Ståpälsen har knappt lagt sig, men nu är jag hemma i säkerhet igen.

Vad som hänt?

Råtta som sprang över vägen – iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiuuuuuuuuuuuhhhhhhhhh!!

Eventuellt har jag givit mig själv tinnitus.

Nu har jag suttit och lyssnat på Ben Burnleys bästa låt om hans fobi, flygrädsla. Detta har gjort så att Breaking Benjamin inte är så kända utanför Kananda & USA. Skulle Breaking Benjamin börja sälja sina skivor utanför Nordamerika skulle dom vara tvungna att turnera där skivan säljs.

Varför är Ben Burnley rädd för att flyga?

Lyssna på deras låt “Break My Fall” så slipper jag förklara:

• Breaking Benjamin – Break My Fall – YouTube
• Breaking Benjamin – Break My Fall – Spotify

• String Quartet Tribute To Breaking Benjamin – Break My Fall

Break My Fall

You fought me once but not again
You let me feel your heavy hand
I will clean your fucking mess
And leave no trace of evidence

[Chorus:]
I am losing you again
Let me out and let me in
‘Cause you’re not alone here
Not at all
Let me belong here
Break my fall

Shelter me from this again
Dedicated to the end
Help me break my conscience in
To free us from our innocence

[Chorus]

“Mayday, Mayday.
Requesting permission to land.
I cannot control the plane.
We are in danger of crashing”

[Chorus]

[x5] Break my fall

Tro det eller ej en jag har haft en kompis (skratta ni bara ni kommer att tappa hakan senare i inlägget). Han har varit mig trogen nu i några månader, varje morgon när jag vaknat har jag sagt godmorgon till honom och godnatt varje kväll. Även pratat med honom då och då under dagen. När han kämpade för att se om sitt hus i stormen fanns jag där och stöttade honom.

Nu finns han nog inte längre. Har inte hört av honom alls på några dagar….

Risken finns dock att han ändå finns kvar, och det skrämmer mig lite. Han har nämligen 6 ben och är en stor saftig spindel. Han har haft världens finaste nät utanför mitt sovrumsfönster. Vi blev kompisar. Jag började till och med kalla honom Harald, men det är det ingen som vet så scchhyyyy….

Det som skrämmer mig är ju dock att han kanske tagit sig in…hmmm….men jag ska erkänna att jag saknar honom, för då visste jag ju åtminstone var han var.

Islamic Info Sweden anordnar en konferens under namnet “Islamofobi: igår, idag och imorgon”

Den internationellt kända föreläsaren och debattören, Shabir Ally (från Kanada) samt en av Sveriges kunnigast islamologer, Mattias Gardell, deltar på konferensen. Även bror Ahmed Saddiq deltar.

Tid:
24 Oktober, kl: 13,00-20,30
25 Oktobber, kl: 13,00-18,00

Plats:
Kongressalen på Folketshus, Järntorget, Göteborg.

För att se titlarna på föredragen och tider etc. Se nedastående affischer.
http://www.gratiskoran.se/images/gbg_konferens.pdf
http://www.gratiskoran.se/images/konferensprogram.pdf

Alla är välkomna, så kom och delta och sprid ordet inshaAllah

Artık aşık olmak istemiyor, aşık olma fikrinden bile korkuyor musunuz? Dikkatli olun, siz de bir filofobik olabilirsiniz.

Önce sevdiğiniz tarafından terk edildiniz. Sonra, zorlukla tamir ettiğiniz kalbiniz yeni bir aşka yelken açtı. Ama bu sefer sevginiz karşılık bulamadı. Kalbiniz kırık, tekrar aynı durumla karşılaşacağınız korkusu, telaşı ve çaresizliği içindesiniz. İçinizdeki sese kulak verdiğinizde, artık hayatınızda aşka yer açmayacağınızı, aşık olma fikrinden bile korktuğunuzu fark ettiniz. Belki kısa süreli, fazla duygusallık barındırmayan ilişkilerle sürdüreceksiniz bundan böyle hayatınızı. Bir dakika, yoksa siz bir filofobik misiniz?

“O da ne?” demeyin. Filofobi, yüzlerce fobiden biri… “Aşık olmaktan korkma” anlamına geliyor.

Geçmiş deneyimlerin etkisi

Bir nesneye ya da duruma karşı duyulan yoğun korku demek olan fobi, iki şekilde gerçekleşir: Bazen korkunun gerçek bir nedeni olur, ama fobi sahibi kişi onu olduğundan daha büyük görür. Bazen de gerçekte tehlike yaratmayacak bir şeye karşı korku gelişir.

Filofobikler, karşılarına sevme ihtimali olan biri çıktığında, onun kendilerine zarar vereceği, kalplerini kıracağı konusunda önyargılıdırlar ve büyük korkuya kapılırlar. Bunda geçmiş deneyimlerin etkisi vardır. Tıpkı bir insanın elini ateşe uzattığında elinin yandığını görünce bir daha elini ateşe uzatmaması gibi…

Filofobikler, gerçekte korkularının aşırı ya da anlamsız olduğunu bilirler, ancak bunu engelleyemeyerek, korkularının önüne geçemezler. Birini sevme ihtimalleri olduğunu anladıklarında, çok yoğun bir korku, çaresizlik hissi, huzursuzluk, telaş gibi fobi belirtileriyle mücadele etmek zorunda kalırlar. Çareyi fobi yaratan durumun dışına çıkmakta, yani kendilerini aşktan uzak tutmakta bulurlar.

Etraftan gelen sorgulayıcı ya da telkin edici yaklaşımlar, aşık olmaktan korkanlara yardımcı olmak yerine kaygılarını daha da artırabilir. İşte bu noktada filofobikler, zamanla korku yaratan aşık olmaktan kaçmaya ve hayatlarını bu yönde şekillendirmeye yönelirler.

Aşkla yüzleşme

Aşkı ve sevgiyi hayatının temeline oturtan kişiler için bundan mahrum olunan bir hayat ne kadar tatsız olur, düşünsenize… Ancak, bir filofobiğe göre bu kaçış hali, sakin ve kaygılardan uzak yaşamanın biricik yoludur.

Hayatın genelini etkileyen bir fobi olan aşık olma korkusu, psikoterapi ile tedavi edilebiliyor. Korku nesnesi, kişinin kendi duygusu olduğu için, tedavide kişi “imajinasyon” denilen, “hayal etme” egzersizleriyle aşık olmaya maruz bırakılıyor.

Bu sayede kademeli olarak bu korkuyla yüzleşmesi sağlanıyor. Zira yüzleşme, fobi tedavilerinin temelini oluşturuyor. Yüzleşmenin ardından, kişinin aşkla ilgili edindiği olumsuz düşüncelerinin yerine olumlu düşünce kalıpları yerleştiriliyor. Tedavide ayrıca kişinin tekrarlamakta olduğu ilişki kalıpları araştırılıyor ve ilişki biçimleri düzenleniyor.

Aşktan ve aşık olmaktan korkmadan, aşkı dolu dolu yaşamak için atılması gereken en önemli adım geçmişte yaşanan tecrübeleri bir yana bırakıp, istediğimiz aşkın bize geleceğine inanmaktan geçiyor.

Elif Şafak’ın son romanı Aşk’ı okumak da aşkın hallerini, aşkı yaşama şeklimizi değerlendirmek açısından ilginç olabilir

Kimi patlıcandan kimi kandan korkuyor. Türkiye’de en sık yaşanan fobi ise

Kimi patlıcandan korkuyor kimi kan görmeye dayanamıyor Hekimler ne filofobi’ye (aşık olma fobisi) ne de Triskaidekefobi’ye (13 sayısından korkma fobisi) hiç şaşırmıyor. Prof. Dr. Vedat Şar ile fobileri konuşurken, Türk insanında en yaygın fobinin ‘Performans’ olduğunu öğrendik!..

Prof. Dr. Vedat Şar, gazeteci Füsun Saka ile yaptığı söyleşilerden oluşan ‘99 Sayfada Fobiler’ adlı kitabında Depresyondan panik atağa, Alkol ve Madde bağımlılığından adı duyulmamış korkulara kadar pek çok konuda bilgi veriyor. Şar ile fobiler üzerine konuşurken, Türkiye’de en sık ‘performans’ fobisinin yaşandığını söyledi.

- Fobi ile korku arasındaki fark nedir ?

Aslında birbirine yakın olaylar fakat fobi normalin çok üzerinde bir korku hissetmek İki türlü hissediliyor bu korku, hem fiziksel hem de ruhsal. Otonom sinir sistemi harekete geçiyor ve vücut reaksiyon veriyor. Fiziksel olarak çarpıntı, uyuşma ya da benzeri şikayetler oluşurken aynı anda ruhsal olarak da kişi heyecan korku duyuyor ve kötü bir şey olacak hissine kapılıyor.

RUHSAL DENGE ÖNEMLİ

- Fobi öğrenilen bir şey mi, yani fare görünce yüksek bir şeyin üzerine çıkmak, görülerek öğrenilmiyor mu ?

Belli bazı durumlarda korkma genetik olarak öğrenilmiş oluyor. Bazı korkular tabiatımızda zaten var, onlara öğrenilmiş denemez.

- Fobiler çocuklukta mı gelişiyor ?

Bazen. Fobi insanın ruhsal dengesi ile ilgili bir durum. Sağlıklı ruhsal hayat dengeden oluşuyor. Belirli bir döneme kadar ruhsal bakımdan hayatı dengede giden biri o dengeyi sarsacak bir durumla karşılaştığında o zamana kadar olmayan ruhsal şikayetler yaratabiliyor.

TRAVMATİK FOBİLER VAR

- Mesela trafik kazası geçiren bir kişinin tekrar direksiyon başına geçmek istememesi fobisi oluştuğu anlamına mı geliyor ?

Bu fobinin özel bir türü. Buna ‘travmatik fobi’ diyoruz. Bazı fobiler ileri derece strese bağlı yerleşiyor. Trafik kazasında olduğu gibi üzücü bir olay yaşandığında o olayı yaşatan her şeyden kişi kaçmaya başlıyor. Bunların tedavileri de farklı oluyor. Her fobi böyle değil tabii. Bazılarının neden oluştuğu anlaşılamıyor bile.

- Fobi oluşumunu engellemek için Ailelerin yapabileceği bir şey var mı ?

Çocukların güvenlik duygusuna ihtiyaçları oluyor. Onun için evhamlı tutumlar çocuk üzerinde olumlu etki yaratmaz. Çocukların güvenlikte olduğu ve bir sorunları olduğunda ilgilenebilecek birilerinin olduğu mesajını alması gerekiyor. Bu duygu yerleşmezse çocuk yardım istemesi gereken durumda yardım istemeyebiliyor. Birçok problem bu yüzden yerleşiyor.

- Daha çok hangi ruh halindeki insanlarda fobi oluşuyor ?

Fobi geliştiren insanlar genellikle belirli bir düzen arayışı olan, ani değişiklikleri çok hoş karşılamayan karakterler. Ya da bir şeyi yapmakta aşırı cesaretli davranmakla bundan kaçınmak arasında denge tutturamayanlar.

EN YAYGINI SOSYAL FOBİ

- kadın-erkek ve çocuklarda en sık rastlanılan fobiler neler ?

Çocuklarda daha çok hayvan fobileri oluyor. Kadınlarda ‘agorafobi’ dediğimiz kalabalık yere girmekten korkma fobisi. Erkeklerde sosyal fobi sıkça karşılaşılan bir tablo. Performans gerektiren durumlarda sıkıntı yaşayıp sosyal ortamlara girmemeye çalışma durumu. Kişi kendi kendine engel koyduğu için sosyal fobi iş hayatında başarıyı da azaltıyor. Kadınlarda da erkeklere yakın oranda sosyal fobi görülüyor. Erkeklerde panik atağı sonrası korkuya karşı korku denilen tablolar ve kalp krizi yaşama korkusu da sık görülüyor.

- Panik Atak ve fobi birbirinden farklı mı ?

Birbirine akraba. Bunların hepsine ‘anksiyete bozuklukları’ diyoruz.

- Fobinin tedavisi var mı ?

Var evet, hatta en iyi sonuç alınan konulardan biri bu. İlaç tedavisinde bir-iki aylık sürede fayda görürüz. Ama ilaç bırakılınca rahatsızlık tekrarlayabilir. Davranış tedavisi denilen ve kişiyi korkulan nesneye alıştırmaya yönelik psikoterapi ise daha kalıcı bir yöntem ama çok daha fazla vakit alıyor.

- Yurtdışında da araştırmalar yapıyorsunuz. Türk insanın diğer ırklardan ayrılan en büyük fobisi nedir ?

Performans fobisi yaygın. Performans anksiyetesi de deniyor buna. Türk insanı yapı olarak bazen gereğinden fazla atılımcı bazen de gereğinden fazla tutuk olabiliyor. Aynı futbol takımlarımız gibi. Her ülkenin ulusal karakteri biraz da spor sahalarına yansır. Tipik olarak Türkiye’de büyük başarılar kazanılır, hiç yapılmayacak şeyler yapılır. Arkasından hiç olmayacak bir takıma yenilinir. İşte burada performans anksiyetesi oluşuyor. Seyirci ne diyecek, rezil olacağız düşünceleri zihnini kemiriyor. Bizim toplumumuzda ‘rezil olmak’ çok önemlidir. Konu kafada büyüyünce kişinin eli ayağı tutmuyor, ne yapacağını bilemez hale geliyor.

- Bunun tedavisi var mı ?

İlaç değil ama terapiyle kişinin zihnindeki öncelik sıralamasını değiştiriyoruz. Bir şey kişinin zihninde gereğinden fazla yer kaplıyorsa, performans anksiyetesi oluşuyor. Öncelik sıraları psikoterapide çok önemlidir. Elimizde olmadan bazı şeyleri çok önemli sanmaya başlıyor ve başka şeyleri ihmal ediyoruz.

Ante fred, og ingen fare, da jeg dro meg ut av sengen klokken 06.00 morges, men dagen skulle tydeligvis bli hakke mer dramatisk enn jeg liker.

Haukeland er jo som oftes bare koselig, og jeg liker egentlig ganske godt å sulle rundt der med vaskekosten, men i dag var jeg på barneposten hvor det ventet en liten overraskelse i form av to, sikkert hyggelige, damer i klovnekostyme. De følte seg sikkert kjempe snille som skulle underholde barna, men ÆRLIG TALT!!! Er det ingen der ute som tenker på at ikke alle liker klovner??? Synes dette blir litt det samme som å slippe løs masse edderkopper forran en med edderkopp fobi, eller stenge en med klaustrofobi inne i en heis. Altså!

Joda, kanskje dette var litt dramatisk av meg, men la meg forklare: “Du vet den følelsen du får om du går alene om natten, det er bekmørk og du innbiller det at noen eller noe forfølger deg? Du vet at det mest sannsynlig ikke er noe å bekymre seg for, men frysningene kryper alikevell oppover ryggen og du føler deg stiv og nesten litt kvalm???… Dette er følelsen jeg får av klovner.

Den här sommaren har varit en väldig stormig sommar. En av de stormigare dagarna, jag hade jobbat och fått väldigt lite tid till att slappna av, drabbades jag plötsligt av en extremt stark rädsla. Min stora skräck för Mårran högg plötsligt tag i mig!

Jag vet inte om det var för att jag helt enkelt var för trött, men det var himla jobbigt att känslan av att Mårran var i närheten var så påträngande och jag lyckades dessutom jaga upp mig själv riktigt rejält…

Som barn tyckte jag att Mårran var det värsta som fanns. Det tyckte jag länge. Allt annat var småpotatis i jämförelse med köldmonstret. Vampyrer och varulvar går juh att skydda sig mot… och dinosaurier, så länge de inte kan simma bort från den där ön är juh allt lugnt och är man bara försöiktig och ser till att man inte fastnar i rulltrappor kommer man inte att sluta som en köttslamsa. Men Mårran, hon bara får för sig att dyka upp. Går rakt på sak och lämnar inte stället förrän hon är nöjd. Hon står där stadigt och morrar. Ingen kan rubba henne, då fryser man till is! Sen när hon väl har bestämt sig för att sticka lämnar hon ett hotfullt meddelande som ekar i vinden, ett löfte om att hon kommer att komma tillbaka…

Alldeles där jag bodde, när jag var i lågstadieåldern, fanns det en backe. Där stod Mårran alltid och lurade. Om man inte skyndade sig förbi den där backen kunde man råka riktigt illa ut. (jag har ett minne av att någon av mina lekkamraters föräldrar utnyttjade detta och spelade ett fult spratt på oss mindre. FY!).

På hedersplatsen hemma hos min farmor hänger avbildningen, så att farmor vet vem hon inte ska öppna dörren för:

Det kanske är svårt att tänka sig att Tove Jansson har skapat ett av de värsta skräckmonstren som finns…

Social fobi klassificeras som ångestsyndrom och är en av de allra vanligaste psykiska störningarna. Fobin innebär att den drabbade upplever en irrationell rädsla och ångest vid sociala situationer eller prestationssituationer där man utsätts, eller riskerar utsättas, för andra människors kritiska granskning. Man ska inte förväxla social fobi med vanlig blyghet, en känsla som väl de allra flesta människor har erfarenhet av.

Länge sågs tillståndet som ett excentriskt personlighetsdrag (blyghet, skygghet, rampfeber), och inte förrän under 1980-talet blev social fobi en etablerad psykiatrisk diagnos. Tidigare fick de drabbade diagnoser som erytrofobi (rädslan att rodna), självosäkerhetsneuros, ångestneuros m.m. Siffran på hur stor procentandel som lider av social fobi varierar, sanningen tycks ligga i trakterna runt 10-15 %, och är något mer vanlig hos kvinnor än hos män.
Det finns två varianter av social fobi; dels isolerad/specifik social fobi, dels generaliserad social fobi.
Isolerad/specifik social fobi innebär att man känner rädsla för vissa typer av sociala situationer, vanligen att vara tvungen att tala inför en grupp eller exempelvis äta en måltid i offentlig miljö. Generaliserad social fobi innebär ångest i de allra flesta situationer som innebär kontakt med andra människor.
Olustkänslor inför framträdanden, som att hålla föredrag eller uppträda på en scen, är inget ovanligt. Diagnosen isolerad/specifik social fobi blir inte aktuell förrän en person inte längre klarar av sin uppgift och situationen rent praktiskt påverkar individens förmåga att sköta sitt arbete (eller andra specifika besvär som påverkar fobikerns liv i menlig riktning). Dock kan den som besväras i isolerade situationer ofta leva ett hyggligt liv, där man bildar familj, arbetar och har ett umgängesliv. De som lider av generaliserad social fobi har en tuffare situation. De lever ofta isolerade, utan vänner, oförmögna att etablera relationer eller på ett bra sätt kunna hantera ett yrkesliv. Cirka 3 % av socialfobikerna har den generaliserade formen av fobin.

De besvär social fobi ger upphov till kan delas in i fyra olika undergrupper

1) fysiologiska

2) tankemässiga

3) känslomässiga

4) beteendemässiga

De fysiologiska reaktionerna manifesterar sig i att man rodnar, får darrningar, huvudvärk, andnöd och hjärtklappning m.m. Tankemässiga besvär är hos socialfobiker ofta överdrivna och orimliga tankar om hur omgivningen uppfattar honom/henne; ”De tycker att jag är konstig”, ”Alla skrattar åt mig”, ”Man kan se att jag är rädd”. De känslomässiga reaktionerna yttrar sig i form av panikattacker, rädsla, nervositet och känslor av pinsamhet m.m. De beteendemässiga reaktionerna visar sig i att man försöker undvika det man finner obehagligt. Man håller sig i bakgrunden, drar sig undan, är tyst.
Social fobi innebär oftast ett långvarit lidande som präglat de drabbades liv sedan ungdomsåren. Flera vetenskapliga studier visar att nästan vart tionde barn kan diagnostiseras med syndromet, vilket den vuxna omgivningen ofta är omedveten om, inte minst skollärare. Sannolikt finns ett flertal samverkande faktorer bakom problemkomplexet. Besvären debuterar ofta i 15-20-årsåldern, då man ska börja ha ett socialt liv utanför familjens värld. Vuxna med social fobi är ofta ovetande om att deras problem startade redan under tonåren.
Att omgivningen för det mesta är okunnig om att en person lider av social fobi beror på att personen lärt sig dölja problemet. För att undvika hamna i en för fobiker besvärlig situation
utvecklas en förmåga att alltid ha ursäkter och undanflykter till hands. Man söker undkomma de saker man fruktar, detta leder dock endast till ett vidmakthållande av beteendet. När socialfobikern upplevt något obehagligt ältar han/hon de jobbiga detaljerna om och om igen. Känslan av otillräcklighet dröjer sig kvar och leder till förväntan på fler misslyckanden när man åter ska konfronteras med nya sociala interaktioner.
En drabbad person planerar ofta sin tillvaro för att undkomma ångestframkallande situationer. Då fobikern hela tiden känner sig iakttagen och granskad, kan småsaker som att handla mat eller hämta in posten bli till stora projekt som uthärdas under stark press. Att känna att man inte klarar av att kontrollera sin ångest i lägen som andra tycker är vardagliga är betungande. Tankarna uppfylls av ångest och skamkänslor, och problemen leder ofta till att man avslutar eller avbryter relationer, studier och umgängesliv. Man slutar att svara i telefonen.
Eftersom socialfobikern domineras av sin ångest förmår han/hon inte göra sig själva rättvisa i det sociala spelet. När en drabbad försöker passa in i mönstret blir de oftast så fokuserade på sig själva (sina tankar och reaktioner) att de istället gör ett dåligt intryck på omgivningen. Ironiskt nog uppnår de då en rakt motsatt effekt mot den de tänkt. Exempelvis kan sociala fobiker ha svårt med att hålla ögonkontakt, vilket gör att de riskerar att blibetraktade som arroganta och ointresserade.
Social fobi är tyvärr ett svårbehandlat syndrom där behandlingsresultaten ofta är otillräckliga, oavsett metod. I Quality of Life studier där man jämfört grupper med social fobi mot kontrollgrupper, visar sig socialfobikerna på många olika sätt ha en mycket sänkt livskvalitet. De är ofta ensamstående, oftare skilda eller separerade. De har sämre yrkeskarriärer, lägre genomsnittsinkomst och har svårt att få ett arbete som motsvarar deras verkliga kompetensnivå. Runt en fjärdedel använder alkohol för att dämpa oroskänslor vilket ofta leder till missbrukssituationer. Ungefär hälften drabbas av behandlingskrävande depressioner och sociala fobiker konsumerar mer sjukvård än genomsnittsmedborgaren.
Det finns ett flertal behandlingsmetoder mot social fobi, både terapeutiska och farmakologiska. Många gånger inleds en medicinsk behandling i och med man söker vård för depressionsbesvär, då läkemedel ofta sätts in för att häva depressionen. De idag vanligaste antidepressiva läkemedlen är de så kallade SSRI-preparaten (t. ex. Seroxat, Zoloft, Cipramil), som visat sig effektiva mot ångest- och paniksyndrombesvär. Effekten hos preparaten är dock varierande, och patienten kan få pröva sig fram till det som fungerar bäst för individen. Hävandet av depressionen går oftast snabbare än att få en farmakologisk effekt mot själva fobin, patienten får vara beredd på en lång behandlingstid. Läkemedelsbehandling har dock nackdelen att besvären ofta kan återkomma efter avslutad behandling. SSRI-preparaten utvecklades för att få fram skonsammare alternativ till de äldre antidepressiva medicinernas ofta obehagliga bieffekter.
Många psykiska besvär tros ha sin grund i en obalans i mängden monoaminer i hjärnan. Monoaminer är en grupp substanser, både signalsubstanser (t. ex. serotonin) och hormoner, som utgörs av en molekyl med en (1) amin. SSRI verkar endast mot serotoninet i hjärnan, där det fyller en viktig funktion för individens välmående.
Vid isolerad/specifik social fobi kan man behandla med betablockerare, detta dämpar kroppsliga manifestationer av ångest. Även lugnande medel används emellanåt, men brukas med stor försiktighet då patienten riskerar bli beroende av medicinen. De irreversibla monoaminoxidashämmarna (MAO-hämmare) är ett licensierat preparat som visat sig vara det mest effektiva läkemedlet man känner till mot social fobi. Dessa får dock endast skrivas ut till pålitliga patienter av psykofarmakologiskt kompetenta psykiatriker.
Den terapeutiska behandlingsmetod som idag anses ge bäst resultat vid social fobi är kognitiv beteende terapi (KBT). Denna terapiform går ut på att försöka förändra patientens tankemönster, vanor och beteenden. Metoden går ut på att patienten i nära samarbete med terapeuten konfronterar problemet ett steg i taget. Enligt en uppgjord handlingsplan utsätts/utsätter sig patienten för jobbiga situationer där obehagsgraden eskaleras, allt för att lära honom/henne att de klarar av saker som de tidigare ansåg var oöverkomliga. KBT-terapi har visat sig ge mer bestående resultat än medicinsk behandling.
Det finns numer även en kirurgisk metod för behandling av social fobi. Genom en titthålsoperation blockeras vissa nerver intill ryggraden, detta för att minska effekten av ångestsymptomen. Åtta av tio patienter som genomgått ett sådant ingrepp märkte en förbättring.
Den som vill lära sig mer om social fobi har ett rikt utbud på nätet. Psykoterapeuten Anna Kåvers bok; ”Social fobi – att känna sig granskad och bortgjord” är rekommenderad läsning för både drabbade och anhöriga.

Text: Christer Jansson  Foto: Per Rhönnstad

Tre dagar kvar hemma nu.
Svälja ångesten mer
Djupare.

Jag skulle visst ge mig fan på att springa i skogen idag på morgonen!
Jag gjorde det!
Men bara när jag gick under tunneln såg jag flera stora, slemmiga, äckliga, monster, vidriga sniglar.
Jag tål dem inte bara!
Men ändå klarade jag varvet.
Men den sista biten var ohygglig.
Dom var precis överallt!
Överallt menar jag med överallt.
Jag mådde verkligen illa
Sprang så fort benen bar mig.

Fobi.
Borde verkligen göra något åt min snigelfobi.
- När jag kom hem, sade jag till min familj -
- Aldrig, aldrig! Aldrig igen att jag springer i den där jävla skogen!
   - Det var ju fullt med sniglar precis överallt.
 -Precis överallt.
-   Jävla demoner, det är vad dom är.
Vanjavit

Ja det var ju tänkt att jag skulle städa i stugan idag, somnade 5 imorse och hade ställt klockan på 8 för att hinna göra klart allt idag och kunna sola lite. Lövet (jag måste hitta på ett bättre ord) åkte för att handla och hämta ett verktyg för typ TVÅ timmar sedan. Affären öppnade 10 och människan med verktyget verkar inte ha vaknat än.

Fan. jag hade ju tänkt hinna sola lite men det lär ju inte hända. Irriterande och nu blev jag på dåligt humör.

Dödade just en geting med min spray, den är helt fantastisk. Ett spray och den störtar mot marken direkt. Fast just nu vill jag spraya bort mig själv. Känner för att stanna hemma och sola på balkongen och bli gucci de luxe men jag tröttnar ganska fort på det också.

Mitt fina humör beror  antagligen på att vi aldrig kommer iväg när vi SKA och att jag har sovit tre timmar tack vare dåliga sömnpiller.

Förresten har jag hört att man är psykstörd bara för att man behöver hjälp med att sova. Det är också kul.

Om dagen fortsätter såhär kommer jag säkert bli stucken av nåt surrande sdamt bryta mina snygga dekorerade naglar. Bara för att

Hm. Satt ute i tre minuter, tog en cigg (på tal om det…vilken HETSJAKT det är på rökare theese days. Jag får nog välja thailand istället för Degerfors) njöt av värmen, tyckte det var skönt att det blåste lite, och lyssnade på harklaren som fick mig att tappa matlusten. Sen kom det förstås en geting och förstörde min första stund av lycka på 10 år. TACK.

Starbucks i Bangkok har ju rökförbud på sina uteserveringar kom jag på. Värdelöst. När jag blir rik ska jag köpa en konstgjord ö. Där ska det vara getingförbud.

Çocuk Yuvaları ve Anaokulu Kriterleri Ne Olmalıdır..?
Çocuklar sosyal bir ortama uyum sağlayabilecek psikolojik olgunluğu ortalama 3 yaşını doldurduklarında kazanmaktadırlar. Bu nedenle de bu yaştan itibaren bir anaokuluna veya çocuk yuvasına devam etmeleri uygun olmaktadır… Daha öncesinde tek bir kişinin sürekli ilgisine ihtiyaç duyarlar ve bu ilgiyi paylaşabilecek olgunluğa erişmemişlerdir. Bu nedenle 3 yaş öncesi yuvaya gönderilen çocuklarda sıklıkla yuvaya uyum problemleri yaşanmaktadır.

3 – 6 yaş dönemi çocukların zihinsel duygusal ve sosyal gelişimleri için çok önemli bir dönemdir. Çocuklar öncelikle gelişimlerinin bir özelliği olarak sosyalleşmek başka çocuklarla bir arada olmak ihtiyacını duymaktadırlar. Çocuk yuvaları çocukların paylaşma bir arada olma birlikte hareket edebilme ve oyun oynama ihtiyacını karşılarlar. Becerileri ve zihinsel kapasiteleri birbirine denk olan yaşıtlarıyla bir arada olmak çocukların yaşayarak öğrenmelerini sağlar ve sosyal paylaşımın öğrenilmesinde etkilidir. Bu nedenle de anaokulu ve çocuk yuvalarının çocukların bedensel zihinsel duygusal sosyal gelişimlerini ve dil gelişimlerini destekleyici bir program uygulamaları ve bu programı uygun koşullarda sunmaları gerekmektedir. Çocukların tüm gelişim alanlarını destekleyen bir program hazırlanmalı ve bu program çocukların keyifle ve ilgilerini çekebilecek şekilde takip etmelerini sağlayacak bir içerikte hazırlanmalıdır. Çocukların var olan ilgi ve yeteneklerini geliştirmeye yönelik değişik aktivitelerin sunulması önemlidir. Çocuklar hem eğlenmeli hem öğrenmeli hem de yeni ilgi alanları bulmalıdırlar. Öğrenirken eğitim hayatlarının temeli olan birlikte hareket edebilme grupla birlikte karar alabilme sıra bekleme kendini grup içinde ifade edebilme ihtiyaçlarını ifade etme belirlenen kuralları öğrenme ve bu kurallara-sınırlara uyma gibi becerileri kazanmaları da önemlidir. Çocukların yaşlarına uygun olarak gerekli kavramları (renk şekil sayı vb) el becerilerini sosyal becerileri öğrenmeleri evden çok yuva ortamında mümkün olmaktadır. Çocuk yuvasında tüm bu bilgi ve becerilerin belli bir sıra ile öğretilmesi söz konusudur. Programın uygulanması aşamasında yuva personelinin deneyim ve eğitimleri de çok önemli olmaktadır. Anaokulunda ve çocuk yuvasında daimi bir pedagog veya çocuk gelişimi konusunda deneyimli bir psikologun bulunması çocuk yuvası ve anaokulu seçiminde birinci koşul olmalıdır. Çocukların becerilerinin ve gelişimlerinin takibini yapabilmek ve olası bir aksaklıkta aileyi uyarabilmek çok büyük önem taşımaktadır. Çünkü olası bazı problemler erken yaşta keşfedildiklerinde hızlıca çözümlenebilmekte aksi halde uzun yıllar süren eğitim hayatını ve çocuğun sosyal hayatını etkileyen başka zorluklara dönüşebilmektedirler. Ayrıca her çocuk zaman zaman bazı sıkıntılar yaşayabilmekte bu sıkıntılar değişik şekillerde ifade edilmektedirler. Çocuklardaki bu belirtileri ve değişiklikleri dikkatle gözlemlemek ve başka bir problemin işareti olduğunu keşfedebilmek uzmanlık ve deneyim gerektirmektedir. Ayrıca ailelerin çocukların eğitimi ve gelişimi konusunda ve uygun disiplin yöntemleri konusunda yönlendirilmeleri ve desteklenmeleri önemlidir. Bu nedenle de yuva ve ana okul personelinin pedagoji eğitimli olması büyük önem taşımaktadır. Temizlik ve fiziksel ortam zaten anne-babaların dikkat ettikleri ve fark etmekte zorlanmadıkları özelliklerdir. Burada da dikkat edilmesi gereken şey fizik ortamın nasıl düzenlendiğidir. Örneğin çocuklar hangi aktivite sırasında nerede bulunuyorlar? Bu ortamlar o aktivitenin rahatça gerçekleşmesi için uygun ortamları mı? (örneğin boya yapılan yerde zeminin halı olması hem çocukların rahatı hem de hijyen açısından uygun olmayabilir) Merdivenler ne kadar korunaklı? Bahçe ve bahçedeki oyun malzemeleri tüm çocukların kullanımına açık mı ve çocuk sayısına oranlandığında yeterli mi? Oyuncak çeşitliliği var mı? Hangi malzemeler kullanılıyor? Boyalar vs çocukların ağzına almaları durumunda zararlı olabilecek nitelikte mi? Oyuncaklar ve diğer eğitim malzemeleri gerçekten kullanılıyorlar mı? Serbest oyun zamanlarında ve bahçe saatinde çocuklarla ilgilenen personel sayısı da önemlidir. Çünkü çocuklar açık alanda daha hareketli olmakta ve zarar görme olasılıkları artmaktadır. Bu nedenle bahçe saatlerinde ve hareketli oyunlar sırasında normalde var olan öğretmen ve eğitimci sayısının takviye edilmesi önemli olmaktadır.

Çok önemli bir konu da sınıf mevcududur. Okul öncesi sınıflar 3 yaşta 10-12 civarı olmalıdır. Daha fazla sayıda çocuk için tek öğretmen yeterli olmamaktadır. 4 ve 5 yaş grubunda bu sayının biraz daha üzerine çıkılabilir. Ancak ilkokul sınıfları gibi kalabalık ortamlarda çocukların bir arada düzen içinde bulunmalarını sağlamak güç olacağından ister istemez daha sıkı bir disiplin uygulanmaya çalışılacak bu da çocukların ihtiyaç duydukları rahatlık ve ilgi ihtiyaçları ile ters düşecektir.

Anaokulu ve çocuk yuvası çocuğun yaşamındaki ilk gerçek sosyal deneyimdir. Çocuğun merkez olduğu ve tüm ilginin üzerinde olduğu bir ortamdan uzaklaşıp ilgiyi sevgiyi paylaştığı bir düzen içinde grup halinde hareket ettiği beklemeyi sabretmeyi öğrendiği tüm ihtiyaçlarını karşılaması için desteklendiği ilk ortamdır. Çocuk yuvaya giderek öncelikle düzen öğrenir. Her gün aynı saatte kalkıp aynı düzen içinde okuluna gitmektedir. Bu ev yaşamında da düzen sağlar. Belirli bir saatte yatmayı düzenli olarak kahvaltı etmeyi öğrenir. Düzenli ve sürekli arkadaşlıkları olur. Arkadaşlarını aramaya onlar tarafından aranmaya başlar. Arkadaşlık ve arkadaşlarıyla paylaştıkları önemli olmaya başlamıştır. Anne-babası dışında öğretmeni ve okuldaki arkadaşları hayatında önemli olmaya başlarlar. Başka insanlarla ilişki kurmayı ve sürdürmeyi öğrenir. Evde ortaya çıkan sorunlarda sorun çözmek zorunda kalmayabilir ancak yuvada örneğin oyuncağını paylaşması gerektiğinde uygun yöntemle yaklaşamazsa hayal kırıklığı yaşayabilir ve bu yolla zaman içinde problem çözmeyi öğrenir. Kabul görmek kabul etmek gibi sosyal kavramlar gelişmeye ve önem kazanmaya başlar. Yaşayarak deneyerek öğrenme fırsatı elde eder. Her tür bilgi grupla etkileşim halinde öğretilmektedir ve mümkün olduğunca çocukların bir çok duyusuna hitap edebilecek bir öğretim planı uygulanır. Bu nedenle çocuğa evde öğretilen sistemsiz ve düz bir bilgiye oranla çok daha kalıcı ve muhakemeye olanak veren zengin bir öğrenme ortamı sağlanmaktadır. Bu tarz öğrenme çocukta sürekli bir öğrenme isteği ve ihtiyacı yaratmaktadır.

Tüm bu bilgi ve deneyimin 6 yaşından önce kazanılmasının asıl önemi çocuğun zihinsel ve duygusal gelişimi için bu yılların çok önemli yıllar oluşudur. Bu dönemde edinilen bilgiler hem çok kolay öğrenilmekte hem kalıcı olmakta ve öğrenme alışkanlığı geliştirmek açısından önem taşımaktadır. Anaokuluna giden çocukların gitmeyenlere oranlar ilkokulda çok daha uyumlu ve başarılı oldukları bilinmektedir. Ayrıca sosyal uyum ve arkadaşlık geliştirme becerileri açısından okul öncesi eğitim almış olan çocuklar çok daha şanslı olmaktadırlar. Okul öncesi eğitimin başka bir önemi de çocukların gelişimlerinin takip edilmesidir. Çünkü anne-babalar çocuklarının gelişim alanlarını dikkatle takip edebilecek bilgi ve beceriye sahip olmayabilirler. Ayrıca her çocuk gelişiminin bazı alanlarında sorunlar yaşayabilir ileriki yaşlarda yaşaması olası bazı problemlere ait ipuçları verebilir. Bu belirtileri fark etmenin ve en uygun müdahalenin ne olduğuna karar vermenin en iyi yolu çocuğun anaokulu gibi yapılandırılmış bir ortamda düzenli şekilde takip edilmesidir.

Anaokuluna başlama hem aile için hem de çocuk için çok önemli bir ilk adımdır. Aileler bir çok kaygı yaşamaktırlar. Özellikle de anneye fazla bağımlı olan ve evde kural öğretilmemiş sorumluluk verilmemiş olan çocuklar için anne-babalar daha fazla kaygı duymaktadırlar. Çünkü genellikle bu çocuklar daha fazla uyum problemi yaşamaktadırlar. Çocuklar becerileri gelişmeye başladığı dönemden itibaren kendi ihtiyaçlarını karşılamaları için teşvik edilmelidirler. Ayrıca yemek uyku temizlik vb gibi konularda kurallar öğretilmelidir. Çocuk 2 yaşından itibaren yavaş yavaş nerede nasıl davranması gerektiği konusunda bilgilendirilmelidir. İstenen davranışlarla istenmeyen davranışların farkını öğrenmeye başlamalıdır. Burada tutarlılık önemlidir. İstenen davranışı karşısında her zaman olumlu bir ilgi alması çocuğu bu şekilde davranmaya isteklendirecektir. İsteklerinin makul ölçülerde karşılanması bazı isteklerinin karşılanamayacağını bilmesi gerekmektedir. Aksi halde anne-babanın her talebi karşılayan tavrını çocuk girdiği her ortamda bekleyecek ve sonunda hayal kırıklığına uğrayarak yuvaya gitmek istemeyecektir.

Öncesinde kural ve sınır öğretilen sabretmeyi ve beklemeyi öğrenen ve anne ile bağımlılık ilişkisi yerine bağımsızlık özelliğini kazanan bir çocuk yuvaya başlamak konusunda pek bir sorun yaşamayacaktır.

Anne-babanın çocuğun gideceği yuvayı ve anaokulunu çocuk olmadan seçmeleri ve karar verdikten sonra çocuğu götürmeleri uygundur. Çünkü seçme kararı çocuğa verildiğinde bizim için önemli olmayan kriterler çocuklar için önemli olabilir ve belki de pek uygun olmayan bir yuvayı çocuğumuz istediği için seçmek zorunluluğu oluşabilir. Biz de bunun etkisinde kalabiliriz.

Çocuk için uygun yuvaya karar verdiğimizde çocuğa bundan sonra oyun oynayabileceği arkadaş edineceği ve yeni bilgiler edineceği bir okula gideceği söylenmelidir ve bir gün sadece ziyarete gidilmelidir. Ziyaret saatinin çocukların eğlenceli bir aktivite saati olması yararlı olabilir. Tüm yuvayı gezdikten ve kendi öğretmenini tanıştırdıktan sonra yuva yetkilisi çocuğa yuva hakkında bilgiler verebilir. İlk gün fazla kalınmadan dönülmelidir. Özellikle 3 yaşındaki çocuklar için çocuk istekli de ilk hafta günde 1-2 saatten fazla yuvada kalmaması uygun olmaktadır. İkinci hafta 3-4 saate çıkarılabilir. Mümkün ise dönem boyunca değilse hiç değilse 2 ay boyunca çocuğun yarım gün yuvaya devamı daha uygun olmaktadır. Çünkü 3 yaş grubu çocuklar için tüm gün program psikolojik olgunlaşmalarının yetersizliği nedeniyle fazla yoğun gelebilmektedir.

Yeni başladığı dönemde çocuğa fazla soru sormak yuvayı fazla övmek ne yediğiyle fazla ilgilenmek sık sık yuvaya gidip bakmak çocuğun uyumunu bozabilmektedir. Çocukla ilgili bilgileri çocuğunuz yanınızda değilken yuva yetkilisinden almalısınız. Çocuğu sorularla bunaltmak yerine kendi anlattığı bir şey olursa onu dinleyip ne kadar takdir ettiğinizi ve okula başladığı için onunla ne kadar gurur duyduğunuzu belirtebilirsiniz.
Her şey yolunda gidiyor görünürken bile bir gün birden bire çocuğunuz yuvaya artık gitmek istemediğin belirtebilir. Paniğe kapılmadan sıkıntısının ne olduğun anlamaya çalışmalısınız. Çünkü çocukların yuvaya gitmek istememeleri genellikle yuva ile ilgili bir sorun olmamaktadır. Bazen yeni bir kardeşin geliyor olması bazen anne ile ilgili sıkıntılar bazen evde olan bir huzursuzluk gibi bir çok neden çocuğun yuvaya gitmek istemediğin belirtmesine neden olabilmektedir. Bu durumda yuvadaki uzmanlarla görüşüp onlardan yardım almalısınız.

3 yaşını doldurmuş bir çocuğun yuvaya gidebilmek için gerekli psikolojik olgunluğa sahip olması beklenmektedir. Ancak bazı çocuklar annelerinde ayrışmakta güçlükler yaşayabilmekte ve bu nedenle de yuvaya gitmeye aşırı direnç gösterebilmektedirler. Hatta bu direnç aşırı ağlama kusma gibi uç sonuçlara neden olabilmektedir. Tepkilerin bu derece aşırı olması çocuğun başka ciddi sıkıntılar yaşadığının bir göstergesidir ve ancak profesyonel bir bir yardım alınması koşuluyla bu problemin üstesinden gelinebilir. Bu durumda yuvadaki uzmanlar ile klinik ortamda çalışan uzmanın işbirliği ile bu problem çözülebilmektedir. Ailenin bu konuda eğitilmesi ve çocuğun psikolojik olgunlaşmasının desteklenerek aile ile işbirliğinin sağlanması gerekmektedir. Bazen anne-babalar çareyi çocuğu okuldan almakta ve yuvaya verme kararını ileri bir zamana ertelemektedirler. Böyle bir erteleme genellikle çözüm olmamaktadır ve bu çocuklar ilkokula başladıklarında da benzer belirtiler göstermektedirler. Problem ne kadar erken çözülürse o kadar kolay olmakta ve çocuk bu durumun olumsuz etkilerine daha az maruz kalmaktadır.

Anaokulunda çalışan öğretmen yönetici ve çocuklarla teması olan her türlü personelin pedagojik bir eğitimden geçmiş olması önemlidir. Çünkü çocuklar için yuva içinde gördüğü ve temas ettiği herkes ve her şey okulu temsil etmektedir. Benzer bir dilin kullanılması ses tonunun çocukları rahatsız edecek şekilde kullanılmaması güler yüzlü olunması mümkün olduğunca bakımlı ve temiz bir görünümde olunması çocuklar için önem taşımaktadır. Özellikle öğretmenlerin çocukların duygularını anlamak konusunda yetenekli olmaları empatik olmaları problem çözme yeteneğine sahip olmaları oyuna dramatizasyona yatkın olmaları kendi duygularını iyi ifade edebilmeleri düzgün bir diksiyona sahip olmaları önemlidir. Ayrıca sürekli çocuklarla bir arada olmak en az çocuklar kadar oyunu ve oyuncağı sevmeyi gerektirir. Sadece psikoloji veya pedagoji eğitimi almış olmak anaokulu öğretmeni olmak için yeterli olmamaktadır. Anaokulu öğretmeni olacak kişinin kişiliğinin de çocuklar gibi coşkulu ve eğlenceli olması gerekmektedir.

3 yaşından itibaren her çocuğun anaokuluna gitmesi önerilmektedir. Ülkemizde bir çok devlet okulunun anasınıfı mevcuttur ve her geçen gün de yaygınlaşmaktadır. Ancak çevresinde anaokulu bulunmayan ailelerin okul öncesi döneme ait çocuk yayınlarını takip etmelerinde yarar vardır. Anaokulları için üretilen ünite dergileri veya kavram öğreten ve bir çok beceriyi geliştiren bir çok yayın mevcuttur. Bunları takip edip günlük bir program dahilinde çocukların masa başında çalışmaya alıştırılmaları el becerilerinin geliştirilmesi ve mümkün olduğunca yaşıtlarıyla bir arada oyun oynama olanağı sağlanması gerekmektedir. Ayrıca çocuk eğitimi ve gelişimi konusunda anne-babalar için hazırlanmış yayınların okunması anne-babalara çocuğun eğitimi sırasında ortaya çıkabilecek olası problemlerle baş etme becerisi kazandıracaktır. Okumak öğrenmek çalışmak konusunda anne-babanın çocuğa örnek olması ve çocukta öğrenme isteği uyandırması önemlidir. Ülkemizde bir çok çocuk eline kalemi ilkokula başladığı gün almaktadır. Çocukların öğrenebilmeleri ve beceri geliştirebilmeleri için onlara fırsat verilmesi teşvik edilmesi ve örnek olunmasının önemi unutulmamalıdır. Çocukların çok küçük yaşlarından itibaren onların becerilerini geliştirecek oyun malzemelerinin alınması-sağlanması önemlidir. Anne-babaların çocukların gelişim dönemlerindeki zihinsel ihtiyaçları konusunda bilgilenmeleri ve bu konuda bol bol okumaları gerekmektedir. Ancak bu yolla çocukları için en uygun oyun malzemesini bulabilirler ve onları kendi ilgileri ve becerileri doğrultusunda eğitebilirler.
Zühre Çelen Pedagog & Psikolog
7/24 PSIKOLOJIK-PEDAGOJIK DANISMANLIK, KISISEL GELISIM ve EGITIM HIZMETLERI Rihtim cad. KADIKÖY -
Telefonlarimiz: 05057675885 – 05333738123 – 02163476003

Alltför många gånger har jag vid det här laget lyckats smyga mig in på bilder i våra lokaltidningar och det har inte direkt blivit ovanligare nu med basketen. Idag var det åter dags att få ett hårt slag i magen när jag läste morgontidningen, för det är så det känns när jag hittar mig själv på bild. Känslan är så otrevlig att jag sällan igen vågar titta på uppslaget, vilket i sin tur resulterar i att jag nog aldrig helt läst igenom det reportage jag illustrerar.

Grunden till min fobi för att se mig själv på bilder grundar säkerligen i en synnerligen horribel bild av mig, med matchande bildtext, i en av våra lokaltidningar för ett antal år sedan. Dessutom finns bilden på nätet eller fanns förhoppningsvis. Dagens bild var inte heller fager. Jag sträcker käckt upp en arm i luften efter att ha gjort en lay-up eller eventuellt för att ta en retur. Dessutom är min min mest likt en fisks och Alex var inte sen med att informera mig om att det ser ut som om jag har tights, men då jag är lite mer insatt inom kvinnomode *cough* än honom vågar jag påstå att det snarare ser ut som leggings. Hursomhelst, föga smickrande.

Men det kunde förstås ha varit värre...

... mycket, MYCKET värre.

Men ska det fortsätta såhär? Idag vaknade jag kl 04. Kul.

Ska på ett ”möte” klockan elva så jag kan lika gärna gå upp tänkte jag. Usch, hoppas jag kan bli av med mina fobier snart. Jag var ju sugen på hypnos men sen blev allt stressigt och det glömdes bort. Jag hittade två hypnotisörer i närheten och ska nog testa lite hokus pokus i hjärnan snart. Jag vill testa detta. Jag brukar iofs låtsas att getingar eller bin eller whatever är gulliga, som i cartoons, men dom ÄR  ju inte så söta så jag vet inte om det hjälper.

 ”Tänk dig en geting med en löjlig hatt”

Nu ska jag störa Maria på jobbet lite, hon kommer och hämtar sina Bel Col-grejer sen, ibland är det bra att vara vaken tidigt.

Seg dag idag, och nu gjorde jag nåt väldigt osmart.

För typ två timmar sen när jag skulle locka mitt spikraka hår med en plattång (efter ett tips hos linda blom) och spelade älskade Eminem ashögt ser jag nåt äckligt randigt gult och svart komma flygandes, på väg in i badrummet. Så jag fick panik och slängde igen dörren och hoppades på att den blev instängd. Nu kollade jag om man kunde se in i badrummet ovanför dörren, det kunde man inte, däremot såg jag en halv geting och sprang och hämtade mitt bästa köp ever: MOT GETING. Ställde mig på stolen och sprayade febrilt.

Samtidigt som jag andades in allting, livsfarligt och cancerframkallande. Jag mår illa nu och är säker på att jag kommer att dö av förgiftning ikväll. Jag känner giftsmak och jag önskar att jag kunde gå in i badrummet och gurgla listerine i en kvart, men det går ju inte. Om inte aset dog så kommer den garanterat attackera mig och då blev jag förgiftad i onödan.

Don’t try this at home.

Kill'em

I förrådet hittade jag min gamla, buckliga zinkspann med min stensamling. Vilket glatt återseende.
Så länge jag minns har jag samlat på stenar. Och snäckor. Fast mest stenar. Vandrat iväg längs stranden och fyllt fickorna. Men jag är kräsen. Det får inte vara vilka bumlingar som helst. De ska ha speciell form och färg. De ska vara vackra, släta mot handflatan och väga precis lagom mycket. Jag har dock 4 stora stenar som liknar dinosaurieägg. De är av granit och jag hade ett mindre helvete att släpa hem dem eftersom det var långt till bilen från platsen där jag fann dem. Jag fick gå flera gånger.

Nu ligger de så fint under bambun och pryder sin plats. Mången klagan har hörts vid flyttningar genom åren. Många är de som ifrågasatt mitt förstånd.

Nåväl, jag skulle plocka upp stenarna ur spannen och spola av dem allt damm som samlats efter flera år i källaren. Satt på huk. Redo för en baklängesvolt. Nerverna på helspänn och hjärtat våldsamt bankande.
Det är ingen jättespann vi pratar om men ändå var jag helt övertygad om att det under nästa sten skulle ligga en spindel i samma storlek som jag själv. En som med ett vrål skulle komma farande med munnen vidöppen och alla tänderna redo att slita mig i blodiga stycken (läst för mycket Stephen King?).

Det fanns ingen spindel i spannen men jag är fortfarande skakig.

Bra tänkt att flytta till ett hus…

Millan hade lite panik känslor sedan barndomen, ville inte riktigt vara på en camping och absolut inte i husvagn.

Här är hon! På väg in i en husvagn

Jaa, jag fixade det.