A renovated gas station is the new home to Juerg Judin in the city’s Schoeneberg district. Here is an article from last weeks NYT.

Andreas Meichsner for The New York Times

Have a look at the fabulous article by the New York Times on a very lateral-thinking renovation: from gas station to apartment-cum-art-gallery!

Actually, I remember seeing an Aral gas station teamed up with a bar/restaurant at Schlesisches Tor U-bahn station, close to Club der Visionäre. I wonder if it is seasonal or open all year round…have to check it out.

The full article can be found on the New York Times website together with a beautiful slide show. An excerpt of the article follows.

In Berlin, a renovated gas station

by KIMBERLY BRADLEY

(…)

In renovating the actual station building, lying in the shadows of an elevated subway line, Mr. Judin stayed true to the structure’s spirit, salvaging tiles, replacing curved windows and using red trim in door frames, the same shade as in the Shell logo.

(…)

Back in the gas-station portion of the home, the interior features furniture and artworks from Mr. Judin’s private collection — a second-generation Bauhaus chandelier from 1952 floats above a large dining table. A huge abstract painting by the French painter Bernard Frize hangs on the wall flanking it.

(…)

He may (or may not) soon give over the place to his artists, but for now, he’s enjoying living in one of the very last gas stations from Germany’s “Wirtschaftswunder” (“economic miracle”) postwar era left standing in Berlin. “A gas station is a symbol of mobility and independence, a modernist idea,” he said. “The irony is that I don’t even have a driver’s license.”

Sissy Spacek and Martin Sheen as Holly and Kit in Malick’s masterwork Badlands (1973). Warren Oates as her father.

Holly practices her clarinet on a bench, waiting for her father. Her father pulls up. They go home. Holly goes upstairs. Her boyfriend Kit comes over. He and her father have words. Kit shoots Holly’s father.

Having come down the stairs, Holly goes to her father’s side.

Kit watches and lights a cigarette.

She knows her father is going to die and that Kit has shot him, and she is not really shocked or reproachful, per se. It’s difficult to judge whether Holly is an unthinking person or if she is a person who just floats — don’t be fooled by her voice-over narration; Malick plays with contrasts between what’s reported and what we actually observe — through her life, someone who expects nothing and accepts everything.

Either way her father’s death is not a surprise. But because she expects nothing, she isn’t sure what Kit will do next. She is only slightly afraid that he might do something to her. You can read that here.

What Kit does next is he goes to a service station to get a can of gasoline. There is a coin-operated game there, a voice-recorder. He punches through the glass of the game. This act of time-consuming vandalism when he is trying to quickly throw together a plan to conceal a crime is open to interpretation: Kit either makes his own fun, or he cannot brook the bourgeois notion that some witless rube, some fool who has wandered a million years afield from the purpose of man as a hunter, might pay to have his own voice recorded, then, by hearing it played back, feel delight worth the coin he paid. Or maybe Kit has different ideas of how to make a mark, and what ought be recorded. I don’t know. I’m not Kit, and I don’t know Malick and his mind. This is guesswork. Kit leaves with his gas.

He uses the gas to douse Holly’s house, with her father’s corpse still inside.

Holly watches. Darkness is all around her and she is only lit by the lights from within the house. She is getting ready to turn her back on that light, and go in to the dark completely. She’ll go with Kit now.

The fire that began in Holly’s bed is about to consume their entire house. It was a choice that started there and now she has no choice but to go forward with Kit.

Malick handles the destruction of Holly’s house and her father’s body by focusing on the doll and the dollhouse as they burn. This is important. The end of small-minded, cast-mold imitations of real life, the end of modeled and scaled efforts at simulated perfection, leaving innocence behind in ashes. What now, Holly?

I will tell you what now. They leave Fort Dupree, South Dakota, and embark on a several-state killing spree before being captured. Really disturbing, incredibly-acted, understated film, almost totally perfect, and very gorgeous from the compositional perspective. A mixed bag. You very much need to be in the right mood.

The film drew inspiration from the real story of mass killer Charles Starkweather and his teenaged accomplice, Caril Ann Fugate, who killed eleven people in Nebraska and Wyoming in January, 1958. Besides Malick’s Badlands, the pair of jerkwad murderers also inspired Natural Born Killers, the 1993 Tim Roth and Fairuza Balk TV mini-series Murders in the Heartland and, though I have never heard it confirmed, rather obviously and less seriously The Frighteners. Starkweather also pops up in works by Stephen King. That’s all I want to say about it. Go look it up if you want more.

I don’t feel like going in to all that partner-killer, famous-murder-spree, monstrous fucking shit right now. I will just say I have not grown into an adult who — nor an adult with the patience to tolerate another adult who — makes a huge to-do over killers. Exceedingly not. It’s why I didn’t even link you up with a wiki hook to that asshole Starkweather and his girl. So please don’t start in on me with factoids or comments about them, thinking we’re buddies-in-kink, if searching for killers because that’s how you get your kicks is how you found this post.

I’m not saying it’s not worth talking or thinking about — anyone with a stake in the success of society as a cooperative effort needs to worry and think and talk about people who break the rules, how they do it, why, and how we deal with it. But glorification and gory gushing on the intricacies of those transgressor’s little personal details? Making them celebrities while forgetting their victims’ names? Not interested.

“Shit, we need gas,” I tell Mike.

He nods and turns the radio up.

I pull into a Mobil and up to a gas pump, fiddling around the dashboard to trigger to little tank door to unlatch.

“Over there,” points Mike. He looks amused.

“Thanks.” I open the door and walk outside.

My high heels click-clack around the car. It smells like gasoline, of course, but I had forgotten how much I enjoyed the scent. I step back into the car.

“What’s up?” he asks.

“The tank’s on the other side.”

“Good one,” says Mike.

I sigh. “Shit. Now I need to turn around.” I hike my dress down and turn the keys in the ignition and the car squeals.

“Nice,” says Mike.

I turn the radio off. “Shush!”

I swing the car around and back into the same spot to refuel. This time, I know where the latch is and the tank is on the correct side. I step out once more, click-clack over in my high heels and tight black dress, unscrew the cap, lift up the gas nozzle and turn to the digital payment buttons.

“What the hell?” I say.

Mike is staring at me through the glass.

“I don’t understand, they want me to pay inside first?”

Mike makes a motion to his ear. He can’t hear me. He opens the door a crack. “What’s wrong?”

“I have to pay first? Why don’t they trust me?”

Mike steps out of the car. “Give me your credit card.”

I hand it over.

“Okay.” He puts the nozzle back, swipes my card, and press a few buttons. “Now you’re all set.” He gets back in the car and watches me, trying not to look amused.

“Thanks,” I mouth.

I put the nozzle back in the gas tank and decide to fill it up and check the messages on my BlackBerry, which works until it overflows and splashes out of the car’s tank all over my shoes.

Mike has no slouched down in the passenger seat, but I can see his shoulders rise and fall as he laughs.

I tug at my dress and kick the extra gasoline drops off my heels. Tossing my hair over my shoulder, I replace the gas nozzle and screw the cap back on. I click-clack away, sit back in the car and rest my head on the steering wheel.

My BlackBerry vibrates.

“Are you alright?” asks Mike.

“I’m fine,” I say. “I’m totally fine, expect I don’t belong here anymore.”

More on UPTOWN blossoming graf scene. These pieces brightened up a bland  and lifeless area on 10th Ave. between 204th and 207th streets. The exist where a run-down old gas station stood…and where a new construction site has taken it place. The wooden panels and boards used protect and hide people from construction site and construction site from people…became canvases and “constructive sites”…for all. More beautification of our neighborhood to come.

บางจากฯเตรียมแผนธุรกิจค้าปลีกน้ำมันรับศึกปี 2553 ทุ่มงบฯอีก 100 ล้านบาท ปรับโฉมปั๊มเป็นรูปแบบ “เขียวมะนาว” ต่ออีก 50 แห่ง ปรากฏดีลเลอร์ขอเอี่ยวปรับด้วย ส่วนธุรกิจเสริม (nonoil) ตัดสินใจขยายร้านสะดวกซื้อ “ใบจาก” แทน “เลมอน กรีน” ให้เหลือแบรนด์เดียว กันลูกค้าสับสน เชื่อรายได้ผ่านปั๊มจะเพิ่มขึ้นได้ 18% ยอดขายปลีกน้ำมันโต 2-2.5%

นายยอดพจน์ วงศ์รักมิตร ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการใหญ่ สายงานด้านธุรกิจการตลาด บริษัท บางจากปิโตรเลียม จำกัด (มหาชน) กล่าวกับ “ประชาชาติธุรกิจ” ถึงภาพรวมของธุรกิจค้าปลีกน้ำมันในปี 2552 นี้ว่า พอมีกำไรอยู่บ้างจากค่าการตลาดที่ไม่ตกต่ำมากนัก ประกอบกับยอดขายผ่านสถานีบริการน้ำมันเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง และส่วนหนึ่งยังมาจากการปรับปรุงรูปแบบสถานีบริการน้ำมันเป็น “เขียวมะนาว”

ส่งผลให้ในปี 2553 นี้ บริษัทบางจากฯได้วางแผนธุรกิจค้าปลีกด้วยการปรับปรุงสถานีบริการ (rebranding) ในรูปแบบสถานีบริการน้ำมันเขียวมะนาว เฟสที่ 2 อีก 50 แห่ง (จากเดิมปรับปรุงแล้ว 50 แห่ง) เฉพาะในพื้นที่ทำเลดี แต่จะไม่ใช่การลงทุนโดยบริษัทบางจากฯทั้งหมด เนื่องจากดีลเลอร์ที่สนใจก็ได้ยื่นขอปรับปรุงเข้ามาด้วย โดยจะแบ่งสัดส่วนเป็นบริษัทบางจากฯลงทุนปรับปรุงเอง 20 แห่ง กับดีลเลอร์ลงทุนเอง 30 แห่ง จะใช้เงินลงทุนอยู่ที่ 3-5 ล้านบาท เฉพาะในส่วนของที่บริษัทบางจากฯ ลงทุนเองประมาณ 80-100 ล้านบาท

นอกจากนี้ ยังมีการขยายสถานีบริการที่จำหน่ายน้ำมันแก๊สโซฮอล์ E20 มากขึ้นเป็น 250 แห่งในปี 2553 จากเดิมในปีนี้ที่มีจำนวนสถานีบริการน้ำมันที่มีน้ำมันแก๊ส โซฮอล์ E20 เพียง 122 แห่งเพื่อรองรับความต้องการของลูกค้าที่เพิ่มขึ้น รวมถึงยังจะขยายการให้บริการแบบ “fast service” หรือการให้บริการเติมน้ำมัน-เติมลมยางได้ภายใน 3 นาที เฉพาะในชั่วโมงเร่งด่วนคือ ช่วงเวลา 07.00-09.00 น.กับช่วงเวลา 16.00.-18.00 น. ซึ่งได้รับการตอบรับจาก ผู้บริโภคที่ค่อนข้างดีมาก จากเดิมที่มีสถานีบริการในรูปแบบ fast service เพียง 50 แห่ง ในปีหน้าวางเป้าหมายไว้ที่ 200 แห่งในเฉพาะเขตเมืองเท่านั้น

“หลังจากที่บางจากได้เปลี่ยนรูปแบบเป็นปั๊มเขียวมะนาว ที่ดูทันสมัย ทำให้ยอดขายผ่านสถานีบริการน้ำมันเป็นที่น่าพอใจ ดีลเลอร์ก็เข้ามาขอลงทุนปรับปรุงด้วย ในปีหน้าเท่ากับว่า บางจากจะยังมีความเคลื่อนไหวของค้าปลีกน้ำมันต่อเนื่อง โดยเฉพาะในเรื่องของธุรกิจเสริมที่เราจะขยายและปรับปรุง”

นายยอดพจน์กล่าวเพิ่มเติมว่า นอกจากนี้บางจากยังการพัฒนาและขยายร้านสะดวกซื้อ “ใบจาก” แทนที่ร้านสะดวกซื้อ “เลมอน กรีน” เพราะต้องการจะให้เหลือร้านสะดวกซื้อเพียงแบรนด์เดียว เพื่อป้องกันลูกค้าสับสน ซึ่งในปีที่ผ่านมาได้ทยอยปรับไปแล้ว 50 แห่ง วางเป้าหมายว่า ในปีหน้า ร้านใบจากจะเพิ่มได้อีก 20 แห่งรวมทั้งหมดเป็น 70 แห่ง จะใช้เงินลงทุนอยู่ที่ประมาณ 700,000-1 ล้านบาท/แห่ง ทั้งนี้ได้กำหนดให้ บริษัท กรีนเนท จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทในเครือและบริษัทบางจากฯ ถือหุ้นทั้งหมดเข้ามาบริหารจัดการร้านสะดวกซื้อใบจากทั้งหมด

รวมไปถึงการขยายร้านกาแฟ “อินทนิล” พร้อมกับขายแฟรนไชส์ไปด้วย จากเดิมที่มีเพียง 100 แห่ง คาดว่าในปีหน้าจะขยายเพิ่มเป็น 130-150 แห่ง โดยจะขายผ่านแฟรนไชส์ เนื่องจากได้รับการยอมรับทั้งในแง่ของคุณภาพและรสชาติของกาแฟ และที่สำคัญดีลเลอร์ที่จะปรับรูปแบบสถานีบริการใหม่จะบวกรวมเอาแฟรนไชส์ทั้งร้านสะดวกซื้อใบจากและกาแฟอินทนิลเข้าไว้ด้วย ทั้งนี้เชื่อมั่นว่า การปรับรูปแบบสถานีบริการแบบใหม่และขยายธุรกิจเสริมต่าง ๆ นั้นจะใช้งบประมาณทั้งสิ้นที่ 80-100 ล้านบาทเท่านั้น ซึ่งจะช่วยเพิ่มรายได้ผ่านสถานีบริการได้ร้อยละ 15-18 ได้ โดยจากสัดส่วนรายได้ระหว่างการจำหน่ายเชื้อเพลิงและธุรกิจเสริมจากเดิมที่ 90 : 10 จะปรับเป็น 80 : 20 ภายในปี 2553 นี้ได้

“สำหรับธุรกิจเสริมนั้นในปีหน้าจะปรับปรุงและขยายต่อเนื่อง เพราะที่ผ่านมาเราเล็งเห็นแล้วว่าค่อนข้างทำรายได้ให้กับบางจาก ส่วนหนึ่งคือเรามั่นใจในการให้บริการและกาแฟอินทนิลของเราก็มีคุณภาพที่ควรจะประชาสัมพันธ์ให้ลูกค้าได้รับรู้ และกระจายสาขาเพื่อรองรับความต้องการที่เพิ่มขึ้นด้วย”

ส่วนสถานการณ์ของราคาน้ำมันใน ปี 2553 นี้ ทางบางจากมีความเชื่อว่า เศรษฐกิจจะดีขึ้น ฉะนั้นความต้องการใช้พลังงานจะเพิ่มมากขึ้นตามไปด้วยจากเดิมในปีนี้ที่โตประมาณร้อยละ 1.8-2 คาดว่า ในปี 2553 ความต้องการใช้จะเพิ่มขึ้นประมาณร้อยละ 2-2.5 สัดส่วนการเพิ่มอาจจะน้อย เนื่องจากยังมีพลังงานทางเลือกเข้ามาไม่ว่าจะเป็นก๊าซปิโตรเลียมเหลว (LPG) และก๊าซธรรมชาติสำหรับยานยนต์ (NGV)

26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ประชาชาติธุรกิจ

Dear Diary,

      I have a confession to make. Since moving last february I have made friends with a female gas attendant at the ESSO near my house. After coming in several times, she warmed up to me and we started talking and then she started to ask me personal questions to get to know me better. She asked me if I was married or if I had a boyfriend, and since I am such a private person in general I simply said no. She seemed as if she was raised in a very traditional home and wouldn’t be open to “unconventional lifestyles”  so every time she asked me I would answer no. 

     After about the 15th time of asking me through a couple months I finally relented and said yes, I indeed did have a boyfriend. She asked how we had met and I fabricated a story of how I had met my new prince charming. Over the course of several stopovers for smokes and chocolate bars in the coming months, I would give her little updates on my relationship with my new, gorgeous, and extremely athletic boyfriend.  Every now and then I would throw in some trite obstacle like “we had a fight” or “he is being difficult”  but then we would always make up. 

      It has now been 10 months and I cannot stop! The other day when I was buying my cigarettes, she asked how he was. I said we were doing great! She asked if we were going to get married but I said we were not at that point yet.  She asked me if we were thinking about moving in together and I said “actually yes, that is something we have discussed” Diary she was so happy for us! I said it was a good idea for us to live together first before I think about marrying him.

    Dear diary I think this has gotten out of hand. But, I cannot stop! In a few months I am thinking of telling her that my boyfriend has proposed to me!  Dear diary, help me!

With all my love and respect my friend & confidant.

xoxoxo Miss Singleton.

More photos from Dave , check out that tuck and Roll, he thinks it was red and white

Hey FAILers! Let us know in the comments who you think deserves the Darwin Award from these 3 epic Safety Fails. Is it the driver that really didn’t want to pay for movers? Or the man just out for a “joy ride” with his mattress? Or is it the gas station attendant that is trying to multi-task by smoking and cleaning the gas pumps at the same time? Make your voice heard FAILers!

Picture by: dunno source Submitted by: DrunkStepdad via Fail Uploader

Picture by: dunno source Submitted by: dunno source via Fail Uploader

Picture by: dunno source Submitted by: TnT via Fail Uploader

Selling for $479,000. Net profit over $100K. Included property 1 Acre land. Contact me.

It seems that just about every time I visit a local gas station to buy a soda or coffee or just get gas, there is some idiot in front of me in line buying scratch off lottery tickets.

This would be OK if they walked up and said “I’d like one of those and one of those”. However, the usually come up and go “give me one of those, and one of those, and one of those, and that’s it” and then when the clerk gets the tickets out they say “no, I changed my mind I would rather have that other one”. Then the clerk says “OK that’ll be $40″ they say “whoa, I didn’t know that ticket would be that much, get me one that is for $5 instead of $20″. Blah blah blah blah…. this goes on and on for about 3-4 minutes.

How about this? Pick your stuff, get in line, pay for said stuff. If you don’t know what the fuck you want, lottery shit or not, get the fuck out of line and let other people go.

Same goes for the folks that are buying regular lottery tickets. “Yeah I’d like 2 auto lotto tickets and a pick 3 with the numbers 372 boxed with a $1 backup on that. I’d also like a pick 4 with the numbers 3691 squared off with a fucking ham sandwich and chips. Actually I changed my mind can you make the pick 3 ticket 285 instead?”

What the fuck? Idiots. There should be a policy that if you are there for lottery you wait until the fucking store is clear or there has to be another line.

My TT Gadgett fuels up. I liked the contrast of the lights against the darkness of the night.

     When I was traveling on the road over this past weekend, I certainly had my fair share of gas stations, that’s for damn tootin’ sure. Since I seem to have the world’s smallest bladder, I unfortunately had to make many stops along the way.  I tried to be selective when picking a facility to visit, but sometimes when Mother Nature comes a callin’, you just gotta do what you gotta do, even if that means peeing in a filth-ridden shitcube.  

     There are certain gas stations that I try to avoid at any possible cost, no matter how badly I may need to pee.  For example, if I see any sign whatsoever that a filling station serves some sort of fried chicken or the like, I simply cross my legs and keep on driving. There’s nothing I hate more than walking into a place smelling all good and clean and coming out smelling like the bottom of a freaking deep frier.  That crap gets stuck in your clothes, in your hair, and even in your damn skin. I mean, if I’m gonna smell like a big old bucket of KFC, then I’d at least like to have eaten a friggin’ leg or two.  The absolute worst, though, is when you’ve thoroughly checked the building’s exterior to make sure there’s no indication of fried food being served on the inside, only to have your nostrils bitch-slapped by a blast of stale grease when you walk through the doors.  I think there should be a law that requires such places to post a very visible outdoor sign that says, “We smell like ass.”  

     Once I’ve found a joint that finally seems to be acceptable, it’s anyone’s guess what the conditions of the restrooms are actually gonna be. You know you’re in for a nose-holding-pee-as-fast-as-you-possibly-can-and-get-the-hell-out-of-there experience when you walk into a stall and see shit smeared on the wall behind the toilet.  That’s never a good sign of cleanliness.  And you know you’re gonna be skipping the whole soap process when the only thing around is a lathered up bar on the sink that has a long, black hair stuck to it.  And if you’re lucky enough to find a bathroom that does have a dispenser of soap, you often discover that the only thing to dry your hands with is one of those rolling cloth towel contraptions that’s stuck to the wall, in which case you have to just go with the air dry method cause God only knows what’s been rubbed on that cloth.  

     The gas station bathrooms that totally crack me up are the ones that try to disguise their nastiness by hanging some stupid-looking basket of fake greenery above the mirror or by setting a silk bouquet of flowers by the sink or by hanging a watercolor “painting” of the beach on the wall or by setting out a jar of putrid-smelling potpourri. Look fools, you ain’t kidding nobody with those sad little decorations. It’s still glaringly obvious that you need to get some Ty-D-Bowl cleaner up in there and go to freaking town.  Those toilets don’t clean themselves, ya know.

     If at all possible, I usually prefer to stop at a restaurant instead, since their bathrooms tend to be a little more tolerable.  However, those aren’t always a safe bet either.  It really is a total crapshoot (pun intended) when you’re out on the road.  It’s better to just hope for the best and expect the worst cause finding a clean, non-smelling one is like finding a navy blue sock in a drawer full of black ones.

It is actually possible to use your, very cold, feet and walk all over town, even when the road contains of something in between snow and rain and the cars almost run you over.
The reason why Ida and I are both tired and worn out is because we wanted CANDY and the only places still open at 1 AM were the ones on the other side of Umeå. But we decided to let our sense fly away with the wind and went for an little adventure. On our way to the store/gas station (called Shell, for the locals) we froze and I had to listen to Ida’s whining about her wet shoes who caused her toes to hurt, and we tried to come up with songs to sing so time would pass.
At the store, we sat on the floor and ate different unhealthy foods like sandwiches, hot dogs, candy (of course) and potato chips and for some reason, a thirty year old flirted with us.
For a second, I thought that we could make it until the first morning buses starting moving but then Ida made me realise that it was about three hours left and it was pretty much impossible for us to sit there such a long time. We begun to pack our thing and left our second home, Shell, to walk to a friend’s house for some rest. Over there we listened to music and just waited.
So, we took the bus and got to my house around 7 PM and I don’t think my mother was really excited about that since she knocked on my bedroom door, looking like a frikkin zombie, and asked why the hell we came home so early in the morning.
I woke up five hours later because Ida’s phone rang. Then she got picked up by her father, and what I know, they went shopping for. That’s a abnormal day in my life, nothing I do often and it will probably not happen again. Today, I will just chillax and listen to my new love Sufjan!

8.

⬅ To the beginning of the Saga

Click images for larger size

The mid-western part of the US is known for its nasty winters.  It can go from rain to snow and back again in minutes.  The relentless high humidity mixes with the cold to make for a bone chilling experience, too. The only time the moist air leaves seems to be the time that the mercury drops through the bottom of the thermometer.  Weathermen and others call this, “a character builder”.  I call it hell.  Working outdoors during this time can be a real trial as I found.  Dressing for it is difficult.  It would take 5 extra minutes to dress.  I would layer on two to three sweatshirts and a thermal quilted long-sleeved jacket as well.  If it was below zero I’d wear long underwear and two to three pairs of white cotton socks.  On top of all of this “layered look” would be the uniform, a heavy cotton coverall.  Head gear would consist of a wool ‘watch cap’ and to finish the  ensemble heavy gloves.  I could hardly move.

It was a Monday morning in the middle of January.  The temperature reading outside the kitchen window’s thermometer screamed -19℉. The weather forecaster talking on the radio reminded everyone that today was “a character builder” (Ugh!) and we should all bundle up.  No, I think I’ll wear shorts and a tee-shirt, idiot!  He also mentioned that the wind chill could reach a -55℉ during the day as winds were likely to pick up to gusts of 20mph or more.  The forecast was daunting but this was Chicago and not LA or Miami.  We had already been treated to over a week of temperatures that were close to or below zero overnight.  And today we’d be lucky to make it above zero for the daily high.  We were supposed to be used to it.  Yeah, right!  It was my Dad’s turn to open up the station that day.  The night before he had powered up the engine block heater into his pride & joy 1965 Ford Country Squire Station Wagon knowing how cold it would get. I was still trying to wake up with a jolt of coffee when he walked in the back door and into the kitchen.  ”I can’t get the wagon to start.”, he remarked as he tried to shake off the cold.  My Mom said, “I thought you plugged that heater thing into the car last night.”  ”I did but it’s so damned cold out that it didn’t do any good.  It’s cranking over way too slow to catch.”, he shrugged,  ”Maybe you can get your car started, Al.”  Oh, boy!  My first car was a 1970 Ford Maverick; it had never let me down and, unfortunately, today would be no exception.  But for a few brief seconds I thought that he may just call it a day and decide to stay home but that wasn’t in the cards.  ”Yeah, I’ll give it a try”, I said with no enthusiasm.

Taking my last sip of coffee and pushing myself away from the table I looked at our Poodles and wished for a moment that I had a fur coat like they wore instead of all the layers. I trod down the basement stairs and walked to the south end of the basement where we kept our work clothes.  I layered myself up and back up the stairs I went to greet the outdoors.  As I walked out the back door a small blast of arctic chill hit me in the kisser.  It was like getting hit in the face by needles.  My eyes started tearing and my nose began to run.  I made my way to our driveway and put the key in my car’s doorlock. The lube in the lock had turned to tar and barely budged.  I was afraid I’d break the key off in the lock when it suddenly gave in and slowly turned.  The lock button begrudgingly popped up.  Pushing the button on the door handle required a bit more force than normal and the door made disgruntled grunting sounds as I opened it enough to enter.  I sat on the vinyl seat and it felt like I was sitting on a slab of cold concrete.  It took me three tries to close the door and get it to latch shut.  Cold does strange things to autos.  You can take a simple thing like opening and closing a car door and it becomes a chore.  I slid the key into the slot for the ignition switch and slowly turned it.   It, too, seemed like it was immersed in tar and molasses.  In those days, there was no such thing as electronic ignition systems and fuel injection.  Our cars ran on the basics of starting motors, carburetors, and coils to wake the beast from the cold.  The starting motor started to turn the engine’s flywheel over and over at a rather slow pace.  “Rah-rer-rer-rer-rer-rer-…”, the engine sputtered briefly.  The second try, the starting motor was a bit slower.  “Rah-wer-wer-wer-wer…”, again, another sputter, then another, then another.  I gave it more accelerator and the engine shuddered the entire car’s chassis and body as if I was in a gasoline engine driven earthquake.  The engine was now running on its own power and shaking the car like a paint mixer.  Sadly, I had accomplished what my Dad was unable to do with his ‘baby’ and my Maverick had come to life in the miserable cold.

She (men always call cars ’she’.  My Dad named all of his automobiles with women’s names, usually, Betsy.  His Country Squire was given the name of Betsy.  It’s rather coincidental that the first girl that I had a real crush on was named Betsy) was running and that’s all that mattered to my Dad.  I jogged back to the warmth of the house leaving my ‘Betsy’ running.  My Mom offered me another cup of coffee and I inhaled it.  I was still envying my canine pals with their nice fur coats. We now had postponed our departure an extra 15 minutes as the Maverick was consuming fuel and going nowhere.  My Dad was ready to go.  “Let’s get headin’,” my Dad said.  I just shook my head.  Again, going out the back door I felt the dozens of needles flying into my face courtesy of the wind.  The interior of the Maverick was a bit more hospitable as I had turned the heater on full.  The oil had warmed up from its viscous state and the car was no longer bucking.  Backing out of our driveway, I again wished that this was not happening.  I thought of my warm bed; that is where I should be, not shaking from the cold.  How little did I know what would greet us at V&E but I was about to find out.

We passed many a car with their hoods in the ’say ahhh’ position as their frustrated owners poked and prodded about looking for a magic solution.  Sewer covers spewed white water vapor giving the look that hell just might lay beneath the street.  And the cars, buses, and trucks that were able to awake that morning puffed clouds of white exhaust fumes, looking like they were being propelled by steam.  It was no surprise when we pulled up V&E’s driveway apron to find the lot filled with cars going all angles.  Some were pushed and some were towed.  “Oh, crap”, I muttered.  My Dad just sighed and slowly shook his head.  I found a place to park my car and we both got out and headed to the office first.  Another blast of cold air hit us and I looked forward to the warmth of the inside.  As we walked into the office we knew something was amiss.  We both looked at each other briefly in disbelief and my Dad walked over to the furnace thermostat on the wall above the shelving.  He looked at it and gave out a low, “Noooo”.  “What’s wrong?”, I asked.  “No heat.  Everything’s on and set right but no heat.”, he said slowly.  And this was just the start of a very cold day.

back

to be continued

Gas Station Snacks

Great question, because, to be honest there are not a whole lot of things sold at a gas station that don’t make me cringe.  If they carry any, buy a banana.  Unlike other fruit, you don’t need to wash it or touch the part you eat.  Otherwise, your best bet is to go with nuts or seeds.  Sunflower seeds are one of the only items in a gas station that is all natural and comes in lower salt versions.  Sunflower seeds are a smart bet because even if you don’t finish the bag they will stay fresh inside their shells.  You should keep a cup in your car for shells-no littering out the window!  Nuts are also a good choice providing protein and fat that will tide you over.  It will be difficult to find an unsalted nut in these mini aisles, but don’t buy flavored nuts which are covered in junk.  A protein bar isn’t a bad idea if you are looking for more calories.  Clif Bar and Promax will give you a good balance of protein, complex carbohydrates and fat for the 250-300 calories; plus a dose of vitamins. 

            As for drinks, I steer clear of anything in plastic. (See categories – “Plastic Bottles”).  Cans usually don’t  have anything healthy in them, so that leaves you with juice in glass bottles.  Try to choose a 100% fruit juice and please recycle. 

            It is hard to eat healthy when you are on the road.  If you travel often, I would recommend getting a case of TRIO bars (see categories “What’s in Dani’s Cupboards” –TRIO bars) and a case of individual size cartons of chocolate soy milks, as long as you don’t mind them being car temperature.  I always have a non-perishable snack in the car (and in my purse) so that I never have to make a desperately unhealthy decision.  Happy travels!

It has felt like a long time since we have been anywhere to call home. The knowledge of a looming departure always kept our location in context: temporary. Now, we haven’t gotten pregnant or married yet and the whole point of this endeavor is travel, so the 5 months lined up here aren’t technically permanent, but relative to the nomadic last 5 years, never in one place for more than a semester, this feels close.

I just work up to a knock on the door and cold Chang beer. My new neighbor is great. Yes, living next to Cengiz is even better than living with Cengiz. Now, we have our own rooms, balconies, and bathrooms to escape to for naps or some reading. Yet, by living next to each other we still reap many of the benefits of a room mate- someone always there ready to have a drink, get food, listen to music with, or discuss the shabby state of the Cleveland Browns. It’s a lot like sophomore year of college, living it up in Dematthias Hall at Saint Louis University (without all the other frat dogs roaming the hall of course).Oh, and a couple other discrepencies…

We don’t have a flushing toilet or hot water. Now, there is a toilet, but you manually flush it by pouring copious amounts of water into the bowl. As for shower, it’s just not to be found. But, we do have bathrooms with a central floor drain and cold water spouting hand-held “shower head” (very similar looking to a garden hose). Oddly, those are the only two modern amenities we don’t have: both rooms are equipped with a Balcony, A/C unit, fan, and WiFi internet (though so far, it appears not to work for Cengiz and has a very low connection for me). Each apartment is one big room consisting of an armoir and queen sized bed, capped with an intricate head board full of places to hide things like an iPod or book. The balconies are clearly the highlight, with a view that looks like it could be country side rice patties or Florida Everglades more realistically than a patch of suburban Bangkok (we are in a bit of a gray zone- Bangkok has grown so massive, that we are basically on it’s outskirts, though technically the area isn’t considered Bangkok and we are actually closer to ancient Ayutthuya).

Getting to this paradise was not easy. The trip began at 6:30 pm Friday. After crowding into the back of a pickup truck (aka Taxi) in Chiang Mai, we were driven out to a gas station where we boarded a “V.I.P” bus. Really, this was a 30 year old coach with busted A/C unites and chairs that looked like fire hazards and felt akin to the rock groupings I would lounge in during a camping trip to Rocky Mountain National Park. We procured some very high dosage sleeping pills from our pharmacist, Gina, before leaving, but they did not solve the problem. Instead, we spent the next 12 hours falling in and out of drooling dozes that often left us completely discombobulated or unable to fully use our body. Since mine was the only seat on the bus without an arm rest, my trance like sleeping was often interrupted after falling into the aisle, or getting my head stuck between Cengiz and my seats. Our company was of the highest variety- all European travelers wearing an identical uniform of flip flops, a Sure shirt, and Ospray pack. I feel fortunate that we had to look horrifying (cavernous eyes, foaming mouths, leaking noses) because our fitful sleep was left to its own and we only had to talk a couple times. When we did finally get to Bangkok, we were left off next to what appeared to be the remnants of a car bomb. There was a completely decimated passenger van left on the round about our bus dropped us at. Our cab driver told me it was an accident that left 8 dead, but the burn marks and ash looked like the occupants must have been high level scientists transporting jet fuel.

When we  finally got into Bangkok, it took a while to make it to the apartment. The first step was a 40 min cab drive. We were left off at an Esso gas station, across the street from a University, waiting to be picked up by a liaison. We spent a good hour and a half waiting and snacking on gas station delights before being delivered. Thankfully, our liaison turned out to be the angel promised. After taking up to the apartments to shower, drop off our things, and throw on a collard shirt, we headed down the street to see the campus. We are teaching at a private school and you sure can tell. There are two large gated buildings, 1 for the elementary and middle schoolers, the other a compound of joy complete with swimming pool and blow up, moonbounce, obstacle station for the kindergartners. The desks are all nice and the classrooms are stocked with books and school supplements worthy of Richy Rich’s nursery. There are computer labs full of flat top monitors, a cafeteria, several meeting rooms, a library, and teaching offices. We met the director of the English Program along with the head administrator of the school and also received our weekly schedules.  Looks like they tried to sincerely consider our strengths: my schedule includes 24 classes a week and spans age groups in the Intensive English Program (a schedule that is reminiscent of the variety of ages I taught this summer, though without the respite of H.S and college classes) and Cengiz’s intimidation can go to work on ego bloated middle schoolers looking to cause some trouble during conversational classes, akin to what we planned for the monks. After touring the campus, we had more errands to run.

At about 11:00am, we made it to a Thai Walmart. I think our guide could see how hungry we were, so we started with a Thai style hot pot lunch at a fast food restaurants called MK. It was delicious. In out boiling pot we cooked greens, pork, salmon, more pork, squid, and noodles which were devoured with some dim sum style dumplings. Not exactly American fast food. We even got to try a traditional Thai desert of crushed ice, coconut milk, and an unidentifiable pink thing.

After lunch, we headed it to pick up towels, pillows, a chair, sheets, trash can, iron, soap, toilet paper, and cocktail glasses. It was a lot like the first day of college with a lot less easy mac. For about 100$ we furnished both apartments with nearly twice as much furniture as I brought to school senior year (now I realize anything multiplied by zero is still zero, so if you did the math, twice as much would still mean nothing, but since I actually have a chair I think the description is accurate). As we scoured the lanes looking for necessities, we got to know our new contact pretty well. As a result, we made plans to meet up to celebrate Halloween, which uncovered another glaring need- cell phones. So after successfully avoiding the issue for the last three months, we finally bought and set up some phones. We were then dropped off, told to expect a call that evening, and were left to finally moving in. Packing was ferocious. We were moved in almost instantly, the desire to nap fueled us to work at a superhuman pace. As soon as everything was away, the lights were out and eyes closed.

Two and a half hours later, we find me here. I just finished the beer Cengiz woke me up with; I am filled with the satisfaction of knowing I got some work done on the blog; and, I just got a text from our new friends saying to meet at RCA tonight. Now, I’m not sure what that means, but she seemed as excited as I could hope a person to be for Halloween, so it should be enjoyable. Hopefully the taxi can get us there, otherwise I will just shove the cell phone into his hand, with her on the other line waiting to instruct in Thai. I am going to wake up, Thai style, with a cold shower, have another drink with the man, get to know our new neighborhood a bit by finding some food, and jump back into the fury of Bangkok by finding these celebratory new acquaintances. Hopefully, none of it goes smoothly, as each day seems to cement the reality that unexpected detours and troubles tend to end well. I would rank last night’s bus ride along side water-boarding and shock therapy on the list of things I hope never happen to me, but in the end, all things considered, it worked out- we’re “home.”

Dear Friends,
In our travels, we Gentlemen are privileged to encounter countless peculiar and wonderful characters in taverns, service stations, and street corners across the country.  The sight of two well-dressed men in a gas station or barroom or hotel lobby seems to put many people in the mood to chat.  Chat with us, that is.  And, as the half of our duo who greatly enjoys a quick chat with strangers, this pleases me to no end.

Today, we are delighted to inaugurate our Quick Conversations with The Gentlemen feature.  Here we’ll share with you transcriptions of some of our most memorable brief chats with strangers.

Volume 1 – Service Station, Chipley, FL

Andy Bean enters convenience store wearing floppy cap, suspenders, etc.

Customer: Hey, man!
Andy Bean: Good morning.
Customer: Sherlock Holmes!
Andy Bean: Yup.
Customer: Solve the mystery, cuz!  Sherlock Holmes!
Andy Bean: (laughing)
Customer: Solve the mystery, cuz!

The Councilman enters convenience store wearing suspenders, bow tie, etc.

Customer: (to Andy Bean) He with you?
Andy Bean: He sure is.
Customer: (to The Councilman) Wabson!
Andy Bean: Dr. Watson?
Customer: Yeah, Sherlock Holmes and Dr. Wabson!  Solve the mystery!
The Councilman: OK.
Customer: You know where you is?
Andy Bean: No.
Customer: You in Chipley, Florida.  Solve the mystery, cuz.

This has been Volume 1 of Quick Conversations with The Gentlemen.

Yours, very truly,
Andy Bean
The Two Man Gentlemen Band

Have you ever been the last person to use something before it got an “Out of Order” sign put on it? Just yesterday, I had that blessed opportunity. My tire was at less than ten pounds of pressure, so I went to the gas station I always go to for filling up on air. (I also happened to be on my way to work.) When I put my two quarters into the machine, it turned on, but the air came out as a trickle. Long story short: I went to another station nearby and gave their machine my last two quarters, but their machine didn’t even turn on. Another long story short: the station gave me two quarters from their register and it magically worked the second time. I was late for work, but I had a healthy tire.

The above picture is from the first gas station. I went back there today and took a picture of it, hoping to see the yellow note the station attendant placed there after my having used the machine, but the note was gone. Either they fixed it or they want to get more money. Or both. (I’m gonna guess they fixed it.)

Karen and I have been so blessed these six months we’ve been married. We have had fortune after fortune, blessing after blessing, a sure witness that the Lord “will . . . open you the windows of heaven, and pour you out a blessing, that there shall not be room enough to receive it” as tithes are paid (Malachi 3:10). We have received these blessings and are sure we will receive many more blessings. But last night, at the end of the day, I reflected on my air machine experience and was reminded of how blessed we are.

Have you ever caused the “Out of Order” sign?

บริษัท บางจากปิโตรเลียม จำกัด(มหาชน)(บมจ.) กำลังจะมีการปรับเปลี่ยนด้านการลงทุนครั้งใหญ่อีกครั้ง ที่จะผันตัวเองจากผู้ค้าน้ำมัน เข้าสู่การพัฒนาพลังงานทดแทนทุกรูปแบบ จากปัจจุบันที่เป็นผู้นำการจำหน่ายน้ำมันแก๊สโซฮอล์ และไบโอดีเซล มาถึงวันนี้ บมจ.บางจาก กำลังจะก้าวสู่การเป็นบริษัท Green Energy อย่างเต็มตัว และได้กำหนดแผนการลงทุนที่ชัดเจนในระยะ 5 ปี เกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้แล้ว
ส่วนจะดำเนินการไปในรูปแบบใดนั้น “ดร.อนุสรณ์ แสงนิ่มนวล” กรรมการผู้จัดการใหญ่ บมจ.บางจากปิโตรเลียม ได้ให้สัมภาษณ์ถึงทิศทางการดำเนินงานไว้อย่างน่าสนใจ
-ทิศทางของบางจากต่อจากนี้
ขณะนี้บมจ.บางจากได้มีการจัดทำแผนด้านการลงทุนสำหรับการพัฒนาพลังงานทดแทนในช่วง 5 ปีไว้แล้ว (2552-2556) โดยตั้งเป้าผลประกอบการกำไรก่อนหักภาษีและค่าเสื่อม (EBITDA) ไว้ที่ 30 % หรือประมาณ 3,000 ล้านบาท จากการนำเงินไปลงทุนพัฒนาพลังงานทดแทน 5,000-6,000 ล้านบาท ที่จะเป็นการลงทุนในการตั้งโรงงานผลิตเอทานอล ที่ขณะนี้อยู่ระหว่างการหารูปแบบลงทุนว่าจะดำเนินการอย่างไร ระหว่างการร่วมทุนกับผู้ผลิตเอทานอลที่มีอยู่แล้ว หรือการเข้าซื้อกิจการโรงงานเอทานอลที่ผลิตแล้ว และอยู่ระหว่างการก่อสร้าง เนื่องจากหากจะลงทุนเพียงรายเดียว บมจ.บางจาก ยังไม่มีความเชี่ยวชาญพอ ดังนั้น การหาพันธมิตรเข้ามาเสริมจะเป็นทางออกที่ดีกว่า
นอกจากนี้ จะมีการก่อสร้างโรงงานผลิตไบโอดีเซลหรือบี 100 แห่งที่ 2 ขึ้นมา หลังจากที่โรงงานไบโอดีเซลแห่งแรก ขนาดกำลังการผลิต 300,000 ลิตรต่อวัน ใช้เงินลงทุนประมาณ 1,500 ล้านบาท ซึ่งตั้งอยู่ที่คลังน้ำมันบางปะอิน จะเปิดดำเนินการเชิงพาณิชย์ได้ในเดือนพฤศจิกายน 2552 นี้ ส่วนจะตัดสินใจดำเนินการเมื่อใดนั้น ต้องขึ้นอยู่กับรัฐบาลมีนโยบายที่จะบังคับให้น้ำมันดีเซลทุกลิตร ผสมบี 100 ในสัดส่วน 5 % หรือบี 5 ได้เมื่อใด
อีกทั้งจะลงทุนตั้งโรงไฟฟ้าจากแสงอาทิตย์ ขนาด 30 เมกะวัตต์ ขึ้นมาในพื้นที่คลังน้ำมันบางปะอินที่มีที่ดินอยู่แล้ว 500 ไร่ ซึ่งขณะนี้อยู่ระหว่างการหาเทคโนโลยีที่มีความเหมาะสมอยู่ รวมถึงการลงทุนในส่วนของการปรับปรุงคุณภาพน้ำมันให้ได้ตามมาตรฐานยูโร 4 ในส่วนของน้ำมันเบนซินอีก 1,500 ล้านบาท หากเป็นไปตามแผนที่วางไว้จะทำให้บมจ.บางจาก เป็นบริษัทที่พัฒนาพลังงานทดแทนได้ครอบคลุมมากยิ่งขึ้น
-จะเห็นผลได้ชัดเจนเมื่อใด
เวลานี้ได้เริ่มเห็นผลแล้วจากที่ได้ลงทุนก่อสร้างโรงงานผลิตไบโอดีเซลที่บางปะอิน ซึ่งจะทำให้ในแต่ละปีมีกำไร 300-400 ล้านบาท และก็มีความเป็นไปได้ ที่โรงงานแห่งที่ 2 จะเกิดขึ้น เพราะทางกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ มีการยืนยันแล้วว่า ในปีหน้าปริมาณน้ำมันปาล์มดิบ จะมีเพียงพอที่จะใช้เป็นวัตถุดิบในการผลิตบี 100 เพื่อนำไปผสมเป็นดีเซลบี 5 ได้ทั้งหมด ซึ่งหากบังคับดีเซลเป็นบี 5 ได้ทั้งหมดในปีหน้า โรงงานแห่งที่ 2 ก็มีโอกาสเกิด เพราะโรงงานแห่งแรกที่ผลิตบี 100 มาป้อนให้กับบมจ.บางจากอาจจะไม่เพียงพอ
อีกทั้งจะเป็นการช่วยลดภาระของโรงงานผลิตบี 100 ที่เวลานี้มีกำลังการผลิตอยู่ประมาณ 4 ล้านลิตรต่อวัน แต่ใช้จริงเพียง 1.3 ล้านลิตรต่อวัน หากบังคับเป็นบี 5 ทั้งหมดจะทำให้มีการใช้บี 100 ขึ้นไปอยู่ในระดับ 2.5 ล้านลิตรต่อวัน เพราะเวลานี้โรงงานผลิตบี 100 ประสบปัญหามากจากกำลังการผลิตที่ล้น ทำให้ต้องมาแย่งตลาด ขายตัดราคากันต่ำกว่าสูตรที่ภาครัฐกำหนดถึงลิตรละ 2 บาท ทั้งนี้ ก็เพื่อให้โรงงานอยู่รอดแม้ขายขาดทุน
นอกจากนี้ การก่อสร้างโครงการปรับปรุงคุณภาพน้ำมันตามมาตรฐานยูโร 4 ก็เริ่มดำเนินการแล้ว ซึ่งจะแล้วเสร็จปลายปี 2554 เพราะจะต้องทำให้ทันที่จะมีการบังคับใช้ในวันที่ 1 มกราคม 2555
-มีหน่วยงานใดช่วยสนับสนุน
เวลานี้ทางบมจ.บางจาก ได้ร่วมมือกับทางสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.) โดยศูนย์เทคโนโลยีโลหะแห่งชาติ (เอ็มเทค) ที่จะวิจัยพัฒนาพลังงานทดแทน เนื่องจากขณะนี้เทคโนโลยีส่วนใหญ่จะเป็นการนำเข้าจากต่างประเทศ หากพัฒนาได้ขึ้นเองภายในประเทศจะเป็นผลดีทางหนึ่ง
อีกทั้ง บริษัท บางจากไบโอฟูเอล จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทในเครือบมจ.บางจาก ได้เข้าไปรับซื้อน้ำมันปาล์มดิบ จากวิสาหกิจชุมชนเกษตรกรผู้ปลูกปาล์ม ที่เอ็มเทค ช่วยวิจัยพัฒนาด้านเมล็ดพันธุ์ จนสามารถนำมาปลูกในพื้นที่ทุ่งหลวงรังสิตตอนบน ที่ครอบคลุมอาณาเขตถึง 5 จังหวัด จากเดิมที่เป็นพื้นที่เปล่าไม่สามารถทำประโยชน์ได้จากปัญหาดินเปรี้ยว เมื่อเอ็มเทค พัฒนาตรงจุดนี้ได้ และมีผลผลิตปาล์มออกมา พร้อมตั้งโรงงานสกัดน้ำมันปาล์ม ทางบมจ.บางจากก็จะเข้าไปรับซื้อน้ำมันปาล์มในส่วนนี้ ซึ่งเป็นการช่วยลดต้นทุนค่าขนส่งจากการรับซื้อน้ำมันปาล์มดิบจากทางภาคใต้ได้ส่วนหนึ่ง
โดยกรอบความร่วมมือนี้ ทางสวทช.จะเป็นผู้ประสานการดำเนินงานโครงการรับซื้อน้ำมันปาล์มดิบระหว่างบริษัท บางจากฟูเอล กับวิสาหกิจชุมชนที่เข้าร่วมโครงการกับเอ็มเทค เพื่อแปรรูปเป็นน้ำมันปาล์มดิบและน้ำมันไบโอดีเซลในปริมาณ 60 ตันต่อเดือนหรือประมาณ 2 ตันต่อวัน เป็นระยะเวลา 5 ปี
-ยอดขายน้ำมันเป็นอย่างไร
การที่ช่วงนี้เป็นช่วงฤดูฝนทำให้การจำหน่ายน้ำมันดีเซลในภาพรวมลดลง โดยในส่วนของบมจ.บางจาก ลดลงถึง 4-5 % จากปกติที่จะอยู่ที่ 120 ล้านลิตร แยกเป็นบี 5 ประมาณ 70 ล้านลิตรต่อเดือน และสาเหตุหนึ่งอาจจะมาจากส่วนต่างของราคาดีเซลบี 2 กับบี 5 ที่แคบลงเหลือ 1.40 บาทต่อลิตร ทำให้ไม่จูงใจผู้บริโภคหันมาใช้ แต่ในทางกลับกันการจำหน่ายน้ำมันในกลุ่มเบนซินกลับเพิ่มขึ้นมาอยู่ในระดับ 76 ล้านลิตรต่อเดือน ซึ่งเป็นยอดมาจากการขายแก๊สโซฮอล์เป็นส่วนใหญ่ โดยเฉพาะยอดขายของแก๊สโซฮอล์อี 20 เวลานี้เพิ่มขึ้นมาอยู่ในระดับ 4 ล้านลิตรต่อเดือน จากจำนวนปั๊ม 120 แห่ง และสิ้นปี้จะเพิ่มเป็น 130 แห่ง ส่วนแก๊สโซฮอล์ อี 85 นั้น เวลานี้มีปั๊มเพียง 1 แห่ง แต่จากการที่บริษัท มิตซูบิชิฯ จะผลิตรถยนต์อี 85 ออกมา ทำให้บมจ.บางจากตัดสินใจที่จะลงทุนเพิ่มปั๊มอีก 2 แห่ง ในย่านถนนปิ่นเกล้า และรามอินทรา เพื่อเป็นการส่งเสริมการใช้พลังงานทดแทนตามนโยบายของรัฐบาล จากผลการดำเนินงานดังกล่าว ทำให้เวลานี้การจำหน่ายน้ำมันในกลุ่มเบนซินของ บมจ.บางจากขึ้นมาอยู่ในอันดับ 3 ของการจำหน่ายน้ำมันเบนซินทั้งหมดแล้ว
-สถานการณ์โรงกลั่นเวลานี้
เวลานี้โรงกลั่นทั่วโลกประสบปัญหาเหมือนกันหมด เนื่องจากค่าการกลั่นอยู่ในระดับที่ต่ำมากหรือประมาณ 2 ดอลลาร์สหรัฐฯต่อบาร์เรลเท่านั้น ทำให้โรงกลั่นต้องลดกำลังการผลิตลงมา อย่างที่สหรัฐอเมริกาลดลงมาเหลือเพียง 80% โดยในส่วนของโรงกลั่นบางจากเอง ก็จะต้องลดลงตามด้วยจากแผนที่ตั้งไว้จะกลั่นในระดับ 100,000 บาร์เรลต่อวัน ก็ทยอยลดลงมาเหลือกว่า 70,000 บาร์เรลต่อวัน เพราะหากกลั่นมากก็จะไม่คุ้ม ซึ่งเชื่อว่าโรงกลั่นภายในประเทศก็คงต้องลดกำลังการผลิตตาม
อย่างไรก็ตาม จากที่บมจ.บางจากได้ทำการบริหารความเสี่ยงไว้ เช่น การส่งออกน้ำมันเตาไปได้ในราคาค่อนข้างดี การเลือกหาน้ำมันดิบที่เหมาะสมมากลั่นในระยะเวลาจังหวะที่ดีๆ ทำให้ภาพรวมทั้งปี ค่าการกลั่นของบางจากจะยังอยู่ในระดับ 7-8 ดอลลาร์สหรัฐฯต่อบาร์เรลได้อยู่
แต่ว่าตัวเนื้อของโรงกลั่นทั้งระบบไม่ดีเลย ซึ่งเหตุการณ์นี้คล้ายกับปี 2540 ที่เกิดวิกฤติเศรษฐกิจขึ้นมา และค่าการกลั่นอยู่ในระดับต่ำ ซึ่งคงต้องใช้เวลาช่วงหนึ่งในการติดตาม ว่าเศรษฐกิจของโลกจะฟื้นตัวได้เร็วแค่ไหน ถ้าฟื้นตัวขึ้นมา ปริมาณการใช้น้ำมันจะปรับตัวขึ้นไป ซึ่งจะทำให้ค่าการกลั่นของโรงกลั่นดีมากขึ้น ตรงนี้คิดว่าอาจจะใช้เวลา 6 เดือน ถึง 1 ปี ที่จะทำให้ค่าการกลั่นฟื้นตัวกลับมา แต่ในปีหน้าคิดว่าค่าการกลั่นโดยรวมทั้งปี น่าจะอยู่ในระดับ 4-5 ดอลลาร์สหรัฐฯต่อบาร์เรล ซึ่งยังไม่ดีมากนัก แต่อย่างไรก็ตาม น้ำมันมีโอกาสขึ้นและลง โรงกลั่นก็มีโอกาสดีบ้างแย่บ้าง
-แนวโน้มของราคาน้ำมัน
ทางประเทศซาอุดีอาระเบีย ออกมาพูดว่าราคาน้ำมันที่เป็นอยู่เวลานี้อยู่ในระดับที่สูงเกินไป อาจทำให้การฟื้นตัวทางเศรษฐกิจยาก และอาจจะเป็นปัจจัยดึงราคาน้ำมันลงมาได้บ้าง แต่คิดว่าจากนี้ไปถึงสิ้นปี มีโอกาสที่ราคาน้ำมันดิบเวสต์เท็กซัสจะขึ้นไปทะลุที่ 80 ดอลลาร์สหรัฐฯต่อบาร์เรล แต่ไม่น่าจะอยู่ได้นาน และลดลงมาอยู่ในระดับกว่า 70 ดอลลาร์สหรัฐฯต่อบาร์เรล ซึ่งวงการอุตสาหกรรมน้ำมันมองว่าไว้ที่ 75-80 ดอลลาร์สหรัฐฯต่อบาร์เรล แต่ปีหน้าหากเศรษฐกิจดีขึ้นจริงราคาน้ำมันอาจจะมีโอกาสปรับตัวได้

จากหนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจ ฉบับที่ 2,473 25 ต.ค.- 28 ต.ค. 2552

Here is a quick snippet from my weekend:

I was at Costco pumping gas and talking to a friend on my cell phone. I was probably engaged in this for maybe 5 minutes. As I finish, I proceed to get in my car and as I am driving off, there is an older lady parked in front of me flagging me down to stop my car. I am already frustrated because I had Lucas screaming in the background and I was trying to talk on the phone.

But…. I thought maybe she needed some help so I put on a smile and rolled my window down. She has a scowl on her face and tells me that I can blow up the place by pumping gas and talking on my cell phone.  I smile and say thank you… only because my momma taught me to respect my elders. She continues running her trap and telling me I should know and do better because I have a baby in the back seat and what I am doing is dangerous.  At this point, I contemplate if I should run over her foot but I figure that the odds of that causing her to shut her mouth was nil because she was committed to keep talking and giving the last piece of her mind. Instead,  I  contemplate further and decide to make my momma proud…I just politely again give her a smile and say thank you.

I have never heard that cell phones and gas stations cause an explosion, so she could be completely accurate. But, did she have to tell me with such attitude and disgust as if I knew that information and I had a personal vendetta to blow up Costco and my baby in the process??

Give  me a break…there is a way to share information and that was not it. I was so mad when I left and I still am.  I hope by now letting the world know about it…I just might not run over the next old lady who flags me down at the gas station!!

Photos from the collection of Diamond Dick pawn shop Nampa Idaho. Check out those gas lines from 1974. Gas was a lot cheaper but we all thought with the price and the shortages we would never drive again. I sold a Hot Rod Mustang and bought a Pinto. Didn’t last long, the Pinto that is.