Enligt den tyska hemsidan westline.de är den holländska storklubben nära att köpa Schalkes och den turkiska landslagsmannen Halil Altintop.

Anfallaren har inte fått mycket speltid i Schalke denna säsong under tränare Magath, och är redo att försöka återgärda detta någon annanstans.

Halil Altintop kom till Schalke 2006 och har spelat 96 matcher, endast gjort 16mål. Hans kontrakt går ut sommaren 2010.

PSV’s tränare Fred Rutten är enligt uppgifter en stor beundrare av Halil och skulle mer än gärna lägga till honom i PSV trupp.
Halil Altintop var ordinarie i Schalke förra säsongen och då tränades klubben utav just Fred Rutten.

Även Frankfurt och Galatasaray är intresserade av honom.

Es ist nicht immer leicht, eine Entscheidung zu treffen. Deshalb ist man in aller Regel gut beraten, die Vor- und Nachteile gut abzuwägen, ohne das Bauchgefühl außer Acht zu lassen. Man kann Personen seines Vertrauens in die Entscheidungsfindung einbeziehen, im Einzelfall vielleicht auch, der Objektivität wegen, wildfremde Menschen, und deren Gedanken dann berücksichtigen oder auch nicht. Irgendwann jedoch, möglichst innerhalb der vorgegebenen Frist, sofern es denn eine gibt, sollte man zu einem Schluss zu kommen, den man dann auch als bindend betrachtet und nicht wegen jeder Kleinigkeit wieder hinterfragt. Ob es anschließend ratsam ist, die verworfenen Alternativen öffentlich auszubreiten, muss jede(r) für sich entscheiden. Ich persönlich halte in aller Regel nicht viel davon. Vor allem dann nicht, wenn dieses Bekenntnis die Frage aufwerfen könnte, wen zum Teufel das interessiert, oder gar: warum hat er’s nicht einfach getan?

Frau Pechstein sowie die Herren Hamilton, Bierhoff, Rutten, Löw, Koch, Klopp, Donadoni, Frings, Fischer und ganz aktuell auch Herr Henry sehen das anders.

PSV olé. Zo, dat staat. Zeer wel mogelijk hebben benedenrivierse lezers Voetblah  reeds  geschaard onder de westers georiënteerde media. Zonder nu meteen kleur te bekennen, mag gezegd dat 040 het verdient wat vaker op onze teller te staan. Al blijven wij deernis hebben met de gemiddelde Philips-aanhanger die blijer is wanneer Ajax verliest dan wanneer zijn eigen club wint. Maar nu zelfs Isaksson punten gaat halen, mag PSV zich zowaar Europees rijk gaan rekenen. Weliswaar op een lager platform, maar toch. Er groeit iets moois in The City Of Lights.

Het vakmanschap van Fredje Rutten, de ontbolstering van Maza, de vermannelijking van Pieters, de knapstrakke regie van Engelaar, de explosieve creativiteit van Afellay, het ruimtelijke inzicht van Bakkal, de doelgerichtheid van Dzsudzsák, de ontdekkingsreis van Jonathan, de devaluatie van Simons. Allemaal winnende loten aan de PSV-stam. Maar dé katalisator van deze remonte is Voetblah! Was Danko (toen nog) ‘Lazer op’  Lazovic in maart dit jaar niet uitgeroepen tot de Verreweg Vervelendst Verongelijkte Voetballer, dan was hij dat ongetwijfeld nu nóg geweest. Het heeft hem en zijn omgeving de ogen geopend en tot inkeer, ja zelfs tot bekering gebracht.

Danko laat zich nu keurig aan het lijntje houden. Levert bruikbare voorzetten af, pikt toch af en toe zijn goaltje mee en loopt als een hondje achter zijn back-up aan. Zelfs de fopspeen heeft hij ingeslikt. Nog even en hij wordt heiligverklaard. Wat overigens een sinecure is in het roomse Zuiden. Doch er groeit iets moois tussen Danko en zijn publiek. Een ongekende metamorfose is zich aan het voltrekken. Van ‘Lazer op’ naar ‘Lazarus’ Lazovic. Een wonderbaarlijke, bijna bijbelse opstanding. We houden wel een slagje om de arm voor de fase waarin de beslissingen gaan vallen. Opdat Danko niet vervalt in zijn oude manco.

De zure nederlaag van AZ kan wel eens een hele dure worden voor het totale Nederlandse voetbal. Dus is het zaak om vanavond in ieder geval Europese puntjes te pakken.

Zie hieronder de reacties van FC Twente’s Steve ‘ik ben en blijf Engelsman, dus kies ik de aanval‘ McClaren en PSV’s Fred ‘ik ga altijd uit van de neutraliteit van de wedstrijd, al was het alleen al omdat ik die term zelf heb uitgevonden‘ Rutten. Raad eens één keer naar welke wedstrijd mijn voorkeur uitgaat?

A.s. zondag staat misschien wel de vroegste eredivisietopper ooit op het program. Nog vóór Lowlands en de eerste bekerwedstrijden van de amateurs, is het tijd voor PSV-Ajax. En het belooft een spannende editie te worden. Immers, niets minder dan een ‘forentscheidung’ staat op het spel. Bij verlies staat Fred Rutten 7 punten achter op Martin Jol.

En dan wordt het direct al erg moeilijk voor de boeruh. De supporters gaan zich roeruh en Fred zal de critici de mond moeten snoeruh. Kortom, er is PSV zondag alles aan gelegen om niet in een vroegtijdige crisis te belanden. Het devies is daarom: winnen. Aanvallen! Zal Dirk Marcellis al vanaf het begin geslachtofferd worden voor Danny Koevermans?

Dat lijkt zowel niet slim als niet logisch. Immers, Dirk Marcellis is een halve heilige in Eindhoven. Hij is de belichaming van de PSV’er: kapsonesloos, rustig, en hardwerkend. Een supporterspeler. Daarnaast is Engelaar niet fit en kan Simons gewoon doorschuiven naar het middenveld. Waar dat Koevermans laat? Kapsonesloos op de bank. Maar dat zal hem er niet van weerhouden om de wedstrijd zondag te beslissen: PSV – Ajax 2-1. Dat u het weet.

Ya hemos hablado de como afrontan los equipos Champions (por cierto, qué mala suerte la del Twente anoche!) la nueva temporada de la Eredivisie. Sin embargo, queda por analizar qué harán los grandes para recuperar la hegemonía perdida a manos de equipos con menos historia. Sin las preocupaciones derivadas de intentar progresar en la máxima competición continental (¿para qué engañarnos? La Europa League es un premio menor, y salvo que se llegue a las rondas finales el interés para un grande es mínimo), Ajax, PSV y Feyenoord deberían centrarse en alcanzar un título del que son practicamente los únicos poseedores. Y como he dicho antes, entrar en la Europa League no es el objetivo.

Parte II: La lucha de los grandes

• Ajax Amsterdam

Hace muchos años que escuchar Ajax no inspira miedo. En su día, cualquier equipo europeo temería a los nuevos productos de su cantera por su atrevimiento y gusto por el buen fútbol, pero esos días pasaron. El equipo holandés por antonomasia está pasando por una etapa de transición de la que le está costando mucho tiempo recuperarse, pero parece que esta puede ser la vencida. Lo que está claro es que cinco temporadas sin alzarse con el título son demasiadas. Ésto no ocurría desde principios de los 60. Entonces, un chaval llamado Johan Cruyff fue capaz de llevar al Ajax a conseguir 6 títulos en 8 años, antes de desembarcar en el FC Barcelona.

Hoy en día, el único que puede simular la hazaña de El Flaco (salvando las distancias, claro) parece ser Luís Suárez. El uruguayo se ha convertido en el verdadero estandarte de este equipo, y con sólo 22 años y dos temporadas en el club, ya es el capitán. Media Europa ya mira con el rabillo del ojo a este jugador, destinado a ser el que obre el milagro de devolver a la celeste a la posición que antaño ocupó en el fútbol mundial, empezando por clasificarla para el Mundial 2010. Al igual que Cruyff, es un delantero hábil con el balón y con un talento enorme. Pero no está sólo en su empresa.

El otro jugador llamado a marcar diferencias en este equipo es Darío Cvitanich, que llegó en diciembre con la intención de hacer olvidar a Huntelaar. Y el joven croata-argentino lo logró con creces. Anotó 9 goles en los 16 partidos que jugó en los 5 meses que estuvo en Holanda, y amenaza con progresar enormemente. El otro joven talento en la delantera es Miralem Sulejmani -el jugador más caro de la historia entre dos equipos de la Eredivisie-, joven serbio que puede actuar como extremo y que dio buenas sensaciones en su primer año en Amsterdam, a pesar de las lesiones. También se ha reforzado el mediocampo -la línea más débil del equipo- con la llegada de Demy de Zeeuw, pilar importante del AZ que campeonó la pasada campaña. Todo ello bajo la batuta de Martin Jol, ex-seleccionador neerlandés y proveniente del Hamburgo, y que sustituye a Marco van Basten, despedido al no lograr meter al equipo en Champions.

• PSV Eindhoven

Si hay algo que realmente atrae del PSV esta temporada es seguir las evoluciones de una delantera que tiene una pinta deliciosa. El equipo de la Phillips, que también estrena técnico repatriado de la Bundesliga, Fred Rutten, presenta un ataque temible con una 4-3-3 que no deja lugar a dudas: van a utilizar esa baza para luchar de nuevo por el título.

Empecemos por la línea de 3 en mediocampo. La referencia en esta línea es Ibrahim Afellay, joven pero experimentado canterano de corte ofensivo (¿cómo no?). A sus 23 años ya ha hecho algunas apariciones en la Oranje, durante la época -maravillosa época- de van Basten, aunque no cuente demasiado para  Bert van Marwijk. Le secundan en las bandas Orlando Engelaar y el capitán Timmy Simmons.

Pero sin duda, es en la delantera dónde se concentra el mayor talento de este equipo. Y casi todo proviene de las botas de Ola Toivonen (foto). El sueco sigue la estela de Zlatan Ibrahimovic, que triunfó en Holanda antes de dar el salto a una liga mayor. Y no sólo se parecen en la trayectoria, sino también en su estilo de juego. Toivonen es un delantero alto y fuerte, pero con una técnica impropia de un hombre de sus condiciones físicas. Fue la clave, junto a Marcus Berg, del éxito de la selección sueca sub-21 que a punto estuvo de colarse en la final del Europeo de este año y practicó el mejor fútbol del campeonato (aunque tampoco había que hacer maravillas para llevarse ese mérito, el Europeo fue muy flojo). Llegó al PSV en diciembre y en pocas semanas ya había sentado en el banquillo a los titulares  y veteranos Lazovic y Koevermans. Quizás, al igual que Ibra en sus primeros años, su punto débil es el gol pero parece que este año viene dispuesto a explotar: ha marcado dos goles (el segundo de ellos espectacular) de cabeza en el primer partido de la temporada, aunque no sirviese para más que para empatar a 3 en casa ante el recién ascendido VVV-Venlo.

Flanqueando al tanque sueco se encuentran otros dos jóvenes talentos. Por la derecha, Nordin Amrabat, holandés de ascendencia marroquí (al igual que Afellay) de 22 años y que ya despuntó la temporada pasada. Por la izquierda,  Balázs Dzsudzsák, uno de los muchos jóvenes que intentan volver a poner a Hungría en el mapa futbolístico mundial. Los herederos de Puskas tienen en su mano volver a una gran competición 24 años después. No será fácil con Portugal y Suecia pisándoles los talones en el grupo de clasificación.

• Feyenoord

La desastrosa temporada pasada del Feyenoord ha provocado tímida renovación en el vestuario, pero en ningún caso parece suficiente para luchar por el título. La plantilla sigue envejeciendo con jugadores veteranos (Makaay, Tomasson, van Bronckhorst, Landzaat) y apenas llegan jóvenes talentos. Y los que llegan no tienen oportunidades.

No voy a descubrir a nadie a los jugadores que he mencionado. Quizás cabe destacar que Makaay no ha perdido su olfato goleador (16 goles la pasada campaña). Es una pena que no triunfase en el Bayern de Munich, porque el Makaay que nos deslumbró en Coruña es uno de los mejores delanteros que he visto. Pero vamos a lo nuevo.

Siguiendo con el Dépor, nos encontramos a un jugador que sonó mucho para los gallegos: Jonathan de Guzman, hermano de Julian de Guzman, que recientemente ha dejado A Coruña. De hecho se llegó a decir que la única razón por la que Julian había llegado al Deportivo era que más tarde se trajese a su hermano con él. Porque Jonathan no tiene nada que ver con Julian, es un jugador de un muy alto nivel, y ya es habitual en la selección sub-21 de Holanda. Juega como medio ofensivo o extremo y es un jugador con mucho gol. Sin embargo, no fue titular en el debut con victoria ante el NEC Nijmegen (club del que procede el nuevo entrenador Mario Been) el domingo, siendo ocupada su posición (de medio ofensivo!!!!) por Jon Dahl Tomasson, lo cuál deja a las claras cuál va a ser la filosofía de Been.

Caben destacar dos jugadores más: el medio Leroy Fer, de 19 años, y que ya juega en la sub-21 holandesa; y Dani Fernández, uno de los incontables productos de La Mas, desconocido para el gran público español y que recala en el Feyenoord tras jugar en el Metalurg Donetsk ucraniano y en el NEC, cedido, la pasada campaña.

De coaches-carrousel en de Prof. Dr. ir. P. Akkermans-trofee

Door GERSON HEIDINGA, TobSport.nl

Gepost op: 07-04-2009.

In dit artikel:

· De Top 3 van de meest genoemde kandidaat-hoofdtrainers (op de beruchte geheime lijstjes) bij vacatures bij de topclubs in het Nederlandse betaald voetbal (met een niet-zo-verrassende winnaar) in TobSport’s Prof. Dr. ir. Akkermans-competitie.

· Een ontmoeting met Co Adriaanse, zijn meest markante quotes in de media, zijn prestaties als trainer/coach en de meest opvallende voorbeelden van zijn soms onalledaagse aanpak en werkwijze.

Lees meer Eredivisie- en voetbalartikelen op de Nederlandse sportsite Tobsport.nl

Het proces: De trainer als voetveeg en de waan van de dag

Dit seizoen waren er weer veel vacante posities binnen het technisch management van de topvoetbalclubs in ons land. Vacatures ontstaan meestal na een periode van toenemende externe of interne druk op de beslissers binnen een betaald-voetbalorganisatie. De supporters, spelers of het hogere management zien in de coach vaak de ideale zondebok als de resultaten op het veld verslechteren. Spelers lekken belastende informatie naar de pers, bestuursleden passeren de manager op het veld in de besluitvorming en de socio’s zwaaien met hun witte zakdoekjes.

De positie van de trainer wordt onhoudbaar. De geruchtenstroom neemt al maar toe in de media: ontslag dreigt, de spelersgroep wil af van een trainer of het bestuur heeft het vertrouwen verloren. Geheime lijstjes, met namen van de eventuele opvolgers van de trainer duiken op. Een tussenpaus wordt vanuit de schaduwen van de dug-out naar voren geschoven voor het interim-management. Ook deze persoon wordt nog zolang mogelijk gevoed met het idee, dat hij bij het behalen van goede resultaten de macht voorgoed naar zich toe zou kunnen trekken. Vaak is hij voor het topmanagement enkel een tijdelijke stroman, een garantie voor meer tijd en minder interference tijdens het bepalen van een nieuwe hoofdtrainer ‘voor de lange termijn’.

De tussenpaus, vaak een assistent-coach of ervaren clubman mag in enkele gevallen zelfs het nieuwe seizoen als eindverantwoordelijke starten. Hij heeft echter drie problemen bij aanvang: in de regel is hij afkomstig uit het kamp van de ontslagen hoofdcoach, de spelers zouden weer terug kunnen vallen in structureel slecht spel (bijvoorbeeld door een slechte groepssamenstelling) na een korte opleving door de regime-change en de tussenpaus voldoet in principe niet aan de eisen die aan zijn functie gesteld zijn, qua ervaring en uitstraling. Anders zat hij al van meet af aan als hoofdtrainer op de bank.

Tussenpausen en geheime kandidatenlijstjes

Het verlengen van het mandaat van de tussenpaus in het nieuwe seizoen heeft meestal alleen maar tot gevolg dat hij mag blijven zitten zolang hij punten pakt. Het bestuur wint tijd om een visie op een nieuwe hoofdtrainer voor de langere duur te ontwikkelen, terwijl een voor het publiek acceptabele figuur de scepter zwaait (Luister je, Du Chatinier?). Bij het verslechteren van de resultaten wordt daarna direct het hakblok klaargezet om de kop van de tussenoplossing te laten rollen. Daarna wordt met grote sier de nieuwe grote naam gepresenteerd en het volk is tevreden.

Terug naar de geheime lijstjes met kandidaten, die de huidige of ontslagen trainer zouden kunnen opvolgen. Een groot deel van de namen is echter regelrechte bogus. Het zijn namen van mannen, die qua status en salariseisen te hoog gegrepen zijn of die te controversieel zijn, door een aparte spel en doceerfilosofie of hun verwevenheid met een concurrerende club. Op de lijstjes met namen duiken internationaal en nationaal gezien vaak dezelfde namen op. Bestuursleden en topmanagement staren zich op intensieve wijze blind op een lijstje, maar leggen maar weinig creativiteit aan de dag bij het vullen van de lijstjes met namen.

Internationale zwaargewichten die te pas en te onpas met clubs in aanraking worden gebracht zijn bijvoorbeeld Scolari, Mourinho, Eriksson en Capello. In Nederland is er eenvoudig een top 3 samen te stellen van de mannen die door de jaren het meest opdoken met hun naam op een kandidatenlijstje bij een van de Nederlandse topclubs.

De top 3 over de laatste tien jaar zou er volgens TobSport als volgt uitzien:

TobSport’s

“Prof. Dr. ir. P. Akkermans”-trofee

voor de naam die het meest op lijstjes opdook als kandidaat-hoofdtrainer

(Ofwel: Klassement van trainers, die de laatste 10 jaar het meest voorkwamen op kandidatenlijstjes voor trainersvacatures bij topclubs in Nederland:)

1. Co Adriaanse

(het meest genoemd, waar dan ook, hoe dan ook en met welke reden dan ook).

2. Martin Jol

(extreem veelvuldig genoemd en altijd een serieuze kandidaat).

3. Ronald Koeman

(heel erg vaak ‘in the picture’ en altijd zeer geschikt als..).

De Professor-Doctor Akkermans-trofee en het jury-rapport:

Professor-Doctor Akkermans is een creatie van Kees van Kooten. Akkermans dook altijd op in het programma Keek Op De Week als er ergens een bestuurlijke vacature opdook. Zijn naam werd dan altijd ‘genoemd’ in de wandelgangen, als een uitstekende suggestie om de post te bekleden. Door wie Akkermans genoemd werd was altijd onduidelijk, maar de man ging er duidelijk prat op dat hij genoemd werd. De trofee met zijn naam gaat naar Co Adriaanse, na een besluit van een deskundige jury. Want dat staat in de vorige zin. Maar eerst de mannen, die onder hem eindigden in het klassement:

Op plaats 3: Ronald Koeman…

Ronald Koeman wint op punten van Guus Hiddink en Bert van Marwijk. Bert verliest omdat alleen Feyenoord en wellicht PSV hem op een lijstje hadden staan. Hiddink wordt vooral en veelvuldig en in verschillende perioden in de tijd genoemd bij PSV en in mindere mate bij het Nederlands Elftal en Ajax. Koeman verliest van Jol omdat hij zijn kandidaatstelling op lijstjes vaker wist waar te maken. Hij ging geruisloos van Vitesse, naar Ajax, naar Benfica, naar PSV, naar Valencia. Het geruis startte meestal nadat de handtekening al gezet was. Hij is dus meer de man die echt werd gekozen en niet de meer onbevlekte lijstjesman in het Nederlandse topvoetbal zoals Martin Jol.

Koeman’s naam dook wel veelvuldig op bij clubs waar hij nog niet trainde (Feyenoord, Utrecht, Barcelona), of waar hij al getraind had en zogenaamd kon terugkeren (Ajax, PSV). Koeman werd ook voorzichtig genoemd als bondscoach. Hij was even in beeld als opvolger van Stevens, die hem in feite opvolgde bij PSV (Reker’s campingvriend en interim-oplossing Sef Vergoossen even buiten beschouwing latende). De laatste tijd verschijnt hij veelvuldig op televisie met positieve quotes over Guus Hiddink. Wellicht ziet hij een eventueel assistentschap of een andere functie bij Chelsea wel zitten?

Koeman is een berekenende baantjesjager en carrièreplanner en hij verdient deze derde plaats met verve. Hij dacht alleen nog maar bij topclubs te werken. Maar in Spanje heeft zijn Valencia-avontuur hem geen goed gedaan. Zou hij zelf nog moeten willen trainen bij Ajax of PSV, met alle voorgeschiedenis? Feyenoord heeft geen geld en is dus minder interessant. Bovendien hebben die Been als verlosser gekozen. Wellicht heeft hij zijn lat ook iets lager gelegd en wil hij t.z.t. best aan de slag als opvolger van McLaren bij Twente of Jans bij Groningen.

Op plaats 2: Martin Jol…

Martin Jol wint het van Koeman en mannen als Van Hanegem (glorietijd gehad), Ron Jans en Mario Been (kunnen pas nu gaan oogsten) en Gertjan Verbeek en Dick Advocaat (besmet qua naam) en Louis van Gaal (te dominant, te Noord-Holland, te veeleisend) en Arie Haan en Aad de Mos (te vaak ontslagen). Jol is al sinds zijn RKC-tijd in beeld bij de Nederlandse topclubs en later zelfs het Nederlands Elftal als een interessante coach, die het beste uit zijn spelersmateriaal weet te halen. PSV vond hem echter te onervaren, Feyenoord en de KNVB vonden hem ‘te dik’ en Ajax tot grote schande zag hem niet eens staan.

Jol vertrok uiteindelijk naar Tottenham Hotspur en wist een mooie serie neer te zetten met de eeuwige sleeping-giant uit het Engelse topvoetbal. Daar waar coaches het publiek in Londen in de regel maar weinig weten te bekoren maakte Jol zich snel geliefd onder de fans. Na een serie slechte resultaten moest hij echter vertrekken. Fans in Londen krabben zich nog wel eens achter de oren en hebben heimwee naar Jol. Jol kon naar Feyenoord, PSV en een keur aan buitenlandse clubs. Hij koos voor HSV, zet weer goede resultaten neer en kan nu bij elke Nederlandse topclub op de deur kloppen bij een vacature. Maar er zullen ook genoeg buitenlandse clubs om zijn gunsten meedingen.

Jol komt over als een onverzettelijke vakman en TobSport zou hem zeer graag aan het werk zien bij een Nederlandse topclub en daarna later misschien het Nederlands Elftal. Ik kan me niet voorstellen dat Jol geen Nederlandse topclub getraind zou willen hebben alvorens hij van zijn pensioen gaat genieten. Bij PSV, Ajax en Feyenoord lijken Rutten, Van Basten en Been echter de tijd te krijgen om alles op een rijtje te zetten. Of Jol een eventuele positie bij AZ, Twente of Heerenveen zou ambiëren is mij onduidelijk. Na zijn goede prestaties bij HSV zijn er in de toekomst wellichte de eerste tijd interessantere buitenlandse topvoetbal-alternatieven. Martin Jol werd en wordt dus veel genoemd bij topclubs in Nederland.

Onbetwist, maar niet onbesproken…

En dat zal nog wel enige tijd zo blijven zolang hij in Nederland de kans niet heeft gekregen. Maar toch is hij niet de nummer 1 in deze TobSport-competitie. De coach op nummer 1 is niet zozeer als Jol omstreden geweest door het mogelijke gebrek aan ervaring maar meer door de door hem gekozen werkwijze en zijn relatie met de media. Maar misschien is het ook wel zijn persoonlijkheid die ongeschikt is voor de absolute top. Zijn persoonlijkheid is echter wel de reden voor het schrijven van dit artikel, om de beste man een hart onder de riem te steken en hem te promoten bij de topclubs in het Nederlandse betaald voetbal.

Op plaats 1: ……..

De onbetwiste nummer 1 voor TobSport’s Doktor Akkermans-trofee voor de meest genoemde trainer op de geheime kandidatenlijstjes bij vacatures bij topclubs in Nederland is…

(vul uw eigen denkbeeldige drum-roll in)

Co Adriaanse, de eeuwige beoogde Verlosser bij topclubs in Nederland!

Co is een markante trainer. Een opvallende man. Hij werd genoemd en serieus overwogen als hoofdtrainer bij Feyenoord, PSV, Ajax, FC Utrecht, FC Twente, AZ, Willem II, het Nederlands Elftal en een aantal buitenlandse clubs (waaronder in ieder geval FC Porto en Red Bull Salzburg). Co heeft echter maar een enkele kans gekregen om zijn kunsten te laten zien binnen het Nederlandse topvoetbal: bij Ajax. Natuurlijk zette hij wat neer in Tilburg en Alkmaar, maar die teams maakte hij top en hij liet ze niet gedurende langere termijn constant hoog eindigen (doordat hij weer relatief snel vertrok).

Ook bij die enkele positie bij een Nederlandse topclub in Amsterdam bleef hij niet lang. Hij verdween zelfs terwijl de resultaten nog best goed te noemen waren. Co werd ontslagen door zijn eigen stijl van managen en zijn relatie met pers (en daardor later: het publiek). Co komt met een niet onbesproken stijl. Hij liet in zijn nadagen bij Ajax namelijk rake opmerkingen vallen richting clubiconen en jonge trainers Marco van Basten en Frank Rijkaard in interviews. Zijn kostje was vervolgens gekocht. Ronald Koeman zette zijn beleid voort en plukte vervolgens de vruchten in het veld, met spelers als Van der Vaart, De Jong, Maxwell en Ibrahimovitch. Co kreeg de kans bij AZ, maakte daar een begin met een topsportklimaat en liet AZ geweldig mooi voetbal spelen in binnen- en buitenland. Vijfde en derde in de competitie, halve finale UEFA-cup. Eerder bracht hij samen met Martin van Geel Willem II naar grote hoogten in de nationale competitie, om te worden afgeslacht in de Champions League.

Maar wel met een instelling van: dan maar aanvallend verzuipen. Na AZ vertrok Co richting Portugal en behaalde uitstekende resultaten met FC Porto. Bij recente vacatures in Rotterdam en Eindhoven dook de naam van Co weer op. Naar nu blijkt is hij zijn positie volgend seizoen bij Red Bull Salzburg kwijt. Voordat hij in Oostenrijk belandde zat Co in de Oekraïne en Qatar om flink te cashen. In Rotterdam werd hij teveel ‘020’ bevonden en in Eindhoven is men nog niet vergeten dat hij de toenmalige voorzitter uitmaakte voor “sprekende lampenkap” en met de opmerking dat hij clubicoon Romario “niet zou opstellen” als hij toendertijd coach was geweest. In Eindhoven is men bovendien bang dat de stijl van Co niet zou mixen met de gemoedelijke sfeer op de Herdgang. Maar wie weet, als Fred Rutten niet toehapt zit PSV nog steeds zonder nieuw boegbeeld…

Co werd tot nu toe bij de Nederlandse topclubs afgeserveerd aan de achterdeur

Bij AZ zal hij vast een geschikte kandidaat worden bevonden om Louis van Gaal t.z.t. op te volgen of als opvolger van Van Basten voor een eventuele tweede kans bij Ajax. Een functie bij FC Twente en nog concreter als opvolger van Du Chatinier bij Utrecht zijn waarschijnlijk meer realistisch. Maar Twente is top door een bepaalde aanpak en zal cultuurbewakers als Ten Hag en andere Twente-iconen altijd in de nek van Co laten meehijgen. Zoals nu bij McLaren. Kan Co daar wel mee instemmen? Utrecht is geen top, maar kan onder leiding van Co en met beschikking over de beurs van Van Seumeren top worden.

Maar daar zit weer een meedogenloze en eigenwijze man als Foeke Booy, die al voordat hij officieel in functie is een potentiële kandidaat voor het assistent-trainerschap schoffeert (Gert Kruys) plus de leiding van zijn huidige club (Sparta), zijn hoofdcoach (Du Chatinier) en de man die hij in de media zwartmaakte voor zijn snelle en rigoureuze overstap naar een andere club (Danny Blind). Niet echt iemand waar Co fijn mee van mening kan verwisselen. De Belgen zitten zonder bondscoach nu Vandereycken ontslagen is. Men staat niet negatief tegen het aanstellen van een ‘buitenlander’.

Co was hoofd opleidingen (1992-2997) onder Louis van Gaal in Ajax’ succesvolle jaren ’90. Zijn Amsterdamse bravoure (of arrogantie als je netnummer 010 is) trekt aan en stoot tegelijkertijd af. Hij bracht Willem II naar de Champions League en liet AZ sinds lange, lange tijd weer wereldvoetbal in Europa spelen, een lijn die Louis van Gaal op magnifieke wijze voortzet met een kampioenschap in het seizoen 2008-2009. Gedurende deze perioden en de perioden in het buitenland bij nationale topclubs was Co vrijwel altijd een serieuze kandidaat bij vacatures bij Nederlandse topclubs. Zeker in de media, die hem zo vaak afslachtten als hij weer aan het werk was. Maar vaak ook viel hij in een voortijdig stadium af als realistische kandidaat, door zijn bravoure of arrogantie en zijn omstreden werkwijze.

Lees meer Eredivisie- en voetbalartikelen op de Nederlandse sportsite Tobsport.nl

Een ontmoeting met Co…

Ik zag hem eens in de trein naar Schiphol met voor hem waarschijnlijk een vlucht naar Qatar in het verschiet. Co droeg een net hemd, maar geen jas. Heerlijk lijkt me dat, zo je huis uit lopen zonder jas, onbezorgd. En daarna lekker onderhandelen over een vet contract in het buitenland of alvast ter plekke nadenken over de eerste training en je selectie. Hoppa, je stapt zonder jas op de luchthaven in een taxi naar een bespreking en daarna naar het hotel betaald door de club. In een luxe taxi, zonder jas.

Hotelletje, alles pico-bello verzorgd. Bruidssuite. Dat hemd kun je wel een paar dagen aan en de club zorgt voor de schone onderbroeken, sokken en trainingspakken in een la in de hotelkamer. ’s Avonds kijkt Co natuurlijk voetbal, alleen, of hij verdiept zich in de lokale stations om de gebruiken aldaar te bestuderen. Enkele dagen later keert hij weer terug naar Amsterdam en pakt dan nog wat meer spullen bij elkaar, zelfs een jas, maar die trekt hij de volgende keer in de trein weer lekker niet aan. En misschien koopt hij wel wat nieuwe hemden, gewoon tax-free op de luchthaven.

Co en ik groeten elkaar als we onze plaatsen innemen. Ogen spreken van beide zijden een mate van respect uit en van verlangen naar het bereiken van onze bestemming, met de treinreis als hinderlijke en tijdelijke barrière, alvorens het doel te bereiken. We wisselen nog enkele keren blikken uit naar elkaar. Ze roepen zichtbare vragen op en een niet-te-verbergen wens tot het maken van een kort contact uit wederzijds begrip. Maar het blijft… stil. Ik spreek Co niet aan vanwege het popi-jopi-gedrag dat zijn bekende gezicht doorgaans zal oproepen (Laat die man toch ook ‘es rustig zitten).

Co maakt zelf geen contact omdat hij zich waarschijnlijk beseft dat zijn basketball-kennis van het moment niet afdoende is om een uitnodigende en spitsvondige opmerking te maken over mijn opvallende NBA-shirt, dat hij zorgvuldig bestudeert: “Hmm..Cool shirt. Basketball. NBA. Zo zouden we dat dus in het voetbal ook moeten doen. Japanners in PSV-shirts. Een De Graafschap-shirt op de Afrikaanse steppen. De snelle kids de shirts laten dragen, met een snel design. Niet die bierbuiken erin. Laaaakers nr. 8. Wat zijn Lakers eigenlijk? En in Qatar? Zou men daar al boerka’s met clublogo’s erop hebben? Namen en rugnummers? Daar hebben ze vast nog nooit aan gedacht.” (vrij vertaald uit de gedachten van Co Adriaanse).

Tja. Ik voel dat hij contact wil maken, maar ik kreeg ook van kinds af aan mee me niet zomaar in te laten met onbekende mannen van middelbare leeftijd. We zien er verder maar vanaf. Soms is het leuk om constant tegen dat moment van contact maken-of-niet aan te blijven hikken. En het dan gewoon niet te doen, zodat je ongestoord verder kunt dromen. Alleen maar inschatten. Dus zitten we daar en we knikken. En zonder een sportsite om te vullen met artikelen werd Co verder ongemoeid gelaten. Ik bedenk me nu al de vragen op FEBO-niveau, die ik uit mijn blote bol zou stellen voor een fijne scoop: “He Co, waar ga je naar toe?”, “Wat, waarom daarheen, betalen ze je daar goed?” “Kom je wel weer terug Co, naar Nederland en bij welke club zou je het liefst willen trainen?” “Nee, toch niet die Rotterdammers, waarom zou je dat dan in godsnaam willen? Maar dan alles in eerste instantie met “U”.

Co tekende een mooi contract in Salzburg en krijgt hopelijk nog eens de kans bij een topclub in Nederland of Utrecht. Het laatste nieuws, roddels en geruchten: Feit is dat Co sinds vandaag weet dat hij volgend jaar geen trainer meer is bij Red Bull Salzburg. Zijn opvolger daar wordt volgens insiders eventueel Huub Stevens. Hij staat in ieder geval op een lijstje en ‘wordt genoemd’. In de wandelgangen in het DSB-stadion in Alkmaar wordt gefluisterd dat Louis van Gaal na het kampioenschap van AZ in de wachtkamer gaat zitten voor een plaats op de bank bij een WK-ploeg. Co Adriaanse zou dan zijn taken overnemen bij AZ. Wellicht dat hij toch binnen afzienbare tijd nog eens een fictieve paaseierenroute kan uitzetten op de Herdgang. Of de Belgen naar eeuwige glorie leiden.

Voor- of tegenstander van zijn stijl, met Co valt er voldoende te genieten, er gebeurt altijd wat en vaak wat onverwachts en hij heeft altijd mooie quotes in petto. Co leek me in een enkele oogopslag, een eerste indruk, een man waarmee je de oorlog kunt winnen. Een man die zijn team kan wekken als het inslaapt en meer inzicht kan geven door ze tegen slimme metaforen te laten botsen. Een man met evenwicht en een open visie, die niet bang is om het evenwicht om hem heen te verstoren. Een man die zich kwetsbaar durft op te stellen en gevoelig is. Met humor en met een onverwachte invalshoek. Hij heeft bewezen een topsportklimaat te kunnen creëren. Geef die man een kans. Geef hem een goede selectie en geniet!

Pak de knipselmap: wie is Co?

Als eerbetoon aan Co en als steun voor een hernieuwde kans bij een Nederlandse topclub publiceert TobSport als slot van het artikel een verzameling van Co’s meest opvallende quotes en de meest opvallende voorbeelden van de discussie rond zijn werkwijze en persoonlijkheid. Misschien is Co’s grootste mankement wel dat hij zich altijd miskend lijkt te voelen. Tegelijkertijd zal dat ervoor hebben gezorgd dat hij altijd door blijft knokken voor een topsportklimaat en individuele groei, ook al ziet hij het verder somber in.

Lees meer Eredivisie- en voetbalartikelen op de Nederlandse sportsite Tobsport.nl

Co Adriaanse:

uitspraken en uitspattingen in de media

Over de rol van de journalistiek bij zijn ontslag bij Ajax:

“Ik denk dat ik werd aangepakt omdat ik gerenommeerde spelers heb vervangen door op dat moment onbekende spelers. Het ging slecht met Ajax, het gebouw moest gerenoveerd worden. Dan begin je met slopen waarbij je de goede delen handhaaft. Alleen waren dat er niet veel. Want ja, Witschge gaat weg, Machlas is weg, Van Halst is weg, Dani, Laudrup, Hoekstra en Babangida; ik kan er zo twintig opnoemen die weg moesten, die niet meer konden brengen wat nodig was voor Ajax. Maar ik begreep ook wel dat het publiek dat niet begreep. Winter en Witschge, dat waren toch monumenten, echte Ajacieden. Dat je voor Witschge Van der Vaart opstelt, die ze helemaal niet kennen en voor Winter Galasek, die ze helemaal niet kennen, ja, logisch dat ze daar moeite mee hadden. En dan heb ik ook nog het traditionele Ajax-systeem aangepakt. Dat systeem kon echt niet meer. Dat was een ingreep! Maar het is wel goed geweest. ” (Sportweek, april 2003).

Over zijn eigen rol bij het ontslag bij Ajax:

“Ik vind niet dat ik mijn aanpak had moeten veranderen. Ik ben een hele open, joviale Amsterdamse jongen, die iets heel goed kan uitleggen. Veel beter dan (zijn opvolger, red.) Koeman. Dat is mijn vak. Ik ben onderwijzer. Ik heb alleen een imagoprobleem. Ik kom anders over, dan ik in werkelijkheid ben. Dat is enerzijds mijn eigen fout, maar het komt ook door de media, die je in een bepaalde hoek neerzetten. Ik word altijd in de verdediging gedrukt en dan nog schrijft de pers een gekleurd verhaal op. Dan krijg je op een gegeven moment de pest in en denk je: nou ja, ik geef geen interviews meer. Dat is fout geweest. Want als je bij een club als Ajax werkt, een A-merk, moet je altijd ‘on speaking terms’ met de media blijven. Wat er ook gebeurt. En dat was ik niet meer. Dat was een van de hoofdredenen waarom Ajax me ontsloeg. Mijn eigenwijsheid. De pers kon of wilde me niet begrijpen. M’n carrière is naar de klote. Ik was heel graag bij Ajax gebleven. Maar het waren niet alleen de media, ook de internationale resultaten waren niet goed. ” (Sportweek, april 2003).

Over de macht van de pers bij het bepalen van de bondscoach:

“De pers is zeer machtig. Ze bepalen toch ook wie trainer wordt van het Nederlands Elftal? Van Hanegem is toch trainer bij Oranje geworden, omdat de pers dat heel graag wilde? Het merendeel wilde naast Advocaat een oud-topvoetballer die voldeed aan de WIM-formule (Je moet aan een Wereldkampioenschap mee hebben gedaan, veel Interlands hebben gespeeld en je moet Miljonair zijn. Want dan ben je onafhankelijk.) ” (Sportweek, april 2003).

Over de samenwerking met Leo Beenhakker en zijn gesteldheid:

“Ik geloof in het goede van de mens. Ik had ook altijd het gevoel dat ik zakelijk goed met Leo Beenhakker kon samenwerken. Ik zou ook nooit achter zijn rug om kwaad over hem spreken. Dus dat verwachtte ik van hem ook niet. Ik was graag gebleven en ik zou mezelf niet ontslagen hebben. Ik zou hem na drie jaar opvolgen als technisch directeur bij Ajax. Maar ja, zo slecht heb ik het niet. Ik ben miljonair, ik heb een baan en zie er nog goed uit voor een 55-jarige. Maar m’n carrière is over. Op het moment dat ik bij Ajax ontslagen werd wist ik dat. ” (Sportweek, april 2003).

Co, over zijn verdiensten als trainer in de ontwikkeling van spelers:

“Ik haal het maximale of meer uit een elftal èn het individu. Dat zie je aan de prestaties van mijn teams. Daarnaast kan ik wel twintig spelers opnoemen die, mede dankzij mij, miljonair zijn geworden.” (Telegraaf, maart 2009).

Co, over zijn kandidatuur bij PSV:

“Als je naar mijn cv kijkt en het type voetbal dat ik breng is het normaal dat mijn naam naar voren komt in Eindhoven” (Telegraaf, maart 2009).

Co, over het ‘feit’ dat zijn stijl niet zou mixen met de gemoedelijke sfeer van de Herdgang:

“Ik ben een warm, sociaal mens. Niet hard, maar wel heel duidelijk. Ik maak altijd hele normale afspraken en die bewaak ik. Dat doe ik in het belang van het team.” (Telegraaf, maart 2009).

Co, over Cruijff:

”Ik ben wel fan van de speler Cruijff, maar niet als trainer, omdat hij zijn Nederlands niet goed beheerst. Als Jantje Appelsap iets raars zegt, zeg je niet: Dat is Appelsapiaans. Dan zeg je: hij is niet naar school geweest.” (Soccernews, mei 2007).

Co, over een eventueel trainerschap bij Feyenoord, in 2005:

“Feyenoord wil een simpele trainer. Een no-nonsense figuur, ongecompliceerd. Eentje die houdt van hard werken, mouwen opstropen en poetsen. Zo’n trainer ben ik niet. Ik ben een Amsterdammer met intellect en diepgang. Echt, ik word nooit trainer van Feyenoord.” (Soccernews, mei 2007).

Co, tegen Joonas Kolkka, die een scheet liet in de kleedkamer bij Willem II:

“Ik geef je een boete. Je scheet is niet sfeerverhogend gebleken en dus niet functioneel.” (AD, april 2009).

Wilfred Genee somt uitspattingen in Co’s werkwijze op:

“Spelers die voor straf tientallen kilometers naar het stadion moesten teruglopen (Willem II), fictieve paaseieren moesten zoeken (AZ) of strafrondjes van de persruimte naar de kleedkamer moesten maken (Arveladze). ” (AD, april 2009).

Wilfred Genee somt een aantal klassiek geworden termen, bedacht door Co, op:

“Zoals ook termen als ‘woonerfvoetbal’ en ‘scorebordjournalistiek’ onlosmakelijk verbonden zijn met de miskende trainer. Want miskend heeft Adriaanse zich altijd gevoeld.” (AD, april 2009).

Wilfred Genee vervolgt en schetst het beeld van een doemdenker:

“Al bij zijn ontslag als trainer van PEC Zwolle in 1988 riep hij: ,,Als ik niet opnieuw werk krijg, is dat het bewijs dat het betaalde voetbal echt ziek is.’’ Adriaanse was door de jaren heen altijd goed voor stevige teksten. In 2004 vertelde hij dat zijn compulsieve drang tot erkenning voortkwam uit een groot minderwaardigheidscomplex. ,,Er bestaat een verkeerd beeld van me, omdat veel journalisten me haten.’’ Zoals hij ook zeker wist dat er voor hem weinig toekomst was: ,,AZ is mijn laatste club.’’ Gelukkig niets veranderlijker dan een mens. Zeker een voetbalcoach.

,,Coaches hebben afwijkingen, topcoaches de meeste,’’ luidt dan ook zijn filosofie.” (AD, april 2009).

Bronnen:

Sportweek: Robert Heukels/Edwin Struis m.m.v. Raoul Heertje – “De Ronde Tafel” (gesprek over media en sport met Mart Smeets, Ellen van Langen, Wim Kieft en Co Adriaanse ter gelegenheid van het 5-jarig bestaan van Sportweek) (29-04-2003).

AD.nl: Wilfred Genee – “Marco ‘interessant’ Van Basten is vooral leuk als hij boos is” (01-04-2009).

Telegraaf.nl, Thijs Slegers - “Adriaanse: PSV aantrekkelijke club”. (20-03-2009).

Soccernews.nl, Marnis Mastenbroek – “Spraakmakende perfectionist” (14-05-2007).

Lees meer Eredivisie- en voetbalartikelen op de Nederlandse sportsite Tobsport.nl

Rutten no seguira mas al mando del Shalke 04

El Schalke 04 anunció hoy el despido de su hasta ahora técnico, Fred Rutten, que tenía contrato con el club germano hasta junio de 2010, pero había reconocido que no continuaría la próxima campaña al frente del conjunto de Gelsenkirchen. De ese modo, el Schalke, que marcha octavo en la Bundesliga y ya ha sido eliminado de la Copa de Alemania y de la Copa de la UEFA, ha hecho oficial a través de su web el cese del preparador alemán, que llegó al club esta misma temporada procedente del Twente holandés. Fuente: AS.com

En oorlof!

Zufälle gibt’s: Auf den Tag genau heute vor 6 Jahren trennte sich Schalke von Trainer Frank Neubarth.

Heute dann also von Fred Rutten.

Mit vielen Vorschuß-Lorbeeren gekommen. Am Anfang lief’s ja noch ganz gut. Dann kam das Rückspiel bei Atletico.

Man war Tabellenführer – und verlor beim FC in Kölle.

Nach und nach entfernte man sich immer mehr von den vorderen Plätzen, gingen die Pokalwettbewerbe in die Hose.

Ein unheimlich anmutender Prozeß des Niedergangs. Und Rutten konnte ihn nicht stoppen.

Der FC Schalke 04 schlittert immer tiefer in die Krise. Nach der Heimpleite gegen den Hamburger SV wackelt der Stuhl von Trainer Fred Rutten gewaltig. Nach dem Spiel wirkte der Niederländer ratlos und resigniert. Auf die Frage, ob er seine Zukunft auch noch langfristig auf Schalke sehe, antwortete Rutten dem “Express”: “Das kann ich nicht sagen, ich mache mir so meine Gedanken.” Nicht ausgeschlossen, dass Rutten die Brocken bei den Königsblauen bald von sich aus hinwirft.

Immerhin konnte der Schalker Coach der nun folgenden Länderspielpause etwas gutes abgewinnen: “Es ist ganz gut für die Spieler und den Kopf, mal eine Woche weg zu sein von Schalke.” Dort würden immer “so viele Sachen passieren”.
Kann Fred Rutten die Krise auf Schalke noch meistern? Sagen Sie uns Ihre Meinung und nutzen Sie die Kommentarfunktion am Ende des Artikels!

Die Niederlage gegen den HSV war bereits das 15. nicht gewonnene Bundesligaspiel für den 46-Jährigen. Der Aufsichtsratsvorsitzende Clemens Tönnies wollte sich nach dem Spiel nicht zur Personalie Rutten äußern, dem Schalker Boss kam nur ein knappes “Es gibt nichts neues” über die Lippen. Doch Fakt ist, dass Tönnies nach dem Spiel in der Kabine die Mannschaft zusammenstauchte, während Rutten diese bereits lange verlassen hatte.

Gegen den HSV ging auch die zweite Partie nach der Trennung von Manager Andreas Müller verloren. Der Klub hat immer noch keinen Nachfolger gefunden. Immerhin soll bald eine Entscheidung fallen. “Vier Kandidaten”, so Tönnies, umfasse der Kreis der ernsthaften Anwärter auf den Managerposten. Aussichtsreichster Kandidat bleibt Oliver Kahn, darüber hinaus bestätigte Tönnies ein Interesse an Ex-Coach Huub Stevens, mit dem die Verantwortlichen auf Schalke “noch nicht” gesprochen hätten. Auch Eintracht Frankfurts Manager Heribert Bruchhagen soll noch im Rennen sein und auch Altmeister Otto Rehhagel ist in Gelsenkirchen gesichtet worden.

Doch sollte Oliver Kahn den Königsblauen eine Zusage erteilen, würde der Ex-Nationalspieler wohl der starke Mann beim derzeitigen Bundesliga-Achten. Nach Informationen des “kicker” fordert Kahn für diesen Fall die uneingeschränkte Kompetenz auf dem sportlichen Sektor. Das ginge schon bei Kahns möglichem Amtsantritt los, denn der 39-Jährige würde eine Teamlösung bevorzugen.

Demnach plant Kahn, ein oder zwei vertraute Leute mit nach Schalke zu bringen, die ihn im neuen Umfeld in seiner Arbeit unterstützen. Clemens Tönnies jedenfalls ist optimistisch, dass die Manager-Frage zeitnah gelöst wird: “Wir kriegen einen sehr guten Mann, der dem Verein in der jetzigen Situation hilft und Schalke eine gute Zukunft beschert. Das kann sehr wohl Oliver Kahn sein.”

Quelle

Nun ist es wohl amtlich: Schalkes Manager Andreas Müller muss seinen Hut nehmen! Die Neue Ruhr Zeitung berichtet in ihrer morgigen Ausgabe, dass Müller morgen vom Aufsichtsrat der Knappen entlassen wird. Dies gilt nicht für S04-Trainer Fred Rutten, der vorerst weiter machen darf.

Als Stefan Kießling am Mittwoch Abend Sekunden vor dem Schlusspfiff Keeper Michael Rensing listig zum 4:2 überwand, war der FC Bayern nicht nur im Viertelfinale des DFB-Pokals ausgeschieden, sondern auch Trainer Klinsmann augenblicklich um Jahre gealtert. Wieder eine Niederlage für die Bayern, wieder eine Niederlage für Klinsmann. Der öffentliche Druck steigt.

Wenn Favoriten straucheln, stehen automatisch die Trainer im Kreuzfeuer der Kritik. Die laufende Saison bietet viele solcher Szenarien. Angefangen bei der TSG Hoffenheim, die über lange Zeit frech die Tabellenspitze eroberte, gingen damit Rücksckschläge für andere öffentlich kolportierte Favoriten einher. Werder, Schalke, Bayern – kaum einer konnte sein Leistungspotenzial wirklich abrufen. Trainerentlassungen scheinen eine Frage der Zeit.

Besonders die vielen Versprechungen in der Winterpause (“Jetzt greifen wir richtig an”), scheinen den Wortführern nun sprichwörtlich das Genick zu brechen. Denn tatsächlich verschlechterten sich die dreisten Drei gegenüber der Hinrunde noch. Und wie: Bayern, in dieser Saison nicht einmal Erster, rutschte inzwischen zu den Uefa-Cup Rängen ab. Werder und Schalke kämpfen um die goldene Ananas im Mittelfeld.

“Es wird langsam ungemütlich”, schätz Spox.com die Situation richtig ein. Zwar würde die Entlassung Klinsmanns, so das Portal,  “einer Bankrotterklärung” des Bayern-Vorstands gleichkommen. Dennoch spricht Manager Hoeneß von einem “herben Rückschlag”.  Ergo: Die Zeichen stehen auf Sturm! Das hat auch die Presse erkannt und bläst zusätzlichen Wind in die ohnehin voll ausgelasteten Segel. Wie lange darf Klinsi noch verlieren, fragte BILD. Kriegt Klinsmann noch die Kurve, will der kicker wissen.

Ruhe wird erst mit Siegen wieder einkehren. Eine ganze Serie wollen die Bayern nun starten, Schalke sich langsam nach oben arbeiten, Werder “wieder angreifen”. Bleibt der Erfolg weiter aus, wird es jedoch ungemütlich. Ruhigeres Fahrwasser wird dann erst ein Trainerwechsel bringen. Und eventuell auch mehr Erfolg.

Von Andreas und Jens

“Ich weiß nicht, wie ich das erklären soll”, sagte Mittelfeld-Motor Jermaine Jones mit zitternder Stimme nach dem gefühlten Sekundentod gegen den Zweitligisten und vermeintlichen Außenseiter Mainz 05 im DFB-Pokal Viertelfinale. Der Schalke-Motor stotterte erneut – nicht nur bei Jones. Fraglich bleibt, ob Schalke nun endlich zum Pit-Stop muss oder mittlerweile eine Generalüberholung nötig ist. Schaffen es die Schalker mit Rütten noch durch den TÜV?

Dass holländische Modelle in der Bundesliga mehr als Staus verursachen, sondern auch auf der Überholspur mit Vollgas in Richtung Tabellenspitze durchstarten können, zeigte unlängst Martin Jol auf der A7 Richtung Elbtunnel. Wo also liegt der Fehler in der Schalker Karosserie? Ruttens Fahrstil verspricht bislang jedenfalls nur halbe Leistung, Vollgas gibt es von der Skandalnudel im Revier oft nur Richtung Presse. Spielerisch läuft der Verein längst auf Reserve.

Was kann man noch tun? Selbst Manager Andreas Müller ist ratlos, mitunter schockiert. „Die Situation verschärft sich natürlich. Es ist einfach zu wenig, wenn man hier keinen Treffer erzielt”, sagte er resigniert nach Spielende. Unzweifelhaft ist es eine “Schrott-Saison für  Schalke”. Gerade mal acht Monate im Verein, konnte Fred Rutten kaum etwas bewegen und gilt dem Vernehmen nach statt als Durchstarter im Verein mittlerweile als Auslaufmodell.

Nach der erneuten Fahrt aufs Glatteis in Mainz sollten die Schalker ernsthaft überlegen die Notbremse zu ziehen, um sich nicht im Rückwärtsgang von den internationalen Plätzen zu entfernen. Die viel zitierte “Abwrackprämie” könnte an dieser Stelle auch im Fußball neue Maßstäbe  setzen.

Gemeinhin lässt sich das Auslaufmodell gewinnbringend in Zahlung geben, wenn man einen Neuwagen erwirbt. Im Fall Schalke 04 gäbe es hier allerdings eine Neuerung. Man stelle sich folgendes Szenario vor:  Sowohl Trainer Fred Rutten als auch Sportmanager Andreas Müller werden aufgrund der anhaltenden Antriebsschwäche abgewrackt, im Gegenzug erhalten die Schalker ein alleinbestimmendes Erfolgsmodell Marke Magath, das läuft und läuft und läuft…

Entweder man schickt die Schalker Sportabteilung baldmöglichst zum Fahrsicherheitstraining oder es droht der sportliche Totalschaden. Bundesliga-Mittelmaß, im DFB-Pokal abgehängt und international ausrangiert – die Schalker Karosse lahmt. Die Devise kann da nur lauten: Gas geben, auch wenn der Versicherungsschutz längst erloschen ist.

Nach Spielende bemerkte Rutten: “Für mich stellt sich nicht die Frage, hinzuschmeißen, ich bin ein Kämpfer.” Eine alte Weisheit unter Autofahrern besagt jedoch: Wenn der Alte schlapp macht, dann hilft nur ein Neuer.

Schalke geht es schlecht, 26 Punkte aus 16 Spielen und momentan Platz 9 in der Tabelle (Anmerkung: alle anderen Partien sind schon absolviert, mit einem Sieg über die TSG Hoffenheim würde Schalke Dortmund von Platz 6 verdrängen) sind zu wenig für den selbst erklärten Titelkandidaten.
Im Zentrum der Kritik steht vor allem Manager Andreas Müller, der sich für die Transferpolitik der vergangenen Jahre verantwortlich zeichnet. Im Königsblog heißt es:

Jedenfalls sieht nun alles danach aus, als dürfte sich Müller weiter versuchen. Bestenfalls ist es mehr das Konzept des Trainers als des Managers, was da nun auf uns zukommt. (…) Die Stürmer des FC Twente, die für Schalke vor 10 Tagen zu schnell, zu leichtfüßig waren, hat allesamt noch Fred Rutten in den Club geholt. Rutten ist der, auf den man noch hoffen kann.

Oder in einem anderen Artikel:

Auf seine schwachen Transfers angesprochen wischt Müller das Thema schlicht beiseite, in dem er nach Kanzlerart entscheidet, dass sich seine Transferbilanz sehen lassen könne, auch weil unter seiner Führung Höwedes und Fährmann in den Kader gekommen seien.

Müller redet wieder davon, dass Schalke nicht soviel Geld hätte wie Bayern München, dass Schalke keine zig Millionen für neue Spieler ausgeben könne, als ob irgendein Schalke-Fan so etwas erwarten würde. [Anmerkung von mir: Farfán kostete insgesamt 13,5 Millionen Euro; Luca Toni kostete dem FC Bayern 11 Millionen Euro.]

Der Königsblog über den 1:0-Sieg gegen Hertha BSC Berlin am 16. Spieltag:

Schalke zeigte auch heute über weite Strecken wieder die gleichen Schwächen, welche die Königsblauen seit Wochen kennzeichnen: Das Tempo ist zu langsam, die Ausführung von Spielzügen ist zu unpräzise und es werden in der Vorwärtsbewegung häufig die falschen Entscheidungen getroffen.

Fred Rutten wurde in der Sommerpause als der neue Heilsbringer gefeiert; der Ex-Trainer von Twente Enschede stand für den auf Schalke vermissten Offensivfußball. Aus Holland brachte Rutten gleich zwei neue Spieler mit: Orlando Engelaar aus Enschede und Jefferson Farfán von PSV Eindhoven.
Farfán, der teuerste Transfer der Vereinsgeschichte, konnte die Erwartungen bisher nicht erfüllen. Der peruanische Offensivallrounder, zumeist hinter den Spitzen eingesetzt, erzielte in 13 Spielen fünf Tore und bereitete vier Treffer vor. Umgerechnet bedeutet das: Der 24-Jährige braucht für einen Treffer 215 Spielminuten, trifft also in etwa jedem dritten Spiel – durchschnittlich. Zum Vergleich: In der holländischen «Erendivisie» feierte er innerhalb von vier Jahren im PSV-Trikot 48 Tore in 90 Spielen.
Unter genauer Beobachtung steht auch Orlando Engelaar, der die Position im linken Schalker Mittelfeld bekleidet. Der 29-jährige holländische Nationalspieler bereitete zwei Tore der «Königsblauen» vor, ansonsten war er nicht sehr produktiv. Engelaar spielt defensiver als Farfán, aber durchschnittlich erzielte er in jedem siebten Spiel ein Tor für Twente Enschede; in der Bundesliga ist ihm noch kein einziges geglückt. Engelaars Notendurchschnitt im kicker verrät viel: 4,35 – ein bezeichnender Wert für eine Neuverpflichtung mit Anlaufschwierigkeien.

Bemerkenswert ist: Schalke hat die stabilste Bundesligadefensive. Lediglich 15 Gegentore musste man hinnehmen – und das, obwohl Rutten eher als Vertreter eines offensiven Spiels gilt. Die gute Abwehr der «Knappen» dürfte wohl vor allem darauf zurückzuführen sein, dass Rutten keine personellen Änderungen in diesem Bereich vorgenommen hat. Er konnte die alten Strukturen und die alte Abgestimmtheit nutzen und anscheinend noch weiter ausbauen.

Allerdings konnte Schalke bislang auch nur 23 Tore erzielen – angesichts der massiven Verstärkungen ist dies überraschend. Schlechter waren (mit Ausnahme des 1. FC Köln) lediglich die Vereine, die momentan zwischen den Plätzen 13 und 18 der Bundesligatabelle zu finden sind.

Wie kommt es, dass Schalke kein überzeugender Offensivfußball gelingt, obwohl man ihn doch so sehr herbeiwünscht?
Der FC Schalke 04 schafft es seit Jahren nicht, herausragende Stürmer zu verpflichten oder diese in die Mannschaft einzubinden. Ein gutes Beispiel dafür ist Søren Larsen, den ich persönlich als enormes Talent sehe. Im Sommer 2005 wechselte der Däne für 2,3 Millionen Euro zu den «Knappen» (parallel wurde auch Manuel Neuer in den Profikader aufgenommen und Fabian Ernst, Kevin Kuranyi und Rafinha verpflichtet). Larsen, von Assauer als «Waffe» bezeichnet, ist eigentlich ein kompletter Stürmer: Durch seine 1,94m Körpergröße ist er kopfballstark, zudem schnell und gefährlich bei Kontern, zu Beginn seiner Schalker Zeit zeigte er sein Schussvermögen. Verletzungsprobleme warfen ihn zurück, er wurde zunehmend nicht mehr berücksichtigt für die Schalker Aufstellung, bis er nach 51 Bundesliga-Spielen (und 10 Toren, allerdings stand er nur 13 Mal in der Startaufstellung) im vergangenen Sommer zum FC Toulouse wechselte.
Betrachtet man die Schalker Offensive, dann findet man eine ganze Reihe dieser (ehemaligen) Talente, die es nicht schaffen, ihr Potenzial auszuschöpfen. Peter Lövenkrands. Kevin Kuranyi. Gustavo Varela. Carlos Grosmüller. Alle wurden sie vollmundig angekündigt, blieben aber unter den Erwartungen zurück. Alleine schon die vom kicker prognostizierte Startaufstellung für das heutige Spiel gegen Hoffenheim verrät, wie es um den Schalker Angriff steht. Beginnen sollen Farfán, Asamoah und Halil Altintop. Ihr kicker-Notenschnitt: 3,93 – bestenfalls ausreichend.

Was sollte Schalke tun? Im Moment hapert es meiner Meinung nach an genau zwei Stellen, dem offensiven Mittelfeld und dem Sturm. Für das offensive Mittelfeld gibt es eine verhältnismäßig einfache Lösung in meinen Augen: Mehr Spielzeit für Ivan Rakitic, außerdem die Verpflichtung von Marko Marin im Sommer. Ich könnte mir durchaus vorstellen, dass diese beiden Spielertypen gut miteinander harmonieren, unterstützt von einem routinierteren Abräumer im defensiven Mittelfeld (Fabian Ernst) bzw. einer Doppellösung: Ernst und Jermaine Jones im zentralen defensiven Mittelfeld, Rakitic und Marin offensiver nach außen versetzt, kein klassischer 10er, keine klassischen Flügelspieler, sondern eine Hybridlösung.
Eine Lösung für den Sturm ist schwieriger zu finden. Ich halte sehr viel vom Leverkusen-Talent Richard Sukuta-Pasu, der mit seinen 18 Jahren schon für die U21 spielte. Allerdings ist er eher ein Perspektivkandidat. Halil Altintop ist sehr aktiv im Spiel, er bewegt sich sehr viel und ich halte ihn auch für einen Kandidaten mit Zukunft. Gesucht wird als Ergänzung ein «Strafraumstürmer», am besten mit der physischen Präsenz eines Jan Koller. Der von mir oben erwähnte Søren Larsen wäre genau so ein Typ, ist sogar noch flexibler (eine Rückkehr halte ich aber für unwahrscheinlich).  Ich kenne mich derzeit nicht mit dem europäischen Stürmermarkt aus, aber Eren Derdiyok, der wohl bald in die Bundesliga wechseln wird, wäre ein geeigneter Kandidat (aber wahrscheinlich wird sein neuer Verein Bayer 04 Leverkusen sein). Ansonsten soll Schalke angeblich an Sebastián Dubarbier interessiert sein; er wäre in meinen Augen aber gerade die falsche Wahl, denn er entspricht in etwa dem Spieletypus Halil Altintop: klein, schnell und eher auf dem Flügel als in der Sturmspitze zu finden.

Was mir derzeit aber die größten Sorgen bereitet: Wenn man die Transfermarkt-Gerüchte durchforstet, dann ist Schalke im Moment eher auf der Suche nach Verstärkungen für die Defensivzentrale und die Außenverteidigerpositionen. Hat man nicht gerade Benedikt Höwedes, eines der größten Defensivtalente des Vereins, mit einem frischen Fünf-Jahres-Vertrag ausgestattet?  Über neue Stürmer wird kaum spekuliert. Leider.

Grundsätzlich bin ich ein sehr fußballbegeisterter Mensch und ein Schalker durch und durch. Angefangen hat das Ganze in meiner frühen Kindheit. Dort hat mich mein Onkel noch im Kinderwagen immer durch den Park geschoben und Geschichten von Schalke erzählt. Zudem war mein Opa mütterlicherseits ebenfalls bekennender Schalker und meine Mutter auch. Lediglich mein Vater sticht als Bayern Fan heraus.

Ich schaue mir jedes Schalke Spiel meistens am Fernsehen an. Ich hab leider selten die Gelegenheit in die Arena zu gehen, obwohl die Stimmung dort einfach bombastisch ist. Und im Moment schmerzt das Herz wenn man sieht was sich auf Schalke tut. Sicherlich ist es vielleicht verfrüht von einer richtigen Krise zu sprechen, denn Niederlagen gegen Leverkusen, Bayern, Manchester City und in Stuttgart, die teilweise auch unglücklich waren, sind keine dramatischen.

Dennoch steht Schalke momentan lediglich auf dem 9. Tabellenplatz und das obwohl man sich vor der Saison soviel vorgenommen hatte. Man hat mit Engelaar und Farfan meiner meinung nach zwei Topleute geholt. Engelaar hat eine überragende Europameisterschaft gespielt und auch bei Twente war einer der Stützpfeiler. Farfan ist ein Genie, sehr stark im Dribbling und hat das gewisse Etwas, die gewisse Spritzigkeit und den Tacken Genialität. All diese Stärken haben die Beiden z.B. beim Champions League Qualifikationsspiel gegen Atletico Madrid eindrucksvoll demonstriert. Leider verletzten sich beide in diesem Spiel und sind seitdem nicht wieder richtig in Fahrt gekommen.

Was mich aber bei Schalke momentan beunruhigt ist der fehlende Kampfgeist. Als Schalker hat man die Verpflichtung alles für seinen Verein zu tun, zu kämpfen, kratzen, beißen. Gegen ManCity hat sich Schalke nach dem Gegentor einfach hängen lassen. Die guten alten Eurofighter hätten eiskalt zurückgeschlagen aber in der aktuellen Mannschaft vermisst man eindeutig die Moral.

So Leid es mir tut aber meiner Meinung nach liegt die Schuld beim Trainer Fred Rutten. Ich habe eigentlich viel von ihm gehalten zu Saisonbeginn. Er hat hervorragende Arbeit bei Twente Enschede geleistet und hätte mit dem Club beinahe die Champions League erreicht. Zudem galt er in internationalen Kreisen als Fuchs und sehr talentiert.

Dennoch bin ich mittlerweile der Meinung, dass er nicht so richtig auf Schalke passt. Er versucht ein System zu spielen, was nicht auf die Mannschaft passt. Einige Spieler spielen Positionen, die ihnen nicht liegen. So spielen Farfan und Altintop Außenstürmer, während sie ebenso wie Kuranyi eher im Zentrum agieren sollten. Bei Farfan mag das klappen, er hat den nötigen Speed und die Finesse um von außen in die Mitte zu preschen und dann den Abschluss zu suchen. Sein Zusammenspiel mit Rafinha auf der rechten Seite ist das Einzige, was bei den Schalker Offensivaktionen momentan zu funktionieren scheint.

Altintop hingegen verblasst auf der linken Seite vollkommens. Bis auf der Partie gegen Mönchengladbach habe ich noch kein einziges gutes Spiel von ihm gesehen. Er scheint einfach komplett in der Luft zu hängen, nimmt nicht am Spiel teil und ist völlig Fehl am Platze. Für ihn kann man besser Leute wie Streit oder Asamoah auf der Position spielen lassen. Ebenso falsch ist es Rakitic an dieser Position spielen zu lassen, der gehört ins offensive Mittelfeld und ist immerhin einer der Spieler, die kreativ sind und den tödlichen Pass bei Schalke spielen können und auch als Mittelfeldspieler torgefährlich sind.

Im zentralen Mittelfeld spielen neben Rakitic meistens Engelaar und Jones. Engelaar macht einen unglücklichen Job, ist verunsichert aber das wird sich mit der Zeit legen. Jones hingegen ist auf dieser Position ideal. Er ist ein Kämpfer, Beißer, ein richtiger Schalker. Ernst hingegen scheint in die Jahre gekommen zu sein. Ich hab viel von ihm gehalten, doch diese Saison liefert er meist nur unglückliche Leistungen ab. Im Laufduell laufen ihm seine Gegenspieler einfach davon und auch nach vorne nimmt er keine Geschwindigkeit mit, bewegt sich zu wenig und wirkt statisch, wie das gesamte Schalker Mittelfeld im Spiel nach vorne.

Die Abwehr hingegen halte ich für optimal besetzt. Mein Vorschlag wäre eine Rückkehr zum üblichen 4-4-2. Damit Schalke im Mittelfeld die Überzahl hat und mehr Potenzial hat einfach. Am besten in einer Art Raute, wo Rakitic die offensive Position hinter den Spitzen ausführt. Mit Farfan und Kuranyi zwei feste Stürmer vorne, wobei Kuranyi eher den Strafraumstürmer spielt und Farfan sich oftmals fallen lässt um mit Schwung in die Abwehr zu pushen. So würde ich Schalke taktisch spielen lassen.

Zudem muss sich der Trainer einfach ankreiden lassen die Mannschaft nicht richtig einzustellen. Während man bei Rangnick, Slomka etc. immer das Gefühl hatte, sie konnten eine Mannschaft motivieren, scheint Rutten dort die Mannschaft nicht zu erreichen. Nach der Halbzeitpause tendiert Schalke richtig dazu abzubauen anstatt nochmal Vollgas anzugreifen. Eine Sache der einfachen Einstellung. Da scheint was in der Kommunikation zwischen Trainer und Mannschaft nicht zu stimmen.

Im Moment werden einige Kandidaten wie z.B. Huub Stevens als neue Schalke Trainer ins Gespräch gebracht. Damit ist Fred Rutten sicherlich nicht geholfen. Aber meine Meinung ist, dass wenn Schalke bis zur Winterpause nicht eine andere Einstellung an den Tag legt und weiter so leblos, kampflos, uninspiriert nach vorne spielt, muss zur Winterpause am Trainerposten aber auch in der Mannschaft was geändert werden. Das System was Rutten spielen lässt, passt nicht auf Schalke auch wenn es in der Theorie von vielen Fans bestimmt so gewünscht wird. Aber dazu haben wir einfach nicht das richtige Spielerpotenzial. Udo Lattek pflegt zu sagen, dass man einer Mannschaft nicht ein fremdes System aufzwingen kann, sondern sich die Mannschaft ein System raussucht, wo sie am besten drin spielt. Eben gesehen bei den Bayern, die nach Umstellung auf das alte Hitzfeldsystem wieder mehrere Klassen besser spielen.

Ich hoffe man macht sich seine Gedanken auf Schalke, denn es tut einfach weh als Fan eine derart motivationslose, schlappe Truppe zu sehen. Ein Großteil ist die Mannschaft sicherlich auch Schuld aber der Trainer ist der Motivator und in den letzten Spielen hat dieser schlichtweg einfach versagt. Wenn es so weiter geht, droht Schalke diese Saison das Mittelfeld.

Eine Woche nach der Niederlage gegen die Bayern ging es diesmal in Mini-Besatzung (Lutz und ich) in Richtung Leverkusen. Nicht das dieses Spiel ein Langweiliges und daher unattraktives gewesen wäre, aber durch den Umbau der Bayarena

in eine 30.000 Zuschauer fassende Fußballhölle , hatte kein anderer von uns Karten bekommen. Durch die frühe Anreise haben wir einen Parkplatz keine 5 Gehminuten vom Stadion bekommen. Auch in diesem Jahr haben wir Pause bei unserem Kölner gemacht, wo es genau wie im letzten Jahr Bockwurst, Pizza und Veltins gab. So gestärkt ging es Richtung Baustelle.

Da wir selber vor nicht all zu langen Jahren eine wesentlich Spektakuläre Baustelle

unser eigen nennen durften, hat uns der Rohbau ohne Dach

nicht wirklich von den nicht vorhandenen Sitzen gerissen. Die Kontrollen waren dafür schlimmer als die letzten Jahre.

Das vor dem Stadion kostenlos verteilte Stadionheft durfte nicht mit rein. Begründung: Brandgefahr !!! Seit wann kann Stahlbeton brennen. Damit die Ordner auf der ganz sicheren Seite sind haben sie mir auch mal vorsichtshalber mein Feuerzeug auch abgenommen. Das heutige Spiel stand immer noch unter dem Eindruck von Charlys tot, so das von uns heute eine Schweigeminute mit anschließendem Vereinslied geplant war. Die UGE hatte eine neue Zaunfahne dabei.

Kurz vor dem Spiel, die Mannschaft war bereits mit Trauerflor auf dem Platz, haben die Leverkusener Fans eine SUPER Aktion in ihrem Block gestartet.

Hut ab und Danke dafür. Durch den Umbau konnten heute nur 19.300 Fans dabei sein.

Im Vergleich zum Heimspiel gegen die FC Bayern gab es zwei Veränderungen. Der zuletzt rot-gesperrte Orlando Engelaar kehrte in die Anfangsformation zurück, dafür nahm Ivan Rakitic vorerst auf der Bank Platz.

Mal wieder hätten wir führen können nein müssen, wenn Ex-Nationalspieler Kuranyi in der 19. Minute ,völlig freistehend, das 1:0 für die Gäste erzielt hätte. Aber so kippte nach die Partie und Stefan Kießling traf nach einer Flanke von Renato Augusto nach 30 min. in die linke Ecke zum 1:0 für Bayer.

Das Tor brachte die Schalker jetzt völlig aus dem Konzept, und die Leverkusener hatten durch Kießling und Patrick Helmes zwei Chancen, den Vorsprung auszubauen. 60 Sekunden nach seiner ersten Möglichkeit war Helmes dann doch noch erfolgreich. Sein Schuss von der Strafraumbegrenzung schlug ebenfalls im linken Eck ein – 2:0.

Nach der Pause brachte Fred Rutten Höwedes und dafür rückte die Allzweckwaffe Westermann ins Mittelfeld. Dass Schalke danach überlegen wurde, lag allerdings an Schiedsrichter Gräfe, der Castro nach 67.min Gelb-Rot zeigte. In der Schlussphase hätten die Schalke diese Partie noch drehen können, Kuranyi gelang fünf Minuten vor Spielende per Kopf so das 1:2.

Bayer rettete danach diesen verdienten Sieg über die Zeit und bleibt Tabellenführer. Die Rückfahrt verlief bis auf den Haufen Schwarz/gelber Lüdenscheider bei MC Donald ohne Probleme und so war ich gegen 22:00 Uhr wieder zu Hause.

Glück auf

“der Schalker”

Bereits zwei Tage nach dem Spiel gegen Paris ging es schon wieder, diesmal mit voller Autobesatzung, Richtung Ruhrpott. Heute stand das Bundesligaspiel gegen die Arminia aus Bielefeld auf dem Programm. Durch die ewigen Baustellen und unsere fünf stündige Fahrt zu Ferienende in NRW bei dem Wolfsburg Spiel, haben wir uns diesmal entschlossen ein bisschen eher los zu fahren. Da natürlich die ganze Stecke völlig frei war, waren wir sehr früh in GE. Hier drehte sich immer noch alles um den Mittlerweile doch zustande gekommenen Zwei(Tages)flieger. Während wir noch über die Aktion der Polizei beim Spiel gegen Paris diskutierten, kamen die nächsten Gerüchte auf, das Schalker im Namen des Vereins vor dem Spiel wegen Schwarzhandels festgenommen wurden. Mehr zu diesem Thema hat M.Berghöfer in seinem Artikel: “Kohle im Kopf – statt unter unseren Füßen?” geschrieben. Trotz aller Probleme im Umfeld des Vereins wurde an diesem Samstag aber auch noch Fußball gespielt.

Fred Rutten hat zum Spiel im UEFA-Cup zwei Änderungen an der Anfangsformation vorgenommen, für den verletzten Westermann spielte Höwedes und Rakitic übernahm Engelaars Platz.

Von Beginn an übernahm Schalke die Initiative und kam durch Jones und Rakitic nach einem Doppelpass mit Kevin Kuranyi zu zwei guten Möglichkeiten. Bielefeld beschränkten sich die meiste Zeit auf die Defensive, kamen jedoch bei einigen schnellen Vorstößen durchaus gefährlich vor das Tor von Manuel. In der 35. min  hatten wir den Torschrei bereits auf den Lippen, doch Kuranyis Kopfball sprang mal wieder nur an den Pfosten. Da war er wieder, mein alter Kevin Auch nach der Halbzeitpause erspielte Schalke sich die besseren Torchancen. Ab der 60. min war Schalke sogar in Überzahl.

Der bereits in der ersten Halbzeit mit gelb verwarnte Jonas Kamper musste den Platz vorzeitig zum Duschen verlassen.  Jetzt kam die große Stunde von Bielefelder Schlussmann Dennis Eilhoff. Der Bielefelder Torwart avancierte jetzt zum besten Spieler auf dem Feld und parierte alle Schüsse die auf sein Tor kamen. Trotz drückender Überlegenheit kam Schalke vor 60 886 Zuschauern

am Ende nicht über ein 0:0 hinaus.

Auf der Rückfahrt gab es noch eine kleine Pause bei den goldenen Bögen und pünktlich um 21:30Uhr lag ich vor meinem Fernseher auf der Couch.

Glück auf

“der Schalker”

Nachtrag zur Aktion gegen den Schwarzhandel vom Verein

Eine Woche nach der gefühlten Niederlage in Lüdenscheid ging es heute wieder relativ gut gelaunt Richtung Ruhrpott. Eigentlich war heute eine Fahrt mit Manu und meinen Hexen geplant, aber gestern Abend hatte sich ganz spontan noch ein Platz im Auto der Nord-Niedersachsen ergeben, so das es nach dem Spiel wieder ohne Übernachtung zurück ging. Da Manu aber so ziemlich zur gleichen Zeit den Weg Richtung Ruhrgebiet eingeschlagen hatte, war ein Treffen auf der Autobahn fast unvermeidlich. Auf unsere letzten Rast vor Gelsenkirchen haben wir uns dann unter großem Hallo auch noch getroffen und mein letztes Bier wechselte aus unerfindlichen Gründen das Auto. Auf unserem Parkplatz trafen wir die ersten Fan´s der SGE, welche mit ihren 80 Watt Boxen das komplette Berger Feld zu beschallen versuchten. In der Arena selber wurde, mit einer Woche Abstand, noch mal das BxB Spiel beleuchtet und die Geschichten über mehr oder weniger sichere Heimwege ausgetauscht. Die ersten 45 Minuten lang bot Schalke heute mit das Beste, was ich in der noch kurzen Saison von der Mannschaft

bisher gesehen habe. Gegen die gewohnt tief gestaffelten Frankfurter

hatte man das nicht unbedingt erwartet. Trotz allem war die Stimmung im Frankfurter Block

bis zum 1:0

mit das beste was Auswärtsfans in der Arena auf die Beine stellen. Die hochverdiente Führung erzwang der starke Jefferson Farfan im Zweikampf mit Patrick Ochs, bei dem der Frankfurter mit einigem Pech ein Eigentor fabrizierte. Das war uns aber eigentlich auch egal und der Videowürfel gab das Tor eh Jefferson.

Zu Zeitpunkt des Tores befanden sich die Hessen bereits in Unterzahl, weil Chris meinte seinen Ellenbogen mal in das Gesicht von Westermann zu rammen. Schalke konnte die numerische Überlegenheit aber nach dem Wechsel

immer weniger nutzen und verwaltete am Ende nur noch Ergebnis. Unmut kam in der Arena eigentlich immer nur bei Szenen mit Beteiligung der 22 auf, so zum Beispiel bei einer fast schon tragische Szenen, so ein verunglückter Heber in der zehnten Minute und vor allem der katastrophale Schuss in die Wolken aus 12m auf das freie Tor. Er wurde bei seiner Auswechslung gegen Albert Streit

heute das erste mal ausgepfiffen und das obwohl ich nicht mal pfeifen kann Ich denke die Baustelle Kuranyi und die fehlenden Verwertungen der vielen Chancen sind die Probleme von Fred Rutten in den nächsten Wochen. Die Rückfahrt verlief diesmal ohne irgendwelche Besonderheiten oder Probleme. Mein besonderer Dank geht an diesem Spieltag an den VfL Wolfsburg und natürlich an unseren ehemaligen Trainer Ralf Rangnick, der mit seiner Hoffenheimer Spaßtruppe bewiesen hat, das in ihm immer noch ein königsblaues Herz schlägt. Am Dienstag geht es schon wieder in die Arena zur zweiten Runde im DFB-Pokal gegen unseren gesetzten Gegner der letzten Jahre, Hannover 96. Und bis Freitag sind wir immerhin Spitzenreiter.

Glück auf

“der Schalker”

Samstag morgen 11:00Uhr und ich stehe nicht auf dem Autohof um abgeholt zu werden und das obwohl Schalke heute spielt. Statt dessen sitze ich zu Hause, schaue aus meinem Fenster durch den Regen Richtung Bremen und verdränge den Gedanken mit dem Roller zum Weserstadion zu fahren. Der Vorteil des heutigen Spiel´s ist ganz klar die Entfernung, 8km Luftlinie aber das Wetter ist halt typisch Norddeutsch. Das schlimmste in den letzten Tagen war aber nicht das Wetter sondern die Lokale Presse, zu erst wurde das 5:1 vom 12. April 2008 in allen grün/weißen Farben ausgeschmückt und seit drei Tagen gibt es nur noch das Thema Claudio Pizzarro. Durch den Ausfall von Hunt und die Olympia-Teilnahme von Diego übernimmt laut Kreiszeitung Mesut Özil heute die Chef-Rolle bei den Bremern. Durch einen etwa 16km langen Stau auf der A1 mussten wir einen kleinen Umweg einlegen um zum P+R Hemelinger Hafen zu gelangen. Hier gab es beim warten auf den Bus eine kostenlose Vorstellung im Fach “Ich Chef du Nix”. Die Herrschaften der Bremer Verkehrsbetriebe

erkennen Ihre Chef´s immer schon von weitem an den lustigen Jäckchen. Orange Jacke = Arbeiter, Gelbe Jacke = Chef, Orange Jacke mit gelber Weste = der der immer alles machen muss na so hatten wir zu mindestens unseren Spaß. Unser Bus zum Weserstadion zeigte uns den Weg dieser Saison

Vor dem Weserstadion hieß es heute nicht lange aufhalten und rein ins trockene, so das man die meisten bekannten Gesichter nur im Vorbeiflug begrüßen konnte. Im Stadion deutete zu diesem Zeitpunkt noch nichts auf ein Fußballspiel hin, da der Rasen überhaupt noch nicht gekreidet war. So hatte man diesmal das seltene Vergnügen den Platzwart bei seiner Arbeit zu beobachten.

Vor dem Spiel wurde für uns eine blau/weiße Fahne auf dem rasen ausgebreitet,

ach ne….die Bremer haben jetzt auch VW als Sponsor

Im Vergleich zum Saisonauftakt gab es nur eine Veränderung auf Seiten der Schalker, für den verletzten Jermaine Jones rückte Carlos Grossmüller in die Anfangsformation.

In den ersten 30 Minuten entwickelte sich vor 42.100 Zuschauern

ein munteres Spiel mit Torchancen auf beiden Seiten. Die größte Möglichkeit hatte Claudio Pizarro

in der 8.min als er alleine auf Mathias Schober zu rannte, doch dieser rettete uns heute mehrfach den Punkt im Weserstadion. Die größten Chancen hatte neben Pizarro noch Rosenberg und Özil auf Bremer und Marcelo Bordon, Levan Kobiashvili, Halil Altintop und Kevin Kuranyi auf Schalker Seite.

Nach der Pause starteten die Bremer besser ins Spiel und das Tor von Torsten Frings zum 1:0

fiel quasi mit Ansage. Auch in der zweiten Halbzeit hieß es mehrmals den Hut vor Matthias Schober zu ziehen, denn eigentlich hätte es in der 80.min schon 3:0 für Bremen stehen müssen. Doch dann kam Heiko Westermann, der nach einer Ecke

aus sechs Metern zum 1:1-Endstand

mit dem Kopf traf. Fred Rutten nach dem Spiel in Bremen und vor dem Rückspiel am Mittwoch in Madrid:“Heute war hier viel Wasser, in Madrid erwartet uns ein heißer Abend.” Dem kann ich mich nur anschließen, für Mittwoch wollte ich die Regenjacke gerne gegen die kurze Hose tauschen und ich denke bei 34°C ist das auch möglich. Ach ja, als wir um kurz nach sechs wieder zu Hause waren hörte auch der Regen so langsam auf……

Glück auf

“der Schalker”