Ja mensen, ik heb het ein-de-lijk geproefd! De Chicken Sensation van McDonalds. Erg yummy.

Het stukje kip is iets meer gekruid dan de McChicken en dus lekkerder. Alleen de saus is anders, maar het maakt ‘t broodje wel af.

I like!

En dan is Thanksgiving een feestdag die niet bekend is in Europa maar hier wel gevierd wordt en altijd op de 4de donderdag van November. Bijna alles is gesloten op de pretparken, restaurants en Wal-Marts na dan. De outlets en normale malls zijn allemaal dicht. Vanacht om 0:00 uur gaat alles dan weer open voor de wereldberoemde Black Friday Sale. De dag wordt black friday genoemd omdat dit de dag is dat de winkels zwarte cijfers schrijven (winst maken) en omdat het altijd op vrijdag is natuurlijk.

Wij zijn uitgenodigd om in Bradenton bij Richy en Denise Thanksgiving te vieren. Er zijn nog veel bekenden uit de buurt en natuurlijk Glenn die ons heeft uitgenodigd. De gastheer zorgt voor een 10 Pond wegende kalkoen (kost wel 15 Euro) en nog wat bijlages. De gasten zorgen voor de desserts in de vorm van taarten. Wij hebben geen keuken en komen er dus makkelijk vanaf. We kiezen ervoor om drank mee te nemen het wordt Hoegaarden, Grolsch, Budweiser, Martini Asti en Duitse wijn. alles was voorgekoeld en is vervoerd in een piepschuim koelbox gevuld met ijs uit de ijsvending machines van het hotel. Het is namelijk 102 Mijl rijden en het wordt 23 graden vandaag.

Bij binnenkomst krijgen we een rondleiding door het huis. Het is een prachtig huis met een zwembad en een aanlegsteiger voor de boot en zoals altijd in Amerika erg groot. Er is een speciale kamer met brandweer spullen zoals certificaten als dank, de helmen van Richy, foto’s met de burgemeesters van New York en veel dingen die betrekking hebben op 9/11. Onder andere een kruis gemaakt van het staal van het World Trade Center ter nagedachtenis van de vele bekenden die op en rond Ground Zero zijn omgekomen.

Printscreen van GoogleMaps

Na de voorgerechten (Scampi’s, zelfgemaakte tortilla chips en  spinaziehapjes) is er eerst tijd voor een woord van dank, dat is waar de dag omdraait en daarna beginnen we aan het hoofdgerecht. Dit bestaat uit de Kalkoen, aardappelgerechten, zoete fruit soorten die ik niet ken maar wel lekker zijn en nog veel meer. Het is teveel om op te noemen en ook teveel om op te eten. Er blijft heel veel over voor de komende dagen. En dan moeten we nog beginnen aan de taarten. Het is Apple Crumble Pie (aka Dutch Apple Pie), Original Apple Pie, Pumpkin Pie, Lime Pie, Lemon Merinque Pie, Brownies met caramel en nog een Pie. De helft blijft over, gek he?

Na het eten checken wij even onze vlucht in via de Northwest website. Op de eerste vlucht van een uur zitten we weliswaar op de nooduitgangrijen maar niet naast elkaar. Misschien kunnen we daar nog wel wat ruilen. Op de hoofdvlucht zitten we gelukkig wel met zijn tweetjes bij het raam en we krijgen een upgrade naar de stoelen met 2” (5 cm.) meer ruimte. Normaal betaal je hier 50 Dollar voor maar wij krijgen dit cadeau. Op de vlucht van Amsterdam naar Nürnberg zitten we voorin op rij 5 en naast elkaar.

Dan hebben we nog even nagetafeld en zijn we tegen 19:00 naar het hotel gereden. We waren allebei best moe. Ik heb op de kamer mijn Siemens Mail bekeken 150 mails is geen slechte score en de eerste week heb ik al 6 afspraken waaronder een teamuitje op woensdagavond. Danielle ruimt in de tussentijd de koffers al in. Het past in 3 koffers maar ze zijn alled 3 redelijk vol. Op de heenweg vlogen we met 2 halflege koffers dus er is redelijk wat gekocht…

De rest van de avond liggen we (meer Danielle) op bed te kijken naar Hallmark Channel waar veel series en films over kerstmis te zien zijn. En ik lig erbij en heb de laptop op schoot, heerlijk even internetten.

Bij de vrienden waar ik nu logeer is het morgen (als ik om half acht de deur uitstap op weg naar Schiphol en Linköping) feest omdat Leonie jarig is. Als cadeautje voor haar verjaardag heb ik vandaag pizza gemaakt voor het hele gezin en vanavond pompoensoep en spinazielasagna(wereldberoemd in Puttershoek) voor het dineetje dat ze morgen geeft. Ze had gehoopt dat ik er dan ook nog zou zijn, maar het is alleen mijn kookkunst die er dan nog rondwaart. /alles is geregeld:ik heb een instapkaart en alleen handbagage, ik weet hoe laat de doorgaande trein gaat (regelrecht naar Schiphol) en ik heb een boek om te lezen. Ik moet alleen nog een kaartje voor de trein kopen. En nu ga ik SLAPEN!!!!

Als ik ’s avonds thuiskom, wacht mij een heel gezellig onthaal. Ik doe de deur van de woonkamer open en Billy zit altijd om de hoek op me te wachten. Zodra ze mij ziet, rent ze miauwend naar me toe en gaat vervolgens tegen mijn been staan. En dan begint het. Aan mijn schoenen, aan mijn broekspijpen, aan mijn handen, mijn gezicht, mijn jas, mijn tas: overal moet aan gesnuffeld worden. Billy wil weten waar ik geweest ben, met wie en wat ik allemaal heb gedaan.

De neus

In de neus van een kat zitten 17 miljoen zenuwcellen. Dat is vier keer zo veel als bij een mens. De neus is vooral afgestemd op stikstof omdat deze stof zich in rottend voedsel bevindt. Hierdoor is de kat ook goed in staat om voedsel te beoordelen op eetbaarheid. Een kat bezit ongeveer 500 smaakpapillen, terwijl een mens er ruim 9000 bezit. Katten laten zich dan ook voornamelijk leiden door geuren. Bij de keuze van een seksuele partner is de geur beslissend. Ook bij het kiezen van eten. Katten die verkouden zijn weigeren voer niet omdat ze geen honger hebben, maar omdat ze het niet kunnen ruiken. Om de kat dan toch te laten eten is een sterkere geur nodig, bijvoorbeeld gerookte bokking of gebakken lever.

Orgaan van Jacobson

De reuk- en smaakorganen zijn nauw met elkaar verbonden doordat de neusholte (a) uitkomt in de bek (b). Cellen in het reukepitheel (c) ‘proeven’ zwevende stoffen in de lucht en zenden prikkels naar het reukcentrum in de hersenen (d). Smaakpapillen op de tong (e) reageren op stoffen in het voedsel. Ook deze prikkels gaan naar het reukcentrum (d). Door het verhemelte (gele stukje) loopt een kanaal naar het Orgaan van Jacobson (f). Dit orgaan is bezet met reukgevoelige cellen, die in verbinding staan met centra in de hypothalamus (g). De hypothalamus is van belang voor het seksueel gedrag en de eetlust. Vanuit daar volgt een handeling van de kat. Eten of niet eten. Bespringen of niet.

Flemen

Als een kattenneus overmatig wordt geprikkeld, fleemt de kat: hij opent de bek en trekt het aroma scherp naar binnen. Hierbij zijn de neusvleugels gesloten en gaan de gaten van het Orgaan van Jacobson openstaan. Geurmoleculen in de lucht worden opgevangen op de tong. De tong duwt deze moleculen tegen de opening van het Orgaan van Jacobson. De kat rekt de hals, opent de bek en krult de bovenlip op in een grijns. Wilde katachtigen vertonen hetzelfde gedrag.

boerenkool en spruiten broederlijk naast elkaar. zal dat er in italie net zo mooi uitzien? de foto is gemaakt op vrij waterland waar ik vrijdagochtend mag helpen, wat een feest. ik had maar weinig tijd afgelopen vrijdag, we moesten namelijk het koopcontract tekenen om 12 uur!

de spruiten waren net geoogst maar ik mocht mijn eigen pondje plukken, pluk je spuiten? ja zoiets; je knikt ze van de stam af. het is een prachtige plant en de spruiten zijn heerlijk. gister het laatste restje gegeten, gekookt en rauw als salade bij risotto van bruine rijst met pompoen (uit sophie dahl’s voluptuous delights). de rauwe spruitensalade hebben we overgehouden uit onze new york trip. heerlijk, fijn gesneden spruitjes met olijfolie, peper, zout en pecorino, mmmmm! 

new york 2005

test

Man, hier moet je gewoonweg van houden!
Julie’s House is een patisserie in Gent, waar je heerlijke zelfgemaakte cupcakes, stukjes taart… kan eten.
En dat allemaal in een soortachtig poppenhuisdecor.
Geweldig!

(jammer dat ik deze info pas wist toen dé Julie, mijn ex-overbuurvrouw al verhuisd was)

Iedereen kent het wel; Ouzo. Het bekendste drankje uit Griekenland. Als je wel eens uit eten gaat bij een Grieks restaurant heb je het zeker ook een keer geproefd. Meestal krijg je bij binnenkomst meteen een klein glaasje met Ouzo. Dit drink je dan snel op waarbij je denkt; oef dat is sterk. Er zit dan ook tussen de 40 en 45 procent alcohol in.

Ouzo is dan ook al jaren oud en wordt in Griekenland nog heel vaak gedronken. Vooral in de zogeheten ‘Ouzeri’s’. Hier wordt er Ouzo geserveerd samen met kleine hapjes zoals bijvoorbeeld feta, olijven en keftedakia<gehaktballetjes>. De sterke smaak van Ouzo komt door het anijs, mint, zoethout en natuurlijk de alcohol.

Ouzo is echt typisch Grieks en één van de eerste dingen waaraan je denkt als je aan Griekenland denkt.

Ouzo met mezes <kleine hapjes>

Een van mijn werkzaamheden: receptenspecials op ah.nl. Ik bedenk wat er op een receptenspecial komt te staan met de hulp van AllerHande, dat brief ik door en dit is het eindresultaat.

Receptenspecial Sint

Receptenspecial Gourmet & Fondue

Mijn favoriete Griekse feestdag:

Grieks Pasen; veel eten, dansen, muziek, gezelligheid en nog zoveel meer.

Het is de grootste feestdag in Griekenland en het wordt dan ook met de hele familie gevierd. Een lam aan het spit ontbreekt bij deze dag niet. Net zoals roodgeverfde eieren. De hele dag wordt er gegeten en gedanst.

Tomaten met Kaas

Menugang: hoofdgerecht

Soort Recept : vegetarisch
Type gerecht : ovenschotel
Bereidingstijd: 30 minuten
Keuken : hollands lees meer

Als kind (en toen moeilijke eter) kreeg ik regelmatig van mijn ouders te horen dat ik niet met mijn eten mocht spelen. Met kinderlijk gemak zorgde ik er in mijn jonge jaren voor dat een gemiddelde zuurkoolstamppot (met jus) veranderde in een miniatuurvestingstad die geschikt was om te gebruiken met je Playmobils. Overigens was het resultaat met hutspot als bouwmateriaal ook verbluffend! Van een sinaasappelschil maakte ik van die gekke tanden (blijft leuk). Ook was ik – al in mijn kinderstoel – de bedenker van de aaardappelkroket. Hiervoor holde ik met een lepeltje een normale kroket uit. De krokante huls die overbleef, vulde ik daarna met frietjes. En zo ontstond een aardappelkroket! Oké, ik geef toe dat mijn ’spielerei’ met mijn eten niet echt verheffend kan worden genoemd. De artiest die met de onderstaande voedingsmiddelen in de weer is geweest, produceert echter wel èchte kunst. Ik kwam deze foto’s toevallig tegen in één van de krochten van het wereldwijde web. Geniet ervan!

Blèh, blèh blèh, we lusten geen bloemkool!

Op een onbewoond ei-land...

Oké, hoe pak ik dit aan, zonder mijn kop te verliezen?

De wraak van het witte broodje.

Voor mijn verjaardag heb ik handgemaakte frieten gekregen. Een opperste zaligheid, maar niet echt goed voor je colesterol. Met een steakje met pickelssaus. Een echte biefstuk friet dus.

vandaag ben ik jarig, dank u wel.

Volgende week plan ik dat te vieren met een bezoek aan de Petrol waar Redshape en Peter Van Hoesen  op de line-up staan.

http://soundcloud.com/petervanhoesen/continued-care

http://www.delsin.org/release.php?idxRelease=203

Redshape en Peter Van Hoesen

Het hoort in Indonesië bij het straatbeeld: mensen, die hun bagage op het hoof vervoeren. Ik heb al vele varianten gezien, van een fles water tot een complete marktkraam. Ik blijf het een prachtig gezicht vinden, al ben ik me er terdege van bewust, dat de fier gedragen goederen niet zelden een te zware belasting voor nek en rug betekenen.

In de winkelstraten lopen de dames van de ‘catering’ af en aan. In een soort wasmand dragen ze een keur aan lokale lekkernijen en maaltijden. Op de stoepen van de winkeltjes strijken ze neer om het winkelpersoneel van een lunch of een snack te bedienen. Hoewel de maaltijden veel op elkaar lijken (meestal een soort nasi campur: witte rijst met een plukje groente, een stukje vlees of vis, tempe, wat sambal), verschilt de smaak nog wel eens. Men heeft zo zijn voorkeuren. Bij de één is de pisang goreng voortreffelijk; de ander heeft de lekkerste mie goreng. Nummer drie heeft altijd verse kroepoek. Rond min of meer vaste tijden lopen de dames een min of meer vaste route. Soms kruisen ze elkaars pad; soms zijn ze elkaar nèt voor. Maar zoals in elke dienstverlening in Bali zijn er ook hier een beetje te veel wandelende snackbars, die hun klanten met elkaar moeten delen.

Ook op de hoek van het voetbalveld waar de taxi- en ojekrijders (motor vervoer) rondhangen, vindt de inhoud der manden gretig aftrek. Zodra in de vroege avond ‘ibu kopi’ de hoog gevulde mand op het stoepje zet, komen van alle kanten hongerige chauffeurs aanlopen om gretig in haar maaltijden te graaien. ‘Ibu kopi’, zo genoemd omdat zij een der weinigen is, die verse koffie meebrengt, is bij de meesten favoriet. Haar eten en snacks zijn heel smakelijk en altijd vers. Op de motorbike wordt twee keer per dag een verse voorraad aangevoerd en aan het einde van de dag is ze altijd nagenoeg leegverkocht.

Vaak drinken we thuis geen koffie na het eten, omdat het leuker is een bekertje koffie van ibu te nemen. En als het eten erbij is ingeschoten, eten we lekker mee met onze Balinese vrienden op de stoep. Het smaakt me eerlijk gezegd net zo goed als de nasi goreng bij de beroemde ‘Dewa Warung’ in de Jalan Gootama, die in de Lonely Planet zo wordt aangeprezen.
Als het druk is, blijft ‘ibu kopi’ soms tot drie uur in de nacht rondlopen om de hongerige magen te vullen. Ze is onder de chauffeurs zeer geliefd, deze jonge weduwe, omdat ze vriendelijk is, hard werkt om voor haar gezin te zorgen en natuurlijk vooral vanwege de goede en goedkope maaltijden. Vaak geeft ze nasi weg aan bedelaarsters met een baby. Bedelende kindjes krijgen nog wel eens een zoetigheidje toegestopt. Als haar mand leeg is, of als er geen klanten meer zijn, wacht ibu op het stoepje tot ze wordt opgehaald door haar zoon of een ander familielid. En het gebeurt zelfs wel eens, dat een late taxichauffeur haar thuisbrengt, bij voorbeeld omdat het regent.

Gisteren zijn we gaan eten in den Bell ter ere van het ingebruikname van de gebouw door de stad Antwerpen, met een gratis Raki tafel. Raki is turks eten. De houmous was zalig, maar ook andere gerechten was heerlijk. We hebben hiervoor de regen getrotseerd en geindigd met een kopje appelthee en een stukje backlava. alle toprestaurants uit de Brederodestraat en buurt waren hier aanwezig.

Lekker cashewnotennassen is er niet meer bij, natuurlijk. En ook een etentje waarbij ik de gasten een uitstekend flesje Bourgogne schenk terwijl ik mezelf beperkt tot water (met prik, dat dan weer wel) is niet echt lekker. Maar ik ben wél mooi ruim twee kilo afgevallen.

Bij het diëten maak ik gebruik van een interessant systeem, dat er op neer komt dat je elke dag gewoon te weinig eet. Want als je minder eet dan je lichaam nodig heeft, dan val je af! Lijnen is zó gemakkelijk eigenlijk.

Ik laat me inspreren door de tips en tools van John Walker, een software-ontwikkelaar (onder andere van AutoCad) die het zeer nuchtere boek ‘The Hackers Diet’ schreef. Dat overigens geheel gratis te downloaden is op zijn site. Via diezelfde site krijg je ook toegang tot een formulier waarop je je progressie kunt bijhouden. De gegevens worden dan in een grafiek automatisch gecorrigeerd om de pieken en dalen er uit te halen. Het ziet er allemaal wel wat Web 1.0 uit, maar hey, het werkt.

Een mooie dalende lijn, met de pieken gecorrigeerd

Bovendien heb ik van ‘The Hackers Diet’ een stukje software gedownload waarmee ik de stand van zaken kan weergeven in mijn andere blog. Waarschijnlijk kan het hier ook wel, maar ik heb nu geen zin om uit te zoeken hoe, ok?

Hoe dan ook, ruim twee kilo in een week is goed. Op de weegschaal dan, want door de correctie van ingenieur John ‘Hacker’ Walker hierboven mag ik maar 850 gram afname tellen. Nou ja, met een realistische kijk reken je je niet rijk. Ik ben in ieder geval behoorlijk gemotiveerd. We gaan door!

nu we weten dat het huis bijna is verkocht bekijk ik de dingen met een andere blik. ofwel wordt het helder wat je allemaal achterlaat. een heerlijk huis, een gezellige straat en stad, alles dichtbij, warmte en luxe. dit zonder te weten wat er voor in de plaats komt. je hebt wel bepaalde ideeen, wensen en dromen maar we hebben geen vaste plek om naar uit te kijken, om vast in gedachten in te richten.

ik bedacht me dit terwijl ik de woordjes voor onze italiaanse les aan het leren was. het is wat de mensen tegen me zeggen; een sprong in het diepe. gelukkig zijn we niet bang om te springen en mels heeft het net deze week geleerd, springen met twee benen in de lucht om daarna weer veilig te landen. ondertussen staan de kruidnoten te bakken in de oven en leert mels de nederlandse sinterklaas nog een beetje kennen. nu nog lekker even de stad in voor de dagelijkse boodschappen (elke dag boodschappen doen op loopafstand, wat een luxe), lekker in het herfstzonnetje.

Leiden, die sprankelende stad aan de Oude en Nieuwe Rijn, is al sinds tijden mijn favoriete stad. Ik heb er twintig jaar gewoond en kom er nog wekelijks. Het voelt altijd goed om de stad binnen te rijden of te fietsen. Het afgelopen weekend was weer zo’n Leids weekend, waarbij ik een groot deel van de tijd binnen de stadsgrenzen doorbracht.

Het begon al op de vrijdagavond. Voor de eerste keer werd de Leidse Restaurantweek georganiseerd, waar veel restaurants aan meededen. De crux was dat je in praktisch alle zaken een 3 gangenmenu kon kopen voor de ronde prijs van 20 euro. Voorwaar een gunstig aanbod van de restauranthouders. Natuurlijk ook een goede poging om de zaak voor de feestdagen nog eens goed vol te krijgen. Enkele duurdere restaurants deden ook mee, daar waren de prijzen dan 25 of euro. Maar ook dat is natuurlijk geen geld.

De HW en zijn eega hadden dit keer het oog laten vallen op restaurant de Branderij aan de Middelweg, naast de Hooglandse Kerk. Een historische omgeving om eens lekker uit te gaan. Een oude koffiebranderij waar later allerlei lekkere drankjes lagen. Eén van mijn oudste vrienden heeft hier als jongeling nog gewerkt, bij distilleerderij “Onder de Boompjes”. Bijzonder is het interieur, dat veel zaken bevat die afkomstig zijn uit de oude voormalige Remonstrantse Kerk aan de Middelweg, een stukje verderop.

Het was druk deze avond. Kennelijk hadden veel mensen gebruik gemaakt van het aanbod in het kader van de Leidse Restaurantweek. Er was slechts één menu, dat bestond uit het voorgerecht ‘Bospaddenstoelenkroketjes met warme mosterdsaus’, als hoofdgerecht ‘Coq au Bok, kip gestoofd in bokbier en groenten’ en ‘Flan Caramel’ als toetje. Het voorgerecht was iets nieuws, ik had nog nooit kroketjes gegeten van bospaddenstoelen. Ik moet zeggen dat het voortreffelijk smaakte. Het hoofdgerecht daarentegen was wat magertjes, een stuk kip met een paar groenten en dat was het wel. De smaak was ook heel gewoontjes, eigenlijk een restaurant onwaardig. Het toetje daarentegen was dan wel weer aardig, maar ook niet bijzonder. Kortom, een mooie ambiance maar de keuken had wat avontuurlijker mogen zijn. Overigens was de bediening alleraardigst en prima verzorgd.

De zaterdag was allereerst om weer eens op bezoek te gaan bij mijn stamkroegje “De Bontekoe” in de Hooglandsekerkkoorsteeg, eveneens vlak naast de Hooglandse Kerk. Vanwege het Whiskeyfestival schonk men daar een speciaal biertje, de ‘Islay Single Malt Ale’ en dat moest ik toch wel even proeven. Want het eiland Islay is erg bekend om zin whisky’s. Het bier had inderdaad een geheel eigen smaak, niet vergelijkbaar met andere bieren (voor zover ik die dan ken natuurlijk). Er zat iets aan van die mystieke mosachtige geur en smaak, die sommige whisky’s ook hebben. Langzaam drinken, want achterover slaan, dat kan natuurlijk niet. Kortom, een pittig biertje.

Daarna was het weer tijd om te eten, dit keer bij Buddhas op de Botermarkt. Een Thaise keuken dit keer. We hadden daar afgesproken met vrienden, die daarna het Whiskeyfestival in de Pieterskerk gingen bezoeken.

Als voorgerecht dit keer een drietal loempia’s, je weet wel, van die kleine zoals ze ook op de markt verkrijgbaar zijn. Alleen hier wat minder vet. Daarna ‘Tahoe Pad Phriek Juack’, een pikant gebakken tahoe met jonge Thaise peper, bosuien, champignons, oesterzwam en gemalen verse knoflook. Pikant was het zeker, want mijn verstopte neus was als bij toverslag verdwenen. Het nagerecht was een ‘Thaise Heerlijkheid’ hetgeen bij mijn tafelgenoten een iets andere gedachte liet opborrelen dan een nagerecht (maar wel een lekker snoepje). Enfin, het eten was smakelijk en van een goede kwaliteit, maar niet uitzonderlijk. De heerlijkheid bleek een traditioneel Thais nagerecht, warme kokosmelk met daarin Thaise baby-banaantjes en vanille ijs. Dat was voor mij dan weer iets minder omdat ik geen liefhebber van melk ben en zeker niet van warme melk. Maar goed, een besteld paard moet je niet in de bek kijken anders bijt ie misschien je neus eraf.

Tijd voor de gasten om naar de Pieterskerk te verkassen teneinde de smaakpapillen door diverse Schotse dranken te laten verwennen, tijd voor ons om kennis te nemen van “Muziek in het Museum”. Een prachtig evenement waarbij het hele weekend allerlei soorten muziek in de musea viel te beluisteren. Onze keuze viel op de Lakenhal, waar de “Ursonate” van Kurt Schwitters opgevoerd zou worden door de Veenfabriek. Kurt Schwitters was een goede vriend van Theo van Doesburg, wiens grote tentoonstelling momenteel in de Lakenhal te zien valt. De “Ursonate” is een klankgedicht, dat wil zeggen dat er alleen maar klanken worden geproduceerd. Je moet er verder geen ideologische boodschap of zoiets achter zoeken, het is eigenlijk een experiment zoals in de jaren 20 veel werd gedaan. Het sluit aan bij de Dada beweging die toen in opkomst was.

Ik moet zeggen dat het even wennen was, maar als je er eenmaal in zat dan kon je er ook wel van alles uit halen. Het riep bijvoorbeeld bij mij associaties op met de geluiden die horen bij de industriële revolutie, hamers, boren, stampende machines, en daardoor heen kwinkelerende vogelgeluiden. De muziek van Kraftwerk kwam in me op, eigenlijk een heleboel en nog meer. En dat is misschien wel de essentie van kunst, het haalt iets in je naar boven, het doet iets met je. Hieronder vind je een fragment dat ik heb opgenomen.

En na deze wonderbaarlijke ervaring was het tijd om weer richting de polders te gaan. En de volgende dag, ja, toen was ik niet in Leiden maar stond ik weer eens een keertje langs de lijn bij een voetbalwedstrijd.

In 2 weken tijd kan er veel gebeuren. De vorige 2 weken waren nogal hectisch, en de volgende niet minder, want de examens staan (alweer) voor de deur.

De begrafenis, vorige week maandag, de ceremonie was mooi en zeer zwaar. Op dat moment besef je het pas echt, en welke slag je dan krijgt is groot. Zo was het dus ook voor mijn mama, mijn zus en ikzelf. Ik heb daar bekenden gezien zoals ik ze nog nooit eerder zag. Al wenend en troostend, heel vriendelijk en steunend, en meelevend. Maar deze dag hebben we tenminste écht afscheid kunnen nemen.

De dinsdag erop was de papa van Hannes jarig en mocht ik mee gaan eten. Ik vond dat echt tof van hen dat ze mij meevroegen. Een Thais restaurant, met heerlijk eten (behalve de thee die ik uiteindelijk wel opgedronken heb). Op het einde kregen we zo’n gelukskoekje en in het mijne stond: ‘Een oude bekende zal weer deel uitmaken van je leven.’ Eens kijken wie dat wordt. Maar die avond heb ik ook een leugen van Hannes achterhaald, al heeft hij het zelf niet door denk ik. Dit kon ik eigenlijk wel missen …

Ik heb hem dan de verdere week genegeerd, niet genegeerd want hij heeft zelf ook niets naar mij gestuurd ofzo, dus achterwege gelaten. Blijkbaar vond hij er niets raars aan.

Maarja, positiever nieuws: Ceciliafeest! Nadat ik een hele namiddag een kleedje heb gezocht (€90!!!) en me opgemaakt heb, vond ik dat ik er goed uitzag en klaar voor de jaarlijkse traditie. Mijn kleedje had zakjes, wat wel handig was. :p Ik heb niets laten blijken aan Hannes die avond, want ik wou het voor hem en mezelf niet verpesten. Het eten, althans wat ik gekozen had, vis, was heel lekker.

Na het eten was het weer danstijd. De volksdansen zoals ieder jaar, dikke fun. En (!) ik heb voor het eerst in mijn leven met Hannes geslowd. (Wel blijkbaar tegen zijn zin ..) Maar ik heb die avond ook met hem en anderen veel gelachen en plezier gemaakt.

En nu, veel studeren voor de examens, veel succes aan iedereen!

xCharlotte

Ik zag zojuist de reclame voor het nieuwe broodje bij McDonald’s, de chicken sensation. En ik zal je zeggen dat het er heerlijk uitziet. Die moet ik wel een keer proberen!

Iemand al geproefd?

Dit is een pleidooi voor een lang en fit leven! Een leven waarin je veel kunt bereiken als je je gezond en fit voelt.

Heb je ook weleens dat je van jezelf in beweging MOET komen? Al dagen/ weken niet in beweging geweest en je voelt je ledematen stroever en stroever worden. Op een dag kom je niet meer uit je stoel zonder rugpijn, stramme schouders en een zwakke longinhoud. Here comes a reality check! Wij moeten teveel van onszelf. Laten we wat meer vanuit onze persoonlijke waarden, overtuigingen en gedragingen spreken en doen!

Moeten geeft stress, willen biedt vrijheid

Werk aan een sterke intrinsieke motivatie waarbij je het ‘moeten’ ombuigt’ naar het ’willen’ in beweging komen. Lees intrinsieke motivatie hier als het in beweging willen zijn, omdat je hier plezier aan beleeft en omdat je weet waarvoor je het doet.

Zet op een rijtje wat voor jou de voordelen zijn van een actief leven. Ik help je alvast op weg:

- een soepel werkend lichaam, dus geen stramme schouders en rugpijn meer
- snel op adem komen na het halen van de bus, trein of tram
- gezonde vertering
- meer energie en zin in het leven
- zin in gezond voedsel
- huishouden wordt een makkie
- meekomen met sportieve vrienden op uitjes/ vakanties/ teambuidling
- meer uit het leven halen
- goed voelen over jezelf

Wil je op een gezonde levensstijl worden gecoached? Maak een afspraak met Orchid of Life -LifeCoaching