Chiar sunt dusa. Serios, am probleme. Am o stare intre neliniste, un fel de tristete, nervi multi, euforie, amorteala si lene. Numai eu puteam sa am asa o combinatie. Rad ca proasta. Cred ca sufar de anxietate. Sau schizofrenie. Sau bipolaritate. Sau toate la un loc. Oricum, ceva asa. Nu sunt in toate facultatile mintale. In curand cred ca o sa am dunga rosie pe buletin. Cum ma, sa ajung asa intr-un timp asa de scurt? Cred ca intodeauna am avut niste problemute la mansarda. Dar acum sunt prea de tot. O fi de la insomnii. Cica daca nu ti se odihneste creierasul suficient, o iei razna. Raaaaznaaaa. E clar, mi-am pierdut si coerenta.

Azi am fost data afara de la cursul de biofizica. Am fost dati afara de la cursul de biofizica.

Mai bine azi in loc de vodka aia din suc, puneam formol. Cred ca ne amuzam si mai tare la anato.

Cel mai rau e ca azi m-am simtit obosita, toata ziua. Iar acum am o energie de parca am dormit 4 zile fata intrerupere. Ma trezesc la 7 dim. E greva la metrou. O sa chiulesc de la un curs. O sa imi distrug ficatul de la mirosul de formol.

Am chef sa vorbesc franceza o zi intreaga. Toooata ziua. Sa uit ca stiu romana.

[Daca nu ma vei saluta cand ma vezi pe strada. Iti voi da cu geanta in cap. Da, da. Tu. Si sa vezi bataia dracu' in strada.]

Nu inchei postul de azi fara sa ii zic la multi ani lui Beatrice (fara varice), care e cu siguranta cea mai tare, cea mai frumoasa, cea mai simpatica  si inteligenta moldoveanca din cate cunosc. Si sper sa ramana asa mereu. Pe langa sanatate. Atat iti doresc: sa ajungi cu bine in anu’ 6. Si sa ma iei si pe mine dupa tine.

tainuieste cu mine..

ganduri,ganduri,ganduri si`apoi liniste mortala!

ce e cu mine?

pana acum ma caracteriza “absenta”,treceam prin viata ,prin iubiri si prietenii,cu probleme si fericiri,dar ma simteam absenta.acestea nu`s randuri ce trebuiesc citite de un cunoscut,pt ca sunt lucruri ce nu`mi permit sa le sp un cu voce tare ,desi`mi vine sa le tip,sa ma eliberez si apoi sa fug.

# ma intitulez : adolescenta,blonda,inaltime: medie,zodie:leu,ascendent:scorpion,nascuta de sarbatoarea `schimbarea la fata` .

♦anterior: stabila,familista,calma,rationala,nepotrivita zodiei.

♦ulterior:instabila,pacatoasa,furtunoasa,actionez dupa instinct si zodia ma prinde perfect.

ce e cu mine?

Nu mi te lasa.

e un miraj ce`ti fura ochii si e leoaica ce profita.

e soarele de toamna si vantul inselator.

e curtezana frumoasa intre virginii inflacarati.

e doar marul ce te`omoara.

Se privesc.

◊pagina de pedagogie: caldura mainii,presiunea,atingerea,ritmul.

Opreste`te omule din visat!..nu e a ta si nu va fii..

o tii in brate si mirosu`i dispare subit.E liniste si ea nu`i nicaieri.Pieptul ti`l strangi si ti`i dor s`o simti.Doreste`ti sa fie si sa nu mai plece,dar nu lasa visul sa te fure.

E leoaica,e iubirea,ce te ademeneste usor,e norul unde te ratacesti euforic si`o cauti naiv.

Dar ea nu mai e.

Piesa asta e euforie pură, jur. E zâmbet-tâmp-stupid-face-hug-a-tree-fuck-that-hug-everyone-happy. E mersul pe jos până la metrou într-o dimineaţă însorită de primăvară cu căştile-n urechi şi mâinile-n buzunar. E trezitul fresh cu două minute înainte să sune infectul de ceas. E privirea caldă a unui om cu care tocmai te-ai întâlnit. E ţârâitul soneriei de pauză din liceu. E just like heaven.

Abia acum doua secunde am realizat ca e vremea perfecta afara. Vremea perfecta de stat in casa. S-au adunat nori vinetii si se vad urme de un soare adormit. Nu bate vantul. Natura a inghetat intr-un tablou. E aer gri si e putin frig. Nu misca nicio frunza, poate ca de teama sa nu strice acest aranjament superb, care mie imi pare ca exprima oboseala, frustrare, un sfarsit inevitabil.

Am dat play pe o melodie, pentru a completa cu un fundal sonor aceasta imagine. As sta blocata in clipele astea pentru o eternitate! Intunericul se ingana cu lumina si iese o combinatie placuta de semi-obscur. Mi-ar placea sa ma aflu pe acoperisul blocului si sa admir acest “peisaj”.

Ieri meditam pe o banca, pe bulevard. Priveam razele soarelui, obosite dupa o vara extenuanta, cum inca se mai chinuiau sa se plimbe pe alee si sa lumineze amintiri. Stateam si ma gandeam la vara trecuta, la prea frumoasa vara trecuta si cat as vrea sa se fi repetat si anul acesta. Cand eram un grup proaspat-format de prieteni si abia ne cunosteam, iar impreuna ne-am tinut companie in acest proces, in lunile august si septembrie, perioada mea preferata. Si parca auzeam rasetele si simteam caldura ce ne inconjura, promisiunile ce ni le faceam ca vom ramane la fel cat de mult vom putea, parca eram inapoi in acea zi in care soarele ne gadila fetele pe acea banca verde pe un bulevard pustiu, intr-un aer rece-intepator, tinandu-ne de urat pana la intuneric. Pentru un moment, am crezut ca m-am intors in timp. Christiana era langa mine si era fericita, Ovidiu statea in picioare in fata noastra si ne amuza, Roxana si Corina ascultau muzica, Cristi statea cu noi si se uita la ea, Liviu, Dragos si Andi erau pe banca de vis-a-vis, de mai incolo, si vorbeau…  iar eu ma rugam ca aceste secunde sa nu se mai termine vreodata. Dar atunci am realizat ca nu sunt eu cineva care sa intoarca ceasul dupa bunul plac, iar vorbele Alexandrei m-au smuls din amintiri cu o brutalitate inocenta: ” La ce te gandesti?” . “La vara trecuta… si cat am vrut sa se repete si anul asta.” A fost sincronizare perfecta, caci atunci tocmai ce mi se retrasesera cateva lacrimi pierdute.

Acum ma uit in jur si sesizez ca nu mai am nimic din ce aveam atunci. Nu mai am zambetul, nu mai am fericirea, nu mai am optimismul, nu mai am prietenia, nu mai am siguranta de sine. Am aterizat intr-un taram crud, insensibil, care nu-mi ofera nimic pozitiv. Nu am ceva colorat la care sa sper. Totul a devenit monoton, monocolor.

Nu vroiam ca timpul sa treaca mai departe de atat. Vroiam sa se opreasca intr-un punct si sa o ia de la capat.

E intuneric afara, e intuneric in suflet.

…Si uite cum un simplu moment al serii mi-a dat peste cap ideea de a scrie ceva banal.

P.S. Imi cer scuze ca am dat atatea nume, dar simteam nevoia sa ma descarc de tot si cenzurand unele lucruri nu m-ar fi ajutat deloc.

©Lorena.

Eu nu am reușit niciodată să mă îmbăt. Amețită am fost, recunosc, însă conștientă de ceea ce fac și spun. M-am gândit că e ceva genetic: tata nu poate să bea mult pentru că… nu poate. Pe de altă parte îmi place să privesc oamenii care, după ce beau mai mult decât pot duce, încep să se dezlănțuie. Unii mai mult decât alții: specialiștii spun că este din cauza dopaminei, care este într-o cantitate mai mare (ceea ce implică și o cantitate mai mică de serotonină). Cantitatea scăzută de serotononă determină un comportament violent atât fizic cât și verbal.

Știați că bărbații se îmbată mai repede decât femeile? Eu nu, până când am citit acest articol, cu subtitlul: Femeia: musculiță de oțet. Este destul de interesant cum oamenii încearcă tot timpul să dea sens lucrurilor și totodată să înțeleagă mai bine „secretul” omului. Îmi place să observ oamenii, să văd cum reacționează în diferite situații, ce anume îi face să zâmbească, ce anume îi motivează, cât de mult se pot complace într-o situație….

Și pentru că românii au văzut întotdeauna partea frumoasă a lucrurilor…

…Dar nu uitati avantajele pe care le aveți – dumneavoastră, bărbații – când iubita se euforizează moderat: e mai iubăreață, te lasă și pe tine să vorbești și nu se mai enervează din orice. Mai mult, fustele și rochiile o vor încăpea și după sărbători, deci investițiile în veșminte nu vor crește (dacă au de unde). Ceea ce nu înseamnă că nu trebuie să aveți, în permanență, situația sub control…

Mici lucruri care cu timpul devin din ce in ce mai importante. Lucruri care devin excesiv dorite. Lucruri care ne fac bine, sau ne fac rau. Toate acestea, cat de mici, devin obsesii. Sa spunem ca mie imi place muzica asa de mult, ca a devenit o obsesie, ceva necesar zilnic sau nu ma simt bine. Altii au obsesii legate de fizicul personal, altii de calatorii, altii de petreceri. O obsesie de-a mea sunt acele lucruri care provoaca o stare euforica, stare de satisfacere a sufletului, mintii si trupului. Acel sentiment care iti incalzeste pieptul si te face sa simti pentru o secunda ca te simti bine, apoi scuturand rapid din cap iti revi la starea initiala. Euforia provocata de aventura, euforia provocata de melancolie, sau doar euforia provocata de entuziasmul pe care il simti cand pleci undeva, unde ai asteptat sa pleci de mult timp. Euforia provocata atat de dragoste cat si de ura. Caldura ce iti invaluie trupul, moment in care ai vrea sa tipi, sa arati tuturor exact ce simti, sa impartasesti cu ei placerea.

Sigur..unele obsesii pot fi chiar periculoase si stiti la care ma refer. Acestea iti aduc acea euforie, dar cu un pret mult prea scump.

Euforia poate fi provocata de atatea lucruri, bune sau..mai putin bune. O simti cand minti, o simti cand spui ceva din suflet. Asteapta mereu sa iasa la suprafata, iar in momentul ala esti fericit. As prefera sa am fericire cu doza, sa stiu ca pot oricand sa fiu fericit.. Dar daca asta nu este posibil ma bucur macat ca mai am bucuria acestor euforii. Dar des am folosit cuvantul asta.. vreau doar sa pun accent pe el. Sa incercam sa ne bucuram de aceste mici doze de bucurie. Simt euforia cand scriu, cand spun tot ce gandesc, chiar daca de cele mai multe ori are sens doar pentru mine si poate pentru inca cativa ciudati care nu stiu cum faceti de intelegeti ce balmajesc eu aici .

Nu va cer, doar va spun, da-ti mai mult timp acestor lucruri, merita fiecare secunda pierduta.

Ik vond wél werk, in een wasserij. Via mijn vriendin ben ik daar op het laatste nippertje nog binnengerold. Ik was super blij dat ik iets gevonden had om centjes te sparen voor mijn snowboardreis. Via haar vulde ik mijn solicitatieformulier in. De eerste keer dat ik in de wasserij kwam was de dag dat ik mijn contract ging tekenen. Ik had me zo een huiselijke wasserij voorgesteld: 5 wasmachines en 5 droogkasten met daarnaast een kat op de mat. Ik had verwacht wasmachines te moeten vullen, uithalen, strijken en dergelijke.

De dag dat ik mijn contract ging tekenen keek ik enorm mijn ogen uit. Het was geen gewone wasserij maar een industriële wasserij die het wasgoed van hotels wast en strijkt… Ik zag grote machines staan en hoorde eindeloos lawaai. Maar het motto “werk is werk” leek nog onveranderlijk.
Ik schrok van de lange dagen en vroege uren, van 6u30 tot 16u15 werken, met driekwartier pauze. 9 uur per dag, het ging zwaar worden, maar hé werk is werk! Een tweede keer schrok ik van mijn lage loon. Mijn vriendin verdiende in het weekend pakken meer en ik had ook zo een loon verwacht. Maar ik moe(s)t me tevreden stellen met het minimumloon dat je op je achtienjarige leeftijd kan krijgen. Ik kwam met gemengde gevoelens buiten. Ik heb werk, niet voor een maand zoals ik vroeg, voor een veel lager loon én 9 uur werken per dag… Ik wist niet hoe ik me moest voelen dus koos ik maar voor de blijde gevoelens. Optimistisch blijven is de boodschap. Ik vond tenslotte op de laatste bots nog wat ik zocht: werk.

Op mijn eerste werkdag stond ik op om 5 uur en sprong ik een beetje tegen mijn zin om 6 uur op de fiets. Al snel wou ik weer optimistisch denken en zag ik het volledig zitten. Ik kwam toe en liep een beetje verloren, van onthaal van nieuwe jobstudenten hadden ze blijkbaar nog nooit gehoord. Ik had me dan maar zoals vele andere werknemers in de refter gezet (die tot mijn verbazing enorm groot leek). Opeens ging er een bel. Iedereen stond recht en baande zijn eigen weg. Een klein groepje zag ik staan bij een mevrouw die zei wat ze moesten doen. Ik ging daar ook maar bij staan. Op het einde begleidde ze me naar de plaats waar ik de volgende 9 uur ging moeten doorbrengen. Ik keek mijn ogen uit, dit is geen wasserij maar een fabriek! Maar oké, werk is werk… Ik heb die hele dag aan een loopband moeten staan. Er waren mensen die handdoeken in een machine staken en die werden dan machinaal gestreken, opgevouwen en gestapeld per 5. Mijn taak bestond er uit de handdoeken die niet goed opgevouwen waren weer goed op te vouwen, de handdoeken per 5 leggen (de machines waren blijkbaar vaak hun tel kwijt) en die opgevouwen handdoeken in stapeltjes van 5 vervolgens in karren te leggen. Bij nader inzien was dit werk ‘de maks’ en ’super gevarieerd’. Liesbeth bleef positief en ging er voor dit werk zo goed mogelijk uit te voeren.
Ik hoorde dat er al veel mensen zelf ontslag hadden genomen doordat het werk te zwaar was. Dit vind ik eigenlijk ook wel een beetje fout. Uiteindelijk schrijf je je in voor een job, teken je een contract en vind ik da je moet uitwerken waar je aan begonnen bent. Maar daar ga ik niet over uitweiden.
Ik kwam thuis en was kapot! Het was doorwerken, rondlopen (crossen)… Ik had het gevoel geen voeten meer te hebben en een verbrijzelde rug die nooit meer heel zou worden. Het enigste leuke aan de dag was dat de mevrouw die me begeleidde tegen mij zei dat ze heel tevreden was van mij en dat ik goed werk had geleverd.

De volgende dag waren de positieve gedachten al verminderd maar ik bleef tegen mezelf zeggen “werk is werk”. Ik werd gepromoveerd naar de fluwijntjes. Dit werk bestond uit kussenslopen juist op een lopende band leggen die vervolgens in een droog-strijk- en opvouwmachine gingen.

Dit is het werk dat ik nog steeds uitvoer… Ze zijn blij van mij, ik werk goed door. Dit zelfs tot ergernissen van mezelf want ik wil eens iets anders!

Elke avond kom ik met frustraties naar huis. Elke dag krijg ik nieuwe jobstudenten naast mij. Die werken dan te traag volgens de tellers (een computer telt hoeveel kussenslopen je strijkt en je hebt een minimum aantal kussenslopen die je moet gestreken hebben). Als je te traag werkt komen ze roepen “zeg stop eens met slapen, je bent hier om te werken! Dit gaar hier niet vooruit, etc.”. Als er niet sneller gewerkt wordt, word je vervolgens naar het bureau geroepen en krijg je grondig onder je voeten. Als je praat wordt er gezegd dat je moet zwijgen. Ik voel me echt in de tijden van Daens. Gedurende 9 uur heel hard zwijgend doorwerken met té weinig pauze en een té laag loon. Misschien ben ik teveel verwend, maar als ik de vergelijking maak met wat andere studenten moeten doen voor welk geld word ik onderbetaald.

De regel van minimumlonen klopt in mijn ogen nog steeds niet. Vorig jaar werkte ik in de Mode Makers en verdiende ik ook het minimumloon, maar daar heb ik nooit over geklaagd, want het was bijlange zo zwaar niet. Eigenlijk zouden de minimulonen moeten opgesteld worden volgens de sector en de “zwaarheid” van het werk. Dit zal waarschijnlijk gewoon onbegonnen werk zijn.

Ik zou dit nooit als vaste job kunnen uitoefenen en ik vraag me af onder welke motivatie de vaste werknemers dit volhouden. Er zijn er bij die daar al 20 jaar werken, 20 jaar! Ik vraag me af welke voldoening je van jezelf hebt als je 20 jaar, dag in dag uit, kussenslopen op een loopband legt. Kàn je daar gelukkig van worden? Ik zou het niet kunnen want ik voel me nu erg ongelukkig terwijl ik nog maar een week en een half gewerkt heb.

Er zijn zo nog een aantal absurde zaken waardoor ik enorm mijn ogen opengetrokken heb (na dit werk zal ik enorm grote ogen hebben denk ik!). Er wordt daar gewerkt met een schoolbel. Als het pauze is gaat de bel, iedereen snelt dan van zijn werkplekje weg. Als de bel gaat om terug te gaan werken slentert iedereen met een boos gezicht terug naar zijn lopende band om uren aan een stuk dezelfde handelingen uit te voeren. Een bel, het geeft een raar en gek gevoel… Het zorgt er voor dat we allemaal mieren zijn in een mierennest die zich bij bepaalde signalen in een grote troep verzamelen. Ik heb mensen altijd al mieren in een mierennest gevonden, maar daar is het extreem!
Er werken heel veel buitenlanders die heel gebrekkig Nederlands kunnen. Aan de toiletdeuren hangt er een papier met daar op dat we het toilet proper moeten houden. Dit staat er op in 2 talen! Nederlands en Turks. Komaan! Is dit niet erg? Van mij mogen ze naar hier komen, maar dan moeten ze zich aanpassen en onze taal leren! En als ze de taal hier kennen zouden ze hoogst waarschijnlijk een veel beter betaalde en toffere job kunnen uitoefenen… Dan kunnen ze een opleiding volgen bij syntra of dergelijke. Maar dit vind ik ronduit érg! Zo is er een turkse vrouw die een hogere functie heeft. Ze praat perfect nederlands (maar dan ook echt perfect!) tegen ons (de belgen), Turks tegen de turkse werknemers en Frans tegen de zwarten. Het is goed dat dit bedrijf zorgt voor aanpassing, maar ik denk dat dit in eerste instantie de taak is van de werknemers.

Zo voel ik me in een multiculturele film van Daens en sloeg de euforie van werk te hebben om naar eindeloze uren hel.

As vrea sa vorbesc despre succes. Aselenizarea este un succes pentru tarile crestine. Andrei Bacalu, comentatorul TV al evenimentului, povesteste ca au fost omise cadrele in care se prezentau slujbele de multumire…Bucuria  popoarelor libere, de atunci, as asemana-o cu bucuria recenta a musulmanilor la succesul teroristilor care au distrus Turnurile Gemene din New-York. Aselenizarea a avut reactii si urmari ce se simt si azi. China n-a publicat, douazeci de ani, nimic despre aselenizare, sovieticii au inteles ca au pierdut cursa inarmarilor (rachetele SUA erau mai puternice si deosebit de precise), pesimistii de serviciu (americani!)  au scos un film care demonstra ca a fost o cacialma…Ceausescu a exploatat la maxim, circa doi ani, euforia americanilor. Oricum, Ceausescu era considerat antisovietic, deoarece nu intervenise in Cehoslovacia in 1968. In 1969 Ceausescu si romanii savurau succesul desprinderii de sovietici…In vara lui 1969, dupa aselenizare, a  venit in vizita presedintele SUA, a fost primit cu fast, s-au semnat contracte pentru calculatoare la care sovieticii nici nu visau…Au emigrat cine avea acest plan, au fost acordate burse pentru studenti si specialisti. Dupa cum  am spus, dupa vreo doi ani, Ceausescu a cotit-o, pentru mine inexplicabil, puternic spre comunism; comunism inspirat de la chinezi si nord- coreeni. Analistii politici considera ca deja sunt 40 de ani de cand SUA sunt unica putere mondiala, iar acest lucru este greu de gestionat, le inrautateste situatia. As indrazni niste pareri personale. Succesul, succesele de durata sunt la fel de daunatoare, in timp, ca esecurile. Conduc la un fel de criza, ca orice sir de evenimente iesite din comun, din firesc…Imi amintesc de un film: “Soferii Iadului”. Trei camioane cu sase soferi, transporta exploziv pe sosele periculoase (cam ca in Romania). Ajunge la destinatie doar un camion cu cei doi soferi, restul mor in expolzii ingrozitoare. Invingatorii incaseaza o suma considerabila. Unul dintre ei se grabeste sa-si savureze succesul in satul natal si reface, plin de euforia succesului, traseul cu camionul fara pericol de explozie. Filmul se termina cu rostogolirea camionului intr-o prapastie…

Cand Parcul Victoria a inceput sa se umple de oameni, se puteau inca zari, din loc in loc, umbrele plutind precaut la o inaltime de un stat de om deasupra pamantului. Si poate ca “precautie” ar fi ramas cuvantul de ordine, daca n-ar fi intrat pe scena trupa “Zero”, in aplauzele unui public care parea ca-i cunoaste dintotdeauna. Parcul a devenit aproape dintr-o data dens de oameni, umbrelele au disparut, la fel ca si precautia, si, de-odata cu ea, s-a instaurat siguranta ca nici macar ploaia nu va mai putea afecta serbarile. Si n-a facut-o.

Intrarea Holografilor a fost al doilea moment de euforie, cand publicul resitean a demonstrat, daca mai era inca nevoie, ca distractia, iar nu precautia este cuvantul de ordine.  Iar trupa Holograf n-a dezamagit, ba dimpotriva, entuziasmand publicul care a aplaudat aproape neincetat. Spectacolul a fost total.

La sfarsitul zilei, cand intunericul incepuse deja sa risipeasca multimea, toata lumea ar fi putut conveni ca ziua a fost una pe deplin reusita. Si daca veti veni astazi, va veti putea convinge cu siguranta de acest lucru, mai ales ca astazi isi va face aparitia una dintre cele mai iubite formatii de muzica din Romania: Pasarea Colibri!

Asadar nu trebuie in nici un caz sa lipsiti!

Plina de euforie privesc la geam, in zare, apusul  tantos ce se grabeste sa inunde universul. O caprioara, cam sfioasa isi face aparitia in pajistea din fata casei.  Se simte stinghera asa ca dispare repede in vazduhul umbrit de lasarea serii. Dupa cateva secunde iese din padurea enigmatica un cerb falnic cu niste coarne  impresionante. In urma acestuia se iveste si caprioara zburdalnica. E atat de imperturbabila acesta zona de munte, nu e nimeni prin preajma asa ca cei doi se simt stapanii padurii si dau o raita prin fata curtii castelului. Oare ce castel?! Ei bine, e vorba de ‘Castelul viselor’ daca ati uitat. Bucuroasa ca am parte de astfel de musafiri pentru prima data, mai exact de aceste animalutze pline de delicatete, scot deodata aparatul de fotografiat si incep sa le pozez in toata splendoarea lor. Cerbul si caprioara  sunt niste fiinte neprihanite si intelepte avand o personalitate aparte fata de alte animalutze de prin zona basmelor de la munte. De pilda un alt individ ce se perinda destul de des iarna, prin vecinatatea castelului este ursul cel pofticios. Eu stiam ca acest ‘animalut’ se afla in antiteza cu cerbul si caprioara deoarece este greu de stapanit cand vine vorba sa se delecteze cu savoarea acestora.  Insa m-am inselat de data aceasta. In timp ce imi continuam sedinta foto cu caprioara si cerbul…vad si ursul pe colina undeva la 30 m de casa. Maiestuos, trece pe langa oaspetii mei, iar eu mai-mai sa intru in panica. Da de unde! Se opreste cateva clipe, isi arunca cateva priviri blande, lasandu-mi impresia ca s-au salutat. Pe urma ursul sare gardul si isi continua linistit drumul in pasul calului, iar cerbul si cu caprioara ies la brat din curtea imparatiei mele.  Nu-mi venea sa cred de ce imagine am avut parte: un urs pofticios(cum il stiam eu din carti) alaturi de cerb si de caprioara. Toate animalele se impaca de minune, ba chiar sunt  prieteni in acest regat magic. Si daca va intrebati cum de poate fi ursul cumpatat…uite ca se poate…numai ‘Castelul viselor’ va face sa traiti fantasmagoricul, ilarul, incredibilul si chiar fericirea suprema.

Si cand te gandesti ca poti avea parte de tot felul de experiente inedite doar in acest loc de poveste….nu-mi ramane decat s-o astept cu emotie pe urmatoarea! Iubesc muntele! Voi nu?

Vandaag was ronduit de meest bizarre dag van het hele jaar. Waar mijn euforie zich al twee weken tot uiting had laten komen, werd hij vandaag tot de meest hoge top gebracht. Toegegeven is dat best wel vreemd, gezien mijn euforie zich vanuit pure impulsiviteit de wereld heeft ingeplaatst.

Maar gelukzaligheid heeft altijd twee bijzonder vreemde zijden. De ééne is nog steeds aantrekkelijker dan de andere, maar jammer genoeg heeft men bar weinig te kiezen over het feit welke zijde het meest tot uiting zal komen. Ik heb een dodelijk geluk dat mijn euforie op dit moment boven alles uit aan het torenen is en ik me pas binnen enkele dagen zorgen kan beginnen maken over wat andere mensen zullen beginnen zeggen over mijn bijzonder fantastisch nieuwe metgezel.

En eigenlijk, toegegeven…Is dat best wel spannend.

Inocenta in suflete pure, in piele fina, in degete mici si subtiri, in picioruse cat jumatate din pumnul meu,
in suflet in care Dumnezeu si-a pus toata iubirea.

copiL.

sommige fabrikanten spelen er handig op in

Ik ben niet de allerjongste meer en ik heb veel gelezen, maar een enkele keer komt er iets voorbij waar ik nog nooit van heb gehoord en eerder had willen weten.
Zo las ik afgelopen zaterdag, iets over de set-point theorie. Nooit van gehoord en op het eerste gezicht zei het me niks. Ik zal vast niet de enige zijn die daar nog nooit van had gehoord.
De set-point theorie komt hierop neer dat er voor een ieder maar een beperkte vaste vorm van geluk te bereiken is. Anders geformuleerd, een ieder is qua geluksbeleving a.h.w. gepredesitineerd.
De theorie zegt ook dat dat tijdelijk geluk inderdaad maar zeer tijdelijk is en dat euforie direct door diepe dalen gevolg wordt.
Samengevat is permanent geluk onmogelijk.
Schopenhauer zei dat ook al en ik geloof er ook in. Maar ik wil het toch niet weten.

Compromisurile nu isi au rost atunci cand se pun in fata dorintelor tale foarte mari. De asta nici nu vreau, de acum incolo, sa imi traiesc viata si intamplarile din ea ca si cum ar fi regizate, ca si cum ar depinde de ceva sau din obligatie.

Mi-a spus cineva odata ca nu face compromisuri. L-am intrebat cum poate trai. Mi-a spus ca ii e foarte bine, si daca totusi vreau sa fac compromisuri, sa stiu ca merita in totalitate energia, timpul, incalcarea principiilor si dedicarea mea exclusiva acelui lucru.

Am ajuns sa iau in considerare si sa pun in practica aceste vorbe, involuntar. E o dorinta, o nevoie, o trebuinta. Si nu din prisma faptului ca nu voi mai face compromisuri, ci din cea a faptului ca le voi face numai pentru cine merita. Si el merita, fara doar si poate.

Am intalnit pe cineva? Da. E aici? Cu siguranta. Cati ani are? Destui pentru mine. Matur? Fara indoiala. Amuzant? Total. Tandru? 100%. Iubitor? Mai mult decat mi-as fi imaginat. Dedicat? Complet. Al meu? Afirmativ!

M-am saturat sa umblu bezmetica, precum o musculita de otet ametita care zboara pe unde nimereste. Ai picat la fix, la tanc, ai vorbit si ai fost curat si pur ca o casuta din varf de munte.

Te chem, te caut, te strig, te gasesc? Nu. E de ajuns doar sa te gandesc si sa te ating si sa imi dau seama ca am pus mana pe ceva extraordinar. Acum pot spune NOI. Acum suntem NOI si doar NOI. Caci NOI este noul EU, si sper, si noul TU.

Blogdolescenta linistita.

Raeka

Dragul meu Trosnik imi da sa citesc urmatorul articol de pe www.promotor.ro :

Un bărbat din Norvegia a depăşit limita de viteză pe autostradă cu 33 km/h.

Conform AFP, tânărul în vârstă de 28 de ani a vrut să îmbine utilul cu plăcutul sau poate nu a mai putut aştepta până acasă şi a trecut la acţiune direct la volan. Şi nu a fost vorba doar de un simplu preludiu, ci de o partidă în toată regulă, la bordul unei Mazda 323. Viteza a crescut o dată cu pulsul, peste limita legală de 100 km/h, dar, în loc de desfătare carnală, şoferul va primi probabil o amendă grasă şi va renunţa la statulul de şofer pentru o perioadă.

Poliţiştii norvegieni spun că, pe lângă activitatea total în contradicţie cu condusul, şoferul făcea eforturi supraomeneşti pentru a vedea drumul, deoarece partenera aşezată în poală îi obstrucţiona perspectiva asupra şoselei. Deci putem spune că exhibiţioniştii au scăpat relativ uşor, cealaltă alternativă fiind probabil sinonimă cu ultima partidă de sex pentru cei doi…”

Acum vin eu si va intreb: Oare o fi rau!? Dincolo de eventualele consecinte, poate fi considerat si asta un sport extrem, nu!? Adrenalina cat cuprinde…ahh…nici nu vreau sa ma gandesc

Si unde mai pui ca acest articol m’a dus cu gandul la o intamplare foarte amuzanta si incitanta in acc timp:

                                        Personaje principale: ea si el

Locatia: masina
Actiune: ocuparea teritoriului strain
Tensiune sexuala: maxima
       Durata: suficienta                                                                                         Senzatii: euforie totala, copacii pareau ca se misca…cat de tareee !!
Elementul surpriza: asurzitorul claxon si …da, chiar se misca ceva: masina!
Deznodamant: cand ei ridica capul surprinsi. A naibii masina era in mijlocul strazii!
Penibilul situatiei: dupa ce masina a fost adusa in locul initial, cel care a claxonat a parcat in paralel si a tras inteleapta concluzie :          ” Fratilor, cand mai aveti chef de sex parcati si voi pe un teren drept!” ))))))))
Final: au ras de s’au prapadit si n’au mai trait pana la adanci batraneti impreuna! Sic!

Raeka

Am ucis ultimul fulg de zapada si am zambit…
                  Am refuzat ultima clipa de frig si am renascut…
     Am aruncat in foc ultima secunda de trecut si inca savurez din plin toate picaturile de prezent.Si cand spun ca noaptea devine zi…spun ca de`asta ador eu primavara.