosity made me to visit the official site of FIAT India,there i found out that the car was FIAT 500 a reincarnation of the retro classic Fiat 500.But a surprising truth was waiting for me “Indian price is 1487500(kochi)”.I checked if there is any decimal point before the last zero ,no there wasn’t any.This increased my curiosity on this” small car” or “Lifestyle Car”(A term which i found repeatedly user for describing it in my reading) and left out in the web of information to explore it.Here i would like to share with you the facts that i came across during this exploration.

According to the literature at the fiat India website FIAT 500 made its first appearance in Indian automobile arena on 18th July 2008.As stated earlier it is the reincarnation of Classic FIAT 500 which was originally designed way back in 1957 by Dante Glocosa in Turin.FIAT 500 in its new incarnation had many coveted accolades to its credit like European car of the year 2008 award.

The price might be the reason behind it not becoming a common sight on Indian roads.This heavy price tag is attributed to fact that it is imported as CBU(Completely Built Units) which attracts many types of cost including the taxes and levies.

Now let us have a peek into the features of this “small” car.The variants available now are the 3-door LOUNGUE  and SPORTS with null difference in their price tags.FIAT 500 is powered by 75bhp Fiat’s State -of-Art 1.3 litre 16-valve multijet turbo diesel engine.On the safety front it comes with 7 airbags(a first in its class) that include a knee bag.The level of security it provide to the passenger have earned it a5-Star EURO NCAP Safety rating.

FIAT also provide us the option of styling our fiat 500 the way we want by their FIAT 500 Personalisation Program.

We can hope to see more FIAT 500s on Indian roads in future ,But still the price tag is a constraint.

]]> http://ilugcochin.wordpress.com/2009/07/28/ilug-cochin-stall-at-cyber-safe-2009/ Tue, 28 Jul 2009 10:37:57 +0000 sameerthahir http://ilugcochin.wordpress.com/2009/07/28/ilug-cochin-stall-at-cyber-safe-2009/

About Cyber Safe

Distribution of responsibilities

• Stall Theme and Arrangements at Venue
• Accounts and Logistics
• Promotion Material – Leaflet, Handout
• Stall Decorations – Banner, Flex, Posters, balloons, Labels
• Advertising and Publicity – Media, TV,Newpapers.
• Seminars
• Fund generation – DVD, CD, Books
• Stall Attendents
  • Collecting Feedback and contact details
  • Explaining Free Software Concept
  • Explaining Stall Theme
  • Demonstration of Applications
  • Demonstration of implementations
• Transportation
• Stall Equipment and Power
• Mailing List, Website, IRC, Identica(Live blogging)

I was literally petrified and terrified when I received reports on bomb explosion at Ernakulam Civil Station, immediately I browsed through most of the malayalam news channels. All the channels and news portals were televising detailed description regarding the explosion like the cause for the explosion, medium used etc. But I was greatly relieved when I recognized no human life was harmed. At 10:00 pm I an eminent news channel reporting and offering detailed description about the chemicals that are used for bomb explosion. The channel’s testimony goes like this “usage of an Embedded System can provide an easy control and would result in successful explosion process.” What foolishness is this? I would rather call it as a journalistic stupidity. What are these kinds of news persons trying to convey? By making the above said facts public they are setting simple ways before the terrorists to create demolition and devastation to a large degree. This is similar to a bird that destroys its own nest. If ponder and ponder right we are the sole cause of our insecurity both in national and state level. I kindly plead to the news persons and the media officials to don’t let out such exclusive details through your media. Just provide a flash news citing that a bomb explosion took place but no injuries and some chemicals were found at 4th and 5th floor(don’t mention name of the chemical). In my view this would be healthy for the public.

Tripunithura Anachamayam

Tripunithura Sree Poornathreyeesa Temple is a famous temple in Ernakulam district and is closely associated with Cochin Royal family.

Vrischikam Utsavam at Sree Poornathrayeesa Temple is very famous for its cultural extravaganza and Caparisoned elephants.

Tripunithura Vrischikotsavam

View beautiful Photos of Tripunithura Utsavam

Sree Poornathrayeesa  is in the form of “Santhana Gopala Moorthy” at the temple. Valiyavilakku, Aarattu are the major festivities.