La Eurocopa es un campeonato de selecciones masculinas nacionales de fútbol. Es organizado por la UEFA cada cuatro años. En su edición inaugural, el torneo se denominó Copa de Naciones de Europa o Copa de Europa pero en 1968 recibió su denominación actual.

La competición fue fruto de un francés, Henri Delaunay, secretario de la Federación Francesa de Fútbol. Fue quien comenzó a barajar la idea en 1927 pero hasta 1954 no fue cuando empezó a ser una realidad. Algunas selecciones se mostraron reacias a la competición y se consiguió instaurar en el Congreso de la UEFA en 1957, dos años después de la muerte de Delaunay. En su memoria el trofeo que se entrega al ganador lleva su nombre.

Hasta la Euro de 1976 solo participaban cuatro países. Entre 1980 hasta 1996 el número aumentó a ocho. Actualmente son 16 pero en la Euro de 2014 se aumentará a 24 los países que la disputarán.

EUROCOPA FRANCIA 1960.

La competición se dividía en una ronda clasificatoria y una fase final que se disputa en el país anfitrión. Competían un total de 17 selecciones. En esta faltaron países como Italia, Alemania Federal o Inglaterra. A la fase final llegan la Unión Soviética, Checoslovaquia, Francia y Yugoslavia.

En la final ganó la selección soviética (2-1) y destacó el papel del portero soviético Lev Yashin que fue como un muro frente al equipo yugoslavo.

España participó en la ronda clasificatoria pero el General Franco impidió que la selección soviética entrara en España y quedó eliminada de la competición.

EUROCOPA ESPAÑA 1964

Se mantuvo el mismo formato que en la anterior edición. Esta edición la disputaron 29 selecciones.

En la final España se impuso a la Unión Soviética (2-1). La final se disputó en el Santiago Bernabéu. A los seis minutos Jesús Pereda marcó el primer gol del partido, en seguida la selección soviética marcó el empate y a seis minutos del final del partido Marcelino con el memorable cabezazo le dio su primera Eurocopa a la selección española.

EUROCOPA ITALIA 1968

El formato se renovó y se constituyó el formato que ha llegado a la actualidad. En esta edición debutó la República Federal de Alemania con un gran Gerd Müller.

La final la disputaron Italia contra Yugoslavia. Después del tiempo reglamentario el resultado era de empate a uno y la final se resolvió dos días después con un nuevo partido que ganó Italia 2-0.

España cayó en cuartos de final frente a Inglaterra por 2-1.

EUROCOPA BÉLGICA 1972

La fase preliminar se dividió en ocho grupos con cuatro equipos en cada uno. La gran favorita para ganar el título era la República Federal Alemana.

La final se disputó entre la Unión Soviética y la Alemania Federal (3-0) con un gran protagonismo Beckenbauer y Müller.

España en esta ocasión no consiguió pasar la fase de grupos.

EUROCOPA YUGOSLAVIA 1976

Esta Eurocopa ha sido y será eternamente recordada por un penalti que lanzó Antonin Panenka y bautizó con su nombre una nueva modalidad de tirar una pena máxima. Los checos eran los favoritos en esta ocasión aunque el torneo contó con nombres como el de Johan Cruyff o John Toshack.

En la final se encontraron Checoslovaquia y la Alemania Federal. El partido tuvo que resolverse en la tanda de penaltis con el mítico penalti de Panenka que dio a Checoslovaquia la Eurocopa.

España cayó en cuartos de final frente a la Alemania Federal.

EUROCOPA ITALIA 1980

En esta ocasión la UEFA dobló el número de participantes, ocho países entraban en la fase final del torneo. Fue la primera ocasión en la que el equipo anfitrión se clasificaba directamente. Destacó la presencia de Kevin Keegan o Bernard Schuster.

La final fue disputada por Alemania Federal y Bélgica. Partido en el que se impuso la Alemania Federal por 2-1.

España no pasó de la fase de grupos.

EUROCOPA FRANCIA 1984

Destacó la presencia del mejor centro de campo con Michel Platini que era la estrella de la Juventus. España quedó primera de grupo y en las semifinales derrotó a Dinamarca en la tanda de penaltis y llegó a la final contra Francia.

En la final entre Francia y España, los galos se adelantaron de la mano de Platini y en el minuto 90 Bruno Bellone certificó la victoria para los galos.

EUROCOPA ALEMANIA FEDERAL 1988

Entre los grandes favoritos para ganar el trofeo estaban Francia, Italia y Alemania. Con la eliminación de Francia, Italia y Alemania se repartían el favoritismo.

En esta ocasión debutó en la fase final la selección de Irlanda. Jugadores como Paolo Maldini, Frank Rijkaard y Ruud Gullit destacaron en la competición.

En la final se enfrentaron la Unión Soviética y Países Bajos, pese a todo pronóstico. La competición la ganaron los Países Bajos con goles de Gullit y Van Basten.

España no superó la fase de grupos.

EUROCOPA SUECIA 1992

En esta edición la selección de Yugoslavia estaba clasificada para disputar el torneo pero debido a la guerra de los Balcanes fue excluida y su puesto lo ocupó Dinamarca. Destacó la presencia de la selección de la Comunidad de Estados Independientes (CEI) que surgió después de la disolución de la Unión Soviética.

En la final se encontraron las selecciones de Dinamarca y Alemania. Dinamarca no notó la ausencia de Michael Laudrup ya que se impuso 2-0.

España no llegó a clasificarse para la fase final del campeonato.

EUROCOPA INGLATERRA 1996

En esta ocasión el número de equipos se aumentó a 16 que estaban divididos en cuatro grupos de cuatro equipos de los cuales los dos primeros pasaban a cuartos de final, fase que introdujeron en esa ocasión. Aparte de esas innovaciones también se decidió que las fases eliminatorias se decidieran con el “gol de oro”.

En la final se vieron las caras Alemania y la República Checa. Alemania una vez ya unificada consiguió su primer título europeo por 2-1.

España cayó en cuartos de final en la tanda de penaltis frente a Inglaterra.

EUROCOPA BÉLGICA Y PAÍSES BAJOS 2000

En  este campeonato destacó el centro del campo francés que consiguió hacerse con el título, futbolistas como Zinedine Zidane, Didier Deschamps y Patrick Vieira.

En la final Francia se enfrentó a Italia. Los galos se impusieron 2-1 con un gol de Trézéguet en el tiempo de descuento.

España cayó en cuartos frente a Francia con el famoso penalti fallado por Raúl.

EUROCOPA PORTUGAL 2004

Fue la Eurocopa de la sorpresa. Las denominadas “selecciones pequeñas” se impusieron a las grandes potencias futbolísticas.

La final fue un partido muy igualado entre Portugal y Grecia por 1-0. El gol fue obra de Charisteas tras un saque de esquina.

España no consiguió superar la fase de grupos.

EUROCOPA AUSTRIA Y SUIZA 2008

Llegó la hora de que España diera un golpe sobre la mesa del futbol internacional reivindicando la presencia de los “locos bajitos” que controlaban el balón y jugaban al toque.

El punto de inflexión de la selección española fue en cuartos frente a la selección italiana a la que se impusieron en una emocionante tanda de penaltis con un notable Casillas y un sobresaliente Cesc Fábregas que marcó el penalti que nos clasificó a las semifinales. Durante todo el torneo la presencia de David Villa fue destacable y terminó como máximo goleador de la competición.

En la final, España se impusó a la selección de Alemania con un gol de Fernando Torres y un gran control del equipo español.

La próxima Eurcopoca se celebrará en 2012 en Polonia y Ucrania. ¿Quién ganará esta vez? Contaremos su historia.

Click on the thumbnails to see full size (Bấm vào hình nhỏ để xem hình lớn):

Click on the thumbnails to see full size (Bấm vào hình nhỏ để xem hình lớn):

Click on the thumbnails to see full size (Bấm vào hình nhỏ để xem hình lớn):

Het kon natuurlijk slechter, mijn debuut als sportjournalist. In 1989 liep ik stage bij de Winschoter Courant. Journalist wilde ik worden, toen al in de tweede klas van de MAVO. Eigenlijk sportjournalist, maar in die dagen was sport nog niet zo ‘hot’ als nu. En dus had ik de stoute schoenen aangetrokken en aan ‘meneer’ Hennie Lemein gevraagd of ik wellicht een weekje sfeer mocht proeven op de redactie van de toentertijd hoog aangeschreven regionale krant.

En dat mocht! Het betekende vooral veel kijken hoe het er in de wereld van de echte journalistiek aan toe ging. Ik kan me bijvoorbeeld nog een ritje met fotografe Anne-Marie Kamp herinneren door het Groningse land. We stuiterden van hot naar her en ik was op zijn zachtst gezegd niet echt onder de indruk van de rijstijl van haar. Het kotsen stond me nader dan het lachen, maar het ritje leverde wél mijn eerste foto in de krant op. De lokale schoolmeubilairmaker Marko had toen een anti-wipstoel (nee, vunzigerds: dat was een stoel waarmee je niet op de twee achterste poten kon gaan zitten) uitgevonden en die mocht ik als proefpersoon uitproberen. Kamp schoot een plaatje en ik stond een dag later in de krant.

Maar goed, ik wilde dus sportjournalist worden. En dus kreeg ik een speciale opdracht mee. Ik mocht namelijk van de wedstrijd Real Madrid-AC Milan (de club was toen op zijn Nederlandse hoogtepunt) een écht verslag gaan schrijven. Natuurlijk reisde ik niet af naar Madrid (had best gewild hoor), maar ik moest me behelpen met het tv-verslag van de NOS. Veel weet ik niet meer van de wedstrijd – wel dat Van Basten een mooie, maar ook vreemde kopgoal maakte (zie hieronder) -, maar het niveau was in ieder geval niet best. Mijn kop voor die wedstrijd: ‘Topper wordt flopper’.  Het verhaal – dat natuurlijk niet in de krant kwam, het was een soortement ’schaduwstuk’- moet ik hier nog ergens hebben. Keurig geprint uit een toen revolutionaire matrix-lawaaimaker. Ik kan het alleen nu natuurlijk niet terugvinden, maar ik moest er wel aan denken toen ik het volgende verhaal over Milan-Real van afgelopen dinsdag in de Sp!ts zag staan die gisteren bij schoonpa op tafel lag:

De goal van Van Basten tegen Real in 1989.

Galatasaray Teknik Direktörü Frank Rijkaard, Dinamo Bükreş ile yarın oynayacakları maça büyük önem verdiklerini söyledi.

Frank Rijkaard

Rijkaard, Florya Metin Oktay Tesisleri Turgay Vardar Basın Odası’nda düzenlediği basın toplantısında, yarın UEFA Avrupa Ligi’nde Dinamo Bükreş maçıyla ilgili soruları yanıtladı.

Yarın önemli bir maç oynayacaklarını belirten Rijkaard, “Dinamo Bükreş maçında alınacak iyi bir sonuç, gruplardan çıkmak için bize çok yardım edecektir. Bir adım öne atlamak için kendimizi iyi hazırlamamız lazım” dedi.

Dinamo Bükreş ile ilgili bilgilerinin bulunduğunu anlatan Rijkaard, “İyi organize olan bir takım. İstatistiklerde fazla gol yemeyen, defansif olarak iyi oynayan takım. Ofansif olarak ise fazla başarılı değiller. Zor bir maç olacak. Biz maça iyi başlayıp gol bulmamız, lazım. Bu tip takımlara gol bulursanız açabilirsiniz. 10 numaralı pozisyonda oyun kurucu olarak oynayan Andrei Cristea tehlikeli olabilir” şeklinde konuştu.

Eleştirilerin arttığının hatırlatılması üzerine, eleştirilerden bilgisinin olduğunu kaydederek, “Bu da benim işimin parçası. İşim bu tip eleştirilerden takımı korumak. Eleştirilere saygı duyuyorum. Herhangi bir problemim yok. Herkesin futbolla ilgisi bilgisi var, her şekilde beni yorumlayıp eleştirebilirler. Ama bunlar devamlı dışardan gelen eleştiriler, biz bu işin içindeyiz. Ben bu işi biliyorum ve iyi yoldayız diyebilirim” şeklinde konuştu.

“SİSTEMİ İYİLEŞTİRMEYE ÇALIŞIYORUZ”

Rijkaard, sistemi değiştirmeyi düşünmediklerini ifade ederek, sadece iyileştirmeye çalıştıklarını anlattı.

Sezon başından yana 4-3-3 sistemiyle oynadıklarını belirten Hollandalı çalıştırıcı, sözlerini şöyle sürdürdü:

“Çok iyi sonuçlar aldık. Çok iyi oynanan futbol var, atılan goller var. Hiçbir şekilde eleştirilmiyorduk. 4-4-2′ye dönersek orta sahada iki kişi kalacağız ve daha çok sıkıntı olur. Oyun sistemimizde değişiklik yapabiliriz, ama tam anlamıyla sistemi değiştirirsek daha büyük sıkıntı olur. Bu sistemi elimizden geldiği kadar iyileştirmeye çalışıyoruz.”

“ROTASYON YAPABİLİRİM”

Rijkaard, Dinamo Bükreş maçında takımda rotasyon yapabileceklerini, ancak kesinlikle yarınki maça önem verdiklerini ve konsantre olduklarını söyledi.

Futbolcularına her zaman “Bizim için her zaman en önemli maçımız bir sonraki maçımızdır” dediğini anlatan Frank Rijkaard, “Fenerbahçe maçına değil, Dinamo Bükreş maçına odaklanmalı ve konsantre olmalıyız” dedi.

Elano hakkındaki bir soru üzerine de Rijkaard, “Elano çok önemli futbolcu. Milli takım arası olduğunda hep bu tip şeyler oluyor. Brezilya Milli Takımı’nda son iki maçta toplam 40 dakika oynadı. Ama uzun bir yolculuk yaptı. Şu an aramızda ve iyi çalışıyor. Fiziksel olarak hazır olan bir Elano, bizim için çok önemli bir oyuncu” yanıtını verdi.

Rijkaard’s Career

Frank Rijkaard ha empezado de la mejor manera posible su aventura turca al frente del Galatasaray

Recibido como si de un héroe se tratase cuando llegó a Estambul, algunas voces dudaban de la capacidad de Rijkaard para resucitar al Galatasaray. Los agoreros recordaban su triste final en el Camp Nou ante los eufóricos comentarios que le presentaban como el entrenador que puso en marcha el círculo virtuoso que llevó a la gloria al Barça. Apenas unas semanas han bastado para desnivelar la balanza. Porque hoy Frank Rijkaard es el héroe. Ya sin discusión.

Ocho victorias y dos empates adornan sus números oficiales al frente de los ‘Leones’ del Ali Sami Yen. En la Liga, eso se traduce en un inmaculado cinco de cinco que le mantiene en lo más alto junto al Fenerbahçe, que ayer venció al Bursaspor, y que significa haber igualado el mejor inicio liguero en la historia del club, que databa de hace diez años. Ante él hay ahora el record absoluto de la Liga turca, que mantiene desde hace 44 años el Fenerbahçe, que enlazó siete victorias consecutivas. Curiosamente una marca a la que aspira el mismo Fenerbahçe de Christoph Daum.

Pero por encima de esa rivalidad en que parecen haber convertido el campeonato Galatasaray y Fenerbahçe, lo que es indudable es que la filosofía de Frank Rijkaard ha entrado con buen pie en Turquía. El sábado goleó con una superioridad manifiesta al Besiktas y más allá del resultado lo que ayer destacaban los medios era el fútbol ‘excelso’ practicado por el Galatasaray, donde destacó el checo Milan Baros, con dos goles y una sentencia tan precisa como clara: “Sabemos a lo que jugamos y eso es lo principal”.

Rijkaard, acabada la exhibición ante el Besiktas, huyó de euforias gratuitas y recordó que “acabamos de empezar la temporada y de la misma manera que ahora todo sale bien, las cosas pueden cambiar. Hay que seguir trabajando, poco a poco”. Y, sin prisas pero sin pausas, Frank Rijkaard ha necesitado apenas tres meses para conquistar Estambul y tener a sus pies a una hinchada, la del Galatasaray, que sueña con recuperar el mando en el país.

En son Imparator Fatih Terim doneminde 98-99 yilinda lige 4′te 4′luk bir baslangic yapmistik.11 yil aradan sonra tekrar 4′te 4 ve gelen 12 puan ardindan hepimiz acikcasi mutluyuz. Fakat benim en merak ettigim sey herhangi bir maglubiyet sonrasi taraftarin tepkisi. Bayern Leverkusen macindan sonra hazirlik maci olmasina ragmen, PAF agirlikli oyuncularla cikmamiza ragmen cogu kisi Rijkaard’a sallamaya baslamisti bile. O macin ardindan hicbir maglubiyet tatmadik fakat yol uzun elbet berabere kalacagimiz, maglup olacagimiz maclar olacak. Bakalim buyuk taraftarimizin herhangi bir puan kaybindan sonra tepkisi nasil olacak?

Todos los modelos son buenos cuando se logran los objetivos (ganar títulos). Pero el Barça ha conseguido imponer el suyo, basado en la cantera.

El ‘modelo Barça’ se coronó en la temporada 2008-09 como el más efectivo y brillante de Europa y sigue plenamente consolidado en la 2009-10. La fórmula canteranos del máximo nivel junto a especialistas de lujo ha cosechado las dos Supercopas y arrancó con fuerza en el nuevo campeonato.

En la final de Roma, Josep Guardiola alineó a siete canteranos. Frente al Sporting de Gijón, fueron otros siete los futbolistas procedentes de La Masia que integraron el once inicial con un valor añadido: Iniesta y Messi, dos de sus representantes más ilustres, no participaron en el 3-0.

Para competir al máximo nivel hay que contar con los mejores. La mayor parte de los ‘grandes’ de Europa se ven obligados a reclutar a sus figuras en el mercado y, a partir de ahí, los entrenadores arman un bloque ganador. Según el poderío económico del club, el proceso lleva varios años o un verano, como el nuevo imperio galáctico creado por Florentino Pérez.

En la actualidad, la presencia de canteranos en la mayor parte de los clubs punteros de Europa es limitado. Mantener un buen fútbol base es caro y no existen garantías de éxito. Hay fórmulas como la del Arsenal: Arsène Wenger procura reclutar futbolistas muy jóvenes para que se adapten con mayor facilidad a su estilo. En el otro extremo se encuentra el Inter. En el once que machacó el pasado sábado al Milan (0-4) ningún futbolista era italiano ni se había formado en sus categorías inferiores.

El Barça ha apostado por el camino contrario. Primero, apostar por un estilo. Después, trabajar con el fútbol base para conseguir jugadores que se empapen de esa filosofía. Y, finalmente, valentía para alinear a esos futbolistas. Lo hizo Frank Rijkaard y lo ha hecho, con mayor convicción si cabe, Pep Guardiola.

Es evidente que la entidad blaugrana vive un momento excepcional; no siempre surgen una decena de futbolistas con el nivel suficiente para jugar en un club ‘top ten’. Más difícil es todavía que coincidan en el tiempo estrellas del calibre de Xavi, Iniesta o Messi y que éstas se hayan forjado en casa. Pero también es cierto que solo se puede llegar a ese punto si se hace una apuesta decidida por el plantel.

A partir de ahí, completar una plantilla de lujo es relativamente más fácil pues en el mercado se ha de buscar a los especialistas para reforzar las posiciones más débiles.

Todos los modelos son buenos cuando se consiguen los objetivos, que son ganar partidos y títulos. Pero también es cierto que los aficionados del Ajax o del Bayern recuerdan con orgullo aquellos equipos que reinaron en Europa y que estaban integrados, básicamente, por ‘sus chavales’. Como ahora lo ha conseguido el Barça.

Jehozadak Pereira

O Barcelona jogou para o gasto e conquistou a 5^a taça do ano ao vencer o Shaktar Donestky da Ucrânia pela Recopa da UEFA que é disputada pelo campeão da Champions League e da Copa da UEFA. O Barcelona já havia conquistado o título de campeão da Liga espanhola, da Copa do Rei, da Supercopa da Espanha, da Champions League e da Recopa da UEFA. Depois que o Barcelona da Espanha se livrou de Frank Rijkaard e efetivou Joseph Guardiola no cargo o time catalão não parou mais de ganhar campeonatos e colecionou uma formidável – e invejada galeria de troféus. Guardiola tem o time na mão e o faz jogar de acordo com as circunstâncias, além de ter um banco de reservas eficiente e um elenco profundamente identificado com as cores do Barcelona. Valdes, Piqué, Puyol, Xavi Hernandez, Iniesta, Messi, Bojan, Pedro Rodriguez, Busquets e Jonathan dos Santos são jogadores do elenco formados no clube. O Barcelona investe pesado na formação de jovens craques e quando eles crescem valem o que pesam em ouro, tal como o argentino Lionel Messi que chegou no clube ainda menino e hoje é o jogador com a maior multa contratual no futebol mundial.

Ancora un trofeo per il Barça? Nel 2006, il Barcellona, era la squadra da battere. Una stagione chiusa con il Doblete e un’altra aperta con il successo in Supercoppa di Spagna, contro i rivali cittadini dell’Espanyol. Tre anni dopo la storia si è ripetuta, anzi si è migliorata: è arrivato il Triplete, e un’altra Supercoppa di Spagna, la dodicesima della storia, contro l’Athletic di Bilbao. Come nel 2006 il Barcellona lotterà per 5 titoli, a cominciare da questa sera.

Tre anni fa, al Luis II, la macchina da guerra di Rijkaard si inceppò e arrivò un’inaspettata sconfitta, 3-0 contro il Siviglia di Enzo Maresca. Quella notte fu l’inizo della fine del dominio blaugrana. Arrivarono le delusioni prima nel Mondiale per club contro l’Internacional di un giovanissimo Pato e poi in Champions League contro il Manchester United. Un fallimento che trascinò il Barcellona in una crisi profonda culminata con l’eliminazione in semifinale di Coppa di Spagna contro il Getafe e in un secondo posto nella Liga alle spalle del Real Madrid.

Ecco perché questa sera, contro lo Shakthar, serve vincere per dimenticare un passato che fa ancora male. Lo Shaktar non è più la squadra che ha incantato e vinto la Coppa Uefa, ma resta un’avversario temibile da non sattovalutare. Lucescu potrà contare ancora su Chyngrynskyi, alla sua ultima partita prima del trasferimento proprio al Barcellona, Guardiola schierarà la migliore formazione possibile con Ibrahimovic di punta. A lui il compito di trovare i primi gol pesanti con la nuova maglia. Per alzare un trofeo maledetto, per dimostrare che il Barcellona rimane la squadra da battere.

Coronado brillantemente como campeón de Europa hace exactamente tres meses, el Barcelona buscará en Mónaco su quinto título del año, la Supercopa de Europa ante el Shakhtar Donetsk, con el objetivo de mantener su competitividad para confirmar su hegemonía en el fútbol europeo.

La historia reciente anima al equipo azulgrana a emplearse a fondo en el Louis II de Mónaco, escenario del principio del fin del último gran Barça, el de Frank Rijkaard y Ronaldinho. Hace tres años, el Barcelona perdió la Supercopa de Europa ante el Sevilla (3-0) y ya no levantó cabeza durante dos temporadas. La llegada de Josep Guardiola, hace un año, devolvió al equipo a la senda del triunfo.

El técnico catalán intentará que los focos de los premios individuales y los elogios al Barça no despisten a sus jugadores. El Barcelona afronta el reto de encadenar cinco títulos (Liga, Copa, Champions, Supercopa de España y de Europa) y situarse en la memoria colectiva al estilo del Barça de las ‘Cinc Copes’ de la temporada 1951-52.

Sin Andrés Iniesta y Rafa Márquez, quienes ultiman la recta final de su recuperación, el Barcelona presentará un once muy similar al que remató la Supercopa de España ante el Athletic (3-0) en el Camp Nou. Abidal podría recuperar su puesto en el lateral izquierdo, en detrimento de Maxwell, mientras que Touré y Keita ejercerán de escuderos de Xavi en el centro del campo.

El frente de ataque ofrecerá lo mejor del Barça: Lionesl Messi, Thierry Henry y el gran fichaje de la temporada, Zlatan Ibrahimovic. Después de dos partidos incompletos -el Gamper y la Supercopa de España-, el sueco tendrá la oportunidad de estrenarse como goleador ante la mirada de toda Europa.

Ucranianos con ataque brasileño

El Shakhtar, segundo clasificado de la Liga de su país, intentará alzarse con su segundo título europeo: en mayo estrenó su palmarés ganando la última edición de la Copa de la UEFA y ahora confía en su buen momento de forma para dar la sorpresa en Mónaco.

El equipo entrenado por Mircea Lucescu (el técnico rumano ya ganó la Supercopa con el Galatasaray ante el Real Madrid en 2000) fue precisamente el último que ha derrotado al Barça en Europa. Ocurrió el 9 de diciembre, en la última jornada de la fase de grupos, una anécdota para el equipo de Guardiola, que cayó 2-3 en el Camp Nou con un equipo plagado de suplentes. Desde entonces, no ha vuelto a perder un partido oficial en Europa.

Recién eliminado en la fase previa de la Liga de Campeones por el Timisoara rumano, pero clasificado para la Liga Europa, el Shakhtar encadena nueve partidos consecutivos sin perder y en sus últimos compromisos presenta un balance de 15 goles a favor y dos en contra, aunque ha jugado ante rivales inferiores: el Sivasspor turco en la Liga Europa y el Metalurg y el Dnister en la Liga ucrania.

La capacidad ofensiva del Shakhtar sigue teniendo aroma brasileño, pese a la marcha de Brandao al Marsella. Cuatro jugadores de ese país sudamericano serán titulares mañana: Ilsinho y Jadson como volantes, Fernandinho y Luiz Adriano en la punta de ataque.

En el doble pivote actuará el checo Hübschman, acompañado de Gladkiy, autor de dos goles en el Camp Nou, o el serbio Duljaj. En defensa, con Srna y Rat como laterales, el gran nombre propio será el de Dimitro Chygrynskiy, objeto de deseo de Pep Guardiola. El central ucranio podría disputar en Mónaco su último partido con el Shakhtar antes de fichar por el Barcelona.

En la última década, los campeones de la Copa de la UEFA se han llevado la Supercopa europea en siete ocasiones (el último, el Zenit ante el Manchester United), dato que debe prevenir al Barça sobre los riesgos de un partido atractivo en caso de victoria pero peligroso en caso de derrota.

La de viernes será la tercera final de Supercopa que dispute Dani Alves en 4 años. En el 2007 perdió contra el Milán en Mónaco por 3 a 1. El Sevilla había perdido Antonio Puerta tres días antes. Un golpe demasiado duro como para reponerse tan pronto.

La plantilla del Barça ha acumulado en los últimos años un extenso currículum de títulos. Pero hay un futbolista azulgrana que puede presumir de ser supercampeón de Europa, si no contamos con el técnico Pep Guardiola, que como jugador la ganó en dos ocasiones (1992/93 y 1997/98). Se trata de Dani Alves, que aquél 25 de agosto de 2006 celebró con sus compañeros del Sevilla el segundo título de la temporada después de conseguir la UEFA ante el Middlesbrough. El defensa brasileño fue protagonista de aquel 3-0, de aquella noche de triste recuerdo para el Barça.

“Man of the match”

El Sevilla salió al césped del estadio Luis II, enchufado desde el primer minuto y con una extraordinaria motivación para superar al campeón de la Champions.

Dani Alves con el dorsal número 4 en la espalda, fue galardonado como el mejor futbolista de la final. En defensa anuló Ronaldinho y se incorporó al ataque con velocidad, precisión y peligrosidad, rasgos característicos del mejor lateral derecho de la Liga.

Un recuerdo maravilloso

Alves, el único azulgrana que ya tiene la Supercopa.

A Alves le brillan los ojos cuando habla de aquella final contra el Barça: “El recuerdo es maravilloso. Nos enfrentábamos al todopoderoso Barça y aquel triunfo nos dio un gran prestigio a nivel europeo”.

Desgraciadamente para el conjunto que entrenaba Frank Rijkaard fue una noche para olvidar. Ahora, Alves asegura sonriente que “es la hora de volver el título que os quité”.

İspanyol basını, Barcelona’yı 5 sezon çalıştırdıktan sonra 1 yıl dinlenen Frank Rijkaard’ın, Türkiye’de adeta yeniden doğduğunu yazdı.
Barcelona’ya yakınlığıyla bilinen El Mundo Deportivo gazetesi, Hollandalı ünlü teknik adamın, Katalan ekibinde yaşadığı altın dönemi, Cim-Bom’da tekrar edebileceğini vurguladı.
Avrupa Ligi ve Süper Lig’e iyi başlangıçlar yapan Rijkaard’ın şimdiden sarı-kırmızılı taraftarların gönlünde taht kurduğuna dikkat çekilen haberde; başarılı çalıştırıcının, Elano, Keita ve Leo Franco gibi futbolcuların Türkiye’ye gelmesinde büyük payı bulunduğu kaydedildi. El Mundo Deportivo, Rijkaard’ın, Milan ve Chelsea’den aldığı 5 milyon euroluk teklifleri geri çevirerek, paraya değil, futbola aşık olduğunu kanıtladığını da ifade etti.

‘Karar alma gücü var’
Gazete son olarak, Rijkaard’ın, Galatasaray’da, Barcelona’dan daha fazla karar alma gücüne sahip olduğunun da altını çizerek, “Türkler, Rijkaard’a öylesine güveniyorlar ki, adımlarını hızlı atması için ellerinden gelen her şeyi yapıyorlar” yorumunda bulundu.

Okuduğum zaman Rijkaard Barcelona’da şaşalı günlere yeni başlamıştı. Hafızamda yer edinmiş. Günto kim diyorsanız Güntekin Onay. Gunto’s Blog da uzun zamandır güncellenmiyor zaten. Bugün tekrar hatırladım. Sizlerle paylaşayım dedim;

Ligin henüz başındayız. Futbolsuzluktan muzdaribiz. Hal böyle olunca televizyon ekranlarında ve gazetelerde “bilirkişiler” saatlerce veya sayfalarca hep bir ağızdan bolca ahkam kesiyorlar: “Bu iş bu teknik direktörle gitmez! Falanca zaten yanlış tercih… 4-1-3-2 değil, 4-3-1-2 oynamalılar!”

Bunları, hayatlarında bir okul takımını bile çalıştırmamış olanlar söylüyor çoğunlukla… Yorumculuk veya yazarlık yapan teknik adamlar ise daha ılımlı. Onlar genellikle “zaman lazım” diyorlar.

Hiddink bu işi hiç bilmiyordu, Löw stajyerdi, Scala’nın beyni çürümüştü, Lucescu korkaktı, Del Bosque Yeniköy kasabıydı… Daum hoca falan değildi… Zeman’ın alakası yoktu… Rıdvan Dilmen yetersizdi… Fatih Terim şehir kırosuydu… ErsunYanal’a milli takım 2 beden büyüktü… Mustafa Denizli tembeldi… Şenol Güneş’in karizması yoktu!

Ekonomik sıkıntılarla boğuşan, en iyi oyuncusu Ribery’i elinden kaçıran, transfer yapamayan ve kimsenin inanmadığı takımı Ferhatlarla, Uğurlarla, Aydınlarla, Saidoularla, Sabrilerle kulüp tarihinin rekor puanını alarak şampiyon yapan Gerets bile bu ülkede tartışılıyor.

Teknik adamlar mı yetersiz? Medyanın bakış açısında mı tuhaflık var? Oturmamış futbol kültürümüzün parçaları mı çok dağınık?

* * *

Ne kadar ilginç! 2. Lig B kategorisinde yardımcı antrenör olmak için bile belli bir futbol geçmişinin üstüne çeşitli kursları bitirmek gerekirken yorumcu ya da yazar olmak için herhangi bir yeterlilik belgesi gerekmiyor.

Yılların birikimi, deneyimi, emeği iki dudağın arasından çıkan acımasız bir çift laf ile kolayca yerle bir edilebiliyor. Bu kadar basit işte.

Araştırmadan, yaşamadan, irdelemeden, sorgulamadan yapılan değerlendirmeler ne kadar sağlıklı olabilir ki?

İnanın bizim medya İspanya’da olsa Barcelona şu anki Barcelona olmazdı. Dünyanın en iyi futbol oynayan takımı daha doğmadan yok olmuş, parçalanmıştı.

* * *

Lütfen yazacaklarımı okuyun. Hepsi yaşanmış olaylar. Kendinize sorun. Bizde olsa ne olurdu diye?

* * *

Frank Rijkaard 2003-2004 sezonunda Barcelona’nın başına getirildi.

(Bizde olsa… İlk sözler muhtemelen şöyle olurdu: “Ne tecrübesi var ki? Daha 41 yaşında. Barcelona takımı ona fazla gelir. Hollanda’da geçen sene Sparta Rotterdam’ı küme düşürdü. Başka da kulüp çalıştırmadı. Bu nasıl tercih?)

Rijkaard’ın takımı ilk sezon beklenen futbol ve sonuçlardan uzaktı. Ligde ilk 7 hafta sadece 2 maç kazandılar. İlk 5 haftada 3 kez berabere kaldıktan sonra 6 ve 7. haftalarda Camp Nou’da üst üste Valencia’ya 1-0, Deportivo’ya 2-0 yenildiler.

Bundan daha kötüsü olabilir miydi? 7 maçta 12 puan kaybı ve evinde oynadığı 4 maçta tek bir galibiyet bile alamayan bir Barcelona! Puan cetvelinde averajla 11. sırada bir takım.

(Bizde olsa… Basın Rijkaard’ın ipini çoktan çekmişti. Yönetim de “Biz Ronaldinho’yu bile transfer ettik. Rijkaard bu takımı oynatamıyor. Biz ne yapalım?” diyerek medyanın gazıyla genç teknik adamı göndermişti.)

8 ve 9. haftalarda alınan galibiyetler baskı altındaki Rijkaard’a biraz nefes aldırdı. Camp Nou’da ilk galibiyet 9′uncu hafta 3-0′la ligin en zayıf takımı Murcia karşısında alındı.

Düzeliyormuş gibi görünen işler Kasım ayında iyice tepetaklak oldu. Villareal’e 2-1 yenilen Barcelona evinde Bilbao ile berabere kaldı. Ardından Malaga deplasmanında alınan 5-1′lik yenilgi tam bir hezimetti. Rijkaard’ın riskli oyun tarzı ile Barcelona dibe vurmuştu. Üstüne üslük Katalan ekibi bir sonraki hafta Real Madrid ile sahasında oynayacaktı. Rijkaard artık iyice tartışılıyordu. Ona inanan kaleler bile birer birer yıkılmıştı. Ancak, Başkan Laporta ve danışmanı Cruyff, Rijkaard’a güvendiklerini açıkladılar. Herkese, her şeye rağmen…

Olmadı! Barcelona sahasında ezeli rakibi Real Madrid’e de 2-1 yenildi.

15 maçta 5 mağlubiyet 5 beraberlik! Kaybedilen puan 25 ve üst üste hezimetler..

(Bizde olsa… Artık yazmaya gerek yok. Olanlar çoktan olmuştu zaten.)

17. hafta içerde 1-1′lik Celta Vigo beraberliği, 18. hafta Santander deplasmanında alınan 3-0′lık mağlubiyet. Takım artık düşme hattında ve Rijkaard hala görevde! Aman tanrım, bu ne sabır?

* * *

Laporta, UEFA kupası 4. turunda Celtic’e elenmelerine rağmen yine de Rijkaard’ı kovmadı. Onunla yaptığı ikili görüşmelere inandı. Yazılanlara, çizilenlere değil… Frank Rijkaard, başkana alınan sonuçlara en çok kendisinin ve futbolcularının üzüldüğünü söyledi. Çok çalıştıklarını ve hayalindeki futbolu kısa bir süre içinde oynayacaklarının garantisini verdi. Yüzyılın futbol adamı eski hocası Rinus Michels’in felsefesini, oyun stilini kendisine ilke edinmişti. Aynı ustası Cruyff’un yaptığı gibi…

Ne Joan Laporta ne de Frank Rijkaard günü kurtarmak için hareket etti. Basına, taraftara kulak asmadılar. Birbirlerine ve kendi doğrularına inandılar ve o “doğruları” hayata geçirebilmek için çok çalıştılar.

İşte Barcelona o günlerden bugünlere böyle geldi. İki yıl üst üste İspanya Şampiyonu oldular. Şampiyonlar ligini kazandılar, dünyanın en iyi futbol oynayan takımı oldular.

O günlerde kendilerine inanan çok az kişi vardı. Üzerlerinde baskı ve eleştiri ise çok fazlaydı.

Onlar çalışmaya ve istikrara inandılar. Doğru bildiklerini yaptılar.

İşte onların ve Barcelona’nın başarı öyküsünün özünde bu yatıyor.

Çok değil 3 yıl önce Barcelona’nın çok önünde olan Avrupa’nın en büyük kulübü Real Madrid ise bugün ezeli rakibini yakalamak için çırpınıyor. O günden bugüne Real Madrid’de Capello göreve gelen 6. teknik adam ve yüz milyonlarca euro harcanarak transferler yapıldı.

* * *

İyi bir yönetim, inanılmış hedefler, akılcı bir organizasyon, planlama, doğru insanlarla çalışarak tüm bunları hayata geçirme çabası, zaman, istikrar, ekonomik koşullardan maksimum verim alma, iletişim becerisi, baskılara karşı direnme gücü, bilimsellik ve işbirliği..

Aslında başarının zincirini oluşturan halkalar o kadar çok ki…

Hiçbir başarı plansız, programsız, emek sarfetmeden, çalışmadan, acı çekmeden elde edilmiyor.

Yani yazarlarımızın dediği gibi 4-1-3-2 ile falan bitmiyor iş… O kadar basit değil.

(Not:Barcelona o malum sezonu Valencia’nın ardından ikinci bitirdi.) *

Son olarak Rijkaard’ı tenekeyle kovalayacağımız o günler öncesinde, Fatsa yöresinden gelsin türkümüz;

Kıvırcık saçlarına,
Ak düşmüş uçlarına,
Dağın yamaçlarına,
Yaslan be Frank Rijkaard…

Cim-Bom’da Futbol Komitesi Üyesi Haldun Üstünel ile Teknik Direktör Frank Rijkaard, Florya’da bir araya gelerek transferi masaya yatırdı. Sarı-Kırmızılı yönetime teşekkür eden ünlü hocanın yeni bir oyuncu takviyesi istemediği öğrenildi

Teknik direktörlüğe Frank Rijkaard’ı getirdikten sonra, kadrosuna Elano Blumer, Abdul Kader Keita ve Leo Franco gibi dünyaca ünlü yıldız isimleri katan Galatasaray’da transferdeki yeni yol haritası çıkarıldı.
Sarı-kırmızılılarda, Futbol Komitesi Üyesi Haldun Üstünel ile Teknik Direktör Rijkaard arasında günlerdir merakla beklenen transfer zirvesi dün Florya’da gerçekleşirken, toplantıda herhangi bir oyuncu veya mevki konusunda bir tespit yapılmadı.
Hollandalı teknik adamın, şimdiye kadar yapılan transferlerden ve kulüpteki çalışma ortamından duyduğu büyük memnuniyeti dile getirdiği öğrenildi. Üstünel’in ise buna karşın, “Hocam isterseniz takıma bir takviye daha yapabiliriz. Bu konuda sizden gelecek rapora göre hareket edeceğiz. Eğer bir talebiniz olursa elimizden geleni yaparız” dediği bildirildi.

UEFA’ya liste verildi
Bu arada Maccabi Netanya maçı sonrası Frank Rijkaard’ın yardımcısı Johan Neeskens, mevcut kadronun yeterli olduğunu dile getirmiş ve transfer yapılmayacağının sinyalini vermişti. Öte yandan sarı-kırmızılıların dün UEFA’ya sunduğu son listeye sadece Brezilyalı yeni transfer Elano’nun ismi eklendi.

Download: RapidShare: 1-CLICK Web hosting – Easy Filehosting

Rijkaard: The man to turn things around at Galatasaray?

After a disappointing fifth place finish last year, Galatasaray has put the pieces in place to make a push for the Turkish Superleague title once again. When the former manager Michael Skibbe was fired in February after a string of poor performances from the team, Bülent Korkmaz the famous Galatasaray Centre Back took over as manager. His lack of previous managerial roles showed with the disappointing finish and his resignation as manager soon followed. With six managers in four years, the Galatasaray job isn’t exactly very secure and comes with very high expectations. Who better to fill that role than Frank Rijkaard who although young, is no newcomer to high expectations after five years as manager at Barcelona in which he won both the Champions League and La Liga. With a captain to right the ship, it didn’t take long for the former UEFA cup champions to get their feet wet in the transfer market.

Adding to a squad that already includes eight who have been called up to the Turkish national side during World Cup Qualifiers, Rijkaard has added Leo Franco, Abdul Kader Keïta, and Blumer Elano.

Franco, the former Atletico Madrid Goalkeeper, brings some much needed experience between the sticks. Having played in one of the best leagues in the world the past five years and in the Champions League the past two will certainly boost a back line that allowed 39 goals last year.

Keïta, with four years in Ligue 1, including the past two with Lyon and 46 caps for the Côte d’Ivoire, brings experience and speed to a midfield that fell flat at times last year. His skills will also be better utilized when working in tandem with Liverpool outcast Harry Kewell.

Elano, though sometimes a starter and often a substitute for the Fifa world number one Brazil, has not managed to breakthrough at the City of Manchester stadium. With the skill set there and a chip on his shoulder, watch for Elano to play a massive role in the new look Galatasaray squad. He will also find teammates Harry Kewell and Milan Baros sympathetic to his failed premiership run and give him hope for restarting his career. This past season saw Kewell score 12 goals (including 4 in the UEFA cup) and Baros receive the Turkish Superleague top goal scorer honors with 19 in the league (and another 5 in the UEFA cup). Galatasaray has also been linked to Andriy Shevchenko, which although unlikely to occur due to his high wage demands, would be an interesting yet solid addition of another failed premiership player.

With a new manager, strong transfer dealings bringing in a new set of faces, and the league’s top goal scorer, this season for Galatasaray has all the right pieces to bring them a record 18^th league title. Add in a possible Europa League berth (the first game of their third qualifying round match is tonight) and the former UEFA Cup champions might again be making some noise in Europe.