Da Il Riformista del 24 novembre 2009
Intervista a Nicola Rossi

Nicola Rossi, senatore del Partito democratico, sta dalla parte delle riforme economiche. Parliamo con lui dello scontro in seno al governo e alla maggioranza sull’egemonia esercitata dal ministro dell’Economia, Giulio Tremonti, sulla politica economica. Una storia che nelle ultime settimane era sopita e si è risvegliata con una intervista molto esplicita del ministro della Funzione pubblica, Renato Brunetta, al Corriere della Sera. Dice Rossi: «Il dibattito scaturito dalle parole di Brunetta non è un mero attacco personale. Si sbaglia se lo si porta su questi piani. Sono in molti, me compreso, che considerano positivo l’operato di Tremonti nella gestione della crisi, subito dopo lo scoppio della bolla immobiliare statunitense. I problemi sono arrivati nella fase successiva e dureranno ancora per molto».
Tremonti dice che l’Italia uscirà meglio dalla crisi, è vero secondo lei?
Dobbiamo partire dal fatto che non abbiamo subìto la crisi finanziaria e siamo anche solidi dal punto di vista bancario. Nonostante questo, arriviamo da un periodo non facile. L’Italia pre-crisi viaggiava a ritmi più blandi rispetto ai suoi concorrenti europei. Pil, consumi, esportazioni e investimenti erano e sono sempre indietro rispetto agli altri paesi comunitari. I recenti dati Eurostat riferiti al terzo trimestre confermano questa tendenza. E con un debito pubblico prossimo al 120 per cento del Pil non ci sono molti margini. Certamente potremmo tagliare nelle zone di criticità della spesa della Pubblica amministrazione, ma la maggioranza non ha la forza necessaria per farlo.
Tremonti svolge un ruolo fondamentale nell’esecutivo, quello di tenere insieme la maggioranza nel contenimento dei conti pubblici. Ma è davvero unita in questo proponimento?
No, il governo non è coeso ed è questo il vero punto debole, da cui nasce lo sfogo di Brunetta, che non è il solo a essere insoddisfatto. Questa maggioranza sta in piedi sulle piccole cose, ma non su quelle grosse, come le riforme strutturali di cui ha bisogno il paese.
Brunetta si batte per i tagli alla spesa corrente, ma secondo lei perché non dà il buon esempio e non inizia anche lui a razionalizzare le spese della Pubblica amministrazione?
In realtà tutti dovrebbero fare un passo indietro e tagliare qualcosa. Sono due i punti su cui si dovrebbe intervenire: i contributi alle imprese e gli acquisti di beni e servizi da parte del settore pubblico, che hanno raggiunto livelli spaventosi negli ultimi anni.
Secondo lei Tremonti fa bene a rifiutare le uscite accessorie?
Tremonti ha ragione, non c’è un euro da spendere e sarà così per molto tempo. L’unica possibilità è quella di fare riforme strutturali intense, come la razionalizzazione dei dipendenti pubblici. Il vincolo, in questo caso, è che non si è in grado di reggere un provvedimento così drastico.
Ogni euro tagliato oggi alla spesa corrente non rischia di ripresentarsi sotto forma di debito quando i si riallenteranno i cordoni della borsa?
Se non si modificano gli impegni presi per legge, non si può tagliare né la spesa corrente, né quella in conto capitale. Qualunque taglio crea problemi di consenso dentro la maggioranza. E la maggioranza sarà immobile per tre anni, tra ulteriori dissidi e malumori. Come si può governare un paese con questi vincoli?
È possibile uscire da questa situazione di immobilità?
La mia opinione è che si andrà a elezioni anticipate. Nessun governo può sopravvivere per un triennio in questo modo. Arriviamo dalla crisi peggiore degli ultimi 30 anni, abbiamo i conti in disordine e non c’è unità nei ministri. Alcuni di questi sarebbero capaci di spendere tutto quello che gli dovesse venire destinato la mattina dopo dello stanziamento. Tremonti lo sa, e sa che il rigore è l’unico modo per uscire indenni in questa fase.
Il presidente del consiglio Berlusconi ha ribadito fiducia verso Tremonti. Quando gli altri esponenti del governo torneranno alla carica per la spesa facile?
Di sicuro il problema si ripresenterà già dall’inizio del prossimo anno. Brunetta ha intuito il problema, grave e serio, e lo ha messo davanti agli occhi di tutti. L’elenco delle cose da fare è il solito da 15 anni. Un esempio per tutti può essere il problema degli ammortizzatori sociali: abbiamo un sistema vecchio e non abbiamo approfittato della crisi per rinnovarlo.

Στις 157 μονάδες εκτοξεύτηκε χθες το spread απόδοσης του 10ετούς ελληνικού ομολόγου, έναντι του γερμανικού, την ώρα που το υπουργείο Οικονομικών ετοιμάζεται να δανειστεί περί τα 60 δισ. για το 2010. Αφορμή, οι πληροφορίες ότι η Τράπεζα της Ελλάδας ζήτησε από τις ελληνικές τράπεζες να πάψουν να χρησιμοποιούν ως ενέχυρο ομόλογα του Δημοσίου για την άντληση ρευστότητας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Χθες ξένες τράπεζες και διεθνή επενδυτικά κεφάλαια από τα μεγάλα χρηματοοικονομικά κέντρα του εξωτερικού προχώρησαν σε μαζικές πωλήσεις ελληνικών τίτλων, διευρύνοντας περαιτέρω το spread των ελληνικών ομολόγων (διαφορά επιτοκίων με τα οποία δανείζεται το ελληνικό δημόσιο), κάτι που προκάλεσε υποχώρηση του τραπεζικού και γενικού δείκτη του χρηματιστηρίου.

Η διαφορά απόδοσης μεταξύ των ελληνικών και γερμανικών 10ετών ομολόγων ξεπέρασε τις 160 μονάδες βάσης (1,6%) ενώ την περασμένη Παρασκευή, αμέσως μετά την ανακοίνωση του ρυθμού ανάπτυξης για το τρίτο τρίμηνο, κυμαινόταν στις περίπου 142 μονάδες. Πρόκειται για το υψηλότερο επίπεδο spread απόδοσης από τον περασμένο Ιούλιο.

Αφορμή αποτέλεσαν πληροφορίες ότι η Τράπεζα της Ελλάδος δεν επιτρέπει στις ελληνικές τράπεζες να χρησιμοποιούν ομόλογα του Δημοσίου ως ενέχυρο στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για την άντληση ρευστότητας. Τα πιστωτικά ιδρύματα της Ελλάδας δανείζουν το Δημόσιο αγοράζοντας κρατικούς τίτλους και στη συνέχεια δανείζονται από την ΕΚΤ με ενέχυρο τους τίτλους. Έτσι, εξυπηρετούν μεν το ελληνικό Δημόσιο, με το αζημίωτο φυσικά αφού κερδίζουν από τη διαφορά των επιτοκίων, αφετέρου δε αποκτούν ρευστότητα για τη χορήγηση δανείων. Μετά την ανακοίνωση, όμως, του διοικητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής τράπεζας (ΕΚΤ) Ζαν-Κλοντ Τρισέ ότι η ΕΚΤ από τον επόμενο χρόνο θα αποσύρει σταδιακά τη διευκόλυνση αυτή, η Τράπεζα της Ελλάδος προειδοποίησε τις ελληνικές τράπεζες ότι θα πρέπει να απεμπλακούν από τη χρηματοδότηση της ΕΚΤ.

Οι ελληνικές τράπεζες, κάνοντας κατάχρηση της διευκόλυνσης που παρείχε η ΕΚΤ στα πιστωτικά ιδρύματα της Ευρωζώνης προκειμένου να έχουν την απαραίτητη ρευστότητα στην περίοδο της κρίσης, άντλησαν περισσότερα από 35 δισ. ευρώ, σε σύνολο 570 δις ευρώ που έδωσε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Από τα 35 δισ. ευρώ τα 22 πρέπει να επιστραφούν τον Ιούνιο του 2010 και άλλα 7 δισ. ευρώ τον επόμενο Σεπτέμβριο. Το ποσό που άντλησαν οι ελληνικές τράπεζες είναι 10% υψηλότερο από το συνολικό ενεργητικό των ελληνικών πιστωτικών ιδρυμάτων, ενώ είναι 5πλάσιο – με βάση το ενεργητικό – από αυτό που άντλησαν από την ΕΚΤ οι τράπεζες της Ευρωζώνης.

Η εξέλιξη αυτή δυσαρέστησε την κυβέρνηση, καθώς το κόστος δανεισμού σημείωσε σημαντική αύξηση μέσα σε δυο μόλις συνεδριάσεις. Σύμφωνα με την Ημερησία, μεταξύ κυβέρνησης – ΤτΕ και τραπεζιτών πραγματοποιήθηκαν χθες παρασκηνιακές διεργασίες, ώστε να εξισορροπηθεί η κατάσταση στην αγορά και να εκτονωθούν οι πιέσεις.

Η ΤτΕ εξέδωσε χθες ανακοίνωσή στην οποία αναφέρει ότι έχει υποδείξει «σε έναν αριθμό τραπεζών να επιδείξουν σύνεση ως προς τον βαθμό συμμετοχής τους στο πρόγραμμα παροχής ρευστότητας δωδεκάμηνης διάρκειας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του μηνός Δεκεμβρίου, ώστε να διευκολυνθεί η έξοδός τους από τα έκτακτα και προσωρινά μέτρα του ευρωσυστήματος όταν αυτά αποσυρθούν. Σε καμία περίπτωση η σύσταση αυτή» , τονίζεται στην ανακοίνωση, «δεν αποτελεί απαγόρευση και πολύ περισσότερο δεν συνδέεται με τα ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου που έχουν στην κατοχή τους ή που επιθυμούν να αγοράσουν οι τράπεζες».

Αναλυτές εκτιμούν ότι οι διακυμάνσεις στα spreads θα συνεχιστούν μέχρι τα τέλη του έτους. Όπως σημειώνουν παράγοντες της αγοράς, όσο το οικονομικό επιτελείο δεν προχωρεί στην ανακοίνωση του σχεδίου εξόδου της ελληνικής οικονομίας από την κρίση, τόσο το κερδοσκοπικό παιχνίδι με τα ελληνικά ομόλογα θα εντείνεται. Αποτέλεσμα αυτού θα είναι ξένες τράπεζες και επενδυτικά κεφάλαια να «σπεκουλάρουν» ότι οι τιμές των ελληνικών τίτλων θα υποχωρήσουν περαιτέρω. Έτσι, προχωρούν σε πωλήσεις που δεν κατέχουν, με στόχο να ρίξουν τις τιμές τους και να τα αγοράσουν φθηνότερα στο μέλλον για να κλείσουν τις θέσεις τους.

Δανεισμός περίπου 60 δισ. ευρώ

Το υπέρογκο έλλειμμα του 2010 (9,4% του ΑΕΠ) και το τεράστιο κόστος εξυπηρέτησης του χρέους (περίπου 12 δισεκατομμύρια ευρώ μόνο για τόκους) θα αναγκάσει την κυβέρνηση να προχωρήσει σε δανεισμό που θα ξεπεράσει τα 50 δισ. ευρώ, ενώ ίσως φθάσει τα 60 δισ., το 2010. Από αυτά, όπως είναι η πάγια τακτική του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), τα δύο τρίτα (περίπου 40 δισ. δηλαδή) αναμένεται να πραγματοποιηθούν στο πρώτο μισό του 2010.

Η προοπτική αυτή, σε συνδυασμό με την πρόσφατη υποβάθμιση και την πολύ άσχημη δημοσιονομική θέση της χώρας που οδήγησε σε ιδιαίτερα αυστηρή επιτήρηση της οικονομίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα είναι αρκετή να οδηγήσει σε αύξηση του κόστους δανεισμού (spreads) καλλιεργώντας το έδαφος και για κάθε είδους κερδοσκοπικά παιχνίδια.

«Ξεσκόνισμα» από την Eurostat

Στο μεταξύ, κλιμάκιο έξι ειδικών της Eurostat βρίσκεται από χθες, Δευτέρα, στην Αθήνα, όπου ξεσκονίζει τα στατιστικά στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, ενώ πραγματοποιεί επαφές με στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου, της Τράπεζας της Ελλάδος και του υπουργείου Οικονομικών. Στο επίκεντρο του ελέγχου βρίσκονται τα φετινά στοιχεία για την οικονομία, με έμφαση στην «άσπρη τρύπα» του προϋπολογισμού και τις εθνικολογιστικές προσαρμογές.

Ο υπουργός Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου δήλωσε πως «η Ελλάδα δεν είναι αναξιόπιστη, δεν είναι η χώρα – περίγελος λόγω των στατιστικών στοιχείων, δεν είναι η χώρα που δυσκολεύεται να δανειστεί. Είναι η χώρα που η κοινωνία έχει αντιληφθεί το πρόβλημα και αναζητεί τους τρόπους να το ξεπεράσει», επιχειρώντας έτσι να καταστήσει σαφές ότι η κυβέρνηση έχει αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης και πως προτίθεται να λάβει τα απαραίτητα μέτρα για να τη διορθώσει.

Πηγή: Ημερησία, Κέρδος, Καθημερινή, Βήμα, tvxs.gr

Ο Κώστας Μητρόπουλος τα είπε όλα.

Η Ελλάδα «δεν έλαβε τα αναγκαία μέτρα» για τη συρρίκνωση του δημοσιονομικού ελλείμματός της, όπως της είχε συστήσει το Συμβούλιο από την περασμένη άνοιξη, ανακοίνωσε σήμερα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και κατόπιν τούτου πρότεινε την υπαγωγή της χώρας στις διαδικασίες του άρθρου 104, παράγραφος 8 της Συνθήκης του Μάαστριχτ.

Στην πράξη, το παραπάνω σημαίνει ότι η Επιτροπή θα προτείνει στο Συμβούλιο ένα νέο πλαίσιο δράσεων αναφορικά με την ελληνική οικονομία, το οποίο θα συγκεκριμενοποιηθεί, με την υπαγωγή της Ελλάδας στην παράγραφο 9 του άρθρου 104, στις αρχές του 2010.


Ειδικότερα για την Ελλάδα, η Επιτροπή, όπως τονίζει στην ανακοίνωσή της, θεωρεί ότι «δεν αναλήφθηκε αποτελεσματική δράση», δεδομένου ότι η έντονη επιδείνωση την δημοσιονομικής κατάστασης το 2009 (-12,7% σύμφωνα με τις φθινοπωρινές προβλέψεις, έναντι της δέσμευσης της προηγούμενης κυβέρνησης για -3,7%) οφείλεται κυρίως «σε ανεπαρκή ανταπόκριση των ελληνικών αρχών». Η Επιτροπή επισημαίνει, επίσης, πως όσον αφορά το σκέλος των δαπανών, από την εκτέλεση του προϋπολογισμού του 2009 προκύπτουν μεγάλες υπερβάσεις δαπανών (2,5 εκατοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ) το 2009, περισσότερο από το ήμισυ των οποίων οφείλεται σε υψηλότερες των προϋπολογισθεισών αμοιβές εργαζομένων και σε αυξημένες δαπάνες κεφαλαίου. Συνεπώς, η Επιτροπή αποφάσισε σήμερα να προτείνει στο Συμβούλιο να συμπεράνει ότι η Ελλάδα δεν ανέλαβε αποτελεσματική δράση, σύμφωνα με το άρθρο 104 παράγραφος 8 της Συνθήκης.

Η Επιτροπή υιοθέτησε επίσης σειρά προτάσεων και για τις χώρες της ΕΕ, που εμφανίζουν -όπως η Ελλάδα- υπερβολικά δημοσιονομικά ελλείμματα. Ειδικότερα, η Επιτροπή πρότεινε σήμερα στο Συμβούλιο το 2013, ως προθεσμία για τη διόρθωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων στην Αυστρία, την Τσεχική Δημοκρατία, τη Γερμανία, τη Σλοβακία, τη Σλοβενία, την Ολλανδία και την Πορτογαλία. Για το Βέλγιο και την Ιταλία, που θα έχουν επίσης έλλειμμα άνω του 3% το 2009, λόγω του συγκριτικά περιορισμένου ύψους των ελλειμμάτων και των υψηλών δεικτών χρέους, απαιτήθηκε να καθοριστεί πλησιέστερη προθεσμία, το 2012. Σε ό,τι αφορά την Ισπανία, τη Γαλλία, την Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο η Επιτροπή έθεσε νέα όρια για τη δημοσιονομική εξυγίανση και ειδικότερα το 2013 για τη Γαλλία και την Ισπανία, το 2014 για την Ιρλανδία και το οικονομικό έτος 2014/15 για το Ηνωμένο Βασίλειο.

Τέλος, με αφορμή τη σημερινή ανακοίνωση της Επιτροπής ο αρμόδιος για τις οικονομικές υποθέσεις Επίτροπος, Χοακίν Αλμούνια, προέβη στην εξής δήλωση:

«Όλοι συμφωνήσαμε επί της ανάγκης κατάρτισης σαφών και αξιόπιστων στρατηγικών εξόδου από την κρίση για τον περιορισμό των δημόσιων ελλειμμάτων και του χρέους, που έχουν αυξηθεί δραματικά λόγω της κρίσης. Το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης παρέχει την βάση για τέτοιες στρατηγικές εξόδου από την κρίση, αφενός μέσω της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος και αφετέρου με τα προγράμματα σταθερότητας και σύγκλισης, που θα κοινοποιηθούν τον προσεχή Ιανουάριο. Η εφαρμογή του Συμφώνου και η κατάρτιση των εν λόγω στρατηγικών δεν είναι μόνο συμβατή με τη συνέχιση των μέτρων τόνωσης για την ενίσχυση της οικονομικής ανάκαμψης. Απαιτείται, επίσης, για να αποφευχθεί αύξηση στα μακροπρόθεσμα επιτόκια κάτι, που με τη σειρά του θα προκαλούσε αύξηση των δαπανών εξυπηρέτησης του χρέους και των δαπανών χρηματοδότησης των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, αναστέλλοντας την ίδια την οικονομική ανάκαμψη».

Στην Ελλάδα κλιμάκιο για έλεγχο των στοιχείων

Ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου παρουσιάζοντας σε συνέντευξη Τύπου τα αποτελέσματα των συμβουλίων Eurogroup και Ecofin που συνεδρίασαν στις Βρυξέλλες τη Δευτέρα και την Τρίτη 9 και 10 Νοεμβρίου δήλωσε ότι είναι βέβαιο πως η Ελλάδα θα ενταχθεί στο άρθρο 104 παρ. 9 όσον αφορά την επιτήρηση και θέση της ελληνικής κυβέρνησης είναι να δοθεί ικανός χρόνος «για μια διατηρήσιμη δημοσιονομική προσαρμογή που να μην φορτώνεται στην πλάτη του Έλληνα πολίτη».

Ο κ. Παπακωνσταντίνου διέψευσε ότι η ένταξη της χώρας στο άρθρο 104 παρ. 9 συνεπάγεται και έλεγχο των κονδυλίων του ΕΣΠΑ καθώς και εγκατάσταση κοινοτικού επιτρόπου στην Ελλάδα.

Ανέφερε ότι στις 16-18 Νοεμβρίου θα έλθει στην Ελλάδα κλιμάκιο εμπειρογνωμόνων της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (EUROSTAT) προκειμένου να επιβεβαιώσει τα στατιστικά στοιχεία της χώρας μας.

Σε ερώτηση για το εάν ο έλεγχος θα είναι αναδρομικός δήλωσε ότι «δεν γνωρίζω πόσο πίσω θα πάει, εμείς είμαστε εδώ με ανοιχτά βιβλία».

Εξάλλου στο τέλος της τρέχουσας εβδομάδας ή στις αρχές της επομένης αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή και το σχέδιο νόμου για την ανεξαρτητοποίηση της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας.

Ερωτηθείς για το εάν πρόκειται να προσωποποιηθούν ευθύνες για την αναξιοπιστία των ελληνικών στατιστικών στοιχείων ο υπουργός Οικονομικών είπε ότι αναμένει στο πόρισμα της ανεξάρτητης Επιτροπής που έχει συσταθεί για την ποιότητα των στοιχείων το οποίο και θα καταθέσει στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής. Η επιτροπή είναι αυτή που θα αποφασίσει για το θέμα της απόδοσης ευθυνών σε συγκεκριμένα πρόσωπα.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ΣΥΡΙΖΑ και υπεύθυνος Οικονομικής και Κοινωνικής Πολιτικής του ΣΥΝ, αναφερόμενος στην πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για αυστηρότερη κοινοτική επιτήρηση της χώρας, δήλωσε: «Η κοινοτική επιτήρηση παίρνει όψεις νεοαποικιακής κηδεμονίας με το πρωτοφανές, μάλιστα, πρόσχημα, των δήθεν υψηλών αμοιβών των εργαζομένων».

«Είναι τραγικό ότι η κυβέρνηση, όχι μόνο δεν αμφισβητεί αυτό το νεοαποικιακό πλαίσιο, το οποίο στηρίζεται στο προκρούστειο Σύμφωνο Σταθερότητας και την απαράδεκτη Συνθήκη της Λισαβόνας, αλλά και το χρησιμοποιεί ως άλλοθι για μια ακόμα πιο σκληρή πολιτική λιτότητας, φοροεπιδρομής, περαιτέρω διάλυσης των εργασιακών σχέσεων και μεγαλύτερης κοινωνικής κατεδάφισης», πρόσθεσε ο κ. Λαφαζάνης.

«Η ελληνική οικονομία βρισκόταν πάντα υπό αυστηρή επιτήρηση από την ΕΕ με τη συμφωνία των κυβερνήσεων ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, μέσω της Συνθήκης του Μάαστριχ και του Συμφώνου Σταθερότητας. Την έχει πληρώσει ήδη ακριβά ο ελληνικός λαός και έχει επωφεληθεί τα μέγιστα η ελληνική πλουτοκρατία. Αυτό που επιδιώκουν τώρα Κομισιόν, κυβέρνηση και μεγαλοεπιχειρηματίες είναι να μεταφέρουν ακόμα τα βάρη της δικής τους κρίσης στο λαό», τόνισε σχετικά το ΚΚΕ.

Η ελληνική οικονομία στο χείλος της χρεοκοπίας

Αμφισβητούν τον κο. Παπακωνσταντίνου οι Βρυξέλλες.

Οι Ελληνες εργάζονται περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο ευρωπαίο πολίτη (κατά μέσο όρο 42 ώρες εβδομαδιαίως), σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat που δόθηκαν στη δημοσιότητα στις Βρυξέλλες και τα οποία αφορούν το δεύτερο τρίμηνο του 2009.
Στους «27 » ο μέσος όρος εργασίας εβδομαδιαίως είναι 40,3 ώρες και στην ευρωζώνη 40 ώρες.

Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, στη σχετική κατάταξη τους Ελληνες ακολουθούν οι Τσέχοι (41,6 ώρες εβδομαδιαίως), οι Αυστριακοί (41,5 ώρες) και οι Πολωνοί (41,4 ώρες ) ενώ σε εβδομαδιαία βάση τις λιγότερες ώρες στην ΕΕ εργάζονται οι Φινλανδοί (37,8 ώρες), οι Δανοί (38 ώρες) και οι Σουηδοί (38,1 ώρες).

Εξάλλου, σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, η Ελλάδα εμφανίζει από τα χαμηλότερα ποσοστά μερικής απασχόλησης στην ΕΕ: Το μερίδιο της μερικής απασχόλησης σε σχέση με τη συνολική απασχόληση φτάνει το 6% στην Ελλάδα με 18,8% στην ΕΕ και 20% στην ευρωζώνη.

Στους «27» η μερική απασχόληση είναι περισσότερο διαδεδομένη στην Ολλανδία (48,2%) και τη Σουηδία (27%) και λιγότερο στη Βουλγαρία (2,6%) και τη Σλοβακία (4%).

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

EUROSTAT has a questionnaire, that it sends to NSO:s, to learn more about their metadata strategy, systems and projects. One question is about the use of standards, and it lists ISO/IEC 11179.

In the Wikipedia article for ISO/IEC 11179, we learn that no large vendor of commercial software supports ISO/IEC 11179. Oracle, the only one that did, seems to have withdrawn its support.

This is strange, since data integration and metadata have become more important to the IT-community, not less. Why is it then, that a model that claims to be the only “mature” standard for exchange of data in a heterogenuous environment, lacks support from the industry? And why is it that the same model, during the same period, seems to have become more important in the international metadata circuit?

If I were a general director, asked by my line managers and experts to sign on ISO/IEC 11179 as a corporate standard, I would first give the large software vendors a call, and ask them why they do not support it. Especially, I would want to know why Oracle withdrew its support. Now, that seems to be a statistical metadata story worth telling…

Da Il Riformista del 31 ottobre 2009

Continua a crescere il tasso di disoccupazione in Europa, cha tocca il 9,7 per cento in settembre. Si tratta del livello più elevato dal 1999. I disoccupati raggiungono quota 22 milioni, 15 dei quali solo nell’eurozona. Dopo i risultati positivi sugli ordinativi industriali in agosto, si torna a parlare di recessione. Dominique Strauss-Kahn, direttore generale del Fondo monetario internazionale (Fmi) ironizza: «C’è il rischio che ci sia una ripresa senza posti di lavoro». Per l’Italia nessun dato aggiornato, ma la conferma del tasso del secondo trimestre dell’anno, 7,4 per cento. Si teme tuttavia che in ottobre si possa aver superato quota 9 per cento, in concomitanza con l’aumento dell’inflazione.
Ieri Eurostat ha presentato il bilancio dell’occupazione Ue in settembre, peggiorando le sue stime preliminari di un mese fa. La contrazione del mondo del lavoro si riassume nell’aumento del tasso dei disoccupati, più 9,7 per cento su base congiunturale e più 7,7 per cento su base tendenziale. Questo si traduce nella distruzione di oltre 5 milioni di posti di lavoro in un solo anno, di cui 3,2 milioni esclusivamente nella zona euro. E questi sono i peggiori risultati, da un punto di vista occupazionale, degli ultimi 23 anni. È infatti dal 1986 che non si superava quota 5 milioni di unità lavorative in meno in Europa. Solo prendendo in esame il periodo fra agosto e settembre, sono stati bruciati 286 mila impieghi, 184 mila nell’eurozona. Anche per questo motivo Strauss-Kahn ha spiegato come mai non si può parlare di piena ripresa economica. «Molti governi hanno già detto che la crisi è finita: non è esattamente così» ha detto il numero uno del Fmi, che ha invocato una maggiore consapevolezza sul tema da parte delle istituzioni nazionali. «È necessario che si parli di come affrontare il debito pubblico: facendolo tutti insieme avremo buoni risultati che garantiranno un piano di sviluppo sostenibile per il mercato del lavoro Ue», ha affermato Strauss-Kahn. Ma a preoccupare il direttore del Fmi è l’escalation della disoccupazione negli ultimi due anni, dato che per lui i 15 milioni di posti perduti dall’inizio della crisi subprime sono effimeri. Riferendosi ai dati Eurostat, ha ricordato che «in realtà dovrebbero essere numeri assai più alti, specie se poi si considerano le situazioni borderline e i part-time».
I rischi sono tanti, soprattutto in un clima di incertezza e instabilità economico-finanziaria. Lo stesso Strauss-Kahn ha spiegato che «la ripresa è debole e sarà molto lenta», fattori che possono ridurre le capacità di reintegro delle unità lavorative distrutte dalla crisi. Inoltre, in caso di inadeguate misure di sostegno del mercato del lavoro, si aprono nuovi scenari. Debito pubblico elevato, tasso di disoccupazione al 10 per cento e ripresa dell’inflazione rappresentano delle aggravanti che possono rallentare il rilancio delle attività produttive nazionali. In altre parole, la recessione può durare più del previsto. Questo è uno dei problemi sollevati dal Fmi, ma anche dal presidente della Banca centrale europea Jean-Claude Trichet, che ieri ha commentato le cifre Eurostat definendole «terrificanti».
Allo stato attuale l’Italia corre non pochi pericoli, proprio in virtù delle aggravanti citate da Strauss-Kahn. Dovremo però attendere i numeri Istat per avere un quadro generale su cui pianificare al meglio la politica economica pro ripresa. In compenso l’inflazione è ripresa, almeno in Italia. In ottobre a livello comunitario è perdurata una tendenza di deflazione (meno 0,1 per cento su settembre), mentre nel nostro paese si è verificato un aumento dell’indice generale dei prezzi dello 0,1 per cento. Se aumentasse ancora, come afferma l’Istituto di studi e analisi economica (+1 per cento a fine 2009), la ripresa potrebbe latitare più che negli altri paesi.

Al Fus sono stati chiusi i rubinetti, l’Università è diventata un salvadanaio da cui pescare per le spese extra, i cervelli continuano a fuggire perché nel nostro Paese “Ricerca e Sviluppo” potrebbe essere il nome di un reality sulle nuove frontiere della plastica al seno, i cineasti e gli artisti in genere sono considerati dei parassiti e adesso leggo questa novità, che fa esplodere il mio cuore di gioia:

“Nei dati dell’Unione Europea, dai quali l’Italia esce a pezzi, è racchiusa (…) un’atroce conferma(…). La giornata dell’italiano medio comincia non leggendo il giornale, prosegue non comprando dischi o libri, e finisce non andando ad un concerto o a teatro. Il che spiega come una famiglia italiana spenda per cultura e ricreazione circa la metà di una famiglia inglese o tedesca. Ma tout se tient: in Italia la percentuale dei laureati è la metà della media europea, mentre l’editoria dà lavoro a 40.000 dipendenti contro i 180.000 della Germania. (…) un europeo, quattro volte su dieci, alla parola “cultura” associa la musica e il teatro (…) Per gli italiani cultura vuol dire tutt’altro (…) soprattutto famiglia, in piena sintonia con un’assordante campagna mediatica fra i cui effetti  c’è anche la scarsa considerazione per valori quali libertà di opinione o tolleranza(…).” G. Montecchi su L’Unità del 26 ottobre.

Ecco. Meno male che io posso andare in giro a vantarmi di avere una laurea, leggere un quotidiano al giorno, comprare dischi e libri, andare al cinema, ai concerti e pure a teatro (pure!).

Mio dio, come mi sento sovversiva.

Πρωταθλήτρια ακρίβειας στην Ευρωζώνη αναδείχθηκε η Ελλάδα, όπως προέκυψε από τα στοιχεία της Eurostat του δείκτη καταναλωτή για το Σεπτέμβριο, με τα είδη πρώτης ανάγκης και ευρείας κατανάλωσης να έχουν ακριβύνει περίπου 2,5% σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο.

Ειδικότερα, οι τιμές των τροφίμων αυξήθηκαν κατά 1,4%, κάνοντας την Ελλάδα δεύτερη ακριβότερη χώρα μετά τη Μάλτα, καθώς και τα είδη ένδυσης και υπόδησης 2,9%, υψηλότερη αύξηση ανάμεσα στις χώρες της Ευρωζώνης.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση, ο πληθωρισμός στην Ελλάδα μπορεί να υποχώρησε στο επίπεδο του 0,7%, παραμένει από τους υψηλότερους στην Ευρωζώνη, στην οποία ο μέσος πληθωρισμός κινείται στο επίπεδο του -0,3%.

Με δεδομένο ότι οι αυξήσεις των μισθών των καταναλωτών το 2009 κινούνται σχεδόν σε μηδενική βάση, μειώνεται ακόμη περισσότερο η αγοραστική τους δύναμη, με αποτέλεσμα τα παραπάνω είδη ευρείας κατανάλωσης να γίνονται πιο ακριβά.

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Hablamos de la regulación del mercado de trabajo, de las políticas públicas al respecto y de los resultados que presenta.

El concepto de flexiseguridad parte de la idea de que no existe un ”trade-off” entre flexibilidad y seguridad en el mercado de trabajo. Los caracteres que definen la flexiseguridad serían los siguientes:

1) Mercado laboral flexible, en términos de cantidades.

2) Movilidad intersectorial, fomentada por potentes programas de formación y reciclaje profesional de ámbito público (políticas activas de empleo).

3) Solidaridad: generosa provisión pública de protección contra el desempleo.

Como conclusión, el mercado de trabajo presentaría las siguientes peculiaridades:

1) Mucha facilidad para contratar y despedir.

2) Elevado sistema de prestaciones públicas para los parados.

3) Potentes inversiones del Estado en educación y formación para los parados.

Hemos elaborado unos gráficos que comparan las tasas de desempleo y de crecimiento del PIB de España y de Dinamarca. País, este último, que se considera referente en cuanto a inversión pública en prestaciones sociales y políticas de empleo-formación, concretamente hablamos de un 4% del PIB en esa partida presupuestaria. España dedica la mitad, 2% de PIB Fuente: Eurostat.

Añadir que el PIB per cápita ajustado por PPA (paridad de poder adquisitivo), año 2008,  en Dinamarca es de 118,4, frente a España que es de 103,3. Asumiendo que 100 es el promedio en la Europa de 27 países. Según el Eurostat el PIB per cápita ajustada por PPA en EE.UU. en el 2008 sería de 154,4.

Lo que sí resulta evidente es el gap (diferencial) en la tasa de paro entre Dinamarca y España. El funcionamiento del mercado de trabajo en Dinamarca, considerando los datos de desempleo, se muestra bastante más eficiente, esto es, hay menos recursos (trabajadores) sin utilizar.

La reforma del mercado de trabajo, tema de actualidad, opinamos que debería de acercarse a un modelo que garantice un crecimiento sostenido a largo plazo y unas tasas de desempleo moderadas . Dinamarca puede ser un buen ejemplo de ello.

La liberalización extrema del mercado de trabajo sin el colchón de políticas activas de formación, de políticas de reasignación de los trabajadores entre diversos sectores productivos, todas procedentes del sector público, Estado, podría devenir en resultados pésimos, esto es, tasas de paro todavía más elevadas.

Fredagen den 25 september var det andra mässdagen och den sista dagen då endast fackfolk hade tillträde (före klockan 14.00). Massor av folk hade samlats redan när dörrarna öppnades klockan 09.00 och Forskartorget blev genast en mycket välbesökt mötesplats. Innan kollegan Raitis föredrag startade pratade vi med EU-kommissionen i deras monter, då de redan dagen innan förklarat att de var intresserade av ämnet. De skulle komma till Forskartorget vilket de också gjorde och Raitis nämnde deras monter i slutet av sin presentation.

Hela Raitis föredrag filmades också av SVT24, vilket var nervöst, men väldigt roligt och spännande. En ganska välfylld “salong” lyssnade uppmärksamt trots att evenemanget ägde rum på bästa lunchtid. Alla åhörare fick “Statistik för alla” och Raitis gjorde fin reklam såväl för broschyren, Statistisk årsbok som för hela SCB. Det kändes mycket bra att båda SCB:s framföranden gått så bra och att vi haft en så fin uppbackning av Vetenskapsrådets Mona Holmfors och hennes kollegor på Forskartorget.

/Agneta Sverkel-Österberg,  SCB

Raitis presentation: bokmassan_-_europeer_ar_vi_allihopa_rs

Diferente salariale dintre muncitorii romani si cei din statele vecine raman considerabile, in ciuda faptului ca ritmul de crestere a salariilor din Romania a fost, in ultimii ani, unul dintre cele mai mari din Europa. In ultimii doi-trei ani, nivelul salariilor a crescut aproximativ constant, cu 10-15% anual, potrivit studiilor salariale efectuate in Romania, in anii anteriori. Cu toate acestea, salariul minim in Cehia este de doua ori mai mare fata de cel inregistrat pe piata locala.

Potrivit datelor Eurostat, un muncitor roman este mai prost remunerat decat unul din Letonia sau din Lituania, unde salariul mediu pe acest nivel este de 250 de euro, respectiv 230 de euro. Salariul minim in tari mai dezvoltate, precum Polonia sau Ungaria, este de 280 de euro, respectiv 270 de euro. In Romania, spre deosebire de tarile cu o economie matura, diferentele de remunerare pentru aceeasi pozitie sunt foarte mari, atat la nivel ierarhic, cat si intre regiuni, spun specialistii in resurse umane. Acestia mai mentioneaza si faptul ca principalii factori ce influenteaza veniturile angajatilor de pe piata locala sunt marimea si domeniul in care activeaza compania, experienta si performantele angajatilor.

EU:s statistikbyrå Eurostat har i samarbete med statistikbyråer i Europa inrättat ett nätverk för support. I Sverige finns denna funktion på Statistiska centralbyrån i Stockholm, ESDS Sweden.

Raitis Sedlenieks från SCB:s ESDS berättar på Forskartorget idag om livet i Europa från vaggan till graven, och om hur denna ”livets statistik” är olika beroende på vilket land man kommer ifrån. Det föredraget går under namnet Européer är vi allihopa. (Fredagen den 25/9 kl. 12.55).

Under rubriken Statistikens okända förträfflighet presenterar Lars Thygesen hur man använder moderna visuella metoder för att avslöja siffrornas budskap. (Torsdagen den 24/9 kl. 14.45).

Raitis Sedlenieks berättar om livet i Europa från vaggan till graven, och om hur denna ”livets statistik” är olika beroende på vilket land man kommer ifrån. Det föredraget går under namnet Européer är vi allihopa. (Fredagen den 25/9 kl. 12.55).

Har du frågor om statistik eller vill veta något i anslutning till föredragen kontakta SCB:s medarbetare Alf Fyhrlund, alf.fyhrlund@scb.se (mobil 0708-139659) eller Agneta Sverkel-Österberg, agneta.sverkel@scb.se. Alf och Agneta kommer också att finnas tillgängliga i Forskartorgets lounge, B05:72, i anslutning till och direkt efter våra arrangemang.

SCB kommer också att presentera Statistisk årsbok i Forskartorgets lounge.

Um relatório do Eurostat sobre as causas de morte antes dos 65 anos coloca Portugal entre os piores nos óbitos por VIH/sida e acidentes rodoviários. O problema é que os dados são de 2002-2004 e estão muito longe da realidade actual.

O Eurostat – o organismo oficial de estatística da União Europeia – divulgou um relatório intitulado “Quem morre do quê na Europa antes dos 65 anos de idade”, em que Portugal surge no grupo dos piores países e regiões no que diz respeito às mortes por acidentes rodoviários e sida. O problema é que o sugestivo documento se baseia em informação de há cinco a sete anos (2002 a 2004), o que conduz a enormes disparidades com a actual realidade.

O DN consultou documentos oficiais, actualizados, relativos a estes dois fenómenos, e ambos apontam para quebras significativas nos índices de mortalidade.

Em relação aos acidentes rodoviários, – segundo as estatísticas da Autoridade nacional de Segurança Rodoviária – registaram-se, em 2008, 776 vítimas mortais. Quase metade das 1469 de 2002.

Dados recentes divulgados pelo instituto Nacional de Estatística apontam, com base nos relatórios de autópsias, para números reais 40% superiores, quando se contabilizam os feridos graves que não sobrevivem.

Uma realidade que não é contestada por José Miguel Trigoso, presidente da Prevenção Rodoviária Portuguesa (PRP): “Sabemos que a realidade destas mortes é pior do que nos dizem os números oficiais”, admite. “Por isso é que estamos a tentar desenvolver uma forma fiável de contabilizar as que sucedem no período de 30 dias após o acidente”.

No entanto, acrescentou, os mesmos dados oficiais que serviram de base ao Eurydice “registaram uma evolução muito favorável nos últimos anos”, que não é reflectida.

Este responsável confessa ainda outras reservas relativamente à comparação internacional: “Sabemos que continuamos a ter uma situação séria. Mas não somos os únicos”, explica. “Há países, nomeadamente no Norte da Europa, que são rigorosíssimos nos dados. Mas há países do Sul da Europa, como a Espanha e a Itália, com problemas semelhantes aos nossos. Só que estes não são reflectidos nos seus indicadores”.

A título de exemplo, o presidente do PRP cita as percentagens das mortes em acidentes ocorridos nas localidades. Que “em toda a Europa rondam os 30% do total, mas que em Espanha “são de 15% no máximo”, porque há regiões em que “os dados não chegam a ser contabilizados”.

Ainda mais dramáticas são as alterações do panorama nacional no que diz respeito às mortes relacionadas com a sida, que nos mapas do Eurostat são particularmente sérias em Espanha, Portugal, França, Suíça, Itália e Estónia.

O documento não esclarece se essa tabela foi elaborada com base apenas nas mortes de 2002 a 2004 ou nos totais desde os primeiros casos confirmados, no início da década de 1980.

Entre 2002 e 2008, segundo dados do Instituto Nacional de Saúde Ricardo Jorge, as mortes relacionadas directamente com a sida – no terceiro e último estágio – caíram para menos de um quinto, de 375 para 67. Uma evolução explicada pela melhoria da eficácia dos tratamentos com anti-retrovirais. Quanto aos diagnósticos confirmados de sida, passaram no mesmo período de 1038 para 387 casos.

Esperança de vida não chega aos 80

A esperança de vida à nascença em Portugal situava-se, em 2002-2004, entre os 78,65 e os 78,95 anos, segundo o relatório do Eurostat. Comparativamente, este era um dos piores registos de toda a Europa Ocidental, nomeadamente da Espanha, em que a longevidade prevista ultrapassa os 80 anos na maior parte do território. Pior, para cá da antiga “cortina de ferro”, só o Norte do Reino Unido, uma região fortemente industrializada, apresenta desempenhos abaixo do português. É na esfera da antiga União Soviética que se encontram os países com desempenho mais fraco neste item, não excedendo em vários casos os 74,17 anos. Os melhores são a Itália, a Suíça, Malta e todos os nórdicos, excepto a Holanda.

PEDRO SOUSA TAVARES/Diário de Notícias – 06.09.2009