Było lato. Słońce, ciepło, brat i bratowa, moja V i mój Paryż. W tym roku jedynie utwierdziłam się w przekonaniu, że TAK, to jest moje miejsce na ziemi.
Spędziłam tam kolejny cudowny miesiąc mojego życia i na prawdę nie  chciałam wracać. Zdjęcia w znacznej ilości na Facebooku, więc tu tylko kilka dla upamiętnienia.

Po powrocie już wszystko poleciało jak lawina. Chora i wkurzona, przywalona studiami, ponownie chora i jeszcze bardziej wkurzona, a teraz na etapie podwójnego przywalenia studiami.
W międzyczasie objawił się jeszcze kurs francuskiego, na którym mi cholernie zależało, jednak jak wspomniałam życie mi nie sprzyja, więc sporo udało mi się opuścić i chyba nie ma dla mnie większego sensu ciągnięcie tego dalej w tej chwili. Wrócę do tego po tym roku albo (co bardziej prawdopodobne) po zrobieniu licencjatu.

Byłam przez ostatnie miesiące trochę nieaktywna fotograficznie, ale pora się za siebie zabrać. Jutro mała sesja na rozgrzewkę i do pracy wracam z jeszcze większym zapałem, niż wcześniej.
I dokończę wreszcie planowanie wystawy, przerwane moim paskudnym choróbskiem. Nie, to nie była świńska grypa.

Paryż 2009 z przewspaniałą ekipą – nieokrzesane dziecko szczęścia V oraz uroczy Ryan który przyjechał do nas z UK.

Zgadało mi się dni kilka temu z moim Współlokatorem na temat wózków, o których już kiedyś pisałam. Pokrótce spraw wygląda tak, że tu nikt za człowiekiem z siekierą nie leci jeśli taki człowiek uzna, że zakupy mu wyszły duże i z buta niosąc je w rękach upodobni się jedynie do przodka szympansa, ponadrywa sobie ścięgna i takie tam atrakcje, a w związku z czym człowiek ten pożyczy sobie sklepowy wózek, dowiezie w nim zakupy do domu, rozpakuje i wózek zostawi gdzieś w rogu przyblokowego parkingu. Raz na jakiś czas przyjedzie sklepowe autko, wózki pozbiera z takich umownych punktów porzucania i wsio. Wszyscy szczęśliwi.

U nas to raczej nie działa, bo wciąż gdzieś się pod łbem czai, że ten wózek to po dobroci już nie wróci. Chociaż u mnie na osiedlu to sobie ludzie czasem podjadą wózkiem z biedronki, czy nawet bardziej pod dom. Potem te parkingowe wózki ktoś zbiera, bo generalnie, to mają być w sklepie. Inna rzecz, że wózki spławione w Odrze przy moście Grunwaldzkim we Wrocławiu już widziałam. Cóż, może kiedyś się to jeszcze bardziej upowszechni. Na dobre to kręgosłupom ludzkim wyjdzie i ja jestem za. Współ natomiast w rozmowie na tenże temat, która wywiązała się jakoś w aneksie kuchennym z widokiem na pana, co właśnie z zakupów wracał, zaprezentował pogląd zgoła odmienny. Jak mi się wzmiankowało o tym, że znane mi są osoby, co nad brakiem takiego systemu u siebie ubolewają, stwierdził że no tam jest cywilizacja, a nie to co tu… w domyśle, bo tu jeden piece of shit (to chyba uniwersalne określenie Współ na 99% rzeczy… sklep zamknięty w niedzielę – piece of shit; zabrudzone okulary – piece of shit; kolejki – piece of shit; jakiś wykład – piece of shit… zaczynam mieć alergię, no ale nie o tym mowa.)

No i mnie było wzięło i przytkało. Gdy mi głos po chwili wrócił, pozwoliłam sobie wygłosić komentarz, że jeśli wyznacznikiem cywilizacji jest to im bardziej gdzieś się obawiają, że im kto wózek sklepowy zakosi, to ja podziękuję.
Dalej temat na szczęście nie był ciągnięty… poszłam do siebie i tyle.

Litości…

Wzięła WP (Wirtualna Polska znaczy się) opublikowała ranking pięciu najbardziej niegościnnych narodów zdaniem sąsiadów zza kanału, czyli Anglików. Jako osoba generalnie takich rzeczy ciekawa klikałam się w to. Zresztą ciekawość moja została spotęgowana zdjęciem, które we flash-owej zabawce tekstogalerię reklamowało, a które w formie zrzutu ekranu wrzucam poniżej.

Kto mnie zna, wie że informacje o Estonii są mi drogie i jak widzę estońską flagę, to się pewnie skuszę. Duńska i fińska jedynie zaciekawienie spotęgowały. Łotwa też mnie ciekawi z przyczyn równie różnych jak Estonia, więc już tym bardziej skłonna byłam zajrzeć. Do Niemców w sumie nic nie mam. Znam niewielu, ale Drezno lubię szalenie, a jarmarki świąteczne tam i w Lipsku, to już w ogóle.
Na zdjęciu zresztą flag okazuje się być więcej, ale to już widać po wejściu na galerię. Zresztą proszę: tu ona.

Nie dziwi fakt, że najgorsi zdaniem Brytyjczyków są Francuzi.
Trudno mi porównywać, bo Brytyjczyków znam dwoje. Z jednym mieszkałam, nomen omen w Hiszpanii, drugą zaś jest koleżanka z roku – czyli we Francji. Nigdy też na wyspach nie byłam, to nie osądzę, którzy gorsi, ale prawdą jest, że narody te nie wielbiły się nigdy, a dodatkowo Francuzi mają pewien głęboko gdzieś w podświadomości już zakorzeniony kompleks, tyczący się tego, że kiedyś francuski był językiem, którego uczyli się wszyscy, którzy chcieli coś znaczyć. Generalnie był językiem Europy. Potem go angielski wyparł. Zupełnie mnie to nie dziwi. Po pierwsze – i najważniejsze moim zdaniem – angielski jest o trzy nieba łatwiejszy. Francuski natomiast cierpi na przerost formy nad treścią. Kiedy języki ogólnie ewoluowały ku uproszczeniu, on się konserwował. I tak braterski mu hiszpański czy włoski, sa miłe i do nauczenia nawet łatwe, a on… Merci beaucoup (czyli to, co brzmi jak proste merci boku). Nie zmienia to faktu, że Francuzi angielski znają od przypadku do przypadku, a jeszcze niejednokrotnie ich wymowa zdecydowanie utrudnia odbiór. Po drugie, po angielsku mówi się w USA, co też miało znaczący wpływ na jego rozpowszechnienie.

Czego chcą Anglicy od Turków nie wiem. Znaczy nacja taka różna, a ja jeszcze w Turcji byłam w regionie, który specjalizuje się w zaspokajaniu potrzeb brytyjskich turystów – i wyciąganiu od nich kasy. Belgów w rankingu nie skomentuję, nigdy w Belgii nie byłam, może nadrobię kiedyś te zaległość. Niemcy tez mnie tam nie dziwią. Z nimi różnie.

No i byli ci Hiszpanie na miejscu czwartym. Z Hiszpanami miałam głównie do czynienia w odmianie katalońskiej (a nawiasem mówiąc zdjęciem z Barcelony okraszono ich w owej galerii),  czyli ponoć tej najbardziej zamkniętej w sobie i w ogóle. No i nie narzekam, poza problemami językowymi – tez się angielskiego zbytnio nie uczą – i czasami zbyt częstym, jak dla mnie, brakiem konkretności, to byli mili i pomocni. Oto co o nich napisano:

Hiszpanie choć skorzy do zabawy i temperamentni potrafią być straszliwie nudni i mało otwarci dla innych.

Może… Może miałam farta i na takich nie trafiałam za bardzo. Ale dalej zapisano:

Jest to jeden z nielicznych krajów europejskich, w których np. zabronione jest podróżowanie autostopem.

I to mnie zaskoczyło. W ogóle, że taki przepis popełniono, a w szczególe, bo samej mi się zdarzyło pokonać spory kawałek Toledo w zaczepionym aucie. Do tego zaczepienia mnie i Cristinę zmusił fakt, żeśmy w uliczkach Toledo pobłądziły i miały mało czasu, aby dotrzeć do jedynego mostu, za którym to było miejsce zbiórki… a akurat jakaś kobieta wyparkowywała właśnie z parkingu pod domem. No jakże miałyśmy nie spróbować! Udało się. Jeszcze żeśmy po drodze wyprzedziły kilka osób, w tym organizatorów całej tej eskapady Erasmusów z Barcelony do Madrytu. Ubawiło nas to i w ogóle… a tu widać, żeśmy prawo złamały.

Komentarz przychodzi mi do głowy jeden: LOL!

No i finalnie z flag, co mnie zaciekawiły w zajawce w rankingu znaleźli się tylko Niemcy. Cóż, no generalnie winno mnie to cieszyć.

Żeśmy w sumie z Fi, Nati i Karolem nie byli pewni, czy w zamierzeniu autorów tego kawałka sztuki nowoczesnej motoryzacyjno-foliowo-kubeczkowej (opakowanie po folii też się tam znalazło) było zrobić żart czy dopiec właścicielce auta. Przyznać tylko należy, że owa właścicielka, jak już do owego dzieła dotarła z koleżanką była w stanie je stosunkowo szybko zdemontować. Niestety akurat nie patrzeliśmy w tamtą stronę plus siedzieliśmy jednak dość daleko, więc nie wiemy jakaż była ich reakcja…

Sztuka nowoczesna

Sztuka nowoczesna

Takie to cudo postawili w dniach ostatnich w CC Ulis 2 (Centre Comerciale Ulis 2– zwanym też po prostu Carrefourem on to bowiem zajmuje jego część znaczącą). Kiedy dokładnie to ustawili, tego nie wiem, ale w sobotę jeszcze tego nie było, a dziś już tak.  Twór styro- tfu(!) lodowo-śniegowy  zwrócił na siebie moją uwagę na tyle skutecznie, że miast pognać na halę celem dokonania zakupów mniej lub bardziej życiu potrzebnych, zatrzymałam się, podeszłam bliżej po czym wydostałam z torby komórkę i zrobiłam zdjęcie. Nie wiem co bardziej mnie zaciekawiło – lodowa biało niebieskawość całości przywodząca na myśl Dziadka Mroza lub Giwazdora, a nie Mikołaja – a 6 grudnia jakby nie patrzeć bliżej niż 24; poza tym kominek z lodu… no lycka till…! Czy te dwa elfy(?) podwieszone smętnie pod „krokwiami” dachu… Wiszą tak te dwa boroki… wisielce dwa xD

A na ulicach już od zeszłego tygodnia dostrzec można dekoracje świąteczne na latarniach. Jeszcze ich na szczęście nie włączają.

Już przy okazji wózków z Carrefoura zabieranych do domów wspominałam o “niemal” powalonej latarni, która tu obok bloku stoi. Spore było moje zdziwienie, gdy dziś rano stwierdziłam, że latarnia stoi mniej lub bardziej prosto.

Mam jednak niejasne wrażenie, że to nie “naprawa” a wyczyn rozentuzjazmowanej ekipy wracającej z jakiejś imprezy. No chyba, że tak wyglądająca podstawa stanowi dla tutejszych macherów dostatecznie stabilny element:

Solidna podstawa

Ale wątpię.

]]> http://keenesh.wordpress.com/2009/11/08/mp-daitro-sns/ Sun, 08 Nov 2009 09:13:56 +0000 keenesh http://keenesh.wordpress.com/2009/11/08/mp-daitro-sns/ http://andwhatnow.wordpress.com/2009/11/05/egzaminy-biurka-i-uczynni-ludzie/ Wed, 04 Nov 2009 22:37:20 +0000 Hybrydka http://andwhatnow.wordpress.com/2009/11/05/egzaminy-biurka-i-uczynni-ludzie/

Egzamin i po egzaminie…

A myśmy naiwni myśleli, że 15 zadań z podpunktami to dużo na trzy godziny…! Naiwni my, bo na koniec przedmiotu dostaliśmy tych zadań 30. W zasadzie nie było czasu myśleć. Należało z pamięci przepisywać rozwiązania. Kalka… Po napisaniu tego czułam się jak po maratonie, często nawet nie wyliczałam wartości liczbowych, a jedynie podawałam teoretycznie kolejność liczenia, bo nie byłam w stanie się skupić na liczbach na tyle, aby wyłuskać co do czego… Rozumiałam idee, ale już na wdrożenie jej nie było czasu.

Może zaliczę. Mam o tyle łatwiej, że pierwszy egzamin napisałam całkiem nieźle, to z tego aby zaliczyć cały przedmiot muszę mieć niezbędne minimum do zaliczenia. Sporo osób słabiej napisało pierwszy egzamin i tym muszą tamten nadgonić (system oceniania jest tu taki, że ocena końcowa, to 30% oceny z pierwszego egzaminu i 70% z drugiego). Powodzenia.

W ramach akcji „odreaguj egzamin” kupiłam sobie biurko. Ponieważ wynajmowane przeze mnie i Współ mieszkanie składa się z salonokuchni i sypialni (rysunek poglądowy), to umeblowanie mało jest przystosowane do życia dwóch osób z których każda chce mieć własne miejsce do pracy. Toteż w sypialni, którą okupuję, było łóżko, dwa maleńkie stoliki nocne i szafa wnękowa. Tak więc byłam skazana na siedzenie z kompem na kolanach, lub on na łóżku, ja na ziemi lub dmuchanej pufie, której się z czasem dorobiłam. No i mi się znudziło to… Teraz mam biurko. Nie jest duże, ale na laptopa i takie tam styka. Od razu jakoś wygodniej. Musiałam w celu wstawienia go przesunać łóżko, ale to problem nie był.

Problemem było za to dowiezienie ze sklepu biurka w stanie rozkręconym, ważącego koło 9 kilo. Niby nie tak znowu dużo, ale nieporęczne to do biegania z tym na przystanki. Problemem było też znalezienie we Fly kogoś, kto mówiłby po angielsku i wyjaśnił mi jak zdobyć to co stoi na wystawie. To nie Ikea, że się samemu bierze.
Człowiek znalazł się po konsultacjach telefonicznych kilku pracowników. Człowiek pomógł, a potem się ulitował, bowiem Współ miał zajęcia z francuza i podjechać autem nie mógł, a to trzeba było w sklepie zapłacić, podjechać kawałek dalej do magazynu odebrać to, a potem jeszcze dojechać kawałek do mnie… mały kawałek – ze dwa kilometry może, ale jednak… No i widząc takie zagubione cosio jak ja – a po egzaminie byłam zmaltretowana wybitnie – facet uznał, że mnie podrzuci swoim autem. Chyba mu się zmiana kończyła i mógł się tak zmyć; zresztą to akurat dla mnie mało ważne.
Teraz jestem szczęśliwą posiadaczką biurka i to się liczy. I pokój jakiś fajniejszy się zrobił.

Przed:

Po:

Ferie, ferie i po feriach. Czyli długo wyczekiwany tydzień w domu minął tak szybko, że trochę ciężko nawet wyłowić z niego więcej konkretów. Przydałoby się to jednak jakoś podsumować, opisać… cokolwiek. Niechaj, więc będzie od początku, od przylotu. A dalej, to już, na co pamięć pozwoli…

Doba pierwsza

Zaczęło się rannym świtem, a raczej nocą ciemną sobotnią koło godziny 5 z hakiem, gdy doszłam do wniosku, że ze spania nici, więc należy się zwlec, zjeść coś, spakować ostatnie rzeczy oraz opróżnić lodówkę i szafki z tego, co tam zostało, a pod nieobecność moją i Współ mogłoby przejąć kontrolę nad mieszkaniem. Już poprzedniego wieczora przeprowadziliśmy akcję pacyfikacyjną pod kryptonimem „co by tu nadprogramowo zeżreć na kolację”, ale jakieś ostatnie winogrona, zapodziane pomidory i inne takie należało umieścić w zielonym ustrojstwie o nazwie KOSZ (tak, jest zielony tym oczojebnym odcieniem zieleni). Rano to było już tylko dobijanie. Za kwadrans siódma rozległo się pukanie. Albo wtedy miało się rozlec, a w rzeczywistości rozległo się wcześniej, zaskakując mnie gdzieś między kończeniem etapu na GeoChallange a myciem kubka po kawie. I tu chwila na powiedzenie, kto o tak wczesnej porze w sobotę może pukać do drzwi osoby wyjeżdżającej. Otóż Pradeep. Hindus lat sama nie wiem ile. 25 chyba. Studiuje na M2, miły facet, pomocny i się w dodatku wtedy uparł, że ze mną przetarabani się 15 minut busem i z półtorej godziny pociągiem na lotnisko, żeby je sobie zobaczyć… Bez komentarza, ale co miałam zrobić? Chce, to chce. Przeca mu nie zabronię.

No i śmy pojechaliśmy.

Można wiele narzekać na moje zadupie zwane Les Ulis, ale z Charles de Gaulle połączenie ma dobre. Niemalże każdy RER dojeżdża aż na lotnisko. A ja jeszcze tyle farta miała, że samolot miałam z terminala drugiego, w którym na samym dole znajduje się stacja RER-a i TGV. No i tyle miłego było na początek. Sporo, więc jak Ola twierdzi: ile szczęścia tyle pecha… no i pech się przywlókł w postaci opóźnionego samolotu. Mykło się EasyJet-owi o jakieś 45 minut. Niemal godzina przy locie trwającym 2:15… no żyć nie umierać. Na pocieszenie lot do Marrakeszu tych samych linii lotniczych wykopyrtnął się w rozkładzie o przeszło 5 godzin. Podróżnym udającym się tam składam wyrazy współczucia. Zawłaszcza, że CDG nie jest miejscem, gdzie by się chciało siedzieć godziny. Po pierwsze na teren gdzie odbywa się odprawa bagażu mają wstęp już tylko osoby z biletami. Po drugie niewiele tam ciekawego. Niby jest wolnocłówka, niby jakaś restauracja, ale jakieś takieś to bez życia. Chociaż może za wcześnie tam byłam. 9 rano to taka godzina ni przypiął, ni przyłatał. Niemniej El Prat pod Barceloną było zdecydowanie sympatyczniejsze.

Kolejnym punktem w rozkładzie było wejście na pokład.

Powiedz ludziom „siedźcie i czekajcie na swoją grupę” a i tak się stłoczą przed ladą i będą blokować przejście. EasyJet nie przydziela miejsc w samolocie – siadasz gdzie chcesz. Siłą rzeczy im wcześniej wleziesz na pokład, tym większy wybór. Po drugie mam system grup. SB – speedy boarding – gdzie za pierwszeństwo dopłacasz, SA – czyli wszelkie wózki inwalidzkie, rodziny z dziećmi itd. bo nikt by nie ryzykował, że z braku miejsc matka będzie siedziała pół samolotu od rozhisteryzowanego dziecka. Na koniec są grupy A i B, które żadnych większych przywilejów nie mają. Ot A wchodzi przed B, a przydział zależy chyba tylko od kolejności nadania bagażu. System, jaki jest, taki jest. Nie jest zły, choć poniekąd świadczy o tym, że czasami EasyJet sprzedaje więcej biletów niż ma miejsc, ale to mają nawet w regulaminie napisane. W każdym razie, jak w eter idzie ogłoszenie, że zapraszamy SB, to A i B mogliby siedzieć nadal na ławeczkach i czekać… gdzieżby tam cisnąć się będą. (Na CDG to przynajmniej dużo miejsca było, to mieli gdzie… jak wracałam, to na Balicach miejsca było mniej i robiła się lekka szkoła przetrwania w tłumie.) Finalnie na pokład weszłam, siadłam tam gdzie zawsze – tuż za skrzydłem przy oknie. Chyba najgłośniejsze miejsce w całym samolocie, ale przynajmniej oko ma punkt zaczepienia, gdy wokoło tylko chmury, chmury, chmury i w zasadzie cały samolot wydaje się po prostu wisieć w bieli i hałasować. A tak jest jeszcze to skrzydło, które się czasem zatelepie. Obok mnie siadły jakieś dwie Francuzki, które w czasie późniejszym – gdy wytoczono pokładowy bufet, uraczyły się jakimiś tostami czy coś… nie wiem, co to było, ale pachniało tak, że stanowczo postanowiłam w EasyJet-owskich samolotach ograniczyć się do kawy. Im chyba smakowało. Ja wczytywałam się w National Geographic –jedna z nielicznych anglojęzycznych gazet do kupienia na CDG.

Pilot tymczasem „docisnął” i przed Krakowem odrobił z 15 minut opóźnienia.

Pierwszą konkretną rzeczą, jaką dane mi było zobaczyć na Polskiej ziemi była reklama Żywca na lotniskowym autobusie. No normalnie czuć, że dom. Poza tym wiele się nie zmieniło. Na dworze była taka sama szaruga jak w Paryżu, a dopóki nie wyrwałam się z terminalu wokół mnie wciąż dźwięczał francuski. A potem autobus, nierówne drogi i kurs na Galerię Krakowską. Można było pociągiem, ale na niego podążyli Francuzi… poza tym chyba miałam dość pociągów jak na jeden dzień.

Z wrażeń autobusowych wynikła jedna refleksja: jeny, jak to miło móc zapytać o coś drugiego człowieka bez konieczności nieśmiałego dopytania się uprzednio, czy on może przypadkiem speak English?

Galeria Krakowska przywitała mnie tłumem ludzi, których o zgrozo rozumiałam. Dziwne uczucie. Znajome, bo już nie pierwszy raz mi się tak zdarzyło, ale cóż… nie zmienia to faktu, że jest dziwne. Gdzieś w tym tłumie mieli być żona i brat… Dzięki niech będą wynalazcom za telefony komórkowe. Metodą nawigacji komórkowej – czyli moim smsowym oświadczeniem, że spotykamy się pod tą i tą kawiarnią – się znaleźliśmy. I tu pojawił się bonus. Bonusem byli Justyna i… I no właśnie zielonego pojęcia nie mam. Bo mnie cokolwiek jednak niedospaną, szczęściem upojoną, że dotarłam, spragniona kawy zapytano, czy wiem, kim jest tenże facet Justynie towarzyszący. Gdzieś rzucono, że on mnie kojarzy… A ja jego? No gęba jakaś taka znajoma, ale skąd, po co i za ile, to ja pojęcia nie mam. Jęknełam więc teatralnie, że litości dla mnie nie mają i ze chcę kawę. Temat został odpuszczony, a ja nie wiem o kawalerze nic więcej, ponad to, ze jest kawalerem Justyny. Z kawy w kawiarni wyszła kawa w lodziarni. Zła nie była, ale lokal taki 4 na 10. Ech, ja tam przywiązana a jestem do Cafe Club i W biegu Cafe. No, ale pomijając kolorowy – zielony – wystrój to kawę mieli dobrą; żeśmy wspólnie z bratem orzekli to kulturalnie pijąc kawuchę po irlandzku.
Powiem to otwarcie, miło było Justynę zobaczyć, choć wyszło to chyba trochę lipnie, bo zmęczona byłam, nastawiona tylko na spotkanie się z dwoma osobami, z którymi rozmowę można prowadzić w pewien określony, abstrakcyjny, hetaliczny sposób… przy osobach trzecich trzeba było zejść bardziej na ziemię, a i tak jak się coś nam – mnie, żonie i bratu– skojarzyło, tośmy się śmiali, choć pozostała dwójka nie za bardzo mogła zrozumieć dlaczego. Cóż… bywa…! Od żony dostało mi się pluszowgo jeża (który przy okazji jest pudełkiem na CD) ^__^ i powiedzmy, że on mi wszystko wynagrodził, a teraz jest tu ze mną… znaczy gdzieś na łóżku leży przysypany notatkami… ^^”
A potem była już jazda na krakowskie przedmieścia, do żonowego lokum. Jazda przez Tesco, bo między innymi pojawił się głód piwa… Tak… Ja i Kasiek i wstrzemięźliwość. Przemilczmy. Wstrzemięźliwość się poszła bujać, po dwa piwa na głowę zostały zakupione, a i tak potem jeszcze lecieliśmy Żabki szukać, bo nam mało jakoś wyszło. Cóż, wydawało mi się, że dwa piwa po męczącym dniu mnie siekną. Nie siekły. Cztery też nie. Nawet kaca rano nie było, szwindel jakowyś. Dzień się skończył chyba po 2 w nocy. Był długi. Cholernie długi… a jak mi się z rana oko na chwilę odemknęło koło godziny 8 starego czasu, to mnie brat – dzielący ze mną kanapę w salonie – począł tyrpać, bo był wyspany i pewnie jeszcze miał ku temu kilka powodów. Ech. Sadyzm. Niby żadna nowość, ale jednak… Na szczęście z czasem odpuścił. Ba, nawet dał się Kasiek, jako grzejnik wykorzystać, bo ja zmarzluch jestem i pod samym kocem zmarzło mi się w nocy, a to nic miłego. Grubsze skarpetki powinnam była założyć. I tak jakoś zaczął się dzień drugi radosnego szaleństwa…

Znalazłam to podczas sprzątania pamięci komórki. Zdjęcie z sierpnia, zrobione na kiermaszu książek różnych w Karpaczu.

Ironia

Wobec stereotypu Francuza mówiącego po angielsku – który to stereotyp nie jest tak znowu daleki od prawdy – dołączanie rozmówek angielskich do przewodnika po Paryżu jest takie no ten tego…

Przyszło mi się w ostatnich dniach spotkać z kilkorgiem znajomych i kwestia „mieszkasz w Paryżu” jakoś się ostrzej zarysowała, więc chyba należy nieco wyjaśnić, co w ogóle to oznacza.
Primo, nie mieszkam w Paryżu a Les Ulis, ale faktycznie, mówię, że w Paryżu, bo to się kojarzy. Co to jest Les Ulis? Jedna z komun wokół Paryża. Komun jest tam wiele i są tak upakowane, że po jednej stronie ulicy ma się Les Ulis a po drugiej Orsay. Jakby na tabliczkach z nazwami ulic nie pisali jaka to komuna, to by się człowiek nie połapał. I tak te paryskie przedmieścia tworzą wraz ze stolicą Ile de France podzielone na osiem departamentów:
Essonne
Hauts-de-Seine
Paris
Seine-Saint-Denis
Seine-et-Marne
Val-de-Marne
Val-d’Oise
Yvelines.
Les Ulis należy do tego pierwszego.
A teraz tak po ludzku… czyli mapka z Google.

Paryżewko i okolica

Teraz chyba jest już jasnym, czemu nie rwę co drugi wieczór do centrum Paryża. Dla mnie to pół godziny z buta na dworzec, lub z 15 minut autobusem, a potem ponad godzina w pociągu.

Uroki aglomeracji. U nas miasta mają przedmieścia, ale póki co wszystko to takie bardziej od siebie rozdzielone, swojskie i w ogóle…

[Wiki: Ile de France, Essonne, Les ulis]

“Spójrz, jej oczy są szeroko otwarte”

“Spójrz, jej oczy są szeroko otwarte”

(“Regarde, elle a les yeux grand ouvertes”)

reżyseria: Yann Le Masson, Nicole Grand Francja 1980, 80 min

film w języku francuskim z polskimi napisami

MLAC (Mouvement pour la Liberté de l’Avortement et de la Contraception – Ruch na rzecz Prawa do Aborcji i Antykoncepcji), feministyczne stowarzyszenie, założone we Francji w 1973 roku, zrzeszało rzeczniczki planowania rodziny, aktywistki ruchu wyzwolenia kobiet oraz działaczki na rzecz zdrowia kobiet. Celem MLAC była pomoc kobietom, pragnącym dokonać aborcji w krajach, w których obowiązywał jej zakaz. W zależności od regionu, grupy MLAC pomagały kobietom albo organizując wyjazdy do krajów, w których aborcja była legalna (Holandia, Wielka Brytania), albo umożliwiając im przerwanie ciąży w ich miejscu zamieszkania. Aktywistki MLAC organizowały też kampanie i demonstracje na rzecz prawa do legalnej aborcji. Wraz z wejściem w życie prawa Veil, które w 1975 roku zalegalizowało aborcję we Francji, dzialalność MLAC zaczęła powoli ustawać.

28.10, środa Warszawa KINO.LAB, 18.00
www.sprawiedliwoscreprodukcyjna.pl

A że aura za oknem nie rozpieszcza, wracam wspomnieniami do minionego lata i wyjazdu z moją Anią do Francji! Niech to tchnie troche energii w naszą codzienność!

Kojarzycie taką firmę jak Coktel Vision?

Ja na pierwszy rzut ucha też nie, ale okazuje się, że spod łapsk Francuzów wyszły takie perełki jak m.in.  Inca, Gobliiins, Lost in Time czy Urban Runner oraz gra będąca bohaterem mojej dzisiejszej recenzji czyli Woodruff and the Schnibble of Azimuth (tu i ówdzie tytułowana jako The Bizarre Adventures of Woodruff and the Schnibble).

Od banału aż po głębokie horyzonty

Fabuła Woodruffa rozpoczyna się dość banalnie. Mateczka Ziemia staje w obliczu wielkiego niebezpieczeństwa: tym razem światu zagraża wojna nuklearna. Tyle, że pośród ludzi nie rodzi się bohater, który owej wojnie mógłby zapobiec, co w efekcie kończy się niemal całkowitym zniszczeniem trzeciej planety od słońca. Ruiny dopełnia fakt, że tereny, które cudem uniknęły skutków wojny, w wyniku silnego napromieniowania nie nadają się do jakiejkolwiek egzystencji.

Wobec tego obrazu nędzy i rozpaczy, grupka ludzi wpada na pomysł aby zejść do undergroundu, a konkretnie do jądra Ziemi, którego wytwarzana energia pozwoli przetrwać ludzkiej rasie z nadzieją, że “kiedyś” będzie lepiej…

Mijają wieki. Wreszcie ktoś z nowego pokolenia ludzi rzuca pomysł aby wydostać się na powierzchnię i zorientować się czy promieniowanie z przeszłości wciąż się utrzymuje. Ku zdziwieniu ludzkiej ekspedycji świat nie przypomina już spopielonych metropolii, a stał się czymś w rodzaju dżungli rodem z przygód Tarzana.

Co ciekawsze, wśród tej bujnej natury pojawiło się kilka nowych ras stworzeń, w tym dominująca w nowym świecie, pacyfistycznie uosobiona rasa Buzków (w krótkiej charakterystyce różniącej ich od ludzi można wymienić: ogony, królicze uszy i długie nosy).

Niespodziewanie jednak okazuje się, że ludzie przez długi okres czasu zdążyli chyba zdziczeć w podziemiach planety, bowiem w stosunku do Buzuków postanowili rozpętać wojnę i większość z nich wybić, tak jak myśliwi czynią na ogół z kaczkami.

Ludzkie człowieczeństwo, tak eksponowane choćby w czasach romantyzmu, nie przetrwało tej próby. Buzuckie niedobitki zostały wygnane do zamkniętego miasta o nazwie Vlurxtrznbnaxl i odtąd miały być zdane tylko na siebie, w większości przypadków żyjąc na skraju nędzy i ubóstwa. Co, gorsza wśród Buzuków wykształcił się też stan trzymający władzę i napiętnujący  resztę Buzuków, na czele z prezydentem miasta i jego prawą ręką, faktycznie sprawującym władzę BigWigiem.

Czyńmy dobro

Buzukowie jako rasa najpierw bezwzględnie pozbawiona swoich praw przez ludzi, a następnie kontrolowana przez grupę Buzuków trzymających władzę, jest dodatkowo piętnowana przez kryzysy ekonomiczne nawiedzające słabo położone Vlurxtrznbnaxl. To wszystko sprawia, że te sympatyczne stworki żyją teraz w skrajnie słabych warunkach, albo popadając w alkoholizm, albo zwyczajnie staczając się na dno.

Jeden z nielicznych Buzuków, któremu leżał na sercu los swojego narodu, niejaki profesor Azymut postanowił zaradzić tej sytuacji. W czasie swych badań nad czasem natknął się przypadkowo na legendę o Szniblu, legendarnym buzuckim bohaterze. Ponoć jego przybycie po latach ma wyrwać Buzuków spod jarzma niesprawiedliwości i zła. Azymut podekscytowany tym odkryciem postanowił podzielić się nim na radzie naukowej Buzuków, chcąc dać nadzieję swoim pobratymcom na “lepsze jutro”.

Okazało się to błędem bowiem w gestii prezydenta i BigWiga, dobro Buzuków było sprawą drugorzędną.

Tym samym BigWig zaplanował plan porwania profesora Azymuta, który z prawdziwą rozkoszą wprawił szybko w życie. Okazuje się jednak, że profesor przewidział ten ruch, w ostatniej chwili wykańczając swoje wielkie dzieło… Woodruffa.

Ów pół buzuk pół człowiek, genezą powstania nawiązujący do bohatera powieści Mary Shelley tylko dzięki Viblefrotzerowi uzyskał pełną dojrzałość (choć jego zachowanie wielokrotnie przypomina zachowanie dziecka), ale w wyniku przemian jakie w nim zaszły utracił pamięć. Jego ostatnim wspomnieniem jest widok wstrętnego pana strzelającego do jego pluszowego misia i tkwiące w podświadomości słowo Sznible…

Czy Woodruff będzie w stanie odzyskać świadomość, uratować profesora Azymuta i pomścić śmierć misia? Ha, w tym momencie pojawia się gracz i to on o tym wszystkim zadecyduje.

Główni aktorzy

Głównym bohaterem gry jest wspomniany Woodruff. Zachowując wszelkie proporcje pomiędzy Olimpem, a światem Buzuków pochodzenie Woodruffa można przyrównać do pochodzenia Heraklesa – jest to bowiem pół człowiek, pół Buzuk, efekt pracy laboratoryjnej swojego bohaterskiego ojca. Odważny młokos wielokrotnie nie stroni od przyjmowania pozy ciamajdy, ale w rzeczywistości to bystry, a w dodatku pełen humoru stwór.

Wspomniany profesor Azymut to nie tylko przybrany ojciec Woodruffa, ale i wielki uczony krainy Buzuków, który wstawił się w innowacyjnych badaniach nad czasem. To właśnie Azymut odkrył nadejście mitycznego Sznibla, buzuckiej alfy i omegi, czym zresztą srogo przepłacił stając się obiektem zemsty BigWiga.

Owe imię budzące grozę już przy samej wymowie ^_^ należy do głównego czarnego charakteru w grze. Teoretycznie jest on tylko jednym z wielu doradców prezydenta miasta, ale w rzeczywistości sprawuje rządy z tylnego siedzenia. Wśród niecnych występków BigWiga wymienić można choćby porwanie profesora Azymuta jak i zmuszenie Ko-koty do uprawianie nierządu w jego łożu.

A Ko-kota to nikt inny tylko Anita Werner w świecie Buzuków. Prowadzi swój program telewizyjny do czasu kiedy porywa ją BigWig. Generalnie stanowi obiekt westchnień niejednego Buzuka (również i Woodruffa)… oczywiście nieodwzajemnionych westchnień.

Czary Mary, humor i niezapomniana przygoda

Woodruff to klasyczna gra przygodowa w najlepszym z możliwych trybów rozgrywki (czyt. point and click), ze wspaniałą i nieustannie rozwijającą się fabułą i cieszącą oko, ręcznie malowaną grafiką.

O ile udźwiękowienie Woodruffa (liczne odzywki napotkanych stworzeń czy “żywe” otoczenie) stoi na dobrym poziomie,  o tyle sama muzyczka pozostawia nieco do życzenia. Nie zarzucam jej braku innowacyjności czy negatywnego wpływu na klimat gry, ale w pewnym momencie może staje się nazbyt jednostajna?

W kwestii audio-wizualnej warto jeszcze wspomnieć o świetnej polonizacji Woodruffa z porządnie przygotowanym dubbingiem, w roli głównej z Włodzimierzem Pressem!

Woodruff and the Schnibble of Azimuth powiedzie nas przez świat pełen humoru i momentami naprawdę trudnych zagadek. Niemniej owa przygodówka namaszczona przez Sierrę stanowi również przykład gry przekazującej tzw. wyższe wartości, gdzie staniemy się naocznymi świadkami niesprawiedliwości, ucisku i tyranii oraz próby obalenia przytłaczającego systemu.

Ponad wszelką wątpliwość Woodruff stanowi “must have” dla wszystkich, którzy chcą nazywać się fanami gier przygodowych.

Musisz sięgnąć jeśli… pasjonują Cię klasyczne przygodówki.

Abrakadabra

Screeny importowane z bratniej Słowacji:

http://www.oldgames.sk

Jak już wiecie, kocham Francję – Prowansja nie jest tu żadnym wyjątkiem Dlatego Rok w Prowansji szybko trafił na moją listę.

To książka, która przypomina wiele innych – Jeżdżąc po cytrynach, czy nawet Pod słońcem  Toskani (choć Rok jest znacznie lepszy). To opowieść o Angliku, który decyduje się na przeprowadzkę do uroczej Prowansji, w której nieraz bywał na wakacjach. Jednak dopiero mieszkając tam, odkrywa jej tajemnice. Odkrywa podejście Francuzów do czasu, do pracy, wreszcie do ich największej miłości, jaką jest oczywiście kuchnia.

Cała książka jest podzielona na rozdziały – każdy rozdział to jeden miesiąc. W każdym z nich, obok opisów ludzi i kuchni, znajdziemy opis remontu domu Maley’ów, a także ich drobne, codzienne “odkrycia” – wino z własnej piwnicy, oliwa z lokalnych oliwek, pieczywo specjalnie dobierane do potraw. To odkrywanie innego życia, spokojniejszego, pozwalającego na smakowanie i rozkoszowanie się drobnymi przyjemnościami codziennego dnia.

Mimo upływu wielu lat Prowansja wcale się nie zmieniła – nadal można w niej odnaleźć to, co z dużym poczuciem humoru opisywał Mayle.

Rok w Prowansji nie jest książką wysokiej klasy. Ale to bardzo przyjemna opowieść – świetna po ciężkim dniu, dla relaksu po stresie, dla zwykłej przyjemności czytania.