.

El mensaje del señor Housman

.

Oh dolor, dolor,

La gente nace y muere,

También nosotros moriremos pronto

Entonces actuemos como si

ya estuviéramos muertos.

.

El pájaro se posa en el espino,

Pero poco después, también muere.

Algunos tipos son colgados, a otros les disparan.

Triste es la condición humana.

¡Dolor! Dolor, etcétera…

.

Londres es un lugar triste,

Shorpshire es más placentero.

Entonces sonríamos para hacernos de un espacio

Sobre la mórbida gracia de la naturaleza.

Oh, Dolor, dolor, dolor, etcétera…

*

-

Mr. Housman’s message

.

O woe, woe,

People are born and die,

We also shall be dead pretty soon

Therefore let us act as if we were

dead already.

.

The bird sits on the hawthorn tree

But he dies also, presently.

Some lads get hung, and some get shot.

Woeful is this human lot.

Woe! woe, etcetera…

.

London is a woeful place,

Shropshire is much pleasanter.

Then let us smile a little space

Upon fond nature’s morbid grace.

Oh, Woe, woe, woe, etcetera…

.

.

Ezra Loomis Pound

El mensaje del señor Housman

de Canzoni, ”Song in the Manner of Housman”

Traducción de Silvia Camerotto

Wassily Kandinsky Composition 8

Man Ray (Emmanuel Radnitzky) moved from Greenwich Village, New York, to Paris, France, on July 14, 1921, to meet up with his friend Marcel Duchamp.  It was French Independence Day.  Ray fell right in with the Dadaists.   He made Rayographs (his patented camera-less photography) with Tzara, pioneered film-making techniques with Duchamp and took portraits of Jean Cocteau and his famous or soon-to-be famous friends.   And Ray got laid a lot.  He speaks eloquently of this in his biography Self-Portrait (1963). 

Ernest Hemingway’s Parisian romances and sexual sabotages are well documented, most notably by him in his memoir A Moveable Feast (1964).  But he ain’t got nothin’ on Man Ray.  Charming, handsome, self-assured and inventive, Ray managed to capture nudity in a modern way, and managed to get beautiful women naked a lot.   While Hemingway was reassuring Scott Fitzgerald about his penis adequacy over lunch at Michaud’s, Ray and Duchamp were filming the Baroness Elsa von Feytag-Loringhoven shaving her pubic hair.  There is something to be said about French independence.

I’m told by my salon professional friend that all the young girls today are wearing that Baroness look, later popularized by the Brazilian J. sisters in New York.  Following surgery for cancer at age 20, I kept the Baroness’ style for many years.  The man I married was the only man who didn’t seem to like it.  I made a lot of changes for him.  Unlike the Baroness, an artistic innovator whose found object assemblages pre-date Rauschenberg by fifty years, who did exactly as she pleased.  Some would argue that she sought attention through her sexuality, but none would argue that most of her outfits were less than sexy.  Her crotch wasn’t the only thing she shaved and she could been seen sorting through garbage in the East Village with a bald head painted green, spoons dangling from her breasts, and striped tights with men’s boots.  In 1909, mind you.  Pre-dating Punk by 65 years. 

IN A STATION OF THE METRO

The apparition of these faces in the crowd;

Petals on a wet, black bough.

Erik Satie

SUGGESTED READING:

Shakespeare and Company, Sylvia Beach (1980)

Irmak Tacirinin Karısı: Bir Mektup

Alnımın üstünde dümdüz kesikken saçım
Çiçekleri dererek ön kapıda oynardım.
Gelirdin bambu çubuklarının üstünde, ata binercesine,
Mavi eriklerle oynayarak dolanırdın oturduğum yerde,
Ve Chokan köyünde yaşardık:
Nefret ya da kuşku bilmez iki küçük insandık.

On dördümde seninle evlendim Efendim.
Utangaçlığımdan ötürü, hiç gülmedim.
Başımı eğerek duvara bakardım.
Bin kere çağrılsam da dönüp bakmazdım.

On beşimde surat asmayı bıraktım,
Küllerimin seninkilerle karışmasını arzuladım
Her daim ve her daim, ve her daim.
Yanımdayken, gözetleme yerine niçin tırmanayım?

On altımda sen gittin,
Kıvrılan ırmağın burgaçlarına, Ku-to-Yen’in uzaklarına gittin,
Ve beş ay olmuş sen gideli.
Başımın üstünde hüzünlü sesler çıkarır maymunlar.

Ayaklarını sürümüştün dışarı çıkarken.
Yosun bürümüş şimdi kapıyı, değişik yosunlar,
Yolunmayacak kadar derin kökleri!
Bu güz erkenden düşüyor yapraklar, yel esince.
Batı bahçesinin çimenlerinde
Şimdiden Ağustos’la sararmış kelebek çiftleri
İncitir beni.
Yaşlanıyorum,
Kiang Irmağı’nın dar geçitlerinden ineceksen,
Haber ver lütfen önceden,
Ve çıkıp karşılayayım seni,
Cho-fu-Sa’ya kadar.

(Rihaku)

Ezra Pound (1885-1972, ABD)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy

Estetik Etüdü

Yamalı giysili çok küçük çocuklar,
Nadir bir hikmetle vurulmuşlar,
O kadın yanlarından geçerken oyunlarını bırakmışlar
Ve bulundukları kaldırımlardan bağırmışlar:
Guarda! Ahi, guarda! ch’e be’a! (*)

Fakat bundan üç yıl sonra
Soyadını bilmediğim Dante adlı delikanlıdan duydum –
Sirmione’de Dante adlı yirmi sekiz ve Catulli adlı otuz dört delikanlı varmış;
Ve bir hayli de sardunya tutulmuş,
Ve o çocukların ağabeyleri
İstiflemekteymiş balıkları büyük tahta kutulara
Brescia pazarı için, ve delikanlının biri
Geriye atılmış, kaparak o ışıltılı balığı
Ve tıkayarak onların yolunu;
Ve boş yere emretmişler O’na “sta fermo!” diyerek (**)
Ve kutulara balık koymasına
İzin vermediklerinden
Kutuda bulunan balıkları okşamış O da,
Kendi hoşnutluğu için mırıldanarak
Aynı ibareyi:
Ch’e be’a. (***)

Ve bu ifadeyle hafifçe bozum olmuştum ben.

Ezra Pound (1885-1972, ABD)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy

Çevirenin notları:
(*) “Guarda! Ahi, guarda! ch’e be’a!” – “Bak! Ah, bak, nasıl da güzel!”
(**) “Sta fermo!” – “Sakin ol!”
(***) “Ch’e be’a.” – “Nasıl da güzel”.

Tony Woodman and me at the Gran Prix of Czechoslovakia, Brno, 1963

Dear Tom,
My hunch is that your emphasis on “rhyme” in your previous article is going to be misunderstood. I think it will give those who don’t want to hear you at all the excuse not to read you, and may weaken your argument even for those that are willing to give what you say a try.

Let me say this first: I’m a curious critic because I’m so sophisticated yet so naive and trusting — I know so much (or at least ought to, considering the length and expense of my education) and yet am so obviously an innocent. I deliberately didn’t say ‘ill-informed’ there, because what I do know I know quite well, and my eyes are always wide-open. It’s just that I’ve only been engaged with the history of ‘modern poetry’ since I started writing it at 50, and have never sat in a modern poetry lecture and rarely attended a reading, have scarcely ever even started to read a contemporary literary-historical text, know no editors and only one poet who just happened to come to my house in Chiang Mai last Christmas. And of course I only got interested in ‘Modernism’ when I realized that the 14 precious packets I had sent to Bin Ramke over the years at Georgia probably never even got opened, and that my 8 packets to Tupelo hadn’t deterred its editor from sending me a form letter pretending to be a personal critique of my work and suggesting that just $295.00 more might make all the difference. Then Joan Houlihan scolded me in public (P&W, Nov 2006) for my limited understanding of editing and publishing poetry while praising the very editors who had abused me, and I knew modern American poetry was in deep trouble.

And of course, Joan Houlihan was right, too, in a sense, but I’m still nowhere near ready to concede that the situation she regards as normal is ethically acceptable or conducive to the development of good poetry. Indeed, for challenging just that  I’ve been banned on-line by P&W, The AoAP, and The Poetry Foundation — not a very promising start to a new career, particularly not at 70, but revealing.

So what should you call me, then, and how can my input be useful?

Hardly a “noble savage,” as my style is too perfect even if my content is analphabet. Yet I am a “peasant” in poetry when you compare me with somebody like Stephen Burt or David Lehman, for example — and indeed, one of the reasons I got put “on moderation” (aka censorship) at Blog:Harriet so early was that I annoyed the hell out of people who knew a hell of a lot more than I did. Yes, who was I to strew the nice Harriet ground with metaphors that exploded with such devastating effect, even taking out the management? [Click here for a fatal example]

What I have (and this is all about that word “rhyme,” of course, Tom) is my Rip Van Winkle status, a contemporary poet back from the dead. Because my anomaly is that I was so highly and successfully educated in literature (Columbia, Yale, King’s College, Cambridge, summa cum laude, phi beta kappa, Woodrow Wilson, Kellett Fellow [a whole decade before David Lehman!], C.S.Lewis, F.R.Leavis, Fellow of Christs, you name it) yet I never got educated in modern poetry, not once. So I go straight from the 30s in which I was born and jump straight to 1992 in which I got published for the very first time by Marilyn Hacker in The Kenyon Review — sans mentor, sans prize, sans compromise.

So I can see a lot — and since I’m much too old for success, and nobody is ever going to hire me what’s more give me a prize, I’m free to burn any bridges I want behind me, which is rare.

A “noble non-starter,” I might be called, playing on Joan Hoilihan’s “loser.” Or a “noble non-shopper,” or a “noble non-whopper,” or a “noble non-accredited accomplisher” — because the irony is that my publishing credits are not bad at all, considering my age and when I started, but I have no position and no reputation to advance or defend.

So “rhyme,” then, Tom. I’m sure you know exactly what you mean by the word, and you do know the literary-historical details like the back of your hand. But what you don’t know first hand is the snobbery that lies behind the creation of modernism, the revulsion with which those early 20th century poets around Pound and Hilda Dolittle rejected the late 19th century mush so loved by those who had just emerged from the crude working class.  Because the Hallmark-type “rhyme” was not the actual hallmark of the verse they despised, but rather the feel-good sentimentality which celebrated the feeling you got when you sat down at last to ‘dinner’ together around a ‘table’ or ‘read’ together  in the ‘parlor’ — which factory workers were still not going to do in Britain or America for a long time to come (which is a huge social and educational grey area, of course, and not yet quite out of the bag like what happened to the Native Americans!).

That’s what I know about more than most of you who are reading this and interested in our struggle. Because I was brought up in the 19th century, and I was a snob and mush made me feel unclean too, so I know the feeling only too well. I spent my early years in Gladstone, New Jersey, after all, the Gold Coast, and in my American childhood never met an African-American or a Jew and very few Catholics not descendants of Diamond Jim Brady (my mother’s family in Boston in the 30s didn’t mix with the Kennedys, who were Irish like the servants, and my mother was terribly distressed when I named my second daughter Delia Orlando, the middle name also being mistaken for Italian!).

And to our great credit, but goodness knows why, we ran, my brothers and I — my younger brother westward to Wyoming, myself eastward to Cambridge, and our older brother just really really fast (he was the first American to have a big success in Gran Prix motorcycle racing in Europe until he broke his back in the Northwest 200 in Ireland in 1965.) And I ran, and I kept bees, and I fiddled around with Trungpa, and I sailed, but mostly just fell in love with my wonderfully wrong women — and little by little I sloughed off that good taste and sense of superiority which went along with the family silver (I still have a trunkful somewhere, and enough 18th century willow pattern china to serve you all at once, though goodness knows where that is as well) — and now I’m writing to you like the fool…

No, it’s not the rhyme, Tom — it’s the snobbery of a new intellectual class that is still not too secure and needs to put a lot of distance between itself and the petit bourgeois poetry that makes sense when you finally arrive on the first rungs of the new upwardly mobile America.

And should the ‘petit bourgeois poetry’ of the 19th and early 20th centuries be re-evaluated, then, should that forgotten corpus be restored to grace? Hardly, but the alternative “make it new” movement at the opposite extreme must be re-assessed as ‘petit bourgeois poetry’s’ shadow, in the Jungian sense, so that those aspects of our western poetry traditin that got debased and/or hidden by ‘Modernism’ can be brought out into the open and liberated — like feeling, like music, like value and meaning and even, when its applicable, like rhyme. Indeed, all the underpinnings of Modernism must be fearlessly re-examined, and it’s tendency to sew new clothes for the emperor ruthlessly exposed, as we’re doing — and how the courtiers do kick and howl!

That’s our theme, of course, and it’s a big one, and one for which I think  I’m well-equipped even with just a small “compatty hammer” [click here] in my hand.

Christopher

.

Ione, muerta hace un año

.

Vacíos están los caminos
Vacíos están los caminos de esta tierra
Y las flores
Inclinan sus pesadas cabezas.
En vano se inclinan.
Vacíos están los caminos de esta tierra
Por donde Ione
Anduvo una vez y ahora ya no anda
Aunque parece que se acaba de marchar.

.

.

Ione, dead the long year

.

Empty are the ways,
Empty are de ways for this land
And the flowers
Bend over with heavy heads.
They bend in a vain.
Empty are the ways of this land
Where Ione
Walked once, and now does not walk
But seems like a person just gone.

.
Ezra Loomis Pound
Ione, muerta hace un año
Traducción de Óscar Aguilera
.

Bu yılın 1 Mayıs’ında Adam Yayınları’nda 19. yılımı tamamladım. Bu 19 yıl benim için çok zengin deneyimlerle dolu bir dönem oldu.

Bu 19 yılın bir önemli yanı da, bu süre boyunca Cevat abiyle hep yan yana ya da aynı odalarda çalışmış olmamızdı. 19 yıl boyunca bir insanla düzenli olarak her haftanın en az bir günü görüşebilmek, insanlar arasında gözle görülemeyen ama her koşulda hemen kendini belli eden bağların kurulmasına yol açıyor.

Cevat abiyle aklınıza gelecek her konuda konuşabilirsiniz. Beşiktaş’ın durumunu da, sinema, tiyatro dünyasında olup bitenleri de, gezilip görülecek ilginç yerleri de, dünyanın çeşitli köşelerinde yaşayan kültür adamlarını nasıl tanıdığını da…

Bu 19 yıl boyunca neler konuştuğumuzu düşündüğümde aklıma önce şiir geliyor. Evet, yeryüzünde şiirin bunca geri çekildiği, toplum hayatının dışına itildiği bir dönemde biz en çok şiirden konuştuk. Çünkü hayatta en önemsediğimiz şeydi şiir. Ama şiirin yanı sıra hayat üzerine, geçmiş, anılar, insanlar üzerine de çok şey konuştuk. Bu konuşmalardan aklımda onun yaşamına ve geçmişine ilişkin çok şey kaldı elbette. Bu yüzden konuşmamı biraz da bu anılar üzerine kurmak istedim. Çeşitli yaşam sahnelerinin onun şiirinin daha iyi anlaşılmasına, sevilmesine yol açacağını düşündüğüm için.

Bir şairi şair yapan etkenleri ya da mutlu rastlantıları hep düşünmüşümdür. Sözgelimi Nâzım Hikmet’i Nâzım Hikmet yapan ne çok etken vardır. Mevlevi şairi dedesinden, ressam annesine, Ulusal Kurtuluş Savaşı’ndan Sovyet devrimine saymakla tükenmeyecek etkenler.

Cevat Çapan’ın yaşamına baktığınızda da, onu şair eden yollarda nice zengin yaşam birikimi olduğunu kolaylıkla görebilirsiniz.

Ve bu yaşam parçalarının hayat denilen o usta terzi tarafından nasıl ustalıkla birleştirilip geliştirildiğini de.

İsterseniz babasından başlayalım.

Erzincan’ın Kemah ilçesinin Pekeriç köyünden bir delikanlı. Köyleri bir Ermeni köyü, ama babası İstanbul’da kuru kahvecilik yapıyor. Ermeni arkadaşlarıyla Trabzon’dan vapura binip İstanbul’a babasının yanına geliyor. Yolda da arkadaşlarından Amerika’yı, orada nasıl canlı, çekici bir hayat olduğunu duyuyor. İstanbul’da babasıyla pek anlaşamıyor, biraz para biriktirince bir gemiye atlayıp önce Cezayir’e, sonra Marsilya’ya, oradan Amerika’ya gidiyor diye bindiği bir gemi ile Hollanda Guyanası’na yani Surinam’a gidiyor. Oradan her nasılsa Küba’ya geçiyor ve Santiago’da tam 20 yıl yaşıyor. İş adamı oluyor ve Emilio Çapan adını alıyor.

Adaları seven bir adam,

Adaları da kadınlar kadar.

Bir adam, gelip dağ köylerinden,

Han kahvelerinde duran.

Bir köylü, imparatorluğun payitahtında.

Bir kaçak, Cezayir zindanlarında.

Bir yolcu, Marsilya’dan.

İkinci Abdülhamit’in padişahlığında

Kalkıp Havana’ya giden babam.

Sonra Kurtuluş Savaşı oluyor, Cumhuriyet kuruluyor ve bu adam ülkesine dönüyor. Kardeşinin Darıca’daki fırınını işletmeye başlıyor. Orada komşuları Girit mübadili bir kızı seviyor ve bu aşktan 1933 yılında Cevat Çapan doğuyor.

12 yaşına kadar olan çocukluk yılları Darıca’da geçiyor Cevat Çapan’ın. İkinci Dünya Savaşı yılları. Hiç elektrik olmayan yıllar. Halkevlerine gelip perdesini kurarak karagöz oynatan karagözcüyü görmesiyle ilk ilgisi ortaya çıkıyor. Aynı yıllarda radyodan da Hayali Küçük Ali’nin Karagöz programlarını dinliyor.

Bu yıllarda babası da sürekli hikâyeler anlatarak oğlunun imge dünyasının gelişmesine katkıda bulunuyor. En çok anlattığı hikâye ise Pardayanlar’dır. Babasından öğrendiği ilk Fransızca sözler de Baba Pardayan’ın oğluna öğütleridir:

Kadınlardan sakın

Saçları yılandır seni sararlar,

Gözleri ateştir, seni yakarlar.

Ama babasının Cevat Çapan’a verdiği dersler yalnızca Pardayanlar değildir:

Babam iki tek atınca,

“Hadi seni karpuzlara götüreyim,” derdi.

(Karpuzlar Gebze’de oturan kızlardı.)

Annem kızarır, kızar,

“Bey, çocuk daha küçük,” diye çıkışır,

mutfağa gider ağlardı.

Babam karpuzdan anlardı.

Babasının oğluna öğrettiği bir şey de rakı içmektir. Daha 3-4 yaşlarındayken onu rakı sofralarına taşımaya başlar. Önce mezelerin lezzetine alışan Cevat Çapan, zamanla mezelerin yanında rakı içmeye de başlar.

Evlerinin yanındaki mescitte ise taşbaskısı kitaplar satan bir seyyar kitapçı vardır. İlkokul yıllarında bu kitapçıdan aldığı Hazreti Ali Cenkleri, Tahir ile Zühre, Arzu ile Kamber, Kan Kalesi, Hayber Kalesi gibi kitapları okumaya başlar. Yalnız kendi kendine değil. Evlerinin altındaki fırında çalışan işçilere de okur bu hikâyeleri. Aralarında saz çalıp, türkü söyleyenler olur, onlardan da ilk türküleri öğrenir.

Bu arada annesini de unutmayalım: O da akrabaları, arkadaşları, komşuları geldiğinde Rumca şarkılar söyler evlerinde. Kimileri yarı Türkçe yarı Rumca masallar anlatır. Yunancaya karşı kulak dolgunluğu da yine işte bu çocukluk yıllarında oluşur.

1945, Cevat Çapan’ın 12 yaşında İstanbul’a geldiği ve Robert Koleje kaydolduğu yıldır. Hem o yıllarda Türkiye’de olabilecek en güzel okula gelmiştir. Hem de sinema, tiyatro gibi sanatlarla buluşacağı İstanbul şehrine.

Taksim sinemasında hep Arap filmleri gösterilmektedir. Türkçe sözlü, Arapça şarkılı filmlerdir bunlar, Abdülvahap’la Ümmü Gülsüm’ün oynadıkları.

Yine aynı yıl İstanbul Şehir Tiyatrolarında Shakespeare ile tanışır. Muhsin Ertuğrul’un sahneye koyduğu Atinalı Timon’dur ilk gördüğü oyun.

Kolej’de Karagöz tutkusu da sürer. Okulda bir perde yaptırıp Karagöz oynatmaya başlar.

İlk yurtdışı gezisini de bir okul gezisi olarak Yunanistan’a yaparlar. Çeşme’den önce Sakız adasına geçip, oradan da Atina’ya giderler.

Robert Kolej’de çok iyi bir edebiyat eğitimi verilmektedir bu yıllarda. Şair Nigar Hanımın oğlu Salih Keramet Türkçe öğretmenleridir. Tevfik Fikret’in arkadaşıdır. Nazım Hikmet, dönemin yaşayan bütün öteki şairleri, Sait Faik, Yakup Kadri, Halide Edip, Halit Ziya, Reşat Nuri derslerde okudukları yazarlardır. Yine Batı dünyasından T. S. Eliot, Ezra Pound, James Joyce da bu yıllarda keşfettiği yazarlardır.

Okul bitince, 20 yaşında babası onu İngiltere’ye Cambridge Üniversitesi’ne gönderir. Ailesi iktisat okumasını istemektedir. O ise İngiliz Edebiyatı bölümüne kaydolur. Babasına altı ay sonra yazdığı bir mektupla durumu bildirir.

Cambridge’de sinema tutkusu iyice depreşir. Durmadan sinemaya gider. Hemen bütün sinema klasiklerini izleme olanağı bulur. Bir keresinde Mihail Kokoyannis’in Melina Merküri’nin oynadığı Stella adlı filmini o kadar beğenir ki, tam 9 kez seyreder.

Cambridge’de ilk yaptığı işlerden biri de İngiliz arkadaşlarını rakıyla tanıştırmak olur. Savaştan yeni çıkmış İngiltere’de bir çok şey karneyle dağıtılmaktadır. Babası her ay küçük bir koli içinde ona beyaz peynir, pastırma ve rakı gönderir. Rakı sofrasını kurup arkadaşlarına hem rakı içmeyi, hem de türkü söylemeyi öğretir.

Kendisi de elbette çağdaş İngiliz edebiyatının ustalarından etkilenir. Bunlar içinde en beğendiği ise Gökkuşağı ve Aşık Kadınlar romanlarının yazarı D. H. Lawrence’dır.

İlk şiirlerini de yine bu yıllarda yazar. “Denizi Özledik Denizi”, “Dilek Şart”.

Yaz aylarında ise Türkiye’deki edebiyatçılarla arkadaşlıklar kuruyor. Bunlar arasında ilk sıraları Bilge Karasu, Vüs’at O. Bener, Özdemir Asaf alıyorlar. Sonraki yıllarda asker arkadaşı olarak Oğuz Atay da katılacaktır yakın arkadaş grubuna.

Cevat Çapan’ın askerliğini yaptığı 1950’li yılların sonları Ankara, bir sanatçılar merkezidir aynı zamanda. Turgut Uyar’la, İlhan Berk’le, Can Yücel’le, haftasonları buluşup arkadaşlık etmektedirler.

Tabii İngiltere’de okumanın bir yararı da pek çok çağdaş yazarı herkesten önce farkedebilmesi olur. John Berger’i daha ilk romanı  Zamanımızın Bir Ressamı yayımlandığında, 1953’de keşfeder. Ted Hughes, Sylvia Plath aynı dönemde öğrencilik yaptığı şairlerdir. Yine Raymond Williams, F. R, Leaves, George Steiner gibi çağdaş edebiyatın başta gelen eleştirmenlerinin de derslerine girer.

Aynı şekilde, yalnız İngiliz edebiyatına değil, bütün dünya edebiyatına ve şiirine açılan kapıları bulabilmiştir. Böylelikle, günümüzün “Şiir Atlası”na ulaşacak, “Çin’den Peru’ya” çeviri serüveni başlar. “Çin’den Peru’ya”nın ilk basımı 1966’da Vedat Günyol yönetimindeki Çan Yayınları’ndan 76 sayfalık ince bir kitap olarak çıkar. Ancak içinde Sappho’dan Latin Şairlerine, Eski Çin şairlerinden Japon Haiku’larına, Ungaretti’den Pavese’ye, Michaux’dan Rene Char’a, Lorca’dan Alberti’ye Yeats’den Auden’a, Ezra Pound’dan Vallejo’ya çok geniş bir alanda dünya şiiri karşımıza çıkar.

Ardından peş peşe çağdaş Yunan şiirinin büyük ustalarını dilimize aktarır: 1966’da Seferis, 1974’te Yannis Ritsos, 1981’de Kavafis ve 1983’te de Elitis’in şiirleri kitap olarak yayımlanır. Çağdaş Yunan Şiiri Antolojisi, Çağdaş İngiliz Şiiri Antolojisi ve Çağdaş Amerikan Şiiri Antolojisi de 80’li yılların ürünlerindendir.

80’li yılların başında bir de Amerika serüveni vardır, Cevat Abi’nin. Beş kişilik bir aile olarak gittiği New York’ta Fulbright bursuyla geçinemeyince, bir yandan üniversitede 17. yüzyıl İngiliz edebiyatı dersi verir, öte yandan da Türk öğrencilerin kurduğu bir badanacı ekibine katılarak evlere boya badana işlerine gider. Hatta bir keresinde evini boyamaya gittikleri kişinin bir üniversite profesörü olduğunu öğrenince ev sahibi profesörle, onun evini boyamaya gelen Profesör Cevat Çapan’ı tanıştırırlar.

İşte, kimi sahnelerini aktarmaya çalıştığım böylesi çok sayıda mutlu rastlantının ortaya çıkardığı bir şair kişiliktir Cevat Çapan.

80’li yıllar, Cevat Çapan’ın aynı zamanda yeniden kendi şiirine dönüş yıllarıdır. İlk şiiri 1952 yılında, henüz 19 yaşındayken yayımlanmış olmasına karşın, ilk şiir kitabı Dön Güvercin Dön, aradan 33 yıl geçtikten sonra 1985’te yayımlanır ve o yılın Behçet Necatigil Şiir Ödülünü kazanır.

Yılların birikimi içinde yaşama sevinciyle hüznü ustalıkla harmanlayan, yalınlıkla derinliği buluşturan şiirleri peş peşe kitaplaşır: Doğal Tarih, Sevda Yaratan, Ne Güzel Yolculuktu Aklımdan Çıkmaz. Şiirlerinden seçmeler İngiltere ve Fransa’da da kitap olarak yayımlanır.

Cevat Çapan şiirine genel bir bakışla baktığımızda hep anlatılan bir hikaye vardır. Bu hikaye, kimi zaman kişisel, kimi zaman toplumsal bir hikayedir. Ancak içlerine kişisel tarihlerin ve düşlerin karıştığı hikayelerdir bunlar. Annesini, babasını, dayısını anlatırken Anna Ahmatova’yı, Osip Mandelştam’ı, Cesar Vallejo’yu, Walter Benjamin’i de anlatır.

Aslında bir düşler sağanağı da diyebiliriz onun şiiri için. Yalın görünümlü olmalarına karşın kişisel, toplumsal ya da tarihsel pek çok öykünün iç içe geçtiği, birbiriyle ilintilendiği, buluşup uzaklaştıkları bir olaylar ve düşler sağanağıdır. Bu nedenle gizlerine çok da kolay varılabilecek bir şiir değildir belki. Ama şairin dünyasını tanıyıp, ailesi, geçmişi ve bunca içli dışlılıktan sonra bütün dünya edebiyatı ve özellikle de şiiri için de onun ailesi diyebiliriz; evet, dünya şiirinin serüvenlerine açık, şiirin bu geniş ailesine yakın olanlar için tadına kolay varılacak ve sonra da tiryakisi olunacak bir şiirdir Cevat Çapan’ın şiiri.

Bir yaştan sonra, sınırsız bir çağrışımlar

zinciridir hayat;

başka kokular, başka görüntülerle

saldırır üstüne tekleyen belleğinle

ve birden başka adlarla uyanırsın

bir dağ yamacında daldığın düşten.

Bir İsveç filminde miydi

o küçücük madenci çocuğu

Auguste Renoir’ın adını hecelemeye çalışan?

Her şey ne kadar külrengi ve dağınık

gökle denizin maviliği ötesinde.

Bir kadın “Gecenin Matemi”ni söylüyor öğle üzeri

ve herkesten bir şeyler kalan bu sokaklarda,

kırılan camdan kalplerin parçalarını toplarken,

belalısı gizlice zehirliyor içindeki aylak köpeği.

Ve uzakta, düşlediğim Girit’te, belki de,

denize eğilen çamları yıkıyor yıldızlar.

Sonunda sana sığınıyorum, ey şiir,

rüzgarları, fırtınaları yararlı kılan.

Yaşarken, güzel adlar koydum çocuklarıma:

Nigar, Leyla, Alişan.

Burada çok kabaca söz ettiğim olaylar ve olgular, onun bin bir zenginlik içeren hayatının küçük bir bölümüdür yalnızca. Onu tam olarak tanıyabilmek için, gittiği meyhaneleri, yüzdüğü denizleri, gezdiği yerleri, okuduğu kitapları, gördüğü filmleri, oyunları, tanıdığı nice renkli insan portrelerini, çocuklarıyla, öğrencileriyle olan serüvenlerini uzun uzun anlatmak ve dinlemek gerekir. Çünkü bütün bunların ve nicelerinin bileşeninin doğurduğu bir şeydir Cevat Çapan şiiri.

Bunca yüksek uçuşa karşın, Cevat Çapan, ayakları yerden kesilen şairlerden değildir. Güçlü gerçekçiliği ve duyarlık eğitimiyle maddi dünya ile yaratı dünyasını birbirinden ayırmadan bir arada koruyabilmeyi başarmıştır. Gerçeklik duygusuyla güzellik duygusu yan yana, bir aradadır.

Lirik şiir yazmasına karşın, şiirde lirik söyleyişle mizahi, ironik tonu da ustalıkla birleştirebilmektedir.

Cevat Çapan’ın düşler sağanağından, bölük pörçük yaşam parçalarından bir şiir dünyası kurduğunu söyledim. Bu yamalı bohça gibi görünen şiir dünyasına biraz geri çekilip de yukardan baktığınızda ise karşınızda kusursuz bütünlükte bir yapıtın durduğunu göreceksiniz.

Elbette bütün sanatlar gibi şiir de aslında şairinin bireysel bir serüvenidir. Ama şair bu serüvenine ortak edebildiği okurlarıyla yaşar, çoğalır.

Cevat Çapan’ın, Türkçe okuyabilen bizlere sunduğu şiir yolculuğu çok güzeldi.

Ve kim bilir kaç kuşaklar boyunca aklımızdan çıkmayacak.

Temmuz 2005

For a little while now, I’ve been chatting to Leif Kendall, Brighton copywriter and organiser of the rather wonderful Brighton writers’ meetup WriteClub, about doing a London version. Well, it’s happening!

We’ll be at The Yorkshire Grey at 7.30 on Tuesday 1 December at 19:30. Here’s a map; address as follows:

46 Langham Street
London
W1W 7AX

You’ll know Leif by his copy of Don Quixote. To complement the prose – and salute Ezra Pound, who used to live next door – I’ll be sat there with a copy of his epic poetic tome, The Cantos.

Here’s Leif’s post about the evening. It’s going to be a very open, friendly night; so, if you’re any sort of writer, and fancy chatting about fiction, non-fiction, copywriting, screenwriting, in an on-line, off-line or broadcast context (or indeed whatever else takes your fancy) look forward to seeing you there!

“Gobernar es el arte de crear problemas con cuya solución mantiene a la población en vilo.”

Ezra L. Pound (1885-1972), crítico y poeta estadounidense.

Free downloadable audio tour shines a literary light on the nation’s capital

CHICAGO—The Poetry Foundation is pleased to announce the launch of the Washington, DC, Poetry Tour. The interactive tour, freely available at www.poetryfoundation.org/poetrytour, reveals our nation’s capital through the eyes of its great poets, including Walt Whitman, Paul Laurence Dunbar, and Elizabeth Bishop, among many others. From the hallowed halls of the federal buildings to neighborhood side streets, the tour features poems written in and about DC, as well as original photographs by poet Thomas Sayers Ellis.

Narrator and inaugural poet Elizabeth Alexander leads the tour from the stacks of the Library of Congress to Civil War battlefields to the Capitol steps, from the National Zoo to the U Street Corridor to the Busboys & Poets Café. Archival recordings from canonical poets including Langston Hughes, Robert Hayden, Sterling Brown, Randall Jarrell, and Ezra Pound chronicle DC’s rich literary history, while contemporary poets such as Linda Pastan, Quique Avilés, Yusef Komunyakaa, Naomi Ayala, A.B. Spellman, and Jane Shore share their experiences, through both poetry and commentary, of national monuments and monumental poets alike.

The DC Poetry Tour presents the development of the capital’s poetry scene over the last century and a half, from its interplay with musicians Dizzy Gillespie, Duke Ellington, and Ben Webster, to the creation of the office of poet laureate, to the legendary literary salons hosted by Georgia Douglas Johnson, to the multifaceted work of numerous poet-activist groups. Local poets and scholars—including E. Ethelbert Miller, director of the Afro-American Studies Resource Center at Howard University; David Gewanter of Georgetown University; and Kim Roberts, editor of Beltway magazine—provide the framework for understanding the moments and movements that have shaped DC’s literary culture.

Listeners to the tour, which includes 34 stops throughout the National Mall and Northwest DC, learn that Washington is not only our government’s headquarters but an important American literary capital as well. Historical images and artifacts provide a glimpse into DC’s storied past, while photographs by poet Thomas Sayers Ellis, who was born and raised in Washington, give viewers an inside look at DC’s neighborhoods and people. Poem text is presented along with original audio recordings and archival images, as listeners step into the national arenas that continue to inspire poets today.

“Tracing the history of American poetry against the culture and geography of our national capital helps readers develop a better sense of our shared literary heritage,” notes Anne Halsey, media director of the Poetry Foundation. “Poetry lovers visiting Washington can download free audio tours and maps to take guided poetry walking tours of the National Mall or Northwest DC—but you don’t have to be in DC to explore the city’s literary history. The full multimedia tour can also be experienced virtually at poetryfoundation.org/poetrytour.”

Beginning at the Library of Congress—the home of the first Poetry Consultant, Archibald MacLeish—the tour discusses the contributions of such heralded poets as Robert Lowell, Robert Frost, and William Carlos Williams. MacLeish declares, “A poem should not mean / But be.” Later, Williams fashions a modernist American poetry: “Never reverse a phrase that is your language as you speak it . . . Then you’ve started to create a culture in your place as you are.”

Contemporary poets from throughout the Beltway also present poems. Poets such as Brian Gilmore, who relates his personal interest in Paul Laurence Dunbar, and Myra Sklarew, who discusses May Miller, recognize the influence of their predecessors, reflecting upon them as President John F. Kennedy did when he spoke of Robert Frost: “Our national strength matters; but the spirit which informs and controls our strength matters just as much. This was the special significance of Robert Frost.”

The Washington, DC, Poetry Tour, an original production of the Poetry Foundation created in collaboration with Tierra Innovation, was written and produced by Curtis Fox. Special collaborators on the project include Grace Cavalieri, Katie Davis, Patricia Gray, E. Ethelbert Miller, and Beltway magazine editor Kim Roberts.

For more information, go to http://www.poetryfoundation.org/poetrytour

Canto IX’dan

Bir yıl taşkınlar yükselmişti,
Bir yıl karlarla savaştılar,
Bir yıl ağaçları ve duvarları yıkan bir dolu yağdı.
Burada bataklığın aşağı kısmında tuzağa düşürdüler O’nu
bir yılda,
Ve boğazına kadar suda duruyordu
av köpeklerini kendisinden uzak tutmak için,
Ve bata çıka dolandı bataklıkta
ve içeri girdi üç gün sonra,
Bataklıkta, burada Mantua’nın aşağısında,
tuzağı kuran
ve köpekleri O’nu bulsun diye salıveren
Faenzalı Astorre Manfredi’ydi,
Ve savaşmıştı Fano’da, bir sokak savaşında,
ve neredeyse bitiriyorlardı işini;
Ve İmparator aşağı indi ve şövalye ilân etti bizleri,
Ve ahşap bir şato koydular şenlik için,
Ve bir yıl yarışların olduğu saray avlusuna
Çıktı Basinio, ve parmaklıklar
Konulmuştu turnuvalar için,
Ve anti-Hellene’ciyi konuşarak alt etti,
Ve erkek bir mirasçı geldi seignor’a,
Ve Madam Ginevra öldü.
Ve O, Sigismundo, Venediklilerin Capitan’ıydı.
Ve küçük şatolarını satıp savuşturdu
ve büyük Rocca’yı kendi planına göre inşa etti,
Ve savaştı Monteluro’da on iblis gibi
ve zaferden başka bir şey kazanmadı.
Ve Pesaro’da aldattı bizi yaşlı Sforza;
(aynen böyle) Mart’ın 16’sı:
…

Ezra Pound (1885-1972, ABD)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy

Paracelsus In Excelsis

“Gayrı insan değilim artık, niçin insanlık taklidi
Yapayım ki ben ya da kuşanayım o kırılgan kisveyi?
İnsanlar tanıdım, ve insanlar, fakat hiçbirinin özü
Öyle özgür büyümemiş ki, ya da olmamış
Benim olduğum gibi, Element’in sadece kendisi.
Sis geçer aynadan ve ben görürüm!
Seyret! Biçimlerin dünyası süpürülür ötelere
Barışımız altında büyüyüp görünür oldu kargaşa,
Ve biçimsiz büyüyen bizler, yükseliriz
Bir zaman insan olan dokunulmaz sıvıların üstünden,
Dik kaideleri etrafında bazı taşkın ırmakların
Çılgınca aktığı heykeller gibiyiz sanki,
Sadece içimizde huzurun elementi!”

Ezra Pound (1885-1972, ABD)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy

Huylar

Dokuz zina, 12 gizli ilişki, 64 fuhuş ve
neredeyse tecavüz sayılabilecek bir şey,
Dinlenir gece vakti kırılgan dostumuz Florialis’in ruhunda,
Ve gene de öyle sessiz ve tavırlarında öyle içe kapanıktır ki
Hem kansız hem de cinsiyetsiz olduğu sanılır.
Tam tersine, cinsel birleşmeden başka bir şey hakkında
konuşmayan ve yazmayan Bastidides
İkiz çocukların babası oldu,
Fakat bu tamamlanmış başarının faturasını da ödedi;
Tam dört sefer boynuzlanmıştı.

Ezra Pound (1885-1972, ABD)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy

Canto LXXXI’den

…
Ed ascoltando il leggier mormorio (*1)
çadırımın içine geldi gözlerin taze inceliği, (*2)
ne ruhtan ne de hypostasis’ten, (*3)
fakat gözbağının gözlerden sakladığıdır sadece
ya da karnavalda
hiçbir çift göstermezdi öfkeyi
gördü fakat gözler ve gözler arasındaki tutum,
renk, diastasis, (*4)
umursamaz ya da habersiz bunun
benim çadırımın alanı olduğundan
ya da tamamen Eidos mekânı olduğundan (*5)
geçip giderek, içine işleyerek
fakat başka ışıklar ardında gölge savurarak
göğün berrak
gecenin denizi
dağ göletinin yeşili
parıldadı maskelenmemiş gözlerden yarı maskenin uzayında

En çok neyi sevmişsen daim olacaktır o,
Gerisi cüruf
En çok neyi sevmişsen çalınmayacak hiç senden
En çok neyi sevmişsen odur gerçek kalıtın
Ki dünyası, yoksa benim mi yoksa onların mı
Yoksa hiç kimsenin mi?
Önce görülmüş olan geldi, sonra dokunulabilir olan
cehennemin salonlarında olsa bile, Elysium, (*6)
En çok neyi sevmişsen odur gerçek kalıtın
En çok neyi sevmişsen çalınmayacak hiç senden

Karınca bir kentaur’dur ejderha dünyasında. (*7)
Yık kibrini, cesareti insan
Yaratmadı, ya da düzeni, ya da zarafeti,
Yık kibrini, yık diyorum.
Yeşil dünyadan öğren yerin neresi olabilir diye
Ölçekli buluşta ya da gerçek sanatçılıkta,
Yık kibrini,
Yık Paquin! (*8)
Yeşil miğfer üstün geldi senin zarafetine.

“Kendine hakim ol, sonra başkaları taşır seni” (*9)
Yık kibrini
Dolu altında hırpalanmış bir köpeksin sen,
Şişkin bir saksağan uçucu bir güneş altında,
Yarı siyah yarı beyaz
Ayıramazsın kanadı kuyruktan
Yık kibrini
Sahtelikte büyütülmüş nefretin
Ne de aşağılık,
Yık kibrini,
Yıkmaya tez canlı, merhamette pinti,
Yık kibrini,
Yık diyorum.

Fakat yapmamış olmak yerine yapmış olmak
Kibir değildir
Edeple kapıyı çalmak
Bir Blunt kapıyı açsın (*10)
Ve havadan canlı bir geleneği ya da güzelim yaşlı bir gözden
fethedilmemiş bir alazı toplasın diye
kibir değildir bu.
Buradaki hata tamamen yapılmamış olanda,
sendeleyen çekinmede tamamen…

Ezra Pound (1885-1972, ABD)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy

Çevirenin notları:

(*1) “Ed ascoltando il leggier mormorio” – “Ve kulak vererek o oldukça hafif mırıltıya”.
(*2) Mahkûm olarak tutulduğu çadırın içinde, Pound, maskeli bir kadın figürü görür. “Pisan Cantos”taki ana temaya konu olan kadındır bu. Bu maskeli kadın figürü Pound’un aşkın kalıcı olan tek şey olduğunu düşünmesine yol açtığı gibi, kendi doğasına ve yapıtına karşı da eleştirel davranmasına yol açar. Bu canto’ya, estetik temellendirmeye dayanan etik bir özeleştiri gözüyle de bakabiliriz.
(*3) hypostasis – Yunanca’da “kelime”. Teoloji’de “İsa” ya da “Tanrısal kişilik” anlamında da kullanılmaktadır.
(*4) diastasis – Yunanca’da “aralık”, “boşluk”.
(*5) Eidos – Yunanca’da “bilme”, “biliş”.
(*6) Elysium – Bir Yunan söylencesindeki kahramanların sonsuz huzur bulacakları kurtulmuşların adaları. Vergilius’un Aeneas’ında, Elysium Yeraltı Dünyası’ndadır.
(*7) kentaur – Yunan mitolojisinde yarı insan yarı at olan yaratık.
(*8) Paquin – Parisli bir modacı.
(*9) “Kendine hakim ol, sonra başkaları taşır seni” – Geoffrey Chaucer’in “Ballade of Good Counsel”inden alıntı: “Reule wel thyself that other folk canst rede”. Profesör Speare’in “Pocket Book of Verse” adlı 1940 yılındaki antolojisinde şu şekilde uyarlanmıştır: “Subdue thyself, and others thee shall hear”.
(*10) Blunt: 1840-1922 yılları arasında yaşamış İngiliz şair ve politik yazar Wilfred Scawen Blunt. Pound, bağımsız olmasından ötürü Blunt’a hayranlık duyuyordu.

Dear Friends,
We know we’re very near the edge of copyright infringement here, but hope Jim Meddick will allow us to make a point that’s so hard to get over without getting someone like him involved. For Jim Meddick’s satire is truly rare, and his angles on our contemporary prejudices and ugly little blind spots so invaluable. We have so few allies who have the wit and courage to explore the inexplorable today, which after all used to be the province of our poets too until they took the vow to make it new!

As a frontline artist, we feel sure Jim Meddick will forgive us in the hour of our need!

………………………………..copyright  Jim Meddick/dist. by NEA, Inc.

So this is who we are at Scarriet and what we stand for:

Frequently in human discourse, the tenets of faith provide a sacred style and language which survives long after the contents have ceased to make sense or to convey any comprehensible message — if indeed there ever was one. At that point all societies, even developed ones, create the myth of a golden age when the truth was recorded, and the style and language of those “scriptures” are situated beyond enquiry what is more reproach.

When Thomas Brady opens the door, this is what he hears. The Poetry Establishment, which looks and sounds just like Jim Meddick’s little Ezra Pound at the door, also speaks of “the way of truth… and self-esteem… and personal fulfillment… and Uh… um…”

But the punch line today is a little different, because we now believe in anything “new.” When Thomas Brady asks, as he does in his previous article on William Carlos Williams, for example, “You’re making all this stuff up, aren’t you?” the poetry establishment gets very angry and dismissive. “How dare you!” they shout. “Why,  this is modern scripture! This is what Ezra Pound laid down for us to make us modern! This is what we are and why we’re truly New!“

Then they beat him with -32 Dislikes, and when even that doesn’t discourage him, just pull the plug.

What’s so tragic is that human beings can always talk about things, exchange ideas and brainstorm, but even at a noble not-for-profit arts organization like The Poetry Foundation, if the material has become the stuff of faith, forget it. Then the dissenting voice is drowned out by the furious congregation and censored by the priests, and only when the dust has settled can something fresh, old or new yet equally crying in the wilderness, be heard.

Canto XLV

Usura ile (*1)

Her bir kalıbı pürüzsüz kesilmiş ve yerine oturan
iyi taştan yapılı, yüzleri zevkle kaplanabilecek bir evi yok
kimsenin usura ile
usura ile
kimsenin kilisenin duvarında resmedilmiş bir cenneti yok
harpes et luthes (*2)
ya da bakirenin haberi aldığı yerde
ve ışık halkası yansır kesikten,
usura ile
görmez kimse Gonzaga’yı, mirasçılarını ve cariyelerini (*3)
dayansın ya da birlikte yaşansın diye yapılmamıştır hiçbir resim
fakat satılmak için ve çarçabuk satılmak için yapılmıştır
usura ile, günah doğaya karşı,
ekmeğin her zamandakinden daha bayat paçavra,
ekmeğin kağıt kadar kuru,
buğdaydan dağ yoktur, sağlam un yoktur
usura ile yoğunlaşır hat
sınır çekme yoktur usura ile
ve kimse meskenine bir mekân bulamaz
Taş kırıcı ayrı bırakılmış taşından
dokumacı ayrı bırakılmış tezgâhından
USURA İLE
yün gelmez çarşıya
koyun kazanç getirmez usura ile
Usura bir ölettir, usura
körletir kızın elindeki iğneyi
ve durdurur iğcinin maharetini. Pietro Lombardo (*4)
gelmedi usura ile
Usura ile gelmedi Duccio (*5)
ne Pier della Francesca, ne de Zuan Bellin′ geldi usura ile (*6) (*7)
ne de “La Callunia” resmedildi. (*8)
Gelmedi usura ile Angelico, gelmedi Ambrogio Praedis, (*9) (*10)
Kesme taştan hiçbir kiliseye iz bırakmadı: Adamo me fecit. (*11)
Usura sayesinde değil St. Trophime (*12)
Usura sayesinde değil St. Hilaire, (*13)
Usura saldırır keski kalemine
Saldırır zanaata ve zanaatçıya
Kemirir dokuma tezgâhındaki ipi
Kimse altın örmeyi öğrenemez onun örneğiyle;
Gök mavisi kanser olur usura sayesinde, kan kırmızısı işe yaramaz
Zümrüt bir Memling bulamaz (*14)
Usura katleder çocuğu ana karnında
Önler delikanlının aşkını
Felç getirmektedir yatağa, uzanır
Genç gelinle damat arasına
CONTRA NATURAM (*15)
Orospular getirmişlerdi Eleusis’e
Cesetler konuldu resmi şölene
usura’nın emri ile.

Ezra Pound (1885-1972, ABD)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy

Çevirenin notları:

(*1) Usura – Tefecilik anlamına gelen İngilizce’deki “usury” kelimesiyle birebir örtüşmeyen Latince “usura” kelimesi, kapitalizmin atar damarı sayılan “faiz hesaplaması” anlamına gelir. En iyi tanımı şu formülle yapılabilir: zaman x para = usura.
(*2) harpes et luthes – harpler ve lavtalar. Fransız şair François Villon’un şiirinden: “Au moustier voy dont suis paroissienne / Paradis paint, où sont harpes et luz / …” : “Kaldığım manastırda seyrettim / resmedilmiş cennetteki harpleri ve lavtaları / …”
(*3) Gonzaga – Tam adı Ercole Gonzaga olan, 1505-1563 yılları arasında yaşamış Mantua dükü, kardinali ve resim kolleksiyoncusu.
(*4) Pietro Lombargo – 1435-1515 yılları arasında yaşamış İtalyan heykeltıraş ve mimar.
(*5) Duccio – Yaklaşık olarak 1260-1319 yılları arasında yaşamış bir ressam.
(*6) Pier della Francesca – Yaklaşık olarak 11415-1492 yılları arasında yaşamış olan bir ressam.
(*7) Zuan Bellin′ – 1426-1516 yılları arasında yaşamış olan ressam Giovanni Bellini.
(*8) “La Calunnia” – “Dedikodu”. Botticelli’nin bir tablosu.
(*9) Angelico – 1387-1455 yılları arasında yaşamış ressam Fra Angelico.
(*10) Ambrogio Praedis – Yaklaşık 1455-1506 yılları arasında yaşamış portre ressamı Ambrogio Praedis, Leonardo’nun yardımcılarından biriydi.
(*11) Adamo me fecit. – Adem tarafından yapıldım ben.
(*12) St. Trophime –Arles’te bulunan bir kilise. Yapımı 11. yüzyıl ile 15.yüzyıl arasında sürmüştür.
(*13) St. Hilaire – Poitiers’de bulunan bir kilise. 11.yüzyılda yapılmıştır.
(*14) Memling – Flaman ressam Hans Memling (yaklaşık olarak 1435-1494).
(*15) CONTRA NATURAM – DOĞAYA KARŞI
(*16) Eleusis – Attika’da bir kent.

Do American poetasters love their William Carlos Williams, or what?  They dream William Carlos Williams. Their tails wag when they hear the name, “William Carlos Williams.”   At the end of their lives, with their last breath, they cry out, “William Carlos Williams!”

William Carlos Williams is both naked and covered in –isms.  He’s everything!

Here’s a typical gushing paean from Curtis Faville on Silliman’s blog– the whole sentiment expressed has become a ritual repeated ad nauseam:

“Williams began as a very traditional poet, writing rhymed poems about Spring and love and delicate ironies. But by the mid-’Twenties he had pushed into formally challenging constructions influenced by Cubism, Surrealism and the speech of the common people. Hardly anyone had thought to make poems out of the simple vocabulary and inflections of conversational speech, he was really the first to do it well.

In addition, he managed to throw out all the fluff and lace of traditional cliches and make little naked constructions from the raw timber of American life. They look like scaffoldings, their structure plain and unadorned like a newly framed house. “The pure products of America go crazy”–who else would have thought to write a line as accessible (and telling at the same time) as Williams? Their deceptive simplicity masks a complex kinetic energy which the line-breaks and stanzaic pauses and settings underscore.”

–Curtis Faville,  July 2008, Silliman’s blog

Among the chattering classes, sprachgefuhl will take on a mind of its own, but Williams-worship is unconsciously ingrained to the point  now where a healthy curiosity on these matters has been bottled up completely.

Faville and his somnambulant ilk are apparently too sleepy to see the contradictions here.   We count 13 in Faville’s brief post alone:

1. ‘Williams began as a very traditional poet.’  He did, and he was being published in ‘Poetry’ as a very traditional poet with his friend Pound.  All but the very gullible will quickly assume Williams was an item not because of his groundbreaking poetry, but because of his membership in a clique.  Why would his hack rhymes be published, otherwise?
2. ‘By the mid-‘Twenties he pushed into formally challenging constructions.’   Ahem.  The Dial Prize in 1926 was Williams’ first real public recognition; the editor of ‘The Dial’ in 1926 was Marianne Moore.  The content of the ‘The Dial’ was mostly European avant-garde: Picasso, Cezanne & T.S. Eliot (who won the ‘Dial Prize’ in 1922).  Williams was not ‘pushing.’  He was being pulled.  He was 43 years old and had known Pound for years—he was finally ‘getting with the program’ and doing what the clique required.  Moore won the Dial Prize in 1924—she had known then-Dial editor Scofield Thayer (T.S. Eliot’s old schoolmate at Milton Academy), as well as Pound and William Carlos Williams for years at that time.
3. ‘Influenced by Cubism, Surrealism and the speech of the common people.   How nifty.  ‘Cubism’ (!) and ‘Surrealism’ (!) ‘the speech of the common people.’  Yea, they go hand in hand.  Maybe in some pedant’s dream…
4. ‘Hardly anyone had thought to make poems out of the simple vocabulary…’  This is utterly false.  Compare any century of poetry with Williams–his vocabulary is not simpler.
5. ‘Hardly anyone had thought to make poems out of the inflections of conversational speech.’  Again, false.  Robert Browning is far more conversational than Williams.  Williams’ poetry is actually less ‘conversational’ than examples from the 17th century.
6. ‘He was really the first to do it well.’  Another whopper.
7. ‘He managed to throw out all the fluff and lace of traditional clichés…’  Oh-kay…   William Carlos Williams personally threw out ALL the so-called ‘fluff and lace’ which centuries of poetry is burdened with.  Every so-called ‘traditional cliché’ evaporated before Williams’ magic touch.
8. ‘Little naked constructions.’  What are these?  Elf robots which dance in poetaster’s dreams?
9. ‘raw timber of American life.’  William Carlos Williams as Paul Bunyan…
10. ‘They look like scaffoldings’   We are not sure what ‘they’ are.  Ideas? Poems?  Fragments of poems?   By now, of course, it doesn’t matter…
11. ‘their structure plain and unadorned…’   Ah, yes.  They’re ‘raw.’  They’re honest.
12. ‘Who else would have thought to write a line as accessible (and telling at the same time) as… “The pure products of America go crazy.”  This is accessible?  And telling?
13. ‘Their deceptive simplicity masks a complex kinetic energy…’  OK, we’ve heard enough.

Egad!   We can quote from this hyperbole no longer. 

What’s that?  WC Williams’ ghost is a Martian! and he’s beaming radio transmissions of kinetic energy to selected earthlings like Curtis Faville? 

Why didn’t  someone tell me?  

This explains everything!

.

Oh Dios, oh Venus, oh Mercurio, protector de los ladrones,

dadme a tiempo, os lo ruego, una pequeña tabaquería

con brillantes cajitas

apiladas con primor en la estantería

y el fragante tabaco suelto

y el desmenuzado

y el brillante Virginia

suelto bajo las brillantes cajas de cristal

y un par de balanzas no muy grasientas,

y las putas dejándose caer de paso para una o dos palabras,

un chiste y para arreglarse un poco el pelo.

.

Oh Dios, oh Venus, oh Mercurio, protector de los ladrones,

concededme una pequeña tabaquería

o instaladme en cualquier profesión

menos en este maldito trabajo de escribir

en que uno necesita el cerebro todo el tiempo.

.

.

The lake isle

.

O God, O Venus, O Mercury, patron of thieves,

Give me in due time, I beseech you, a little tobacco-shop,

With the little bright boxes

piled up neatly upon the shelves

And the loose fragment cavendish

and the shag,

And the bright Virginia

loose under the bright glass cases,

And a pair of scales

not too greasy,

And the votailles dropping in for a word or two in passing,

For a flip word, and to tidy their hair a bit.

.

O God, O Venus, O Mercury, patron of thieves,

Lend me a little tobacco-shop,

or install me in any profession

Save this damn’d profession of writing,

where one needs one’s brains all the time.

.

Due to lack of time there will be no real post today.  Instead I present my shopping list:

• 4 potatoes of 300g each
• 4 entrecôte steaks
• black pepper corns
• shallots
• beef stock
• double cream
• butter
• cognac
• watercress

See, there is a difference between just making a list or a brief statement and Mr Pound’s poetry.

Anyone care to speculate on what I’m making for dinner?

Among our current projects, we are soliciting shortish imagist based poetry for These Apparitions: Haunted Reflections of Ezra Pound.  Writers currently accepted into the project include:
Marge Simon

Barry Napier

Louise Bohmer

Joe Nazare

Nude Descending Staircase, Marcel Duchamp

In 1909, with the first Cubist show in the works, the Futurist Manifesto in the papers, Three Lives self-published and The Waste Land being penned, what Pablo Picasso, Juan Gris, F.T. Marinetti, Gertrude Stein and T.S. Eliot were doing was ‘Making the New’.  Ezra Pound moved to Europe to become the chief cheerleader for this, the Modern Movement.  Hard to pinpoint exactly, Modern stared primitively from canvases, ran multi-footed from printing presses, danced heavily to strange bassoon notes.  Max Jacob and Guilliame Apollonaire wrote Cubist poetry inspired by the art and Wyndam Lewis used Vorticist writing as a muse for his painting.  Tristan Tzara headed to Switzerland to take nothing to a whole other level, and James Joyce dictated endless sentences to the most patient of ears, streaming thoughts Freud himself couldn’t codify.

Speaking of Freud, I guess you want me to get to the sex part, huh?  I mean, it does come first in my tagline, doesn’t it?  One hundred years ago, Freud was developing his manly Pleasure Principles, noting “…the vulva is a void while the phallus is a presence….”

Well, here I am, one hundred years later, finding myself in bitter agreement.  In man, Freud saw two things- the drive for life and the drive toward death.  The life drive – survival, propagation, hunger, thirst, sex- he called the libido.  Notice my blog isn’t called Modern Soup or Ego?

In 2009, with my marriage ended, my business bankrupt, my father’s cancer finally cashed in and my fortieth birthday looming, what I am doing is ‘making the new’ out of my new disillusionment.  Much like my compatriots of the previous fin de siecle, I seek meaning in this meaningless world.  But what if there isn’t any?  That was really the question a century ago.

I like art that touches my emptiness.   I like poetry that surprises me mid-sentence.  I like literature that speaks to me when it knows I’m hard to reach.  But I like sex more than any of those things.  I think that was really the point a century ago, too.

 Recuerdo

We were very tired, we were very merry-

We had gone back and forth all night on the ferry.

It was bare and bright, and smelled like a stable,

But we looked into a fire, we leaned across the table,

We lay on a hill-top underneath the moon;

And the whistles kept blowing, and the dawn came soon.

We were very tired, we were very merry-

We had gone back and forth all night on the ferry;

And you ate an apple, and I ate a pear,

From a dozen of each we had bought somewhere;

And the sky went wan, and the wind came cold,

And the sun rose dripping, a bucketful of gold.

We were very tired, we were very merry,

We had gone back and forth all night on the ferry,

We hailed “Good morrow, mother!” to a shawl-covered head,

And bought a morning paper, which neither of us read;

And she wept, “God bless you!” for the apples and the pears, 

And we gave her all our money but our subway fares.

                                         -Edna St. Vincent Millay

SUGGESTED READING:  Makers of the New: The Revolution in Literature, 1912-1939, Julian Symons (1987)

İğne

Gel, yoksa kaçıp gidecek yıldızların gelgiti.
Çöküş saatinden sakın Doğu’ya doğru,
Şimdi! çünkü titreşir ruhumda iğne!

Burada edindik üstünlüğümüzü, o iyi zamanı.
Burada edindik günümüzü, senin ve benim günümü.
Gel şimdi, bizi yukarı kaldıran
Bu güç, kutba doğru dönmeden.

Alay etme yıldızların tufanıyla, bu şey olabilir.
Ey Aşk, gel şimdi, bu ülke yavaşça şerleşir.
Dalgaların taşıdığı, yakında taşınıp çekilir.

Bizimdir hazine, onunla yapacağız sabit karayı.
Kımıldarız ve karşılarız gelgiti, bir sonraki iltimasıyla,
Dayan
Bazı tarafsız güçler altında
Bu gidiş bertaraf olana dek.

Ezra Pound (1885-1972, ABD)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy

Selâmlama

Ey adamakıllı kendini beğenmiş
ve adamakıllı tedirgin nesil,
Balıkçıların güneşte piknik yaptıklarını gördüm,
Onları derbeder aileleriyle gördüm ,
Ağız dolusu dişlerle gülerken gördüm onları
ve duydum onların kaba kahkahalarını.

Ve sizlerden daha mutluyum ben,
Ve daha mutlu onlar benden,
Ve balıklar yüzer gölde
ve kıyafetleri bile yok üzerlerinde .

Ezra Pound (1885-1972, ABD)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy

Banyo Küveti

Sıcak su boşaltılırken ya da ılıklaşırken
Kenarları porselen bir banyo küveti nasılsa,
İşte öyledir şövalye ihtirasımızın yavaşça serinlemesi,
Ey benim çok övülmüş fakat-büsbütün-hoşnut-olmayan kadınım.

Ezra Pound (1885-1972, ABD)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy