Sve sama rugoba do rugobe na ovoj slici osim možda one zgrade u desnom ćošku dole zvane “Infinity” (što naš čovek voli strna imena). Lep prikaz svega najružnijeg u Beogradu i onog što nas čeka od ovakvih arhitekata grada Beograda. Ravne dugačke staklene fasade bez ikakve invencije. Oblici strogo pravougaoni bez razudjenosti fasade i ikakve atrakcije u ulaznom delu. Čak se na prezentaciji jedne od njih služilo “noćnim” snimkom, valjda da se ne vide nedostaci.

SVE U SVEMU NAŠA BEOGRADSKA ARHITEKTONSKA STVARNOST ILI BUDUĆNOST JE PRAVI HORORO FILM. KOME SE SVIDJAJU OVAKVE ZGRADE I KO IH PROJEKTUJE STVARNO TREBA DA IDE NA LEČENJE ILI BAR NA ODVIKAVANJE OD OVAKVIH OBLIKA. OVO JE BOLEST STEČENA OD CRTANJA U AUTOCADU BEZ ŽELJE ZA POBOLJŠANJEM PROSTORA VEĆ SE TEŽI NJEGOVOM ZAGADJENJU. ČAK OVAKVE ZGRADE NISU NI MONTAŽNE PA DA IH LAKO UKLONIMO KAD NAM DOJADE, VEĆ SU POPRAVILU IZGRADJENE U SKELETNOM AB SISTEMU I NAKON TOGA OBLOŽENE OVIM STAKLENIM VELOVIMA OD FASADE. JEDINO IH JE LAKO PRETVARATI U HOTELE PA JE TO ETO NEKA PRENOST.

Staklena menažerija je mislim prava reč za ovakvu hordu loših i ružnih, nazovi pametnih zgrada. Pa ne ide baš pamet i rugoba zajedno. Ipak se pamet lepi z alepotu a ne za rugobu. No ovo je naša stvarnost, ove transformers zgrade.

Zaista lepa zgrada stambenog tipa u Gospodar Jovanovoj na uglu preko puta ove druge lepe malo starije kuće.

Na sebi ima zanimljiv završetak koji korespondira sa tim objektom preko puta i u sazvučju je s njim, upravo zbog sličnog završetka objekta. DA li je tu na vrhu stan tipa slikarski atelje to pretpostavljam.

Ima lepo oblikovanu fasadu, različitih oblika prozora i dimenzija, veoma skladno rasporedjenih.

Fasada je izuzetno plastična i može predstavljati mesto hodočašća novopečenih arhitekata ili lečenja kolega od zavisnosti prema staklenim fasadama.

SVE U SVEMU LEPOTA U CENTRU GRADA

VEOMA ZANIMLJIV ČLANAK O LJUDIMA KOJI IMAJU SVOJE I SAMO SVOJE NEVEROVATNE IDEJE.

Sad će neki čitaoci  ovog bloga odmah da skoče i da ismejavaju ovakvog čoveka kao što probaju mene da promene svojim nakaradnim ponašanjem. Ovog “rekonstruktora” treba da zaposli gospon Djilas i da mu da sve potrebne resurse koji se mogu naći  u obližnjim prodavnicama igračaka. Treba razmisliti i o tome da ovaj “graditelj-konstrukter-dete” dobije LEGO kockice iz što bliže radnje zgradi koju reši da “renovira” da bi troškovi nabavke mateirjala bili što manji.

MOŽDA BI TREBALO  I OSNOVATI NEVLADINU ORGANIZACIJU DA BI NAM PRIBLIŽILI OVAJ, NA NEKI NAĆIN, MONTAŽNI TIP REKONSTRUKCIJE ILI NADOGRADNJE ILI REKONSTRUKCIJE. SIGURNO BI SE I LJUBITELJI MONTAŽNE GRADNJE ODUŠEVILI OVIM TEKSTOM I VIDELI OVAJ NAČIN KAO NOV NAČIN GRADNJE MONTAŽNIH KUĆA PO SRBIJI. JEFTIN MATEIRJAL, DUGOTRAJAN I DOSTUPAN SVIMA, ČAK I DECI.

JOŠ JEDNA NAM SE RUGOBA SPREMA, JOŠ JEDAN MONTAŽNI OBJEKAT (samo za ljubitelje montažnih objekata) KOJI IMA STAKLENU FASADU SA KOJEKAKVIM PLOČAMA I OBAVEZNIM KRILCIMA NA KROVU KOJI JE  NARAVNO RAVAN. DOBRO SAD INAČE JE TO KRAJ KOJI JE MALO SKRAJNUT OD BEOGRADA I ZAHVALAN ZA VELIKE ZAHVATE JER IMA PROSTORA ZA OVAKVE SKALAMERIJE.

POŠTO SU POSLOVNI LJUDI OPERISANI OD UKUSA I NEKOG LEPOG SHVATANJA O PROSTORU GDE ĆE PROVESTI JEDNU TREĆINU SVOG ŽIVOTA, OVAKAV PROSTOR SA SVOJIM ROGOBATNIM IZGLEDOM IM NIJE VAŽAN. VAŽNO JE DA JE TO KOJEKAKVA PAMETNA ZGRADA I DA IMAJU SVOJE RADNO MESTO, OSTALO NIJE VAŽNO.

PONEKAD POMISLIM DA BI TREBALO DA POSTOJI NEVLADINA ORGANIZACIJA KOJA BI OBRAZOVALA VEĆ SVRŠENE ARHITEKTE O TOME KAKO OBLIKOVATI FASADE. TREBALO BI IH PODUČITI DA SU FASADE OGLEDALO OBJEKTA I DA SE IZ NJIH SAZNAJE MNOGO.  NAPRIMER ODMAH ZNAMO, I KAO LAICI, DA DUGAČKE STAKLENE FASADE ODMAH PODRAZUMEVAJU I JEDNOSTAVNE KONSTRUKCIJE ZGRADA JER ZA STAKLO NEM APOTREBE DA IMATE RAZUDJENU FASADU SA PLASTIČNIM OBLICIMA. IMATE PRAVOINIJSKU JEDNOSTAVNU, PRIPROSTO OBLIKOVANU FASADU KOJU MOŽETE UNUŠTITI JEDNOM CIGLOM. TAKODJE NA TOM KURSU ZA VEĆ DIPLOMIRANE ARHITEKTE TREBA ISTOVREMENO SUGERISATI DA ONO KRILCE NA VRHU ZGRADE STVARNO NIČEMO NE SLUŽI. ISTO TAKO IH TREBA PITATI DA LI SU ONI SIGURNI DA RAVAN KROV TREBA POSTAVLJATI NA ZGRADE KOJE SE PODIŽU NA OVOM PODNEBLJU? TAKVU NEVLADINU ORGANIZACIJU TREBA DOSTA FINANSIRATI SPOLJA I MOŽDA BISMO ONDA NEKAKO I BILI VRAČENI NA PUT PRAVE ARHITEKTURE.

SA OVAKVIM ZGRADAMA GORE – NIKAD.

DA NE POSTOJI OGLAS NE BISMO NI SAZNALI DA MEDJU NAMA POSTOJE STANOVI KOJI SU NAMENJENI SAMO ZA GOSPODU I KOSMOPOLITE. SMEŠNO DA NIJE ISTINITO. OGLAS KOJI POTVRDJUJE NACISTIČKU PRIRODU SRBA (OVO TREBA DA PROČITA NATAŠA KANDIĆ I OSTALA BRATIJA KOJA MRZI SRBE) I MOŽE BITI OČIGLEDAJN DOKAZ FAŠISTOIDNOG KARAKTERA SRBA.

Sve “pohvale” za segregaciju u ovom oglasu idu firmi koja se lepo i deklarativno naznačila u ovom oglasu

EDIL ITALIANA

Idu čak i dalje njima je na engleskom jeziku gospoda HIGH CLASS?

Arhitektura za gospodu i kosmopolite…
Da li ste medju njima i Vi?

Arhitecture for high class and cosmopolites…
Are you one of them?

Znate gospodo iz edil italiane u samoj Italiji ne postoji segregacija koju vi ovde sprovodite prema budućim stanovnicima vaše ružne zgrade sa fasadom koja uopšte nije gospodska i kosmopolitska. Tamo može i u  staroj lepoj zgradi da živi običan svet kao i gospoda i kosmopolite ili čak umetnici (da li su oni gospoda ili kosmopolite?).

Ako bi čovek išao dalje u analizi ove glupe reklame bilo bi to dosadno jer je jako smešno a sam buduća zgrada nije nikakav domet arhitekture za Beograd. Još samo jedna zgrada sa fasadom od ploča u stilu kupatilskog redjanja pločica i ništa više.Jednoličan i sumoran raspored prozora koji pre asociraju na poslovni objekat nego na stambeni. No moda ta gospoda vole tako hladne fasade bez ikakvog šmeka i svideće im se da su oni baš ta gospoda ili kosmopolite koje će tu živeti.

Samo za ljubitelje ravnih krovova: ZAŠTO JE NAJLEPŠI KROV U SRBIJI KOS KROV?

To teško daće odgovoriti baš ljubitelji ravnih krovova, na to pitanje treba da odgovore poštovaci kosih krovova kojih je sve manje u ovoj našoj zemlji. Projektanti se sve više okreću ravnom krovu pa čak i na stambenim objektima što je poražavajuće. RAVAN KROV, STAKLENA FASADA, METALNE PLOČE to su preokupacije proeuropskog arhitekte koji zamišlja da time sledi trendove u gradjenju. KOS KROV, ZIDANA FASADA to je za njih retro i nije proeuropski. Ili su samo jedan skup potkupljivih arhitekata koji za pare guraju odredjene proizvodjače staklenih fasada, metalnih materijala za oblaganje fasada ili materijale za ravne krovove. Pre će biti da je to. Jer pare su ipak pare, stvaraju slobodu.

Dakle zbog većeg broja potkupljivih i plaćenićkih arhitekata imamao ovako ružnu arhitekturu u Beogradu i Srbiji (zbog čega je i nastao ovaj blog) i ne možemo svi mi da utičemo na njih? Onda smo i zaslužili ovako ružnu “modernu” arhitekturu koja nam nagrdjuje stara jezgra gradova i ne haje za okolinu. Nagriza stare delove, naružuje postojeće objekte i stvara mnoge druge probleme.

MOŽDA SMO TO ZASLUŽILI!

OBNOVLJENA FASADA i izložba PEJZAŽNE ARHITEKTURE su zaista dve simpa vesti, rečeno žargonom, i govore nam da se ovaj grad zaista brine o starim i lepim fasadama. Pitanje ko će se brinuti o staklenim fasadama ovih današnjih rugoba za nekih sto godina? Ne verujem da će grad da plaća da renovira staklo po fasadama tih rugoba kad ostare. Nadam se da će u nekim budućim demonstracijama da strada gro tih staklenih fasada tako da investitori mora sami da ih renoviraju. Ono malo klasicističkih fasada, što nije uništeno od strane nemačke soldateske i nije dokrajčeno od komunističkih jugoslovenskih vlasti i današnjih “demokratskih”, napravljeno je od dobrog materijala koji traje i koji je uspeo da sačeka ovo doba da bude renovirano. Naše današnje rugobe od stakla nadam se da neće sačekati ni 50 godina.

PEJZAŽNA ARHITEKTURA je naravno zapostavljena u Srbiji jer je tradicija uredjenja prekinuta ideologijom prošlih vremena. Cveće je nešto za žene, nije pravi posao, ne stvara velike efekte i ne pelni pažnju velikim dimenzijama. To je umetnost jedne ravni (da se izrazim geometrijski, i može se sagledati bukvalnosamo iz aviona. Nas čeka dosta u tome da unapredimo našu okolinu a pejzažna arhitektura je ono pravo.

……..SLUŽE OČIGLEDNO TOME DA SE IZDAJU KAO POSLOVNI PROSTOR. STAKLO, METAL I PONEGDE KERAMIČKE PLOČICE, KO NE BI ODOLEO OVAKVIM OBJEKTIMA? POSLOVNI LJUDI SU OPERISANI OD UKUSA U BILO KOJOJ VIZUELNOJ UMETNOSTI PA VEROVATNO ĆE I KUPCI OVIH PROSTORA PROGLEDATI KROZ PRSTE OVAKO RUŽNOM IZGLEDU I ŠTO PRE SE USELITI U OVU RUGOBICU.

Kapital ne poznaje granice ali nije rečeno koje, NE POZNAJE GRANICE DOBROG UKUSA. U ovom slučaju oni koji se useljavaju ovde su tu hvala Bogu samo oko 10 sati, ostatak dana su daleko od ovakve ružnoće. Ali ovakav objekat krije jedan drugi negativan momenat a to su kancelarije koje pretpostavljam neće biti odvojene po starinskom sistemu, svako radno mesto u “svojoj” kancelariji no tu će biti postavljen takozvani tepih sistem, dakle gomila radnih mesta u nekakvoj “proizvodnoj” hali, svaki od njih ogradjeni manjim zidom. Taj “tepih” sistem je nedavno proglašen za jako negativan raspored radnih mesta gde god je postavljen. Na ovom blogu je davno postavljen i člančić iz lista NOVOSTI na tu temu ali to ovde nema veze. Mi ionako kaskamo za američkim kapitalizmom oko 100 godina pa bismo mogli reći da je za nas “tepih” sistem rasporeda radnih mesta velika inovacija. Velike staklene površine su obično te koje iniciraju raspored radnih mesta po ovom izandjalom sistemu, to nije teško zaključiti. Uštede za investitora su velike, nema fasadne plastike, plaćanja velikog broja prozora, plaćanja fasadnih zidova, plaćanja pregradnih zidova, vrata, – ovako samo plaćate klimatizaciju i staklenu oblogu zgrade i istovremeno možet ekontrolisati one koje ne rade. No klimatizacija je nešto što može i da crkne pa bih ja voleo da vidim kako će njima da bude leti kad slučajno nestane struje?

Sve te nazovi staklene, pametne zgrade se baziraju na nekoj tehnološkoj inovaciji koja može lako biti sabo(r)tirana i taj prostor se onda pretvara u pakao. Klimatizovani prostori stvaraju plućne bolesnike od onih koji tu rade (i poneki žive). Živeti u stalno klimatizovanom prostoru nije baš neka zdrava stvar. Ovakvi investiori koji štede na klasičnom grejanju, uvode klimatizaciju kao pametnu stvar koja će rukovoditi nekom zgradom jer žele da uštede pare kako bi što više zaradili na ceni izdavanja ili prodaje tog istog kancelarijskog prostora. Takav nam je život u primitivnom kapitalizmu koji sami stalno zagovaramo bez i trunke savesti šta ćemo ostaviti potonjim generacijama. Klimatizerski aparati, takozvani “klima” uredjaji takodje emituju štetene gasove i to kao da nikom nije važno. Zar se ne može izbeći “pametovanje” zgrada i obložiti zgrada pravom fasadom koja štiti od hladjenja zimi i grejanja leti? Moramo li da se oslanjamo na centralizovani sistem klimatizacije jedne zgrade da bismo je proglasili pametnom? Zar ne bi trebalo da smo mi pametniji od tehnologije i sebi gradimo prostore koji imaju čvrste solidne materijale?

ČOVEK JE ZIDAO SOLIDNO HILJADAMA GODINA I ZAHVALJUJUĆI TOME IMAMO ARTEFAKTE O PROŠLIH CIVILIZACIJA. ZAMISLITE DA SU EGIPĆANI GRADILI U STAKLU I METALU? ŠTA ĆEMO IMATI MI KAO ARTEFAKTE O OVOM DOBU KAD IH NEKO OTKRIJE ZA NEKIH PETSTO GODINA? SKORO NIŠTA, MALO SOLIDNIH TEMELJA I DALJE NEMA NIČEGA JER SE SVE GRADI PO MONTAŽNOM SISTEMU (KOJI NEKI POSETITELJI OVDE OBOŽAVAJU) DAKLE OD MATEIRJALA KOJI ISTRULE POSLE 30-TAK GODINA. ONDA ĆE ISTORIČARI TOG NOVOG DOBA BITI U DILEMI KAKO DA PROGLASE OVU EPOHU. JA IMAM PREDLOG – STAKLENO DOBA.

Jeg åpner ytterdøren hjemme, med venninne hakk i hel. Åpner døren inn til løvens hule uten å ha forsvarsmekanismene mine ristet skikkelig på plass. Jeg aner fred og ingen fare. Tror vi er inne i en god periode uten drikking. Hjernen er ikke mentalt forberedt på det som møter meg, den fryser til og verden begynner bevege seg som i sakte kino i det jeg nesten kræsjer med mamma som er på vei inn på badet med ett av mine mindre søsken. Hun er full, hinsides full. Hun stinker fyll, har oppkast på T-skjorten. Jeg får tunnelsyn og hører ordene hennes som gjennom vann. Hun har øyne som svømmer av rus. Ordene snubler usammenhengende ut av munnen og hun er fortsatt i nattøy. Det er ettermiddag. Den tilstivnede klumpen i magen vokser seg enda litt større enn den allerede er. Gjør meg kvalm, gjør at jeg har lyst til å spy av angst, stress og sinne. Gjør det vanskelig å puste.

Jeg krymper og blir bitteliten. Forsvinner nesten inn i meg selv. Kan ikke fort nok få venninnen min inn på rommet mitt, kan jo ikke bare jage henne hjem igjen. Hjertet dundrer i håpløs ekspressfart, gjør meg kald og ufokusert. Hører, men hører ikke, snakker, men snakker ikke. Aller helst vil jeg rope til mamma. Rope av mine lungers fulle kraft: “Hvorfor gjør du dette mot oss, hvorfor, hvorfor, hvorfor?” Mest av alt vil jeg røske søskenet mitt ut av armene hennes, løpe ut døren og aldri komme tilbake. Vekk fra alt sammen, inn i en verden som har noe annet å tilby. Venninnen min aner ingenting. Jeg sitter i sengen min, tviholder på fasaden. Vil gråte, men gråter uansett nesten aldri. Tårene har frosset fast og klumper seg sammen rundt omkring inni meg. Nekter finne veien ut.

Jeg skjelver på hendene. Kan ikke grundig nok snakkesnakkesnakke for å forsøke å dekke over, skjule mammas tilstand for venninnen min. De fastfrossede tårene sprenger på uten at de slipper løs. Jeg smiler usant og prater i desperate overlevelsestak. Det føles som jeg skal drukne, kveles sakte. Jeg skrur opp lyden på musikken for å overdøve mammas ustø skritt som rammer meg som pistolskudd hver gang hun beveger seg rundt i etasjen over. Jeg er livredd for at hun skal komme inn på rommet mitt, for at hun skal vise seg fram i tilstanden hun er i. Jeg har et desperat behov etter å sjekke hvordan søsknene  mine har det. Har lyst til å lugge meg selv for at jeg velger bli sittende på rommet mitt, mens jeg tviholder på fasaden i hjemmet vårt. Våger ikke be venninnen min gå hjem, i fall hun da vil begynne stille spørsmål jeg ikke kan svare på.

Jeg skammer meg slik. Jeg skammer meg over at hun gjør dette mot meg, og jeg skammer meg over at jeg skammer meg over henne. For jeg er glad i henne. Jeg er glad i mammaen min. Men akkurat da er den grusomme skammen overveldende.

Jeg hatet skammen. Følte den gjorde meg til et enda dårligere menneske enn jeg allerede i utgangspunktet følte meg.

Jasno je svima koji pogledaju sliku ove zadužbine da ovaj budući objekat najviše liči na neki okružni zatvor iz američkih filmova, i to one male privatne zatvore.

Svaka čast zadužbinarstvu ali zar ovakva zgrada treba da ponese tu titulu da je ZADUŽBINA?

Uzgred rečeno neko će od vas reći pa kako bi to trebalo da izgleda zadužbina? Dobro pitanje jer svi objekti koji su izgradjeni u istoriji zovu se prema nameni jeddino su poklonjeni objekti državi nazivani zadužbinama. Navikli smo da takvi objekti izgledaju kao Kolarćev univerzitet ili Kapetan Mišino zdanje. Ne možemo da zamislimo da bi takav objekat mogao da izgleda i ovako ružno, jednostavno i zatvorski. Ali poklonu se u zube ne gleda i ne treba kritikovati izgradnju ali treba se pobuniti protiv ovakvo pojednostavljenog izgleda jedne institucije koaj bi trebalo da traje mnogo godina posle njene izgradnje i da inspiriše i ostale zadužbinare. Zar je ovo novi oblik zadužbine koji bi trebalo da je uzor? Zar taj gospodin Mišković ne može da plati malo više za projekat po kome bi ibilo izgradjeno nešto lepše i uglednije z aovaj narod? Izgleda d anema para za bacanje na projekat koji bi bio interesantniji od ovog što jeste. Utoliko je i tužnije i ružnije što če ovakav objekat biti izgradjen.

Jeg er et helt vanlige menneske. Du ser meg på gaten der jeg haster forbi deg i rushet like målrettet som alle og enhver. Jeg er kanskje naboen din, kollegaen din eller til og med sjefen din. Jeg er tilsynelatende velfungerende, skolert og muligens såkalt vellykket. Jeg går søndagstur i skogen med familien, raker løv i hagen og andre normale ting.

Jeg var en tryllekunstner. Jeg var flink jente som ordnet opp der foreldrene mine rotet det til. Jeg fikset på fasaden og ryddet opp knuste glass og luftet ut fylla slik at ingen fikk vite. Jeg skjulte alle spor slik at hemmeligheten forble hemmelig. Der de andre barna var misfornøyde fordi lek ble avbrutt av dekket middagsbord, latet jeg som jeg var like skuffet der jeg lusket hjem velvitende om at den virkelige skuffelsen var at jeg måtte lage min egen. 

Utad var jeg tøff i trynet og full av selvtillit. Jeg var kanskje den irriterende jenta i klassen din som laget intriger og baksnakket. Som festet i helgene og forelsket seg hvert femte minutt. Den jenta du sikkert ikke hadde mye positivt å si om.

Idag ser du en kvinne som lever et normalt A4 liv. Men du ser ikke hjertet som banker redd og usikkert dersom du er uenig med meg, kritiserer meg eller utfordrer meg. Du ser ikke litenheten og utenforheten i det unnvikende blikket mitt der jeg febrilsk forsøker å komme meg unna med et avvæpnende smil. Smil som går på autopilot.

Det er mange av oss voksne barn av alkoholikere, men jeg kjenner dem ikke. Du ser det ikke på oss fordi vi leverer feilfritt skuespill hver eneste dag. Vi burde fått Oscar for beste forestilling.

Lojanica U STAKLU

Profesor koga sam do nedavno jako cenio i poštovao ipak je prihvatio staklo kao fasadu i dao mu “sasvim drugu dimenziju”. Na ovoj fasadi koja nije fasada samo g. Mihajlo Mitrović vidi neki noivi domet iako je donedavno govorio da te fasade ne vrede ništa. No ako se radi o njegovom i našem kolegi, uvaženom profesoru Milanu Lojanici onda je to kod njega “novi domet”.

Nije to nikakav domet u oblikovanju fasade ako je ta fasada nepostojeća, ako se sastoji smao od stakla. Staklo je samo tu da odene pravougani oblik ove jadne zgrade. Gde su nestali svi oni vaši prostudirani razudjeni oblici vaših zgrada kojima sam se divio? Stopili su se u jedno veliko stakleno čudo koje nema nikakav inspirativan oblik no ima “neverovatnu” fasadu koja “pleni pažnju” samo gospodina Mitrovića.

Šta je to na njoj lepo? Skoro ništa. Ja lično ne vidim ništa, ko vidi nešto lepo na ovoj fasadi nek se javi, objavićemo javno na ovoj belešci.

Malo da se podsetimo stare jugoslovenske škole hotelske arhitekture.

Šta reći osim sve najlepše, prostudiran oblik hotel saobrazan terenu i na prvi pogled liči na kuće u nizu što zaista asocira na planinski odmor. Izvanredan enterijer z aono doba (ko je bio zna) a spoljni izgled zaista impresivan.

Već smo imali jedan članak ovde o nasledju jugoslovenske arhitekture koje ka o breme današnjim priučenim “bolonjskim” arhitektima. Evo dakle jednog primera nek se mladje generacije uče na njemu što se tiče oblikovanja fasade i enterijera i svega što čini jedan ovakav moćan hotel impresivnim.

Projektant MIODRAG CVIJIĆ dipl. ing. arh. 1978

Ма ова слика је само ту да вас подсети на монотонију данашњих објеката и њихових фасада. МОНОТОНИЈА и модуларност као да су једини признати облици данас. Погледајте само прозоре који СУ СВИ ИСТИХ ДИМЕНЗИЈА. Стварно једна ужасна монотонија. Према овој фасади фасаде новобеоградских “спаваоница” делују јако модерно и пластично.

Оваква фасада не само да је ругоба него и асоцира на затворске зграде све једнаких прозора јер су ћелије све једнаке, зар не?

Могу само да замислим собе у оваквим хорор зградама где у стану морате да прођете кроз једну собу да бисте ушли у другу? Проветраванје купатила и кујне је вероватно вештачко.

БЕЖИТЕ ОД ОВАКВИХ ФАСАДА НА ЗГРАДАМА КОЛИКО ВАС НОГЕ НОСЕ.

Hva har egentlig det å vokse opp med foreldre som drakk gjort med meg som voksenperson ? Hvordan har det merket meg å stadig vekk bli nedprioritert til fordel for flaska? Hva slags konsekvenser har det fått det å aldri vite hvordan dagene kom til å utvikle seg, om det ble fred og fordragelighet eller drikking og bråk?

Jeg vokste opp i et hjem hvor det ikke var åpenbart for omgivelsene at foreldrene mine hver helg gikk på fylla, og hvor vi brukte mye energi på å holde fasaden pent og pyntelig i orden. Når jeg prøver å tenke tilbake på hvordan det egentlig var å være barn under slike omstendigheter, er det følelsen av å være utenfor i enhver sammenheng, det være seg skole, vennskap eller sportslige aktiviteter, som står sterkest for meg. Alle de andre hørte sammen, hadde noe å bidra med og hadde rett til å være der. Jeg, derimot, hadde ingen verdi i forhold til disse andre, og følte meg aldri like bra som dem.

Denne utenforheten og konstante følelsen av å være mindre verdt, gjorde at jeg tok gladelig til takke med dysfunksjonelle vennskap hvor jeg faktisk ble behandlet dårlig. Noe som igjen bekreftet følelsen av verdiløshet, men det var likevel bedre enn ingenting. Med foreldre som hadde nok med seg selv og sine egne problemer, var det ingen som grep inn og lurte på hvordan jeg hadde det. Det var derfor lett å bli værende i disse vennskapene, som til tross for deres destruktive natur, ga meg en sårt etterlengtet adspredelse fra det aller tyngste.

Som voksen er det fortsatt slik.

Det har nok blitt bedre med årene, men det er likevel fortsatt slik at jeg føler meg utenfor det gode selskap. Det tryggeste er å ikke involvere seg i andre mennesker for å beskytte meg selv mot følelsen av å ikke passe inn eller høre til.

Ensomt, men trygt. Og slik går dagene.

Pre ove današnje staklene, klozetske i metalne arhitekture koja veoma agresivno ruši naše nasledje i kvari okolinu i raste kao rak rana svih naših gradova, postojala je takozvana jugoslovenska arhitektura. Premise te arhitekture su se bazirale na sasvim drugim premisama i zakonima. Zakon o izgradnji u toj nekadašnjoj državi je bio mnogo rigorozniji. Pravila projektovanja su bila sredjena u normativna akta, dimenzionisanje prostornih jedinica je uvek bilo racionalizovano zbog štednje ali komotno za život i rad. Postojala je jedna ogromna energija stvaranja nekog samosvojnog jugoslovenskog stila u bilo kojoj vrsti objekta ili prostorne namene. TO se odražavalo na brojnim (može se reći stotinama godišnje) seminarima , simpozijumima ili savetovanjima. Tamo se razmenjivala iskustva na celokupnom prostoru te bivše države i sa tih savetovanja se odlazilo sa nekim rezultatima. Na osnovu njih dosta je učinjeno za masovnu produkciju stanova (današnja vlast je još na nivou raspredanja priče po sistemu Baba se češlja), prostorni planovi su se donosili za celu ondašnju državu pa onda po republikama. Ti prostorni planovi su bili posebna priča. Studiozno uredjeni i obradjeni na tebi je samo da ih ispoštuješ. Ne postoji oblast Jugoslavije da nije bila obradjena prostornim planom. Znalo se kako će se zidati u turistikim predelima, znalo se kako u gradskim predelima a kako u ruralnim a znalo se kako i obeležiti spomenička mesta. Na svim nivoima je postojala neka razmena podataka, arhitekte nisu bili usamljeni tipovi već deo zajednice i timova. Urbanisti su bili u potpunosti uposleni jer se zemlja razvijala, danas mislim da je je ta struka zapostavljena NAMERNO. Ovoj vlasti koja razmišlja prmitivno-kapitalistički ne odgovara dobar prostorno-urbanistički plan Srbije već joj odgovara HAOS. U HAOSU može da se gradi, zaradjuju pare na gradnji, otimaju porezi za dozvole i sve ostalo iz djiapazona mafijaškog delovanja. Koga još brine nadovezivanje na nasledje bivšeg sistema ?

Pa evo nas je briga na ovom sajtuliblogu. Ako niko neće da piše o tome Ja ću.

NIKOGA U OVOJ DANAŠNJOJ PRIMITIVNO-KAPITALISTIČKOJ DRŽAVI NIJE BRIGA ZA ARHITEKTONSKO NASLEDJE PRETHODNE DRŽAVE JUGOSLAVIJE. NIJE IH BRIGA JER IM ODGOVARA HAOTIČNO STANJE, GDE SE LJUDI OSEĆAJU NESIGURNO I BEZ NOVCA KAKO BI ONDA PREKO TAKOZVANIH “JAVNIH RADOVA”, STANOVA SA NISKOM CENOM I OSTALIH GLUPOSTI KOJE NAM PLASIRAJU PREKO “NJIHOVIH” MEDIJA MOGLI DA UPRAVLJAJU NAŠIM ŽIVOTIMA. KAD STE ZADNJI PUT ČULI ZA NEKO SAVETOVNAJE O BUDUĆNOSTI SRPSKE ARHITEKTURE ILI O PROPISIMA OSVETLJENOSTI STANOVA I KUČA ILI O HOTELIJERSKOJ IZGRADNJI U SRBIJI ILI BILO ŠTA.

Današnji simpozijumi su sa temama potrošnje gradjevinskih materijala odredjenih firmi sa zapada ili kako da nam uvale loš materijal a i da mi glupi Srbi to stvarni i usvojimo. Najsvežiji je primer firme KNAUF i njenih bednih gipsanih ploča koje su u nekadašnjoj JUGOSLAVIJI imale marginalni uticaj. Danas možete primetiti da se zidaju unutrašnji zidovi od tankih gipsanih ploča firme KNAUF (naravno) koji izmedju nemaju ništa (probajte da ukucate ekser u takav zid).

Drugi primer je staklo. Uništava se sistematski najveća srpska staklara zarad njihovog uvoza bezvrednog ali skupog stakla iz europe. Inače sad staklo služi i za oblaganje fasada, ne više samo za prozore.

Pogledajmo upotrebu crepa kao osnovnog pokrivačkog materijala na prostoru cele nekadašnje Juge. Crep je danas prokazan i izbačen, veliča se ravan krov o čemu je dosta ovde pričano i raspredano.

Fasadni zidovi ne postoje jer se na fasadama pojavljuju metalne ploče, keramičke ploče i staklo. Fasada je ravna i bez ikakve plastike. Prozori su utopljeni u masu ravne fasade, nemate čak ni lim kao okapnicu.

Oblici zgrada su primitivni, najčešće pravougaoni bez ikakvih ispusta u prostor, bez markantnog ili bar prepoznatljivog ulaza u objekat. Javni objekti su uvek po pravilu u staklu (stvarno mislim da takve nazovi “pametne” zgrade troše više energije) a stambene su skoro u pravouganim oblicima bez velikih iskakanja lodja ili balkona u prostor. Obično te nove zgrade nemaju u prizemlju ni nadstrešnice za prolaznike. Pobogu nadstrešnice su valjda savladane staitčki kroz istoriju arhitekture ili se to čini da su današnji investiori bednici?

Krovovi su po pravilu ravni Zašto, niko ne zna. Ne vidoh ks kro odavno po Beogradu.

Nesrazmerno velika spratnost ponekad kvari okolinu.

Sve u svemu jasno je da današnja arhitektonika zgrada se uopšte ne nadovezuje na nasledje jugoslovenske arhitekture ni po kom osnovu. To je jedna autohtona, vanzemaljska arhitektura zbog koje ovaj blog i postoji. Vanzemaljci su medju nama i kvare nam okolinu i štete ugodjaju gledanja arhitekture. Ko bi još gledao u staklenu fasadau i vedo sebe? Ne želim da vidim sebe nego neki lep prostudiran izgled i raspored. Želim da vidim pristojnu spratnost koja ne štrči i ne kvari okolinu. Želim da fasadu postanu neprobojne na bačeni kamen i želim da vidim veliki broj prozora na fasadam različitih dimenzija. Želim da se kuna i kupatilo vetre prirodno i da zid ne bude šupalj. Da li je to mnogo?

MURAMBINDA, ZIMBABWE: Butikkeier Emmanuel (t.h.) viser fram sitt supermarked, som ligger langs byens travleste handlegate. Skomaker Edson og Tarirai er glade for at varene er på vei tilbake i butikkhyllene. Foto: Birger Emanuelsen

Tidligere i år var jeg i Zimbabwe. Etter noen dager i Harare, reiste jeg til byen Murambinda, noen timer i bil sør for hovedstaden. Dette var bare to knappe måneder etter Zimbabwe Government of National Unity kom i stand, og landet hadde såvidt begynt å komme seg etter en langvarig økonomisk kollaps. Varer var på vei inn butikkhyllene, og US dollar var lovlig valuta.

«From worse to bad», som supermarkedeier Emmanuel sa.

Så da jeg gikk på markedet i Murambinda, så jeg ikke bare varer i butikkhyllene, men også i handleposer og under armer. Bare noen måneder tidligere hadde folk kommet til butikkene med mer enn de forlot dem med; de hadde ankommet med sekker av verdiløse zimbabwiske dollar, og gått ut igjen uten stort mer enn brød og flaskevann.

I april var imidlertid det økonomiske lokomotivet i Murambinda tilbake på sporet, selv om det er malplassert å si at ting gikk på skinner. Det meste av byens handelsnæring lå ennå nede med brist i ryggen.

Bortsett fra én ting: Butikkfasadene stod stolte og ranke.

I bildet over her ser dere Emmanuels brustadbu av et Supermarket. I Murambinda så jeg nemlig noen av de mest innbydende butikkfasader noensinne. Noen av dem falt nesten sammen under vekten av hva de lovet, som den allerede nevnte Vision Comes True Bottle Store. Alle etterlot meg likevel med et smil. Og kjøpelyst.

Så, mine damer og herrer, jeg presenterer:

Murambinda Business Centre:

Husk å se godt etter! Detaljer, mine herskaper, detaljer. Ps: Du kan trykke på det første bildet, så kan du trykke deg videre derfra

Apsolvirali smo već da je list BLIC protiv svega i svačega iako to nema smisla. Najnovija ujudurma ovog bednog glasila LDP-a i njima sličnih je da noćno ukrasno osvetljenje stare skupštinske zgrade NIJE POTREBNO i da to puno košta. E našao se tu i Djordje Bobić kao sagovornik i dobro im je kresnuo u brk da je to i tekako potrebno i da je osvetljenje sa dosta štedljvim sijalicama visoke klase.

BRAVO za arhitektu!

To je isti onaj arhitekta koji je svojevremeno pokušao da sruši jedino delo cenjenog kolege RANKA RADOVIĆA u Beogradu “gradić Pejton” na Čuburi. Sada priča sasvim drugu priču kad je postojeći “asortiman” arhitekture po gradu. Za osvetljenje klasicističke arhitekture ima razumevanja ali za gradić Pejton nije imao razumevanja. No za sada, hvala Bogu, gradić Pejton je ostavljen na miru. Na ovom blogu imaćemo uskoro lep prikaz ovog malog “naselja” za zanatlije na boemskoj Čuburi.

Dobro sad je imao “razumevanja” za osvetljenje najlepšeg objekt au Beogradu ali mu nećemo oprostiti pokušaj rušenja gradića PEJTON na Čuburi. Sada nije više gradski arhitekta ali je zato odbornik DS u Skupštini grada. Kako li glasa za sve ove napade na parkove grada? Sigurno je uvek za investitore.

Kao što rekoh MIHAJLO MITROVIĆ, kolega koji piše kolumnu za list “Politiku” je možda jedini stručnjak, poznat i priznat, koji se oglašava povodom ovakvih skalamerija i rugoba koje se podižu po gradu. Ova gore skalamerija je dobila svoje novo ruho gotovo preko noći i strahovituo ruži samu ulicu svojom kupatilskom fasadom (pločice). Okolo nje su zaista lepi objekti a ona ih sve izvrgava ruglu i kao da kaže “ja sam lepa  a vi ste retro” što se uklapa u politiku sadašnje proeuropske vlade i na čelu Srbije i na čelu grada i sela i zaseoka. Pročitajte njegov članak jer on brani stari izgled ove zgrade iz sasvim drugog ugla.

Čitajući ovo saznajemo da ipak, ipak, ipak neko brine o SKADARLIJI, možda jedinom preostalom autentičnom delu grada Beograda, koji, iako je delimično opstruiran kao prostor onim novim hotelom i ponekim idejama o dogradnjama. Ovako vidimo da će se neko pobrinuti da ipak ostane nešto od autentičnosti ovog boemskog parčeta zemlje.

ARHITEKTE I URBANISTI imaju nažalost ulogu negativca u ovom hororu sa radnim naslovom “Restauracija SKADARLIJE i njeno lagano uništenje”. Dobri momci nisu ni na vidiku. Rećićete lako je tebi da to kažeš ali to je tačno. Lako mi je da to kažem jer U OPŠTINSKOM SEKRETARIJATU KOJI JE ODOBRIO IZGRADNJU OGROMNOG DINOSAURUS CENTRA KOJI ĆE SE “NASLANJATI” NA SKADARLIJU (koji neće tako lako izumreti kao pravi) SEDE ARHITEKTE I URBANISTI A NE NEKO TREĆI. U VELIKOM BROJU INSTITUCIJA KOJE ĆE NARUŽITI SKADARLIJU “KROZ PAPIROLOGIJU”  OPET SEDE ARHITEKTE I URBANISTI. Ali nigde nema arhitekata i urbanista da brane stari izgled Skadarlije. Kolege se ponašaju kao da se to dogadja nekom drugom a ne njima. Dogadja se i njima jer blati profesiju ako ništa drugo. Kada Skadarlije, onakve, iyvorne, nestane i pojavi se neka druga “moderna” Skadarlija tada je kasno da se oglase arhitekte i urbanisti. Tada će se oglasiti ali njihova reč neće biti poštovana jer njihovim “neponašanjem” u toku usvajanja plana oni (ARHITEKTI I URBANISTI) čine zločin.

Inače STAVOVI O ZAŠTITI URBANOG NASLEDJA se skoro nikad po pravilu ne nalaze u glavnim glasislima u gradu. Svakodnevno iz Politike, Blic aili Novosti i Glasa saznajemo da će Beograd biti ovakav ili onakav ali nigde ništa o zaštiti postojećeg urbanog nasledja. To je izgleda proskribovana tema kojom ne treba da se bave obični smrtnici i profesionalci. Inače u staro doba postojanja JUGOSLAVIJE simpozijuma o zaštiti urbanog nasledja (nekadašnje Juge) bilo je u izobilju i tmao se vodila glavna prepiska, usmena ili pismena, izmedju vlasti i profesionalaca. Danas, zahvaljujući “demokratskim” promenama nema ni S ot takvih simpozijuma jer to ne odgovara aktuelnoj vlasti. Oni bi zarad svojih interesa prodali i gaće svoje mame samo da pokažu privrženost europskim i transatlantskim integracijama. Ruše stare zgrade, spomenike, uklanjaju spomen table, imena komunističkih vodja sa bilo kog dela grada. Njima istorija počinje 5. oktobra 2000. godine a ona pre ih ne interesuje. Što bi ih onda interesovala istorija od pre 100. godina i tamo nekakvo urbano jezgro dobrog noćnog provoda?

POZNATI I PRIZNATI arhitekti se uopšte ne oglašavaju povodom ovoga i to je zaista tužno Jedini svetli primer pobune je gospodin MIHAJLO MITROVIĆ koji ako treba piše listu Politika i preko rubrike Medju nama samo da bi izrazio svoje neslaganje sa nekim problemom. Poznati arhitekti izgleda su zabrinuti da bi izgubili psolove ako se oglašavaju o ovakvim problemima i da će ih investitori napustiti. Boje se možda i za svoj život, ko zna. Nije mali broj primera kroz istoriju da je arhitekta bačen sa balkona svoje najbolje zgrade da niko DRUGI ne bi imao bolji projekat. (gradić Perast u Crnoj Gori)

OVA SLIKA JE SAMO TU DA VAS PODSETI (I ARHITEKTE I VAS SVE OSTALE) DA JE OBLIKOVANJE FASADE BEZ STAKLA ITEKAKO MOGUĆE I DA SE DOBIJAJU ČUDESNI REZULTATI AKO ARHITEKTA ULOŽI SAMO MALO VIŠE TRUDA I RAZMIŠLJA DA ĆE MOŽDA ON NEKAD BAŠ TU ŽIVETI ILI PO SISTEMU A ŠTA AKO BIH JA TU ŽELEO DA ŽIVIM?