Dat een verborgen camera-grap niet altijd goed afloopt wisten we al uit een scene van In de Gloria. Maar blijkbaar kan het ook in het echt goed fout gaan. Wees dus gewaarschuwd als je een grap met enkele Walen wilt uithalen.

Mooie trap moet ik wel zeggen.

Ik werk intussen al 2,5 jaar op de marketingafdeling van mijn huidige werkgever. Marketing inderdaad, zoals in: glad, afgeborsteld, veel Engelse blabla en meer van dat plastic gedoe. Niets van dat alles bij mijn werkgever: mijn collega’s zijn nog van de oude stempel (gelukkig maar!) en al even allergisch aan de huidige generatie gebruinde marketingpipo’s.

Toegegeven: als je mij 5 jaar geleden gezegd had dat ik ooit iets met marketing zou doen, dan had ik je voor gek verklaard. Journalisten en promojongens en -meisjes, het zal nooit een goed huwelijk worden. En néé, ik verloochen mijn journalistieke achtergrond geenszins, want na de kantooruren blijf ik gewoon artikeltjes schrijven én op mijn visitekaartje bij mijn werkgever staat ‘Copywriter’. Ik hoef dus niet te gaan netwerken en socializen op allerlei foute marketingfeestjes, maar kan gewoon mijn ding blijven doen: schrijven, herschrijven, enzovoort enzovoort.

Toch word ik af en toe op pad gestuurd om de finesses van de marketing beter te leren beheersen. Dat gebeurt ondermeer via opleidingen en seminars, waarvan het niveau afwisselend bedroevend (wegens overdaad aan yuppiaanse blabla) en leerrijk is. Zo heb ik nog 1 les te gaan in een reeks van 6 over Direct Marketing en vandaag stond er zowaar een vrouwelijke überyuppie vooraan in de aula.

Hoe herken je zo’n marketingtrien? Doodeenvoudig: men neme een uiteenzetting die grotendeels opgebouwd is rond hippe Engelse woordjes die niet noodzakelijk een zin hoeven te vormen en je combineert dat met strak geföhnde of tegen het hoofd gewaxte haartjes en – vooral – een ego van hier tot Tokyo. Of vind jij het normaal dat zo’n lesgeefster maar liefst 6 slides (zès!) in haar PowerPoint-presentatie volledig aan zichzelf en haar CV wijdt? En dan vergeet ik nog even de footer op élke slide vol reclame voor haar nieuwsbrief waarop je je kunt abonneren.

‘t Is dat haar presentatie zo to-the-point was, anders had ik in deze post met plezier naar haar site of naar 1 van haar 3 (drie!) blogs gelinkt. Jammer voor haar vrouwelijk ego, maar dat doe ik lekker niet…  :-)

Tegenwoordig lijkt het alsof ik enkel nog maar kan zagen op mijn blog. Dat komt omdat ik maanden niets geblogd heb en al dat gezaag dus heb moeten opkroppen. Hoeveel maanden loop ik nu al rond met dat blogbericht over fietsers die denken dat ze gewoon op de weg mogen fietsen omdat ze dan meer op echte wielrenners lijken? Ik weet het niet, maar ik weet wel dat het me steeds blijft ergeren.

Soms is het één enkele persoon, soms zijn het er vijf. Soms zijn ze sober gekleed, soms helemaal uitgedost. Niet soms, maar altijd zijn ze verontwaardigd dat mensen protesteren tegen hun gedrag. Zij rijden hun Tour de France van hun eigen boerengat en dat geeft hen zogezegd het recht om op de baan te fietsen. Ze brengen hiermee zichzelf en anderen in gevaar en zoals blijkt uit mijn gezaag: het zorgt ook voor irritatie. In de zomer nog werd een wielrenner aangereden door een auto. Dan staat het land in rep en roer! Een gevaarlijke auto heeft een schattige fietser doodgereden. Als je dan later hoort dat het een ‘wielrenner’ was die op de weg reed in plaats van op het fietspad … (ik keur het doodrijden niet goed natuurlijk, maar toch …)

Hoeveel keer heb ik al achter een klein groepje fietsers gehangen die weigerden het fietspad te gebruiken omdat ze te fier waren? Hoeveel keer was ik niet de enige, maar reed er een hele file auto’s achter de bende would-be-wielrenners? En maar Fuck You! roepen en maar middelvingers opsteken als er dan eens iemand protesteert. Volwassen. Zonder volgwagen tolereer ik niets of niemand. Ik ben een rustig persoon, maar ik schreeuw tegenwoordig graag “fietspad!” door mijn raampje. Als het dan donker is, en ze hebben geen licht (nog zo iets wat wielrenners niet nodig hebben), dan komt daar nog eens wat lichtengeknipper bij. De besten blijven nog wel steeds de wielrenners die op een weg fietsen waar het fietspad gewoon aangegeven is met wegmarkeringen en waar ze dan 20 centimeter links van het fietspad gaan fietsen. Belachelijkheid troef, maar het gebeurt.

U ziet het, ik ben een totaal verbitterde persoon als het op wielrenners op de baan komt. Ik moet wel zeggen: vorige week ging een wielrenner spontaan op het fietpad rijden toen ik met mijn lichten knipperde. Een emotioneel moment.

Mij is gevraagd een stuk te schrijven over de fout die ik had bij de instaptoets van professionele schriftelijke communicatie.

Ik had de vraag over organisatieontwikkeling fout. Die vraag luidde:

Welk woord is goed?

• organisatieontwikkeling
• organisatie-ontwikkeling
• beide antwoorden zijn mogelijk
• beide antwoorden zijn fout

Ik heb helaas voor antwoord B gekozen omdat ik van mening was dat dit een onuitspreekbare samentrekking is. Blijkbaar vonden de mannen van het groene boekje dat niet en had ik antwoord A moeten kiezen. Jammer maar helaas.

De zomer loopt misschien ten einde maar dat wil niet zeggen dat ik niet meer blij wordt van nietszeggende zomerhitjes. Vandaag werd ik geattendeerd op de Scandinavische zomerhit van 2009. Het gaat hier om het Zweeds nummer Svennebanan van Promoe. Promoe behoort overigens tot de Zweedse hiphop formatie Looptroop Rockers.
Waar het nummer over gaat? Geen idee. Wat wil Svennebanan zeggen? Eigenlijk niet zoveel. Svenne wil zoiets als Zweeds persoon zeggen en banan is banaan. Overigens wordt de term svennebanan wel gebruikt als minder vriendelijke benaming voor een Zweed.

Ik vind het nummer wel leuk,….ok, ok, het is wel heel fout maar ook wel grappig. Ook al versta ik vrij weinig van  het nummer  aangezien ik de Zweedse taal niet beheers maar who cares… Een foute zomerhit hoef je toch ook helemaal niet te verstaan als het maar fout is en catchy..

Oordeel zelf………

De horrortrap van Witsel op Wasilewski zindert nog steeds na in het voetbalwereldje. Terwijl Anderlecht en Standard nog steeds discussiëren over de strafmaat van Witsel, moet er eens grondig nagedacht worden over hoe de voetbalbond zulke fouten in de toekomst moet aanpakken. In ieder geval was het een trap die plots alle frustraties naar boven bracht.

In februari ‘08 gingen de afschuwelijke beelden van Eduardo Da Silva de wereld rond. De Braziliaanse voetballer van Arsenal kreeg  in de wedstrijd tegen Birmingham een zware tackle op zijn steunbeen. Da Silva  moest een jaar aan de kant blijven, dader Martin Taylor werd amper drie weken geschorst.

Anderhalf jaar later gebeurt iets gelijkaardigs, maar dan wel op een Belgisch voetbalveld. Deze keer is de situatie een pak ingewikkelder. Gouden Schoen Axel Witsel trapt vol frustratie het scheen- en kuitbeen van Marcin Wasilewski over tijdens de wedstrijd Anderlecht – Standard. Het zit er weer bovenarms op tussen de rivalen uit Brussel en Luik.

In mei was er al heel wat te doen rond de harde speelstijl van Anderlecht en Standard tijdens de play-offs. Ook tussen het bestuur van de twee clubs is de relatie al een tijd vertroebeld, mede dankzij enkele transfersoaps. Denk maar aan Van Damme en Mbokani.

In februari '08 beging Taylor een gelijkaardige fout op Da Silva

Dat de tackle van Witsel te laat was en dat die fout een rode kaart verdiende is voor iedereen wel duidelijk. Enkel voor zo’n fout moet je al enkele weken schorsing krijgen. Als tweede moet je de vraag stellen was het opzettelijk of niet. Eerst kon ik het moeilijk geloven, maar Witsel liet al uitschijnen dat hij geen intentie had om de bal te spelen. Ook dat verdient enkele weken extra op als schorsing.

Maar waar ik wel van overtuigd ben is dat Witsel nooit de intentie had om  het been van Wasilewski op zo’n manier te breken. Dat wil niet zeggen dat de fout minder erg is, want als je op die manier naar een bal gaat moet je nu eenmaal rekening houden met de gevolgen. Deze zijn enorm pijnlijk, en dat is nu eenmaal de pech van Witsel en Wasilewski.

Toevallig of niet is het net Wasilewski die de fout moet incasseren. De Pool van Anderlecht stond al langer bekend om zijn wilde tackles, elleboogstoten en drieste speelstijl. Sommige fans van Standard hoor je zeggen: “Zijn verdiende loon”. Daar waar ik die ergernis wel begrijp, is ook dat een redenering die totaal op niets slaat.

Sommige stellen voor om Witsel even lang te schorsen als Wasilewski buiten strijd is. Er zit wel gerechtigheid in die regel, maar om die nu zomaar snel snel toe te passen op Witsel is overdreven. De voetbalbond moet gewoon op voorhand eens duidelijk maken wat de straffen zijn voor deze fouten. Want als Wasilewski zijn been op tijd terugtrekt en Wistel raakt hem niet, wordt er niets eens over gesproken en toch is de intentie van Witsel hetzelfde: een gemene fout maken op de Pool terwijl de bal al lang weg is.

Over zware fouten gesproken, Wasilewski heeft al zeker al tackles gemaakt die even erg zijn als die van Witsel. Het verschil is gewoon dat de Pool hier niet meer op tijd weg kon omdat hij zelf een tackle inzette. De beelden van de ellebogen van Wasilewski op veerschillende spelers zijn minstens even erg. De gevolgen zijn gewoon minder.

Wat als de elleboog van Wasilewski recht in het oog komt van een tegenstander en hiermee iemand gedeeltelijk blind maakt? Gelukkig is dat niet gebeurd, maar het had zeker gekund.

Misschien moeten we niet alleen actief, maar ook retroactief ingrijpen. Alle tackles met de voet vooruit die geen bal raken moeten gewoon zwaar bestraft worden. Gebeurt dat niet op het veld, dan maar op basis van de beelden achteraf. Zo is Dirar ook -terecht- gestraft voor spuwen tijdens de wedstrijd tegen KV Mechelen.

Het klinkt erg, maar Wasilewski moet een voorbeeld zijn voor de toekomst. Spelers met een drieste speelstijl moeten maar eens in de spiegel kijken en zich de vraag stellen: “Hoor ik wel thuis op een voetbalveld?”. Gestrekte voet vooruit, ellebogen, tackles langs achteren,… het heeft gewoon niets met voetbal te maken.

Ook de zogenaamde tackles op de bal. Velen denken dat als ze een tackle doen op de bal, dat die tackle dan automatisch correct is. Het spelen van de bal en de man in één tackle is gewoon een fout. Het steunbeen raken van iemand die aan de bal is mag ook niet.

Wasilewski deelt een elleboog uit aan De Camargo

Niet alleen de fans, maar ook spelers, trainers en bestuur van Anderlecht en Standard moeten de emotie even aan de kant schuiven. Enerzijds is er de laconieke houding van Standard en anderzijds de furieuze houding van Anderlecht. De twee houdingen zijn te begrijpen, maar laat gewoon de voetbalbond beslissen. Met verbaal geweld gooi je enkel zout in de wonde, en dat kan iedereen wel missen.

Aan de kant van Standard betreur ik vooral de commentaren van Defour en  het feit de de club in beroep gaat. Uit respect voor Wasil doe je zoiets niet vind ik. Langs de kant van Anderlecht snap ik de frustratie, maar de aggresieve verbale uitlatingen van onder meer Van Holsbeek zijn er ook net iets over. Zoals ik al zei was Wasilewski ook niet heilig.

Hoe meer van deze heisa er in de media verschijnt en hoe meer van die uitspraken er komen, hoe meer de boel opgenaaid wordt. Vergeet niet dat de twee clubs dankzij de play-offs nog vaak tegenover elkaar komen te staan dit seizoen.

 Ter illustratie, in deze video zie je enkele tackles van Wasilewski die even zwaar zijn, maar waar gelukkig geen slachtoffers vielen. Ik praat de tackle van Witsel absoluut niet goed en ik vind het heel erg wat er met Wasilewski gebeurd is,  maar deze video werpt even een andere blik op de zaak. (De video heb ik niet zelf gemaakt.)

rrrrrrrrrrr

Vanaf het moment dat we kunnen lopen worden we door onze omgeving gestimuleerd om dingen goed te doen. Het op veilig te spelen en zeker geen risico’s nemen. Goed bedoeld en in onze samenleving waarin middelmatigheid als deugd beschouwd wordt de verstandige keuze. Maar wie wil er nu middelmatig zijn?

Seth Godin, één van mijn persoonlijke helden, schreef het prachtige boek: Purple Cow waarin hij stelt dat bedrijven en ondernemers niet voor middelmatig en zelfs niet voor gewoon goed moeten gaan. Ze moeten opmerkelijk worden.

Maar hoe wordt je opmerkelijk? Hoe haal je die Unique Buying Reason op een dusdanige manier naar voren, dat je opgemerkt wordt door je doelgroep?

Het antwoord is de kracht van fout.

Wees niet langer bang om fouten te maken of ongelijk te hebben. Onderzoek alle mogelijkheden om uw bedrijf of dienstverlening opmerkelijk te maken, hoe onlogisch ze ook klinken of hoeveel weerstand ze ook oproepen in uw omgeving.

Neem Hennie van der Most. Een opmerkelijke en bovendien zeer succesvolle ondernemer. Toen hij in 1986 Preston Palace lanceerde met een unieke all-inclusive formule verklaarde iedereen hem voor gek. Het ging tegen alle ongeschreven wetten van de toenmalige markt in. Maar het was wel een opmerkelijk business model. En wat een succes! Of wat dacht u van een zoekmachine zonder plaatjes en maar één button? Precies, Google!

Gooi een beetje durf in uw onderneming. Maak fouten, zoveel als u zich kunt veroorloven. Leer ervan en laat u niet ontmoedigen. Pas als u fouten durft te maken, zult u echt succes hebben. Persoonlijk heb ik er ook voor gekozen om een opmerkelijke foto op mijn site te plaatsen. Of u dit kunt waarderen of niet, u zult het niet gauw meer vergeten…

Waarover spreekt een mens zoal op een vrijdagavond op een tuinbank in de Irish Pub met een whisky, snakebite, Baileys coffee of cola light voor zijn neus?

Foute muziek!

En dan zijn de 80s natuurlijk nooit veraf. De meest duistere kant van de jaren ‘80 heet niet new wave, maar Italo Disco. Yuk!

Kan het nog erger? Jà, hoor: Nederpop. Met de helaas onvergetelijke Vanessa en Josée op kop:

‘ Is dat een ladder in je kous of de trap naar de hemel? ‘

Volgens mij gaat onderstaande klager (TT pagina 316) er gevoegelijk vanuit dat NOS Teletekst – volgens mij één van de beste teletekstservices die er bestaat – het sowieso fout heeft. En ík denk dat de Belgen er naast zitten.

The Insiders is al een tijdje een hype in Blogland. Dat is een reclamebureau dat naar eigen zeggen mikt op early adopters om nieuwe producten uit te testen. Dat bloggers gretig toehappen is geen wonder: bloggers proberen graag nieuwe dingen uit en schrijven daar dan uitgebreid over in hun online dagboek.

Resultaat: veel geblaat over die producten zorgt voor een online buzz en hogere rankings bij Google. Kassa kassa voor de adverteerder! Een handvol mediageile bloggers heeft daar zelfs zijn/haar handelsmerk van gemaakt en die mensen worden dan ook uitgebreid gepamperd door de reclamejongens. Nu ja, ‘t is hen gegund. Liever zij dan ik.

The Insiders speelt het leper: bloggers worden gelokt met holle praatjes en slijmerige mouwvegerij, maar vooral met gratis producten. De oudste truc van de foor. Toegegeven: ik ben een tijdje geleden ook gaan neuzen op hun website. Je kon je toen kandidaat stellen om de nieuwe Baileys-smaak en een aantal vieze partymixes uit te proberen. Nieuwsgierig als ik ben (en liefhebber van Baileys, doch dat geheel terzijde), schreef ik me in.

Toch heb en had ik één probleem: ik ben te eerlijk. Ik heb in mijn profiel aangegeven dat ik in de media- en marketingwereld actief ben. En bij reclamejongens gaat er dan automatisch een sirene loeien.

Opgepàààààààst! Journaliiiiiiiist! Concurrèèèèèèèènt! Spióóóóóóón!

Helemààl verbaasd was ik dan ook niet dat ik onlangs een berichtje in mijn mailbox vond met de boodschap ‘dat ik niet weerhouden was voor de test, maar dat ik ongetwijfeld gecontacteerd zou worden voor producten die beter bij mijn profiel aansluiten.‘ Jaja…

Tot mijn grote verrasssing kreeg ik enkele dagen later opnieuw een mailtje van The Insiders: ik was geselecteerd om een nieuw product te testen! Toen ik de mail met meer informatie openklikte, schoot ik spontaan in een schaterlach. Blijkbaar vinden ze bij The Insiders dat ik dringend de nieuwe wasverzachter van Silan moet uitproberen. Inschrijven voor Baileys, geselecteerd worden voor Silan. Vreemde kronkels daar bij The Insiders.

Nieuwsgierig als ik ben, zou ik eigenlijk op dat aanbod moeten ingaan. Maar ik ga dat niet doen. Om één eenvoudige reden: ik ben allergisch aan wasverzachter – zoals in: ik krijg daar letterlijk jeukende uitslag van en moet dan vieze zalfjes beginnen smeren. En daar heb ik géén zin in.

Hoewel ik toch zou moeten toehappen. Om in het ‘evaluatieformulier’ vervolgens uitgebreid mijn beklag te doen over jeuk en huiduitslag en zo. Benieuwd of dat zou volstaan om paniek te zaaien bij The Insiders en Silan, zodat ze daar meteen een crisiscommuniatietraining gaan volgen . Een communicatietraining die ik, als freelance journalist, uiteraard met véél plezier zal geven aan een democratische prijs: een fles Baileys Coffee.

Of nee, toch maar niet. Ik heb geen zin in jeuk en vieze zalfjes. Richting prullenmand dus, die reclamemail van The Insiders.

… Komkommertijd in Medialand.

Bron: hvbl.be

Ik zit al de hele dag met deze ‘rattlesnake’ in mijn hoofd. Steengoed nummer, daar niet van. Maar ik heb toch stilaan nood aan een ander deuntje. Iets van Gunther of zo

Help er mij aan denken dat ik nooit meer mijn rinkelende gsm mag beantwoorden in de buurt van een waterbron.

Mijn Sony Ericsson W595 is sinds gisteren morsdood.

Verzopen.

In de toiletpot.

Moge hij rusten in vrede.