Al heel mijn leven heb ik last van een bepaald gevoel. Vroeger kwam het altijd naar boven als ik een bad nam. Het werd getriggerd door de kalmte. Als kind had ik dan ook een enorme angst en zelfs als bijna-volwassene moet ik toegeven dat ik menig snelheidsrecord in de badkamer breek om te vermijden dat ik het gevoel opnieuw krijg. Het overwelmt me steeds wanneer ik rustig ben, wanneer ik een pauze neem. Alsof mijn geest het niet toelaat dat ik even harmonieus zou zijn.

Melancholie.

Het is geen juiste naam voor wat ik voel. Ik voel mijn hart letterlijk zwaar worden. Ik grijp ernaar. Er gebeurt niets. Het blijft zwaar en ik voel me even immens verdrietig. Even heb ik het gevoel dat ik zoveel mis. Ik probeer er een naam op te kleven. Het lukt niet. Ik voel hoe het gevoel uit me wegebt. Vreugde en tristesse. Ik wil het tegenhouden, want ik wil weten wat het nu is dat ik mis. Ik wil weten wat ervoor zorgt dat ik me zo voel. Ik wil het weg, want het weegt me te zwaar.

Ik staar voor me uit. Het is weg. Ik draai me om en begin met mijn volgende dagelijkse taak. Het komt wel terug. Hopelijk ooit met een antwoord.

Oh jee, het lijkt alsof er weer een stilte over mijn persoon gevallen is. Ik begin zelfs een patroon te zien: hoe drukker mijn echte leven wordt, hoe leger deze internetpagina blijft.

Voor mijn stilte heb ik natuurlijk een excuus. Onlangs hoorde ik trouwens op televisie het woord ‘excuustruus’ en ik heb toen besloten dat dit woord het dagelijkse taalgebruik moet halen. Daarom zal ik mezelf voor de gelegenheid even bombarderen tot een excuustruus. Eerst was er de vakantie, dan het vakantiewerk, dan de laatste weken vrijheid en nu de eerste weken universiteit. Reden om even te bezinnen, me dunkt. En nu zit ik hier dus weer op kot in Leuven.

Er is trouwens iets dat me opvalt. Als ik in Leuven arriveer, voel ik me thuis in een stad die niet de mijne is. Ik vind dat vreemd, want ik voel me zelfs niet thuis in mijn boerengat. Hier voel ik dat dus wel. En dat gevoel jaagt me angst aan. Dat klinkt misschien allemaal raar, maar er zit een heuse (vrouwen)logica achter. Het is namelijk zo dat ik mijn relatie met deze kleine stad zou omschrijven als een haatliefdesrelatie. Het feit dat ik me thuis voel in zo een dubbele relatie jaagt me angst aan. De ene nacht voel ik me hier geliefd, de volgende voel ik me zo eenzaam dat ik in een hoekje ga zitten wenen. De ene dag voel ik me geïnspireerd en de volgende dag betreur ik de saaie, grijze waas. Leuven heeft me mijn mooiste dagen geschonken, maar Leuven heeft me eveneens de meest donkere dagen geschonken.

En eigenlijk heb ik maar één vraag meer aan Leuven. Eén kleine vraag. Komen die mooie dagen waarin alles nieuw en spannend was ooit nog terug?

Zij die hadden gehoopt dat ik vanaf nu zou zwijgen over vliegtuigen zullen nu wel teleurgesteld naar een andere webpagina zappen. Om één of andere reden kan ik namelijk niet stoppen met erover te praten. Het gaat zelfs zover dat ik het als random gespreksonderwerp gebruik wanneer ik niet goed weet wat zeggen. Ja, ik ben een sociaal gehandicapt kind.

Waarom ik vliegtuigen zo wonderbaarlijk vind, weet ik nog altijd niet. Toen ik heel erg klein was vond ik het zo enorm leuk om naar de lucht te kijken en daar strepen te zien die vliegtuigen aan het trekken waren. De idee dat daar – zo hoog en zo ver weg – mensen waren die – in mijn ogen – hun leven op het spel zetten om een stuk van de wereld te zien vond ik enorm avontuurlijk. Ik moet zelfs toegeven dat ik een grotere kick kreeg van dat idee dan van alle Indiana Jones films samen.

En nu ben ik zelf zo een avonturier. Ik moet eerlijk toegeven dat de rol mij niet enorm goed afgaat. Er zijn namelijk twee types mensen op een vliegtuig: het type dat uitermate kalm is en vliegen zo saai vindt dat ze na vijf seconden als een blok in slaap vallen en het type dat de hele reis lang als een cafeïneverslaafde op het puntje van zijn stoel zit en met beangstigend grote ogen het personeel aanstaart. Het spreekt voor zich dat ik tot de tweede categorie behoor. Zelfs nadat ik het lot al tien keer getart heb.

De laatste keer dat ik het lot tartte was zo een drie weken geleden. Dit keer tartte ik het lot wel heel erg hard, want het was een zeer korte reis. Voor zij die de logica hierin missen: een vliegtuig heeft het meeste kans op een crash tijdens het opstijgen en de landing en een korte reis is niet veel meer dan dat. En zoals al gezegd: ik weet té veel trivia over vliegtuigongelukken. Dus tijdens het opstijgen zat ik zoals altijd nonchalant naar mijn voeten te kijken. Het Lief – de waaghals – keek door het raam. Alles fijn. De gordels mochten terug uit en de mensen konden weer klagen en zagen over hoe weinig beenruimte er wel niet is. Iets wat ik – met mijn belachelijk korte benen – trouwens nooit echt begrepen heb.

Tot plots het lampje weer aan ging. De gordels moesten terug aan. Vreemd, vond ik, want ik merkte niet meteen iets op. Net zoals de andere passagiers die het lampje dan maar vrolijk negeerde. Zulke mensen wil ik altijd slaan, wat vrij onmogelijk is aangezien ik wel mijn gordel aandoe. Na een kwartier kwam echter de verklaring van het lampje: turbulentie. Nu, het was mijn tiende keer in een vliegtuig en ik herinner me mijn eerste turbulentie nog. No fun, om het kort te beschrijven. Wel, deze turbulentie was no fun in het kwadraat. Het vliegtuig begon zelfs zo hevig te schudden dat er enkele mensen begonnen te krijsen; duidelijk mensen van het tweede type. Ik daarentegen was me in stilte aan het voorbereiden op mijn wel zeer jonge dood.

‘Goh, ik moet het zeggen’, spookte het door mijn hoofd.
‘Is het niet wat té cliché? Het lijkt zo gestolen uit een tweederangs romantische komedie.’
‘Nee, het moet. Mijn laatste woorden horen toch geen piepgeluidjes te zijn.’
‘Oké, ik ga het hem zeggen… Ik ben er klaar voor…’

Net op het moment dat ik Het Lief wou verrassen met de meest melige speech in de geschiedenis van neerstortende vliegtuigen stopte de turbulentie. Zo kwam het dat ik voor de tiende keer in mijn leven een reis kon eindigen met de woorden ‘Ha, we leven nog! Ik ben zo blij! Al die mensen vinden dat maar vanzelfsprekend, maar ik ben tenminste elke keer oprecht gelukkig!’ En zo kwam het ook dat Het Lief nooit zal weten hoe melig mijn speeches kunnen zijn.

‘Oh God, dit is wéér zo een dag’, wou ik roepen nadat ik net een baksteen doorheen het raam van een niet nader genoemd interim-kantoor wou gooien. In plaats van deftig te zoeken achter zo’n steen, besloot ik maar af te druipen en mijn wraakacties op een veel intellectueler niveau te parkeren. Ja, plots zag ik een toekomst voor mij waarin ik een eigen interim uit de grond stampte die zoveel beter was dan kantoor X. Ik zag mijn interimkantoor het andere volledig opslorpen. Mind you, we hebben het hier over één van de grootste kantoren in België. Ambitie, ik heb het!

Dus daar stond ik dan, met een brood in mijn armen op de Bondgenotenlaan. De studentenadministratie gesloten en het interimkantoor ook gesloten. Zoiets kan zéér zwaar tegensteken op een mindere dag in de vrouwelijke cyclus, I can assure you. Mijn kot nabij de ring van Leuven, geen fiets. Het waren ik en mijn voeten. En dus deed ik wat ik altijd doe wanneer ik kwaad ben: lopen. Aangezien ik daar ook vaak te lui voor ben, hield ik het op een gedreven snelwandelen. Mind you dat dit zich allemaal afspeelt op de Bondgenotenlaan en dat het niet evident is om daar te snelwandelen tussen al de raamklevers.

Ik wandel. Snel. Ik neem de etalages in mij op zoals het hoort: als een sneltrein. En toen plots was het daar. Ik was de etalage al voorbij gesneld, omdat ik nu eenmaal aan het snelwandelen was. Ik besloot op mijn stappen terug te keren en zelf een raamklever te worden. Het waren ik en mijn voeten. Ik, mijn voeten en een prachtig paar botten om deze in te proppen. Ik keek naar het prijskaartje en wou voor de tweede keer die dag een baksteen door een etalage smijten. Oneerlijke wereld, it was.

Ik wou al die mensen wel eens weg uit mijn Leuven. Gisteren hoorde Leuven een verlaten boerengat te zijn. Maar dat was het niet. Dus besloot ik een alternatieve route te nemen naar mijn kot. Een rustigere route. Het zou mij kalmeren en mijn hormonen zouden één kunnen worden met de natuur. All fun and games, ware het niet dat ik mezelf 10 minuten later bevond op de Kapucijnenvoer en geen flauw idee had hoe ik terug naar mijn kot moest. Leuven, ik ben er al drie jaar, maar afwijken van het pad is nog steeds niet aan mij besteed. Dus wou ik maar een baksteen op de Kapucijnenvoer smijten.

Oh ja, gisteren was weer zo een dag. Met een scheefgezakt brood kwam ik aan op kot. Vier uur later, daarentegen, kwam ik met een paar retedure schoenen aan op kot. Volgende keer opteer ik toch maar voor de baksteen-piste.

Studiekeuzes. Het is iets waar ik 3 jaar geleden niet van wakker lag. Toen had ik nochtans alle reden om ervan wakker te liggen, maar ik dacht daar toen anders over.

“Ik word journalist”, vertelde ik aan geïnteresseerden. “Voor een enorm prestigieuze krant of een bekend tijdschrift en tientallen jongeren gaan naar me opkijken, omdat ik zo’n interessante artikels zou schrijven dat ze er in no time stijve tepels van krijgen’.

Ik had ambitie, als kind. En mijn omgeving juichte me toe.

“Gij moet schrijven, gij kunt dat goed.”, zeiden ze me. “Gij hebt tàlent”, klonk het.

Ik had geloof, als kind. Ik geloofde de mensen die me fluisterden dat ik talent had. Ik zou iets betekenen in de wereld. Ik stelde alles af op mijn schrijven, omdat het het eerste compliment was dat ik had gekregen. Het was het eerste waarvan iemand me ooit zei dat ik er goed in was.

Studiekeuzes. Drie jaar later lig ik ’s nachts steeds vaker wakker. Of ik wel de goede keuze heb gemaakt. Ik heb het gevoel dat ik wég wil waar ik nu ben. Qua academisch succes heb ik er nochtans geen reden voor. Ik weet niet hoe herexamens voelen en ben er vrij zeker van dat ik mijn Master Communicatiewetenschappen makkelijk in vier jaar kan afleggen. Nee, dat is niet de reden van mijn kopzorgen.

’s Nachts lig ik wakker. Ik denk aan wat ik niét heb gekozen. Ik kijk terug naar het verleden en zie dat ik mezelf een beetje voorgelogen heb. Ik zie dat ik mijn eigen leugen geloofde. Maar een oude wijsheid vertelt me stilletjes in mijn oor dat hoe snel de leugen ook is, de waarheid haar wel inhaalt. En dat moment is aangebroken, vrees ik.

“Ik wil geen journalist worden”, vertel ik aan geïnteresseerden. “Het is oneerlijk een 17-jarig kind zo’n beslissing te laten nemen. Ik wist niet wat ik deed. Schrijven is niet mijn talent.’

“Ge hebt fout gekozen”, zeggen ze me. “Maar wij ook.”

Of: Hoe mensen volwassen worden en de wereld rondom hen ook. Of: Hoe ik stilaan begin te beseffen wat ik écht wil en hoe dat for some reason onmogelijk lijkt.

‘Bambi’. Hét antwoord als je aan mensen vraagt welke film de meest droevige is. Daarop volgt dan een hele uiteenzetting over de dood van de moeder en Bambi die daar alleen achter blijft, zo moederloos. Natuurlijk wil het lot dat ik enorm tegendraads ben, zelfs als ik dat niet wil, want Bambi kan mij tot geen tranen bewegen. Nooit. Ik kan mij zelfs niet herinneren dat ik als kind geweend heb bij Bambi. Waarop u kan opperen dat het menselijk geheugen slecht is. Wat natuurlijk de volledige waarheid is, maar ik kan met gemak tientallen films opnoemen waarmee ik als kind wel geweend heb.

En één van die films is Frank en Frey, voor de echte hardcore filmliefhebbers onder ons ook wel The Fox and the Hound genoemd. Frank en Frey is mijn Bambi. Bij Frank en Frey huilde ik elke keer opnieuw. En opnieuw. Zélfs als ik ‘m twee keer achter elkaar keek. Zélfs als ik hem twee keer achter elkaar keek en de tweede keer mijn hoofd bij elke triestige scene onder een deken stak en weigerde het deken van mijn hoofd te tillen. Het leek wel alsof mijn hersenen één of ander automatisme hadden ontwikkeld. En u weet wat ze zeggen van automatismen: die gaan nooit weg.

Indeed so, want zelfs als verbitterde puber kon ik erom wenen. Indeed so, als (bijna) volwassen vrouw moet ik er nog steeds van bleiten. En indeed so, ik heb niet eens de hele film nodig, dit fragment is méér dan genoeg om een traan van mijn wang te voelen rollen. I am thàt easy.

Over een week ben ik te fier om dit toe te geven, dus doe ik het nu maar:

Voor het eerst proef ik hoe bitterzoet smaakt en ik moet zeggen dat ik het niet lust.

Sommige woorden laten je niet los. Sommige woorden achtervolgen je, of je dat nu wilt of niet. Toegegeven zijn het vaker negatieve woorden die me achtervolgen, omdat die nu eenmaal diepere wonden snijden. En dus terwijl ik druk bezig was met weg te lopen van al dat negatieve, bevond ik me plots in Diest. Dat ligt ergens in de buurt van Aarschot, want die treinhalte gaat eraan vooraf.

Daar stond ik dan, in Diest. Het was er verlaten, exact zoals ik me het voorstelde. Ik liep verdwaasd naar de verschillende bushalten en vond diegene waar ik moest zijn. U moet weten dat mijn geografische kennis ophoudt bij de exacte situering van mijn boerengat op de Belgische kaart. Ja, u kan mij een blinde kaart geven en ik kan exact zeggen waar mijn dorpje ligt. Of om eerlijker te zijn: waar dat naburige boerengat ligt waar ik middelbare school gelopen heb. Want in plaats van ons nuttigere dingen te leren, leerden ze ons het spuuglelijke dorp aan te duiden op een blinde kaart. Dus stond ik daar in Diest, met in gedachten een kaart zo blanco als diezelfde blinde kaart. Ik herhaalde voor mezelf welke bus ik moest nemen. Ik was 100% zeker van het nummer, maar zoals dat wel vaker gaat met bussen waren er twee exemplaren van. Er zijn namelijk ook twee rijvakken en twee rijrichtingen. Daar ging mijn oh zo geweldige plan.

Op het moment dat ik het officieel wou opgeven en mezelf de domste kalle van België wou noemen, kwam er meer volk. Eindelijk. En nog meer volk. En daar stond ik dan, in het midden van een mensenzee. Mijn kampeergerief netjes in mijn buurt. De mensenzee had ook op wonderbaarlijke wijze mensen meegenomen die ik kende. En die kennissen hadden dan weer mensen meegenomen die ik niet kende. Ik was al helemaal in mijn nopjes, want ofwel zouden we en masse de juiste bus nemen ofwel zouden we met véél te veel volk de foute bus nemen. En hoewel dat tweede niet leuk is, is het toch leuker dan helemaal alleen een verkeerde bus nemen, niet? Ja, zo dacht ik er ook over.

De tijd tikte weg en bij het onbekende gezelschap van mijn gekend gezelschap was een klein, fijn meisje. Ongeveer een jaar jonger, als ik me niet vergis. Ze was duidelijk een lichtgewichtje en dat werd om één of andere duistere reden het gespreksonderwerp. Nee, ze woog niet veel, nee. Maar ik woog toch ook niet veel, ik woog vast even veel! Of dat wist ze me toch te vertellen. Er zijn verschillende gezichtsuitdrukkingen die ik op dat moment op mijn gezicht kon toveren, maar ik koos ervoor een denkbeeldige wenkbrauw op trekken. Hoeveel ik dan woog, vroeg een jongeman, die onmiddellijk daarna besefte dat zowat alle vrouwen waaraan hij dat eerder gevraagd had hem hadden verwenst naar een bad vol zwavelzuur. En dus praatte ik over dat gewicht van mij en over hoe het er was afgegaan.

En toen, uit het niets, zei dat meisje iets tegen mij. Nog nooit eerder had een volledig onbekende die vijf woorden tegen mij gezegd. En al zeker geen vrouw. En al zeker geen hetero vrouw die duidelijk geen love affair met mij wou beginnen. Ik ging op zoek naar sarcasme in haar stem, maar ik vond het niet.

‘Gij zijt een mooi meiske’, hoorde ik haar zeggen.

‘Dankuwel’, antwoordde ik, waarbij ik wellicht tomatenrood werd en alle eerder opgemerkte schoonheid volledig van mijn gelaat verdween.

Sommige woorden laten je niet los. Sommige woorden achtervolgen je, of je dat nu wilt of niet. En nu heb ik toch al vijf positieve woorden die het kunnen opnemen tegen het ongewenste.

You may or you may not know it, maar Het Lief zit momenteel met zijn kont ergens in het verre Alaska. Iets in mij hoopt dat diezelfde kont er op zijn minst een klein béétje afvriest, maar zoiets mag – naar het schijnt – niet gezegd worden. Want ik gun het hem wel hoor, zijn weekjes Alaska, maar toch… Maar toch.

Omdat Het Lief in een andere tijdszone zit en PMS weldra aan mijn deur zal staan kloppen, is het ook het perfecte moment voor een melige post. Mensen die gevoelig zijn voor zulke posts, kijken nu best ook even weg en kunnen misschien iets leren over Alaska.

Bon, Mission Meligheid. Het Lief en ik zijn een beetje tegenpolen, op momenten. Meestal op momenten waarop hij zegt dat tegenpolen elkaar aantrekken en ik daarop antwoord met “een relatie is geen pure fysica”. Ik heb nooit gezegd dat ik een gemakkelijke ben, he. Het Lief en ik, wij zijn niet van hetzelfde hout gemaakt. Bij ons is 1 + 1 nog altijd 2. Als we ruzie hebben, wordt er bij mij één of andere emotionele vloedgolf veroorzaakt die ervoor zorgt dat ik dingen uitkraam zoals “misschien zijn we niet voor elkaar gemaakt”. Als we ruzie hebben, wordt er bij Het Lief één of andere rationele vloedgolf veroorzaakt die ervoor zorgt dat hij dingen uitkraamt zoals “slaap er nog eens een nachtje over”. U kunt zien dat dat voor de emo in mezelf géén correct antwoord is op éénder welk probleem waarmee ik op dat moment kamp. Zelfs niet als het probleem iets te maken heeft met moe zijn. Hij verwijt mij mood swings, ik verwijt hem gevoelloosheid. Wij verwijten elkaar koppigheid. En als we niet aan het verwijten zijn, vullen we elkaars zinnen aan.

We schrijven maandagnacht 4 augustus. We zijn moe, het afscheid is al te lang uitgesteld. We beseffen dat we elkaar een tijdje niet zullen zien. Hij blijft het afscheid rekken, het wordt een beetje pijnlijk.

“Het zijn maar twee weken, 15 dagen”, zeg ik hem. Ik behoud mijn koelte, afscheid nemen is niet aan mij besteed. Ik kijk naar hem en zie hoe hij tranen in zijn ogen heeft.

“Zijt gij mij geworden, ofzo, zo rationeel?”, vraagt hij mij. En of hij een zakdoekje mag hebben. Hij kan mij niet achterlaten, hij heeft het moeilijk. Heel moeilijk. Hij is emotioneel en ik ben rationeel. Ik besef dat dit wellicht één van de mooiste momenten is. Pijn om het nakende afscheid en tegelijk het besef dat die pijn wederzijds is. Het besef dat hij voor het eerst een traantje wegpinkt bij de werkelijkheid van het mij moeten missen en niet bij mijn 94738e mood swing. Het bésef.

Ik mis eigenlijk een beetje de tijd waarin mijn blog nog tot dingen leidde. Weetuwel, dat verre verleden op Skynetblogs toen ik nog some crazy shit deed zoals mensen naar mij laten sms’en of schrijven of ik nog gekker was om mijn kop te tonen op blogmeetings. Of gewoon ergens afsprak met een individu om simpele dingetjes te gaan doen.

Dàt mis ik. Nieuwe dingen, nieuwe mensen. Het gevoel dat ik niet voor niets over strakke wielertenues schrijf.

Ik ben al heel mijn leven een vrouw. Zelfs toen ik nog maar een klein meisje was, was ik diep vanbinnen al een vrouw. En niet zomaar een vrouw, neen. Een vrouw die wist wat ze wou. Tot in de puntjes had ik mijn hele leven al gepland, inclusief de down falls. Dat ik op mijn zestiende diep ongelukkig zou zijn, voorspelde ik toen ik amper tien was. Dat aan de unief alles beter zou gaan dan ooit tevoren, voorspelde ik op mijn zestiende om toch een lichtpuntje te hebben. En dat ik alles wist wat ik wou, voorspelde ik toen ik begon aan mijn zeventiende levensjaar.

Little did I know dat ik in dat zeventiende levensjaar een identiteitswijziging zou meemaken waar menig transseksueel “U” tegen zou zeggen. Plots had ik genoeg van al die zekerheden die ik voor mezelf had geschapen. Ik moest de dag maar eens plukken, carpe diem, go with the flow of in het Genks ook wel “chillen” genoemd. Die onzekerheid beviel me wel. Elke dag een nieuw leven.

Nu komt het moment dat ik weldra twintig zal zijn. De leeftijd waar ik als klein meisje, doch al vrouw, naar uitkeek. Want twintigers, die hadden het voor elkaar. Diploma’s, jobs, huizen, auto’s, geld, wilde doch concrete plannen. Toekomstvisie. Hetgeen ik als klein meisje al had, hadden die twintigers ook… Alleen werden zij betaald om wijsheden uit te kramen. Mensen kijken me nu aan, de vrouw die altijd weet wat ze wil, en ze stellen mij vragen. Over mijn toekomst. Over wat ik ga doen, als twintiger. Ze kijken me aan en ik staar terug naar de leegte in de verte. Ik weet het niet, ik ben mijn dromen kwijt. Ze willen me helpen met clichés die ik steeds zelf in de mond nam. Clichés die nooit naar waarde geschat worden, maar zoveel wijsheid bevatten dat ze moeilijk na te leven worden. De toekomst staat aan mijn deur zeggen ze, ik moet ze alleen maar invullen.

Maar ik weet niet hoe ik dat moet doen. Kiezen wordt een synoniem voor verliezen en ik ben een geboren winnaar… Ja, de toekomst staat aan mijn deur, maar ik ben angstig, trek de gordijnen dicht en doe alsof ik niet thuis ben.

Festivals… Wanneer een 8463^e dronken, oude en allerminst knappe man met een wel zeer vreemde blik naar mij kijkt, vraag ik me af of ze wel aan mij besteed zijn. Ondertussen betast ik mijn haar om te checken of ik het nog heb, voel ik aan mijn verbrandde neus om na te gaan of er geen blaasjes zijn opgekomen en als allerlaatste kijk ik na of er nergens een Dixi op mij ontploft is. Je kan immers nooit zeker weten waarom mensen je raar aanstaren, het kàn een andere reden zijn dan pure dronkenschap. Tenzij die mensen langs de kant van de weg naar huis kruipen aan het tempo dat zelfs een slak beschamend zou vinden. Dàn kan je vrij zeker zijn dat het wél pure dronkenschap is.

Maar bon, festivals dus. De voorbije vier dagen vertoefde ik weer eens op Werchter. Niet zozeer het beste festival ter wereld, maar wel het schraalste. Om drie uur ’s middags kom je al zatte mensen tegen die op z’n minst een 70-tal euro betaald hebben om groepen te zien waarvan ze wellicht niets zullen onthouden. Op elk uur van dag kom je mensen tegen die niet wéten wie Neil Young is en al helemààl niet weten waarom ze naar een oude vent staan te staren. Je komt mensen tegen die zich geneigd voelen voorspellingen te doen over uw liefdes- én seksleven. Die mensen zijn dan niet toevallig vrienden van uw Lief die je daarna wel eens een goeie rechtse wilt geven, maar het niet doet, omdat je toch ergens nog de vrede wilt behouden. Voor de laatste keer, that is, want een mens heeft maar een beperkte dosis geduld meegekregen en die van mij is zo klein dat het drama de overhand zal halen the next time. Yesh, ik bén de reïncarnatie van de verzuurde festivalganger en ik ben er niet beschaamd over.

Na 4 dagen komt dan het moment waarop je al – je raadt het nooit – 4 dagen wacht. Het moment waarop dEUS het festival zal afsluiten, zonder ook maar 1 noot van Magdalena te spelen. Dus zing je het maar in je hoofd, want iets is beter dan niets. En je bent al blij dat je dit jaar niet opnieuw van je sus gegaan bent en dat je dit jaar wél in het publiek kan staan tijdens het optreden. Eventjes komt er een grijns-achtige glimlach op mijn gezicht. Dit is de Werchter die ik twee jaar geleden niet heb gekregen. Na een hele dag kamperen voor het hoofdpodium was ik eventjes weg van de wereld, om mezelf daarna terug te vinden bij de EHBO. Om daarna achtergelaten te worden door vrienden en helemaal alleen van massa’s ver mijn favoriete groep te zien spelen. Dit jaar stond ik er. En ik zong. Ik zong liedjes die ze niet speelden, maar niemand die het hoorde.

‘You drive too fast, but I don’t care. Wherever’s fine, just take me there.’

Wat zou ik graag alleen zijn. Helemaal alleen. Niet opgesloten in een huis waarvan de inwoners mij niet kennen en ik hen niet.

Wat zou ik graag alleen zijn. Helemaal alleen. Niet in een gemeente waarin iedereen denkt te weten wie ik ben, omdat ze per ongeluk in een straal van vijf kilometer van me wonen en mijn ouders geregeld tegen het lijf lopen.

Wat zou ik graag alleen zijn. Helemaal alleen. Niet in een virtuele kennissenkring waarin mensen denken me te kennen op basis van wat ik besluit neer te schrijven, nooit nadenkend over wat ik weiger neer te schrijven.

Wat zou ik graag alleen zijn. Helemaal alleen. Niet in een huis, dorp of stad waar er steeds lawaai is waarom ik niet vraag. Complete stilte en leegte zover mijn ogen kunnen zien, dat wil ik.

Wat zou ik graag alleen zijn. Helemaal alleen. Niet gevangen in oordelen en vooroordelen. Niet gevangen in stank. Niet gevangen in woorden die ik – zonder succes – probeer niet te horen of net wél probeer te horen.

Wat zou ik graag alleen zijn. Helemaal alleen. Niet eenzaam.

Ik, ik slaap niet. ’s Nachts begeef ik me naar mijn bed, leg ik me neer en daar blijft het bij. Ik lig daar te liggen. Mijn hoofd zit vol, ik moet àlles nog verwerken. Elke nacht. Ik leg me neer en lig. En dat voor minstens een half uur (op een goede dag) tot maximaal héél de nacht door (op een slechte dag).

Duizenden adviezen heb ik al opgezocht. Ik draag oordopjes. Ik heb weet van ramen die opengezet moeten worden. Ik heb al gelezen dat je je computer gerust moet laten, geen televisie mag kijken en dat je ook best niet meer leest. “Je moet een bepaald moment op je dag vrijmaken waarop je je gedachten de vrije loop kan laten, dan moet je er ’s nachts niet meer een denken” is ook een vaak voorkomende raad. En tellen. Als je niet kan slapen moet je oldskool wise schaapjes tellen. Maar dan zonder de schaapjes, wat het een pak volwassener én saaier maakt.

Ik, ik kan dat allemaal niet. Na zestig schaapjes heb ik het wel gehad en vraag ik me af waar de boze wolf vertoeft. Ik heb dàgelijks meerdere momenten waarop ik stevig kan nadenken, ik heb oordopjes, ik heb weet van 38292 adviezen. Het enige wat ik niet heb is de mogelijkheid om als een blok in slaap te vallen. Bed. Blok. Slaap. Dàt zou ik graag hebben. Nu is het eerder: bed, twijg, overvloed aan existentiële vragen. Peace of mind kan je niet kopen. En hoe vaak ik ook naar Ingeborg kijk, mijn innerlijke rust lijkt onvindbaar.

Maar als ik vrijdagavond mijn televisie afstem op National Geographic, leg ik mijn hoofd op zijn borstkas. Dan voel ik dat mijn oogleden na enkele uren de strijd opgeven. Ik voel ze dichtglijden. Zijn warmte schommelt me in slaap. Ik wéét wat er gaat gebeuren en ik geef toe. Ik geef toe aan de herwonnen kalmte in mijn hoofd. In zijn armen, dicht bij Hem.

En dan, dan slààp ik.

Toen Katie Melua een week geleden weer eens begon aan haar “Nine Million Bicycles”, schoot mijn brein in werking. Eerst en vooral omdat dat nummer steeds weer op mijn zenuwen begint te werken. Of toch de stukken waarin mevrouw zingt.

There are nine million bicycles in Beijing.
That’s a fact.It’s a thing we can’t deny,
Like the fact that I will love you ‘till I die.

Dàt zingt ze in haar eerste strofe. Ergernis alom. Want die laatste regel is helemààl geen feit. Ja, inderdaad, romantiek kan niemand mij verwijten. Toen ze me er echter op begon te wijzen dat er zes miljard mensen op de wereld zijn – of toch ongeveer – moest ik echter wel nadenken. Ze wist er me immers nog bij te vertellen dat ze zich daarom zeer klein voelde en ik kon niet anders dan haar daarbij gelijk geven. Vergiffenis om haar eerste strofe zal ik haar echter nooit geven.

Maar bon, ik was dus aan het denken geslagen.

Er zijn zes miljard mensen.
Er zijn tien miljoen Belgen.
Waarvan er ongeveer zes miljoen dezelfde moedertaal hebben als ik.
Dat is relatief gezien weinig.
En toch.

Ja, mijn denktank stond gloeiheet. Dat ik voor die zes miljard mensen niets zou betekenen, daar kan ik me nog bij neerleggen. Maar toen kwam dé gedachte.

Als ik sterf dan zal ik niets betekend hebben voor Vlaanderen. Er zullen helemaal geen – voor mij – onbekende mensen aanschuiven bij mijn doodskist. Er zal niemand opstaan en een heel emotionele speech afsteken over hoe ik zijn/haar leven volledig veranderd heb.

En ergens, ergens vind ik dat wel spijtig. Dat er zo geen onbekende mensen naar me toe stappen en zeggen: “Hey, Eikebah*, gij hebt mijn leven veranderd, zenne, mokkel.’ [Maar het is not done om dat toe te geven zeker?]

Ik begin het zowat beu te worden. Die laatste loodjes, die spreekwoordelijk – en ook een beetje letterlijk – het zwaarst wegen. Dit semester kregen we zoveel groepspapers op ons afgesmeten dat ik mezelf zowat begraven voel onder een stapel paper. Leeg papier, that is, gezien er toch nog wel heel wat bladzijden geschreven moeten worden.

Nu heb ik niets tegen papers. Helemaal niets, eigenlijk. Ik ben ook al gewend aan de totaal ongestructureerde werking van de KULeuven en het feit dat er tussen de docenten en departementen totaal geen communicatie is, whatsoever. Wat dan logischerwijs leidt tot slecht gestructureerd onderwijs en dat ervoor zorgt dat àlle papers van een heel jaar op 2 maanden worden gepropt. Gewenning is a good thing, soms.

Waar ik me wel nodeloos aan begin te ergeren, is mezelf. Ja, ik erger me aan mezelf. Oeverloos. Eindeloos. Ik ben zowat gekroond tot de groepswerkbitch. Zonder het zelf te willen, feitelijk. Ja, ik ben een beetje dominant. Ja, ik ben een beetje perfectionistisch. Ja, ik ben een beetje zeer neurotisch. En ja, deze drie eigenschappen hebben wellicht toegedragen tot mijn kroning als Queen Of The Bitchyness. Ik probeer mijn neurotische trekjes aan de kant te leggen, ik probeer mijn planning naast me neer te leggen, ik probeer… Maar het lukt niet. Dus mail ik maar naar mijn groepsgenootjes. Proberend om lief over te komen, maar sommige dingen kunnen nu eenmaal niet superliefkonijnschattigachtig verwoord worden.

And I wonder, is het abnormaal dat ik mijn papers op tijd af wil? Is het abnormaal dat ik mooi uitgetypte interviews als bijlage wil? Is het abnormaal dat ik hier zo moedeloos van word? Is het abnormaal dat ik als enige mails zit te sturen om iedereen bijeen te krijgen? Is het abnormaal dat ik schrik heb dat bepaalde vriendschappen en mogelijke vriendschappen eronder lijden?

Zoveel vragen. Zo weinig antwoorden. Zo weinig relativering.

Na mijn post die volledig deed vermoeden dat ik geen greintje vrouw in mezelf heb zitten, nu een reeks posts die iedereen zullen doen vermoeden dat die post een totale leugen was. Want ja, ik doe blijkbaar mee met blograges… Of toch als ze mij een wild card geven om mijn PMS bot te vieren op mijn beperkt lezerspubliek.

Want ja, zo eentje ben ik wel. Zo eentje die je best één week per maand vermijdt. Zo eentje waar je best één week per maand naartoe gaat met een chocoladereep in je zak. Zo eentje waar je best één week per maand kan relativeren dat niet alles wat ze roept waar is. Zo eentje die één week per maand for no apparent reason in haar nest blijft steken om te jammeren dat ze te dik is en dat ze daarom chocola moet eten, want dat zal haar helpen om zich beter te voelen waarna ze chocolade eet en ze zich nog slechter voelt. Vicieuze cirkels, ze bestaan. You get the point, denk ik.

Deze maand ga ik de vicieuze cirkel breken, though. Of dat heb ik me toch voorgenomen. Het begon allemaal in een pashokje in de H&M, op een dag dat ik wat last had van pre-PMS. Dus stond ik daar in de H&M met drie kledingstuks, waarvan twee de lelijkste kledingsstuks uit mijn hele pas-carrière.

‘Maat 36… No way dat ik daar in pas’, mopperde ik. Ik keek mezelf aan in de spiegel. ‘Ik ben zo weer aan het afsteven op mijn maat 46’, verweet ik mezelf. Ik hief mijn hoofd op en weigerde mezelf nog aan te kijken. Wat wreed moeilijk is in pashokjes waar aan elke mogelijke kant een spiegel staat. Ik trok het kleedje aan en het was schreeuwlelijk. Maar het paste wel.

‘Oké… Ik ben in het bezit van een rok met maat 36 en dit kleedje past ook’, hoorde ik mezelf redeneren, ‘maar toch ben ik supermegavet! DIEET!’, ging de redenering verder. Waar die logica vandaan komt, don’t ask, ik denk dat het de schuld is van alle skinny jeans die rondloopt in de H&M.

Later bleek dat dieet te bestaan uit koeken, chocola en noten, maar eergisteren kreeg ik toch een massive schuldgevoel op mijn schouders. Ik ging écht opnieuw op mijn eten letten, want 80 kilo wou ik nooit meer wegen. En als ik dit gewicht bleef houden dan kon ik verzekerst naar een klasreünie gaan om aldaar al mijn ex-klasgenoten te vertellen dat ze allemaal in de hel zullen belanden en aldaar zullen branden. Dus meed ik alle chocola en alle andere ongezondheid tijdens het shoppen om thuis te belanden met kilo’s fruit en groenten.

Dus lig ik hier nu in mijn nest, te jammeren dat ik te dik ben. Te bedenken dat ik iets wil doen, maar dat ik ook niets wil doen en dat ik helemaal niet iets wil doen, maar ook helemaal niet niets. Met als enige vervanging ter chocolade de Spaanse aardbeien. Spaanse aardbeien die bevroren zijn, omdat de temperatuur in de ijskast te hoog stond. You get the point…

*Wacht wanhopig op wijvenprogramma’s op VijfTV en Vitaya*

Anderhalf jaar geleden moest ik een zware keuze maken. Of zo stelde ik het me toch voor in mijn hoofd. Voor mij is elke keuze moeilijk, wat ook verklaart waarom ik tijdens het kiezen van een broodje zowat 17 keer van idee verander. Wat dan ook verklaart waarom ik anderhalf jaar zoveel moeite had met volgende keuze:

‘Alleen gaan en vermoedelijk vertrappeld worden door honderden mensen of verdwalen in een steegje en daar verkracht worden door een dronkenlap’

OF

‘Met een blogger afspreken en vermoedelijk urenlang van die vervelende gesprekken hebben met om de vijf minuten een awkward silence of verkracht worden door die blogger.’

Dat laatste alsook in een steegje, natuurlijk.

Na wekenlang ontwijken en nadenken koos ik dan toch maar voor het tweede. Zo belandde ik dus in Antwerpen Centraal met op mijn schoot een boek en in mijn ooghoek een afgesloten uitgang. Zo kwam het dus dat ik in paniek dezelfde blogger aansprak met ‘OMG, we gaan hier nooit weg geraken!’ en helemaal in paniek deed van ‘uitgang is gesloten’. Zo kwam het dus dat hij me erop wees dat een gebouw wel degelijk meerdere uitgangen heeft en dat mijn neurotische kant misschien toch eens twee seconden moest zwijgen. Zo kwam het dat hij voor mij stond op de roltrap en ik hem de hele tijd aan het beruiken was.

Zo kwam het ook dat ik verliefd werd tijdens één of andere melige hit van Clouseau terwijl ik eigenlijk voor dEUS kwam. Zo kwam het ook dat ik lichtjes tegen hem hing tijdens een helse regenbui. En zo kwam ook het besef dat treinen op een bepaald moment niet meer rijden. Gepaard daarmee kwam dan weer het besef dat ik helemaal niet gecheckt had wanneer mijn laatste trein was.

Waarna ik enkele minuten later met hem op een overbevolkte trein richting Mechelen zat om daarna een overstap te maken naar zijn wagen. De wagen waarmee hij me na anderhalf jaar nog altijd mee naar huis brengt.

‘Ik kan het niet meer, he’, panikeer ik.

‘Wat kunt ge niet meer’, antwoordt hij.

‘Schrijven’, antwoord ik. Ik zet een dramatische smiley achter het zinnetje om de ernst van mijn boodschap zowel te benadrukken als te minimaliseren.

‘Dan komt het er ff niet uit he, het is toch geen verplichting’, zegt hij. Hij plaatst er een standaard MSN-emoticon bij. Die met de tong. Ongepast, denk ik. Hij altijd met zijn down to earth redeneringen, denk ik.

‘Nee, het komt er gewoon nooit uit. Zelfs niet wanneer ik wil.’

Zeker niet hoe ik het wil.

We chatten verder. Ik vertel hem over dit stuk. Dit stuk dat klaar staat. Om vernield te worden of om gepost te worden. Rather vernield dan iets anders.

‘ Waarom kunt ge het er niet opzetten? Wilt ge dat ik het eens lees? Of iemand anders die kritischer is?’

Neen.

‘Ik kan het er niet opzetten omdat

1. dit een slecht stuk is
2. mensen zullen denken dat ik een aandachtshoer ben en positieve reacties probeer uit te lokken terwijl ik gewoon echt mijn gevoelens uit.’

‘Mainly het tweede’, smijt ik er nog achter.

Maar het is te laat. Ik ben al vertrokken.

‘Waarom zou ik nog voor een publiek schrijven als ze me toch uitspuwen? Wààrom?’

‘Het zit zo hoog.’

Zo hoog en ik, ik ben zo klein.

Schrijven. Ik zet het steevast als eerste puntje achter het dubbelepunt. Hobby’s: schrijven. Al jaren. Want ik schrijf. Elke dag. Ik schrijf verhalen. Fictie, maar toch vooral non-fictie. Non-fictie met een draai aan, liefst. Wat het weer fictie maakt, I guess.

Alleen; ik schrijf niet. Ik noteer alles in gedachten, maar op papier komt er niets. Ik heb al twee maanden niets meer geschreven. Niet voor krantjes, niet voor weblogs, niet voor mezelf en zelfs geen eindeloze imaginaire verhalen die het papier nooit raakten.

Maar ze zijn terug. Mijn verhalen, in mijn hoofd. Ze zijn er weer. ‘Schrijf’, zeggen ze. Ik luister niet. Ik zet een liedje op. Eentje dat beter geschreven is dan ik ooit schrijven zal. Eentje dat al beschrijft wat ik schrijven zou, opdat ik het niet zou moeten schrijven.

‘Schrijf’, zeggen ze.

‘Was ik maar niet zo koppig’, antwoord ik.