Whenever I explain Exalted to people, I generally get the biggest snags when I get to Stunts. The usual response is that it’s broken, that it’s too easy to abuse, that it gives an unfair advantage to the players. You’d think so. But pulling off high-action stunts can be a milestone accomplishment, after much prodding and encouragement. And I’m not talking about the people coming from a D&D background, where they look at everything and see the -2 modifiers, 5-foot steps, and Reflex checks floating around everything.

Let’s roll back a step. In case you don’t get out much, Exalted is an epic fantasy RPG by White Wolf, using a modified version of the Storyteller system used with Vampire, Mage, Werewolf, etc. This would be the standard d10 dice-pool system where you take your attribute and your skill and roll that many d10’s, 7-9 are a single success, with 0’s counting for two successes. Generally, you need two or three successes to do anything important. Exalted is a high-cinema game akin to an action movie or Japanese anime mixed with Greek myth with an Asian backdrop. Your characters are Exalts, having received a blessing from the gods, giving them powers far beyond mere mortals. Even the weakest Exalts can be as tricky as the Monkey-king or wrestle rivers like Achilles, while the most powerful shake the pillars of heaven and the foundations of the world. Even heroic mortals are still miles above being simple mooks, and can stand their own (briefly) against a single Exalt.

Part of the game’s system meant to promote epic action are Stunts—description of something vaguely within the realms of being physically possible, which gets you one to three bonus dice for attempting something badass. Examples range from running along walls, balancing on the blade of a sword, running up a cloud of dust, or attempting an attack more interesting than “I stab the guy with my sword.” I’ve seen all of those pulled off, by the way. If the stunt is successful, you’ll get rewarded by either regaining motes of essence (mana) or a point of willpower (needed to activate cool abilities, or spent as a single automatic success).

First off, players either need a lot of encouraging to stunt, or they need encouraging toning the amount of stunts down a little. Honestly, it can be feast or famine; most first-time players don’t stunt, and see it as something foreign and dangerous which they should shy away from. This isn’t so bad; all you need is some encouragement or an angle. Some things can be beneficial to stunting; certainly, the scenery can inspire things (“throw the guy into the burning pit of lava,” “kick out the support beam on the scaffolding to bring it crashing down on the mooks”), as can having artifact wings, a good Athletics skill, or a mobility weapon like a whip or rope.

The other half try to stunt everything, doing cartwheels down stairs and eating cereal by stabbing the bowl with a spoon while doing side-flips over the dining room table. Generally, this is more problematic, but once players realize they can still fail or botch while stunting they might be a little more lenient to face ridiculous penalties for doing random mundane tasks such as going downstairs or eating breakfast. You can’t stunt everything, but at the same time, you need to be on the lookout for ways to pull one off.

Even when prodding people to stunt, the results can be…well, objectively terrible. Example one. I missed this lovely dialogue but have had it repeated to me numerous times. The setting is a recently exalted Solar, a reincarnation of a fallen god-king of old, fighting off some enemy soldiers. As a Solar, the player is arguably the most powerful kind of exalt in the game. The soldiers are some well-disciplined and armed, but still blatantly “generic thug” mortals—these guys are extras, but good ones. Roll film as the Solar hero approaches them to do battle.

I stunt at them.

How are you stunting at them?

You know. Basically, I jump at them.

You jump at them.

Well, basically, I jump at them and attack.

There’s six of them. Which one are you attacking?

Basically, well, I’ll jump at them and attack all six of them.

You jump forward and stab each of them once?

Yes.

Ok, but you’ll have to take a pretty rough penalty for making all those attacks plus the jump.

Well, I jump at them, and basically attack them, you know. Like swing my sword and hit all six of them.

They’re not in a line They’re kind of spread out…  like a military unit would be.

Well, I’ll jump forward and hit as many of them as I can with one swing.

The problem here is trying to do too much at once, while under-describing the actual action. The point of stunting is doing something cool, either doing something just outside your abilities, or doing something within your capabilities well. Jumping at six people and swinging a sword is something you do normally. Granted, it is hard to stunt sword combat—it requires a tactical wire-fu mind—but this is a textbook example of bad Stunting.

Example two. Over-describing an otherwise mundane action as to gain as many possible negative modifiers as possible, hopefully also using impossible physics, ridiculous math, or something else which doesn’t just bend the laws of reality but breaks them over your knees. The below example was thought up after two or three actual instances. If you replace a few words with “my sword” and “demonic ice-lion,” you’ll probably have an accurate re-creation. Roll it!

Reaching forward towards the red terra-cotta bowl of two parts milk and three parts cornflakes, coming in at exactly three miles per hour at a forty-five-degree angle, I thrust my weathered steel spoon deeply into the viscous milk, quickly reversing my stroke as soon as the spoon hits to follow the angle of trajectory outward, a trail of milk droplets arcing into the air with a dramatic lens flare, making a little rainbow between them, then as I stretch my head backward in a one-hundred-eighty-degree turn, I spin my arm counter-clockwise around my head to deposit the cornflake-laden spoon in my mouth via a sideways thrust as I chomp down, my molars grinding the cornflakes into easily digestible particles as torrents of cream dribble down my chin and neatly cropped beard, while…

You get the picture. Imagine, if you would, not reading this description but hearing it told out, through a series of breaks and pauses, over a period of thirty minutes, with the player expecting you to hand them a juicy three-dice Stunt bonus upon completion. I don’t know about you, but just writing that was boring enough to put me to sleep. Stunts need to be energetic, high cinema, and action-heavy; I honestly consider this kind of over-description to be the anti-stunt, because instead of being fast-paced and epic, it’s just overcomplicated and muddled. Implausible physics are part of it—a lot of player abilities, and stunt examples, make it very easy to come up with a Prince of Persia knockoff as a starting character. But even Stunts can’t break the bounds of reality in that a sword can’t immediately reverse direction with the same amount of polarity as it had mere seconds before, nor can characters bend themselves like Plastic-man (not without the Double-Jointed merit, at least).

Now, examples of good, group-approved stunts. Good stunts are innovative, plausible, cool-sounding, and most importantly, are described enough to get a good idea of how it works without over-describing them into a corner. Balance is the key, as is making it sexy and making it interesting.

Example one. The Solar characters were being attacked by a T-Rex made of blood-ice attached to its skeleton, charging toward our characters as we battle saber-tooth lions also made of ice and snow. Matt’s character attempted to kill the Rex by flying into its mouth, in the process casting the spell Obsidian Butterflies, which would throw a ton of razor-sharp obsidian shards down through the back of its neck, then using the spell’s momentum to blast himself back out of its snapping jaws. It’s certainly cinematic enough, is death-defying, furthers the plot, and got a lot of positive surprise from the other players, making it rank at a solid three dice.

At an earlier point, these same characters were taking down a series of enemy mecha armed with energy weapons and oversized battering-ram clubs. To take them down, we had to stunt. A variety of techniques were used, but I was pretty tired and don’t remember most of them, except that Rich blasted through a hatch on one to wrest control away from its pilot. Mine was pretty simple; I’d jump toward one with my sword up, cutting the tendon-like cables in its arm joint, causing its energy weapon arm to fall limply to its side. The timing ended up being perfect; my two-die stunt caused its arm to fall downward right as its pilot fired the main gun, demolishing another mecha instead of blasting apart the mech Rich was claiming for himself.

Honestly, Stunt details are up to your play group and GM, but there are some general rules outlined in the book. Stunts shouldn’t be something to avoid or fear, nor should they be something droll and ordinary. It’s easy to fall into a rut of “I stab the guy with my sword,” but that’s not why we’re playing Exalted, now, is it? Being concise, cinematic, and innovative are three keys towards pulling off a good stunt.

He Regards The Lowly

King David wrote a psalm of thanksgiving.     He was very thankful that the LORD God Almighty actually cared about him and even acted to save him and lead him through this life.     God personally cared about David.

David found God’s attention to all his needs a very awesome thing to think about.     How can it be that the LORD of lords, who created all things, and controls all things would stoop down to take care of one little man like David on this earth, when there are so many others who are greater in all sorts of ways?

And so, David wrote in Psalm 138:6,

For though the LORD is exalted,   
Yet He regards the lowly;   
But the haughty He knows from afar.

God is very special in the way He sees the truth about people.     He sees things people often do not see or dare to consider.    

Usually, our experience in this world is that the haughty, the proud, and aggressive people are the ones who get all the attention from other people.    They demand it.     So, in general, people often feel that those who are very self-assertive and demanding must somehow “know” that they are “better” than others.     Consequently, many will look up to the haughty and serve them in various ways — just because they “seem” to be leaders of some sort.

But, David sees that the LORD, who is truly exalted throughout all the heavens and rules over all things, actually distances Himself from the haughty.     When mere creatures, created by God, try to make out like they are better than others, God is disgusted with them.     God made them.     He knows very well that they are actually helpless, sinful creatures, doomed to die eternally in their sins — unless they learn to humble themselves and admit their wretchedness.

So what does this say about us?     What is our attitude towards other people and toward God, our Creator?     Do we think we’re too good to have to bow down and confess our sins?     Do we think we’re in control of our own lives and have no need to obey an old-fashioned God with old-fashioned morals?

It is God who is eternally exalted.     We all will soon pass away — helpless and in great need of God’s mercy and forgiveness.

David was thankful that God had regard for him in all his lowliness.     He knew he was greatly honored to have God care about his every thought.     It is an honor to have God love us so much that He would even send His only begotten Son to die for our sins.

Because it is such an honor to have God love even us, let us repent of all our sins and let God teach us His ways — so that we may remain in His grace forever.     It is so good to be personally cared for so tenderly.

We do need to realize who and what we are in comparison to God.     Let that truth move us to give God the honor and glory that are due to His holy name.     If we don’t obey God now, we certainly will wish that we had in eternity.

As we enjoy God’s tender loving care for each of us, we say,  “Hallelujah!     Thank You, my Lord, for patiently and faithfully stooping down to pick me up.”

Love,  
Margaret

A devotional to glorify the LORD of lords and King of kings…

**************

Rozpoczynamy nową serię demotów na blogu

This post contains a few quotes from the Prophet Joseph Smith. I invite you to read them with a honest and humble heart. Then afterwords ask yourself how did you feel when reading them? Pray about what is being said. These are words direct from the first modern day Prophet. I humbly ask that you treat them with respect.

“The fundamental principles of our religion are the testimony of the Apostles and Prophets, concerning Jesus Christ, that He died, was buried, and rose again the third day, and ascended into heaven; and all other things which pertain to our religion are only appendages to it. But in connection with these, we believe in the gift of the Holy Ghost, the power of faith, the enjoyment of the spiritual gifts according to the will of God, the restoration of the house of Israel, and the final triumph of truth” (Teachings: Joseph Smith, 2007, 45-50).

“We deem it a just principle, and it is one the force of which we believe ought to be duly considered by every individual, that all men are created equal, and that all have the privilege of thinking for themselves upon all matters relative to conscience. Consequently, then, we are not disposed, had we the power, to deprive any one of exercising that free independence of mind which heaven has so graciously bestowed upon the human family as one of its choicest gifts” (Teachings: Joseph Smith, 2007, 344-345).

“God Himself was once as we are now, and is an exalted man, and sits enthroned in yonder heavens! That is the great secret. If the veil were rent today, and the great God who holds this world in its orbit, and who upholds all worlds and all things by His power, was to make Himself visible,—I say, if you were to see Him today, you would see Him like a man in form—like yourselves in all the person, image, and very form as a man; for Adam was created in the very fashion, image and likeness of God, and received instruction from, and walked, talked and conversed with Him, as one man talks and communes with another” (Teachings: Joseph Smith, 2007, 40).

“We take the sacred writings into our hands, and admit that they were given by direct inspiration for the good of man. We believe that God condescended to speak from the heavens and declare His will concerning the human family, to give them just and holy laws, to regulate their conduct, and guide them in a direct way, that in due time He might take them to Himself, and make them joint heirs with His Son” (Teachings of Presidents of the Church: Joseph Smith, 2007, 66).

Joseph Smith and Sidney Rigdon see Christ and testify that He lives:

“And we beheld the glory of the Son, on the right hand of the Father, and received of his fulness;…

“And now, after the many testimonies which have been given of him, this is the testimony, last of all, which we give of him: That he lives!

“For we saw him, even on the right hand of God; and we heard the voice bearing record that he is the Only Begotten of the Father—

“That by him, and through him, and of him, the worlds are and were created, and the inhabitants thereof are begotten sons and daughters unto God” (D&C 76:20,22–24).

“I told the brethren that the Book of Mormon was the most correct of any book on earth, and the keystone of our religion, and a man would get nearer to God by abiding by its precepts, than by any other book” (Book of Mormon, Introduction).

System: Exalted, kampania “reinkarnowani wybrańcy bogów kontra władcy zaświatów”

Grają:
Rake: kasta Zenith, mnich Niezwyciężonego Słońca, prawa dolna bijąca ręka boga: J.
Sonja: kasta Night, ninja babe: E.
Xenon: kasta Dawn, operator ogromnej dwuręcznej kosy: C.
Surya: kasta Twilight, mag rakietowy, okultysta i zawołany łucznik: MW.

Prowadzi: P.

MG: Juggernaut [gigantyczny stwór z fortecą na plecach] to jest istota humanoidalna, na czworaka. Widziałeś “Evangeliona”?
C: Nie.
MG: To bardzo podobny.

MW: Słowa nie powiedziałem. Słowa nie powiedziałem!
J: Ale ja jestem już tak wyczulony, że twojego facepalma wyczuwam nawet za plecami.

[Miasto zalewa czarna, złowroga mgła, słychać odgłosy walki, a my idziemy zbadać sytuację]
E: Idziemy walczyć z mroczną mgłą w Central Parku.
J: Takie bitwy ten park już pewno widział, jeśli choć trochę przypomina Park Skaryszewski.

C: Mroczne hatifnaty ciemności!

J: Caste mark w postaci facepalma!
MW: Czasami tak się z wami czuję.

[Po rzucie kosą przeciwnik został rozcięty na pół]
J: C. zakosił E. sukces.

C: Może jestem powolny, ale jak się rozkręcę…
J: Nie w tłumie. Przynajmniej nie w naszym tłumie.

E: Ej, czemu ktoś mi ciągle podbiera kille?
J: Jakbyś pracowała w kuchni, byłabyś…
C: …Na filetowaniu!
E: Gram w pomocy, kurde.

[Pajęczakowaty potwór opluł Xenona, zapaskudzając mu złotą zbroję]
C: ORŁA MI UBRUDZIŁ!
J: Kurde, mógłby mu odgryźć pół twarzoczaszki, a nie zrobiłby takiego wrażenia.

[J. wraca z WC akurat na początek walki z głównym bossem]
J: Dobra, zaczynamy. LEEEEROY – JENKINS!!

[Wydawanie Esencji powoduje widowiskowe efekty świetlne, tym bardziej spektakularne im więcej się wydało]
J: Wokół mnie rozkłada się i buduje świetlista mandala.
E: Wyglądasz jak mój wygaszacz ekranu.

J: Kurde, mam nadzieję że zryliśmy mu psyche. “Stoję sobie w potężnym warstriderze [magicznym pancerzu wspomaganym], rozpieprzyłem wszystkie oddziały, które wypatrzyłem…”
MW: “…Nagle zza rogu wypada jakaś banda idiotów i odcina mi nogi w kolanach.”

[Tłuką warstridera, tłuką, zadają mu nieprawdopodobne ilości obrażeń...]
J: Ja cały czas mam wrażenie, że budujemy atmosferę dla jego wystrzału z działa.
MW: No, mogę jeszcze nie trafić, to będzie mega obciach.
J: Wtedy podejdę i zerwę ci ten celownik [caste mark] z czoła!
E: Będziesz musiał zdać legitymację Solara.

Our Father in Heaven is more anxious to bless us than condem us. He’s more anxious to forgive us than to cast us away. But this is no excuse to live a life at odds with His commandments because God cannot look upon sin with the least degree of allowance. (Callahan)

Druga sesja kampanii za nami. Tym razem bez Stinga, za to do Kręgu dołączyła Em i jej dziecięca postać z kasty Świtu – Umedori Momochizuko zwana Smocza Burza Szkarłatnego Uderzenia, w skrócie Ume. Początkowo planowałem przenieść akcję prosto do dżungli ale gdy okazało się, że Stinga nie będzie na sesji obrałem nieco inny kurs przemieszczając akcję o wiele bliżej – do Syjanu.

Przygoda rozpoczęła się w momencie gdy  Krąg (ciągle jeszcze bez Ume w swoim składzie) dopływa do Syjanu. Pierwsze co wita ich w mieście to niemal nocna ciemność i rozbłyski światła koło mostu żywych a następnie zniszczenie tegoż mostu, w międzyczasie Dao mówi, że idzie sobie bo ‘ma parę spraw do załatwienia’. Szybko okazuje się, że przyczyną zamieszania jest Smoczy Gon walczący z jakimś plugastwem. Co więcej owo plugastwo a dokładniej słoneczna z kasty świtu radzi sobie całkiem nieźle choć ma do czynienia z ewidentną przewagą liczebną. Do akcji włączają się Orchidea i Safira, wspomagane przez Kai Lana. Owocuje to odciągnięciem części Gonu przez Orchideę tak, że ilość Smoczej Krwi, walczącej z Ume spada do poziomu, który pozwala wydobyć ją  z tego zamieszania.

Następnie mamy do czynienia z pościgiem a w zasadzie dwoma. W pierwszym Jin Lan stara się umknąć przed Smoczym Gonem ( a zwłaszcza Nieskalanymi Mnichami powietrza) choć niezbyt jej to wychodzi. W drugim pościgu zaś reszta bohaterów stara się zgubić pogoń (co jest dość trudne biorąc pod uwagę rozmiary aury Ume), w końcu jednak bohaterowie schodzą do kanałów i po ponownym spotkaniu udaje im się uciec przez most umarłych do nekropolicznej części Syjanu.

Niestety szczęście im dzisiaj nie dopisuje i miast spokoju mają bliskie spotkanie ze znacznymi ilościami nieumarłych, upiorów i innych nie-żywych istot. Po krótkiej naradzie postanawiają się schronić na jakiejś uświęconej ziemi, która nomem-omen jest kapliczką miejscowego shinigami – boga śmierci. Ten owszem przyjmuje Krąg w gościnę ale od razu uprzedza, że zażąda od nich rewanżu.

Złożywszy ofiary bogu, pomazańcy odpoczywają trochę wysłuchując przy okazji historii Ume, która okazuje się że ma amnezję parunastu ostatnich miesięcy(jak ja kocham gdy gracze biorą ode mnie punkty stylu:D) obejmującą m.in. moment jej wyniesienia. Następuje dłuższa rozmowa o pomazańcach, animie, zaklęciach, trochę rolplejowania i chwila ogólnego rozprężenia, zakończona ponownym pojawieniem się shinigami. Bóg śmierci w krótkich słowach wyjaśnia bohaterom sytuację w Syjanie i mówi o pojawieniu się demonów które strasznie przeszkadzają i zagrażają nekropolii. W zamian za gościnę wymusza na Kręgu obietnicę rozwiązania tego problemu(przypieczętowaną przez moc Kai Lana). Chcąc czy nie pomazańcy ruszają szukać śladów krwii i demonów.

Po bardzo krótkich poszukiwaniach dawcy praw trafiają na grupę rogatych małp(dla porządku – demony pierwszego kręgu), które właśnie posilają się na jakichś upiorach i śmiertelnikach. Wywiązuje się bitwa, w której w sumie udział bierze 12 krwawych małp i 4 słonecznych. Wynik to masa zużytej esencji, trochę zupełnie niezłych popisów i masa kostek obrażeń dla małp. Rekordzistką była tutaj Ume, która dosłownie wprasowała impetem w  ścianę 3 małpy, które miały nieprzyjemność być przy niej. Następnie Safira, krótko rozmawia z upiorami, które jeszcze nie-żyją i po dowiedzeniu się o tym, że demony wychodzą z niższych warstw nekropolii wysyła je w spokoju w Zaświaty, zaś bohaterowie ruszają w dalsze poszukiwania leża demonów.

Podróż po niższych katakumbach przynosi oprócz dalszych poszukiwań również parę rozmów z autochtonami, które jednoznacznie wskazują na południe i uciekają na wspomnienie o demonie zwanym Żywą Wieżą(drugiego kręgu)*. Bohaterowie udają się więc na południe i natrafiają na mauzoleum pilnowane przez demony będące ewidentnie służalczymi demonami Żywej Wieży. Po drobnej sugestii z mojej strony postanawiają przekonać je do wpuszczenia ich tam zamiast walczyć, co podparte orichalkum i zdolnościami oratorskimi Kai Lana nie jest wcale takie trudne. Nie niepokojeni przez służalców pomazańcy wkraczają do grobowca dawnego towarzysza Kai Lana – Tse Bai Litościwego. Pierwsza komnata grobowa okazuje sięjednak być zniszczona i zdewastowana oraz pokryta malunkami run magii demonicznej. Podczas gdy w spokojnym Zaćmieniu wzbiera gniew bohaterowie decydują się skorzystać z wybitego przez wandali szybu aby zejść prosto na sam dół mauzoleum.

Niestety skarbiec Tse Bai okazuje się być niezbyt szczęśliwy dla Kręgu, jako że jest pełen demonów i zanim Kai zdążył wyperswadować im, że mają zostawić w spokoju wybrańców słońca na scenie zjawia się nowy przeciwnik – Tsume. W tym miejscu uwaga a nawet dwie odnośnie rzeczy, które faktycznie pomyliłem: 1. jego aura jest zielona nie kolorowa, 2 symbol na czole jest taki jak ten tutaj**. Po krótkiej wymianie zdań Tsume czeka cierpliwie aż demony zajmą się bohaterami a gdy wywiązuje się swoisty impas oferuje, że puści bohaterów wolno jeśli najlepszy wojownik kręgu wytrzyma z nim 5 minut walki. Tak też się staje i Ume staje do walki, która należy dodać jest BARDZO nierówna na jej niekorzyść. Słoneczna nie jest w stanie trafić swojego przeciwnika podczas gdy on robi z nią absolutnie to na co ma żywnie ochotę i życie oraz zdrowie wojowniczki ratuje tylko zawalenie się kolumny i kawałka sufitu wprost na jej przeciwnika. Uznając to za spełnienie warunków umowy bohaterowie szybko przekonują się, że w skarbcu, który jest również komnatą grobową Tse Bai brakuje jego zwłok(poza czaszką:D) oraz, że na podłodze jest brama do Melfeas(na szczęście nie aktywna chwilowo). Sesja kończy siętak jak się zaczęła czyli wielkimi zniszczeniami gdy dawcy praw wysadzają całe mauzoleum aby zniszczyć bramę.

*czy ktoś zwrócił uwagę że wcale się z nim nie spotkaliście:>

** Chopdzi o same skrzyżowane szable. Są w kolorze bladej, niezdrowej zieleni

Komentarze

1. Wierzcie trochę w inne argumenty niż argument siły. z takim zapleczem społecznym jakie ma Kai Lan czy taką wiedzą jakie mają Orchidea z Safirą naprawę nie wszystko musi być z odruchu rozwałką.
2. Było lepiej z popisami ale gorzej z wykorzystaniem stylu. Zaprzęgnijcie do gry również kreatywność.
3. Powrotu Tsume możecie się spodziewać za jakiś czas. Lepiej zacznijcie myśleć jak go przywitacie bo może być niezachwycony faktem, że zabraliście mu jeden z mieczy
4. Czy następną sesję przemieszczamy prosto do Halty czy zahaczamy jeszcze o Linowar?

Najgorsze jest to, że na tej nekropoli raczej nie spotkam starych znajomych… a jeśli tak to mamy problem

Za 10pkt (esencji -przyp. Q) dojdziemy do wielkiego ptaka (animy – przyp.Q)

Janek: No na dupie oczy raczej nie mają

Qendi: hmmm mam pomysł na nową mutację Dziczy

Em<do Fumiko>: Czy możesz mi obciągnpomóc ?(ze zbroją – przyp.Q)

Janek: To powinno być ‘zapiąć’

Pół życia spędziłam w grobie… grobach

W związku z tym, że sesja w ubiegły weekend wypadła za przyczyn losowych, mam parę uwag związanych zarówno z poprzednią jak i graniem w Exalted tak w ogóle. Na początek uwagi ogólnie, potem krótko do każdego z was:

1. Rysunki postaci. Poza Fumiko i Em nikt jeszcze takowego nie dostarczył. W sumie nie jest to konieczne aler  byłoby fajniej i lepiej gdybyście jednak mi je podesłali
2. Macie strasznie mordercze skłonności. O ile jest to zrozumiałe w wypadku Stinga, tak zupełnie nie rozumiem tego w wydaniu reszty, zwłaszcza Janka i Fumiko. Naprawdę nie musicie mordować od razu wszystkiego co staje wam na drodze. Zawsze można rzucić nim o ścianę, ogłuszyć, obić pysk etc. Nie koniecznie od razu mordować.
3. Historii postaci jak mówiłem, nie wymagam. Lori widziałem, że coś spłodziła co bardzo mnie cieszy. Jeśli ktoś coś takiego ma/chce mieć to proszę zelektronizujcie mi to i podeślijcie. Będą z tego jakieś punkty stylu, PDki czy wątki osobiste w grze
4. Proszę zapisujcie sobie punkty doświadczenia na zasadzie X/Y gdzie X to aktualne a Y to suma wszystkich. Pomoże to w czytelności tudzież gdyby ktoś chciał zmienić postać.
5. Jest możliwość dostawania PD, które nazywam metagrowe jeśli tylko ktoś chce. Zasady poniżej:
6. Proszę żebyście wszyscy w komentarzach do APka z sesji napisali na co i ile z waszych PD wydaliście
7. Zacznijcie sięzastanawiać z dobraniem za zaklęć związanych z Dziczą – Pranna Nienaruszalnej Rzeczywistości czy Wzór Porządkujący Chaos, bo będziemy blisko krańców Stworzenia

PD za meta-grę(raz na sesję każdy):

• pamiętniki postaci – 1PD za każdy pamiętnik,
• NPC – opis fajnego NPC (niekoniecznie ze statsami) 1PD
• Miejsce – opis fajnej lokacji

Rzeczy które wymyślacie będą trafiać do gry w przeciągu najbliższej sesji-dwóch.

A teraz parę słów (dobrych i niedobrych:D) dla każdego z was. Alfabetycznie;)

Fumiko:

• Strasznie mordercze skłonności. Skoro Yin Fong to jedynie Twój rywal a nie poważny wróg to dlaczego chcesz go od razu mordować?  Nie lepiej po prostu pokazać mu że nie ma szans m.in. obijając mu pysk?
• Bardzo fajnie wyszedł ten Umiar 1, możesz absolutnie tak trzymać =)
• Grałaś strasznie pasywnie-reaktywnie. Zwalam to na chorobę jak rozumiem?

Janek:

• To tchórzostwo podszyte pewnością siebie było raczej gdy Ci o nim przypominałem. Grunt że było;)
• Ładne wykorzystanie kontaktów, podobało mi się to=)
• Nie wiem czy pamiętałeś ale różne strzały mają różne modyfikatory do obrażeń/pancerzy

Lori:

• To samo co u Fumi – strasznie pasywnie-reaktywnie grałaś, mimo że to Twoja postać formalnie była i jest w tym wszystkim najważniejsza
• Gdzieś umyka Ci ten brak pewności który jest tak wyraźny u postaci
• Polecam na youtube obejrzeć kawałki z Soul Eatera  Da ci to parę świeżych pomysłów na walkę: np:
• Mam wrażenie, że za bardzo się przejmujesz mechaniką i tym co dokładnie może albo nie może dana rzecz zrobić. Odpuść sobie. Exalted to system funowy i mechanika jest podrzędna do tego co się dzieje, dokładnie tak jak w tym komiksie.

Sting:

• fajne popisy związane z obroną, tak trzymaj
• i kiepściutkie opisy walki samej w sobie. Rozumiem, że nie wiesz jak wygląda walka wielką dajkataną. Polecam youtube, tam jest tego pełno np.
• Pomyśl jak wprowadzić Twój wątek z demonami. Ja troche za mało wiem, żeby wrzucać go tak na chama, potrzebuję albo więcej info albo Twoich pomysłów albo wrzucania tego na sesji przez Ciebie jakoś

Jeszcze na koniec parę słów o punktach stylu

1. 2 zastosowania były kwintesencją tego do czego służą punkty stylu – Sting ze znajomością szefa gildii złodziei i Fumi, Janek, Sting ze zrzuceniem Srebrnego Fenika. Brawo!
2. 2 kolejne zastosowania stylu były całkiem niezłe, choć bez fajerwerków – Fumiko z konsolą i Lori z windą
3. Nie namawiam ale zachęcam do zdobywania punktów stylu za niezachowawczą grę a nie tylko bazowanie na tym, że ktoś zrobi jakieś fajne zagranie

No i to tyyle ode mnie, na teraz =)

I originally intended to write this post in June, but sometimes things just don’t work out as planned. At that time, I had just recently bought Manual of Exalted Power: The Infernals, a great source of information on the Green Sun Princes and their immortal masters.

A week before coming up with the idea of this post I had also bought HeroQuest 2.0, the new edition of Robin Laws’ story-oriented roleplaying game, at the Tentacles Convention. But more about that soon.

So, what actually is wrong with Exalted?

Firstly, I think I have to make clear that I really, really like Exalted. The setting and the attitude, that is. The problem is, the system doesn’t properly enforce either of these two things. Yes yes, we have the Stunts. Big yahoo-friggin’-doodle deal. The system fucks that up, too, especially in the second edition.

Still, it’s not my intent to belittle the work those designers have done. It’s not that the system is objectively bad. Rather, it’s a good system for some other game. You don’t get fast-paced anime-action with a system that makes you count Ticks and micromanage your resources (mainly, Essence).

Yes, the Golden Rule is there. But that is just a smokescreen to go on with sloppy design. You see, if I started to change the aspects that I see as needing fixing, it would brake too many related things. It’s be an endless cycle. Might as well do it myself from the beginning.

For example, dropping Ticks altogether and switching to exchange-based conflicts, would lead to the need of dropping or changing the movement rules. These two changes would brake many Charms. So you’d have to fix those too. Et cetera ad nauseam. Why drop the Ticks? They are just venom to doing Stunts. Ticks force you to break your narration into tiny bits that, when separated, aren’t that impressive.

Like this:
First action: “I run towars the huge two-headed serpent.”
Second action: “I run up it’s back and left neck.”
Third action: “I take a good foothold, raise my Grimcleacer and chop into it’s cranium.”
And between every action, there are (likely) other people’s actions and almost-narrations of almost-cool things almost-happening.

It’s not like all that glorious Stunting-goodness is grinding the game to a halt, you don’t need to come up with specific mechanics to tone it down!

There are also other, smaller things on my list that seem counter-intuitive to the supposed “spirit of the game.” To make your character unique in the field of magic, you have two options. Your combos, and the option to come up with your own charms. And they they don’t support the latter. Why does that feel like there’s a “We’d prefer you playing with our pre-made charms instead of having you, like, being creative” -mentality behind that? The other option is that they’re just either lazy or stupid. And let’s be honest, none of these options is a desired conception.

There are many more small things that just annoy the hell outta me, but it’d take the whole night to go through all of them, so I’ll just stick with these that could be remedied quite painlessly (by changing the core design philosophy).

It might seem odd to state that despite all of this, I won’t abandon the game’s own system altogether. It is still sufficently good when I want to do some semi-heavy character-micromanaging, and of course for powergaming. That system positively welcomes anyone who wants to game the system or play the mechanics. It’s bulk just isn’t for every game.

But, it’s easy to complain about this and that, and do nothing about it.

This is where HeroQuest come in. With it’s flavor-driven character creation the second point above, the uniqueness of magic, is easily achieved. I have also been thinking about how the different magic systems in Exalted should be structured in HeroQuest. I have made some progress, and might put it up as a post of it’s own, some other time.

The first point is quite easily fixed with HQ, too, because it doesn’t have combat system that traces your actions, second by second. You’re free to “Stunt” your brains out.

So in conclusion, the people of White Wolf mean well. Their execution just doesn’t do justice to the game’s spirit.

I think I’ll leave it here for now. Let’s see if I want to poke on the pile of things-wrong-in-Exalted again some time.

-
Currently playing: Machinae Supremacy – Anthem Apocalyptica

The scribes of Heaven worked day and night, copying and stamping with wax seals reports that may (or may not) be read by their superiors. Their continuous work of copying, illuminating, and delicately noting any changes or errors in reports fill the halls with the sounds of quill and brush on silk. Their fingers dyed with the gold, silver, and ebony inks, their faces lit by small firefly lamps, they do not notice the passing of an old, brown-skinned and wrinkled woman carrying a large burlap sack.

Madame Marthesine shuffled slowly through the halls of the Bureau of Humanity, her steps deliberate, her eyes shining with mystery. She was here for a purpose, given that she had quit her office here over 500 years ago. Only the scarab beetles noticed her passing down the halls and porticos, murmuring to their brethren to let her pass unmolested.

The Bureau of Humanity has lost much to other bureaus, and the God of Lost Things had quit in disgust for the lack of tact that the God of Bureaucracy had shown in replacing The God of Exaltation as head of the Bureau of Heaven. Madame Marthesine often spent time in places lost to men, and knew the secrets that not even Nara-O, the God of Secrets Kept, knew –for when things became lost, no one knew the secret anymore.

She left the solid jade gates of the Offices of Five Directions, and shuffled towards the offices of the Bureau of Heaven, passing along the secret ways that only those gods who knew the ways around the Forbidding Manse of Ivy, the Maiden of Secret’s Bureau headquarters. Along the fitted stone path, lined with ivy, few gods or Exalted could be found, and only the little gods and elementals employed in keeping the ivy trimmed were usually found there. Along this path, a small teahouse could be found, where a cup of tea or Celestial Wine could be found for thirsty travelers. It was here that the God of Lost Things shuffled along, through the ivory gates, through a bamboo filled garden, to a small pavilion.

Sitting at the pavilion, a small old man with great yellow eyes, wispy long white hair, a mustache like a catfish, and gray monk’s robes sat on a cushion, a gourd of wine next to a tea-pot boiling over a small fire. He did not look up as Madame Marthesine came under the pagoda and sat across him, sighing as the burlap sack slumped on the woven bamboo floors.

“Master Po, or should I call you…” the goddess coughed.

“Po will suffice, Madame,” the man stated plainly.

“Well, Po, it is strange to meet another on this road. I assume that you know who I am, and that I do not come to Yu Shan lightly, but only when something great has come to my attention,” Marthesine spoke.

“I assumed, as did my contacts among the Celestial Lions.”

“Ah, good,” the goddess smiled a wrinkled smile. “Then we won’t have to have that idle chatter that often accompanies a good cup of tea.”

“That chatter is pleasant, though. It takes us away from the dangers of Creation, the political machinations of Heaven, to a simpler time…”

“You would not remember the time before the Primordial War, Sidereal. That was the only simple time that existed, even with Primordial’s constant interference,” Marthesine scoffed at the young Sidereal. She knew he was not even 100 years old yet, and still too attached to humanity to really understand the nature of the gods.

“Hmm…perhaps you are right.” Po muttered.

They sat for a while in silence, the sounds of birds and the sounds of tea cups on wood the only noise they heard as they sat across from each other. Finally, the Sidereal spoke.

“You, the Goddess of Lost Things, yourself has lost something important. Something… valuable. I can only guess at what.”

Madame Marthesine stared intently at Po. Those who worked at the Bureau of Destiny often know things that they shouldn’t. The Goddess let her mind wander to her own sanctum, hidden away, where all lost things are finally placed. The Eye of Autochthon, that great black orb surrounded by three starmetal, orichalcum, and soulsteel rings, rested in her great throne room for at least 150 years. Only at the behest of the Maiden of Secrets did it leave her palace, and Incarnae herself had come to her to tell her to relinquish it.

The Sidereal smiled, and the Goddess of Lost Things knew that her face had given away more than she had wanted to. She regained her composure, and then spoke,

“I had come to tell the Bureau of Humanity that the Eye of Autochthon had returned to Creation, and that someone other than the gods knows where it is hidden.”

“Ah, yes. I had that figured that one out,” Po shrugged, lying. “I called in a few favors, and confirmed my suspicions.” He knew that the Western Convention had all been called into Yu Shan last season, to receive several strange requests (no more strange than usual, except spreading of plague rats among the ships of those Coral privateers that sailed the waters north of those islands). Master Po had done that himself, with a minor commendation for his work. Normally, he would be against the restricting of travel, but his calling demands that he obey his superiors, and he did as they asked. The rats decimated the pirates who sailed the waters near Ancient Jalarin, as well as the whaling boats that also traveled in that area.

“My friends told me that a powerful item from the First Age was re-discovered in the West, but the person who found it died on his way to civilization, victim of a ship-borne plague,” Master Po spoke matter-of-factly. “I assume that your appearance in Yu Shan is to speak with Delicate Tsza, Lord of Magical Artifice, God of Wondrous Essence Devices. That ancient god would need to know that the Eye was also back in his purview. You would be happy to know that his offices are now in the Houses of Conceptual Guidance, in the Bureau of Heaven.”

The goddess sipped her tea, slowly breathing smell of the leaves. She attempted to keep her composure, feeling that this Sidereal was a little too proud of his meager amount of knowledge.

“You have divined my appearance here, as well as my intentions. What will you make of your newfound knowledge, Chosen of Journeys,” Madame Marthesine inquired. She was getting a little annoyed at the intentions of the young Sidereal. It made her long for the company of the ruins of Creation.

“Nothing, dear goddess,” Master Po remarked casually, again false. He was only here to confirm a hunch about the nature of the artifact, one given to him from a senior Gold Faction member. He had no idea it was the Eye of Autochthon, the Bane of House Manosque, and now he had to keep it out of anyone else’s hands. He quickly formulated a plan, one that had him working with his fellow Sidereal Exalted to keep the Realm from using the Eye again in their upcoming civil war.

The Eye fascinated Master Po.  The device can rewrite the geomantic signature of Creation, targeting the raw Essence of large areas. Now, it had resurfaced, right before the Realm was falling into civil war. It seemed like luck that it had appeared north of an island that was not a satrapy of the Realm, but Master Po did not believe in luck, besides the kind caused by that trickster Luranume, who wove odd occurrences into the Loom of Fate. Perhaps he influenced the events of this morning, but one could never really tell.

“You lie, Chosen of the Maiden of Journeys,” the goddess said. “You wish to manipulate the bearer of the Eye, and you think that I know where my hoarders have deposited the great artifact. Unfortunately, representatives of the God of Found Things, Obin Ku, has already collected the Eye and taken it to the place of discovery. Perhaps you could enter the Forbidding Manse to pester him…” the goddess hissed, her anger clearly visible on her wrinkled face.

“While it is true that I can speak with the Master of Detection, I did not. I came to speak to you, great goddess,” Master Po spoke with humility. “You are a great and powerful goddess, and I am but a humble servant. If I have offended…”

“Stop!” Marthesine snapped. “You patronize me. I do not care what your plans are, only that you have continued to confirm the reason I left Heaven.”

“And why is that, Marthesine?” Po quizzed.

“Again, you overstep your bounds. I take my leave of you now,” she fumed.

The goddess quickly rose to her feet, picked up her massive sack, and trundled out of the tea house, down the ivy-lined causeway, heading towards the Bureau of Heaven’s Houses of Conceptual Guidance, where the Lord of Magical Artifice kept his meager office. The Sidereal continued to sit, cross-legged, in the tea house. He mulled over his interactions with the goddess, looking at her still-steaming tea-cup across the small table from him.

Perhaps it was not wise of him to anger the Goddess of Lost Things, but he needed  assurance that she did not possess the Eye of Autochthon anymore. He now knew that, but with that information came a price. While Madame Marthesine had little in the way of clout in the Celestial Bureaucracy, she was a powerful spirit, and could make trouble for him if she got it into her head to do so. He had to cultivate his relationship with a censor to make sure that no audits would be forthcoming from his interaction with the goddess.

It was good that his Solar Exalted had done Fakharu a great favor. He could use the political clout that the water dragon held, keeping a Celestial audit from forming, while he used the same Solars to find the Eye for him. He would save Creation, himself, if it came to it. He would keep the Eye safe from the Bronze Faction, and any Terrestrial Exalted cat’s-paws that they might send in their stead.

The Cult of the Illuminated had done Creation the greatest favor it had known, because it had trained and kept under control the Solar Exalted that would protect the Eye of Autochthon from the Realm, and kept it from setting off the storm that would possibly bring a wave of Fair Folk from the Wyld, sweeping through and destroying the fragile Tapestry. That could not happen, and the Bronze Faction knows it. They would have to understand.

Master Po finished his tea, barked orders at the spirit servant, and left the tea house in a rush. He needed to schedule a meeting with Tumbling Leaves Underfoot, his contact within the Bronze Faction and fellow Western Convention Sidereal. He would understand the necessity of the situation.

He had to.

The fall of a Dragon-Blooded, taken by the Yozi. Enjoy!

Second Day of Calibration, RY 672

The smoke from his skin burned the Captain’s eyes, the demon breathing softly into the stale air of the cabin reminded him of the ocean waves. The demon’s eyes burned green, like the light of the demon’s homeland, illuminating the cramped and dismal quarters that the captain shared with his consort, the exotic dancer. Only three minutes ago, the leader of the Mirth’s Masques, Alastar Masque, once Alastan Soras Ragara, was pouring the still-warm blood of unwanted infants from a brass bowl into the darkened deep ocean of Calibration. Now, this thing was sitting comfortably in his captain’s chair, staring through him.
The Captain is obedient, and patient. The being was a representative of the Sea Who Marched Against the Flame, the patron of the Lintha (his erstwhile friends). The thing he called from the depths of Hell: Manargin, the Burning Wound in Basalt, was not bound by anything but the Terrestrial’s weakened will and his curiosity that someone of the Captain’s stature would have dared called a demon of the Second Circle – using a mortal’s magic, no less. His gaunt and black form, laced with bright red cracks, steam hissing and pouring from the rifts in his skin, like a volcanic vent in the ocean. It added to his overall horror that a crown of blackened coral rested on his shining bald head.
Manargin leaned over Alastar’s teak desk, took a cigar out of a wooden box placed on his desk , and used his innate body heat to light the tobacco within. The room filled with more smoke as the demon puffed away on a cigar, looking somewhat annoyed at Alastar’s continued silence.
“Why did you call me, dragon-blood?” The demon questioned. “ You cannot compel my service through magic, nor can you stop me from burning your tiny boat to the waves. You called me in the way that the Lintha do, so you must know them, or have stolen the magic from them. Either way, I will listen to your pleas, and I might not burn you until last.”
Relief must have flashed across the captain’s face, because Manargin snorted the cigar smoke from his tiny nostrils, and awaited Alastar’s reply. The captain’s mind worked quickly, and he began to complete his long-awaited goal.
“I would like power, something that only your Great Mother could offer.” the captain calmly stated, keeping his eyes on the desk.
The demon’s eyes grew wide, and then narrowed.
“Why should we invest anything in you, one that has been subtly corrupted by his associates? To what end should you put our power? To rule over some pathetic island somewhere, raping women and tricking gullible men into watching the display?” the demon plainly spoke, his voice grating Alastar’s nerves.
“I wish to destroy my greatest rival,” Alastar started.
“Ah, yes. Saphyr. We in Hell note all who attract Heaven’s attention, particularly if they have a destiny to fulfill. One such as her has the power of Destiny behind her, and not much could possibly  under Heaven could stand in her way…but I am not under the perview of Heaven.” the demon spoke with a smile.
This news surprised Alastar. He had thought her  hiding, not traveling on her ship The Shimmering Dawn, with the troupe she hand-picked from some of the finest actors and playwrights in the Wavecrest Archapelago. She had not been seen for at least two months, according to his contacts in the theatres across the islands. Her troupe continued to continue to perform, however. He had not guessed that something had happened to her, something both dangerous and a blessing.
“Are you stupid, or have you just been far enough away from home that you forgot what your ignorant monks teach?” Manargin taunted, with a dark smile. “She has already joined the ranks of Anathema.”
Alastar blinked, and swallowed. This was grave news indeed, given that he had thought her merely a mortal, though very talented. Now, this was a real problem. There would be little that he could do against the possibly horrific powers of one of the Anathema, especially if it meant that she has joined the ranks of the Blasphemers.
“Why tell me this, demon?” Alastar coughed.
“To let you know that you are dealing with powers that are far worse than you imagined. While I have sat here, in your chair, I have taken the time to size you up, as well as guess your intentions. You wanted me to call upon my children, the Lambent Fissures, to send up reefs of blackened coral and sink her ship and her crew while they thought they were in safe waters. All summoners ask me to do this, and I assumed you were no different. However, the target makes such a prospect impossible, given that I do not wish to create an enemy of one of the powerful servants of the Gods.”
“Well, what can I do to change your mind?” Alastar’s voice became higher pitched, his frustration beginning to show. He had planned for months, cultivating his relationship with the dread Lintha, in the hopes that they would sell him their secret for summoning the Burning Wound in Basalt. He had even sold defense secrets of Wavecrest, stolen by his lover Mistress Cinnamon from inebriated and vulnerable naval ship officers. With the information about the manner to call Manargin, he had the Ang Triplets search the shores for unwanted children, and cared for them until this night of Calibration, when the moon nor the stars shown. He had led his crew to believe he was doing these children a service, but he had only planned to use their blood to extract his revenge for Saphyr’s stealing of his most lucrative contracts. He had sent the crew belowdecks, into the lower decks, and told them not to come up until the Sun shown on the waves once again.
Now, he was alone with a dangerous demon, and was again thwarted by Saphyr, this time due to a lack of simple information. The captain became enraged at the thought, and his leaf green anima began to show, the room now lit by the elemental energies. The room blew in a silent breeze as he  screamed in rage.
The Burning Wound in Basalt only smirked, and took a long drag from the cigar as Alastar screamed.
The enraged captain fell onto his knees, and smashed his fists into the desk ,leaving dents on the surface. He looked the demon straight in the eye (something he would never do otherwise) and cried,
“I will do anything to be rid of that wretched woman! Anything!”
Tears streamed down the face of the leader of Mirth’s Masque, as he dropped into a kowtow, supplicating himself before the demon. The demon’s face remained placid, then his eyes shown deep blue, and its skin creaked and groaned under some unseen strain. The demon’s voice changed, going from the rasp of stone to a silvery, light, sublime melody.
“You will be mine, and no power in all of Creation will take it from me. I will be your new Mother, and in exchange your service will be eternal. I will allow you your revenge, for it falls within my powers to do so. Your service will sustain us, and your revenge will sustain your soul.”
Alastar gaped at the voice, knowing something horrific and wondrous had occurred. He blinked away his tears, and stood up. It was all he could do to whoop for joy, his heart content that something so great had spoken to him. He nodded up and down, and began to strip himself of possessions.
His sturdy rapier, his leather belt, his red long coat, his hat. He walked out of his personal quarters naked, and stood on the deck of his ship, the Mirth’s Laughter, and stared at the black, starless sky. He smiled, as he willingly stepped off the deck of the coaster, not into the Western Ocean, but into the body of his new Mother, the Sea That Marched Against the Flame.
His last free thought was of his crew,his troupe of actors, and how he would return to them a changed man. One stripped of notions about the world, who would have his great and bloody revenge against the woman who had dodged his social and political jabs. He would strike her down with the power of the defeated Yozi’s, and then finally would have a purpose in life.

Are Apostles and Prophets still a part of Christian doctrine? Does the Gospel of Jesus Christ have room for Apostles and Prophets? If we accept the Holy Bible (I use the king James version) as the text for Christianity then the answer to these questions has to be YES.

You cannot claim to be a Christian and not accept the fact that Apostles and Prophets are the mouth piece for Jesus Christ.

We’re all familiar (I hope) with many of the Old Testament prophets like Adam, Noah, Moses, Abraham, Isaac and Jacob. Isaiah, Elijah, Elisha and Malachi etc. We could write essays or Books on each one. This little post is just on scripturally proving that the Gospel of Jesus Christ includes Prophets and Apostles. Eventually we will tell you where to find them. Not all Christian religions have them, in fact I know of none that have Prophets and Apostles as part of their doctrine.

In Deuteronomy 18:22 it says “When a prophet speaketh in the name of the LORD, if the thing follow not, nor come to pass, that is the thing which the LORD hath not spoken, but the prophet hath spoken it presumptuously: thou shalt not be afraid of him.” You can judge a prophet by what he says. If he prophecies and that thing comes to pass it is proof that he is called of God to be a prophet.

1 Samuel 3:20 read as follows “And all Israel from Dan even to Beersheba knew that Samuel was established to be a prophet of the LORD.” This is just one of many verses in the Bible talking about the use of prophets in spreading the gospel of Jesus Christ.

1 Samuel 9:9 refer to the terms of both prophet and seer “(Beforetime in Israel, when a man went to inquire of God, thus he spake, Come, and let us go to the seer: for he that is now called a Prophet was beforetime called a Seer.)”

2 Kings 17:13 is evidence of the Lord using the prophets to communicate with His people. “Yet the LORD testified against Israel, and against Judah, by all the prophets, and by all the seers, saying, Turn ye from your evil ways, and keep my commandments and my statutes, according to all the law which I commanded your fathers, and which I sent to you by my servants the prophets.” If the Lord used prophets to communicate with his people back then, why doesn’t he do so today?

In Nehemiah 9:30 the Lord testified against his people, trying to get them to repent and he used Prophets to do it “Yet many years didst thou forbear them, and testifiedst against them by thy spirit in thy prophets: yet would they not give ear: therefore gavest thou them into the hand of the people of the lands.”

2 Chronicles 29:25 specifically refer to Nathan being a prophet “And he set the Levites in the house of the LORD with cymbals, with psalteries, and with harps, according to the commandment of David, and of Gad the king’s seer, and Nathan the prophet: for so was the commandment of the LORD by his prophets.” Do you know of a modern day prophet by name?

Not only did the Lord use prophets to communicate to His people but got upset with His people for ignoring what the Prophets had to say as it implies in 2 Chronicles 36:16 “But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the LORD arose against his people, till there was no remedy.”

Have we not shown enough evidence of the Lords use of Prophets? There is more. Keep in mind that there is even more evidence regarding the Lords use of Prophets than what is present in this post.

Prophets are very special people. Yes they are people. They are not Gods they are men called of God to the office of being a prophet as indicated in Jeremiah 1:5 “Before I formed thee in the belly I knew thee; and before thou camest forth out of the womb I sanctified thee, and I ordained thee a prophet unto the nations.” A prophet is not just a prophet to a group of people but a prophet to the nations of the world.

One of my favorite verses regarding prophets in all of Christian Scripture is found in Amos 3:7 “Surely the Lord GOD will do nothing, but he revealeth his secret unto his servants the prophets.” .

Now we move to a few verses found in the New Testament regarding the teaching of the prophets and references to Prophets and Apostles: Matthew 11:13 “For all the prophets and the law prophesied until John.”

This verse found in the Gospel of Luke talks about God using holy prophets since the world began. Did The Lord use Prophets since the world began only to stop when the Twelve Apostles died off? Luke 1:70 “As he spake by the mouth of his holy prophets, which have been since the world began:”.

As I started this Blog and have had numerous feedback I have come to learn that there are Christians out there that do not consider the Old Testament part of the gospel of Jesus Christ. They say that Christ fulfilled the Law of Moses and so the Old Testament is worthless. They err in their assumptions. The truth of the Law of Moses in general is a preparation for the gospel of Jesus Christ. Who would dare say that the gospel of the Old Testament has nothing valid for us? Additionally not all the Old Testament was about the Law of Moses. There we the Patriarchs and there teachings before the Prophet Moses.

Having said all that and for the benefit of any who think that way here is New Testament teachings long after the Law of Moses was fulfilled.

One of the first things Jesus did at the start of His ministry was to call twelve Apostles as indicated by Matthew 10:1-4 “And when he had called unto him his twelve disciples, he gave them power against unclean spirits, to cast them out, and to heal all manner of sickness and all manner of disease. Now the names of the twelve apostles are these; The first, Simon, who is called Peter, and Andrew his brother; James the son of Zebedee, and John his brother; Philip, and Bartholomew; Thomas, and Matthew the publican; James the son of Alphaeus, and Lebbaeus, whose surname was Thaddaeus; Simon the Canaanite, and Judas Iscariot, who also betrayed him.

One of my other favorite scriptures about Prophets and Apostles is found in the Book of Ephesians. Ephesians 2:19-20 “Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; And are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ himself being the chief corner stone;“

This is a powerful verse regarding Prophets and Apostles. This verse calls the Apostles and Prophets the foundation of the gospel or household of God. With Jesus Christ being the chief corner stone.

The foundation of the Gospel or Christianity is built upon Apostles and Prophets with the Savior being the corner stone. Using this scripture can you be a Christian without believing in Apostles and Prophets?

During the time of the Apostles they used the phrase “as it is now revealed unto his holy apostles and prophets by the Spirit in Ephesians 3:5 “Which in other ages was not made known unto the sons of men, as it is now revealed unto his holy apostles and prophets by the Spirit;”

Back in the days of the Apostles and in our day they were and we have “children, tossed to and fro, and carried about with every wind of doctrine, by the sleight of men, and cunning craftiness, whereby they lie in wait to deceive”. The solution is found in Ephesians 4:11-14 where it says “And he gave some, apostles; and some, prophets; and some, evangelists; and some, pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ: Till we all come in the unity of the faith, and of the knowledge of the Son of God, unto a perfect man, unto the measure of the stature of the fulness of Christ: That we henceforth be no more children, tossed to and fro, and carried about with every wind of doctrine, by the sleight of men, and cunning craftiness, whereby they lie in wait to deceive;”

We need Apostles and Prophets as much now as they did in the primitive Church.

Here are three more New Testament passages of scripture testifying of The Lords use of Apostles and Prophets.

Hebrews 1:1 “God, who at sundry times and in divers manners spake in time past unto the fathers by the prophets.”

2 Peter 3:2 “That ye may be mindful of the words which were spoken before by the holy prophets, and of the commandment of us the apostles of the Lord and Saviour:”

1 Corinthians 12:28 “And God hath set some in the church, first apostles, secondarily prophets, thirdly teachers, after that miracles, then gifts of healings, helps, governments, diversities of tongues.”

Besides what we have already learned of the Prophets, being a mouth piece for the Lord we learn from Matthew 16:19 “And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.” Additional duties of Prophets.

From other Christian Scripture we learn more about Prophets and Apostles. Jacob 4: 4 “For, for this intent have we written these things, that they may know that we knew of Christ, and we had a hope of his glory many hundred years before his coming; and not only we ourselves had a hope of his glory, but also all the holy prophets which were before us.”

D&C 1:14 “And the arm of the Lord shall be revealed; and the day cometh that they who will not hear the voice of the Lord, neither the voice of his servants, neither give heed to the words of the prophets and apostles, shall be cut off from among the people;”

D&C 1:38 “38 What I the Lord have spoken, I have spoken, and I excuse not myself; and though the heavens and the earth pass away, my word shall not pass away, but shall all be fulfilled, whether by mine own voice or by the voice of my servants, it is the same.”

So is there a living Prophet today? Are there Twelve Apostles alive today to lead Christianity? The answer is a resounding yes!

It started with the prophet Joseph Smith when God the Father and His Son Jesus Christ appeared to Joseph. From that point on, after a long apostacy, the heavens were opened and The Lord once again started speak to men through Prophets and Apostles.

Pierwsza sesja nowej kampanii Exalted za nami. Fajnie wyszło, momentami nieco nie po mojej myśli(jak zawsze) ale ogólnie rzecz biorąc jestem zadowolony. Zaczęliśmy w składzie nieco innym niż zakładany no ale to się zdarza. Udział wzięli:

Dao Porzucony(Sting) – mistrz (ogromnej) dajkatany, najemnik i dłużnik demonów z kasty Świtu dla którego litość to nic nieznaczące słowo w słowniku

Safira(Lori) - linowarska szamanka z kasty Zmierzchu o wielkiej odwadze, jeszcze większej kosie i lepkich palcach

Jin Lan Złota Orchidea(Fumiko) – adeptka stylu modliszki i archeomantka z kasty Nocy pazerna na wszystko co ładne

Kai Lan Niespodzianka(Jasiu) – wędrowny kupiec i negocjator z kasty Zaćmienia, który pomimo wielkich słów najchętniej trzyma się za plecami towarzyszy gdy zaczyna robić się gorąco

Oczywiście mieliśmy opóźnienie i to ponad godzinne, bo Fumiko oczywiście musiała się spóźnić. Fumi korki w taki dzień jak dzisiaj były naprawdę do przewidzenia… Tak czy inaczej opowieść rozpoczęła się zdrowo in media res w bliżej niezidentyfikowanym(na razie) grobowcu pod Węzłem gdzie Orchidea próbuje rozbroić jakiś technomagiczny zamek z pierwszej ery podczas gdy reszta członków kręgu kupuje jej czas walcząc z automatonami. Po chwili drzwi się otwierają i bohaterowie szybko przez nie przemykają. Wtedy też pada pytanie de facto rozpoczynające grę zadane przez Dao – “To przypomnijcie mi po jaką cholerę ja zgodziłem się tu leźć?”

W tym momencie akcja cofa się o parę godzin do poranka tegoż dnia gdy Kai i Safira pierwszy raz pojawiają się w domusiedzibie Jin Lan aby przedyskutować pewną jak określa to Kai ‘delikatną sprawę’.  Bohaterowie zasiadają do rozmowy, w której Safira i Kai(nota bene przyjaciele z dawnych lat) tłumaczą historię wejścia w posiadanie pewnego BARDZO starego zwoju mówiącego o legendarnym Szmaragdowym Mieście, gdzie ukryto cały ogromny arsenał przeznaczony do walki z Dziczą. Jedyna wskazówka jaką mają na temat tego jak tam trafić to to, że na terenie obecnego Węzła jest grobowiec pewnego generała z kasty Świtu, w którym mająbyć zdaniem zwoju dalsze wskazówki. ‘Zatrudniony’ przez Orchideę Dao przysłuchuje się rozmowie włączając od czasu do czasu.  Po krótkiej debacie Orchidea i Safira decydują się poszukać informacji w bibliotece i być może dopasować opis do któregoś z odkrytych grobowców podczas gdy Kai w towarzystwie Dao udaje się na miasto zasięgnąć języka w półświatku.

Wracamy do teraźniejszości gdzie bohaterowie wkraczają do pomieszczenia  gdzie znajdują się ustalone w szpaler Pancerne automatony, które oczywiście szybko się aktywują i rozpoczynają jatkę.  Biedni Słoneczni nie są w stanie nic im zrobić (Twardość 30 ^_^). Safira rozświetla odrobiną esencji pomieszczenie, Orchidea próbuje rozmajstrować zamek a Kai i Dao orientują się, że kontrola automatonów musi być na balkonie. Prawdę mówiąc liczyłem tu na popis strzelecki raczej ale Sting zdecydował, że Dao wskoczy na balkon. Po chwili prób (wpuścił gas do pomieszczenia, zmienił typ obrażeń automatonów i inne takie przyjemności:D) udaje mu się wyłaczyć maszyny poprzez rozwalenie konsoli sterowania. (Prawie) Cali i zdrowi bohaterowie idą dalej.

Podczas gdy panie kopią wśród zwojów panowie konsultują się z pewnym paserem, w kwestii archeomancji i ‘zwiedzania’ grobowców pod Węzłem. Ten zaś w odpowiedzi odsyła ich do Jin Lan albo Yin Fonga ze Smoczej Krwi. Rozbawieni wymuszają na nim umówienie ich z przywódcą lokalnej gildii złodziei i tak też się dzieje. Chwilę później słoneczni przechodząc przez speluniastą gospodę udają się do korytarzy złodziei i spotykają się z przywódcą gildii – Kandem. Tu muszę pochwalić graczy, którzy bardzo przytomnie zareagowali – Janek stwierdził, że Kand to jego sojusznik, a Sting wyrzucił punkt stylu i stwierdził, że Kand jest szefem gildii ponieważ on sam pomógł mu zdobyć to stanowisko. Rozmowa z przywódcą gildii jest dość krótka ale treściwa i bohaterowie dowiadują się nie tylko tego, że grobowiec jest w samym centrum miasta, bezpośrednio pod wielkim bazarem ale również tego jak jest strzeżony oraz faktu, że Srebrny Feniks Yin Fong pytał wcześniej o ten grobowiec gdyż ktoś wynajął go do poprowadzenia go tam. Po króciutkiej konsternacji Kai (na wyraźną sugestię Fumiko:D) prosi szefa złodziei o pomoc w postaci zrobienia zamieszania na bazarze tak, żeby mogli wejść. Kand stwierdza, ż zrobi co może i obiecuje przysłać posłańca za godzinę.

Tymczasem Krąg trafia na wąziutki linowy most, złożony z 5 lin szeroki na jakieś 30-40cm i bez poręczy przerzucony nad częścią grobowca idącą przez Gdziekolwiek.  Jakby tego mało na środku jest bariera magiczna, która uniemożliwia przejście przezeń. Safira usiłuję pozbyć się jej Szmaragdową Kontrmagią ale nie jest to takie proste. Tym bardziej, że pojawiają się dziesiątki upiorów które chcą jej w tym przeszkodzić. Wywiązuje się walka, Kai oblewa test strachu, Dao najpierw wypala z pistoletu ogniowego a następnie wydaje punkt stylu i znajduje lukę w barierze, pociągając za sobą Jin Lan, która dla odmiany wykorzystuje zaletę szczęście. W międzyczasie upiór rani Safirę, podczas gdy Kai Lan odgania się od upiorów przy pomocy manifestacji swojej animy. W końcu Safira przełamuje barierę jednakże nie ma już siły dalej biec(jest na -4 i nie zdaje testu wysportowania). Na szczęście Kai Lan łapie ją jeszcze w biegu i wszyscy szczęśliwie dobiegają na drugi koniec mostu gdzie Safira korzystając z Techniki Leczenia Ran składa się do kupy. Nie zauważyłem wtedy, że Lori okantowała mnie robiąc tak naprawdę układ Techniki Leczenia Ran z Drugą Doskonałością Medycyny. Mam nadzieję, że to przez niewiedzę… :>

Równo w południe u Jin Lan zjawia się posłaniec od Kanda i twierdzi, że za 2 godziny na wielkim bazarze będą zamieszki, które obejmą również strażników grobowca. Chwila dyskusji i przygotowań po czym krąg rusza do miasta. Po drodze Orchidea nasyca swoje zamiłowanie dla błyskotek. Zgodnie z obietnicą na bazarze wybuchają zamieszki, które odciągają 2 z 5 pilnujących grobowca Ziemskich, zaś krąg błyskawicznie przebiega koło pozostałych i szybko ściera się na dole z dwoma kolejnymi, wysyłając ich w zaświaty. Następnie wybierają tylko korytarz którym pójdą i pod koniec sesji wiemy wreszcie dlaczego rozpoczęła się ona tak a nie inaczej;).

Tymczasem Krąg dociera do serca grobowca, które okazuje się być zawieszone w Gdziekolwiek na zasadzie maaaasy różnej wielkości platform na różnej wysokości i gdzieś tam hen wysoko  sam sarkofag. W dodatku poszukiwacze ze Smoczej Krwii są już na miejscu. Wywiązuje się koszmarnie długa scena;) pełna skakania po platformach, odplania najpotężniejszych zaklęć, strzelania z łuków i pistoletów ogniowych, walki dajkatanami, kosą obręczami wiatru i ognia i słońce niezwyciężony wie czym jeszcze.  W wyniku tej rozruby Jin Lan odbywa bardzo krótką konfrontację ze Srebrnym Feniksem w wyniku której Feniks zdobywa jedną z 4 tabliczek nawigacyjnych, Orchidea drugą, Safira trzecią a Kai czwartą. Jeden z Ziemskich ginie z kosą w plecach, jednego ustrzeliwuje Kai Lan, Dao wykańcza jeśli mnie pamięć nie myli 2 zaś Feniks oraz jedyny żywy jeszcze przedstawiciel Smoczej Krwi uciekają ze zdobyczną 1 z 4 tabliczek i inkluzem.

System: Exalted, kampania “reinkarnowani wybrańcy bogów kontra władcy zaświatów”

Grają:
Rake: kasta Zenith, mnich Niezwyciężonego Słońca, prawa dolna bijąca ręka boga: J.
Sonja: kasta Night, ninja babe: E.
Xenon: kasta Dawn, operator ogromnej dwuręcznej kosy: C.
Surya: kasta Twilight, mag rakietowy, okultysta i zawołany łucznik: MW.

Prowadzi: P.

MG [do C.]: A ty nie masz czegoś co mogłoby ci pomóc skakać?
E: Nie ma zbroi.

C: Premature exaltation…?

[MG szuka większego żetonu wroga]
E: O, będzie ktoś większy?
J: No, metr siedemdziesiąt. W barach.

MG: …Gość wbija kulę ciemności w ziemię. Cienie które były w okolicy zbierają się, zbierają, i po kilku chwilach powstaje przed nim taka glutowata bryła cienia, która zaczyna pełznąć w waszą stronę.
J: Smarki Neverborna.

MW: To jest taka chwila, kiedy dynamika walki spada. Stoimy w bohaterskich pozach, tamten opiera się na kosie, glut pełźnie. Mijają trzy ticki, zmieniamy pozy, koleś przerzuca kosę na ramię, glut pełźnie. Mijają trzy ticki…
J: …Ja się przygotowuję, rzucam na siebie wszystkie Charmy wsparcia!
MW: …Tak, J. się buffuje, glut pełźnie.

J: Solarny żółwik! Piąchy nam się świecą.

[Boginka wytoczyła Rake'owi proces o, ogólnie rzecz ujmując, nadużycie uprawnień przez jego poprzednie wcielenie]
MW: …Więc jeśli tylko ją odstraszył a nie zmienił w menhir, to znaczy że albo nie chce, albo nie może. W dowolnym z tych przypadków oznacza to że nie jest kontynuacją poprzedniego siebie, więc nie można go pociągać do odpowiedzialności. Co było do dowiedzenia, niech sprowadzą boga logiki pierwszego rzędu i pozamiatane.

J: Poza tym nie używałem wtedy Esencji, co jest do sprawdzenia w logach.

[Biblioteka w Niebie]
MG: Oni wam pomogą – i pokazuje na takich kolesi których przyprowadził. Niewysocy, owadopodobni…
E: …Mole książkowe!

MG: …Czym gość dość mocno zapisał się w annałach Nieba, bo oni nie lubią konkurencji.

[Zmaterializowane modlitwy są walutą Nieba]
MG: Takie bardzo kiepskie modlitwy to się gromadzą w misach na placach.
J: “Dżizas kurwa japierdolę!” -pting-
C: Dobra, na ksero map wystarczy.

C: Jesteśmy zbyt słabi, żeby brown faction ogłosiło brown alert.

C: Staramy się ogarniać tę kuwetę.

[MG opisuje posiadłość niebiańskiej szychy, w której ogród, pagoda....]
J: No dalej, wykrzuś to z siebie!
MW: “Znakomita pagoda, szkoda że was tu nie ma.”

[Przygotowujemy się do zejścia z Nieba z powrotem do Kreacji]
MW: No dobra, mamy plecak pełen złotych kielichów i jadeitu, drugi pełen kserówek map i dokumentów…
E: …Trzeci pełen owiec?
J: To zapasy specjalne. Don’t judge me! Ani Xenona!

Christmas celebrates the eternal gift of Heavenly Father giving the world the gift of Jesus Christ. The traditional of giving gifts is a grand memorial to the greatest gift ever given in history of the world. But I wonder if, in the hustle and bustle of shopping fever, we forget the meaning of what gift giving is all about?

It is nice to give a gift the receiver will like and it’s important to give a gift you can afford but take time and give the purest gift you can give, a humble and sincere heart to the Lord of Christmas, Jesus Christ. (Callahan)

At Christmas time there are movies that are watched with the theme of believing in the Christmas spirit like we did when we were children. Then the movie reaches its apex with the spirit of Christmas being Santa Claus. Let us teach ourselves and our Children that Santa Claus is a symbol of hope and a symbol of giving but the purest symbol of all Christ like virtues is Jesus Christ himself. (Callahan)

I see nothing wrong with teaching and letting children believe in Santa Claus. But when they learn the truth about Santa let us teach them that Santa Claus is special symbol of  Hope, Peace and Good Will. Those virtues then naturally lead into teaching them the true meaning of Christmas. God The Father giving us His Son, Jesus Christ as an eternal gift to all mankind, Saints and sinner alike. (Callahan)

Christmas is a holiday to celebrate the birth of Jesus Christ. Why celebrate the birth of Jesus? The life and times of Jesus Christ is the great thing to happen to all of humanity. It is therefore natural to celebrate His birth. So why do we confine the celebration of the greatest event to a few short weeks. Let us truley celebrate the spirit of Christmas all year long. Let us truly keep the spirit of Christmas in our hearts all year long and reflect on all Christ has done for us. (Callahan)

QUOTES ABOUT CHRISTIANITY

It amazes me that Christians manipulate the Bible to suit there needs. If the Bible is the source of Christian thought then the teaching of the Bible should be adhered to. (Callahan)

You can take prayer out of schools, you can remove monuments of the Ten Commandments out of public places, you can commericalized Christmas and take Christ out of the festive celebrations but to the faithful you cannot take Christ our of their souls.  (Callahan)

It’s ironic that even among some of the non Christian religions they have regard of Jesus Christ. (Callahan)

You can take the name of the Lord in vain if you like but the Lord, Jesus Christ, will never take your name in vain when He pleads your cause to Heavenly Father. (Callahan)

I am eternally grateful that Jesus Christ loves me without reservation. I am eternally grateful that Jesus Christ made it possible for me to repent and I am eternally grateful or the Mercy and Grace that comes to me from Jesus Christ. (Callahan)

If you want a pure example of loving unconditionally look to the Master teacher, look to Jesus Christ. For He loves unconditionally the saint and the sinner alike. He stands ready to bless the saint and forgive the sinner. (Callahan)

When you think all is lost and you cannot take another step think of how Jesus must have felt when on the Cross the Spirit of His Father withdrew from Him for a time and He literally was alone in the greatest agony ever to have occured in the history of the earth. Surely all is not lost and even though it may take all the energy of you mind and body to take another step, the next step may take you to the dawning of a new morning with renewed hope and the sight of spiritual vistas never before seen. (Callahan)

Mind what you say, think and do for the Lambs Book of Life doesn’t make mistakes when it records your life. (Callahan)

Christ is my way to salvation but I often wonder if everyone in the world practiced the pure essence of their faith or religion, how much better off would the world be? (Callahan)

Czy da się sięgnąć Gdziekolwiek żeby wyjąć Cokolwiek?

To jest wariacja stylu – modliszka w pudełku

Jasiu: <opisuje feniksa>

Fumiko: Innymi słowy używasz wielkiego ptaka

Od tego mordowania zaschło mi w gardle

W sumie udało się… ale jesteśmy w plecy jedną tabliczkę…i inkluz…i członka drużyny

Dobór zaklęć to z tego co widzę prawdopodobnie najtrudniejsza część tworzenia postaci w Exalted. W sumie trudno się dziwić. Na ponad 100 stronach podręcznika dostajemy 240 zaklęć modyfikujących różne aspekty rozgrywki  – od sukcesów przez pule kości trudność testów i inne rzeczy. Żeby ułatwić wam ten wybór i uporządkować trochę sprawę zaklęć powstał niniejszy wpis.

Podstawy czyli rzecz o krótko specjalizacji

Pierwsza teza jaką postawię wielu z was wyda się dziwna a wręcz zaprzeczająca strategiom budowania postaci w większości systemów – Nie warto specjalizować się w zaklęciach. Dużo korzystniej w perspektywie gry kampanijnej wychodzi postać która zaczyna z szerszą bazą doskonałości i podstawowych zaklęć niż wysoko wybitym jednym drzewkiem. Chociażby dlatego, że nie musi wykupywać zaklęć które będą jej nie przydatne a każde nowe będzie stanowczo zwiększać jej możliwości. Co więcej taka postać będzie mogła się wykazać więcej niż w jednej części gry a chyba o to chodzi, prawda? Zresztą mam nadzieję, że zanim skończę mówić o tym jak dobierać zaklęcia będzie to jasne, że w startowych 10 (plus ew. 0-3  z punktów wolnych) nie ma tak naprawdę miejsca na maksowanie drzewek. Wymaksowanie jednego drzewka np. wieloatakowego w Broni Białej to 4 z 10 posiadanych zaklęć. Po dodaniu jeszcze czegoś do obrony, obrażeń mamy postać, którą Vampir określił mianem ‘one trick pony’ czyli specjalistę tylko od jednej rzeczy, który będzie nudził się przez całą tą część sesji gdzie nie można nic zamordować.

First things first, czyli zacznij od doskonałości

Powyższe stwierdzenie to truizm tak wielki, że palce mnie bolą od samej konieczności wklepania go ale niestety moje obserwacje pokazują, że gracze często o tym nie pamiętają.  Podstawowa zasada jest następująca: Jeśli chcesz żeby Twoja postać była w czymś dobra wykup jej doskonałość. Tylko tyle i aż tyle. Doskonałości to najbardziej podstawowa i przy okazji prawdopodobnie najpotężniejsza broń w arsenale zaklęć Pomazańców. To właśnie dzięki nim w Exalted mamy często do czynienia z jak się to popularnie określa “wiaderkami kości”. Warto więc przyjrzeć się im nieco dokładniej:

Pierwsza Doskonałość vs. Druga Doskonałość

Pierwsza doskonałość daje nam 1 kość do testu za każdy wydany okruch(o) podczas gdy druga daje nam 1 sukces za każde 2o. Nie ma tu jasnej odpowiedzi na to, która z nich jest lepsza. Gdyż korzystając z pierwszej możemy mieć za 2o od 0 do 4 sukcesów, najczęściej 0-1 podczas gdy druga daje nam zawsze 1 sukces w tej cenie. Stąd wnioski:

1. Bohater korzystający z drugiej doskonałości będzie częściej odnosił sukces ale nigdy nie będzie tak dobry jak potencjalnie dobry może być korzystajć z pierwszej doskonałości i mając trochę farta.
2. Pierwsza doskonałość lepiej sprawdza się tam gdzie istotne są pule (np. walka) druga zaś tam gdzie bardziej liczą się efekty (np. leczenie), choć akurat nie należy przesadzać z tym uogólnieniem
3. Druga doskonałość lepiej sprawdza się do podnoszenia wartości stałych np. WO

Trzecia Doskonałość (Umiejętności): Przywrócenie Esencji

Już widzę moich graczy pytających się “a co to za cudo?”. Celowo do tej pory o tym nie mówiłem, jako że trzecia doskonałość to takie dziwne urządzenie, które pozwala na powtórzenie rzutu i wybranie lepszego z 2 wyników. W dodatku nie łączy się w układy z pozostałymi doskonałościami. Muszę przyznać, że przez ten ostatni fakt wygląda ona niezbyt zachęcająco zarówno dla początkujących postaci jak i tych bardziej rozwiniętych, które korzystają z układów o wiele częściej. Jesli ktoś ma dla tego realne zastosowanie to proszę piszcie:D

Kill’em all czyli o walce słów kilka

We wszystkich systemach RPG występuje walka i Exalted bynajmniej nie jest wyjątkiem w tej kwestii. Mechanika walki jest dość rozbudowana i Ci, którzy lubią walczyć mogą się z nią pobawić. Jeśli jednak Twoja postać nie ma być nastawiona na walkę, zadbaj o to żeby przynajmniej radziła sobie w niej. Absolutnym minimum jest wzięcie doskonałości, jakiejś umiejętności walki i opcjonalnie rónież jakiegoś zaklęcia defensywnego(Obrona Nurkującej Jaskółki, Cień nad Wodami).Obrona jest rzecz jasna lepsza jeśli nastawiamy się na WOP( Wartość Obrony Parowania) i walkę bronią białą i/lub walkę w zbroi, która zazwyczaj zmniejsza obronę unikową. Z kolei Cień nad Wodami przyda się tym, którzy decydują się na WOU (Warotść Obrony Uników) czy to z powodu walki bez broni czy też z powodu walki bronią ofensywną( Wielki młot, Kosa, czy dowolna inna broń z ujemnym modyfikatorem obrony). Jest to też naturalny wybór dla postaci walczących bez zbroi a w połączeniu z Medytacją Odpornego Dębu czy Koncentracją Żelaznej Skóry lub Duch Umacnia Skórę, zapewnia całkiem sensowną ochronę dla naszej postaci.

Zaklęcia zmniejszające obrażenia czyli Medytacja Odpornego Dębu, Duch Umacnia Skórę oraz Ciało Żelaznego Kotła oraz Technika Diamentowej Skóry zasługują na osobne wyjaśnienie jako, że to drzewko jest szczególnie przydatne sporej grupie postaci, które nie noszą zbroi.  Jeśli nie zamierzasz pchać sięzbyt mocno pod ostrza potężnych przeciwników to wystarczy Ci w zupełności Medytacja. Jeśli zaś nastawiasz się mocniej na walkę i spodziewasz się znacznych obrażeń warto pomyśleć również o Koncentracji Żelaznej Skóry lub Duch Umacnia Skórę. Oba zaklęcia są równie przydatne z lekkim wskazaniem na Koncentrację jako lepszą.

Jeśli chodzi o ofensywę to jak wspomniałem wcześniej postacie nie skoncentrowane na walce mogą spokojnie poprzestać na Doskonałości jeśli chodzi o arsenał ofensywny. Ci, którzy koniecznie chcą coś więcej powinni dobierać zgodnie z ich założeniami jeszcze 2 do 3 zaklęć z odpowiednich drzewek, zwracając się raczej ku wszystkim odnogom danego drzewka i większej wszechstronności w walce.

Your Lordship – zaklęcia społeczne

Zaklęcia społeczne tak naprawdę należałoby podzielić na dwie ‘podgrupy’ aby nie minąć się z prawdą – te pomocne w walce społecznej oraz te, które wykorzystuje się głownie poza walką. Przyjrzyjmy się więc obu grupom:

Walka Społeczna

W walce społecznej biorą udział przede wszystkim Występy Publiczne, Przywództwo, Obycie oraz pośrednio Determinacja i Sztuka Wojny. Jak zwykle chcąc dobrze radzić sobie w walce Twoja postać powinna posiadać Doskonałości.  Zarówno Przywództwo jak i Występy Publiczne są tutaj umiejętnościami Ofensywnymi więc to im należą się przede wszystkim zaklęcia doskonałości. Determinacja z kolei warunkuje WOM(Wartość Obrony Mentalnej, unikowej dla precyzji) i jeśli już mamy w nią inwestować to zapewne raczej Drugą Doskonałością.  Jednakże prawdziwe zaklęcia przydatne w walce społecznej to zaklęcia Występów Publicznych i Obycia oraz drzewko Sztuk Wojny zaczynające się od Reprymendy Pierzchającego Tłumu. W wypadku walki społecznej dobór zaklęć jest o tyle prosty, że zaklęcia Obycia nie tworzą drzewka a są w zasadzie samowystarczalne. Moją sugestią jest posiadanie ok. 5 zaklęć przeznaczonych do walki społecznej – 1 lub 2 doskonałości i 3 zaklęć wspomagających ataki społeczne, wśród których powinna znaleźć się Mistrzostwo Skromnych Manier, które nie tylko zmniejsza wielkość grupy antagonistów ale również zwiększa efektywny wygląd Słonecznego.

Niebojowe zaklęcia społeczne

Tu wybór jest znacznie szerszy niż w kwestii walki społecznej – zaklęcia społeczne możemy znaleźć w drzewkach Determinacji, Przywództwa, Dedukcji, Wiedzy, Biurokracji i Języków. Zasada wyboru jest taka sama jak zwykle – najpierw doskonałość potem zaklęcia.  Dla początkującej postaci w zupełności wystarczy doskonałość  + 2-3 zaklęcia z danego drzewka. Daje to postaciom społecznym sporą elastyczność bo spokojnie można zmieścić  2-3 ‘pakiety’ zaklęć i umieć poradzić sobie jako tako w walce.

Zasady Dynamiki czyli o zaklęciach związanych z ruchem

Zbliżamy się wreszcie do końca tego i tak długiego wywodu o zaklęciach. Kolejną, lecz wciąż nie ostatnią kategorią która pozostała do opisania to zaklęcia związane z ruchem i/lub podróżą. W ich skład wchodzą zaklęcia Przetrwania, Jeździectwa, Czujności, Skradania się, Wysortowania i Żeglarstwa. Tutaj wybór zaklęć zaczyna się od, niespodzianka (:P) doskonałości. Tak powtarzam to po raz kolejny ale naprawdę doskonałości to podstawowe narzędzie Twojej postaci i z wyjątkiem Wysportowania będzie ona naprawdę niezbędna. Dlaczego przy Wysportowaniu jest ona tylko potrzebna a nie  niezbędna? Choćby dlatego, że nie będziesz go testować raz za razem a zaklęcia pozwalają właśnie na ominięcie testów w wielu wypadkach.  Tak czy inaczej chcąc mieć dobrą bazę zaklęć potrzeba wam ok. 4 zaklęć w tym jednej doskonałości, co pozwala na spokojne wzięcie jeszcze drugiego ‘pakietu’ zaklęć aby postać miała co robić również w bardziej statycznych sytuacjach.

Myśl! To nie boli – zaklęcia mentalne

To w zasadzie ostatnia grupa zaklęć o której powiem parę słów. Są to zaklęcia związane z takimi umiejętnościami jak Dedukcja, Medycyna, Rzemiosło, Okultyzm, Wiedza, Języki. W zasadzie, żeby się nie  powtarzać nie wspomnę nawet o niezbędności doskonałości, a jedynie o tym, że nie jest ona niezbędna do zaklęć okultyzmu(potrzebna jednak do samych testów które zwłaszcza w wypadku okultyzmu wymagają często dużo sukcesów).Oprócz tego często ich rzucenie trwa relatywnie dłużej niż zaklęć choćby bojowych, więc raczej nie spodziewaj się możliwości użycia ich w pełnych akcji scenach. Ponownie optymalną ilością zaklęć jest ok 2-3 + doskonałość. Oczywiście, żeby nie było za dobrze musi być jakiś wyjątek od reguły. Tym razem jest to Czarnoksięstwo, któremu należy poświęcić osobny akapit

Abrakadabra! czyli o Czarnoksięstwie parę słów.

Czarnoksięstwo to wredna sprawa. Nie dość, że sama zdolność rzucania czarów zjada jedno zaklęcie początkowe to jeszcze same czary musisz wykupić z puli dostępnej na zaklęcia. Ah, no i wymaga Esencji na 3. Dobrą wiadomością jest przynajmniej to, że czary nie mają formy drzewek a puli w obrębie poziomu czarnoksięstwa. W kręgu Ziemi (jedynym z kórym postać może realnie rozpocząć grę) jest dość duży przekrój zaklęć pomocnych w różnych sytuacjach. Dobrze jest wziąć co najmniej jedno bojowe np. Obsydianowe Motyle Niosące Śmierć, Niewrażliwa Skóra z Brązu, Szpony Smoka Drewna lub Nienaruszalna Bariera Mrozu. Z kolei absolutną podstawą i niezbędnikiem każdego Czarnoksiężnika jest Szmaragdowa Kontrmagia. Ten arcyprzydatny czar, można rzucić jako odruchowy, często ratując przy tym życie swoje i/lub towarzyszy. Do tego Każdy przyzwoity Czarnoksiężnik powinien mieć 1-2 zaklęcia niebojowe, zależnie od koncepcji maga. W sumie daje to 5 zaklęć z pośród startowych (Czarnoksięstwo, 1 czar bojowy, 2 niebojowe oraz kontrmagię) a jeśli doliczymy do tego również widzenie duchów, z okultyzmu czy doskonałość okazuje się, że nasze zdolności magiczne pochłaniają większość dostępnych na początku gry zaklęć. Na szczęście jednak, konstrukcja magii sprawia, że można ją wykorzystać do wielu różnych rzeczy.

To wszystko. Tylko tyle i aż tyle. Postaram się w najbliższym czasie złożyć  przykładowe pakiety zaklęć do każdej z grup, niestety to musi poczekać jako, że rozważania teoretyczne są już i tak dostatecznie długie, żeby nikt z was nie zwrócił uwagi na pakiety. Mam tylko nadzieję, że będzie to pomocą podczas tworzenia postaci.

Wygląda na to, że odrobinę przedwcześnie wysłałem  Wiek Nadziei do archiwum RPGów, bo oto dzisiaj w przeciągu paru godzin  uformowała się drużyna na Exalted, więc nie pozostaje mi nic innego jak tylko wrócić do prowadzenia tego. Powstaje tylko pytanie czy ciągnąć  na Południu z częścią postaci z Ptaka Pięciu Metali czy też Przenieść się na Wschód i skorzystać z Michałowego Pomysłu o Szmaragdowym Mieście? Zobaczymy. Planowany (Ponowny) start: W tym tygodniu

As many  people know, and for those who don’t, The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints (Mormons) has additional sacred Scriptures. There are those who still think that we do not believe in the Bible. Actually we do believe in the Bible and the Bible is part of our Cannonized set of scriptures.

We call our set of scriptures “The Standard Works” which consists of The King James version of the Holy Bible as well as The Book of Mormon (from where our knick name is derived), The Doctrine and Covenants and The Pearl of Great Price.

Each of these books of scriptures teaches us of Jesus Christ and His doctrine of the Gospel.

Here is just a small example of what they teach.

From the Book of Mormon:

Wherefore we labored diligently among our people, that we might persuade them to come unto Christ, and partake of the goodness of God, that they might enter into his rest… Wherefore, we would to God that we could persuade all men not to rebel against God, to provoke him to anger, but that all men would believe in Christ, and view his death, and suffer his cross and bear the shame of the world; wherefore, I, Jacob, take it upon me to fulfil the commandment of my brother Nephi. (Jacob 1:7-8)

From The Doctrine and Covenants:

20 And we beheld the ^aglory of the Son, on the ^bright hand of the ^cFather, and received of his fulness; 21 And saw the holy ^aangels, and them who are ^bsanctified before his throne, worshiping God, and the Lamb, who ^cworship him forever and ever.   22 And now, after the many testimonies which have been given of him, this is the ^atestimony, last of all, which we give of him: That he ^blives!   23 For we ^asaw him, even on the ^bright hand of ^cGod; and we heard the voice bearing record that he is the Only ^dBegotten of the Father—  24 That by ^ahim, and through him, and of him, the ^bworlds are and were created, and the ^cinhabitants thereof are begotten ^dsons and daughters unto God. (Doctrine & Covenants 76:20-24)

From The Pearl of Great Price:
52 And he also said unto him: If thou wilt turn unto me, and hearken unto my voice, and believe, and repent of all thy transgressions, and be ^abaptized, even in water, in the name of mine Only Begotten Son, who is full of ^bgrace and truth, which is Jesus ^cChrist, the only ^dname which shall be given under heaven, whereby ^esalvation shall come unto the children of men, ye shall receive the gift of the Holy Ghost, asking all things in his name, and whatsoever ye shall ask, it shall be given you. (Moses 6:52)

We don’t expect anyone to just believe in these additional Christian Scripture, we just ask that you ask with a humble and sincere heart if these books of scripture are true and let the Holy Ghost manfiest the truth of these things to you. For more information on these books of scripture click on WWW.LDS.org.

Members of The Church of Jesus Christ of Llatter-day Saints aka The Mormons, Mormon, LDS, Latter-day Saints believe in Jesus Christ. Our Religion has what we call a set of 13 Articles of Faith, a basic outline of our core beliefs, but by no means is all that we believe.

In these Articles of Faith the first Article states ” We believe in God, the Eternal Father, and in His Son, Jesus Christ, and in the Holy Ghost.”

Of all the Articles of Faith our first and foremost declaration of faith is of Jesus Christ. The Third Article of Faith declares our faith in the Atonement of Jesus Christ and the fourth Article of Faith declares the first principle of our gospel if faith in Jesus Christ.

Here are all 13 Articles of Faith for The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints.

1. We believe in God, the Eternal Father, and in His Son, Jesus Christ, and in the Holy Ghost.
2. We believe that men will be punished for their own sins, and not for Adam’s transgression.
3. We believe that through the Atonement of Christ, all mankind may be saved, by obedience to the laws and ordinances of the Gospel.
4. We believe that the first principles and ordinances of the Gospel are: first, Faith in the Lord Jesus Christ; second, Repentance; third, Baptism by immersion for the remission of sins; fourth, Laying on of hands for the gift of the Holy Ghost.
5. We believe that a man must be called of God, by prophecy, and by the laying on of hands by those who are in authority, to preach the Gospel and administer in the ordinances thereof.
6. We believe in the same organization that existed in the Primitive Church, namely, apostles, prophets, pastors, teachers, evangelists, and so forth.
7. We believe in the gift of tongues, prophecy, revelation, visions, healing, interpretation of tongues, and so forth.
8. We believe the Bible to be the word of God as far as it is translated correctly; we also believe the Book of Mormon to be the word of God.
9. We believe all that God has revealed, all that He does now reveal, and we believe that He will yet reveal many great and important things pertaining to the Kingdom of God.
10. We believe in the literal gathering of Israel and in the restoration of the Ten Tribes; that Zion (the New Jerusalem) will be built upon the American continent; that Christ will reign personally upon the earth; and, that the earth will be renewed and receive its paradisiacal glory.
11. We claim the privilege of worshiping Almighty God according to the dictates of our own conscience, and allow all men the same privilege, let them worship how, where, or what they may.
12. We believe in being subject to kings, presidents, rulers, and magistrates, in obeying, honoring, and sustaining the law.
13. We believe in being honest, true, chaste, benevolent, virtuous, and in doing good to all men; indeed, we may say that we follow the admonition of Paul—We believe all things, we hope all things, we have endured many things, and hope to be able to endure all things. If there is anything virtuous, lovely, or of good report or praiseworthy, we seek after these things.

Joseph Smith

Zaginiony w akcji raport z czwartego i jak się okazało ostatniego rozdziału kampanii o Ptaku Pięciu Metali. Do Kręgu dołączyła (gościnnie) Irissa – mądra kobieta z Północy z Kasty Zaćmienia której celem nadrzędnym jest przywrócenie Stworzeniu równowagi, w tej roli Fumiko.

Zaczęliśmy zresztą z całkiem niezłym skutkiem drobnym wybiegiem w przyszłość i przeszliśmy od razu do spotkania Kręgu z Irissą, pomijając całą podróż powrotną na południe i poznawanie się postaci.Poprosiłem więc graczy, żeby każde z nich opowiedziało po jednej z dotychczasowych przygód i nawet jakoś im to wyszło(choć muszę przyznać, że to jedna z bardziej pasywnych drużyn jakie miałem w tej kwestii). Następnie Irissa położyła swoje łapy na księdze i dzięki znajomości języka pierwszej ery odcyfrowała to czego Krąg nie mógł. Z księgi wynikało, że aby dotrzeć do bibliotek, gdzie powinny być jakieś zapiski na temat odsyłania demonów trzeba podążać specyficzną drogą. Podane były też punkty nawigacyjne w postaci łańcucha górskiego ‘kowadła’ z góry, jeziora i czegoś jeszcze co do tej pory wywietrzało mi już z głowy.

Nieustraszeni słoneczni ruszają więc w podróż w poszukiwaniu bibliotek. Podróż najpierw przez zamieszkałe tereny a następnie przez pustynie kończy się odnalezieniem kotliny gdzie owo “kowadło” jest. Problem jest taki, że do kotliny prowadzi zapieczętowany(albo zawalony nie pamiętam jużbo to dawno było) tunel i krąg za wszelką cenę chce uniknąć przejścia nim. Postanawiają więc obejść kotlinę i szukać innej drogi. Tak oto trafiają na spotkanie z Górskim Ludem(Moitain Folk), który bardzo ostrożny i niechętny podejmuje jednak rozmów z  Irissą. Po długich i trudnych rozmowach decydują sięoni wprowadzić Pomazańców w swoje tunele i pokazać im bezpieczną drogę.

W podróży pod Stworzeniem na jaw wychodzi co się stało i że chodzi o egzorcyzmowanie wyjątkowo paskudnych duchów. GDy do tych informacji dochodzi jeszcze ta o tym CO zostało opętane Górski Lud zgadza się wyjaśnić Słonecznym conieco o egzorcyzmach, co prowadzi do zmiany trasy i zejścia do podziemnego miasta górskiego ludu, gdzie bohaterowie zatrzymują się na trochę ucząc technik niszczenia demonów. Huma w międzyczasie prosi o nowy pancerz. co górski lud obiecuje ‘niedługo’ mu dostarczyć. Przygotowania przerywa informacja, że opętany demonami Ptak leci w kierunku Paragon i jeśli Krąg czegoś nie zrobi to zniszczy miasto. Słoneczni wyruszają więc czym prędzej, trak żeby dorwać ptaszysko jeszcze zanim dotrze do miasta.

Po długich naradach graczy Krag decyduje się czekać na ptaszysko w górach w pobliżu Paragon i dorwać go gdy będzie przelatywał(wcześniejsze układanie się z żywiołakami sprawia że mają pewność że będzie leciał tędy). Plan akcji był następujący: Irissa i Dżafar zostają podbici przez Humę (po coś miał ten wielki młot nie:D) i korzystajć ze swoich Zaklęć doskakują do Ptaka, wchodzą do środka i wyrzynają demony. W założeniach proste i przyjemne. Problemy zaczęły się już na etapie podbicia, które było trochę za małe, na szczęście kreatywność graczy dobiła popisy ruchowe i dało radę. Nasi bohaterowie włażą do środka i mają do pokonania 6 demonów (całkiem mocnych nota bene). Gdy walka trwa na ziemi zjawia się duży(10szt) oddział złożony z Pomazańców Ziemi. Na widok Humy i Sabira z aktywnymi animami rzucają się do walki. Dochodzi więc do podwójnej konfrontacji. Ta z demonami trwa dość długo ale cały czas pozostawia minimalną przewagę Słonecznych, którzy robią popis za popisem żeby tylko wyrobić z Esencją. Na dole stwierdziliśmy że przejdziemy na bitwę i tu jest trochęgorzej gdy okazuje się że Huma ma Pulę Sztuki Wojny jedynie 4 czy 5 kości a jedyne zaklęcie wspomagające to 1 doskonałość Sztuki Wojny. niemniej jednak, głownie dzięki koszmarnym rzutom Sabira i dużej ilości spalonej esencji i z tego starcia słoneczni wychodzą zwycięsko. Ptak wypuszczony z opętania demonów i niesterowany(ani Irissa ani Dżafar nie wiedzą jak) spada na ziemie robiąc efektowne BUM!! które kończy kampanię.

Słowem podsumowania:

Było fajnie, nawet bardzo fajnie. Sporo ładnych popisów, trochę niecodziennych zagrywek, ostry crushtest mechaniki w grze.  Na minus straszna bierność drużyny. Setesh próbował to wprawdzie nadrabiać trochę ale to i tak za mało. No i brak wyczucia animkowości Exalted. Miałem wrażenie że Janek i Lori przesiedli się z WFRP i chcieli traktować mi Exalted jako WFRP w innej skali. Ocena końcowa 3,5/6

I beg to differ…

Bliss Stage

Mouse Guard

Catgirl Pirates Battle Ninja Dinosaurs!
(on top of a dream train rushing through a sea of stars)

Ninja Princess Usagi-chan Go!

Exalted Hack