V-ati gandit vreodata cum ar arata o tinuta fara o poseta sau geanta? Va spun eu: goala!! Indiferent ce pui pe tine daca ai o geanta frumoasa si de calitate nu mai conteaza restul, iar o femeie trebuie sa aiba neaparat in garderoba ei o geanta mare neagra, pe care o poti purta la orice si in orice ocazie si o poseta plic, pentru ocaziile alea speciale la care trebuie sa fim cochete.

Asta nu inseamna ca eu am doar doua genti sau ca voi nu trebuie sa va mai cumparati nimic, NUUUU!!!! Imi plac gentile, mai ales cele rosii, am eu un piticut care topaie cand vede culoarea rosie si daca ar fi dupa el as cumpara tot ce vad rosu , dar ideea e ca avem nevoie de genti, nu doar sa ne caram viata in ele, dar pentru a da culoare hainelor si pentru a ne face sa ne simtim mai bine. Un barbat nu va intelege niciodata dar voi stiti despre ce vorbesc, asa ca, cu prima ocazie in care vedeti o geanta care va place nu ezitati – Cumparati-o!

No i znowu się opuściłem w pisaniu (fotografowaniu) i długo, długo mnie nie było. Wszystko przez to, że oddawałem się innym rzeczom, głównie prognostyce mikrobiologicznej, technologii gastronomicznej, wartości biologicznej białka pokarmowego oraz intelektualno-kulinarnym przygodom (po drodze był jeszcze przegląd filmów kulinarnych). Część mojej zajętości została udokumentowana tutaj. Niestety, dwa blogi to o dwa za dużo!

W każdym razie wracam. W samym środku jesieni, choć w ubraniu i z pogodą z początków jesieni. Zdjęcia te zostały wykonane już dawno, ale jakoś nie szło mi złożenie ich w całość. Przywołany jednak do porządku komentarzami, wziąłem się do działa. I oto – tadam! – efekt moich jesiennych zakupów. Tym, którzy jeszcze pamiętają w ogóle Jesienne “must have!”, należy się pewne wyjaśnienie. Z planowanych wówczas zakupów mam t-shirt i przypinki Pomoc zwierzakom (niebawem zaprezentuję) oraz… Nie, to właściwie wszystko. Spodni w kratę nie dostałem w swoim rozmiarze, a zamiast spodni fioletowych kupiłem te widoczne na zdjęciu. Turkusowych rękawiczek też nie było i skończyło się na wełnianych, zielonych bez palców. Po parasol się nie wybrałem, z butów zrezygnowałem, budrysówki w Tesco nie było, na torbę HO::LO chwilowo mnie nie stać, a swetra nadal poszukuję. Niemniej jesiennie wyglądam…

Spodnie: H&M
Sweter: H&M (zeszłoroczna wyprzedaż)
Szalik: C&A
Płaszcz: vintage (po dziadku!)
Buty “osiołki”: Hala Mirowska*

________________________
* W Hali Mirowskiej był kiedyś genialny sklep z końcówkami serii butów z różnych, niemarkowych sklepów. Niestety zastąpiono go CTO, które nie jest już tak fajne. Te buty to jedne z moich ulubionych, kosztowały 30 zł., są zamszowe, wygodne i niezniszczalne (mają już ze 3 lata, a z wiekiem zyskują tylko, jak wino zupełnie).

O stiti p-aia cu roackerul care se spala si dupa 3 straturi de jeg gaseste tricoul cu metallica? Eh…am patit-o aseara sub o forma usor alterata. Pe la un comod 7 PM, stateam cu o carte in pat (da, mai practic si asa ceva) cand ce-o apuca pe nevasta-mea? Cautatul prin dulap. DUlapul la noi e un fel de gaura neagra, triunghiul bermudelor, ce vreti voi: daca ai bagat ceva acolo, pai bagat ramane. E mititel saracul, si din cauza de criza tre’ sa suporte doua garderobe (adica a ei, si hainele pe care nu le mai port si de care nu e loc pe canapea, fotoliu, lustra, frigider, pat, sub pat, si alte locatii secrete pe care nu le dezvalui ca se prinde nevasta-mea si face ordine prin ele de nu le mai gasesc in veci).

Eh, si revenind, isi aminteste ea ca are ceva bluza bagata in triunghiul bermudelor, de care are fix nevoie a doua zi. Dar fiiixx, fara nu se poate. Deh, frig afara, “venirea iernii ne-a luat prin surprindere” mai ceva ca pe autoritatile locale cand da prima zapada, si am zis ca atata vreme cat nu e nevoie sa-mi misc eu fundul din pat, poa’ sa caute prin dulap. Si se apuca, si da-i, si scoate, si scoate, si selecteaza, si sorteaza, si pune pe caprarii. Eu, cu nasul in carte, nici nu mi-am dat seama cand in jurul neveste-mii a crescut un munte de haine din care abia i se mai vedeau capul si manutzele alea doua cu care scotea, scotea, scotea, de ma si miram unde naiba au incaput atatea intr-un singur dulap.

Cu ocazia asta am constatat doua lucruri: unu, ca nevasta-mea are mai multe perechi de blugi decat am eu de chiloti, si ca exista cu siguranta o distorsiune spatiu-timp in interiorul dulapului meu care-i permite sa stocheze muuult mai mult decat ai putea crede privindu-l de la exterior. Cam ca o posetuta din aia de dama in care incap agende, telefoane, machiaje, portofel, 10001 alte nimicuri, pixuri, caiete, si in care ar incapea cu siguranta si o bomba nucleara, o racheta sol-sol sau, cine stie, chiar un elicopter mai mic.

Mai departe pe drumul hainelor am constatat ca se pot face descoperiri arheologice in dulapul propriu si personal fara ca macar sa ai nevoie sa iti batucesti degetele dand la cazma: am retrait amintiri dragi revazandu-mi tricouri din vremea cand inca mai purtam marimea L (intre timp s-au adaugat vreo doua X`uri cu indulgenta), pantalonii de piele din vremurile de metalist rebel (vremuri aproximativ contemporane cu anii cand tricourile L intrau pe mine fara sa le pocneasca cusaturile), o pereche de chiloti contemporana probabil cu bunica (zic asta fiindca nu-mi amintesc sa-i fi purtat vreodata!!) si…piesa de rezistenta…da, ati ghicit, TRICOUL CU METALLICA, numai ca nu era al meu, era al neveste`mii si nu`l mai vazuse de cand ne-am mutat impreuna si a facut greseala sa-l depoziteze in dulapul fara fund.

In fine, ca orice arheolog care se respecta, dupa ce a dezgropat toate artefactele, a purces la clasificarea si aranjarea lor pe caprarii, tricouri la tricouri, blugi la blugi, prosoape (inclusiv unul din “zestrea” personala, cu care am venit de-acasa cand m-am mutat in Bucuresti), si punerea lor inapoi in situl arheologic pentru conservare. Si atunci, s-a intamplat minunea: pentru prima data din timpuri imemorabile…usile dulapului S-AU INCHIS! Lipite, frumos, la dunga, cum nu le-am mai vazut de muuulta vreme…ma simteam aproape ca restauratorii aceia care redau stralucirea de odinioara monumentelor abandonate. Numai ca eu nu pusesem umarul la munca deloc, doar privisem pasiv din pat cum gramada de lucruri si lucrusoare pe care le credeam pierdute pe vecie erau inventariate si clasificate pentru posteritate. Si tocmai cand nevasta-mea se ridica de jos si inchidea dulapul, m-am gandit ca as putea face cea mai porceasca faza din univers: sa-i cer un tricou de la fundul gramezii…

V-am pupat pe portofele, si s-auzim de bine!

Garderoba, L82,8xA33,6xH220,5 cm.

Sursa: Mobila Elvila

Garderoba, L162xA35,6xH196,8cm.

Sursa: Mobila Elvila

Garderoba, L100xA33,4xH201,6 cm.

Sursa: Mobila Elvila

Garderoba, L67,2xA26,3xH184,1 cm.

Sursa: Mobila Elvila