<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>fenomenologia &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://en.wordpress.com/tag/fenomenologia/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "fenomenologia"</description>
	<pubDate>Fri, 04 Dec 2009 19:41:56 +0000</pubDate>

	<generator>http://en.wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Muistiinpanoja ruumiista ja köyhyydestä]]></title>
<link>http://yhteisvauraus.wordpress.com/2009/12/04/muistiinpanoja-ruumiista-ja-koyhyydesta/</link>
<pubDate>Fri, 04 Dec 2009 01:50:27 +0000</pubDate>
<dc:creator>yhteisvauraus</dc:creator>
<guid>http://yhteisvauraus.wordpress.com/2009/12/04/muistiinpanoja-ruumiista-ja-koyhyydesta/</guid>
<description><![CDATA[Kukaan ei tainnut tehdä kummempaa pöytäkirjaa lukupiirin toisen kokoontumisen keskusteluista, joten ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Kukaan ei tainnut tehdä kummempaa pöytäkirjaa lukupiirin toisen kokoontumisen keskusteluista, joten ajattelin jakaa alla pari muistiinpanoa nyt luetuista luvuista. Saa korjata ja lisäillä, jos jollakin on vähemmän kaavamaisia muistiinpanoja tai muuta sisältöä.</p>
<h3><strong>1.2 Productive Bodies</strong></h3>
<p>Kirjan ensimmäisessä luvussa käytiin läpi tasavallan ja yksityisomaisuuden historiaa muodon, lain ja transsendentaalisten rakenteiden näkökulmasta. Toisessa luvussa Hardt ja Negri pyrkivät tekemään materialistisen siirron fenomenologian kautta. Marxilaisuus ei ole mitään abstraktia akatemian sisään rajattua teoriaa, vaan vallankumouksen tieteenä se kehittyy ruohonjuuritasolla &#8220;tuottavien ruumiiden&#8221; välisissä kamppailuissa. H&#38;N luettelevat esimerkkejä: militantti työläistutkimus, aktivistien lehdet Ranskassa ja Italiassa, feminismi, antirasismi ja antikolonialismi.<!--more--></p>
<p>Seuraavaksi kirjassa esitetään (kuten jokaisessa luvussa) historiallinen kertomus, tällä kertaa taantumuksellisesta elämänfilosofiasta ja sitä vastustavasta fenomenologiasta, jonka Heideggerin teologisuus ja populismi kuitenkin H&#38;N:n mukaan pilaavat. Miksi fenomenologia on kirjassa ylipäänsä mukana? Hyvä kysymys. Ehkä sen kanssa flirttaillaan vain jotta päästäisiin käsiksi Foucault&#8217;hon (jonka tärkeät &#8220;biopoliittiset aksioomat&#8221; luetellaan sivulla 31).</p>
<p>Luvun lopussa analysoidaan erilaisten fundamentalismien kaksinaista suhdetta ruumiiseen. Yhtäältä fundamentalismit pyrkivät kontrolloimaan ja sääntelemään ruumista mitä tarkimmin. Toisaalta on selvää, ettei fundamentalismeja kiinnosta ruumis sinänsä, siis ruumiina, vaan heitä kiinnostaa ruumis väylänä &#8220;sieluun&#8221; tai &#8220;tuonpuoleiseen&#8221; ja keinona kontrolloida ihmisiä. Uskonnollisen fundamentalismin, nationalismin ja rasismin kohdalla tämä on helppo ymmärtää, mutta H&#38;N lisäävät, että myös ekonomismi on fundamentalismia. Ekonomismissa ruumiin kautta tavoiteltu &#8220;sielu&#8221; on taloudellinen tuottavuus ja tehokkuus.</p>
<p>Eli kun porvarit pumppaavat bodyjaan exclusive-kuntosaleilla, niin he eivät suinkaan ole maallisia materialisteja. He ovat fundamentalisteja, joiden kautta pääoma tavoittelee tuonpuoleista.</p>
<p>Ruumisanalyysi on hauska, mutta lukupiirissä ihmeteltiin, että on epäselvää, miten tiukasti fundamentalismin analyysi liittyy Commonwealthin päälinjoihin. (Ehkä olisi hedelmällisempää analysoida sitä, miten fundamentalismeja syntyy nykyään, miten niitä tuotetaan?)</p>
<h3><strong>1.3 Multitude of Poor</strong></h3>
<p>Kolmannessa luvussa Hardt ja Negri kastavat multituden uudestaan. Multitude esitetään köyhän rahvaan sekalaisena ja tuottavana joukkona. Machiavellin ja Spinozan kuvaukset köyhistä saavat H&#38;N:ltä hyväksynnän, kun taas paavi asettaa köyhät passiiviseksi säälin kohteeksi ja Heidegger väittää että köyhyys onkin rikkautta. Paavia ja Heideggeria yhdistääkin se, että molemmat pelkäävät kommunismia.</p>
<p>Siinä missä yksityisomaisuus tuottaa porvarillista subjektiivisuutta, joka asettaa yksilöt yksin toisiaan vastaan (ja yhdessä köyhiä vastaan), köyhyyteen liittyy tuottaminen, iloitseminen ja rakastaminen, solidaarisuus. Itse asiassa köyhät (paskaduunarit, siirtolaiset, orjatyöläiset jne.) tuottavat maailman jo nyt. Muutos lähtee köyhistä.</p>
<p>Kapitalismin historiassa onkin nähty valtavasti vaivaa, jotta köyhien voimat saataisiin kesytettyä.</p>
<h3>De Corpore 1: Biopolitics as Event</h3>
<p>Ensimmäisessä &#8220;väliluvussa&#8221; juuritaan Foucault&#8217;n valtakäsitystä (tai H&#38;N:n versiota siitä). Marxilaisen &#8220;vastavallan&#8221; käsitteen ongelma on kirjan mukaan siinä, että se olettaa (pahaa) valtaa vastustavan (hyvän) vallan jotenkin samanlaiseksi kuin vastustettavan (pahan) vallan. Tilalle ehdotetaan foucault&#8217;laista jaottelua <em>biovaltaan</em> ja <em>biopolitiikkaan</em>. Nämä eivät ole symmetrisiä vallan muotoja.</p>
<p>Biopolitiikka on elämän ja subjektiivisuuden tuottamista. Biovalta taas on elämän hallintaa ja subjektiivisuuden kontrolloimista. Kyse on siis &#8220;vallan dualismista&#8221;: on (bio)valtaa ja on valtaa vastustavaa ja autonomiaa etsivää (bio)politiikkaa, ja jälkimmäinen on edellisen edellytys. Ei voi olla biovaltaa ilman biopolitiikkaa, ei voi olla hallintaa ja kontrollia ilman jotakin, jota hallita ja kontrolloida. Biopolitiikkaa tuottaa subjektiivisuutta tekemällä vastarintaa vallalle, ja vastarinta tulee aina ensin.</p>
<p>On sitten oma kysymyksensä, mitä näin abstraktilla jaottelulla tekee. Kuinka karkeasti se pitäisi ymmärtää? Onko kyse vain naivista hyvän ja pahan välisestä taistelusta?</p>
<p>Luku loppuu muotoiluun biopolitiikasta <em>tapahtumana</em>, joka rikkoo vallitsevan järjestyksen ja tekee radikaalin katkoksen. Tapahtuman jälkeen kaikki on toisin. Lukupiirissä keskustelu tapahtumasta ajautui singulariteetteihin, new age -hörhöilyyn ja mustiin aukkoihin&#8230; Ainakin Hardt ja Negri luovat tässä optimismia, jos eivät muuta! Täytyy &#8220;uskoa maailmaan&#8221;, niin kuin heidän lainaamansa Deleuze kirjoittaa.</p>
<p>Jostain syystä commonseja ei juurikaan mainita nyt käsitellyissä luvuissa.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[HEM 2009]]></title>
<link>http://resumidero.wordpress.com/2009/11/30/hem-2009-8/</link>
<pubDate>Mon, 30 Nov 2009 04:50:23 +0000</pubDate>
<dc:creator>fefino</dc:creator>
<guid>http://resumidero.wordpress.com/2009/11/30/hem-2009-8/</guid>
<description><![CDATA[Sobre decaimientos del top con doble violación de sabor mediados por Hggses de A. Fernandez, C. Pagl]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><a href="http://resumidero.wordpress.com/files/2009/11/hechoenmexico4.jpg"><img class="alignnone size-thumbnail wp-image-82" title="hechoenmexico" src="http://resumidero.wordpress.com/files/2009/11/hechoenmexico4.jpg?w=150" alt="" width="54" height="41" /></a> Sobre <a href="http://xxx.lanl.gov/abs/0911.4995" target="_blank">decaimientos del top con doble violación de sabor mediados por Hggses</a> de A. Fernandez,  C. Pagliarone,  F. Ramirez-Zavaleta,  J. J. Toscano.</p>
<p>Coméntalo&#8230;</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Defesa de tese]]></title>
<link>http://geografiahumanista.wordpress.com/2009/11/29/defesa-de-tese/</link>
<pubDate>Sun, 29 Nov 2009 22:19:11 +0000</pubDate>
<dc:creator>geografiahumanista</dc:creator>
<guid>http://geografiahumanista.wordpress.com/2009/11/29/defesa-de-tese/</guid>
<description><![CDATA[Defesa de tese de doutorado do programa de Pós-graduação em Geografia da Unesp de Rio Claro Título: ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Defesa de tese de doutorado do programa de Pós-graduação em Geografia da Unesp de Rio Claro</p>
<p><strong>Título: </strong>Na beleza do lugar, o rio das Contas indo&#8230; ao mar</p>
<p><strong>Autora: </strong>Rita Jaqueline Nogueira Chiapetti</p>
<p><strong>Orientadora:</strong> Profa. Dra. Lívia de Oliveira</p>
<p><strong>Banca examinadora: </strong>Profa. Dra Lúcia Helena Batista Gratão, Prof. Dr Werther Holzer, Profa. Dra. Lurdes Bertol Rocha, Profa. Dra. Lucy Marion Calderini Philadelpho Machado</p>
<p><strong>Data:</strong> 07 de dezembro de 2009</p>
<p><strong>Local:</strong> Auditório da pós graduação da Geografia, Unesp-Rio Claro</p>
<p><strong>Horário:</strong> 14:00 hs</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Què cal entendre per filosofia?]]></title>
<link>http://lluiscrespo.wordpress.com/2009/11/27/que-cal-entendre-per-filosofia/</link>
<pubDate>Fri, 27 Nov 2009 09:13:11 +0000</pubDate>
<dc:creator>lluiscrespo</dc:creator>
<guid>http://lluiscrespo.wordpress.com/2009/11/27/que-cal-entendre-per-filosofia/</guid>
<description><![CDATA[El llenguatge comú, el que fem servir dia a dia en les nostres converses i per comunicar-nos, no ens]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>El llenguatge comú, el que fem servir dia a dia en les nostres converses i per comunicar-nos, no ens ofereix tota la gamma i riquesa de significats i de continguts que les coses contenen. Ens expressem, gairebé sempre, en termes col·loquials, estereotipats, imprecissos, superficials i poc rigurosos, en aquest sentit constitueix un llenguatge vulgar, corrent, secular, el que tothom fa servir cada dia. I això és així perquè el llenguagte comú o ordinari, és un llenguatge que ha estat confeccionat per l&#8217;experiència de la consciència; és una manera no científica, ans al contrari, subjectiva de dir i d&#8217;expressar les coses, que es fonamenta  en les nostres pròpies experiències i sentiments. I aquí rau el paper de la filosofia: anar més enllà del llenguage comú de les coses per explicar-ne el  seu contingut veritable i no pas la certesa de les coses. És per això que el llenguatge comú és un llenguatge lingüísticament i conceptualment molt contaminat. <em>Pensar en termes filosòfics és pensar mitjançant conceptes; pensar en comú, és pensar a través de paraules</em>, mitjantçant frases tòpiques, creences, o opinions sovint esteses i estandaritzades. En el món estricte de la  consciència les coses són el que sabem d&#8217;elles, per això en canviar el seu saber canvia també el seu objecte. La filosofia, per contra, ens dóna els instruments, les eines, per superar el pensament quotidià que creiem que és vertader quan resulta que només és cert, perquè la consciència només ens dóna certesa, mai veritat. El llenguatge vulgar és el llenguatge no mediatitzat pel concepte. <span style="font-family:Andale Sans;font-size:10pt;">La filosofia té coses a dir perquè és una instància del pensar que genera conceptes i abstraccions que ajuden a entendre les coses,  a explicar-les</span>, a <span style="font-family:Andale Sans;font-size:10pt;">cercar els conceptes en la profunditat de les paraules. </span> Com més conceptes s&#8217;instal·len en el nostre llenguatge comú, més aquest s&#8217;acosta al discurs filosòfic, perquè la filosofia no és res més que la indagació i l&#8217;elaboració conceptual de les coses. La filosofia no és una ciència, en el sentit tècnic de la paraula, és una forma, una manera de pensar. Fem filosofia una vegada introduïm conceptes a les nostres paraules, al nostre discurs. És sabut que les ciències treballen sobre conceptes específics i especialitzats, mentre que la filosofia treballa sobre conceptes universals, que s&#8217;han d&#8217;extreure del substrat del llenguatge comú. Cerca la radicalitat de la paraula. La paraula comunica, la filosofia conceptua el món i les coses<span style="font-family:Andale Sans;font-size:10pt;">, és una elaboració conceptual de la realitat, en altres paraules, un laboratori de la conceptuació</span>. Per això mateix Hegel inclou la filosofia dins de la secció de l&#8217;esperit absolut en tant que figura superior del saber, no condicionada per l&#8217;experiència de la consciència. L&#8217;absolut expressa les coses en si mateixes, considerades al marge del nostre saber sobre elles, al marge de la consciència i el coneixement. Avui s&#8217;ha de tornar a la filosofia perquè com em comentava <span style="font-family:Andale Sans;font-size:10pt;">Manuel Castells, des del punt de vista de la ciència, la filosofia torna a estar en un primer pla, sobretot perquè el discurs científic ara és dominat per una munió de dades, d&#8217;estadístiques i de treballs empírics. I això que té vigència per a la ciència també és cert pel discurs ordinari perquè vivim en un món sense conceptes atrapats per les imatges i les emocions (televisió, video, etc)  que no inviten a pensar ni a aprofundir en la reflexió de les coses.</span>
	</p>
<p>
 </p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[HEM 2009]]></title>
<link>http://resumidero.wordpress.com/2009/11/24/hem-2009-7/</link>
<pubDate>Tue, 24 Nov 2009 05:37:34 +0000</pubDate>
<dc:creator>fefino</dc:creator>
<guid>http://resumidero.wordpress.com/2009/11/24/hem-2009-7/</guid>
<description><![CDATA[Sobre el decaimiento h -&gt; t* c en un colisionador de muones de G. Tetlalmatzi, J.G. Contreras, F.]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><a href="http://resumidero.wordpress.com/files/2009/11/hechoenmexico3.jpg"><img class="alignnone size-thumbnail wp-image-78" title="hechoenmexico" src="http://resumidero.wordpress.com/files/2009/11/hechoenmexico3.jpg?w=150" alt="" width="59" height="44" /></a> Sobre el <a href="http://xxx.lanl.gov/abs/0911.4472" target="_blank">decaimiento h -&#62; t* c en un colisionador de muones</a> de G. Tetlalmatzi,  J.G. Contreras,  F. Larios,  M.A. Perez</p>
<p>Coméntalo&#8230;..</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Husserl – Investigações Lógicas – Capítulo 4 – Item 6/6 – Tradução Alianza Editorial]]></title>
<link>http://projetophronesis.wordpress.com/2009/11/22/husserl-%e2%80%93-investigacoes-logicas-%e2%80%93-capitulo-4-%e2%80%93-item-66-%e2%80%93-traducao-alianza-editorial/</link>
<pubDate>Sun, 22 Nov 2009 19:15:31 +0000</pubDate>
<dc:creator>Paulo Übermensch</dc:creator>
<guid>http://projetophronesis.wordpress.com/2009/11/22/husserl-%e2%80%93-investigacoes-logicas-%e2%80%93-capitulo-4-%e2%80%93-item-66-%e2%80%93-traducao-alianza-editorial/</guid>
<description><![CDATA[Significações “em si” e significações expressas. Até agora temos preferentemente de significações qu]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><strong>Significações “em si” e significações expressas.</strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;">Até agora temos preferentemente de significações que, como já disse o sentido normalmente relativo da palavra significação, são significações de expressões. Porém, não existe em si uma conexão necessária entre as unidades ideais, que de fato funcionam como significantes, e os signos a que estão unidas, isto é, mediante os quais se realizam na vida da alma humana. Não podemos, pois, afirmar tão pouco que todas as unidades ideais dessa espécie sejam significações expressas. Cada caso de nova formação que nunca antes fora realizada. Assim como os números – no sentido ideal pressuposto pela aritmética – não ascem e perecem com o ato de enumerar; assim como, por tanto, a série infinita dos números representa um conjunto de objetos gerais objetivamente fixo, rigorosamente delimitado por uma lei ideal, assim também sucede com as unidades ideais, puramente lógicas, os conceitos, as proposições, as verdades, em suma, as significações lógicas. Estas formam um conjunto – ideal e cerrado – de objetos genéricos, a dos quais lhes é acidental o ser pensados e expressados. Há, pois,  incontáveis significações que no sentido corrente relativo da palavra são significações meramente possíveis, não chegando nunca à expressão e incluso não podendo chegar nunca à expressão, a causa das limitações das forças cognitivas no homem.</p>
<p><strong>HUSSERL, Edmund. Investigaciones lógicas. Alianza Editorial. pp. 291</strong></p>
<p><strong>Tradução: Paulo Abe</strong></p>
<p><sub> </sub></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Husserl – Investigações Lógicas – Capítulo 4 – Item 5/6 – Tradução Alianza Editorial]]></title>
<link>http://projetophronesis.wordpress.com/2009/11/22/husserl-%e2%80%93-investigacoes-logicas-%e2%80%93-capitulo-4-%e2%80%93-item-56-%e2%80%93-traducao-alianza-editorial/</link>
<pubDate>Sun, 22 Nov 2009 19:12:42 +0000</pubDate>
<dc:creator>Paulo Übermensch</dc:creator>
<guid>http://projetophronesis.wordpress.com/2009/11/22/husserl-%e2%80%93-investigacoes-logicas-%e2%80%93-capitulo-4-%e2%80%93-item-56-%e2%80%93-traducao-alianza-editorial/</guid>
<description><![CDATA[No Ato de significar, a significação não é consciente objetivamente. À significação unitária cprresp]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><strong>No Ato de significar, a significação não é consciente objetivamente.</strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;">À significação unitária cprresponde – dizíamos – na vivência atual de significação um rasgo individual, como caso singular dessa espécie; do mesmo modo que à diferença específica vermelho corresponde o momento de vermelho no objeto vermelho. Se levarmos a cabo o ato e vivemos, por dizer-lo assim, nele, mencionamos naturalmente seu sujeito e não sua significação. Quando, por exemplo, fazemos um enunciado, julgamos sobre a coisa em questão e não sobre a significação da proposição enunciativa, não sobre o juízo no sentido lógico. Este não se nos faz objetivo até que verificamos um ato mental reflexivo, no qual não só reportamos à vista sobre o enunciado levado a cabo, sem que executamos a necessária abstração (ou melhor dito idealização). Esta reflexão não é um ato que tenha lugar de baixas condições artificais, isto é, por modo excepcional; sem que é um elemento normal de pensar lógico. O que caracteriza este é a conexão teorética e a consideração teorética, a ela endereçada, que se verifica em reflexões escalonadas sobre os conteúdos dos atos mentais executados. Pode servir-nos de exemplo uma forma muito vulgar de consideração mental: “É S P? Poderia ser. Porém desta proposição se seguiria que M é. Isto, “empero”, não pode ser. Logo tem que ser falso que o que ao principio considerei possível, a saber: que S foi P&#8230; etc., etc.” Atenta o leitor às palavras subtraídas e às idealizações nelas expressadas. Essa proposição – que S é P -, que como tema atravessa toda a consideração, não é notoriamente só o efêmero momento significativo no primeiro ato mental, quando por vez primeira se nos ocorreu o pensamento, sem que a reflexão lógica é levada a cabo em ulteriores passos e sem cessar segue sendo mencionada a significação da proposição, significação que no conexo mental unitário concebemos em idealização e identificação como sendo a mesma e constituindo uma unidade. E o mesmo acontece quando se desenvolve uma fundamentação unitária teorética. Não podemos pronunciar nunca a palavra <em>logo</em>, sem reportar a olhada sobre o conteúdo de significação que tem as premissas. Ao julgar as premissas, não só vivemos no juízos, sem que reflitamos sobre os conteúdos deles; só com referência a estes conteúdos aparece motivada a conclusão. Assim e só assim pode a mesma forma lógica das premissas (que desde logo não chega a receber essa acentuação geral conceitual que acha sua expressão nas fórmulas dos raciocínio) chegar a determinar intelectivamente a dedução da conclusão.</p>
<p style="text-align:justify;">
<p><strong>HUSSERL, Edmund. Investigaciones lógicas. Alianza Editorial. pp. 290</strong></p>
<p><strong>Tradução: Paulo Abe</strong></p>
<p><strong><a href="http://projetophronesis.wordpress.com/2009/11/22/husserl-%E2%80%93-investigacoes-logicas-%E2%80%93-capitulo-4-%E2%80%93-item-66-%E2%80%93-traducao-alianza-editorial/">Clique aqui para a parte 6/6 desta tradução.</a></strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Husserl – Investigações Lógicas – Capítulo 4 – Item 4/6 – Tradução Alianza Editorial]]></title>
<link>http://projetophronesis.wordpress.com/2009/11/22/husserl-%e2%80%93-investigacoes-logicas-%e2%80%93-capitulo-4-%e2%80%93-item-46-%e2%80%93-traducao-alianza-editorial/</link>
<pubDate>Sun, 22 Nov 2009 19:08:18 +0000</pubDate>
<dc:creator>Paulo Übermensch</dc:creator>
<guid>http://projetophronesis.wordpress.com/2009/11/22/husserl-%e2%80%93-investigacoes-logicas-%e2%80%93-capitulo-4-%e2%80%93-item-46-%e2%80%93-traducao-alianza-editorial/</guid>
<description><![CDATA[Os conceitos “significação” e “conceito”, no sentido de espécie, não coincidem. As significações for]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><strong>Os conceitos “significação” e “conceito”, no sentido de espécie, não coincidem.</strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;">As significações formam, dizíamos, uma classe de “objetos gerais” ou espécies. Sem dúvida cada espécie, se queremos falar dela, supõe uma dignificação na qual está representada; e esta significação é, a sua vez, uma espécie. Porém, não deve crer-se que a significação, em que uma espécie está pensada, e seu objeto, a espécie mesma, sejam um e o mesmo. Assim como no terreno do individual distinguimos, por exemplo, entre Bismarck mesmo e as representações deste (por exemplo, Bismarck, o maior estadista alemão, etc.), também no terreno do específico distinguimos, por exemplo, entre o número 4 mesmo e as representações (isto é, significações) que tem como objeto o 4, por exemplo: o número 4, o segundo número par na série dos números, etc. Assim, pois, a universalidade que pensamos não se dissolve na universalidade das significações nas quais a pensamos. As significações, sem prejuízo de ser, como tais, objetos gerais, se dividem, com respeito aos objetos a que referem, em individuais e específicas ou – como por motivos verbais facilmente compreensíveis preferiremos dizer – genéricas. Assim, por exemplo, as representações individuais, como unidades significativas, são <em>generalia: </em>em troca seus objetos são <em>individualia. </em></p>
<p style="text-align:justify;">
<p><strong>HUSSERL, Edmund. Investigaciones lógicas. Alianza Editorial. pp. 289-290</strong></p>
<p><strong>Tradução: Paulo Abe</strong></p>
<p><strong><a href="http://projetophronesis.wordpress.com/2009/11/22/husserl-%E2%80%93-investigacoes-logicas-%E2%80%93-capitulo-4-%E2%80%93-item-56-%E2%80%93-traducao-alianza-editorial/">Clique aqui para a parte 5/6 desta tradução.</a></strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Husserl – Investigações Lógicas – Capítulo 4 – Item 3/6 – Tradução Alianza Editorial]]></title>
<link>http://projetophronesis.wordpress.com/2009/11/22/husserl-%e2%80%93-investigacoes-logicas-%e2%80%93-capitulo-4-%e2%80%93-item-36-%e2%80%93-traducao-alianza-editorial/</link>
<pubDate>Sun, 22 Nov 2009 19:04:53 +0000</pubDate>
<dc:creator>Paulo Übermensch</dc:creator>
<guid>http://projetophronesis.wordpress.com/2009/11/22/husserl-%e2%80%93-investigacoes-logicas-%e2%80%93-capitulo-4-%e2%80%93-item-36-%e2%80%93-traducao-alianza-editorial/</guid>
<description><![CDATA[A idealidade das significações não é uma idealidade no sentido normativo. A idealidade das significa]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;"><strong>A idealidade das significações não é uma idealidade no sentido normativo.</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;">A idealidade das significações é um caso particular da idealidade do específico no geral. Não tem, pois, em maneira alguma o sentido de idealidade normativa, como se se tratasse de um ideal de percepção, de um valor limite ideal, que estivesse contraposto aos casos singulares de sua realização mais ou menos aproximada. Sem dúvida, o conceito lógico, é dizer, o término, no sentido da lógica normativa, é um ideal com respeito a seu significar. Pois a exigência da arte do conhecimento diz: “emprega as palavras em significação absolutamente idêntica: exclui toda hesitação das significações; diferencia as significações e cuida de conservar sua diferenciação no pensar enunciativo mediante signos sensivelmente diferenciados com rigor”. Pois este preceito se refere ao único que pode submetesse a um  preceito; se refere à informação de términos significativos, ao cuidado na distinção subjetiva e na expressão dos pensamentos. As significações “em si”, hesite ou não hesite o significar, são, como já temos explicado, unidades específicas; porém, não são elas mesmas uns ideais. A idealidade, no sentido corrente, normativo, não exclui a realidade. O ideal é um modelo concreto que incluso pode existir como coisa real e estar ante nossos olhos; como quando um artista incipiente toma por ideais as obras de um grande maestro, obras que ele revive e atrás as quais vão vontade em seu trabalho de criação. E mesmo quando o ideal não é realizável, segue sendo um indivíduo, pelo menos na intenção representativa. A idealidade do específico é, em troca, o oposto exclusivo à realidade ou individualidade; não é um fim de possível aspiração, sua idealidade é a de a “unidade da multiplicidade”. Não a mesma espécie, sem o singular que cai de baixo dela é eventualmente um ideal prático.</p>
<p style="text-align:justify;">
<p><strong>HUSSERL, Edmund. Investigaciones lógicas. Alianza Editorial. pp. 288-9</strong></p>
<p><strong>Tradução: Paulo Abe</strong></p>
<p><strong><a href="http://projetophronesis.wordpress.com/2009/11/22/husserl-%e2%80%93-investigacoes-logicas-%e2%80%93-capitulo-4-%e2%80%93-item-46-%e2%80%93-traducao-alianza-editorial/">Clique aqui para a parte 4/6 desta tradução.</a></strong></p>
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;">
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Husserl – Investigações Lógicas – Capítulo 4 – Item 2/6 – Tradução Alianza Editorial]]></title>
<link>http://projetophronesis.wordpress.com/2009/11/22/husserl-%e2%80%93-investigacoes-logicas-%e2%80%93-capitulo-4-%e2%80%93-item-26-%e2%80%93-traducao-alianza-editorial/</link>
<pubDate>Sun, 22 Nov 2009 18:57:51 +0000</pubDate>
<dc:creator>Paulo Übermensch</dc:creator>
<guid>http://projetophronesis.wordpress.com/2009/11/22/husserl-%e2%80%93-investigacoes-logicas-%e2%80%93-capitulo-4-%e2%80%93-item-26-%e2%80%93-traducao-alianza-editorial/</guid>
<description><![CDATA[O caráter do ato que tem o significar. A significação é ideal e uma. Assinalar este elemento psicoló]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;"><strong>O caráter do ato que tem o significar. A significação é ideal e uma.</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;">Assinalar este elemento psicológico comum, frente ao elemento psicológico varável, não é, “empero”, dar a conhecera diferença que queríamos mostrar nas expressões e respectivamente nos atos de expressão, isto é, a diferença entre seu conteúdo psicológico e seu conteúdo lógico. Porque ao conteúdo psicológico pertence, claro está, o que permanece igual de caso em caso, no menos que o que cambia. E em efeito, a doutrina nossa não quer dizer que o caráter do ato – caráter que permanece sempre igual – seja já a significação. Por exemplo, o que disse a proposição enunciativa: (letra ilegível) é um número transcendente, o que ao ler entendemos por isto ou ao falar recordamos, não é um rasgo individual, bem que sempre repetido, de nossa vivencia mental. Em cada caso é este rasgo, sem dúvida, individualmente distinto, enquanto que o sentido da preposição enunciativa é idêntico. Se nós, ou qualquer outra pessoa, repita a mesma proposição com igual intenção, cada uma tem seus fenômenos, suas palavras e seus momentos de compreensão. Porém, frente a esta ilimitada multiplicidade de vivências individuais, o que nelas é expresso pe em todo caso algo idêntico: é o mesmo, no sentido mais estrito da palavra. Com o número das pessoas e dos atos não se há multiplicado a significação da proposição; o juízo, no sentido lógico ideal, é uno.</p>
<p style="text-align:justify;">Se defendemos aqui a estrita idealidade da significação e a distinguimos de esse caráter psíquico constante do dignificar, ele obedece não a uma predileção subjetiva pelas distinções sutis, sem a convicção teorética segura de que só dessa maneira respondemos a situação real, que é fundamental para a compreensão da lógica. Tão pouco se trata de uma mera hipótese que se justifique por sua eficácia explicativa, sem que a consideramos como uma verdade imediatamente apreensível, seguindo nele a suprema autoridade em todas as questões do conhecimento: a evidência. Vejo com intelecção que, em repetidos atos de representar e julgar, menciono – ou posso mencionar – identicamente o mesmo, o mesmo conceito, a mesma proposição. Vejo intelectivamente que, se se trata da proposição ou da verdade: (mesma letra ilegível) é um número transcendente, não me refiro para nada à vivência individual ou ao momento da vivência de uma pessoa. Vejo intelectivamente que este discurso reflexivo tem realmente como objeto o que no discurso direto constitui a significação. Por último, vejo intelectivamente que o que na citada proposição menciono ou – se a ouço – apreendo como sua significação, é identicamente o que é, penso eu e exista e existem em geral pessoas e atos pensantes, ou não. E o mesmo pode se dizer de qualquer significação de sujeito, significações de predicado, significações de referencia e de enlace, etc. Pode se dizer sobre todo das determinações ideais, que primeiramente só convém a significações. Entre elas – para recordar algumas especialmente importantes -, os predicados verdadeiro e falso, possível e impossível, geral e singular, determinado e indeterminado, etc.</p>
<p style="text-align:justify;">Esta verdadeira identidade que aqui afirmamos, não é outra que a identidade da espécie. Assim e só assim pode abraçar como unidade ideal a multiplicidade das singularidades  individuais. As múltiplas singularidades com respeito a significação ideal e uma são naturalmente o correspondentes momentos do ato de significar, das intenções significativas. A significação mantém, pois, com os atos de significar (e a representação lógica com os atos de representar e o juízo lógico com os atos de julgar e o raciocínio  lógico com os atos de raciocinar) a mesma relação que, por exemplo, a espécie vermelha com as linhas (rayas) que vejo neste papel, linhas que tem todas esse mesmo vermelho. Cada linha tem, ademais, de outros momentos constitutivos (extensão, forma, etc), seu vermelho individual, é dizer, seu caso singular dessa espécie cromática, a qual, pór sua parte, não existe realmente nem nem linha nem em parte alguma desse mundo; nem tão pouco “em nosso pensamento” enquanto que este pertence igualmente a esfera de ser real, à esfera da temporalidade.</p>
<p style="text-align:justify;">As significações constituem – podemos dizer também – uma classe de conceitos no sentido de “objetos universais”. Não por isso são objetos que existem, já que não em uma parte do “mundo”, ao menos num lugar celeste ou no espírito divino: pois semelhante hipotasis metafísica foi absurda. Quem se tem acostumado a entender por ser somente o ser “real” e por objetos objetos reais, haverá (habrá) de considerar radicalmente errôneo o falar de objetos universais e seu ser. Em troca, não verá nada de estranho nele que tome essas expressões, por de pronto, simplesmente como signos da validez de certos juízos, a saber: juízos onde se julga sobre números, proposições, figuras geométricas, etc.; e se pergunte se neste, como em todo, não haverá de conceder-se evidentemente o título de “objeto que verdadeiramente é” ao correlato da validez do juízo, a aquilo de que se julga. Em efeito: considerado logicamente, os sete corpos regulares são sete objetos, o mesmo que os sete sábios e o teorema do paralelogramo das forças é um objeto, o mesmo que a cidade de Paris.</p>
<p style="text-align:justify;">
<p><strong>HUSSERL, Edmund. Investigaciones lógicas. Alianza Editorial. pp. 287-8</strong></p>
<p><strong>Tradução: Paulo Abe</strong></p>
<p><strong><a href="http://projetophronesis.wordpress.com/2009/11/22/husserl-%E2%80%93-investigacoes-logicas-%E2%80%93-capitulo-4-%E2%80%93-item-36-%E2%80%93-traducao-alianza-editorial/">Clique aqui para a parte 3/6 desta tradução.</a></strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Phenomenology Research Center::release]]></title>
<link>http://distropia.wordpress.com/2009/11/20/phenomenology-research-centerrelease/</link>
<pubDate>Fri, 20 Nov 2009 19:16:53 +0000</pubDate>
<dc:creator>fabriciopontin</dc:creator>
<guid>http://distropia.wordpress.com/2009/11/20/phenomenology-research-centerrelease/</guid>
<description><![CDATA[Well, some of you read us in English, some of you in Portuguese. So I&#8217;ll go for the cosmopolit]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Well, some of you read us in English, some of you in Portuguese. So I&#8217;ll go for the cosmopolitan option and write this post in both languages.</p>
<p>I just want to let everyone know about the Phenomenology Research Center at Southern Illinois University. This is, I quote:</p>
<blockquote><p>[a] collaborative community of learning that hosts national and international graduate students, post-doctoral students, as well as junior and senior scholars. Located in Carbondale, Illinois at <a href="http://philosophy.siuc.edu/" target="_blank">Southern Illinois University</a>, the Center accommodates interdisciplinary perspectives, and focuses on joint research as a way of informing individual study.</p></blockquote>
<p>We are ready to receive scholars interested in researching on phenomenology, if you are interested please mail admin@phenomenologyresearchcenter.org for instructions as to how to apply and more information about the center.</p>
<p>Right now, you should get all information you need about the center at <a href="http://www.phenomenologyresearchcenter.org/" target="_blank">this website</a>. We currently have three associated researchers working in the center, under the direction of Prof. Steinbock. Two more researchers are scheduled to join us next semester. Soon, I&#8217;ll add more pictures of the center and more information regarding applications and work projects to the website.</p>
<p>&#8212;</p>
<p>Bom, vamos para o Português.</p>
<p>O centro para pesquisa em Fenomenologia acabou de ser aberto aqui na Southern Illinois University at Carbondale. Trata-se de um centro para suporte em pesquisa e investigação interdisciplinar dentro do método fenomenológico, o centro tem condições de dar suporte institucional e técnico para quem tem interesse na área. Ainda estamos trabalhando na possibilidade de oferecer bolsas próprias ao centro, mas alunos de pós graduação interessados em  passar um semestre ou um ano pesquisando fenomenologia no centro devem definitivamente mandar um email para admin@phenomenologyresearchcenter.org.</p>
<p>Considerando a atual excelência da pesquisa desenvolvida pelo professor Steinbock, principalmente relacionada com Husserl (fenomenologia generativa), Merleau-Ponty (estudos sobre o corpo e ontologia social) e Levinas (misticismo e filosofia da religião), eu realmente acredito que alunos  brasileiros interessados neste tema podem se beneficiar do contato com os demais pesquisadores no centro e o acesso privilegiado à atual pesquisa avançada pelo Prof. Steinbock. Trata-se, sem dúvida, de uma das dez melhores instituições onde fazer um estudo de curto prazo em fenomenologia, e um dos poucos centros (creio que existem três) para pesquisa nesta área nos Estados Unidos.</p>
<p>Estou desenvolvendo a página em Português e Espanhol, mas vocês já podem acessar a página do centro em inglês &#8211; totalmente funcional &#8211; <a href="http://www.phenomenologyresearchcenter.org/" target="_blank">aqui</a>.</p>
<p>Dúvidas, comentários e sugestões na caixa de comentário, ok?</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Derrida sobre Husserl, pt. II]]></title>
<link>http://fabriciopontin.wordpress.com/2009/11/18/derrida-sobre-husserl-pt-ii/</link>
<pubDate>Wed, 18 Nov 2009 21:47:28 +0000</pubDate>
<dc:creator>fabriciopontin</dc:creator>
<guid>http://fabriciopontin.wordpress.com/2009/11/18/derrida-sobre-husserl-pt-ii/</guid>
<description><![CDATA[Vamos portanto tentar interrogar o valor fenomenológico da voz, a transcendência da sua dignidade em]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><blockquote><p>Vamos portanto tentar interrogar o valor fenomenológico da voz, a transcendência da sua dignidade em relação com qualquer outra substancia significante. Pensamos e ainda tentamos mostrar que esta transcendencia é apenas aparente. Mas esta aparência é a própria essência da consciencia e da sua história, e ela determina uma <em>epoch</em> a qual a idéia filosófica de verdade, a oposição de verdade e aparência, que ainda opera na fenomenologia, pertence. Não podemos portanto chama-a [esta voz] de aparência, nem nomea-la desde dentro da conceptualidade metafísica. Não podemos tentar descontruir esta transcendência sem adentrar e forçar nosso caminho através de conceitos que herdamos, na direcão do inominável.</p>
<p>A &#8220;aparente transcendencia&#8221; da voz, portanto,  é baseada no fato que o significado, que é sempre essencialmente ideal, o <strong>Bedeutung<em> </em></strong>&#8220;expressado&#8221;, é imediatamente presente para o ato de expressão. Esta presença imediata é baseada no fato que o &#8220;corpo&#8221;fenomenológico do significante parece se apagar no próprio momento que é pronunciado. Desde ponto em daiante, ele parece pertencer ao elemento de idealidade. Ele se reduz fenomenologicamente e transforma a opacidade mundana do seu corpo em pura diafaneidade. Este apagar do corpo sensível e da sua exterioridade é <em>para a consciencia</em> a própria forma da imediata presença do significado.</p></blockquote>
<p>Derrida, Voz e Fenomeno, capitulo 6. Minha tradução.</p>
<p>E a conexão Spinoza-Hegel-Husserl-Derrida fica estabelecida.</p>
<p>Bando de demente maldito.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Husserl - Investigações Lógicas - Capítulo 4 - Item 1/6 - Tradução Alianza Editorial ]]></title>
<link>http://projetophronesis.wordpress.com/2009/11/16/husserl-investigacoes-logicas-capitulo-4-item-16-traducao-alianza-editorial/</link>
<pubDate>Mon, 16 Nov 2009 22:37:53 +0000</pubDate>
<dc:creator>Paulo Übermensch</dc:creator>
<guid>http://projetophronesis.wordpress.com/2009/11/16/husserl-investigacoes-logicas-capitulo-4-item-16-traducao-alianza-editorial/</guid>
<description><![CDATA[O conteúdo fenomenológico e ideal das vivências de significação. O conteúdo da vivência expressiva n]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;"><strong>O conteúdo fenomenológico e ideal das vivências de significação.</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong> </strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>O conteúdo da vivência expressiva no sentido psicológico e seu conteúdo no sentido da significação unitária.</strong></p>
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;">A essência da significação não a vemos, pois na vivencia que da significação, sem o conteúdo desta, conteúdo que representa uma unidade intencional idêntica, frente à dispersa multiplicidade das vivencias reais ou possíveis do que fala e do que pensa. “Conteúdo” da vivencia de significação, neste sentido ideal, não tem nada que ver com o que a psicologia entende por conteúdo, isto é, alguma parte real ou algum aspecto de uma vivência. Quando compreendemos um nome – não importa que dito nome nomeie algo individual ou algo geral, algo físico ou algo psíquico, algo que é ou algo que não é, algo possível ou algo impossível – ou quando compreendemos um enunciado – não importa que este enunciado seja por seu conteúdo verdadeiro ou falso, congruente ou contra-sentido, julgado ou fingido -, o que uma ou outra expressão disse (em uma palavra: a significação que constitui o conteúdo lógico e que em conexões puramente lógicas é designada diretamente como representação ou conceito, como juízo ou proposição, etc.), não é nada que no sentido real posa valer como parte do ato correspondente de compreensão. Esta vivência tem, naturalmente, também seus componentes psicológicos; é um conteúdo e consta de conteúdos, no sentido psicológico corrente. A estes pertencem, sobre todo, os elementos sensíveis da vivência, os fenômenos verbais em seus conteúdos puramente visuais, acústicos, motores e assim mesmo os atos da interpretação objetiva, que ordena as palavras no espaço e tempo. O conteúdo psicológico é neste respeito conhecidamente variável e notavelmente cambiante de individuo em individuo: também troca para o mesmo individuo em diferentes tempos e ele com respeito a “uma e a mesma palavra”. Que nas representações verbais, que acompanham meu pensar silencioso, fantasio eu palavras faladas pela minha voz? Que as vezes me aparecem os signos gráficos de minha estrutura taquigráfica ou normal, etc? Todas estas são propriedades individuais minhas, que pertencem ao conteúdo psicológico de uma vivência de representação. Ao conteúdo no sentido psicológico  múltiplas diferenças – não sempre fáceis de apreender descritivamente – referentes ao caráter de ato que constitui a menção e representativamente a compreensão da palavra, no significado unitário, completamente indiferente o que eu me representei na fantasia ao homem insigne com chapéu mole e capa ou com uniforme de “coracero”, segundo a pauta de uma ou outra imagem conhecida. É mais: a circunstância mesma de que existam ou não imagens intuitivas da fantasia ou imagens que indiretamente vivifiquem a consciência da significação, não ´pe de nenhuma importância.</p>
<p style="text-align:justify;">Em luta contra uma concepção muito difundida temos demonstrado que a essência do expressar reside na intenção significativa e não nas imaginações mais ou menos perfeitas, mais próximas ou mais remotas, que podem adicionar-se para cumprimento da dita intenção. Porém, se tais imaginações existem, estão intimamente fundidas com a intenção significativa. E por isso se concebe que a vivencia unitária da expressão – expressão que funcione conforme o sentido p , considerada de caso em caso, mostre também pelo lado da significação notáveis diferenciações psicológicas, permanecendo, “empero”, sua significação inalteradamente a mesma. Também temos mostrado que a essa identidade da significação no atos pertinentes, corresponde realmente algo determinado; que, por tanto, o que chamamos intenção significativa não é um caráter indistinto que se diferencia só pela conexão com as intuições “impletivas”, isto é, exteriormente. Mais bem diremos que às diferentes significações, e respectivamente às expressões que funcionam com diferente significação, pertencem também no conteúdo intenções significativas caracterizadas de diferente modo; enquanto isso que todas as expressões compreendidas em igual sentido estão previstas da mesma intenção significativa, como caráter psíquico igualmente determinado. E por isto é pelo que as vivências de expressão, que se diferenciam tão notavelmente em seu conteúdo psicológico, se convertem em vivencias da mesma significação. É notório que a hesitação do significar condiciona aqui certas limitações, que não cambiam em nada a essência da coisa.</p>
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;"><strong>HUSSERL, Edmund. Investigaciones lógicas. Alianza Editorial. pp. 285-6</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Tradução: Paulo Abe</strong></p>
<p style="text-align:justify;"><a href="http://projetophronesis.wordpress.com/2009/11/22/husserl-%E2%80%93-investigacoes-logicas-%E2%80%93-capitulo-4-%E2%80%93-item-26-%E2%80%93-traducao-alianza-editorial/"><br />
</a></p>
<p style="text-align:justify;"><strong><a href="http://projetophronesis.wordpress.com/2009/11/22/husserl-%E2%80%93-investigacoes-logicas-%E2%80%93-capitulo-4-%E2%80%93-item-26-%E2%80%93-traducao-alianza-editorial/">Clique aqui para a parte 2/6 desta tradução.</a><br />
</strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Diagrama C. Stretto]]></title>
<link>http://arquitecturascomparadas.wordpress.com/2009/11/16/diagrama-c-stretto/</link>
<pubDate>Mon, 16 Nov 2009 12:59:38 +0000</pubDate>
<dc:creator>chinflyaitor</dc:creator>
<guid>http://arquitecturascomparadas.wordpress.com/2009/11/16/diagrama-c-stretto/</guid>
<description><![CDATA[&#8220;Mi primer croquis exploraba simplmente lo ligero y lo pesado. Luego desarrollé ese croquis en]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>&#8220;Mi primer croquis exploraba simplmente lo ligero y lo pesado. Luego desarrollé ese croquis en un diagrama, dibujandolo en analogía con una obra del compositor B. Bertok. La música tenia cuatro movimientos -pesado, ligero, pesado, ligero- caracterizados por un stretto. En el diagrama cogí la idea de stretto e intenté convertirlo en una danza espacial. Nos quedamos muy cerca del duagrama. El stretto dirigió el desarrollo de toda la casa, incluso las técnicas constructivas. No solo las formas que componen la casa funcionan como instrumentos sino que el paisaje también funciona como una de las voces del stretto. Cuando el paisaje se retira por así decirlo aparece la sala inundada, el centro fenomenológico de la casa. Para mi el concepto es el verdadero significado de la casa.&#8221;</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Diagramas S.Holl]]></title>
<link>http://arquitecturascomparadas.wordpress.com/2009/11/16/diagramas-s-holl/</link>
<pubDate>Mon, 16 Nov 2009 12:48:26 +0000</pubDate>
<dc:creator>chinflyaitor</dc:creator>
<guid>http://arquitecturascomparadas.wordpress.com/2009/11/16/diagramas-s-holl/</guid>
<description><![CDATA[Steven Holl se muestra defensor aferrimo del trabajo proyectual con diagramas. Kazuyo Sejima también]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Steven Holl se muestra defensor aferrimo del trabajo proyectual con diagramas. Kazuyo Sejima también vimos que trabajaba mucho con diagramas. Es un campo por explorar..</p>
<p>Para Steven Holl son la matriz de sus proyectos, lo que le permite empezar de cero cada vez que tiene un encargo, y la base teorica donde alberga la idea (lo más imortante para él)</p>
<p>&#8220;Los que aprecian mi obra parece encontrarse en las cualidades experimentales o fenomenologicas -luzm el uso del agua y así sucesivamente- para mi lo importante es La IDEA.&#8221;</p>
<p><img class="alignnone size-medium wp-image-80" title="diagramas" src="http://arquitecturascomparadas.wordpress.com/files/2009/11/diagramas1.jpg?w=300" alt="diagramas" width="300" height="116" /></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[HEM 2009]]></title>
<link>http://resumidero.wordpress.com/2009/11/14/hem-2009-6/</link>
<pubDate>Sat, 14 Nov 2009 19:28:09 +0000</pubDate>
<dc:creator>fefino</dc:creator>
<guid>http://resumidero.wordpress.com/2009/11/14/hem-2009-6/</guid>
<description><![CDATA[Sobre decaimientos del top que violan sabor de J. I. Aranda, A. Cordero-Cid, F. Ramirez-Zavaleta, J.]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="alignnone size-thumbnail wp-image-75" title="hechoenmexico" src="http://resumidero.wordpress.com/files/2009/11/hechoenmexico2.jpg?w=150" alt="hechoenmexico" width="49" height="36" /> Sobre <a href="http://xxx.lanl.gov/abs/0911.2304" target="_blank">decaimientos del top que violan sabor</a> de J. I. Aranda,  A. Cordero-Cid,  F. Ramirez-Zavaleta,  J. J. Toscano,  E. S. Tututi</p>
<p>Coméntalo&#8230;.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[¿Fenomenología?]]></title>
<link>http://arquitecturascomparadas.wordpress.com/2009/11/13/%c2%bffenomenologia/</link>
<pubDate>Fri, 13 Nov 2009 16:23:01 +0000</pubDate>
<dc:creator>chinflyaitor</dc:creator>
<guid>http://arquitecturascomparadas.wordpress.com/2009/11/13/%c2%bffenomenologia/</guid>
<description><![CDATA[Esquema realizado a partir de una presentación de grupos del curso pasado. La palabra fenomenología ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Esquema realizado a partir de una presentación de grupos del curso pasado. La palabra fenomenología aparece con frecuencia en Juan NAvarro y Steven Holl..</p>
<p><img class="alignnone size-medium wp-image-53" title="Sin Título 1" src="http://arquitecturascomparadas.wordpress.com/files/2009/11/sin-titulo-1.jpg?w=300" alt="Sin Título 1" width="300" height="166" /></p>
<p>&#160;</p>
<p>&#160;</p>
<p>&#160;</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Geolocalitzadors fenomenol&ograve;gics dels continents]]></title>
<link>http://lluiscrespo.wordpress.com/2009/11/12/geolocalitzadors-fenomenolgics-dels-continents/</link>
<pubDate>Thu, 12 Nov 2009 12:41:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>lluiscrespo</dc:creator>
<guid>http://lluiscrespo.wordpress.com/2009/11/12/geolocalitzadors-fenomenolgics-dels-continents/</guid>
<description><![CDATA[L’estada al Japó d’aquestes últimes setmanes m’ha fet reflexionar sobre l’estat de l’aportació fenom]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>L’estada al Japó d’aquestes últimes setmanes m’ha fet reflexionar sobre l’estat de l’aportació fenomenològica de cada continent al procés de creació humana de l’home (que és una altra manera de definir in extenso el concepte de fenomenologia). D’aquestes reflexions n’he tret aquestes consideracions: hi ha un continent en decadència, en aquest cas Europa, que s’ha instal·lat en la cultura del benestar (en la protecció social de l’individu) com a principal categoria fenomenològica des de fa dècades; un continent emergent, representat per Japó, Xina i Corea del Sud a l’àrea Àsia-Pacífic, que aporta tecnologia, coneixement i innovació i que en els propers anys es convertirà en centre global de referència de les noves manifestacions de l’esperit. Japó en aquest sentit és ja una regió geogràfica d’alta creació humana; un continent, ara per ara, avançat, com els Estats Units, que aporta creativitat, educació –un gran nombre de les millors universitats del món es troben en aquest país- i&#160; recerca científica; i, finalment, un continent com Àfrica en estat de naturalesa, amb només signes atàvics de creació humana a causa sobretot i paradoxalment de la seva riquesa en recursos naturals (minerals, petroli, etc). El continent que va ser el bressol de la humanitat ara s’ha convertit en zona de devastació humana (misèria, guerres tribals, destrucció i violència). </p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Os Nobel de 1967... o que sabemos há tanto tempo]]></title>
<link>http://megarim.wordpress.com/2009/11/10/os-nobel-de-1967/</link>
<pubDate>Tue, 10 Nov 2009 22:27:05 +0000</pubDate>
<dc:creator>megarim</dc:creator>
<guid>http://megarim.wordpress.com/2009/11/10/os-nobel-de-1967/</guid>
<description><![CDATA[Em posts anteriores publicámos uma série de videos de uma entrevista a Richard Feynman. Agora o magn]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Em posts anteriores publicámos uma série de videos de uma entrevista a Richard Feynman. Agora o magnifico discurso de introdução de outros três premiados com o Nobel, desta feita em fisiologia e medecina em 1967. O seu contributo é fundamental para o que hoje sabemos sobre a visão. Bem sei que o texto é longo, em inglês (disponibilizado no site do prémio Nobel), mas vale bem ler até ao fim.</p>
<p>The Nobel Prize in Physiology or Medicine 1967<br />
Presentation Speech<br />
Presentation Speech by Professor C.G. Bernhard, Member of the Nobel Committee for Physiology or Medicine of the Royal Caroline Institute</p>
<p>&#8220;Your Majesty, Royal Highnesses, Ladies and Gentlemen.</p>
<p>Light, shadows and colours do not exist in the world around us. What we perceive visually and call light is the result of the action of a certain portion of the electromagnetic radiation on the sensory cells in the retina of the eye. Our awareness of the play of light in nature, the multiplicity of the forms and the richness of the colours is ultimately dependent on the pattern of this radiation with respect to frequency and intensity. The light is composed of packets of energy, which combine the properties of waves and particles. When these particles &#8211; the quanta &#8211; strike the retina of the eye they are caught by the specialized sense cells &#8211; rods and cones. It is known that one quantum, which represents the least possible amount of light, is sufficient to initiate a reaction in a single rod. The excitation of the sensory cells results in messages directed towards the brain. As there are no direct connections from the eye to the brain the messages must be transmitted through several relays which combine signals from several sensory cells and translate the message into a language which can be understood by the brain. The primary relay is in the retina itself, represented by an intricate nerve net, the structural beauty of which was revealed by the neurohistologist Ramón y Cajal, Nobel laureate of 1906. In this complex structure messages from a great number of sensory cells converge on a far smaller number of optic nerve fibers and this results in a transformation of the pattern of signals.</p>
<p>Picasso has said: «To me painting is a sum of destructions. I paint a motif, then I destroy it». The painting goes through a series of metamorphoses but «in the solution of the problem nothing has been lost. The final impression is still there in spite of all revisions». However, it is obvious to everyone that in the finished work a re-evaluation has taken place of the original elements of the motif. In some way this is a description of what happens in the visual system. An image of the outer world is formed on the retina in the same way as it is formed in the film of the camera. The image that falls on the closely packed mosaic of light sensory cells is disintegrated, since different cell types respond to various parts and qualities of the image. The primary data are then brought together in the nerve net in which a considerable processing takes place involving not only addition but also subtraction. This characterization of the message induces an impression in which there is a re-evaluation of the image projected on the retina. Does it mean that we cannot rely on what the eye tells us? No, not in the sense that there is full agreement between the external stimulus pattern and the composition of the impression. But rather in the sense that certain characteristics of the picture with essential biological and psychological significance are emphasized. There is a sharpening of contrast so that forms stand out more clearly, colours are exaggerated and movements accentuated.</p>
<p>We now know the mechanism by which light triggers off the reaction in the sensory cells of the eye thanks to the discoveries by George Wald and his coworkers among whom Ruth Hubbard &#8211; now Mrs. Wald &#8211; should be mentioned in the first place. The light-sensitive substances in the sensory cells, the visual pigments, consist in principle of two pieces. One, containing vitamin A, the smaller piece or the chromophore, fits like a hooked puzzle piece in the surface profile of the larger protein piece, the opsin. When a light quantum is taken up by the visual pigment the chromophore changes its form: there is an isomerization from II-cis to all-trans. The puzzle piece straightens out and releases itself from its position so that a successive splitting of the visual pigment follows. This molecular transformation induced by light &#8211; the isomerization triggers the subsequent events in the visual system. All later changes &#8211; chemical, physiological and psychological &#8211; are as Wald says «dark» consequences of this single light reaction. Wald&#8217;s conclusion that this reaction applies to the whole animal world also emphasizes the broad significance of his discovery.</p>
<p>Our ability to differentiate colours requires that different visual cells respond characteristically to different parts of the spectrum. Theories concerning the physiological basis of colour vision originated with Isaac Newton, Thomas Young and Hermann von Helmholtz. These theories were based on perception experiments. Today it is possible to attack this problem more directly with the aid of electronics which permits interpretation of the language of the nerve cells, thanks to the pioneer work in the 1920&#8217;s by E.D. Adrian, Nobel laureate 1932. It is a great pleasure to see Lord Adrian here today and in this context I am reminded of his work with Yngve Zotterman which 40 years ago taught us the ABC&#8217;s of the symbols in the sensory cells&#8217; language.<br />
We honour Ragnar Granit for his discovery of elements in the retina possessing differential spectral sensitivities as determined by means of electrophysiological methods. The first work together with Svaetichin appeared in 1939. It was followed by an impressive series of investigations which led to the conclusion that there are different types of cones representing three characteristic spectral sensitivities. This important conclusion of Granit has recently been confirmed by Wald and collaborators as well as by research groups in U.S.A. and Great Britain using other methods. The discovery implies that the signal patterns which the optic nerve transmits to the brain and which result in perception of colours are dependent on the contributions from the three types of cone cells.<br />
Keffer Hartline&#8217;s elegant analysis of impulse generation in the sensory cells and the code they transmit in response to illumination of different intensity and duration has given us the basic understanding of how they evaluate the light stimulus. His later studies have led to the discovery of fundamental principles according to which the rough data from the sensory cells are re-evaluated. A precise quantitative analysis of the results was made possible by a refined technique and a careful choice of a suitable object &#8211; the eye of the horseshoe crab, a large marine spider. This approach to the problem led him to the discovery of the lateral inhibition, which in this eye was shown to be mediated by simple neuronal connections. Already in the 1930&#8217;s Granit had shown the existence and importance of inhibition in the complex vertebrate retina. After having shown the interconnections of adjacent visual cells Hartline employed his discovery in a most imaginative way in order to obtain a quantitative description how a nerve-net processes the data from the sensory cells by means of inhibition. His discoveries have in a unique manner contributed to our understanding of the physiological mechanism whereby heightened contrast sharpens the visual impressions of form and movement.</p>
<p>Professor Granit, Professor Hartline, Professor Wald. Your discoveries have deepened our insight into the nature of the subtle processes in the eye which form the basis of our ability to perceive light and to distinguish brightness, colour, form and movement. They have also proved to be of paramount importance for the understanding of sensory processes in general.</p>
<p>Professor Granit. About 100 years ago the distinguished physiologist in Uppsala, Frithiof Holmgren, discovered the electrical response of the eye to light. The hopes that he expressed for the future regarding the possibilities of all electrophysiological analysis of the retinal processes and the mechanism of colour vision have been realized by your distinguished discoveries. These show the importance of inhibition in the integrative action of the retina and the principles for spectral discrimination by retinal elements. Your discoveries have pointed the way in modern physiology of vision and your stimulating research work has contributed to the fruitful development of this field.</p>
<p>Professor Hartline. Your laboratory has been described as a «slightly disorganized but extremely fertile chaos». Your work which &#8211; by the same right has been characterized by «elegance in design, expertise in manipulation and clarity in exposition» has resulted in an exemplary limited number of publications, each of which is a corner-stone in sensory physiology. They have given us the basic knowledge about the impulse coding in the visual receptors and presented discoveries of the most fundamental principles for data processing in neuronal networks which serve sensory functions. In the case of vision they are vital for the understanding of the mechanisms underlying perceptions of brightness, form and movement.</p>
<p>Professor Wald. With a deep biological insight and a great biochemical skill you have successfully identified visual pigments and their precursors. As a byproduct you were able to describe the absorption spectra of the different types of cones serving colour vision. Your most important discovery of the primary molecular reaction to light in the eye represents a dramatic advance in vision since it plays the role of a trigger in the photoreceptors of all living animals.</p>
<p>Gentlemen. It is with great satisfaction that Karolinska Institutet has decided to award you this year&#8217;s Nobel Prize for physiology or medicine for your discoveries concerning the primary physiological and chemical visual processes. On behalf of the Institute I wish to extend to you our warm congratulations and I ask you to receive the prize from the hands of His Majesty the King.”</p>
<p>From Les Prix Nobel en 1967, Editor Ragnar Granit, [Nobel Foundation], Stockholm, 1968 </p>
<p>Copyright © The Nobel Foundation 1967</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[HEM 2009]]></title>
<link>http://resumidero.wordpress.com/2009/11/09/hem-2009-5/</link>
<pubDate>Mon, 09 Nov 2009 05:01:28 +0000</pubDate>
<dc:creator>fefino</dc:creator>
<guid>http://resumidero.wordpress.com/2009/11/09/hem-2009-5/</guid>
<description><![CDATA[Sobre violación de Ty CP en decaimientos semileptónicos de G. López Castro, L. López-Lozano, A. Rosa]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="alignnone size-thumbnail wp-image-72" title="hechoenmexico" src="http://resumidero.wordpress.com/files/2009/11/hechoenmexico1.jpg?w=150" alt="hechoenmexico" width="51" height="38" /> Sobre <a href="http://xxx.lanl.gov/abs/0911.1148" target="_blank">violación de Ty CP en decaimientos semileptónicos</a> de G. López Castro,  L. López-Lozano,  A. Rosado.</p>
<p>Coméntalo &#8230;..</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Dalla diagnosi fenomenologica alla diagnosi di personalità]]></title>
<link>http://gaetanopellegrini.wordpress.com/2009/11/08/dalla-diagnosi-fenomenologica-alla-diagnosi-di-personalita/</link>
<pubDate>Sun, 08 Nov 2009 06:45:05 +0000</pubDate>
<dc:creator>Gaetano Pellegrini</dc:creator>
<guid>http://gaetanopellegrini.wordpress.com/2009/11/08/dalla-diagnosi-fenomenologica-alla-diagnosi-di-personalita/</guid>
<description><![CDATA[Caspar David Friedrich I Disturbi Alimentari, nelle loro formulazioni descritte dal DSM IV e dall’IC]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><div id="attachment_105" class="wp-caption aligncenter" style="width: 213px"><img class="size-medium wp-image-105" title="Caspar David Friedrich" src="http://gaetanopellegrini.wordpress.com/files/2009/11/friedrich6.jpg?w=203" alt="Caspar David Friedrich" width="203" height="300" /><p class="wp-caption-text">Caspar David Friedrich</p></div>
<p>I Disturbi Alimentari, nelle loro formulazioni descritte dal DSM IV e dall’ICD-10, per la natura eterogenea dei profili di personalità che sottendono, inducono il clinico ad una indagine approfondita dei tratti sottostanti. Lungi dall’essere infatti costellazioni monolitiche in seno all’espressione di una patologia psichica, costantemente si declinano attraverso i tratti peculiari di ciascun individuo. Al fine dunque di rendere maggiormente efficace la scelta della terapia adottata (psico o farmacologica), è necessario superare i confini di una diagnosi nosografico-descrittiva, attraverso una accurata valutazione del funzionamento psichico e delle dinamiche sottostanti il disturbo. Si sfata in tal modo il luogo comune che vuole le pazienti anoressiche (o quelle bulimiche) aventi una medesima organizzazione di personalità. Ciononostante, una prima osservazione clinica necessariamente parte dal fenomeno, dalla lettura dei segni. Che nel DSM vengono così descritti:</p>
<p><!--more--></p>
<p>“I Disturbi della Alimentazione sono caratterizzati dalla presenza di grossolane alterazioni del comportamento alimentare. Questi Comprendono due categorie specifiche, l&#8217;Anoressia Nervosa e la Bulimia Nervosa. Caratteristico dell&#8217;Anoressia Nervosa è il rifiuto di mantenere il peso corporeo al di sopra del peso minimo normale. La Bulimia Nervosa è caratterizzata da ricorrenti episodi di &#8220;abbuffate&#8221; seguiti dall&#8217;adozione di mezzi inappropriati per controllare il peso, come il vomito autoindotto, l&#8217;uso di lassativi, diuretici o altri farmaci; il digiuno o l&#8217;attività fisica praticata in maniera eccessiva. [...]” Nel Disturbo da Alimentazione Incontrollata, incluso tra i “Disturbi dell’alimentazione non altrimenti specificati”: “le manifestazioni essenziali sono episodi ricorrenti di alimentazione impulsiva, associata con indicatori soggettivi e comportamentali di riduzione del controllo e di disagio significativo concernenti l&#8217;alimentazione impulsiva, e in assenza dell&#8217;uso regolare dei comportamenti compensatori inappropriati (come vomito auto-indotto, abuso di lassativi e di altri medicamenti, digiuni ed eccessivo esercizio fisico) che sono caratteristici della Bulimia Nervosa”.</p>
<p>Volendo seguire i criteri diagnostici:</p>
<table cellspacing="0" cellpadding="0" align="left">
<tbody>
<tr>
<td width="0" height="0"></td>
</tr>
<tr>
<td></td>
<td width="412" height="489" align="left" valign="top" bgcolor="white">
<table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%">
<tbody>
<tr>
<td><strong>Anoressia     Nervosa</strong><strong> </strong><strong> </strong>A.           Rifiuto     di mantenere il peso corporeo al di sopra o al peso minimo normale per l&#8217;età     e la statura (per es. perdita di peso che porta a mantenere il peso     corporeo al di sotto dell&#8217;85% rispetto a quanto previsto, oppure incapacità     di raggiungere il peso previsto durante il periodo della crescita in     altezza, con la conseguenza che il peso rimane al di sotto dell&#8217;85%     rispetto a quanto previsto).</p>
<p>B.           Intensa     paura di acquistare peso o di diventare grassi, anche quando si è sottopeso.</p>
<p>C.           Alterazione     del modo in cui il soggetto vive il peso o la forma del corpo, o eccessiva     influenza del peso e della forma del corpo sui livelli di autostima, o     rifiuto di ammettere la gravità della attuale condizione di sottopeso.</p>
<p>D.          Nelle     femmine dopo il menarca, amenorrea, cioè assenza di almeno 3 cicli mestruali     consecutivi. (Una donna viene considerata amenorroica se i suoi cicli si     manifestano solo a seguito di somministrazione di ormoni, per es. estrogeni.)</p>
<p>Specificare     il sottotipo:</p>
<p>Con Restrizioni: nell&#8217;episodio     attuale di Anoressia Nervosa il soggetto non ha presentato regolarmente abbuffate     o condotte di eliminazione (per es. vomito autoindotto, uso inappropriato     di lassativi, diuretici o enteroclismi).</p>
<p>Con Abbuffate/Condotte di     Eliminazione: nell&#8217;episodio attuale di Anoressia Nervosa il soggetto ha     presentato regolarmente abbuffate o condotte di eliminazione (per es.     vomito autoindotto, uso inappropriato di lassativi, diuretici o enteroclismi).</td>
</tr>
</tbody>
</table>
</td>
</tr>
</tbody>
</table>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<table cellspacing="0" cellpadding="0" align="left">
<tbody>
<tr>
<td width="20" height="18"></td>
</tr>
<tr>
<td></td>
<td width="378" height="579" align="left" valign="top" bgcolor="white">
<table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%">
<tbody>
<tr>
<td><strong>Bulimia     Nervosa</strong>A.         Ricorrenti     abbuffate. Una abbuffata è caratterizzata da entrambi i seguenti elementi:1)         mangiare     in un definito periodo di tempo (ad es. un periodo di due ore), una     quantità di cibo significativamente maggiore di quello che la maggior parte     delle persone mangerebbe nello stesso tempo ed in circostanze simili2)         sensazione     di perdere il controllo durante l&#8217;episodio (ad es. sensazione di non     riuscire a smettere di mangiare o a controllare cosa e quanto si sta     mangiando).</p>
<p>B.         Ricorrenti     ed inappropriate condotte compensatorie per prevenire l&#8217;aumento di peso,     come vomito autoindotto, abuso di lassativi, diuretici, enteroclismi o     altri farmaci, digiuno o esercizio fisico eccessivo.</p>
<p>C.         Le     abbuffate e le condotte compensatorie si verificano entrambe in media     almeno due volte alla settimana, per tre mesi.</p>
<p>D.        I     livelli di autostima sono indebitamente influenzati dalla forma e dal peso     corporei.</p>
<p>E.         L&#8217;alterazione     non si manifesta esclusivamente nel corso di episodi di Anoressia Nervosa.</p>
<p>Specificare il     sottotipo:</p>
<p>Con Condotte di     Eliminazione: nell&#8217;episodio attuale di Bulimia Nervosa il soggetto ha     presentato regolarmente vomito autoindotto o uso inappropriato di     lassativi, diuretici o enteroclismi.</p>
<p>Senza Condotte di     Eliminazione: nell&#8217;episodio attuale il soggetto ha utilizzato regolarmente     altri comportamenti compensatori inappropriati, quali il digiuno o     l&#8217;esercizio fisico eccessivo, ma non si dedica regolarmente al vomito     autoindotto o all&#8217;uso inappropriato di lassativi, diuretici o enteroclismi.</td>
</tr>
</tbody>
</table>
</td>
</tr>
</tbody>
</table>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong> </strong></p>
<p>A margine dell’osservazione strutturale, tuttavia, è necessario poter ricorrere ad una spiegazione economica e dinamica del problema, cogliendo queste condotte come l’espressione di una vulnerabilità, i cui effetti sono di auto rinforzo e di ristrutturazione rispetto alla personalità stessa. Tali disturbi, in altri termini, si manifestano come un tentativo di difesa e di regolazione contro le carenze della struttura profonda in causa.</p>
<p>In tale ottica Del Corno e Lang (1997)<a href="#_ftn1">[1]</a> tracciano tre cluster possibili per i Disturbi Alimentari:</p>
<ol>
<li>un disturbo del carattere finalizzato al controllo delle emozioni, in cui prevalgono gli aspetti compulsivi e paranoidei;</li>
<li>un disturbo del carattere in cui il controllo emotivo è per lo più rilassato e prevalgono gli aspetti isterici e narcisistici, oltre che psicopatici;</li>
<li>un disturbo del controllo dell’impulsività, affine a quello da abuso di sostanze, al disturbo di personalità borderline e antisociale.</li>
</ol>
<p>Analogamente in un campione utilizzato da Selvini Palazzoli <em>et al.</em> (1998)<a href="#_ftn2">[2]</a> per una ricerca di <em>follow-up</em> (52 casi: 21 anoressiche restrittive stabili; 23 anoressiche bulimiche comunque sottopeso; 8 ex anoressiche normopeso ma bulimiche al momento della ricerca), la distribuzione dei disturbi di personalità è risultata la seguente: 10 dipendente; 19 borderline; 11 ossessivo compulsivo; 12 narcisista. Inoltre, sempre nello stesso campione si sono riscontrati sintomi psicopatologici differenti associati all’anoressia-bulimia: 19 casi di isolamento e ritiro; 18 casi di fobie e ossessioni; 13 casi di comportamenti impulsivi e autolesionistici. La gestione della sessualità era prevalentemente rigida in 17 casi, infantile in 18, sostanzialmente normale in 8 e incline a seduttività promiscua in 9.</p>
<p>Storicamente è la struttura <em>isterica</em> dell’anoressia la prima ad essere stata sottolineata. Gull e Lasègue attorno alla metà dell’ottocento coniarono la definizione di “anoressia isterica” e lo stesso Freud, considerando il vomito una delle più comuni manifestazioni dell’isteria, leggeva in tale comportamento un sintomo di conversione<a href="#_ftn3">[3]</a>. Dally tra i primi osservò nuclei di personalità differenti e distribuì un campione di pazienti anoressiche in tre gruppi: uno isterico, uno ossessivo ed uno a eziologia mista<a href="#_ftn4">[4]</a>.</p>
<p>Rispetto ai tratti <em>ossessivi</em>, Rothenberg individua nei comportamenti dei pazienti anoressici e bulimici i meccanismi tipici della nevrosi ossessiva: l’annullamento difensivo esplicitato attraverso le condotte di eliminazione, lo spostamento, la formazione reattiva, l’intellettualizzazione, le preoccupazioni relative al controllo.</p>
<p>D’altro canto il modello <em>psicosomatico</em>, con la sua povertà di mentalizzazione dei conflitti psichici a danno dell’investimento sul corpo, occupa per elezione una posizione attigua ai Disturbi Alimentari. Ad evidenza di ciò, le elevate percentuali tra pazienti anoressiche e bulimiche di sintomi psicosomatici, di cui l’amenorrea costituisce l’aspetto più evidente. E ancora, alcune specifiche modalità del funzionamento mentale che configurano un quadro alessitimico: le difficoltà associative, la povertà di elaborazione fantasmatica, il pensiero concreto o operatorio.</p>
<p>Altrettanto condivisa in letteratura la collocazione dei Disturbi Alimentari all’interno di un modello <em>depressivo</em>. Già da Freud, che nel 1895 si esprimeva i questi termini: “ La nevrosi alimentare parallela alla melanconia è l’anoressia. La ben nota <em>anorexia nervosa</em> delle ragazze mi sembra essere (da osservazioni accurate) una melanconia che si verifica ove la sessualità non è sviluppata [...] Perdita di appetito: in termini sessuali, perdita della libido”<a href="#_ftn5">[5]</a>.</p>
<p>Ugualmente invocata la <em>perversione</em>, sia nella sua dimensione caratteriale in relazione alla manipolazione delle persone, alla menzogna e alla mitomania, sia nella sua dimensione strutturale di feticizzazione del corpo e riattivazione della sessualità pregenitale<a href="#_ftn6">[6]</a>. Analogamente i comportamenti masochistici sul corpo, evidenziano i tratti perversi dell’anoressia e della bulimia.</p>
<p>Così come è possibile rintracciare alla base del funzionamento di molti casi di disturbi alimentari una struttura nevrotica, spesso è parimenti individuabile l’esistenza di nuclei psicotici. Sia per la massiccia utilizzazione di meccanismi di difesa tipici delle psicosi (scissione<a href="#_ftn7">[7]</a>, negazione, identificazione proiettiva, ecc.), sia per l’ipotesi che l’anoressia serva in alcuni casi da contenimento ad uno scompenso psicotico.</p>
<p>Sono state parimenti proposte posizioni intermedie che parlano di un disturbo di personalità borderline, di una struttura tipo “falso Sé”, o di un disturbo narcisistico di personalità<a href="#_ftn8">[8]</a>. In tal senso andrebbe inteso l’uso di meccanismi di difesa primitivi, l’accesso a fenomeni transitori di depersonalizzazione e frammentazione del Sé, i tratti multi-impulsivi del comportamento, la qualità delle relazioni interpersonali che oscillano tra il piano dell’idealizzazione e quello della svalutazione, la dispersione dell’identità e le rapide fluttuazioni dell’umore.</p>
<p>Recenti studi effettuati su pazienti con Disturbi Alimentari<a href="#_ftn9">[9]</a> mostrano tassi elevati di alessitimia, compresi tra il 30 e l’80 %, particolarmente tra i soggetti anoressici rispetto a quelli bulimici. Tali dati integrano quelli già esistenti in letteratura, che avvicinano inoltre gli stati depressivi alla modalità alessitimica, all’interno dei Disturbi Alimentari<a href="#_ftn10">[10]</a>. Utilizzando la TAS-20<a href="#_ftn11">[11]</a> e l’<em>Hospital Anxiety and Depression Scale<a href="#_ftn12">[12]</a></em>con pazienti di età compresa tra i 18 e i 25 anni, rispondenti ai criteri del DSM IV per l’anoressia (N=32) e per la bulimia nervosa (N=32), è stato messo in evidenza un tasso di alessitimia significativamente più elevato nel gruppo patologico rispetto al gruppo di controllo.</p>
<hr size="1" /><a href="#_ftnref">[1]</a> Del Corno F., Lang M. (1997). <em>La diagnosi testologica</em> in R. Caruso, F. Manara (a cura di).</p>
<p>&#160;</p>
<p><a href="#_ftnref">[2]</a> Selvini Palazzoli M., Cirillo S. Selvini M., Sorrentino A.M. (1998). <em>Ragazze anoressiche e bulimiche</em>. Milano, Cortina.</p>
<p><a href="#_ftnref">[3]</a> S. Freud, <em>Studi sull’isteria</em> (1892-95), in <em>Opere</em>, vol. I, Boringhieri, Torino. E <em>Meccanismo psichico dei fenomeni isterici</em> (1893), in <em>Opere</em>, vol. II.</p>
<p><a href="#_ftnref">[4]</a> P. Dally, <em>Anorexia nervosa</em>, Grune and Stratton, New York, 1969.</p>
<p><a href="#_ftnref">[5]</a> S. Freud, <em>Minuta G</em>, in <em>Opere</em>, vol. II.</p>
<p><a href="#_ftnref">[6]</a> Ph. Jeammet, <em>L’anorexie mentale</em>.</p>
<p><a href="#_ftnref">[7]</a> Il rapporto del soggetto con l’oggetto scisso, si configura attraverso due movimenti pulsionali opposti, che si alternano senza lasciare spazio all’ambivalenza.</p>
<p><a href="#_ftnref">[8]</a> W. J. Swift e R. Letven, “Bulimia and the basic fault: a psychoanalitic interpretation of the binging-vomiting syndrome”, <em>Journal of the American Academy of Child Psychiatry</em>, vol. 23, 1984, pp. 489-497; C. Johnson, “Initial consultation for patients with bulimia and anorexia nervosa”, in D.M. Garner e P.E. Garfinkel (Eds.), <em>Handbook of psychotherapy for anorexia nervosa and bulimia</em>, The Guilford Press, New York, 1985.</p>
<p><a href="#_ftnref">[9]</a> M.Corcos, M.Flament, Ph.Jeammet, <em>Les conduites de Dependance</em>, Masson, Paris, 2003.</p>
<p><a href="#_ftnref">[10]</a> M.Corcos, O.Guilbaud, M.Speranza, et coll., “Alexithymia and depression in eating disorders”, in <em>Psychiatry Research </em>2000, 93, 3, 265-268.</p>
<p><a href="#_ftnref">[11]</a> Versione a 20 item della <em>Toronto Alexithymia Scale</em>, Bagby et coll., 1998.</p>
<p><a href="#_ftnref">[12]</a> Zigmond et coll., 1983.</p>
<p><strong>Bibliografia</strong></p>
<p>BRUCH H. (1966) “Anorexia Nervosa and its differential diagnosis” Journal</p>
<p>of Nervous and Mental Diseases, 141, 555 &#8211; 566</p>
<p>BRUCH H. (1977) “Patologia del comportamento alimentare” Milano:</p>
<p>Feltrinelli editore</p>
<p>BRUCH H. (1983) “La gabbia d’oro: l’enigma dell’Anoressia Mentale”</p>
<p>Milano: Feltrinelli editore</p>
<p>BRUCH H. (1989) “Anoressia: casi clinici” Milano: Raffaello Cortina editore</p>
<p>BRUSSET B. (1979) “L’Anoressia mentale del bambino e dell’adolescente”</p>
<p>Roma: Borla editore</p>
<p>Corcos M, M.Flament, Ph.Jeammet, <em>Les conduites de Dependance</em>, Masson, Paris, 2003</p>
<p>Corcos M, O.Guilbaud, M.Speranza, et coll., “Alexithymia and depression in eating disorders”, in <em>Psychiatry Research </em>2000, 93, 3, 265-268</p>
<p>D.S.M. IV (1994) “Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders” IV,</p>
<p>Anoressia Nervosa: criteri diagnostici</p>
<p>Dally P., <em>Anorexia nervosa</em>, Grune and Stratton, New York, 1969</p>
<p>Del Corno F., Lang M. (1997). <em>La diagnosi testologica</em> in R. Caruso, F. Manara (a cura di)</p>
<p>FAIRBURN C. G. , BROWNELLK. D. (1995) “Eating Disorders and Obesity”</p>
<p>New York: Guilford</p>
<p>FREUD S. (1895) “La signora Emmy von N.” in “Opere” Torino: Boringhieri</p>
<p>editore</p>
<p>Freud S, <em>Studi sull’isteria</em> (1892-95), in <em>Opere</em>, vol. I, Boringhieri, Torino</p>
<p>GARFINKEL P. , GARNER D. M. (1982) “Anorexia Nervosa: a multidimentional</p>
<p>perspective” New York: Brunner &#8211; Mazel</p>
<p>GARNER D. M. , GARFINKEL P. (1982) cit. in D. Grigg, J. Friesen “Family</p>
<p>patterns associated with Anorexia Nervosa” Journ. of Family Therapy, 15,</p>
<p>29 &#8211; 42</p>
<p>MAHLER et AL. (1975) “La nascita psicologica del bambino” Milano: Bollati</p>
<p>Boringhieri editore</p>
<p>PALAZZOLI SELVINI M. (1981) “L’Anoressia mentale” Milano: Feltrinelli</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[(Kieli)muurit murtuivat]]></title>
<link>http://kravunkasvupiiri.wordpress.com/2009/11/07/kielimuurit-murtuivat/</link>
<pubDate>Sat, 07 Nov 2009 18:14:12 +0000</pubDate>
<dc:creator>Päivi Kujamäki</dc:creator>
<guid>http://kravunkasvupiiri.wordpress.com/2009/11/07/kielimuurit-murtuivat/</guid>
<description><![CDATA[Mies pääsi viimein kesälomalle (Joillakin näyttää olevan  kirjaimellisesti kokonaistyöaika. ..) ja l]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Mies pääsi viimein kesälomalle (Joillakin näyttää olevan  kirjaimellisesti kokonaistyöaika. ..) ja lähti reissuun Saksaan muurin murtumisen juhlavuoden kunniaksi. Itse mursin omaan kielimuuriini tänään naisenmentävän aukon ja rohkenin osallistua Patric Dillonin Fenomenologia ja etnografia kurssille. Matkalla kuuntelin verryttelyksi &#8220;Kuuntele ja opi englantia&#8221;-cd:tä (ala-astetasoa&#8230;) Onneksi rohkenin! Dillon osoittautui luennoitsijaksi, joka todella pyrki saamaan viestinsä perille kuulijoilleen. Hänen englantinsa oli ihanan selkeää. Hän muutti joustavasti suunnitelmiaan kohdeyleisönsä  esiymmärryksen mukaan sekä elävöitti ja havainnollisti esitystään monin tavoin. Ja yllätyksekseni ymmärsin! Asiaa kyllä helpotti, että olin oman työni vuoksi tutustunut moniin filosofeihin ja tutkijoihin, jotka nousivat luennolla esiin. Paradigman, metodologian ja metodin käsitteet selkenivät lisää oman työn osalta. Toimintatutkimuksen periaatteet ja lähtokohdat ovat mielestäni yllättävän samanlaisia kuin etnografian. Vai pitäisikö paremminkin sanoa, että toimintatutkimus on etnografiaa:  laadullista tutkimusta ihmisten kokemuksista maailmassa. Kokemus on aina ainutkertainen ja kontekstiinsa sidoksissa. Toinen ihminen on subjekti, ei objekti. (&#8220;lived experience&#8221;, &#8220;immediancy&#8221; &#8220;empathy&#8221;, &#8220;being in the world&#8221;) Nyt tarvii &#8220;vain&#8221; enää  oppia puhumaan englantia niin, että muut saavat siitä tolkkua! My pronouciation is so tankero!!</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Fenomenologia, comofas?]]></title>
<link>http://fabriciopontin.wordpress.com/2009/11/06/fenomenologia-comofas/</link>
<pubDate>Fri, 06 Nov 2009 07:22:54 +0000</pubDate>
<dc:creator>fabriciopontin</dc:creator>
<guid>http://fabriciopontin.wordpress.com/2009/11/06/fenomenologia-comofas/</guid>
<description><![CDATA[Phenomenology is a type of reflective attentiveness attuned to giveness that occurs within experienc]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><blockquote><p>Phenomenology is a type of reflective attentiveness attuned to giveness that occurs within experiencing itself. One describes the experience of the &#8221; thing itself&#8221; as it is given within the very process of experiencing the matter, while simultaneously glancing at distance, as it were, through an attentive reflection. It is only when these matters apeear outside of the experiencing altogether that the putative descriptions of experience are merely construed or constructed.</p>
<p>In order to accomplish its openess to the matters themselves within experience, the phenomenologis can actively dis-position him &#8211; or herself. On the one hand, this entails disposing oneself openly toward the matters in question; on the other, it entails an attempt to &#8221; dis-position&#8221; him &#8211; or herself from the event, that is, to dispose of the &#8220;self&#8221; . The interest at stake in the so-called phenomenological dis-interestedness is precisely self-interest, namely, the self&#8217;s interest in the world that intrudes on the scene and imposes itself on the phenomena; the preconceptions in question concern the preconceptions of the self with which one comes to the phenomena. We leave aside for now to what extent this can be accomplished. My point is that what phenomenology really wants to bracket is a self-imposition so as to let the matters flash forth as they give themselves; what we become dispassionate about is our selves through nan attempted dis-position of the self, and by so doing, dispose ouselves to being struck in which ever way the given gives itself. This is at least the pretension and the goal.</p></blockquote>
<p>Eu comecei a traduzir e me toquei que demoraria &#8211; no minimo &#8211; uma hora só no primeiro parágrafo. Como ninguém vai dar a mínima mesmo (eu já me convenci que nestas horas o blog vira meu bloco de notas, não se preocupem), vou deixar eventuais consternações acerca do que tá escrito para a caixa de comentários.</p>
<p>Ah sim, a citação é do Steinbock em Phenomenology of Misticism, p. 4.</p>
<p>Tremenda definição do que tá em jogo no jogo.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Peccatori: l’ultimo libro di Antonello Caporale]]></title>
<link>http://fidest.wordpress.com/2009/11/06/peccatori-l%e2%80%99ultimo-libro-di-antonello-caporale/</link>
<pubDate>Thu, 05 Nov 2009 23:14:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>fidest</dc:creator>
<guid>http://fidest.wordpress.com/2009/11/06/peccatori-l%e2%80%99ultimo-libro-di-antonello-caporale/</guid>
<description><![CDATA[La fenomenologia della bugia (Quando la verità è una malattia) Possiamo vivere senza bugie? Impropon]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;font-family:arial;font-size:15px;">La fenomenologia della bugia (Quando la verità è una malattia) Possiamo vivere senza bugie? Improponibile. La bugia accompagna la nostra vita. Grazie alla bugia riusciamo finanche a credere in qualcosa. Fior di filosofi e letterati si sono esercitati e tutti hanno riassunto la menzogna come strumento di potere. Mettiamo un punto fermo: Machiavelli. “I mezzi del potere sono frode e forza” (Istorie fiorentine, III, 13). Non si scopre nulla, dunque.  Quel poco che c’è di nuovo è che la bugia non ha più bisogno di una costruzione logica per essere accettata, condivisa, digerita. Ascoltiamo bugie così tonde e piene, così incredibili da essere addirittura sorprendenti per la loro sfrontatezza. Eppure noi siamo lì ad ascoltare e a deglutire in silenzio. La bugia è divenuta il nostro universo culturale, l’orizzonte politico a cui tutto sommato tendere, la forza delle nostre convinzioni.  E’ una forma di mascheramento collettivo. Noi giornalisti, per esempio, abbiamo la possibilità, e continuamente la sfruttiamo, di poter finanche illustrare come vera una vicenda che sappiamo falsa. O all’opposto possiamo fraudolentemente far ritenere falso un fatto vero. O anche e soprattutto: taciamo, semplicemente rendiamo inesistente la notizia che pure esiste. Ma non ci garba, non dobbiamo scriverla. O, semplicemente, non possiamo scriverla . Sappiamo anche che saremo ripagati, e ai livelli più alti, per la nostra condotta dichiaratamente collusiva.  “Nel Paese della bugia la verità è una malattia”, ha scritto Gianni Rodari. E pare esserlo ancor di più se quel Paese si è formato secondo i dettami di una religione che pratica l&#8217;assoluzione e divenendo sempre più laico ha affinato, con una buona dose di opportunismo, una già spiccata tendenza all’auto-indulgenza e a tener larghe le maglie del giusto e dell’ingiusto, del lecito e dell’illecito, del vero e del falso”.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Steping backwards: ontologizing ethics]]></title>
<link>http://distropia.wordpress.com/2009/11/05/steping-backwards-ontologizing-ethics/</link>
<pubDate>Thu, 05 Nov 2009 21:19:47 +0000</pubDate>
<dc:creator>fabriciopontin</dc:creator>
<guid>http://distropia.wordpress.com/2009/11/05/steping-backwards-ontologizing-ethics/</guid>
<description><![CDATA[Since Levinas and Derrida the question of ethics and ontology has been called into play for a variet]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Since Levinas and Derrida the question of ethics and ontology has been called into play for a variety of reasons. As a matter of fact, one can trace this effort back to Heidegger and his fundamental ontology, as the question of Care and Being was cast in order to deal with issues of Authenticity and Integrality.</p>
<p>Heidegger, of course, couldn&#8217;t care less about the well-being of others, the happy life or decency in general. His concern was with <em>a</em> fundamental question of neutralizing modes-of-being as concepts and dealing with these modes to stablish a ground that would make it possible for all beings to <em>be</em>. Dasein and the care for Dasein arise in this context. Authors like Loparic, Arendt and to a certain extent Agamben, try to show how this movement might have something to say about ethics, case in point, the relationship between Care and Moral Epistemology &#8211; Care would be the basis of moral behavior in the same way that Existence is the basis of being-oneself.</p>
<p>The question of ontology is then recast also by authors like Levinas and Derrida in the context of Ethics as first philosophy, the concreteness of the Other would give rise to dynamics of recognition and capture that give the sense of Ethics as ground &#8211; Ethics would then ground Being and Care. The self emerges as an emotional response to the Absolute Other, to this immanently given alterity. Levinas moral epistemology (that I assume to be to a great extent shared by Derrida) has some quite interesting points, most of them would be related to the incarnation of moral perceptions and the substitution of the Other in the Same &#8211; the so-called movement of Totalization. Indeed, some of Levinas&#8217; descriptions of moral constitution and self-constitution seem to be spot-on. Problems arise, however, when we are faced with the conclusion of such ontoligization (sic) of morals.</p>
<p>And this is true both to the construction of Care as the basis for moral epistemology and to the attempt to expose the Ethical core of everydayness. Because the question of Care in Heidegger is completely neutralized in order to give rise to the issue of Authenticity &#8211; there is no emotional ground to Care in Heidegger, there is no Ethics at play there, and we must question the consequences of taking such dry notion as grounding to a moral epistemology. Moreover, one should not ignore the sheer anachronism that claiming to ontology as the fundamental question of contemporary ethics brings.</p>
<p>As for the exposure of the Ethical Core of everydayness, it brings problems when we are faced with the perfectionism of Levinasian morality. Levinas philosophy is deeply conservative in its conceptions of behaviour, emotion and obligation, and this conservative background is not purely coincidental, it is a consequence of the attempt to ontologize Ethics. In order to create an Ethical ground one needs moral facts that are not temporalized, one needs a deeply rooted notion of Good and Goodness, one that is fully incompatible with the subtlety of modern life. If Levinas was able to point at issues of Moral Epistemology fittingly, he was not able to develop those issues in order to narrate forms of being-moral that are compatible with our current lifeworld, moreover, he was not able to scape an exoteric and hyperbolic view of moral facts and obligations that imply on behaviour that most of us would rather not seek &#8211; the life of a Saint is fitting to some, but not to all , and it is quite clear Levinas is a perfectionist because he trusts we could make ourselves Holy, we could make ourselves more like the moral facts out-there.</p>
<p>Derrida seems to be a little less radical as he points to the <em>enforcement</em> of morality in the dynamics of recognition, as well as to the construction of a moral field. In this, he aims at a similar point to the one forwarded by Arendt. The moral world is built linguistically, and we are as moral as the predicate assertions we use to describe the world. Acts of signification are always moral acts. To a certain extent, its hard not to agree with this point &#8211; that Husserl already pointed in the notion of representation in Idees I. However, the question becomes rather complicated when the issues of ontology are again brought to play. Arendt tries to associate her linguistic turn with the Kantian normative turn, and in this she lets go of some of the ontological presuppositions of Heideggerian care. Her political philosophy &#8211; if problematic &#8211; is still able to deal with most of our problems without resorting to anachronism &#8211; but it still seems to be haunted by a ghost, one that is even more apparent in Derrida.</p>
<p>This ghost is the claim that from linguistic forms of predication we can derive moral <em>behavior</em>. There&#8217;s more at stake here, even if expression does indicate linguistic ethical forms it does not imply that the forms it indicates are fittingly constructed to deal with issues. Though it is an interesting movement in terms of &#8211; again &#8211; moral epistemology, I am not sure as to the extent these descriptions of <em>how</em> we assert morality are helpful in order to identify moral <em>problems</em>. Moreover, I am no sure if there is not a huge step backwards in this attempt to establish the concreteness of moral problems.</p>
<p>If we admit morals are constructed <em>in time</em> and accordingly to <em>forms of living</em>, we must also recognize that the moral problems that we identify are always <em>at hand</em>, they are not expressive forms of substantial Being, but ever-modified expressions &#8211; given in multiple ways and hardly reducible to ontological relevances. In this, we must recognize the genius of Husserl when he points that different forms of givenness call for different descriptions of phenomena. And phenomena are not simply controlled by a dry ontologization of Care or hyperbolic imposition of Otherness. Certainly, that was part of Derrida&#8217;s point, but when he fell into the question of Alterity and Moral Obligation, he fell into an abyss of ontologizing forms of moral expressions that <em>must be so</em>, and that&#8217;s a steping back 400 years of moral philosophy. It sacrifices a great deal of the progress in moral discussion that were had since Hume showed us that where we once found predicates that Ought we could actually find predicates that <em>are -</em> and since Rawls has shown us that even this distinction between realism and emotivism could be best dealt with if we first recognized that the issue of morals is not metaphysical, but political.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
