Brandon Jennings statistics playing for Lottomatica Roma in the Italian League last year:

27 games in Italian Lega A:

17 minutes, 5.5 points, 1.6 rebounds, 2.2 assists, 1.5 steals, 35 Field Goal %, 20.7 % 3 pt. FG

16 Euroleague games:

19.6 minutes, 7.6 points, 1.6 rebounds, 1.6 assists, 1.2 steals, 38.7% FG, 26.8% 3 pt. FG

Money earned in one year as a 19 year old rookie who opted not to go to college and turned professional in Europe:

$1.65 million guaranteed by Lottomatica Roma
$2 million endorsement deal with Under Armour to showcase their products in Europe.

What do you think will be more appealing for High School seniors:

Having to go to class and study for exams? Or, making $3.65 million, traveling Europe, and hanging out with Italian ladies as an American celebrity athlete?

Do you think a new trend is upon us? Will David Stern be forced to rethink the current protocol which forces High School seniors to attend college for at least one year?

This was Brandon Jennings stat-line from Saturday night as a rookie with the Milwaukee Bucks:

40 minutes, 55 points, 21-34 FG, 7-8 3 pt. FG, 5 rebounds, and 5 assists.

This was the fourth most points scored in an NBA game by a rookie.

Jennings will be making another $2.16 million guaranteed from the Bucks this year. If you add up the last two years, Jennings has earned over $5 million as the equivalent of a college sophomore.

I think it is safe to say Jennings is the poster child for proving that young, elite, American athletes can successfully go overseas and cope with the the cultural change and pressure. Jennings is proving that you can earn millions, develop your skills, and still stay on track for the big NBA payday.

Just for the record, Jennings was the #1 rated senior by almost every high school basketball ratings agency. He was drafted 10th by the Bucks in the 2009 NBA draft.

Do you think more seniors will opt to play overseas if the current rules stay in place?

Woodman – NBA correspondent

Σήμερα γίναμε μάρτυρες (κυριολεκτικά, γιατί μαρτυρήσαμε) σε ένα από τα πλέον ανιαρά παιχνίδια που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ. Είναι από αυτά τα παιχνίδια που σε κάνουν να αναρωτιέσαι για ποιόν λόγο υπάρχει η πρώτη φάση της Ευρωλίγκας. Αν δεν υπήρχε και ο Συρίγος με τις ατάκες του (όπως αυτή του τίτλου) θα μας είχε πάρει ο ύπνος. Όπως πήρε την ομάδα στο τέλος και από τους 23 πόντους πήγε εύκολα  στους 10. Το παιχνίδι φαινόταν από την αρχή που θα πάει. Ο Παναθηναϊκός έμοιαζε να βρίσκει λύσεις όποτε τις χρειαζόταν ενώ η Πρόκομ με πρώτο βιολί τον Γιάγκλα (εδώ πετάγεται Χατζηγεωργίου και προσθέτει: «Οι Γερμανοί τον είχαν ονομάσει Νέο Νοβίτσκι») δεν απειλούσε ούτε σε παράλληλο σύμπαν.

Όμως ακόμα και από αυτό το παιχνίδι που αύριο το πρωί θα το έχουμε ξεχάσει εντελώς αξίζει να κρατήσουμε κάποια πράγματα…

1. Το πρώτο ημίχρονο του Νίκολας ο οποίος τα έβαζε από παντού συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε στους προηγούμενους αγώνες

2. Το δεύτερο ημίχρονο του Νίκολας που δεν έβρισκε καλάθι με τίποτα. Πώς άλλαξε έτσι η ψυχολογία του κανείς δεν ξέρει. Πάντως είναι επικίνδυνο και ανησυχητικό σημάδι από το απόλυτο να πέφτεις στο μηδέν σε ένα ημίχρονο όταν είσαι το βασικό δυάρι της ομάδας.

3. Τα τούβλα του Φώτση. Τραγική εμφάνιση στην επίθεση από τον μπάτμαν. Συνεχίζω όμως να πιστεύω ότι στα κρίσιμα θα είναι ο γνωστός Φώτσης. Πάντως αν συνεχίσει έτσι βλέπω να παίρνει την θέση του Σπανούλη εδώ μέσα J

4. Τα επιθετικά ριμπάουντ, ένας τομέας που ο Παναθηναϊκός δεν μας συνηθίζει σε μεγάλα νούμερα, σήμερα τα πήγε αρκετά καλά βγάζοντας πολλές δεύτερες επιθέσεις. Βέβαια και η Πρόκομ δεν έδειξε και καμία υπερδύναμη κάτω από τα καλάθια με αποτέλεσμα αρκετά από τα επιθετικά ριμπάουντ του Παναθηναϊκού να προέρχονται από Πέκοβιτς και Σερμαντίνι μετά από δικές τους ενέργειες

5. Το χαμένο λέι απ του Τέπιτς. Όταν ο παίχτης δεν μπορεί να καρφώσει αυτά συμβαίνουν. Μου θύμισε τον λευκό από την ταινία «Οι λευκοί δεν μπορούν να πηδήξουν» που προσπαθούσε να καρφώσει και δεν έφτανε… Γενικά ο Τέπιτς για άλλη μια φορά ήταν μέτριος.

6. Τα 2/2 τρίποντα του Καλάθη. Μάλλον τυχαίο…

Πέρα από τον Νίκολας που μάλλον ήταν ο κορυφαίος του αγώνα, αρκετά καλός ήταν ο Διαμαντίδης (αν και στο ρελαντί) ενώ επιθετικά βοήθησε και ο Πέκοβιτς ο οποίος όμως υπερτροφοδοτήθηκε (και κέρδισε και πάλι αρκετά φάουλ).

ΥΓ. Ότι θα έβλεπα Πολωνική ομάδα με 5 έγχρωμους και τους οπαδούς να φωνάζουν defence – defence ποιος θα το έλεγε κάποτε…

ΥΓ2. Για την ιστορία ο Παναθηναϊκός κέρδισε 65-75

Brandon Jennings has earned a lot of hype coming out of the gate. ESPN has him ranked as the top rookie of the season so far and justifiably so: the Compton native is averaging an impressive 18.5 points, 4.4 rebounds and 4.4 assists through five games in his NBA career.

I’m not sure anybody saw this coming.

Throughout last year’s NBA Draft process, Jennings was probably the biggest enigma. Once considered the top player in his graduating year, Jennings spent a highly publicized season in Italy playing Euroleague basketball instead of going the traditional one-and-done route at an NCAA institution.

In light of the Bucks rookie’s explosive performance out of the gate, many basketball heads are now wondering aloud if more talented teens will opt for the Euroleague route on their path to the NBA. This is a valid question, and certainly it will be interesting to see if Jennings ends up being a trailblazer or an outlier. I however am wondering aloud if this tells us anything about how Ricky Rubio will fit in the NBA.

If Jennings, a 20 year-old who struggled mightily and was relatively inconsequential to his actual team performance in Europe is able to make his presence felt on an NBA court — what does (if anything) that project for the moppy haired FC Barcelona star?

Rubio not just plays, but is often the best player on the court for an elite team in the Spanich ACB. Watching Rubio (and his awesome uniform) weave his way around grown men, picking up on-ball steals, finding all cutters and splitting double teams, one cannot help but be intoxicated by his NBA potential.

Jennings’ main weapon is his speed, but there are plenty of athletic speedsters in the league. What has set him apart is his composure at the one-guard spot and progressive basketball acumen; both traits attributable to his Eurotrip. Obviously this is comparing apples to oranges, but it’s hard not to play that game concerning players with talent and potential as tantalizing as Jennings and Rubio, especially when they play the same position.

We will likely have to wait another 2-3 years before Rubio ever sets foot on an NBA court. But if Brandon Jennings is any indication, the wait should be more than worth it.

Προδωμένος από μια καταστροφική δεύτερη περίοδο όπου κατάφερε όχι μόνο να χάσει την διαφορά των 9 πόντων αλλά να βρεθεί και με 6 πόντους πίσω στο ημίχρονο, ο Παναθηναϊκός γνώρισε την ήττα στην Μαδρίτη από την Ρεάλ.

Η “αδιαφορία” του Παναθηναϊκού ήταν εμφανής στους παίχτες. Ακόμα πιο εμφανής όμως ήταν στον πάγκο όπου ο Ομπράντοβιτς κυριολεκτικά κοιμόταν κατά τη δεύτερη και καθοριστική περίοδο με αποτέλεσμα να αφήσει το παιχνίδι να του φύγει οριστικά. Ήταν εκείνη η περίοδος που η Ρεάλ με 20-0 (!!) σερί εκμεταλλεύτηκε την “ασυλία” που της έδωσαν οι διαιτητές στα μαρκαρίματα κυρίως στο ζωγραφιστό, τα πολλά λάθη του Παναθηναϊκού και την επιθετική παραγωγή του Λαβρίνοβιτς με αυτά τα εκνευριστικά σουτάκια από μέση απόσταση. Έτσι έβαλε ουσιαστικά τα θεμέλια της νίκης της.

Σε κάθε περίπτωση πάντως το σημερινό ματς απέναντι σε μια εξαιρετικά ποιοτική ομάδα με πολλές μεγάλες μπασκετικές προσωπικότητες στο παρκέ και στον πάγκο της ήταν ένας καλός καθρέφτης για κάποιους παίχτες, αυτούς που δεν είχαν μέχρι τώρα την δυνατότητα να παίξουν σε τέτοιο επίπεδο. Αν κάνουμε μια σύντομη κριτική σε κάθε έναν από τους παίχτες του Παναθηναϊκού ξεχωριστά μπορούμε να πούμε τα εξής:

Νίκολας: Προσπάθησε να βάλει τον Παναθηναϊκό στο παιχνίδι με την εκτελεστική του δεινότητα αλλά κάποια στιγμή απλά έπαψε να τα βάζει και κάπου εκεί τελείωσαν και οι ελπίδες του Παναθηναϊκού.

Σπανούλης: Ξεκίνησε καλά αλλά η συνέχεια ήταν τραγική. Πολλά λάθη, κακές επιλογές, δυστοκία γενικά έμοιαζε “μαγκωμένος” απέναντι στην μεγάλη πίεση της περιφέρειας της Ρεάλ.

Διαμαντίδης: Λίγα πράγματα σήμερα, δεν έμοιαζε να έχει το κίνητρο που χρειάζεται. Δεινοπάθησε κι αυτός ορισμένες φορές από τα γρήγορα πόδια των Γιούλ (κυρίως) και Καουκένας που έμοιαζαν να τον αποπροσανατολίζουν.

Πέκοβιτς: Για ένα ακόιμα παιχνίδι ήταν η εγγύηση κάτω από το καλάθι στην επίθεση αλλά στην άμυνα τον σημάδεψε ο Μεσίνα με τον Λαβρίνοβιτς να τον τραβάει έξω από την ρακέτα και να δημιουργεί διαδρόμους για τους περιφερειακούς. Με τον Μπατίστ υγιή δεν θα είχε τέτοια επιλογή ο Ιταλός.

Σερμαντίνι: Παιχνίδι με παιχνίδι μοιάζει να βελτιώνεται. Μας αρέσει που έχει ένστικτο στο παιχνίδι του, που μπορεί και χαμηλώνει το σώμα του στην άμυνα πολύ και μπαρκάρει και στην περιφέρεια αν χρειαστεί και που αρχίζει να μαθαίνει να κινείται σωστά μέσα στην ρακέτα τόσο χωρίς την μπάλα όσο και με αυτήν.

Καλάθης: Αν δεν φτιάξει το σουτ του άμεσα δεν προκειται να καταφέρει πολλά στην ευρώπη. Ακόμα κι ο Διαμαντίδης που είναι κλάσεις ανώτερος αναγκάστηκε να μάθει να σουτάρει. Θα αναγκαστεί και ο Καλάθης.

Τέπιτς: Συνεχίζει να είναι …αθόρυβος, συνεχίζει και να μην ξυρίζεται. Δεν ξέρω τι από τα δύο είναι πιο εκνευριστικό. Σίγουρα έχει potentials όμως και σίγουρα χρειάζεται ένα ξυραφάκι.

Φώτσης: Αδιάφορος. Ώρες ώρες έδειχνε νε μην έχει και ιδιαίτερη διάθεση σε άμυνα και επίθεση. Είναι ο παίχτης όμως που όταν θα έρθει η ώρα θα είναι όπως πρέπει…

Περπέρογλου: Απλά δεν υπήρχε. Πολλά λάθη στην επίθεση, κακές τοποθετήσεις στην άμυνα, γενικά σε κακή μέρα

Γκόλεματς: Λίγα πράγματα αλλά για το διάστημα που βρίσκεται στην ομάδα και μάλιστα σε μια τόσο απαιτητική ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός η απόδοσή και ο βαθμός ενσωμάτωσης του είναι τουλάχιστον αξιοπρόσεκτος.

Εν κατακλείδει, το σημερινό παιχνίδι ήταν το πρώτο πραγματικά δυνατό τεστ για τον Παναθηναϊκό και έδειξε ανέτοιμος. Ευτυχώς, διαφορετικά θα ήταν πολύ ανησυχητικό. Πάντως σήμερα φάνηκε η σημασία της απουσίας του Μπατίστ που θα μπορούσε να παίξει καλύτερα επάνω στον Λαβρίνοβιτς και να δώσει μεγαλύτερες δυνατότητα για πίεση στην περιφέρεια, εκεί που η Ρεάλ κατά διαστήματα “σκότωνε” από τα 6.25. Επίσης φάνηκε και η απουσία του Σάρας που όταν η Ρεάλ ξεκίνησε το σερί θα μπορούσε να πάρει κάποιες φάσεις επάνω του, να βάλει δύο τρίποντα, να γκρινιάξει λιγάκι στους διαιτητές, να πάρει μια τεχνική ποινη, να κάνει το γήπεδο να αφρίζει, γενικά να δημιουργήσει ένα “δημιουργικό” αναβρασμό…

ΥΓ. 3 τρίποντα από τον Πριχιόνι; Ήμαρτον!