"Ó SENHOR, quem é como tu entre os deuses?" Ex 15:11

Antigo Testamento

Acabe | Adão | Eva | Caim | Abel | Seth | Enos | Cainan | Jared | Henoch | Metusala | Lamech | Noé | Sem | Cam | Jafeth | Irad | Meujael | Metusael) Gomer | Magog | Madai | Javan | Tubal | Mesech | Asquenaz |Tarsis | Dodanim | Cush | Mizraim | Canaan |Nimrod | Patrusim |Caftorim | Sidon |Eber | Elam | Assur | Arfachad | Lud | Aram | Uz | Peleg |Uzal | Ofir |Nephilim | Baal |Basemate | Maalate |Bila | Elifaz | Reuel |Raquel | Lea | Ruben | Simeão | Levi | Judá | Issacar | Zebulom | José | Benjamim | Dã | Naftali | Gade | Aser | Tema | Amaleque |Zerá | Samá |Jónatas | Davi |

Veja também
Os patriarcas e profetas de Israel, nossos pais na fé

Danmarks forsvarsminister Søren Gade (V) bør forlade sin minister post og hans arbejde indenfor Dansk politik.
Manden bør ikke have en minister stilling når han ikke kan skelne en dårlig oversættelse fra Google translation med en decideret trussel. Det er til grin at en mand med hans stilling ikke selv kan finde ud af at se hvornår målstregen er nået og det er den nu.

Det eneste rigtige ville være, hvis Søren Gade selv valgte at forlade sin stilling indenfor Dansk politik.
Samtidig ville det være rart med en undersøgelse omkring VKO regeringen og vores ministre og forsvarschefer som gang på gang har vist sig at have dyre vaner for vores skatte kroner. Det er utroligt at der ikke bliver forlangt et omvalg, vi er mange som er trætte af at VKO regeringen bruger alle vores skattekroner og at mange skal leve som fattige fordi de skal leve som rige, og det burde tage en ende.

Man kan kun se frem til valget, hvor racister og kapitalister vil blive væltet af pinden og de må leve af alt det som de har stjålet de sidste mange år. Snart må der nye boller på suppen, og der må en ny regering til for ændringer det skal vi have ellers ødelægger vi os selv.

Jeg syntes Søren Gade burde forlade posten og så skulle der sættes en undersøgelse i gang hvor alle hans bilag kommer på bordet.

Yeah!

Greifswald. Nicht ohne Folgen blieb die diesjährige Rückbesinnung des Nordischen Klangs auf die Klassische Musik. Das Festivalpublikum dankte es den Machern mit vollen Sitzreihen und üppigem Beifall. Am Donnerstag kamen Liebhaber und Kenner des Genres gleich zwei Mal innerhalb eines Tages in den Genuss von hochwertigen Darbietungen.

Mit romantischer Musik aus Skandinavien und Deutschland begeisterten das FrauenChorEnsemble von St. Nikolai unter der Leitung von Frank Dittmer und das Universitätssinfonieorchester unter UMD Harald Braun ihre Zuhörer. Mit einem deutlichem Schwerpunkt auf das Liedschaffen der nordeuropäischen Komponisten Waldemar Ahlen, Wilhelm Peterson-Berger, Hugo Alfven, Niels W. Gade und Edvard Grieg. Überraschten von Letzterem die a cappella vorgetragenen „Sieben norwegischen Kinderlieder” op. 61 durch ihren herrlich harmonischen Fluss, so stießen die Peer Gynt Suiten op. 46/ 55 als bewährter Publikumsliebling auf erwartungsgemäß guten Zuspruch. All dies allerdings, nicht ohne den diesjährigen musikalischen Jubilar Felix Mendelssohn Bartholdy. Ihm gedachte das FrauenChorEnsemble von St. Nikolai a cappella mit dem Terzett „Hebe Deine Augen auf” und dem Doppelquartett „Denn er hat seinen Engel befohlen über dir” aus dem Oratorium Elias.

Im anschließenden Kammermusikkonzert in der Aula der Universität Greifswald setzte das Artic Piano Trio den seinerzeit wirkungsmächtigen Komponisten, Dirigenten und Pianisten mit dessen 1. Klaviertrio in d-Moll op. 49 an den Schluss ihres Programms bestens in Szene und hielt mit seinem herrlich spritzigem Zusammenspiel den fast ausverkauften Saal vier Sätze lang in Atem. Selbst das leiseste Husten oder Rascheln blieb beim Umblättern der Musiker zwischen den einzelnen Teilen vor Ergriffenheit der Versammelten aus. Und das nachdem das aus der Pianistin Tiina Karakorpi, dem Violinisten Anders Kjellberg Nilsson und dem Cellisten Johannes Rostamo bestehende Trio für Edvard Griegs Andante con moto in c-Moll und Einar Englunds Klaviertrio herzlichsten Zuspruch erhalten hatte.

ปีนี้ไม่ลืมวันเกิดตัวเองล่ะ :]

เป็นเรื่องไม่น่าเชื่อมากๆ เพราะตามปกติแล้ว ถึงจะตั้งใจขนาดไหน ก็มักจะมีอันให้ต้องทำเรื่องอื่น แล้วพอวันเกิดมาถึงจริงๆ ก็เผลอลืมทุกทีไป (แต่จะว่าไปก็ไม่ค่อยได้ตั้งใจจำด้วยน่ะแหละ) ต้องขอบคุณทุกคนรอบตัวที่ทำให้ปีนี้เราจำได้

และปีนี้ก็ถือว่าพิเศษกว่าปีอื่นๆ หน่อย เพราะความต่างของเวลา เลยทำให้รู้สึกเหมือนได้ฉลองวันเกิดสองครั้ง ครั้งหนึ่งตอนเวลาเที่ยงคืนของไทย และอีกครั้งหนึ่งก็เวลาเที่ยงคืนของที่นี่…ตอนนี้ เวลาเที่ยงคืนของที่ไทยผ่านไปแล้ว เราก็ฉลองการเข้าสู่วันที่ 30 มกราคม ด้วยการนั่งกินแฮมเบอร์เกอร์อยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์คนเดียว ส่วนของเวลาที่นี่ในอีกหกชั่วโมงถัดไป ก็คาดว่าจะฉลองด้วยการนั่งฟังเพลงอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์อีกเช่นกัน หรือถ้าไม่อย่างนั้นก็คงหลับไปแล้วน่ะนะ, ต้องเป็นอย่างใดอย่างหนึ่งแน่นอน ไม่น่าจะมีเหตุการณ์ผิดความคาดหมายเกิดขึ้นได้

…

ตั้งใจว่าจะไปวัดไทยที่ wimbledon มาตั้งแต่ปีที่แล้ว (และลืมไปแล้ว)
พออาทิตย์ที่แล้วแม่ถามว่าได้ไปทำบุญบ้างไหม และวันนี้น้อยหน่าก็บอกว่าน่าจะลองชวนนัทไปวัดดู ท่าทางนัทจะอยากไปอยู่เหมือนกัน ก็คิดขึ้นมาว่า ไปวัดดีกว่า เนื่องจากโทรหานัทแล้ว นัทตั้งใจว่าจะไปอาทิตย์หน้า ส่วนตัวเรา พรุ่งนี้ก็มีเรียนทั้งวัน คิดไปคิดมา เอาตามฤกษ์สะดวกเราดีกว่า อย่าไปรอคนอื่นเลย, คิดได้ดังนั้นแล้ว วันนี้ก็เลยได้ไปวัดไทยตามที่ตั้งใจไว้เสียที

เชื่อเอาเองอย่างไม่มีเหตุผลว่า ถ้าเป็นเรื่องดี ตั้งจิตเป็นกุศล เราก็จะถูกโน้มเข้าหาสิ่งดีๆ เอง ฉะนั้น แม้ไม่รู้ทาง ก็ไม่หวั่น เชื่อมั่นว่าไม่ว่าอย่างไร วันนี้เราต้องหาวัดเจอแน่ๆ แล้วก็เป็นจริงตามนั้น

ในตอนแรก เราพยายามหาวิธีเดินทางไปจากในเวบไซต์ แต่ข้อมูลทั้งหมดที่หาได้คือ
1. วัดอยู่ใกล้ๆ สถานี wimbledon
2. ต้องนั่งรถเมล์สาย 93 ไปต่อ (ขึ้นป้ายไหนก็ไม่รู้ ลงที่ไหนก็ไม่รู้)

แต่แล้วเราก็โชคดีอย่างไม่น่าเชื่อ พอนั่งรถไฟใต้ดินไปลงที่ wimbledon ก็เดินมั่วไปเรื่อยๆ ไปจนเจอร้านอาหารไทยชื่อว่า Mai Thai เปิดประตูเข้าไปถามคนในร้านว่าวัดไทยไปทางไหน เขาก็เดินออกมาหน้าประตูร้าน ชี้ให้ดูเลยว่าขึ้นรถสาย 93 ป้ายใกล้ๆ ร้าน อารามดีใจ ลืมถามมาอีกว่าแล้วจะต้องลงป้ายไหน (แต่ก็ขอบคุณคุณคนในร้านมากนะคะ ขอบคุณจริงๆ) พอรถเมล์มาก็ขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ในใจก็คิดว่าจะนั่งไปสักสอง สามป้ายแล้วลงก็แล้วกัน เพราะดูจากแผนที่ในเว็บไซต์แล้วมันไม่ไกลจากสถานีมาก

ปรากฏว่ามีผู้หญิงไทยขึ้นมาบนรถเมล์สองคน และมานั่งข้างๆ เรา เราก็ถามไปว่า ขอโทษนะคะ วัดไทยต้องลงป้ายไหนคะ พอทราบไหม? สองคนนั้นก็บอกว่า พี่จะไปวัดไทยเหมือนกันค่ะ เดี๋ยวไปด้วยกันก็ได้ โชคดีอย่างไม่น่าเชื่อ สรุปว่าเราก็เลยได้ลงรถป้ายที่ถูกต้อง และเดินไปจนเจอวัดโดยไม่ลำบากยากเย็นแต่อย่างใดเพราะคนไทยสองคนที่บังเอิญเจอ (มารู้หลังจากนั้นว่าชื่อพี่มดกับเกด, ทั้งสองคนเรียนอยู่ที่ southampton และมาเที่ยวที่นี่ อยู่ที่นี่เป็นวันสุดท้าย กำลังจะนั่งรถไฟกลับตอนค่ำนีี้)
ไหว้พระทำบุญ เรียบร้อยก็เดินถ่ายรูปอีกสักพัก ขากลับก็เจอสองคนนี้ที่ป้ายรถเมล์อีก ก็เลยได้กลับด้วยกัน แยกกันที่สถานี Earl’s Court เราเดินกลับบ้าน ส่วนทั้งสองคนก็นั่งรถไฟใต้ดินสาย picadilly ไป soho กันต่อ (ขอบคุณทั้งสองคนมากนะคะ และขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพค่ะ)

ก็จบการผจญภัยเล็กๆ ของวันแต่เพียงเท่านี้
ส่วนรูปก็, เชิญชมค่ะ

When I was in 8th grade, I was asked to do a solo. The song was,The lone wild bird. It was a beautiful song. I had the smaller part because the ninth grader wanted the bigger part. It was okay with me. I wanted less to have to learn. I really enjoyed singing this song. i was not too popular in school,so when I sang this solo, I was surprised to see so many kids coming up to me and praising me for my solo. It shocked me,actually. this turned out to be one of my Dad’s favorite songs. He wanted it sung at his memorial service for when the time came. I did sing this for him.

Noget som i den grad kan pisse mig af, det er noget så uskyldigt som cyklister – hvis de så bare i det hele ta’et var uskyldige! Det er mig en stor gåde, hvordan nogle af dem har tilladelse til at færdes i trafikken. Da jeg var barn, så var jeg igennem op til adskillige kurser i folkeskolen, hvor vi små poder sku’ lære at begå os i trafikken, når vi ik’ havde mor og far med på cykeltur. Var jeg den eneste som sku’ plages med dette eller valgte 75% af befolkningen at ta’ en kollektiv pjækkedag, da de sku’ igennem det samme? Uanset hvad, så kan det ik’ passe, at så stor en procentdel af alle cyklister kører som det passer dem – til trods for, at der er cykelsti i begge sider af vejen, så oplever jeg dagligt, at folk kommer kørende imod en! Og er det endelig lykkedes for dem at komme over i den rigtige side af vejen, så vælger de underligt nok at køre på fortovet. Jamen.. Hvorfor? Et fåtal er dobbelt så dumme, så de vælger at køre i den forkerte side på fortovet! Sådan der, det er flot klaret, at man kan være så fjern.. Man sku’ tro, at de levede i deres egen lille, indelukkede bobbel, siden at de ik’ er klar over, at der rent faktisk også er regler for cyklister – jeg vil virkelig gerne være med i deres verden, for det må godt nok være sjovt, siden det er så populært at køre så elendigt!
Her igår, da jeg sku’ hente Jeanett fra arbejde, så mødte jeg ik’ bare en og heller ik’ kun to, men hele 3 (!) cyklister som kørende imod mig – og det til trods for, at det er en kort strækning på små 500 meter. Og lidt ironisk, så ligger politistationen også på denne strækning! Hvem er så lige så dum at begå lovovertrædelser der? Så er det, at man tænker, de også selv vil være ude om det, og det rigtigt vil fryde mig helt ind til mit lunefulde sind, hvis de bli’r bonnet for det. Disse tanker har jeg end ik’ tænkt til ende, før at jeg kort efter mødet med de tre tumpede cyklister til min forbløffelse ser, at kun små 20 meter længere fremme, der går to politimænd og dasker rundt!! Hva ligner det dog?? Hvorfor nakker de ik’ de lovovertrædere? Jeg troede, at de fik løn for at håndhæve loven, men der troede jeg godt nok lige fejl! Jeg har nu fået en klar forståelse for, hvorfor at cyklisterne opfører sig så tåbeligt – når der ik’ bli’r gjort noget ved det, så vil det af naturlige årsager fortsætte. Den værste dødssynd cyklister kan begå, det er at køre gennem et fodgængerfelt!! Dette er det allerhelligste for fodgængere, hvor selv de største og ondeste køretøjer har vigepligt, så skal cyklisterne fandeme ik’ ta’ sig den frihed at køre gennem dem – det er noget som jeg virkelig kan blive harm over. Siden oplevelsen igår, så har jeg overvejet at uddanne mig indenfor politiet med speciale i at uddele bøder til uansvarlige cyklister – jeg vil uden tvivl ende med at være den ledeste og mest ondskabsfulde betjent der overhovedet kan opdrives!

BUDDHISM, COLLECTIVES CONTEMPORARY ART TIBET OVERVIEW

The last couple of decades have seen an explosion of international interest in Tibetan contemporary art writes Amy Holmes-Tagchungdarpa, assistant Professor of the University of Alabama in a column for Asia Art Archive.

A common theme of this art is religious iconography – including celestial beings, Buddhas, and ritual implements – being adapted to portray  ideas of identity, cultural preservation, globalization, and tensions with the perceived colonizers – the Chinese immigrants that represent the control of the Chinese state.

The various collectives of Tibetan artists that exist both within the PRC and also abroad in exile have distinct philosophies regarding their art. However, all of them include artists who consciously use Buddhist themes and iconography to convey very different concepts of identity, cultural preservation and globalization.

Interestingly, some contemporary artists originally studied under a traditional Tibetan system of artisan apprenticeship (for example, Karma Phunstok) before becoming a ‘contemporary artist’, while others have chosen to do so as a means of developing their contemporary practice (for example, Gonkar Gyatso).

Certainly, many contemporary artists do not associate their work with Buddhism; some resist associations explicitly to avoid stereotypes of the Shangri-La image of Tibet, whereas others such as the prominent artist Gade (b. Lhasa, 1971) use Buddhist images in a playful way to explore contemporary issues in Tibet.

Others consciously identify their motivation in undertaking particular pieces as being connected to their Buddhist faith and practice. The artists mentioned below are individuals who use Buddhist terminology in describing their art, and cite their motivations as being similar to traditional artisans – as a form of meditation, or an offering.

Artist statements often deflect attempts to politicize their work through the incorporation of traditional forms of vocabulary. Despite growing up during the Cultural Revolution when religious was suppressed many artists strongly self-identify as Buddhist and depict this identity in their work.

Several different artistic collectives reflect some of the different motivations of contemporary Tibetan artists.

Sweet Tea House

Sweet Tea originally started in Lhasa in the late 1980s with the intention of portraying and exploring contemporary Tibetan life through art, though was short lived due to government interference. However, one of its members, Gonkar Gyatso (b. Lhasa, 1961) revived the name in 2003 when he opened a gallery in London.

Gongkar Gyatso portrays some of the ambivalence felt among Tibetan artists about the connection of Tibetan identity with Buddhism. In an interview, he discussed how in traditional Tibetan art as well as in Maoist ideology the ‘assertion of individualism … [is] outlawed.’ Gyatso’s incorporation in his work of Buddhist motifs and the body of the Buddha, in particular, is used as a signifer of Tibetan identity, as well as commenting on contemporary images and political images surrounding Tibet.

Disney Plus 3 (2004), for example, includes an image of the Buddha along with images of Mickey Mouse. Both of these images are instantly recognizable as cultural markers, but the depiction of them together subverts expectations of their traditional uses.

Gedun Choephel Artists’ Guild

The Gedun Choephel Artists’ Guild is based in Lhasa, and artists from the group often collaborate and exhibit in Gyatso’s Sweet Tea House gallery. One of its most prominent members, Gade, like Gyatso, has grown up without a traditional Buddhist education. His work is a commentary on contemporary Tibetan issues yet often incorporates traditional motifs. Railway Train (2006) is an example of a piece that depicts this contrast which includes images of traditional Tibet, such as monks and nomads, alongside Coca-cola signs and the train that dominates the landscape,

Mechak

Mechak is a more recently formed initiative that encompasses other collectives through the use of the internet and by including artists from within the PRC as well as those in exile. The term ‘Mechak’ itself conveys the ideas of the group: me (me) meaning fire and chak (lcags) meaning iron refers to a traditional Tibetan iron-edged tool used for creating sparks. Mechak states that its mission is to ‘ignite a renewal of Tibetan culture’ through the inclusion of Tibetan artists from around the world. One of the group’s intentions is to explore new forms of expression while maintaining ‘a spiritual centre’. Indeed, many of the artists involved, including one of the founders, Losang Gyatso, use Buddhist imagery and themes.

Ang Sang (b. Lhasa, 1962) is one artist who incorporates traditional themes, particularly Buddhist ones, in his art for example in ’White Tara’, a modern image of the goddess Tara. In his artist statement Ang declares that, ‘Painting to Ang Sang is the Buddha Nature in his heart; his works express faith and devotion. Through the exploration of the artistic language of Tibetan spirituality, he tries to find common characteristics between ancient and traditional Tibetan art and Western avant-garde art.’

Other young artists also incorporate Buddhist themes in their work, although their subject matter may not appear as explicitly to be Buddhist.

Palden Weinreb (b. 1982, ) born in and still living in New York City was educated in a western artistic tradition. His work incorporates mixed media and also refers to Buddhism. In his artist statement, he describes how, frustrated on one occasion, he began to recite mantra (symbols recited as a form of spiritual practice), reached a meditative state and found his pencil moving of its own accord. Fascinated by the results, Palden continued to use this method, explaining that through doing so, ‘I discovered a new sensibility in approach and aesthetics. I possessed a new appreciation for the illusion and deception held within a mark, creating ambiguous passages and environments … There was a beauty and a depth in the relation between systematic and unconscious patterns.’

Tibetan artists incorporate Buddhist motifs in their work for different reasons. Some reflexively use them as signifiers of ‘Tibetan-ness’; others as social or political commentaries. However, some artists have also consciously used them in a manner similar to traditional artists: as a form of spiritual practice.

 See:

• image carousel on Asia Art Archive site
• more on Tibetan art

Subscribe to Art Radar Asia

Check out my new page on Street Fashion

And check out these really nice looks!

Tem duas coisas que eu acho complicado falar em publicidade:

(1 -) necessidades básicas do ser humano (as que saem, não as que entram).

Já ví várias pessoas criticando esse filme: “Que propaganda ridicula!“. Mas ainda acho uma excelente e sutil maneira de dizer: Não quero cagar em banheiro que não tenha Glade pois bosta é fedida e Glade acaba com o fedor.

“quero fazer cocô na casa do Pedrinho”

Outra coisa que deve-se ter muito cuidado ao anunciar é qualquer (2 -) produto relacionado a sexo. Ou porque pode ficar xulo ou erótico demais. A Olla (os publicitários) achou uma maneira divertida de tirar o foco da camisinha e o colocar em SEXO e de forma divertida.

Politiken 

Grøn er traditionelt kendt som håbets farve. Men for Dansk Folkepartis Søren Krarup vækker den afsky, når den bliver præsenteret på flag.

Så symboliserer den grønne farve nemlig islamisme, mener han.

Og netop 10 grønne faner bliver noget af facadeudsmykningen af Livgardens kaserne ved Rosenborg Slot i hjertet af København, når garden fejrer 350-års jubilæum til sommer.

»Grønne faner vækker afsky«
»Det ville vække afsky hos mig. Den er grim, og den kan ikke undgå at fremstå som et islamisk symbol med de der grønne farver på fanerne«, siger Søren Krarup til Ritzau.

I stedet mener Søren Krarup, at det burde være de traditionelle rød-hvide farver, der dominerede udsmykningen.

Onsdag spurgte han til forsvarsminister Søren Gades holdning til sagen i Folketingets spørgetid, men ministeren var ikke synderligt interesseret i at gå ind i problemstillingen.

Altså er grøn nu blevet islamisternes farve? jamen, så vil jeg da anbefale disse islamister i at gå klædt i Dannebrogs farver. Men nu skal vi da hellere ikke bebrejde manden, han er jo trods alt blevet for gammel, og vi ved alle sammen godt hvad der sker når folk bliver FOR gamle og FOR indflydelsesrige