—Op Skibonk.com kom je in een oogopslag te weten
—waar er sneeuw ligt en wat de kwaliteit ervan is, wat
—de weersvoorspellingen zijn, het aantal liften en pistes
—en realtime webcams. Je vindt er het overzichtelijke
—en gebruiksvriendelijke GoogleMaps in combinatie
—met alle streken, dorpen en skistations wereldwijd.
—www.skibonk.com

—SnowEye is een handige site waar je alle webcams uit
—de skigebieden verzameld vindt. Niet alleen de Europese
—gebieden, maar ook Noord- en Zuid-Amerika, Australië
—en Azië. www.snoweye.com

Op sneeuwhoogte.nl vind je alle info over het weer, de pistes, sneeuwhoogte enz. in Europa. Meld je aan voor de nieuwsbrief en je krijgt regelmatig het recentste sneeuwnieuws van je favoriete skistation in je mailbox. www.sneeuwhoogte.nl

Wintersportwebsite Wintersporters.nl heeft een nieuwe tool: de Witte Wereld. Hiermee kan je zien hoe groot de kans is dat er sneeuw ligt op de bestemming van jouw keuze. De sneeuwgrafieken zijn opgesteld op basis van natuurlijke sneeuwdikte. Bestemmingen met 5 sneeuwvlokken liggen gemiddeld ruim vier maanden per jaar bedekt met 30 cm sneeuw. www.wintersporters.nl/weersneeuw/wittewereld

Frankrijk en wielrennen. Natuurlijk, Parijs-Nice in Forcalquier, een combinatie van beide. foto Marieke van de Weghe

Weer een nieuw blog. Is het allemaal nog wel bij te houden? Kan ik het nog wel bijhouden? Over Frankrijk en wielrennen. Dat zou toch moeten lukken. Maar ja, ik schrijf voor de krant, voor het andere blog en voor twitter al zo veel. Nog een er bij? We gaan het zien. Een beetje een combinatie van het PZC-wielerblog en Twitter. En net nu de winter voor de deur staat en de wielerwereld op zijn gat ligt. Ach, we zien wel.

Waarschijnlijk wat meer foto’s, gewoon (mooie) plaatjes van wielrennen en Frankrijk. Tja dat kan niet anders. En vooral rustig aan beginnen. Ook wat oud spul. De wielerdagboeken komen er in de goede volgorde op te staan. Maar dan moet eerst mijn netboekje het weer doen. Misschien morgen of hopelijk toch deze week.

Royan. Tot voor kort nooit van gehoord. Niet zo vreemd waarschijnlijk: Royan, daar moet je van horen in de zomer. Als je in de zomer toevallig even niet in de buurt bent van hen die vanuit andere delen van Frankrijk vertrekken om hun vakantie te gaan doorbrengen in wat technisch gezien behoort tot de monding van de Gironde, maar meer de indruk geeft de Atlantische kust te zijn, dan… ja, hoe zou je dan te weten komen dat de plaats bestaat? En ’s winters, ach. ’s Winters is het een slaapstad, dan zijn de luiken van de stad gesloten, de zomerse bewoners vertrokken, dan klopt het hart van de hele omgeving niet half zo snel als tijdens de hondsdagen. De winter begint in september, wanneer Frankrijk weer aan het werk gaat, de kinderen weer naar school moeten en Royan dus zijn inwoners verliest.

Royan, november

Het is zestien graden wanneer we aankomen bij wat voor ons het eerste zeezicht is sinds Boulogne sur Mer is. Zeezicht? Ze zeggen dat Boulogne aan het Kanaal ligt, Royan aan de Gironde. Ze zeggen maar. Voor ons is dit zee, nee beter nog, oceaan. En die zestien graden, dat is wat er aan het eind van de dag over is van de twintig graden die we overdag gezien hebben. Twintig graden, en dat in november! We horen er mensen over praten: lekker weer, hè, ja, maar wacht maar, het wordt nog wel kouder, dit is niet normaal zo. Dat ze ook in zuidelijk Frankrijk zo over het weer praten… Dat lekkere weer, trouwens, heeft te maken met de sterke zuidelijke wind waar we tegenin hebben gebuffeld. Je krijgt wat, en je geeft er wat voor terug. Zo gaat dat soms.

Bij Royan: wind en golven

We spreken iemand die hierheen gekomen is om een huis te kopen waar de oude dag doorgebracht gaat worden en de kinderen, beter nog: de kleinkinderen, ontvangen gaan worden. Een goed voorbeeld van de erudiete Fransman waarvan er zoveel bestaan: met gemak praat hij over de geografie van de omgeving, de geschiedenis van het land, de gastronomische geneugten die we juist hier, juist nu niet mogen missen. Wat begon als een eenvoudige opmerking loopt uit tot een lang gesprek. Dit is iets waar ik me over blijf verbazen: er zijn zoveel van deze Fransen die heel veel te melden hebben. En het land heeft zoveel te bieden.

Er wordt zelfs nog gesurfd...

We besluiten een dag te blijven en de omgeving te verkennen. Op de fiets, uiteraard. We komen door hele wijken waar niemand meer woont, maar ook langs baaien waar jongens in neopreen proberen de binnenrollende golven te pakken. Rond het middaguur blijken er zowaar enkele restaurants open te zijn, al valt het op dat in de meeste de eigenaar loopt te ijsberen tussen onbezette tafels. We vinden iets waar al veel mensen zitten, eten oesters, mosselen, rivierkreeft en rogvleugel in botersaus en met kappertjes. En bedenken dat dit eigenlijk geen gek moment is om deze omgeving te bezoeken. Weliswaar is er veel dicht. Maar we vinden zonder moeite overal een plekje, en… de mensen zijn weg, maar de oesters zijn juist nu verkrijgbaar!

Royan, november

De man die een huis zoekt in de omgeving heeft er twee gevonden die hem aanstaan. De makelaar heeft zich gehaast hem te verzekeren dat ze staan in wijken waar ook in de winter nog mensen wonen…

Voor veel soldaten tijdens de Eerste Wereldoorlog was sneuvelen niet het ergste wat ze kon overkomen. Heel veel strijders zagen dat als onvermijdelijk beroepsrisico. Ze waren echter als de dood om vermist te raken. Vermissing stond gelijk aan verlating, onbekendheid, totale ontreddering en anonimiteit. Het was een groot vraagteken dat continu als een spreekwoordelijk zwaard van Damocles boven ieders hoofd hing. De onbekende soldaat weet als geen ander hoe het is om vermist te zijn. In de realiteit en in je eigen gedachten.

Franse soldaten (poilu's) op weg naar huis.

Een dolend leven
Tijdens de Grote Oorlog sneuvelden alleen al aan Franse kant naar schatting ruim 1,4 miljoen mannen. Van ruim 250.000 van deze soldaten is het lichaam nooit teruggevonden of geïdentificeerd. Of ze gesneuveld zijn, is dus niet zeker. Voor hetzelfde geld zijn ze vermist en hebben ze een dolend leven geleid. Op 1 februari van het laatste oorlogsjaar kwamen inwoners van Lyon een soldaat tegen. Het bleek de onbekende soldaat te zijn. Hij liep moederziel alleen op het perron van het station van deze Zuid-Franse stad aan de Rhône. De man wist niet precies wie hij was. Evenmin wist hij waar hij was. Spreken kon hij aanvankelijk niet. Er kwam slechts een vaag gemompel uit. De man leed aan shock-in-optima-forma.

Deze soldaat werd op 1 februari 1918 aangetroffen op het station van Lyon.

Zwaar getraumatiseerde Franse poilu’s
De militair mompelde dat hij ‘Anthelme Mangin’ heette. Dat was in ieder geval wat werd opgeschreven. Hij bleek onderdeel te zijn van 65 zwaar getraumatiseerde Franse poilu’s die door de Duitsers waren teruggestuurd naar hun vaderland. Helaas voor de man in kwestie was hij al zijn papieren (inclusief zijn militaire indentificatiebewijs) kwijt. Nog meer helaas was de man, die aan zwaar geheugenverlies leed, ernstig van het padje af. Hij zag de wereld en de hemel écht aan voor een doedelzak. Omdat zijn papieren ontbraken, bleef de soldaat vermist, terwijl hij toch gevonden was. Als een soort van levende dode in een schimmenwereld tussen oorlog en vrede werd hij opgevangen, onderzocht en behandeld.

Foto's in de kranten zorgden voor een golf aan reacties. Bron: In Europa.

Instituten en tehuizen
Zijn behandeling zorgde niet voor veel verbetering. Ruim twintig jaar lang zat Anthelme in allerlei instituten en tehuizen. In de jaren twintig kwamen slimmeriken op het idee om zijn foto in de kranten te zetten om zo eventuele familieleden op te sporen. Dit zorgde voor een golf aan reacties. Driehonderd families zagen in de onbekende soldaat hun vader, broer, neef, man of zwager. Iedere familie met zo’n claim werd in contact gebracht met de onbekende soldaat. En elke bijeenkomst liep uit op een drama. Pas in 1937 werd de onbekende soldaat officieel geïdentificeerd aan de hand van Duitse archiefstukken. De rechter stelde zijn identiteit vast: hij heette geen ‘Athelme Mangin’, maar Octave Monjoin.

Ottomaanse ambassade
Voordat hij onder de wapenen was geroepen had Octave op de Ottomaanse ambassade in Londen gewerkt. Ook was hij nog een tijdje ober geweest. Toen werd het 1914 en deed hij zijn burgerplicht aan het Westfront. Al in de eerste oorlogsmaand raakte hij gewond en werd hij krijgsgevangen genomen door de Duitsers. De oorzaak van zijn geheugenverlies blijft een raadsel. Het kan een vorm van posttraumatische stressstoornis zijn als gevolg van de gevechtshandelingen of als gevolg van zijn krijgsgevangenschap.

Mangin? Monjoin? Zijn identiteit is nooit voor honderd procent vastgesteld.

Terug naar Saint-Maur sur Indre
De psychiaters dachten dat het – in het kader van zijn genezingsproces – een goed idee was om Octave terug te brengen naar zijn waarschijnlijke geboorteplaats. Eenmaal aangekomen in Saint-Maur sur Indre begon het hem een beetje te dagen. Hij herkende het dorp, de cafés, de kerk en zijn geboortehuis. Helaas wist hij niet wie de man was die de deur van zijn thuis opende. Tegen die man – zijn waarschijnlijke vader – vertelde hij wel dat het hem was opgevallen dat de kerk was veranderd.

DNA-onderzoek
Octave werd na deze test weer mee teruggenomen naar het psychiatrisch ziekenhuis. De zaak was niet opgelost. Het was hoogstwaarschijnlijk dat de onbekende soldaat Octave Monjoin was, maar helemaal honderd procent zeker was dit niet. Deze onzekerheid werd gevoed door tal van claims die andere families hadden gelegd op de verdwaasde poilu. De zaak Monjoin werd nooit helemaal opgelost. Octave bleef opgenomen in een psychiatrische instelling. Hij overleed uiteindelijk door ondervoeding en verwaarlozing op 10 september 1942. Nog tot op de dag van vandaag zijn er families die de identiteit van Octave Monjoin betwisten. Het is niet uitgesloten dat het stoffelijk overschot wordt opgegraven voor DNA-onderzoek. De Eerste Wereldoorlog is dus nog lang niet afgelopen.

Meer weten?
Meer weten over deze levende onbekende soldaat? Historicus en Eerste-Wereldoorlogkenner Jean-Yves Le Naour schreef er een boek over: ‘Le soldat inconnu vivant‘. Geert Mak besteedde in zijn onvolprezen televisiedocumentaireserie In Europa ook aandacht aan deze onbekende soldaat: In Europa: 1916 – De Somme.

Het Nederlands Bureau voor Toerisme & Congressen (NBTC) heeft haar officiële websites holland.com en lekkerweg.nl vernieuwd. In de belangrijkste herkomstlanden (Nederland, België, Duitsland, Frankrijk, Italië, Spanje, Verenigd Koninkri …
Continue reading …

I must say it’s quite a lot of work starting your own real holiday home rental. Going by my Second Life experience in rentals it looked all too easy – big LOL! Yet in fact, we’re still working on the official SuperGites.com and its reservation/payment system. Until that one is up and running, we’ll have to do it manually for friends and family.

You can rent the Water Mill of Tourteron starting April 1, 2010. Renting the mill includes a double fireplace, four bedrooms (each with its own bathroom), a 90-square meter living room, designer kitchen, and a warm welcome. It does not include electricity, wood for the fireplace, or cleaning.

Description
8 people
4 bedrooms; 2 double beds, 4 single beds
4 bathrooms
Pets and children allowed
400-square meter living space
5,700-square meter terrain
Garage for 2 cars
3 fireplaces
Fully-equipped designer kitchen
Linens available on request
TV
iPod dock stereo set

Costs
A full week’s stay (Saturday 14.00 hours to the next Saturday 10.00 hours) will be 1200 euro in high season and 800 euro in low season.

Seasons
High season is the the last week of June, the full month of July and August, the first week of September and three weeks around Christmas. The rest of the year is low season.

Long Weekends
In low season there’s the option to come and enjoy the mill for a long weekend stay (Thursday 14.00 hours to Monday 10.00 hours) for only 600 euro.

*Special WordPress Offer!!
Some people just can’t wait to get their 2010 vacations booked. To those who want to be the first to rent, we have an exclusive WordPress/Twitter/Friends offer! You early birds: When you pay before January 2010, you’ll get a 25% reduction.

Booking
You should check the calendar below to see if your week is still available and make a booking here. You will receive all further information by e-mail.

.

.

Bray-Dunes, omgeving Digue de mer,

We zijn trouwe fans geworden van het weerbericht op tv. En helemaal sinds een week of zo, sinds het plaatje er ongeveer zo uitziet: kaart van Frankrijk met heel veel grijs, overal wolkjes ingetekend waar regen uit valt, behalve aan de Middellandse Zeekust en in het uiterste zuidwesten. Waar wij zijn, dus. Waar het weer is zoals je het je zou wensen: zacht en zonnig. We zien weermannen die vertellen dat het nu wel erg zacht is voor de tijd van het jaar en we zien beelden van bruggen die in noordelijker gelegen landen worden weggeslagen door rivieren die de overvloedige regenval niet goed aan kunnen. En wij fietsen rond in t-shirt en zijn tevreden. Wacht maar.

Even wat anders. In Noord- en Midden-Frankrijk hadden we ze al overal gezien, bladerloze bomen, vooral iepen leek het wel, waar van die bosjes of bollen in zaten die gewoon groen bleven. In de dennenbossen van Les Landes kwamen ze niet voor, maar verder zuidelijk doken ze opeens weer op. Bekend gezicht, maar wat was dat nou? Er zijn zoveel van die vragen die je jezelf af en toe stelt maar waar je nooit het antwoord op krijgt. Opzoeken dus. En hier komt het antwoord – sorry als ik iets vertel wat allang bekend is…

Maretak. Een plant die parasiteert op de bomen waar hij in groeit, die er wortels in laat groeien en er voeding uit haalt. Vogels eten de bessen die hij produceert en de pitten die in de bomen blijven liggen vormen nieuwe wortels. Maretak… dat klinkt wel heel bekend. Inderdaad, het hele verhaal van Asterix en Obelix: in vroeger tijden verzamelden in het wit geklede en met een gouden sikkel bewapende druïden deze maretakken, waaraan bijzondere eigenschappen werden toegedicht. Zoals we ook weten uit dezelfde boeken zorgde één druïde ervoor dat de theeplant aan de overkant van het Kanaal een soortgelijke betekenis kreeg, al lijkt me de historische betrouwbaarheid van dat feitje wat twijfelachtig. Kennelijk hebben ze daarginds nooit geweten dat je van maretak toverdrank kon maken en hebben ze voor de plant een ander doel gevonden: de Engelse naam voor maretak is mistletoe.

Sauveterre. Charlotte kijkt, ietwat ongerust, uit over de Pyreneeën.

Al een poosje geen enkele open camping meer gevonden. Wel hotels, dus daar slapen we nu maar even. Zoals in Sauveterre, klein, oud dorp in het zicht van de Pyreneeën. Na op weg ernaartoe al op een zonovergoten terras te hebben geluncht met vier gangen (garbure: een volle soep van gesneden groente, aardappels en ham, daarna een halve varkenspoot met een saus van paprika, tomaat en ui, vervolgens spaghetti bolognaise en tot slot kaas; correctie: Charlotte leest dit en zegt: ik heb alleen spaghetti gegeten!!) lieten we ons in het knusse hotelletje met zijn sfeer van dat-dit-nog-bestaat verleiden tot het nemen van halfpension. ’s Avonds dus opnieuw vier gangen, ach wat geeft het, we fietsen dus dat hebben we nodig. Daarbij nog eindelijk een andere St. Jacobsganger ontmoet, die de route in kleine etappes loopt en steeds na een paar dagen de trein terug naar huis neemt. Tot nu toe wordt ons gevraagd: St. Jacobsroute? Maar, eh, waarom nu?

Sauveterre, l'Auberge du Saumon

We zijn in St. Jean Pied de Port. Diep in Frans Baskenland, klein plaatsje met een grote historische betekenis. Het had een korte etappe moeten worden, door heuvellandschap aan de voet van de bergen, en we waren van plan de volgende dag naar onze eerste echte bergpas te klimmen. Ik zeg ‘eerste echte’, want aan de kust kwamen we al een pasje tegen, met een bord erbij: Col du Petit Mont, alt. 34 mètres. Dat telt niet, hè. Maar. Wat begon als een warme, vlagerige zuidenwind groeide aan tot een storm van windkracht 27. Om bergafwaarts vooruit te komen moesten we trappen, vlak terrein werd opeens vrijwel onbegaanbaar, en over klimmen zullen we het maar niet hebben. Ondenkbaar in deze omstandigheden om de volgende dag aan een pas te beginnen. Dus maar weer een rustdag. Leuk dorp, hoor, al is ook hier veel dicht, zij dat hier alles midden december weer open gaat, zal wel met het skiseizoen te maken hebben. Maar in november is heel Frankrijk dicht…

Baskisch groen

Ilja Gort is natuurlijk lang niet de enige Nederlander die in Frankrijk woont. Dick Dijs is ook van die club. En ook hij heeft er een boekje over geschreven, heeft een internetsite en geeft een nieuwsbrief uit. Het boekje heet ‘Wonen naast god’. En ook daarin weer allerlei wederwaardigheden van iemand die zijn draai in Frankrijk  gevonden heeft. Dijs zit in de  Poitou-Charentes en heeft daar kennelijk tijd genoeg om ons via e-mail iets van zijn ervaringen te laten weten. Ook hij heeft een site op internet.

Het boekje van Dirk Dijs.

 Ik vraag me wel eens af. Dat zijn toch de dingen die ze achter zich willen laten. Steeds een stukje voor je site, e-mail beantwoorden. Al die plichtmatige dingen uit Nederland. Zouden ze zich vervelen. Een wijnboer als Gort heeft toch genoeg te doen.

Het boek van Dijs verschijnt onder de titel ‘Wonen naast god’. Wrijf het er voor de achterblijvers nog maar eens in denk ik dan. Ach het klinkt jaloers, maar ik zit zelf maar al te vaak in Frankrijk. Dus ik moet niet moeilijk doen. Deze jaarwisseling niet, maar mijn meisje zei dat de vliegtarieven eind januari wel weer erg laag zijn. En dan hebben we een verjaaardag daar. Dus wie weet. En ik ga niet om te schrijven. Dat doe ik hier genoeg.

zonnig WE’tje, net over de grens,
een verlaten leeg Bray-Dunes,
vergane glorie ?

wél mooie fin-de-siècle architectuur!

(de zondag wel mooi op  d’autostrade m’n auto in de prak gereden tijdens een
windstoot van zo’n 100 km/u …  verdorie …   :-(   )

Ik heb zaterdag de nieuwe Ilja Gort gekocht. Voor mijn meisje, maar ik ga het boek natuurlijk ook lezen. Het is anders dan zijn vorige boeken ‘Leven als god in Frankrijk’ en ‘Overleven als Gort in Frankrijk’. Het is meer een plaatjes- en kijkboek, met veel humor en Franse sfeer. Daar kan ik haast niet objectief over zijn.

De omslag van het nieuwe boek van Gort.

Gort is een ex-reclame man die van zijn zuurverdiende centjes een wijnkansteel gekocht heeft en daar volgens uiteindelijk zijn eigen dwarse principes wijn is gaan maken. Dat deed hij niet zonder succes. Zijn wijn ken ik niet, maar zijn boeken  zijn leuk om te lezen, met wat sarcasme, humor en cynisme. Ze geven ook een aardig doorkijkje in het leven in Frankrijk en dat is nu eenmaal een populair onderwerp voor Nederlanders. Verder geeft hij tips over restaurantjes en wijnadresjes.

Gort heeft ook een website over zijn wijn en een om de nieuwsbrief naar aanleiding van zijn nieuwste boek gratis te bestellen.

Zeedennen. Een zee van zeedennen. Grote zeedennen, kleine zeedennen, in rechte rijen of lukraak door elkaar heen, dicht op elkaar of met grote tussenruimtes. Scheefhangende bomen, geknakte bomen, ontwortelde bomen. En stapels, stapels langs de weg liggende stammen.

Het bos van Les Landes de Gascogne is naar verluid het grootste van West-Europa, en het bestaat voor het overgrote deel uit aangeplante zeedennen. Lange, kaarsrechte wegen snijden erdoorheen. Een enkele automobilist kan ongehinderd het gaspedaal diep intrappen, verder wordt de stilte alleen verbroken door twee fietsers die gemakkelijk hun weg vinden tussen lappen grond waar bomen groeien en lappen grond waar ze worden geoogst.

Ook hier weinig mensen, maar niet omdat ‘het seizoen afgelopen is’. Een enkel dorp hier en daar, bevolkt door ambtenaren: burgemeester, postbode, schoolhoofd, en natuurlijk jachtopzieners en boswachters. Tussen de middag vragen we bij een winkel waar wat levensmiddelen verkocht worden en die tegelijk dienst doet als bar, sigarettenwinkel, postagentschap en hotel, of er in de buurt gegeten kan worden. De oude dame die met haar zoon de zaak bestiert en onderwijl een oogje houdt op haar beweeglijke kleinzoon schudt het hoofd. Ja, als we een auto gehad hadden… We kopen twee blikken ravioli. Ze biedt aan ze voor ons in de magnetron warm te maken, en komt even later met twee borden vol naar buiten, zet ze voor ons neer op een tafel, trekt er stoelen bij. De zon schijnt, het is geen Franse keuken maar het is prima zo.

Lesperon, St. Jacobsbeeld (?) met in de rechterhand twee sleutels en in de linker een flesje Desperados: 'met tequila op smaak gebracht bier'

In Lesperon verhaalt een op het dorpsplein geplaatst bord in de gebruikelijke bloemrijke stijl over pelgrims in vroeger tijden, die verrast in deze oase aankwamen na door de eindeloze troosteloosheid van de Landes getrokken te zijn. Het komt wat vreemd over. Toegegeven, het landschap was wat saai, en de storm die er in januari van dit jaar overheen is gegaan heeft er zo huisgehouden dat het hier en daar een desolate aanblik biedt, maar ‘eindeloze troosteloosheid’?

We zijn al aardig zuidelijk. We zetten onze tent op bij een boerderij waar een vriendelijke oude vrouw gezegden in wat ze ‘patois’ noemt uit haar mouw schudt. Dat patois lijkt niet op wat door oudere mensen in de Alpen gesproken wordt. Het is zeker geen Frans en heeft toch iets herkenbaars. Ergens anders, overdag, stopt een auto naast ons terwijl we staan te kijken naar een dood everzwijn dat langs de weg ligt. Er stapt een man uit, gekleed in het donkergroen, een riem met patronen om het middel. Priemende, zwarte ogen die inschatten hoe en wanneer het dier aan zijn eind gekomen is, dan de met zwaar accent uitgesproken belofte dat iemand het zal komen begraven.

Wanneer we aankomen in Dax moeten we even omschakelen. Druk verkeer opeens, overal mensen waarvan je je afvraagt waar die allemaal vandaan gekomen zijn, veel getoeter en ongeduldige handgebaren achter het stuur wanneer iemand niet snel genoeg de weg vrijmaakt. Een jong meisje met twee honden die bij de ingang van een supermarkt op de grond zit, terwijl haar vriend iets verderop een biertje staat te drinken. Voorbijgangers geven haar geld, ze leeft op en bedankt. We vinden een hotel met wifi, ik neem me voor meer te weten te komen over de streek waar we doorheen fietsen. Hoe zit dat b.v. met die ‘eindeloze troosteloosheid’ en dat patois? Ja hoor, de Franstalige Wikipedia is op het gebied van het eigen erfgoed een onuitputtelijke bron van hoogwaardige, uitgebreide artikelen die bol staan van de verwijzingen en illustraties en die ook alweer, hoe kan het ook anders, in bloemrijke stijl geschreven zijn. Luistert.

Vóór de negentiende eeuw zag het Zuidwesten van Frankrijk er heel anders uit dan tegenwoordig. Op de schrale grond wilde niet veel groeien en in in het vochtige klimaat leidden de weinige bewoners een karig, ongezond bestaan. Schaapsherders zouden er op stelten gelopen hebben om droge, warme voeten te houden, boven de gemeen prikkende doornenbosjes te blijven en gemakkelijk om hun kuddes te kunnen lopen. Om de grond te verrijken en bovendien de oprukkende duinen tegen te houden werd vooral in de negentiende eeuw massaal bos van inheemse dennen aangeplant, waardoor de schaapskuddes verdwenen en in plaats daarvan werk ontstond in het aftappen van de dennenhars, waarvan terpentine gemaakt werd. Later werd dit onrendabel door de concurrentie van landen waar de arbeidskracht goedkoper was en werd de economische activiteit verlegd naar bosbouw ten bate van de hout- en papierindustrie. Aha. Dus de oude pelgrims kwamen wel degelijk door een troosteloos en leeg landschap, waarin ze trouwens niet zelden door struikrovers van hun bezittingen ontdaan werden.

Steltlopers in de Landes, door Jean Louis Gintrac, Musée des Beaux Arts, Bordeaux. Gevonden via Wikimedia Commons.

Dan de taal. Hier wordt het ingewikkeld, want het blijkt dat er allerlei geografische benamingen gebruikt worden met overlappende betekenissen, en dat linguïsten het niet altijd met elkaar eens zijn over talen en dialecten. Het volgende heb ik eruit begrepen: de oude vrouw sprak Gascons. Het Gascons is een dialect van de Occitaanse taal (waar ook het Provençaals en het Languedociaans – de langue d’Oc – dialecten van zijn) en nauw verwant aan het Catalaans. Het Occitaans is ontwikkeld vanuit het Latijn, heeft veel minder Keltische en Germaanse invloeden ondergaan dan het Frans en was tot een eeuw geleden een belangrijke literaire taal. In Zuid-Frankrijk was het de meerderheidstaal totdat het werd verdrongen door het Frans dat op school werd onderwezen en door de overheid werd gebruikt. Het schijnt dat er nog mensen zijn die alleen het Occitaans spreken, al gaat het dan om een enkele, ongetwijfeld bejaarde Zuiderling. De Basken trouwens, die onmiddellijk naast de streek wonen die als Gascogne wordt aangeduid, zijn langer onafhankelijk van de Romeinen gebleven en spreken een taal die in niets lijkt op het Occitaans. Pfff… Het was vroeger op school zo veel makkelijker, toen je Frankrijk op de landkaart kon aanwijzen en zeggen: daar spreken ze Frans…

En nou ga ik weer even verder lezen, hoor. Dit vind ik zó interessant…

O, wat een mooi weer. We zitten op een terras in Lacanau-Océan (Lacanau aan Zee zeg maar), tussen de middag, en het gaat ons goed.

Op weg naar Lacanau

De tocht heeft ons na Royan verder langs de kust gevoerd, langs dorpjes die als enige bestaansreden hun ligging aan zee hebben en de voorliefde van vakantiegangers voor die zee. Hier, sterker dan in Royan, dat tenminste nog een kleine vaste bevolking heeft, geen ziel meer. Het is alsof de bom gevallen is en iedereen die heeft kunnen navertellen de kust ontvlucht is. Complete dorpen, dicht, leeg. Leeg? Bijna. Een enkele surfer geniet van de golven die nu met niemand hoeven te worden gedeeld.

Op weg naar Lacanau

Waar we wel mensen tegenkomen: in het bos. Er wordt druk naar paddestoelen gezocht, en druk gejaagd. Tenminste, ik denk dat het jagers zijn die we zien staan aan de rand van het bos, kennelijk wachtend met het geweer onder de arm tot er iets naar naar ze toe komt lopen. Ze zijn gekleed in het donkergroen, heel slim want dan zien de dieren ze niet, en ze hebben allemaal iets van oranje aan of op, ook heel slim want de statistieken van jachtongevallen in Frankrijk liegen er niet om, en het zijn meestal jagers die er als slachtoffer in voorkomen.

Lacanau staat bekend als mondaine badplaats. Hier wel mensen, niet veel, maar goed ook; in de zomer is het één grote parkeerplaats. Hier ook een dagmenu dat qua prijs en qua inhoud wat boven het gemiddelde ligt. In navolging van Hans de Clercq’s rubriek ‘Eetzicht‘ (link opent in nieuw venster) hierbij een foto van een deel van onze lunch (sorry Cor): heek op Baskische wijze, dus met ham, paprika, tomaat, ui en knoflook. Zo, en nou gaan we weer fietsen.

Lunch in Lacanau

Nog steeds in Royan, paar dagen later. De hoop op het mooie weer dat keer op keer werd verwacht werd ochtend na ochtend de bodem ingeslagen bij het horen van regendruppels op het dak van de tent. Dus hebben we een paar keer ons vertrek van de enige nog geopende camping in de wijde omgeving uitgesteld. Om tussen de druppels in de stad te gaan bekijken, of te gaan internetten bij McDonalds, die naast onbeperkte wifi ook heel aardige koffie blijkt te hebben.

Maar een verlaten badplaats in de regen, dat moet toch makkelijk een plaatsje krijgen op de lijst van de meest deprimerende plaatsen die je kunt bedenken. En daarbij is dit Royan ook nog eens een plaats zonder oude stadskern, die n.l. in de Tweede Wereldoorlog een zelfde lot beschoren was als Rotterdam. Dat gaf de stad de gelegenheid in de jaren vijftig een compleet nieuwe stad op te bouwen, waarbij voortvarend het gedachtegoed van toenmalige groten als Le Corbusier en Oscar Niemeyer in praktijk gebracht werd. Die ideeën worden op het ogenblik opnieuw onder de loep genomen, en er zijn plannen om het centrum drastisch op de schop te gooien. Guillaume Gillet ontwierp een kerk van beton die destijds blijk gaf van een inventief gebruik van nieuwe technologieën, maar die nu aan de buitenkant, met zijn wegbrokkelende façade en blootliggende stukken wapening, de indruk wekt te hebben gediend als decor in een futuristische film over de teloorgang van een beschaving. Binnen wordt de bezoeker overweldigd door de ruimte die ontstaat door de afwezigheid van steunkolommen, om in de wandelgangen dan weer het nare gevoel te krijgen in een ondergrondse parkeergarage rond te lopen.

We spraken de eigenaar van de camping en deelden met hem onze aarzeling over het moment van vertrek. Vanmiddag nog? Morgenochtend? Hij keek op de getijdenkaart en zei: ‘La mer amène la merde’, alsof daarmee alles gezegd was. O?

Waarschijnlijk bestaat hier ook wel een Nederlandse pendant van, in de trant van:

Met de zee
Komt regen mee

of:

Bij hoog water
Schijnt-ie later

Hier komt het op neer: volgens hem (en iedereen die er iets vanaf weet, kennelijk) hebben de getijden een invloed op het lokale weer. In dit geval: pas tegen het eind van de dag is het hoog water, dus hoeven we vandaag niet te rekenen op weersverbetering. Als het nou ’s ochtends al vloed was, ja dan… Weet je wat, zegt-ie, als je nog een nacht blijft is die nacht gratis. Morgen is het vast beter weer. En met een glimlach vertrok hij om paddestoelen te gaan plukken.

Het is nu het eind van de middag. De zon is aan het doorbreken. Morgen gaan we verder. Echt.

Op de dag van ons vertrek uit Royan: de skyline met de Notre Dame van beton