Drrriiiing … Drrriiiing …

“Service Météo, bonjour.”

“Bonjour madame, ici Mamapippa. Nous allons à Palermo. Quel temps fait-il là ?”

“A Palermo ? Je regarde … Ah, voici: Palermo, il fait beau et il faut chaud.”

“Ah, c’est formidable ! Je suis contente ! Merci madame !”

“De rien, au revoir.”

“Au revoir !”

Deze telefoonconversatie moest Mini voor haar Franse spreektoets voorbereiden.

Eerst waren we begonnen in de zetel, naast elkaar om het in te oefenen, maar om de één of andere reden wou het niet echt vlotjes gaan. Mini haperde en vergat woordjes, kortom, we moesten een andere invalshoek vinden om al die voor haar vreemde woorden volledig tot haar brein te laten doordringen.

Hoe kan je nu beter een telefoongesprek uit het hoofd leren, dan het ook letterlijk met de telefoon in te oefenen.

Gelukkig beschikken we hier over twee telefoonhoorns die uitgerust zijn met een intercomtoets. Ik heb me dus naar de slaapkamer begeven, terwijl Mini zich installeerde aan haar ‘Météo’ bureau in de living. Even de intercomtoets indrukken en Mini’s telefoon begon te rinkelen.

Ze begon met “Service Météo, en verder is ze het eerste kwartier niet meer geraakt. Ik hoorde door de telefoon een schaterlach die niet meer te stoppen was. Ik kon mij dus ook niet meer inhouden en ben eveneens onophoudelijk beginnen lachen. Onze onderbroeken zijn droog gebleven, maar veel heeft het niet gescheeld denk ik. Gieren en giechelen hebben we gedaan, tot de tranen over onze wangen rolden. Deze keer gelukkig ‘ns tranen van plezier.

Uiteindelijk zijn we tot bedaren gekomen en hebben even een sanitaire pauze genomen (om onze onderbroeken droog te houden). Daarna hebben we onze respectievelijke posities weer ingenomen en deden de telefoonconversatie van de eerste keer zoals het moest.

Ik heb nooit geweten dat het Frans onder de knie krijgen tot zulke hilarische toestanden zou kunnen leiden …

Jacques Prévert is één van de meest toegankelijke Franse dichters – allicht de meest toegankelijke die ik ken. Daarom vond ik het, toen ik Prévert leerde kennen (niet persoonlijk, zoals u wel kunt vermoeden als u weet dat de man reeds 10 jaar voor mijn geboorte de pijp aan Maarten gaf) erg jammer dat ik in mijn hele schoolcarrière nooit van deze in mijn ogen vrij geniale dichter gehoord had.

Gelukkig, die lacune in het onderwijs lijkt in de vijf jaar dat ik het secundair achter mij gelaten heb, opgelost. Tijdens de 20 uurtjes die ik er momenteel al geobserveerd heb, is de man, en telkens minstens één van zijn gedichten, in 2 van mijn 3 scholen aan bod gekomen. Voor al wie net als ik vóór deze revolutie in de Franse les kwam, post ik hieronder één van zijn gedichten, Déjeuner du matin.

Il a mis le café

Dans la tasse

Il a mis le lait

Dans la tasse de café

Il a mis le sucre

Dans le café au lait

Avec la petite cuiller

Il a tourné

Il a bu le café au lait

Et il a reposé la tasse

Sans me parler

Il a allumé

Une cigarette

Il a fait des ronds

Avec la fumée

Il a mis les cendres

Dans le cendrier

Sans me parler

Sans me regarder

Il s’est levé

Il a mis

Son chapeau sur sa tête

Il a mis

Son manteau de pluie

Parce qu’il pleuvait

Et il est parti

Sous la pluie

Sans une parole

Sans me regarder

Et moi j’ai pris

Ma tête dans ma main

Et j’ai pleuré.

Toen ik Rubens ziektebriefje ging binnengooien op zijn werk hoorde ik dit en ik vond het eigenlijk best wel grappig. Het staat jullie natuurlijk vrij om een andere mening daarover te hebben.

Opruiende taal van Weisglas en bepaald ondemocratisch ook nog. Elke ander die dit zou zeggen zou het middelpunt van belangstelling worden van de AIVD omdat de woorden de democratie van dit land aantast.

De meerderheid van de Kamer heeft het voor het zeggen, en als de Kamer beslist dan zal de regering moeten buigen of knakken, en dat laatste is niets anders dan opstappen…

Misschien dat Weisglas dat graag wil en de boel op de kast jaagt. Maar laten we hem serieus nemen. Lees het artikel in het NRC.

Het kabinet moet zich niets aantrekken van de motie die oproept tot vertrek uit Uruzgan. De provincie mag niet weer ten prooi vallen aan de Taliban.

Deze wens uit Frans Weisglas, oud-buitenlandwoordvoerder van de VVD-Tweede Kamerfractie, vandaag op de opiniepagina van NRC Handelsblad.

Als Nederland stopt in Uruzgan en geen ander land de taken wil overnemen, dan is de kans groot dat de provincie weer ten prooi valt aan de barbarij van de Taliban. Alle investeringen van ons land in humanitaire projecten zijn dan voor niets geweest, net als de inspanningen van onze militairen om het gebied veiliger en leefbaarder te maken voor de Afghaanse burgers.

Of het allemaal tevergeefs is geweest dat moeten we dan maar voor lief nemen. We hebben de situatie in Afghanistan verkeerd ingeschat in eerste instantie. Onder Bush kreeg elk ander staatshoofd die als bondgenoot wilde optreden het gevoel dat ze binnen een jaartje klaar waren, met inzet van veel troepen en materieel en dan de vruchten zouden kunnen plukken van de overwinning!

Inmiddels betreuren we 21 doden onder onze soldaten. In de VS en Groot-Brittannië is het offer nóg velen malen groter; maar één dode soldaat is één teveel… Het was ons toch duidelijk dat zelfs de machtige USSR niet in staat was Afghanistan klein te krijgen? De bitt’re aftocht van de Russen heeft het stof nog niet doen neerdalen of de Amerikanen nemen de ‘zaak’ over, want daar in Afghanistan zaten de terroristen van Al Qaida, volgens Bush junior.

Behoorlijk bestuur, ook in dit soort zaken, moet tot uitdrukking komen door erkenning dat de ingeslagen weg een doodlopende weg is en dat niet meer verwacht mag worden van een klein land als Nederland dat het nog meer offers geeft om vooral maar in een goed blaadje te blijven staan bij de Amerikanen. Dat wordt ook duidelijk door de volgende woorden van Weisglas:

Het is te betreuren dat partijen als de VVD en de PvdA, met hun lange internationale traditie, Uruzgan nu in de steek laten. Ook deze partijen zijn zo idolaat van president Obama en zijn op Nederlandse leest geschoeide Afghanistanbeleid, maar als puntje bij paaltje komt laten zij hem in de steek, evenals de bevolking van Uruzgan. Die nieuwe Amerikaanse benadering van development, diplomacy and defence verdient verdere materiële – ook militaire – ondersteuning van Nederland, dat de inspiratiebron voor dit beleid is geweest, zoals minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton herhaaldelijk heeft gezegd.

Wat vindt u? Heeft de missie the point of no return bereikt? is Weisglas dementerend? Is hij van het padje af? Of kan hij nog dienen als bevelhebber van de Nederlandse Strijdkrachten in Afghanistan? Is hij een opruier? Een anarchist? Staatsgevaarlijk?

Dat hij te vaak met de voorzittershamer heeft geslagen en de vragen hierboven legitiem zijn blijkt wel ook uit zijn woorden:

Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat partijen die de motie waarin staat dat Nederland uit Uruzgan moet vertrekken steunden, ook hier tegen de naar binnen gerichte politieke koers van Wilders aanschurken.

Frans, jongen, luister eens …misschien is het wel andersom, en is het Wilders, onkundig op dit terrein, dat hij tegen de partijen die de motie waarin staat dat Nederland uit Uruzgan moet vertrekken steunden, aanschurkt…

Nu moet u, beste lezer, weten dat ik het niet zo heb met het milieu, het klimaat en alles wat er op lijkt. Maar soms, heel soms, kan ik best wel heel erg medelevend zijn voor onze lieve aardbol.

Zo ook vandaag. Ik kreeg vandaag op school namelijk een gekopieerd Frans leesboek (Auteursrecht, kom er maar in!). De Franse Mejuffrouw keek ons vrolijk aan, meldende dat dit boek ‘écht leuk is,’ haar stem schraapte, haar glimlach voortzette en vervolgde: ‘en het leest als een boek in het Nederlands, zo gemakkelijk. Ook voor jullie, kindertjes.’ Ik keek naar de stapels en stapels papier. 142 pagina’s.

En toen, plots, dacht ik aan al die bomen. Al die bomen die werden gekapt omdat er mensen zijn die echt denken dat leerlingen met Frans wel een leuk illegaal gekopieerd boekje willen lezen. Die mensen die echt denken dat Frans tegenwoordig nog een belangrijke taal is. Die mensen die zichzelf een beetje intellectueel voelen omdat ze de Franse Taal aanbidden, maar ’s avonds gewoon naar SBS kijken.

Het is dus de bedoeling dat ik dat boek ga lezen. En deze, samen met de twee voorgaande boeken, daar krijgen we uiteindelijk een toets over. Twee voorgaande boeken? Toen Mevrouw dit zei, moest ik even nadenken. Waren dat niet die twee bundels papier die ergens, stoffig, heel erg diep in mijn boekenplank verstopt zijn? Juist, ja. Even dik en even ongetoucheerd als dit boek.

Een beetje jammer dat de wereld in rap en roer is over de hele klimaatzooi, maar al die zielige bomen, zo oneervol in de naam van de Franse Taal gekapt worden om uiteindelijk in een diepe, stoffige kast terecht te komen.

Jammer.

Edit: Oké, ik maak graag nog een uitzondering wat betreft mijn visie over onze aardkloot.

Rare jongens, die Fransen. Of het nu de verhuurder is van je vakantiehuis, of de Franse president, Engels spreken ze niet. De jongere generatie doet z’n best, maar iedereen ouder dan 45 spreekt alleen Frans. Dat doen ze dan wel weer goed. En heel charmant, met een levendige mimiek, veel pfff en doorgaans een fijne dictie. Zolang het gaat om je vakantiehuis red je je wel. Maar als Europa aan de orde is, wordt het anders. Want wie spreekt nu goed Frans, behalve de Belgen en de Fransen zelf? Bijna niemand. Dus moet er een tolk aan te pas komen. Dat werkt als het om de feitelijke mededelingen gaat, maar de dingen die niet gezegd worden, die ontgaan je. En dus vindt Sarkozy dat Balkenende geen EU-president moet worden. Omdat het Frans van onze premier onvoldoende is.

Merkwaardige toestand. Sarkozy’s voorganger Chirac was ook al zo’n eigenheimer (vertaal ik maar even als ‘pomme de terre présomptueuse’ hoewel die vrouwelijke uitgang een beetje raar is voor zo’n lange man als Chirac – toch maar ‘présomptueux’ dan?). Toen zijn landgenoot Seillière, voorzitter van de Europese werkgevers, het bestond in 2006 om in het Engels een gezelschap EU-toppers toe te spreken, verliet Chirac de zaal. En nu mag Balkenende het vertrek verlaten en ruimte maken voor een ongevaarlijk  Belg die wel Frans spreekt. Zodat hij de orders van monsieur le président rechtstreeks uit diens mond kan noteren.

DES LARMES EPHEMERES

Chérie, je l’aperçois, je vois bien,
tes paupières rougeâtres
et leurs sourcils mouillés, je le sais,
trahissent d’emblée un malheur.
Est-ce une espèce de tristesse, de chagrin?
As-tu le cafard par hasard?
De quoi as-tu peur?
Envahis par des larmes,
tes beaux yeux sont dérobés de leur charme!

Alors trésor, viens t’asseoir sur le bord, auprès de moi,
- tu dois me comprendre, c’est mon devoir -
que je puisse te tendre mon plus beau mouchoir.
Tu te souviens, n’est-ce pas, celui en soie,
ce bel exemplaire
que tu m’as offert pour mon anniversaire
pour tenter, c’est mon plus vif espoir,
à vaincre cet averse dérisoire,
à chasser ce minuscule orage,
en souhaitant que, dans tes yeux souffrants,
réaparaisse lentement
le plein reflet du jeu blanc-bleu des nuages
de façon que je puisse de nouveau davantage
éprouver le profond sentiment
d’un éternel printemps.

A propos, mon amour, quant à tes yeux,
tu te rappelles, un beau jour je t’ai raconté,
plutôt, je t’ai confié un secret
que tes petites mirettes
s’annonçaient prêtes
à être comparées
avec de charmantes fenêtres, et mieux…
tes paupières et leurs sourcils
avec de jolis volets agrémentés de franges
fraîches, étranges et fragiles.

Dès lors, promets-moi, petit trésor,
de maîtriser les larmes déparant ton doux visage,
voilà un vœux qui me rendra heureux.
Tu pourras les lâcher à la cadence d’une violente cascade
quand le jour sera venu que je n’y serai plus
et que le chœur de mon coeur de notre petit village
s’engage à chanter son hymne d’adieu
…l’ultime ballade.

Romain-C. Stofferis

MON BEAU PRINTEMPS A MOI

Bonjour printemps…
théâtre impressionnant, si bienfaisant,
toi, ma belle saison, tu sens si bon,
tant invitante et avenante, tu m’enchantes sous tes rayons.

Joli printemps,
tu m’assures un doux sourire,
je te salue infiniment,
les teintes de ton décor m’attirent,
l’abondance de tes bourgeons
intensifie ma fascination.
Etant d’emblée de loin ma préférée,
chaque année tu es au moins mon point de mire.

Voilà pourquoi, mon beau printemps à moi, étincelant,
charmant, suprême nature, je suis, je te rassure…
sans cesse surpris de ton bouquet, de ton parfum, de ton élan,
toujours ravi de ton tapis, de ta verdure.

Enfin, je me permets, on me saisirera aisément,
d’achever cet éloge saisonnier du printemps,
de terminer mon poème
j’en suis conscient, tout de même…
je comprends, oui, j’ai compris

…que c’est vrai en effet,
comme l’immortel Brel nous chantait,
c’est certain, c’est sûr,
personne n’osera le nier
ça doit être dur…
« dur de mourir au printemps tu sais »

Romain-C. Stofferis

LES AROMES DE MON ENFANCE

Il se peut… je dirais
il arrive de temps en temps,
disons même bien souvent,
que je sens de nouveau les fins arômes de mon enfance
qui sortaient de mon nid de naissance.

Tant d’odeurs fines
qui se produisaient ça et là, près de de la cuisine,
me rappelant l’âge de ma sagesse
sous les ailes de ma mère en tablier à fleurs,
y jouant petit prince
à côté de ma soeur,
la digne princesse.

Parfois je sens de nouveau les draps
couvrant ma couchette,
l’air renfermé de ma chambrette
au pensionnat,
redouté par les uns l’estimant trop sévère,
d’autres, le trouvant bien chouette
…il s’avère.

Je sens de nouveau tant de choses,
bref, tout ce qui me rappelle
ma jeunesse toute douce et belle…
le blé, le foin, le petit coin des roses,
le vent qui soufflait de loin
amenant gentiment, bel et bien, ses ingrédients,
la terre effondrée, les betteraves entassées,
la fumée des bûches brûlées
qui crachaient les cheminées.

Il arrive parfois que je sens de nouveau la rangée de poireaux,
de la paille dorée, l’haleine pénétrante des bestiaux,
la sueur des travailleurs, filles et garçons,
rentrant la moisson,
leur plus grand trésor,
l’étable des porcs,
la pipe fourrée des paysans-dirigeants,
régnants robustes, ces maîtres ardents.

Entre-temps vous aurez sans doute compris…
Oui, j’ai vu le jour à la campagne,
mon sublime pays de cocagne.

Dès lors, de mon côté, j’y ai toutefois songé
si je ne dois pas veiller
à ce que cette abondance effrénée de parfums nostalgiques
n’aboutisse en effets allergiques.

Romain-C. Stofferis

DES PARENTHÈSES QUI ME PLAISENT
DES FENTES QUI M’ENCHANTENT

Depuis que je t’ai rencontrée,
qu’on s’est marié, qu’on s’est aimé,
un joli jeu de parenthèses
apparaît tout le temps
sur ton visage radiant.

Ni effrayantes, ni farouches…ces parenthèses,
non pas comme des fissures dans les falaises,
mais attrayantes comme des moulures
qui rehaussent les plus belles miniatures.

De tout petites fentes,
des parenthèses amusantes…
quand tu souris qui s’ouvrent comme des germes,
après sourire qui se referment.

Permets-moi que je précise,
j’oserais te comparer
avec la perle souriante du Louvre réputé,
la merveilleuse Mona Lise.

Une paire de plis qui trahit, qui reflète ta joie de vivre,
à chaque instant, infiniment,
qui inspire mes plus beaux rêves,
à l’ heure que tu te lèves,
qui me rend ivre, qui me touche
à l’heure que tu te couches,
flanquée par des fossettes
parant tes joues coquettes…
garant solide de bonheur,
de sentiment immense, de sensation parfaite.

Toute ma vie, chérie, toi,
je te dois un grand merci
chaque fois
…que tu souris.

Romain-C. Stofferis

MÛRIR C’EST MOURIR UN PEU

Il était une fois, un bel été,
ce n’est pas un conte de fée.
Sous un soleil bienfaisant
je me promenais sur la digue
au Cap Gris-Nez près de Wissant,
un endroit unique au bord de l’Atlantique
pour me délasser, me débarasser de mes fatigues
que j’apercevais une bande d’étudiants
que je tentais de suivre tout le temps.

Apparemment le plus intelligent s’arrêtait
et griffait sur un poteau d’éclairage
se trouvant entre digue et plage
à première vue un message secret.

Intrigué, je m’y suis approché
pour prendre connaissance
de son inscription
qui semblait être une citation :
“mûrir c’est mouRRir un peu”.

Comprenant fort bien le sens de ses mots,
j’ai été étonné plutôt
que – en tant qu’étudiant –
il n’a point réussi à écrire mourir
sans ereur (pardon, sans erreur…)
et qu’un gars de son âge
a pu violer d’une façon sauvage
un si beau langage.

A-t-il, à ce moment-là,
tellement tourmenté par une petite faim, une envie,
confondu mourir avec nourrir?
Il se peut, mais quant à moi, plein de sourire,
je ne le crois pas.

Voilà, une histoire de la plume d’un voisin flamand,
noté au Cap Gris-Nez près de Wissant,
au bord de l’Atlantique,
un récit amusant
mais… véridique.

Romain-C. Stofferis

MES SEULES ENVIES

Tout le long de ma vie
je n’ai eu qu’une seule envie.
l’Envie de devenir artiste,
annoncé, réputé, apprécié.

Malgré que mes doigts maîtrisent le pinceau,
je n’ai – non – je n’ai point réussi.
Mais de mon côté je reconnais comme il faut…
on les trouve beaux mes tableaux
et la joie, le plaisir de peindre cela me suffit.

Tout le long de ma vie
je n’ai eu qu’une seule envie.
l’Envie de devenir poète,
lu, honoré, comblé de prix,
être l’ invité à chaque fête.

Malgré que ma plume soit ma meilleure amie,
je n’ai – non – je n’ai point réussi.
Mais de mon côté je reconnais quand même…
on les trouve beaux mes poèmes
et le plaisir d’écrire cela me suffit.

Tout compte fait, je serais, dois-je le dire,
un artiste ou poète bon gré, mal gré,
et le plaisir de peindre, d’écrire,
me rend plus heureux
et dépasse de loin le fait d’être un sujet honoré.

Comme elle chantait cette frêle Française,
cette aimable chanteuse d’autrefois…
Non, je ne regrette rien.
Et bien, il en est de même quant à moi,
moi, artiste poète amateur
choyant les moments de bonheur,
je suis tout heureux quand j’écris, quand je peins.
Moi non plus je ne regrette rien.

Romain-C. Stofferis

CONCERNANT…DES TERMES D’ANTAN

Si, un beau matin
j’osais dire à mon ami, à mon copin,
demain j’irai chez le toubib…
je suis sûr et certain,
il me traiterait de pauvre type.
Si, le lendemain,
j’osais dire à mon chef, à mon patron,
demain j’irai chez le tabellion…
il me dirait quel mot vilain,
quelle drôle d’expression.
Si, comme fin de mon refrain,
j’osais dire à Germain, mon voisin,
demain je prendrai l’aéroplane…
il remarquerait d’un ton malin,
tu ne veux pas dire ta caravane?
Convaincu…mots perdus, mots lointains.
Tout d’abord un toubib…c’est un médecin.
Quant au second exemplaire,
le tabellion…c’est monsieur le notaire.
Enfin, pour clôturer ma brève énumération,
un aéroplane…c’est un avion.
Vocabulaire oublié du passé, nostalgie me faisant rêver,
parmi de maints mots doux et charmants que j’ai repêchés
dans le fin fond de mon premier dictionnaire,
souvenir poussiéreux de mes études primaires.
Certes, trois mots délicieux mais dévorés par le temps,
des mots périmés, des termes d’antan, en effet, il est vrai.
Ils m’ont incités tout de même,
mon langage maternel n’étant pourtant pas le français,
à écrire mon premier poème
dans cette langue, si belle,
prouvant ainsi mon affection particulière
à l’égard de celle
magistralement prônée, parée, maniée
par celui qui s’appelle…
Molière.

Romain-C. Stofferis

‘t Was een lange dag vandaag… Ik weet niet hoe het komt, waarschijnlijk grotendeels door de vermoeidheid die de kop op begint te steken, maar op woensdag heb ik meestal last van een gevoel dat ik het niet meer zie zitten…

Het is een verschrikkelijk lange dag (van 8u15 tot 17u45 les…) met als laatste 2 uur Frans.
En die zijn er gewoon te veel aan. Ik haat Frans echt…

Dit jaar komt er dan nog eens bij dat de leerkracht enkel Frans praat tijdens de les (wat in het middelbaar dus nooit zo was… bijgevolg snap ik de oprachten maar half…), vragen stellen moeten in het Frans gebeuren (dat ik daarvoor echt nog niet voldoende bezit….) net zoals mailen (dat zal al helemaal niet lukken…).

Komt er nog bij dat sommige mensen echt niet de manieren mee hebben gekregen van thuis dat uitlachen niet echt beleefd is, laat staan leuk voor de mensen die je uitlacht, omdat ze in iets niet goed zijn…

Meestal gaat het dan om de mensen die soms de meest domme vragen stellen (en geloof me, ze bestaan… kom anders maar eens een les Nederlands volgen bij ons….).

Morgen op, met frisse moed opnieuw beginnen aan een dagje hoge school…

I think everyone that reads my blog or that know us knows that our boys are very busy and always up to something.  I haven’t blogged about this before but I must tell you about the tree house incident…

I actually don’t know what they did but somehow the one fell on top of the other one after he hit the dog kennel…  At that point we have gone through a few incidents so I thought well maybe I should include them in my scrapbooking…

Anyway so off we went to the Hospital, got their and we waited for some time… then they gave Fransie something to relax him for when they do the stitches… well, well … o well

A just to happy boy...

Whatever they gave him made him bonkers!!!  He was laughing, jumping up and down on the bed… Anyway… never a dull moment I suppose…

Boys will be boys

Vandaag met mama naar Openbedrijvendag geweest hier in Sint-Niklaas en Beveren.

We starten onze toer in het Ibis-hotel, een zakenhotel of voor mensen op doortocht dat sinds begin dit jaar open is. Uiteraard waren we nieuwsgierig als we waren gingen we daar dus zeker en vast een bezoekje brengen!
Al bij al was het een zeer kort bezoek (zeg maar een blitsbezoekje…) want het was een korte, uitgepijlde rondleiding. De kamers vond ik persoonlijk nogal krap, zeker de badkamer, maar het terrasje leek me een zeer gezellige plaats, vooral in de zomer. Een heel modern hotel met een gezellige bar, dat wel. En geen wachtrij, en dat was alvast een groot verschil met vorig jaar.

Na een hapje en een drankje in de Prater zetten we onze tocht door richting Beveren waar het de bedoeling was om CC Ter Vesten en de politie te bezoeken. Wegens de drukte sloegen we het laatste over en gingen we door naar CC Ter Vesten.
Ook hier werd het een niet zo lang bezoek, maar ook geen wachtrij te bespeuren wegens bepijld. Wat natuurlijk zeer gemakkelijk is.
Het was wel eens leuk om backstage rond te lopen, de shminkkamers te zien (die lampen aan de spiegels hangen daar dus echt hé! :-O), hoe de belichting in z’n werk gaat,…
De leuk verpakte snoepjes waren trouwens een leuk geschenkje.

Aangezien we snel rondwaren bezochten we samen met tante Nancy, nonkel Dirk en Axl ook nog eens de brandweer om af te sluiten met een snackje in de Prater (waar het goed is keert m’n weer uiteindelijk…).

Onderweg kwamen we Mevr. Lombaert tegen, m’n leerkracht Frans van in het 4e jaar Kantoor. Het werd een zeer fijn wederzien aangezien het nu al enige tijd geleden was dat we haar zagen. Samen met haar beleefden we zeer fijne momenten in het 4e jaar. We vochten ervoor om onze reis naar Parijs wél door te laten gaan die de nieuwe directie wou afschaffen voor Kantoor toen… Ze boodt ook direct hulp aan voor m’n Frans en vond het leuk om te horen wat we nu allemaal deden nu we afgestudeerd waren.
Nu heb ik ook haar contactgegevens terug en er zal zeker nog eens een afspraakje van komen voor een leuke bijbabbel…
Ja, wat mis ik die tijd toch stiekem wel een beetje. Het gevoel van een echte klas te zijn (we zaten toen met nog geen 10 in de klas, dat zorgde voor een echte band die de laatste jaren volledig verdwenen was…). Al die leuke herrineringen toch…

Sitter hemma hos Frans. Vi har precis ätit vårrullar från den lilla kinakiosken. Framför oss ligger chokladkakor. Igår var vi på fest hemma hos Alva hela natten. Det var riktigt trevligt. Vi drack vin och pratade och festade natten lång. Åsa, Sara och Håvard var där också. Kul med alla dessa människor man gillar som samlas på en plats.

Idag har vi mest sovit och botat bakfylla. Dessutom har vi sett Jesus Christ Superstar-filmen. Lite kul. Jag kanske inte föll totalt, men den var lite fin.

Jag gillar Malmö jävligt mycket märker jag. Det är lite soft här nere. Det glids runt, det hängs, det är nära till allt, men det är också lite litet. Knepigt det här.

Jag har tagit mig ner till Malmö. Det är sjukt mysigt. Avslappnande liksom. Än så länge har ja mest hängt med frans och Elin (och lite Nina). Vi har spelat Mario kart och soul calibur 4. Rökt på balkongen och promenerat i hösten. Sovit mycket. Det är så avslappnat och skönt här nere.

Nu sitter jag på buss sju på väg mot triangeln. Ska ut å fika med andra malmöbor idag, eller som frans sa: jag ska ut på en bögodyssé.