foto: ein av dei flinkaste eg veit.

dei fire siste dagane har eg smakt på korleis det er på filmskulen. eg likte meg der. svært godt faktisk. og spesielt sidan eg fekk lov å vere med på musikkvideo innspeling. flinke folk, fint sett, søte skuespelarar, fine bilder.. kul musikk. ja. det var ganske fint, tross lange dagar. men det er fint å kjenne på at ein har gjort nokke, i motsetning til korleis det kjennes ut å gå master på tvfag. det er nemlig ikkje så veldig slitsomt.. og eg skulle lett ønske at eg kunne laga musikkvideo som levebrød. i wish.

slik såg noko av det ut. fint kva?

hm ja.

people
are
like
songs,
it’s true

some
seem
dull
at
first
but
then
they
grow
on you

me,
i’m like
can’t
get
you
out
of
my
head
annoying
at
times
but
i
make
you
wanna dance

and
you
are
the
only
one
i’ve
met
who’s
god
only knows

i
liked
you
the
first
time
i
met
you,
and
it
grows
and
grows and grows

…..

eg har laga mange lister med ting eg er glad i, ting eg gledar meg til og ting som får meg til å smile. no skal eg lage ei kort ei, men dette er ei liste over fem ting eg blir glad av (på oppfordring frå anne)..:

1. eg vert glad av spontanitet! folk som er spontane, å vere spontan og bli tatt med på noko spontant noko.
2. eg vert glad når nokon får meg til å smile. når det berre er sånn at du må smile, utan at det kjens påklistra ut.
3. eg vert glad når eg høyre ei fantastisk låt eller eit fantastisk band som eg ikkje har høyrt om/på før. og når eg finner fine fotografar.
4. eg vert glad av flørting og av nyforelska kjensla. eg vert glad av kjærleiken. det får sommarfuglane inni meg til å spre seg over alle kantar.
5. eg vert glad når du er glad og vi kan vere glade ilag. (jada, nesten som world peace!) og eg blir spesielt glad når det er sol og varmt og idyllisk.

eg vert også glad av å vere ilag med fine folk, av å fly drage, av å le masse, av å føle at eg meistrar noko, av å gå på fantastiske konsertar, møte fine folk eg ikkje har sett på lenge og når praten går av seg sjølv, av å bli satt pris på.. og ein heil del andre ting.

så, kva vert du glad av? 5 ting. i kommentarfeltet. eller så kan du skrive på din eigen blogg (birgit, marie, gunnhild..)

wåhhåo!

eg gleda meg så grådig mykje til paris. og eg gleda meg så grådig mykje til øya. og eg gleda meg så grådig mykje til å bli masterstudent (iallefall litt). ååååå. eg gleda meg så grådig mykje til coldplay og eg gleda meg så grådig mykje til röyksopp. og eg skulle ønske sommeren kunne vart for alltid.

og du burde høre denne låta her. it`s stuck on my mind. ilag med ein heil del andre ting. . .

ina på eit bilde av ina.

Ja, må hon leva!
ja, må hon leva!
ja, må hon leva uti hundrade år!
javisst ska hon leva!
javisst ska hon leva!
javisst ska hon leva uti hundrade år!
och när hon har levat!
och när hon har levat!
och när hon har levat uti hundrade år!
ja, då ska hon leva!
ja, då ska hon leva!
ja, då ska hon leva uti hundrade år!

hurra for fina ina som har bursdag idag! <3

Eg har vore på fest. Blitt halden fest for. I siste liten kom eg på at det ville vere keisamt for meg om einaste underhaldninga var meg sjølv, og heldigvis fins det forfattarar i krinsen som tok utfordringa. Selma var som alltid proff og morosam, Caterina var som alltid hyllande og søt, Aina var som alltid den nydelege og poetiske, og Ellisiv – som alltid – hardtslåande og tankevekkande. Bonustrack var stjerneskotet eg stirar på og ønsker meg ting: Ida Jackson, som las dikt.
Eg øver meg på å bli litt flinkare til å verne om andre sine andsverk og nøyer meg med å lenke, og takke, og seie at det er så fint å sitje og vite at dei ein kjenner lyser heilt av seg sjølve og gjer livet mitt lysare når eg ikkje kan sjølv.

I kveld er det lanseringsfest! Eg gleder meg til å sjå dykk, alle saman. Det blir så fint.

Bloggeforfattarane Aina Basso, Ellisiv Lindkvist og Caterina Cattaneo skal lese tekstar, og det same skal forfattar og ikkjebloggar Selma Lønning Aarø.
Eg kjem til å lese frå eit kapittel som eg skreiv ute i sommarhuset i fjor. Det var varmt den dagen, eg sto tidleg opp, satte meg ut på baktrappa med kaffikoppen, der husveggen er okergul og sola alltid varmar. Eg skreiv heile scena med blyant, og etterpå kjente eg at eg var lukkeleg. Akkurat den lukka som det er vanskeleg å finne att i desse nervøse, mest fryktsomme dagane, mens eg ventar på dei første kritikkane. Skrivelukka.
Kan hende er det andre scenar, andre kapittel, som er betre å lese høgt. Men eg vil merke at eg også har vore lukkeleg mens eg skreiv. At det ikkje berre var strev og arbeid, at det også var rein glede.

I kveld skal me vere glade.

Då er Lillehammer litteraturfestival 2009 overstått. Eg har vore festivalpublikum fire dagar og nesten til ende, og på veg heim sovna eg både på toget og på flyet (før sikkerhetsdemonstrasjonen – endå eg tenkte bestemt at eg burde ha den med meg, slik at alle instruksar sto klart for meg om eg søvndrukken og forvirra skulle orientere meg i ein krisesituasjon). I natt har eg sove 11 timar. No er det debriefing før eg føler at eg kan komme meg vidare.

Litterære høgdepunkt:
Høyre Ragnfrid Trohaug lese Gunnhild Øyehaug sine gjendikta gjendikt av Sonja Åkesson. Ragnfrid les så eg vil grine. Ragnfrid les så eg vil vere Ragnfrid, og eg vil vere Gunnhild og eg vil vere Sonja og eg vil i alle fall ikkje vere Sonja, for dikta hennar er på eit vis grusomme, og Gunnhild har barselspermisjon og eg er så veldig ferdig med barselspermisjonar så eg vil ikkje vere Gunnhild heller, og då sit eg igjen på ein paviljong i skuggen i Parken i Lillehammer og frys ikkje, og etterpå ser eg Ragnfrid springe avgarde med trillekofferten for ho skal til Bergen og Festspel og er travel, og eg sit att med stemma hennar og vil vere Ragnfrid.

Høyre Darren Shan fortelje. Han er ikkje noko litterært høgdepunkt, eigentleg. Og ikkje les han frå boka si heller. Men han kan fortelje. Han spring opp på scenen, gliser, snakkar med horrorstemme, brøler skremmeeffektar inn i mikrofonen, kosar seg når me skvett i stolane. Han elskar å fortelje. Eg elskar å høyre på.
Han er ein superstar, ungar og ungdommar flokkar seg rundt han etterpå med utslitte bøker for signering. Så sjeldsynt er rå og yr forteljarglede.

Høyre Per Petterson lese frå Jeg forbanner tidens elv. Eg vil ikkje vere Per Petterson. Han driv ikkje med slikt. Eg gløymer kven han er, eg gløymer at nokon sit der oppe på scena og les dette. Eg gløymer at dette er skrive, at dette er litteratur.
Rett etterpå er det nokon som snakkar til meg. Spør meg “kva skal me no, skal me vidare til banken?” Eg kan ikkje svare. Eg må komme tilbake først.

Høyre tre forfattarar lese om born som mister foreldra sine til sjøen, til døden, til fengsel. Caterina Cattaneo, Endre Lund Eriksen og Vidar Kvalshaug las i eit mørkt, tomt rom. Sommarsola sto brå i skallen på alle utanfor, alle der ute, mens inne var me nesten ingen, og det kjølege mørket på Bingoen gjorde oss her inne så annleis enn dei utanfor. Me delte noko hemmeleg, noko intimt. Cattaneo, Lund Eriksen og Kvalshaug braut ikkje med kvarandre sine tekstar, slik tilfeldige litterturkonglomerat nesten alltid gjer. Dei kompletterte kvarandre. Den vesle guten som berre håper og ønsker og lengtar etter far sin. Den større guten som observerar mor si, stemmene, den drypande bitre tilbaketrekkinga til eit barn som gjennomskuer og skjønar. Den vaksne kvinna, som er ferdig med å lengte og håpe og drøyme, som ikkje lenger har foreldre å observere, ikkje lenger ei å hate fordi han andre er borte, ikkje lenger nokon som er utilstrekkeleg, for dei er ikkje meir.

Festivalhøgdepunkt:
Meteorologisk stigande formkurve.

Halde ut ein heil quiz sjølv om eg visste me ikkje kunne vinne noko. Oppdage at dei folka som var på laget mitt likevel kunne veldig mykje, silk at me vann over Anne Marit Godal og Leser søker bok-laget.

Møte heidningar og invitere kvarandre på sleppefest og blot.

Sjå boka mi i så mange andre sine nevar.

Rekke å drikke tre flasker vin på plenen før me blei oppdaga og jaga derifrå.

Sovne midt i fnisande fortruleg forteljing frå romvenninne på hotellet.

Vakne neste morgon og fortelje kvarandre alt me hadde drøymt.

Vere manisk og grenselaus glad utan å bli korrigert.

Komme heim og framleis ha ein dag fri.

Caterina Cattaneo, eg og Myriam Bjerkli (bak kamera) i fjor. I år sat meg på omlag same stad og hadde det omlag endå meir gøy.

I morgon tidleg pakkar eg trillekoffert og taske, sikrar meg at eg har mobil og kort med, og så er det svosj til Lillehammer. Sist år var eg invitert til å lese på eit arrangement der forlaga kunne presentere forfattarar for utanlandske forlagsfolk. Ingen viste interesse for å omsetje boka mi, men til gjengjeld fekk eg oppleve forsommarens vakraste eventyr for første gong, eg fekk knytta nye vennskapsband som viste seg å bli nære og viktige, og eg fekk høyre og sjå forfattarar som til då hadde vore slike teoretiske pidestallstorleikar.

I år er eg berre publikum, og skal vere der tre dagar, prate litt med presse (høyres ikkje det tøft ut, hæ?), og elles berre kose meg. Det kjem mange blogg/bok-folk, og endå fleire berre-bok-folk, og forlagsfolk som skal spandere middag og vin, og det kjem til å svirre og surre og blomstre og dufte av litteratur og kvitvin i heile Lillehammer.

Kjem du?

SerendipityCat rakk å vere først med melding av Song for Eirabu, etter å ha lese i heile natt.
Heldigvis likte ho boka, og om ho er den einaste kjem eg til å ramme inn denne bloggposten og henge den over pc-en når eg skal skrive neste bok.

Haustljoslesarane har fulgt meg med støtte og oppmuntrande tilrop frå eg begynte å kladde ned manus, gjennom to og eit halvt år med bloggpostar om norrøne mytar, opplesingar på festivalar og skule, og alt det andre babbelet og tankane og kvardagane mellom. Frustrasjonar og gleder er delt og kommentert, og eg har vore så veldig glad for å ha dykk med på ferda.

No er manus blitt til bok, heilt på ordentleg.

Det kom epost frå forlaget for ti minuttar sidan: Song for Eirabu er komme frå trykkeriet!

Så då er det på tide å feire og feste og nyte at det går an å ffinne på noko rolp heime på pc-en som endar opp i stive permar med gilde fargar!

Det blir sleppefest i Oslo torsdag 4 juni, på Den gode kafe.

Alle er velkomne!

 
Og om du likevel har tenkt å kjøpe boka, så ta med deg 300,- kroner i kontantar, så kan du kjøpe eit eksemplar billegare enn i butikken.

ein av dei søtaste skodespelarane. og jammensanten har vi ikkje bursdag på samme dag. spesielt søt er han i billy elliot, men då var han jo ikkje så gammal. ikkje eg heller forsovidt. men  fin fyr, også her, i ein green day video. som eg faktisk ikkje har sett før, trur eg?

kolla!

charles goodyear. ja, amerikaneren som først vulkaniserte gummi. sa eg at han var ein flott mann på 1800-talet? kanskje eg gløymde det, men no er det sagt.

Jean Dorothy Seberg. ei flott amerikansk skodespelarinne, som gjorde både amerikansk og fransk film. kanskje mest kjent fra filmen À bout de souffle.

the jaggers. fine då! og om du lurte på kven mick jagger er.. då har du ein jobb å gjer!

gamle bilder, flotte mennesker.. i like it.

(via).

akkurat no, og egentlig ellers også skulle eg ønske at eg hadde eit så fint rom, med eit lite telt inni. der eg kunne forsvinne frå evigheita og frå verda når eg ein måtte føle for det. at det var ei lita hytte i rommet, der eg kunne gjømme meg vekk og ingen kunne sjå meg. og inni teltet eller hytta skulle alt vert fint og enkelt. berre happy thoughts og null stress. eit sted der ein kun kunne drøymt  seg vekk, og lata som om verda stoppa opp. heilt. men berre for ei lita stund. eg skulle ønske rommet mitt kunne sett slik ut. det hadde gjort meg skikkelig glad, trur eg. men det hadde kanskje blitt eit problem å finne plass til dei femten millionane med flyttekassar eg snart kjem til å ha. igjen..

uansett. eg trur søvnen hadde blitt søt i eit slikt lite krypinn. eg ville følt meg som ei prinsesse.

Mac og Caterina og eg såg kongen, dronninga, Åse Kleveland, den kanadiske presidenten og ein tamburmajor på Litteraturhuset.
Me blei passa på av hundre politifolk og ein bråte sånne Men In Black-folk då me var ute og røykte.

Me fann eit parkeringshus nær Mono.

Ragnar Hovland kjente meg igjen. Sjølv om eg var pinleg og fæl då eg møtte han for tre år sidan (og berre ville snakke om jobben min), så var det liksom litt fint. Han er jo ein lys levande helt.

Eg las utan å vere alt for synleg nervøs.

Eg fekk møte ei venninne sin kjærast for aller første gong, og han viste seg å vere utruleg hyggeleg.

Det var så utruleg mange kjekke folk.

Eg var lukkeleg.

Tegnestift har teikna meg. Eg har for første gong møtt Oda Bharfot og Fr.Martinsen og Kvinnekonger, og ein bråte andre brillefine folk. Fine damene Rullerusk og Aina og Beate var der også, og dei har blogga i dag om korleis dei opplevde arrangementet.

Eg drakk kaffi i sola i dag.

Eg spiste lunsj på Gyldendalhuset mer redaktøren min, forlagsredaktøren (sjefen) og presse-mannen til Tiden, og eg var fyllesjuk og usamanhengande og skamlaus, og dei vil ha fleire bøker, og det er heilt på ordentleg alt saman.

Og no er eg heime igjen, og det er også fint.

Hender det at du syns dei unge berre blir yngre og dummare, at dei berre trenar og tek solarium, at dei ikkje ser ut til å bry seg med verken det eine eller det andre, at dei er håplause og uinteresserte og uengasjerte og teite og på ingen måte så klok og krativ og tenksam som DU var dengong dinosaurane levde og du framleis hadde kviser?

I så fall fins det trøyst og håp.

men ikkje i nøyaktig rekkefølge. meir som når eg kom på dei. og for å ha tall forann. . . lister er fint. eller hur? ok. here it comes. 103 fine ting.

1. kjærleik.
2. blomar.
3. vår.
4. bli strøken på.
5. postkort og pakke i posten.
6. musikk.
7. ballongar.
8. regnbogen.
9. trehytter.
10. sommarfuglar.
11. kyssing.
12. fine mennesker.
13. latterkrampe.
14. vinyl plater.
15. kjolar.
16. gitarspeling.
17. gamle fotoboksar.
18. mellomformat.
19. skattar ein finn på loppemarked.
20. parkliv.
21. london.
22. cherryblossom.
23. nyvaska hus og vårsol gjennom vindauga.
24. lukta av nyklipt gras.
25. luftballongar.
26. fine fletter.
27. freikner.
28. båttur.
29. sommar.
30. tulipanar.
31. amsterdam.
32. koalabjørnar.
32. familie.
33. nynorsk.
34. grandpa.
35. besteforeldre.
36. daisy.
37. yoga.
38. pantonetusjar.
39. super8.
40. leica m8
41. portobello road.
42. å våkne opp til ein koseleg, uforventa sms.
43. fine lappar.
44. skuldrar.
45. scandinavia.
46. såpebobler.
47. å finne igjen ting du hadde glømt at du hadde.
48. nostalgi.
49. den gamle BMW`en.
50. veggar.
51. illustrasjonar.
52. fine rom.
53. å skape.
54. walk in closet.
55. vestlandet.
56. gamle karusellar.
57. lyslykter i trærene.
58. krøller.
59. bølgeskvulp.
60. bare føter som går rundt i sommarvarmen.
61. sløyfer i håret.
62. store, fargerike, kunstneriske, flotte tatoveringar.
63. kala.
64. blomster i håret.
65. sløyfer i håret.
66. bilder.
67. the beatles.
68. villy.
69. gamle bilder.
70. operaen.
71. arktitektur.
72. høge helar frå 70-tallet.
73. lukta av faffar sitt skomakerverksted.
74. hyggelige butikkdamer. som ikkje er for pågåande. men hyggelige.
75. holde hender.
76. sove. sove lenge.
77. sove saman.
78. ligge i graset.
79. festivalar.
80. københavn.
81. brette origami.
82. radiohead.
83. non date.
84. å vere fornøgd med noko.
85. lusking.
86. tullefransk.
87. uventa besøk.
88. deg.
89. den øverste delen av manneryggen.
90. lazy sundays.
91. å oppdage nye fotografar.
92. filmar som får ein til å le og grine på same tid.
93. å bli kitla.
94. coconutringgirl sangen.
95. nyvaska sengetøy. og nyvaska meg. for så å legge seg når ein er kjempetrøtt.
96. å ha sommarfuglar i magen.
97. å bli rød og varm.
98. ein skikkelig bra konsert.
99.  fine folk eg ikkje har sett på lenge. som plutselig står rett forann meg.
100. å miste noko. for så å finne det igjen.
101. tanken på sommerferie.
102. å vite at eg snart er ferdig med ein bachelor. og har heile livet forann meg.
103. å vere forelska.

har du ei liste? opp til ti kanskje?

fordi du har bursdag vell.

Om nokon kjøper undikk av Bjørn Borg etter dette, er det heilt i orden.
Men kjøp også denne. Ane ruler.
For ikkje å snakke om kor undervurdert Cyndi Lauper er som låtskrivar.

og takk er det rette ordet å komme med når flotte mennesker i grow interactive gjer vekk gratis t-skjorter.  eg fekk denne gråe T`en, med ein mann som har ein pipp på hovudet. eg var kanskje litt negativ til meg sjølv når eg bestilte manne-S. men bedre med stor enn liten, då er iallefall sjangsen litt mindre for at den har blitt minimal at når eg rota den vekk og finner den igjen i ein gammal koffert… ja, for det kan fort skje altså. heilt sant.

uansett. sjå fine skjorta då:

og ikkje nok med at eg fekk ei heilt gratis t-skjorte med fint trykk frå american apparel. neida, den var kjempe fint pakka inn også. i ei ekse inni et fint papir med eit hyggelig kort og allting.

og det beste av alt, eg hadde glømt at eg skulle få den i posten. og ingenting er jo kjekkare enn gåver som du ikkje viste at du fekk. spesielt når dei kommer rett i postkassen. fin dag i går altså..

’sometimes fantastic is better than perfect‘..

låta som kan ha inspirert håkan hellstrøm til å skrive si låt ‘det är så jag säger det’. kanskje ei av dei finaste låtane eg veit.

hmm. merkelig…

(via)

om eg skal ynskje meg noko til min 22 år dag. så er det ei slik kake. the cookie monster kake. ah. good old times. nostalgi og minner om sesam stasjon. det var tider det. og veit du ka? eg traff max mekker på kostymelageret til NRK. han var sliten, men still. det var max.

jeg digger digger digger digger deg. digger deg digger deg. du er så søt og snil å grei. digger deg digger deg. jeg digger digger digger digger deg digger deg digger deg, du er jo alt for meg. i love you. og jeg har deg kjær. for når du er meg nær. så vet du at jeg digger digger digger deg. og håper at du digger digger meg. digger dei.

heilt sant.

Utanfor har dei siste bilane spunne seg nedetter vegen, bistre menn og kvinner med hanskane på rattet og stuptrøytte ungar i baksetet har forsvunne ut i verda. Himmelen har lysna, huset er stille. Eg har tent stearinlys, laga meg te av lakrisrot, anis, ingefær og kanel, og dryppa honning og helt mjølk over denne dagen.
Første mandag etter ferie.
Eg puster.

For mandagar er silkemjuke og eg får endeleg rein og klår og uforstyrra arbeidsro i time etter time.
Det er framleis januar, og kaldare enn vanleg der utanfor vindusrutene.
Likevel er dette dagens dikt, fordi det er bokstaven M for mandag, og fordi det har akkurat slik det er.

Maj måneds katte
er bløde og glatte,
med knurhår af silke
og øjne som rav.
Maj måneds katte
kan spinde og pjatte,
og når de får killinger
siger de mjav.

- Halfdan Rasmussen

Natt til mandag sat eg oppe og skreiv til klokka kvart over seks om morgonen. Skrifta på skjermen begynte å sjå rar og liten ut, og hendene var merkeleg store. Dei siste 4500 orda hadde eg ikkje eingong lese gjennom før eg sendte heile manuset til redaktøren. Så vakna ungane, og eg sat med store, svarte pupiller og glodde på at dei kledde seg, spiste frukost og kom seg avgarde.

Då eg la meg kunne eg sjå den blå morgonstripa over trea. Mi første heile skrivenatt, tenkte eg. – Slik er det visst å vere forfattar.

Eg rakk dødlinja.

Det første eg gjorde då eg vakna i totida avr å sende ein epost til redaktøren.

“Haha, eg gløymte å la hesten døy. Det var det første eg huska då eg vakna i dag. Jaja.
Huff, no skal eg lese gjennom og sjå kva eg eigentleg har sendt deg.”

Han svarte:

“Ute av kontekst var det en nokså pussig melding.”

No er det ute i verda igjen. Einslags ferdig manus, med litt frynser og skitt på slutten. Men ferdig, på ein måte, likevel.

Derfor har eg tid til å bake. Eg har vaska nokre vindu i dag. Pønska på julegåver. På fredag skal eg få vite kva redaktøren syns om slagscenane mine. Eg er veldig nervøs.

Så nervøs at eg må bake. Eg fekk gorojern i fjor. Det skal prøvast. Gorodeig treng smult som det har vore steikt andre kaker i. Så eg må koke fattigmenn i smult, faktisk. Eller klejner, som dei heiter på dansk (og då er det sitron i, og ikkje cognac som i fattigmennene. Litt av nokre fattigmenn, seier no eg).

Klejner er fine.

Og på torsdag skal eg møte Dagbladfolk og dei andre vårdebutantane på Litteraturhuset.