http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/verkiezingen09/2.5323/091021_scholen_faciliteiten

Alle Franstalige partijen reageren verontwaardigd op het decreet die Vlaamse inspectie toelaat in scholen in faciliteitengemeenten. Het Vlaams Parlement heeft vandaag onverwacht het decreet goedgekeurd waardoor Vlaamse inspecteurs bevoegd worden voor de controle op Franstalige basisscholen

Vlaanderen heeft een ongehoorde en schandalige beslissing genomen. Voortaan is Vlaanderen bevoegd voor de Franstalige scholen op Vlaams grondgebied en betaald door Vlaams geld… Het soort sfeer dat over de Vlamingen wordt gecreëerd in Wallonië kan men goed terugvinden op deze webstek:

http://www.rtlinfo.be/info/belgique/politique/280361/la-flandre-prend-le-controle-des-ecoles-francophones-de-la-peripherie

“Catastrophe” : la Flandre prend le contrôle des écoles francophones de la périphérie

Afgaande op de titel alleen al zijn daar milities van Vlamingen binnengestormd en is de Vlaamse Rand nu ingenomen door radicale nationalistische milities. Het artikel ademt verder een sfeer van hysterie uit waarbij men net niet begonnen is aan een burgeroorlog. Enkel en alleen omdat Vlaanderen doet wat elke staat doet in Europa: op zijn grondgebied de scholen inspecteren. Maar de reacties op dit artikel zijn al helemaal compleet van de pot gerukt, al geef ik grif toe dat er ook bijzijn die nog verstandig zijn:

Van: Anonyme 414703

Commentaar: fidèles à eux mêmes, NAZIS DURANT LES GUERRES ET CATHOLIQUES ENTRE ELLES, qu’on nous rende la représentation exacte au parlement Bruxellois,et je regrette amèrement de savoir parler leur charabia, cela m’a donné un accent terriblement vulgaire …. génétiquement, le flamand n’a pas quitté la porcherie depuis bien longtemps, faut se les farcir les nouveaux riches en Rolex et tout l’attirail du “j’ai du fric et le montre” brailler dans les charters ….. le raffinement en Europe a tjs été latin

Van: Anonyme 779352

Commentaar: L’olivier lol ….. une bande de faible moutons contre le loup flamand punt aan de lijn !!!

Van: Anonyme 387906

Commentaar: J’ai peur pour la vie de ses enfants qu’ils ne doivent poursuivre leur étude à Breendonk.

(De troef van ongelijke kansen)

Stuur je als Nederlandstalige Ronsese ouder je kinderen naar een Oudenaardse school, omdat je vreest dat de lat hier te laag zal liggen? Of geloof je dat de taalachterstand van 34 procent van de schoolbevolking je nageslacht andere waarden zal bijbrengen? Kies je ervoor dat het Ronsese onderwijs zich over tien jaar alleen nog zal bezighouden met GOK-leerlingen of help je het evenwicht te herstellen?

 Zet vier mensen samen en het gaat binnen het halfuur ofwel over voetbal ofwel over het onderwijs. Met Kathleen Helsen, Mieke Van Hecke en Raymonda Verdyck aan tafel was de kans dat het vrijdagavond in Ronse over voetbal zou gaan echter betrekkelijk klein. De eerste is ondervoorzitter van de commissie Onderwijs in het Vlaams Parlement en de twee andere dames zijn respectievelijk grote baas van de Katholieke Onderwijskoepel en van het Gemeenschapsonderwijs. De lokale CD&V-afdeling had hen uitgenodigd om hen in het debat ‘Wijs in het onderwijs’ met de neus op de onderwijsfeiten in deze faciliteitstad te drukken. Hallo Brussel, ons dal verzuipt.

 Vier decennia taalfaciliteiten hebben van deze Vlaamse stad een dumpingplaats voor Waalse gelukszoekers gemaakt. In hun zog zijn de Brusselse allochtonen gevolgd die, op de vlucht voor de dure immomarkt, hier een goedkoop alternatief vinden. Nederlands leren is voor hen op zijn zachtst gezegd geen prioriteit, aangezien ze in het stadhuis toch in het Frans van repliek worden gediend. De Ronsese neringdoeners zijn bovendien maar wat blij dat ze hun nieuwe klanten in de taal van Sandra Kim kunnen bedienen. Hun oude zijn sinds de jaren ’60, samen met de textielindustrie, verdwenen. Na verloop van tijd zijn zich bovendien allochtone bakkers, allochtone beenhouwers en allochtone kassa’s voor fruit en groenten in de overvloedig leegstaande panden komen vestigen. Waar bilinguisme altijd een van de beste verkoopsargumenten van de Ronsese middenstand is geweest, is in het parallelle circuit een ‘klein grofke gesneden’ in het Nederlands bestellen een hopeloze zaak.

 De politiek-maatschappelijke gevolgen zijn de voorbije decennia bij elke verkiezing zwarter geworden en ook voor het onderwijs neigt de balans intussen stilaan naar een drama. Negentien procent van de kinderen wordt in een kansarm gezin geboren. De moeders van 34 procent van de kinderen die hier geboren worden hebben geen diploma secundair onderwijs, 34 procent spreekt thuis geen Nederlands en evenveel procent krijgt de stempel van GOK-leerling op het voorhoofd gedrukt, een neutrale term voor schoolkansarm. De schoolse achterstand die daaruit volgt is pijnlijk indrukwekkend.
Ook al doet het gros van de onderwijzers het onmogelijke om de kloof tussen ‘veel kansen’ en ‘veel minder kansen’ zo klein mogelijk te houden, ook al neemt het stadsbestuur samen met het Lokaal Overleg Platform tegen een niet bij te houden vaartje nieuwe begeleidingsinitiatieven, uit de cijfers en vanuit de buik blijkt geen beterschap. De Vlaamse overheid zorgt ondertussen voor een paar uurtjes taalbijspijkering hier, een uurtje extra zorg daar, maar slaagt er bijvoorbeeld niet in om de fundamentele discriminatie tussen de leerkrachten die in de tweetalige hoofdstad les moeten geven (met taalpremie) en hun Ronsese collega’s (zonder taalpremie) weg te werken.
Van de anderstalige ouders vermoeden we ondertussen veel goede wil, al blijkt dat niet meteen uit de dagdagelijkse praktijk. Aan de schoolpoort en tijdens oudercontacten merkt je niet bepaald een intense vastberadenheid om zich, ondanks het taalprobleem, te willen informeren over de vooruitgang van hun koters in de Nederlandse taal, over hun sociaal functioneren in de groep…

 Ondertussen hebben de ouders van kinderen die met alle mogelijke kansen aan hun schoolse loopbaan beginnen de bui al lang zien hangen. Twintig procent gaat naar een school over de taalgrens en nog eens twintig procent verdwijnt naar een school in Oudenaarde, een stad waar ‘diversiteit’ nog steeds een woord is dat geassocieerd wordt met een interessant soort exotisme. (Spannend en avontuurlijk als een verre reis. Na enkele weken in de brousse kom je weer terug en kan je eens goed douchen.)
De ongelijke mix tussen steeds meer kansarme leerlingen en steeds minder ‘normale’ klasgenoten zijn niet bepaald ideaal voor het onderwijsimago in deze stad. Lang voor de blijvers reden hadden om te vermoeden dat de lat misschien wel lager zou gelegd worden, had de vlucht uit het dal er al voor gezorgd dat in het schaarser wordend scholenbestand het aanbod werd herleid tot minder interessante studierichtingen. Een spiraal die niet bepaald tot verheffing leidt.

 De drie hoge dames hebben vrijdagavond aandachtig geluisterd en bij herhaling gezegd dat ze de situatie begrepen. Ze werken ook aan hervorming van dit en een omkadering van zus en zo. Ze hamerden er ook op dat uit hun veelvoudige contacten was gebleken dat de kwaliteiten, de capaciteiten en het idealisme van het schoolpersoneel, om de aflopende zaak hier werkbaar te houden, niet aangetast is. Stel je voor dat ze het tegendeel hadden beweerd.
Naast het grenzeloos vertrouwen in de Ronsese expertise, heb ik de neiging om mij vast te klampen aan de opwerping dat ‘taal’ niet het enige zaligmakende materiaal is om op te groeien tot een schoon mens. Misschien leidt de moeilijke situatie in de klassen, in combinatie met de flexibiliteit van het kleine grut, tot een dynamiek die hen een nieuw soort voorsprong bezorgt. Ongelijke kansen, maar dan in positieve zin. ‘Elke leerling is de leerkracht van de andere leerling’, sprak Raymonda Verdyck wijs. Bijgetreden door een onderzoeker van de VUB, die erop wees dat onze ervaring met multiculturaliteit een troef is die ooit moet renderen. Maar hoe sympathiek deze bedenkingen ook klinken, het valt zeer te betwijfelen of ze zwaar genoeg wegen om de vlucht uit Ronse te stoppen en het onderwijs hier weer een echt kleurrijke toekomst te geven.

In het extra verkiezingsnummer van Doorbraak, magazine van de Vlaamse Volksbeweging, staan er vraaggesprekken met alle partijvoorzitters. Uitspraken die we beter in het hoofd kunnen houden naar aanleiding van de verkiezingen en de “toekomst” van de “dialoog” over de staatshervorming kan je hier vandaag en morgen vinden;

Marianne Thyssen (CD&V)

“We blijven uitgaan van de resoluties van het Vlaams Parlement in 1999 en de congresresoluties van 2001 waar we hebben gekozen voor confederalisme, met het zwaartepunt bij de deelstaten.” (blz 2, extra nr)

“Iedereen mag weten dat ik niet voor de splitsing van België ben.” (blz 2, extra nr)

“De sociale zekerheid moet voor ons niet worden gesplitst om te voorkomen dat er nog solidariteit zou zijn. [...] Voor één sector willen we een uitzondering. Kinderbijslag hoort niet in de sociale zekerheid. Gezinsbeleid zit bij de gemeenschappen en moet daar blijven. Volledig.” (blz 2 en 3, extra nr)

“Samenvallende verkiezingen kunnen praktische voordelen hebben, maar wij zijn geen vragende partij.” (blz 3, extra nr)

“Turkije is een groot land en altijd een partner geweest op militair vlak. Kunnen we dan zomaar de deur toeslaan?” (blz 3, extra nr)

Bruno Valkeniers (Vlaams Belang)

“Zonder ultieme staatshervorming blijven we op de sukkel, omdat België niet kan en niet wil, en omdat Vlaanderen wel wil, maar niet mag…” (blz 4, extra nr)

“Niet omwillen van het separatisme op zich, maar omdat het de enige en de kortste weg is naar welvaart en welzijn voor Vlaanderen” (blz 4, extra nr)

“We moeten ze [de Vlaamse bevoegdheden, eigen toevoeging] niet ten volle gebruiken, dat zal niet volstaan, we moeten buiten onze bevoegdheden treden. Keihard. Of dat er van komt met de steun van conservatieven of progressieven, zal mij worst wezen. Met zo’n revolutionaire stap zijn wij progressief.” (blz 4, extra nr)

“Tot Vlaanderen rijp is voor de conclusie: ongrondwettelijk, maar legitiem de stap zetten naar eenzijdige onafhankelijkheid” (blz 5, extra nr)

“Het Vlaams Belang is inderdaad een sociale volkspartij die als enige de klassieke en achterhaalde tegenstellingen tussen werkgever en werknemer overstijgt. Wij werven intussen al sinds jaren ook kiezers in bijvoorbeeld culturele, academisiche en werkgeversmiddens en merken dat ook bij hen het anti-establishmentsgevoel toeneemt.” (blz 5, extra nr)

“Turkije is geen Europees land en kan/mag dan ook geen lid van de EU worden” (blz 5, extra nr)

Bart Somers (OpenVLD)

“De staatshervorming is een ernstig debat waard, ook wij willen resultaten, maar de aanpak van de economische crisis is prioritair, internationaal, Europees en ook in de Belgische federatie. Maar het zal eerst Europa moeten zijn dat daar het verschil kan maken.” (blz 6, extra nr)

“Met een Vlaamse meerderheid uit het systeem stappen, daar geloof ik niet in en dat is niet goed voor Vlaanderen.” (blz 6, extra nr)

“Stappen vooruit via compromissen, alleen dat kan lukken. De Vlaamse Beweging had het daar altijd moeilijk mee en had een nogal simplistische kijk op hoe je met macht omgaat.” (blz 6, extra nr)

“In Vlaanderen kun je niet functioneren, niet emanciperen als je de taal niet kent. Die emancipatiegedachte is de basis van ons liberaal inburgeringsbleid.” (blz 6, extra nr)

“Het faciliteitenbeleid zou best worden afgeschaft [...] Brussel mogen we niet los laten. We moeten ons veel meer profileren als Brussel-Vlaanderen, ook in onze externe communicatie. [...] Europa zal in de Rand ook referenda organiseren en dan ben je de Rand ook kwijt.” (blz 6 en 7, extra nr)

“Wij zijn voorstander van de toetreding van Turkije” (blz 7, extra nr)

“Tweemaal voorstander. [op de vraag over de mening over de unitaire kieskring en samenvallende verkiezingen, eigen toevoeging].” (blz 7, extra nr) 

Carolinne Gennez (SP.a)

“Ik ben Belg, Vlaming, Mechelaar van Limburgse origine en wereldburger. [...] België kan en moet volgens ons blijven bestaan.” (blz 8, extra nr)

“Wij zijn heel duidelijk tegen Vlaamse onafhankelijkheid, omwillen van de rol van Brussel. We zijn voor een Europa van de regio’s, maar dan moet je ook je natiestaten als volwaardige regio’s beschouwen. Voor mij is België evengoed een regio in een verenigd Europa als Vlaanderen.” (blz 8, extra nr)

“Ik ben absoluut voor een splitsing van BHV en wij hebben die ook mee gestemd. Even belangrijk is trouwens de splitsing van het gerechtelijke arrondissement, want daar is echt een sociale kwestie aan verbonden.” (blz 9, extra nr)

“De faciliteiten had men uitdovend moetetn maken. De huidige regeling was een slecht signaal. [...] Laten we niet flauw doen, dat gebied is eerder Franstalig gebied of tweetalig, en hoort de facto bij Brussel” (blz 9, extra nr)

“Tegen [op de vraag of ze voor een unitaire kieskring is, eigen toevoeging]. Laat ons elkaar geen mietje noemen. We hebben geen federale, maar enkel Vlaamse en Waalse partijen.” (blz 9, extra nr)

“De toetreding van Turkije? Eerst verdiepen én dan uitbreiden. En er ligt nog een pak voorwaarden te vervullen: mensenrechten, democratisering, corruptie. Als die allemaal één voor één ingevuld zijn… Dus dat zal niet voor direct zijn. De inspanning moet van Turkije komen.” (blz 9, extra nr)

“Het is ook belangrijk dat u ons ziet als Vlaamse socialisten. Wij hoeven niet altijd aan de PS te worden gekoppeld. Zij zitten in regering, wij niet…” (blz 9, extra nr)

“Nederland moet altijd in staat zijn om tussen de dertig en veertig medailles te halen op de Olympische Spelen.” Deze grote woorden riep Joop Alberda bij zijn afscheid als technisch directeur van NOC*NSF in 2004. Een hele hoge lat, maar Alberda is ervan overtuigd dat Nederland een van de beste sportlanden ter wereld is.

Een top-10 klassering in het landenklassement op de Spelen moet dus structureel haalbaar zijn. En om in dat magische rijtje te komen is veel nodig, weet ook de oud-volleybalcoach die in Atlanta 1996 met de mannen verrassend en spectaculair goud won.

Kansen laten liggen
“Het is niet makkelijk, maar ook op de laatste Spelen in Peking had het gekund. We hebben zeker vijftien kansen laten liggen”, vertelde hij aan Sportwereld. Hij doelt daarmee vooral op de zwemmers, (baan)wielrenners en het herenhockeyteam die het totaal van zestien behaalde medailles niet konden opkrikken. (onderaan: medaillewinnaars)

Een ‘zekere’ gouden medaille werd Nederland overigens al voor de Spelen door de neus geboord. Yuri van Gelder, de Lord of the Rings, kreeg geen wildcard voor Peking. In plaats daarvan kreeg een onbekende turner uit Jemen een invitatie van de organisatie. 

Veel winst te boeken
Volgens Alberda is het zaak rigoureus te investeren in sport. Wil Nederland indruk maken op het IOC dan moet het land enorm in de lift zitten. “We hebben alles mee. We zijn echt schatrijk en hebben een fantastische infrastructuur.”

De oud-volleybalcoach denkt dat we in elke tak van sport tot de top-8 kunnen gaan behoren als Nederland ze daarvoor de juiste faciliteiten aanbiedt en goed opleidt. Op het gebied van sportprestaties is volgens Alberda dus nog veel winst te boeken. “We bedrijven topsport met de handrem erop.”

Olympisch niveau
Op sportgebied wil Nederland bij de beste tien landen ter wereld gaan horen. Daarnaast streven we er naar minimaal zeventig procent van de Nederlanders te laten voldoen aan de normen voor gezond bewegen. Deze twee hoofddoelstellingen moeten leiden tot het gewenste Olympische niveau. In de troonrede van 2008 is de ambitie van Nederland al uitgesproken: het organiseren van de Olympische Spelen in 2028, honderd jaar na de eerste en (voorlopig) enige Spelen in ons land: Amsterdam 1928.

Andere Tijden Sport maakte een kort filmpje over deze Spelen.

‘Wij kunnen het ook’

Deze wens komt niet zomaar uit de lucht vallen. De laatste jaren wordt steeds meer gesproken over topsport, het wij-gevoel en de Oranjegekte bij grote, mondiale evenementen, het opleiden van jonge sporters met behulp van perfecte faciliteiten en dus de Spelen… ‘Hoe mooi zou dat zijn hier’, vroegen velen zich af. En ‘als Griekenland het kan organiseren, kunnen wij dat toch ook?’ Zover is het nog niet. Wil Nederland op Olympisch niveau komen, dan moet het topsportklimaat professioneler, zal de sport hand in hand moeten gaan met de wetenschap en bovendien zullen de infrastructuur en accommodaties verbeterd moeten worden, vandaar dat het Olympisch Plan 2028 opgesteld is.

Behaalde medailles op OS 2008 in Peking.

Topsport en het voortgezet onderwijs. Een combinatie die lange tijd niet ‘door een deur kon’. Tegenwoordig worden trainingstijden, trainingsbelasting, reistijd en wedstrijden (ook internationaal) goed ingepast in het dagelijks leerpatroon van de leerling. Geen nadelige gevolgen voor de schoolloopbaan én het talent kan zijn of haar grootste hobby beoefenen: topsport bedrijven. Wat is daar voor nodig?

“Heel veel”, zegt Peter Bakermans, projectleider Studie & Topsport op het Pleincollege St. Joris in Eindhoven. Het St.Joris is een voorbeeld van een zogenaamde LOOT-school (Landelijk Overleg Onderwijs en Topsport). In 1991 zijn het Nederlands Olympisch Comité, het Ministerie van Onderwijs en zes scholen voor voortgezet onderwijs, waaronder het St. Joris, een samenwerking aangegaan onder de naam LOOT. Aankomende topsporters wordt extra hulp geboden bij de combinatie studie en sport. Inmiddels zijn in Nederland liefst 27 LOOT-scholen. “LOOT is de meest toegepaste vorm van onderwijs en topsport.”

5 tot 10% haalt de top

Veel huidige Nederlandse toppers hebben op zo’n college gezeten. Maar hoeveel procent van de leerlingen die ooit een LOOT-status heeft gekregen, bereikt daadwerkelijk de top? “Vijf à tien procent. Dat is veel. Daarom moet ook het aspect onderwijs niet vergeten worden. Studie en opleiding vormen namelijk een belangrijke basis voor het verdere leven. Verdwijnt dat, dan hebben diegenen die net tekortkomen een probleem.”

“Daarom is nauw overleg met de club, sportbond, het Olympisch Netwerk, ouders en leerling. Soms legt de sportclub enorm veel druk op de leerlingen, vandaar dat we een bemiddelende rol spelen. Wie die druk kan handelen, heeft de meeste kans van slagen.”

Voor de topsporters op zijn school pleit Bakermans echter voor aanpassingen in de lesurennorm. “Leerlingen tot achttien jaar hebben een leerplicht en moeten tot een minimaal aantal lesuren komen. Maar bij een aantal bovenbouwleerlingen die enorm veel trainen dient een probleem aan. Het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (OCW) dient dus soepeler te zijn bij de echte toptalenten. Tussen de verschillende ministeries moet dus een betere afstemming komen. VWS benadrukt het onderdeel topsport, OCW juist de studie.”

Extra faciliteiten

Om deel te kunnen nemen aan het project Studie & Topsport moet de leerling €175,- per jaar betalen. Dat is een schijntje als je ziet wat het talent daarvoor terugkrijgt. “Er wordt veel geld, tijd en energie in hen gestoken.” De LOOT-leerlingen hebben extra faciliteiten, te weten:

• Vrijstellingen, afhankelijk van hun persoonlijke situatie kunnen leerlingen vrijstellingen voor diverse vakken krijgen
• Studie & Topsport-leerlingen kunnen speciaal verlof krijgen voor belangrijke wedstrijden en/of toernooien
• Proefwerken en schoolonderzoeken kunnen op aangepaste tijden worden gemaakt
• Soms wordt huiswerkvrij gegeven
• Leerlingen kunnen bij problemen in aanmerking komen voor extra ondersteuning in de vorm van bijlessen
• Studiecoördinatoren volgen nauwlettend de studieresultaten van de beginnende topsporters. Indien nodig zullen zij in overleg met ouders en leerling een speciaal studieprogramma opstellen
• Het examen kan gespreid worden over twee jaren
• Gebruik maken van warme maaltijden op school

200 LOOT-leerlingen op St. Joris

Het beleid is gericht op uitdragen en uitbreiden van dit LOOT-project voor alle sporten die onder het NOC*NSF vallen. Op het St. Joris zitten ongeveer tweehonderd LOOT-studenten, komend uit Zuid-Nederland en België. De aankomende topsporters zijn voetballers, zwemmers, basketballers, hockeyers, atleten, judoka’s, golfers, etc.

Zowel individuele sporters als teamsporters dus. Tussen deze groepen ziet de projectleider wel verschil: “Individuele sporters hebben de meeste discipline, zowel in de sport als op school. De prestatie is dus echt zijn pakkie-an. Teamspelers zijn sneller geneigd anderen de schuld te geven van het eventuele falen.”  

LOOT-Leerling Maaike Waaijer zwemt deze zomer op EK.

Maaike Waaijer

 

Eén van de succesvolle voorbeelden op dit college is Maaike Waaijer. De 18-jarige zwemster en 6VWO-studente is te spreken over de combinatie school en topsport. “Ik kan me optimaal richten op het zwemmen. Het is altijd handig om extra faciliteiten aangeboden te krijgen.” Voor Waaijer is dit het tweede jaar op de LOOT-school. Ze is uit huis gegaan om alles voor de sport te doen en in het zwemwalhalla van Nederland te trainen.

Ook het St. Joris houdt veel rekening met haar. “Ze is regelmatig in het buitenland voor een oefenstage, maar eenmaal terug in Eindhoven moet ze wel een deel van de stof inhalen. We bieden die toptalenten maatwerk aan”, zegt Bakermans. De intensieve trainingen en het werken met topcoaches zoals Marcel Wouda werpt voorlopig zijn vruchten af. In de zomer van 2009 zwemt ze op het Europees Jeugd Kampioenschap in Rome op de vijf en tien kilometer. Ook Waaijer traint in een zogenaamd Nationaal Topsport Centrum, waar anders dan in Eindhoven. 

Toptalenten steunen

Bakermans ziet op zijn school echte toppers langskomen. Hockeyster Lidewij Welten won in 2008 in Peking Olympisch goud, terwijl ze twee maanden ervóór haar diploma behaalde. “Maar we zijn trots op al onze leerlingen, hoor! Wij zijn slechts een radertje in het geheel.”

Hockeyster Lidewij Welten, hier in actie in Peking, zat vorig jaar nog op het St. Joris.

Tot slot vindt Bakermans dat alles op alles gezet moet worden om de talenten de beste begeleiding te bieden. Daarvoor moet Nederland het gewenste topsportklimaat kunnen behalen. Blij is hij daarom met de opgezette NTC’s en CTO’s. “Logisch als je sportminded bent, maar zij zijn de ambassadeurs van de topsport. En de toppers zijn de voorbeelden van de breedtesporters, dus moet in beide geïnvesteerd worden. Olympische Spelen in Nederland? Graag!”

Ik was eerder al in de Hulpgevangenis in de Maria Theresiastraat te Leuven geweest. Dat was de eerste gevangenis die ik bezocht en om die reden was het natuurlijk een boeiend bezoek. Toch heeft het bezoek aan Leuven Centraal een veel diepere indruk nagelaten. Het is een lange post geworden, maar dit is ook niet iets dat je elke dag kan doen…

Het gebouw

Het gebouw zelf dateert van 1860 en heeft een typische stervorm, d.w.z. dat er een centraal punt is van waaruit de vleugels vertrekken. Dat is eigenlijk ook de vorm die bekend is van in de films en series, waardoor het wel direct tot de verbeelding sprak.

Het gebouw heeft uiteraard verschillende renovaties doorgemaakt, maar het blijft toch een oud gebouw… De muren, de deuren, de trappen, … alles is oud en precies zo afgeleefd. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat er overal zo een bepaalde geur aanwezig is die ik niet precies kan thuisbrengen. De overbevolking is daar nog geen echt probleem, waardoor er nog steeds één persoon per cel gehuisvest is. Dat is uiteraard geen overbodige luxe bij celstraffen van al snel 20 jaar.

Ondanks het feit dat het gebouw dus oud en wat afgeleefd is, is het duidelijk merkbaar dat er inspanningen worden gedaan – in de mate van het mogelijke – om het de gevangenen vrij aangenaam te maken. Ik vond dit aanvankelijk zeer goed, maar langs de andere kant bedacht ik wel dat sommige gevangenen die uit een marginaler milieu komen, het misschien beter hebben in de gevangenis dan daarbuiten… Toch vind ik het enorm belangrijk dat er enorm aan de reïntegratie in de maatschappij wordt gewerkt.

Faciliteiten

De faciliteiten waren zeer goed uitgebouwd, iets waardoor ik echt aangenaam verrast was. Ik zal ze hieronder benoemen en telkens ook de indrukken of mijn mening erbij proberen te verwoorden.

• Bezoekkamer voor kinderen:

de bedoeling van deze kamer is ervoor te zorgen dat de kinderen graag op bezoek komen bij hun vader. Ik denk dat het op dat vlak inderdaad niet aan de faciliteiten zal liggen: wanneer het kind verjaart, kan er zondag van 14u tot 16u een verjaardagsfeestje worden gegeven met zo’n 15 genodigden. Een klas uit het derde jaar van het Heilig Hart heeft de voorbije weken mooie schilderingen aangebracht op de muur, om mee bij te dragen aan die gemoedelijke sfeer.

• Bezoekkamer gewoon:

De bezoekkamer op zich is niet echt speciaal. Er staan allemaal tafeltjes en de gedetineerde mag van 3 personen tegelijk bezoek krijgen. Normaal mogen de gevangenen slechts 3x per week bezoek krijgen, maar daar doet men absoluut niet moeilijk over. Zowel familie als vrienden of kennissen mogen op bezoek komen. Deze laatsten moeten dan wel een bewijs van goede zeden kunnen voorleggen.

• Bezoekkamer voor intiem contact

Wanneer je hier binnen gaat, geeft dit wel een beetje een vreemd gevoel. 4x per maand hebben de gevangenen recht op bezoek in deze bezoekkamer. Men probeert hier een beetje een huiselijke sfeer na te bootsen, maar de grote rode alarmknop tegen de muur brengt je al snel terug bij de realiteit…

• Kapel

Aangezien er vrijheid van godsdienst is, is het een recht om de erkende godsdiensten te kunnen beleven, ook binnen de muren van de gevangenis. Naast de kapel voor de katholieke godsdienst, is er ook één voor de protestantse godsdienst. Het vrijdaggebed voor de moslims gaat door in de ruimte die ook gebruikt wordt voor optredens. De stoelen maken dan plaats voor de matten die daarvoor gebruikt worden. Ook de aalmoezenier, de Iman en dergelijke personen met een zingevende functie hebben een belangrijke taak binnen de gevangenis. Zij hebben volledig kennis van het systeem, maar maken er in sé geen deel van uit, waardoor ze doorgaans veel vertrouwen winnen van de gevangenen.

• Ruimte voor optredens

Er is ook een zaaltje met een podium, waar groepen van buitenaf kunnen optreden, maar ook de gevangenen zelf die zich bijvoorbeeld aansluiten bij een toneelgroep geven daar optredens. De optredens op zich hebben niet altijd even veel succes, dit is voor een deel natuurlijk te wijten aan het feit dat de deuren van de cellen toch praktisch de hele tijd open zijn. Daardoor hoeft men zich niet in te schrijven voor activiteiten om eens buiten de 4 muren van zijn cel te komen: men gaat alleen naar die activiteiten omdat men hierin oprecht geïnteresseerd is.

• Werkhuizen

De werkhuizen kunnen op twee manieren gefinancierd worden. Ofwel kunnen de gevangenen werken binnen de gevangenis zelf (bijvoorbeeld in de keuken, de wasserij, de interne werkhuizen, …) en zo wat geld verdienen. Ofwel kunnen zij stukwerk doen voor werkgevers van buiten de gevangenis die een deel van hun werk dat hen anders veel kost uitbesteden aan de gevangenen. Hier komen zij natuurlijk in concurrentie met de beschutte werkplaatsen, die op zich een veel beter imago hebben (gevangenen versus gehandicapten, krapuul versus sukkelaars)…

• Bibliotheek

De bibliotheek is zeer uitgebreid en men doet echt inspanningen om ervoor te zorgen dat de collectie alleen maar groeit. In de bibliotheek staan ook 5 pc’s ter beschikking, waarmee zij tevens naar twee websites kunnen surfen: deze van de bibliotheek Twee Bronnen en deze van de VDAB. Om de VDAB te consulteren wordt echter meer gebruik gemaakt van de twee andere kanalen van de VDAB, namelijk de consulente die twee maal per week langskomt en de WIS-computer.

• Vorming

Tot slot is het aanbod van vorming dat wordt gegeven enorm groot. Aan het begin van een schooljaar is er dan een heuse beurs waar de verschillende vormingen aan bod komen en waar men zich kan informeren. Ik denk dat het heel belangrijk is naar reïntegratie toe dat dat vormingsaanbod zo groot mogelijk is en zo denkt men er ook zeer duidelijk in Leuven Centraal over. Naast de gewone vorming zoals taal, wiskunde, kunst, … is er ook de mogelijkheid om cursussen te volgen die meer naar het humane aspect neigen. Voorbeelden zijn een cursus mindfullness of een cursus waarbij speciale aandacht gaat naar het slachtoffer en zijn lijdensweg.

Aangezien er ook een samenwerking is met het CVO en de Open Universiteit, is het echt mogelijk om attesten te behalen die waardevol kunnen zijn bij de heropbouw van hun leven. De cursussen bouwtechnieken trokken ook speciaal mijn aandacht: ik denk dat dit inderdaad zeer goede voorbereidingen zijn die getroffen kunnen worden naar de vrijlating van de gevangene toe.

Beleid

In de gevangenis van Leuven Centraal heerst een open-deur beleid, wat wil zeggen dat de deuren van de cellen een groot deel van de dag open staan (ze mogen wel enkel op hun eigen afdeling vrij rondlopen). Ik had hier voorheen al over gelezen en vond dat toch ietwat vreemd… Maar na het bezoek was ik echt volledig overtuigd van dit beleid: de gevangenen zijn veel rustiger. Ondanks het feit dat je eigenlijk niet mag denken aan wat er kan gebeuren als al die gevangenen tegelijk in opstand komen, moet ik zeggen dat dit blijkbaar echt een positieve invloed had op het gedrag van de gevangenen. Aangezien de minste schermutseling ook hun periode waarbinnen ze in aanmerking komen voor voorlopige invrijheidsstelling verlengd, is er een extra drukkingsmiddel dat zeer effectief blijkt te zijn.

Men probeert ook dankzij de hierboven genoemde faciliteiten, te zorgen voor een aangenaam klimaat waarbinnen de gevangenen hun tijd spenderen.

Werken in de gevangenis

In de gevangenis zitten iets minder dan 300 gevangenen, maar er werkt al gauw zo’n 200 man aan personeel… Dat is uiteraard niet weinig, maar ergens wel logisch als je weet dat alles binnen die muren van de gevangenis als het ware de buitenwereld een beetje nabootst…

Ik heb de indruk dat de cipiers in Leuven Centraal een behoorlijk minder stresserende job hebben dan collega’s in andere Belgische gevangenissen. Dat is zeker te wijten aan het beleid en aan de lange straffen waarmee de veroordeelden gestraft zijn. Omwille van de vrij grote vrijheid die ze hebben, zijn ze rustiger. Bij schermutselingen of confrontaties kan die vrijheid dan ook behoorlijk worden ingeperkt.

Algemene indruk

Ik vond deze rondleiding een enorm indrukwekkend en boeiend. Iets wat ik zeker niet zal vergeten is de aanblik op de vleugels vanuit het centrum. Ik ben ervan overtuigd dat de directeur van Leuven Centraal met zijn dertig jaar beleid en ervaring een enorm goede zaak doet. Het is duidelijk dat dit de juiste man op de juiste plaats is en dat zo’n beleid echt wel zijn vruchten afwerpt.

Het is schrijnend te zien hoe Russen en Georgiërs oorlog voeren omwille van een stukje grond dat officieel bij Georgië hoort. De bevolking is het allergrootste slachtoffer omwille van een oorlog die zij niet gewild hebben.

De situatie is nochtans herkenbaar: in Zuid-Ossetië wonen hoofdzakelijk Russen. Zij willen dan ook tot Rusland horen, terwijl de Georgiërs menen dat het hun grondgebied is. Volgens alle rechtsregels hebben de Georgiërs het gelijk aan hun kant.

In ons land bestaat eenzelfde situatie. In de Vlaamse rand rond Brussel bevinden zich een aantal gemeenten waarvan de meerderheid Franstalig is. Zij willen aanhechting bij het Franstalige Brussel, maar de Vlamingen, die de wet aan hun kant hebben, menen dat die gemeenten tot hun grondgebied horen en daartoe moeten blijven horen.

Nu zal iedereen wel zeggen dat het bij ons zo’n vaart niet zal lopen, maar dan wil ik u herinneren aan een documentaire die nog niet zo heel lang geleden op Canvas te zien was. Daarin werden voornamelijk Franstalige belgicisten getoond die een arsenaal hadden opgebouwd en een plan hadden opgesteld in het geval Vlaanderen de onafhankelijkheid zou uitspreken. Een deel van hun plan bestond erin het huis van de toenmalige minister-president Leterme en het Vlaamse parlement op te blazen. Kortom, die gekken hadden een burgeroorlog over voor hun onwettelijke zaak.

Het lijkt twijfelachtig dat deze personen hun plannen hebben opgeborgen. Het is dan ook misschien niet onverstandig om een Vlaamse staatsveiligheid de wereld in te roepen die eventuele gewelddadige acties van zowel Franstalige als Vlaamse belgicisten kan voorkomen. Kunnen de Vlaamse politici in het Vlaamse parlement ook daar werk van maken?

Update: Dat mijn vrees voor Waalse aggressie terecht is, bewijzen de dagelijkse doodsbedreigingen aan het adres van Bart De Wever. En waarom? Enkel en alleen omdat hij op de RTBF zei dat hij vond dat Franstaligen die in Vlaanderen komen wonen Vlaams zouden moeten leren. Dit alleen al bewijst nog maar eens dat het niet de Vlamingen maar wel de Walen zijn die onverdraagzaam zijn en die een gevaar vormen voor ons land en de vrede die we nu genieten.

“Een kwestie van vijf minuutjes politieke moed”, noemden de Vlaamse partijen de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde een paar jaar terug. Intussen is al héél veel water door de IJzer gestroomd, maar diezelfde Vlaamse partijen hebben nog steeds niet die vijf minuutjes politieke moed gevonden. Er is heel wat afgekletst, ja. ‘t Is te zeggen, de Vlaamse partijen hebben enorm veel wind verkocht en de Franstalige partijen hebben tegenover die wind een stevige muur gebouwd. Een muur van afwijzing, ook tegenover de meest gematigde Vlaamse eisen, een muur die intussen veranderd is in een uitvalsbasis van waaruit aanvallen op Vlaanderen gepleegd worden.

Die aanvallen concentreren zich precies op dat Brussel-Halle-Vilvoorde van de vijf minuutjes politieke moed. De “gematigde” Franstalige wil alle verbindingen tussen Brussel en Wallonië overgedragen zien naar Wallonië om zo een “corridor” te realiseren, de andere wil nog steeds Sint-Genesius-Rode aanhechten bij Brussel om zo via deze “corridor” de as Wallo-Bruxelles te creëren, nog een andere wil half Vlaams-Brabant inlijven bij Wallonië. De Franstaligen zijn niet meer bezig met het behoud van hun zo innig beminde België, ze zijn bezig met het binnenhalen van zoveel mogelijk Vlaams gebied om bij de Belgische boedelscheiding met zo goed mogelijke kaarten te zitten.

Helaas spelen de Vlaamse partijen het spel niét zo sterk en zijn zij, om België te redden, telkens weer bereid om de Franstaligen hun zin te geven. Wat ook is wat ons ten zeerste verontrust.

Als de Franstaligen dus eisen dat drie kandidaat-burgemeesters die zich niet houden aan de wetten van dit land zouden benoemd worden in ruil voor een begin van onderhandelingen over de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, dan zegt de Vlaams-nationalistische beweging Voorpost drie keer “nee”. “Nee” op het aanstellen van die franskiljonse, wetovertredende kandidaat-burgemeesters. “Nee” op onderhandelingen over iets waar we zelfs volgens de Belgische grondwet recht op hebben, de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. En “nee” op verdere voorspelbare toegevingen aan de imperialistische Franstaligen.

Wij EISEN de onmiddellijke splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, zonder enige Vlaamse toegeving. Wij EISEN de afschaffing van de faciliteiten-verfransingsmachine. Wij EISEN een stopzetting van de toegeving aangaande Brussel en de Vlaamse Rand. Wij EISEN de teruggave van de eerder door de Franstaligen, met behulp van hun Vlaamse lakeien, ontstolen gebieden. En wij EISEN dat de Vlaamse partijen eindelijk doen wat de Franstalige allang doen: zich voorbereiden op het einde van België en werken aan de Vlaamse staatsvorming in plaats van de Belgische staatshérvorming.

Daarom organiseert Voorpost op zondag 22 juni, halverwege tussen vandaag en de zogenaamde “deadline” voor de regering Leterme, een spoedbetoging in de Vlaams-Brabantse gemeente Wezembeek-Oppem. Wij weten op dit moment niet of we voor die betoging toelating zullen krijgen, maar we zijn ook niet van plan ons te laten storen door een Franstalig “neen”. Onze betoging gaat door, in ons Vlaamse Wezembeek-Oppem, voor onze Vlaamse rechten en voor onze Vlaamse eisen.

Wie wil deelnemen, en wij rekenen op iedereen van u, schrijft zich met de grootste spoed in voor een plaats op de bussen (deelname in de kosten: 5 euro) bij Luc Vermeulen op het nummer 0475 / 29 57 65 of op het adres oranje1302@hotmail.com.

Er zijn opstapplaatsen in Brugge (8.30 uur), Roeselare (9.00 uur), Gent (9.45 uur), Aalst (10.15 uur), Affligem (10.30 uur); Sint-Niklaas (9.45 uur), Antwerpen-Berchem (10.30 uur), Mechelen (11.00 uur); en Hasselt (10.00 uur) en Leuven (11.00 uur). Alle bussen komen samen om 11.30 uur in Kraainem, waar de mensen die met de auto tot daar zijn gekomen op de bus stappen (ook zij moeten inschrijven voor de bussen). Van daaruit vertrekken we naar Wezembeek-Oppem.

Zorg dat u erbij bent ! Schrijf vandaag nog in !

Uit “De Zes”, nieuws over Drogenbos, Kraainem, Linkebeek, Sint-Genesius-Rode, Wemmel, Wezembeek-Oppem:

Wij hebben uw fameuze Vlaamse verkiezingsbeloften van die tijd echter gelegd naast de weinig smakelijke borrelnootjes die er vandaag nog van overblijven. Wij hebben ze gelegd naast de eerste povere realisaties van uw samengesprokkelde, in meerderheid Franstalige en syndicaal opgedrongen regering. Op de achtergrond doemen bovendien spookbeelden op van een paritaire staat, een nationale kieskring, versoepelde taalwetten, samenvallende verkiezingen, opnieuwe gefederaliseerde bevoegdheden, betaalde prijzen voor een mogelijk gesplitst BHV, niet-gerealiseerde resoluties van uw vroeger Vlaams Parlement en ga zo maar door. Om dan nog te zwijgen over de stilaan ontsporende begroting.

Bij dit pover resultaat, bij zoveel niet-nageleefde beloftes, bij wellicht zoveel tegenkanting van de politieke partijen die u onder de lat hebben gewild of die u het mes op de keel hebben gezet, past ons inziens in deze ook voor u zo benarde tijden slechts deze compassievolle bedenking: ‘Ocherme, Leterme’.

De splitsing van de kieskring B-H-V:

Na de stemming in de Kamercommissie (7 november) riep de Franse Gemeenschapsraad een belangenconflict in. Dit beproefd vertragings- mechanisme zorgt ervoor dat de kwestie eerst bij het Overlegcomité (60 dagen), nadien bij de Senaat (30 dagen), weer bij het Overlegcomité (30 dagen) en dan opnieuw in de kamer komt. Na het aflopen van de procedurele termijn kon het wetsvoorstel tot splitsing van B-H-V op de agenda komen van de plenaire vergadering van de Kamer. Dat gebeurde. Verwacht werd dat de Franstaligen meteen opnieuw een belangenconflict zouden inroepen maar zij eisten arrogant dat de Vlamingen het maar van de agenda moesten houden, anders zouden de Vlamingen … Die dreigende taal maakte weinig indruk en CD&V/N-VA agendeerde de splitsing wél. Dit ondanks de VLD die het Vlaams front doorbrak en voor uitstel pleitte. Ondanks alle druk hielden de N-VA en het kartel stand en werd de parlementaire procedure voortgezet. Waarop de Franstaligen amendementen indienden. Opnieuw een vertragingsmechanisme want de Raad van State moet nu die tekstaanpassingen bekijken. De Franse Gemeenschapscommissie in Brussel (COCOF) riep vrijdagmiddag 9 mei unaniem een belangenconflict in. Hiermee moesten de Franstaligen terugkomen op hun eerder dreigement, dankzij de onverzettelijkheid van het Vlaams kartel.

We beseffen uiteraard wel dat de feitelijke splitsing hiermee nog niet gerealiseerd is. Later kan ook het Waals parlement dit nog doen. Uiteindelijk kunnen 15 senatoren het wetsvoorstel ook nog naar de Senaat evoceren waar het dan opnieuw in commissie en plenaire moet gestemd worden. Wordt dus vervolgd.

CD&V/N-VA wil altijd een onderhandelde oplossing onderzoeken indien B-H-V zo sneller kan gesplitst worden, maar dat wordt sowieso onmogelijk gemaakt door de absurde tegeneisen van de Franstalige partijen (zoals de uitbreiding Brussel door de annexatie van Vlaamse gemeenten of de benoeming door de Vlaamse regering van Franstalige kandidaat-burgemeesters die provocatief de taalwetten overtreden).

Dat de Franstalige vertragingsmanoeuvres duidelijk maken dat “het Belgisch model” niet functioneert kan de N-VA niet bepaald deren. Dat volgende verkiezingen ongrondwettelijk zouden zijn zonder regeling van B-H-V (zie het arrest van het Grondwettelijk Hof) maakt het fiasco van het (door de Franstaligen aanbeden) “Belgisch model” alleen maar duidelijker.

De hervorming van de Belgische staat:

De N-VA trad niet toe tot de federale regering maar wil wel mee onderhandelen over een staatshervorming. Het feit dat er zonder de steun van de N-VA geen regeringsmeerderheid is onder de Vlaamse leden van de kamer van Volksvertegenwoordigers zorgt voor een interessante positie. Onder druk van CD&V/N-VA werd 15 juli als deadline ingeschreven in het regeerakkoord. Zonder akkoord over de staatshervorming vóór het parlementair reces is er dan geen federale regering meer.

CD&V/N-VA verhoogde de politieke druk nog via de Vlaamse regering: de Vlaamse regering wil 400 miljoen euro reserveren zodat de federale entiteit België de Europese begrotingsnormen kan halen op voorwaarde dat er op 15 juli een staatshervorming komt. “Maar op de Franstaligen maakt zoiets geen indruk. De eerste Franstalige politicus die de begroting en de staatsschuld echt een probleem vindt, die moet nog geboren worden”, merkte Luc Van der Kelen in Het Laatste Nieuws scherp op.

Het federaal regeringsbeleid:

Wat goed of aanvaardbaar is wordt gesteund door de Kamerleden van de N-VA, maar indien nodig formuleert de N-VA scherpe kritiek op de beleidsintenties van de federale regering en van bepaalde ministers. Zo nam senator Louis Ide de versoepeling van de contingentering op de korrel als anti-Vlaamse maatregel, waarvoor hij veel lof kreeg in de gespecialiseerde medische weekbladen De Huisarts en de Artsenkrant. De N-VA-Kamerleden Sarah Smeyers en Flor Van Noppen bekritiseerden respectievelijk de beleidsnota’s van cdH-minister van Werk Joëlle Milquet (vooral wegens de maatregel om werklozen die zich verplaatsen om aan een job te raken een premie van 75 euro te geven) en van PS-minister van Sociale Zaken Laurette Onkelinx (vooral omdat zij het overtollig aantal afgestudeerde Waalse artsen wil regulariseren).

B-H-V en l’enclave Bruxelles

Brussel-Halle-Vilvoorde mag niet gesplitst worden volgens de gewest- en taalgrenzen want dan kunnen de Franstaligen later volgens het volkenrechtelijk principe “uti possidetis” geen aanspraak meer maken op die Vlaamse territoria. Dat stelde Christian Behrendt, professor grondwettelijk recht aan de Université de Liège, woensdag 7 mei in een interview met Le Soir. Zo weet u meteen waarmee Franstalige academici bezig zijn.

Maar dat dit geen puur academisch hersengespin is bleek uit het debat in de Franse Gemeenschapscommissie waar het belangenconflict tegen de splitsing van B-H-V voorlag. Daar verklaarde Anne-Sylvie Mouzon (PS): “De PS kan niet aanvaarden dat er zo een interne grens wordt gecreëerd. Het zal een staatsgrens binnen de staat zijn die de splitsing van het land zal vergemakkelijken. Met Brussel als een enclave binnen Vlaanderen”.

Tijdens de onderhandelingen in Hertoginnedal (zomer 2007) legden de Franstalige partijen al de tegeneis op tafel: gebiedsuitbreiding van het Brussels Gewest door de annexatie van Sint-Genesius-Rode om zo de corridor tussen Brussel en Wallonië te realiseren.

En toch zijn er nog Vlaamse opiniemakers die vinden dat de Vlaamse politici zich wat inschikkelijker moeten tonen ..

Het mag dan slechts 5 minuten politieke moed vragen om het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen, heel wat mensen vragen zich af waarom politici dat zo belangrijk vinden.

Voor wie de hele zaak niet zo goed begrijpt is er nu deze PowerPoint-presentatie. Het legt u in 2 minuten uit waarom dit dossier zo belangrijk is en waarom het uiteindelijk gaat om pure discriminatie en ongrondwettelijke acties van de Walen tegenover de Vlamingen.

Jammer dat de pers er niet in slaagt om dit dossier eens aan hun lezers uit te leggen.

Bonjour,

Je vous informe de la relance du blog “Not in my name”. J’ai déplacé la plateforme du blog sur un système plus stable (wordpress).

J’ai été récemment reçu par monsieur Thiéry qui m’a remis un dossier de presse reprenant de nombreux articles tant en français qu’en néerlandais sur la situation actuelle à Linkebeek, sur la périphérie et BHV.

Des actions sur le terrain suivront.

Ce groupe est ouvert à toute forme de dialogue et démarches citoyennes. Tous les partis, communautés, linkebeekois ou sympathisants y sont les bienvenus pour autant que la tolérance et l’ouverture d’esprit prédominent.

A bientôt!

//////

Ik laat jullie weten dat de blog “not my name” opnieuw wordt gelanceerd. Ik heb het platform van de blog verplaatst naar een stabieler systeem (wordpress)

Ik ben onlangs ontvangen door de heer Thiéry die mij een persdossier heeft overhandigd waarin zowel Nederlandstalige als Franstalige artikels te vinden zijn over de huidige situatie van de gemeente Linkebeek, de Rand en BHV.

Er zullen binnenkort sensibiliseringsacties volgen op het terrein.

Deze groep staat open voor eender welke vorm van dialoog en intitiatieven van de bevolking. Alle partijen, gemeenschappen, inwoners van Linkebeek of sympathisanten zijn er welkom voor zover de tolerantie en de openheid van geest primeren.

Tot binnenkort.

Enkele links :

Politique Show (FR)

Dedecker meining op VRT (NL)

Explications sur BHV dans La libre (FR)

De morgen (NL)

Les conséquences vu par La Libre (FR)

Un avis interessant sur BHV et l’elargissement de Bxl (FR)

Aktie van TAK in Linkebeek (gisteren) (NL)

Uit “De Zes“, driemaandelijks tijdschrift voor Vlamingen in de zes en sympathisanten elders:

- De taalgrens is een historisch compromis tussen Vlamingen en Franstaligen, dat in de jaren zestig van de vorige eeuw met een grote meerderheid in het Belgische parlement werd goedgekeurd. Dat gebeurde niet zomaar, maar was o.a. gebaseerd op studies van het ‘Harmelcentrum’. Het toekennen van faciliteiten in zes Vlaamse gemeenten rond Brussel werd toen als een zware Vlaamse toegeving aangezien. Enkele gemeenten in Waals-Brabant hebben het voorstel om ook faciliteiten in te voeren toen trouwens radicaal afgewezen.

- Het is goed eraan te herinneren dat de vraag om tot homogeen ééntalige taalgebieden te komen, met uitzondering van het tweetalige hoofdstedelijke gebied, een eis was van de Franstaligen. Zij vreesden dat de duizenden Vlaamse migranten in Wallonië taalrechten zouden krijgen.

- Het tweetalige Brussels Hoofdstedelijk Gewest (19 gemeenten) is nu reeds het gevolg van een lange reeks overhevelingen van Vlaamse gemeenten naar de Brusselse agglomeratie. Zo werden Laken, Neder-Over-Heembeek, Haren en Sint-Pieters-Woluwe in 1921 en Evere, Ganshoren en Sint-Agatha-Berchem in 1954 naar Brussel overgeheveld.

- Vlaanderen heeft met de uitbreiding van Brussel en met de toekenning van taalfaciliteiten in de zes rond Brussel zeer slechte ervaringen. Telkens leidde dit tot een versnelde verfransing. Tot op heden worden de taalwetten in Brussel niet correct toegepast. Niets laat vermoeden dat het met een nieuwe uitbreiding anders zou gaan.

- Vlaanderen, Wallonië en Brussel zijn deelstaten van een federaal land. Grenzen tussen deelstaten zijn als landsgrenzen. Het eenzijdig eisen van de annexatie van een stuk van een andere deelstaat is uiterst deloyaal en zet het bestaan zelf van de federatie op het spel. Het is ondenkbaar dat Vlaanderen een deel van zijun grondgebied kan afgeven. Het omgekeerde is trouwens evenzeer ondenkbaar.

- Het uitbreiden van Brussel zou bovendien niets oplossen. Het zou integendeel de hoop op nog meer uitbreidingen in de toekomst alleen maar voeden en de druk op de hele Vlaamse rand nog vergroten.

Vlaanderen kan best leven met anderstalige inwoners. Die inwoners moeten wel weten dat ze ervoor gekozen hebben in Vlaanderen te wonen, en dat het – zoals overal elders ter wereld – logisch is dat ze de taal van de streek eerbiedigen en aanleren. Dat is volgens ons niet teveel gevraagd. Wonen in Vlaanderen biedt ten slotte ook veel voordelen en kansen. Laat ons daarom vanuit de bestaande situatie werken aan integratie en samenleven. Want de tijd van annexaties is definitief voorbij.

Luc Deconinck – Voorzitter vzw ‘De Rand’

VRTnieuws vandaag:

Faciliteitengemeenten willen bij Brussel
ma 05/11/07 – 54 procent van de inwoners van de zes faciliteitengemeenten wil dat zijn gemeente bij Brussel wordt aangehecht. Dat blijkt uit een peiling van de VRT en de RTBF.

Dat ze dan ook in Brussel gebleven waren hè, in plaats van in Vlaanderen te gaan wonen!!

Sorry, moest er even uit. Ik ben all for beschermende taalwetgeving voor nationale minderheden en wat mij betreft komen er zelfs faciliteiten voor de Franstaligen van Gent (als daar vraag naar zou zijn), maar al die in- (of uit-)geweken Franstaligen rond Brussel zijn gewoon verwende nesten zonder enig recht van spreken (want zelf in- of uitgeweken).

En nu gewoon ophouden met die komedie en een regering vormen. Hup.