Καμαρούλα δυό σταλιές

Την παραμονή της πτήσης για Βαρκελώνη, μπήκαν κλέφτες στο διαμέρισμα που είχαμε κλείσει. Αυτό το γεγονός σηματοδότησε την έναρξη των πιο τυχερών διακοπών που έχω κάνει.

Μας έδωσαν μεγαλύτερο/ωραιότερο/ακριβότερο διαμέρισμα στην ίδια τιμή κι εμείς φυσικά βγήκαμε κι από πάνω απαιτώντας να μας το παραδώσουν στις 8 το πρωί και να το παραλάβουν στις 8 το απόγευμα.

Το διαμέρισμα ανήκε σε κριτικό όπερας και φιλοξενεί τραγουδιστάς! Έτσι, είχαμ πιάνο, πλυντήριο πιάτων και ρούχων, ίντερνετ και πουπουλένια μαξιλάρια.

La Sagrada Familia

Εντυπωσιακό, ίσως το συγκλονιστικότερο κτίριο που έχω δει, ιδίως όταν είσαι τόσο φάρδος όσο εμείς και το πετύχεις με δωρεάν είσοδο.

Ο Gaudi

Τα εξογκώματα του Gaudi δε με ξετρέλαναν. Είμαι άνθρωπος της ευθείας γραμμής και του τετραγώνου κι αυτός είναι πολύ στρογγυλός για τα γούστα μου. Πίστεψα πως αντλεί έμπνευση από δύο πράγματα. Από πούτσες, μια και τα περισσότερα έργα του περιλαμβάνουν κάτι όρθια γκονάρια ίσα με κει πάνω. Και από καυλόσπυρα, μια που οι πολυκατοικίες του μοιάζουν με φάτσα εφήβου από την οποία ξεπροβάλλουν στρογγυλά μπαλκονόσπυρα. Τώρα, αν σε όλο αυτό προσθέσετε και ένα πολύχρωμο πλακάκι ουράνιο τόξο, έχετε Gaudi. Είναι ενδιαφέρον μεν να το βλέπεις αλλά στο σπίτι μου δε θα το ‘βαζα ούτε με απειλή όπλου.

Barceloneta

Ξέρω ότι γίνεται πήχτρα και η παραλία δεν είναι για να βρέχεις ούτε τα πόδια σου, αλλά συγκινήθηκα και μόνο με την ιδέα ότι εδώ κυκλοφορούσε με το τάνγκα ο φαλοκράτης τραβεστί πατέρας του αδικοχαμένου γιου στο «όλα για τη μητέρα μου».

Les Rambles

Ωραίος δρόμος που καταλήγει στην παραλία με μαγαζιά both sides, λουλουδάκια και πετούνιες. Αν έχεις διαβάσει Ζαφόν κάνεις τον περίπατο και θυμάσαι το μισό βιβλίο.

Το ΜACBA

Ο άνθρωπος δε βάζει μυαλό ποτέ. Κρίνοντας εξ ιδίων πάντα. Διότι δε μου έφτανε το ΜΟΜΑ στη Ν.Υόρκη, έπρεπε να πάω και στο MACBA στη Βαρκελώνη. Ένα δωμάτιο με πολλές τηλεοράσεις στο «χιόνι», ένας πίνακας με κάτι μουτζούρες και κολημένο ένα «post-it» υποδύονταν τα έργα τέχνης.

Άκρως διασκεδαστική επίσκεψη, αρκεί να μη το παρακάνετε με το γέλιο και σας πετάξουν με τις κλωτσιές.

Άσε που μετά πας με άλλο αέρα στο Miro και στο Picasso

Ηθικό δίδαγμα? Προσέχετε τι μαλακίες κάνετε στη ζωή σας γιατί μετά από μερικά χρόνια μπορεί να βρίσκονται σε ένα μουσείο μοντέρνας τέχνης.

Ήπιαμε

Clara, δηλαδή μπύρα με λεμονίτα. Απίστευτα δροσιστική και απίθανη γεύση, σε σημείο που κόντεψα να γυρίσω επώνυμη αλκοολική (ποιά? Εγώ που δεν πίνω ούτε κρασί).

Ορτσέτα, ένα άσπρο ποτό που φτιάχνεται από ξηρούς καρπούς και μοιάζει με γλυκό γάλα.

Είπαμε το νερό νεράκι με 1,5€ το μικρό μπουκαλάκι. Στα σούπερ μάρκετ είναι κάπως φτηνότερο 0.80€

Φάγαμε

Τapas, τα οποία δε σταμάτησα να αποκαλώ τάπες καθότι κοντούλικα και τοσοδούλικα. Patatas bravas (πατάτες με σως), tortijas patatas (ομελέτα με πατάτες δηλαδή), ιταλικό παγωτό (άσχετο), vegeterian falafels, jamon και κάτι μικρά σάντουιτς με τόνο που τώρα μου διαφεύγει το όνομα.

Στo Salero, που μας το είχαν προτείνει πολλοί, φάγαμε πεντανόστιμα πράγματα αλλά ο κατάλογος ήταν πολύ μικρός και με περιόρισε.

Στο Origens αντίθετα ευχαριστήθηκα πολύ και δεν ήξερα τι να πρωτοπαραγγείλω.

Μας έφεραν ένα πιάτο με ένα βουνό ψωμί, 2 ολόκληρες ντομάτες και 2 σκόρδα, τα οποία κοιτούσαμε επί ένα 10λεπτο συζητώντας τί έπρεπε να κάνουμε μ’αυτό. Με τη μυστική παρακολούθηση του διπλανού τραπεζιού μας λύθηκαν όλες οι απορίες. Παίρνεις μια φέτα ψωμί, τρίβεις πάνω της με μανία το σκόρδο, μετά ζουλάς από πάνω τη ντομάτα, την αλατίζεις, της ρίχνεις και λάδι και την τρως.

Οι άλλοι τρώγανε παντού και θαλασσινά αλλά εγώ ούτε από 5 μέτρα απόσταση.

Ωραία και η crema catalunya, που είναι η ντόπια κρεμ μπρουλέ.

Σε μαγαζί με φρούτα, ένα πεπόνι, 6 ροδάκινα, 6 βερύκοκα, ένα πεπόνι, ένα κιλό κεράσια, όλα μαζί 3€ (βγάζεις τα σπασμένα από το νερό).

Τα ψώνια

Με είδα και τρόμαξα. Αν ψωνίζω έτσι στη Βαρκελώνη, που οι τιμές είναι ίδιες με της Ελλάδας –μην πω και χειρότερες-, στην Αμερική τί θα κάνω? Κάποιος να μου απαγορέψει να πάρω μαζί πιστωτική αλλιώς θα δουλεύω τα επόμενα 14633232 χρόνια για να την ξεπληρώσω (και δε θα μπορώ να κοιμάμαι σε παγκάκια και να τρώω το συσίτιο της ενορίας όπως έχω προγραμματίσει).

Ψώνισα τσάντες κυρίως γιατί τα ρούχα ήταν τόσο πολύχρωμα που πρέπει να είσαι τσιγγάνα για να ντυθείς. Μέχρι κι από τα μουσεία πήρα στυλό, γόμες, ξύστρες, σελιδοδείκτες και γενικώς ό,τι έβλεπα μπροστά μου. 

Η μπόχα

Οι Ισπανοί είναι βρωμιάρηδες – Τέλος.

Την προηγούμενη φορά στη Μαδρίτη είχα πιστέψει πως πρόκειται για το Πασχαλινό έθιμο να τρώνε τους μπακαλιάρους και να φτύνουν τα κόκκαλα στα πατώματα και στους δρόμους. Τώρα όμως, ούτε Πάσχα ούτε Χριστούγεννα δεν ήταν. Όλη η Βαρκελώνη μύριζε κατρουλίλα σα την Ομόνοια στις χειρότερες εποχές της. Εκτός από τη μυρωδιά, είδα τουλάχιστον 15 φορές να κατουράνε τοίχους, πεζοδρόμια και θάμνους.

Η γλώσσα

Λίγο ακόμα και θα γυρνούσα ψευδή. Πριν πάτε στην Ισπανία γενικότερα, παρακολουθήστε κανένα course παντομίμας, θα σας χρειαστεί. Αγγλικά ανύπαρκτα, μόνο με κάτι κουτσά ιταλικά/λατινικά και παντομίμα καταφέραμε να βγάλουμε άκρη. Πάντως, παρόλο που δε μιλάνε τη γλώσσα, είναι πολύ πρόθυμοι να σε εξυπηρετήσουν και φιλικοί, οπότε αυτό που συμβαίνει συνήθως είναι το εξής : ρωτάς κάτι στα αγγλικά, σου απαντάνε στα ισπανικά, αρχίζεις την παντομίμα κι αρχίζουν κι αυτοί να σου δείχνουν την κατεύθυνση. Την τελευταία μέρα, αφού είχα πάρει απόφαση ότι δεν υπάρχει συνενόηση στα αγγλικά, πήγα κατευθείαν με παντομίμα και φυσικά έπεσα στο μοναδικό άνθρωπο που μιλούσε αγγλικά (μάλλον όμως δεν ήταν Ισπανός). Οταν με ρώτησε «do you speak english» ήθελα να του απαντησω «ΕΓΩ???????? ΕΓΩ ΑΝ ΜΙΛΑΩ ΑΓΓΛΙΚΑ??????? ARE YOU TALKING TO ME? ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΑ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΡΕ???» αλλά με συγκράτησαν οι ψυχραιμότερες φίλες μου κι έτσι δε μας δείξαν στις ειδήσεις.

Οι πομπές μας (επιλογή)

Αφήσαμε εποχή σε μπουτίκ υψηλής ραπτικής όπου κάναμε τη μετατροπή φούστα-μπλούζα. Δηλαδή, η ξανθιά της παρέας πήρε μια μπλούζα και την πρόβαρε ως φούστα. Όταν ήρθε η πωλήτρια και μας έδειξε το μανίκι που κρεμόταν στο πλάι διπλωθήκαμε από το γέλιο (ξέρω ότι υποσχέθηκα να μη το πω πουθενά αλλά είναι ανώνυμη η καταγγελία οπότε δεν πιάνεται).

Ταυτόχρονα εγώ έβγαζα τη γλώσσα στην Τρίτη της παρέας που έπινε Clara πίσω από τη τζαμαρία της απέναντι καφετέριας. Εξω, μπροστά από τη τζαμαρία έπιναν τον καφέ τους δύο κυρίες οι οποίες προσβλήθηκαν προς στιγμήν, αλλά μόλις λύθηκε η παρεξήγηση άρχισαν να μας κάνουν νοήματα για το ποιά φούστα-μπλούζα μας ταιριάζει καλύτερα.

Φωτογραφίσαμε κάθε γωνιά της Βαρκελώνης σε τέτοιο βαθμό που αν ξεφυλίσεις γρήγορα τις φωτογραφίες θα νομίζεις ότι βλέπεις ταινία. Την επόμενη φορά θα σου κλέψω τη μηχανή την πρώτη μέρα και θα τη βρείς όλως τυχαίως την τελευταία (ξέρεις εσύ).

Γέλασα τόσο τρανταχτά μπροστά από πίνακα του Μiro (άσπρο καναβάτσο με μια μπλε τελεία πάνω δεξιά) που μου είπαν σσσσσσσσς.

Μας πέταξαν έξω από νυχτερινό λεωφορείο γιατί το τετραήμερο εισητήριό μας έκανε μόνο για τα πρωινά (άκου πράματα).

Σφαχτήκαν 2 παλικάρια στις ποδιές μας για το ποιός θα μας μιλήσει αγγλικά. Στην ερώτηση τι λεωφορείο να πάρουμε, το παλικάρι Νο.1 ψελίζει κάτι σε κουτσοαγγλικοισπανικά, το παλικάρι Νο.2 διακόπτει και λέει «I will tell you. I have the first certificate so I speak better than him”.

Τώρα που είπα Νο.1 και Νο.2, δεν ξέρετε πόσο ευτυχισμένη νιώθω που αυτό το ταξίδι με έκανε να αποφύγω το Καθαρτήριο του Καστελλούτσι!

Μπήκαμε σε λάθος τρένο.

Και ένα σωρό άλλα που δε θυμάμαι λόγω αλτσχάιμερ κι έτσι δε θα έχουν την ευκαιρία να σχολιάσουν οι κακεντρεχείς που περιμένουν με την καραμπίνα αυτό το ποστ.

Οι ΑCDC

Οταν ο Μωάμεθ δεν πάει στο βουνό τότε κατεβαίνει η πλαγιά και τον πλακώνει. Αφού έφαγα τα λυσσακά μου να δω τους ACDC στην Αθήνα, αφού δε βρήκα παρέα να πάω, αφού γκρίνιαξα σε όσους πήγαν και δε μου το είπαν κι αφού έκλαψα με μαύρο δάκρυ που δεν πήγα, βρέθηκα στη Βαρκελώνη Κυριακή 6 το απόγευμα να ξαποσταίνω σε ένα καφέ με τις φίλες μου συζητώντας το χιτ θέμα των πονεμένων ποδιών μας. Από το πρωί στους δρόμους να τρέχουμε από Gaudi σε Gaudi, βλέπαμε παντού κόσμο ντυμένο ACDC και φανταζόμασταν ότι είχε προηγηθεί κάποια συναυλία τους. Εγώ έβραζα στο ζουμί μου και έστρεφα αλλού το βλέμμα, σύμφωνα με τις ειδικές οδηγίες του ψυχιάτρου μου. Οι άλλες, πιο ψύχραιμες, σκέφτηκαν να ρωτήσουν γιατί φοράτε όλοι αυτές τις μπλούζες. Τις φορούσαν γιατί πήγαιναν στη συναυλία τους. Που ήταν εκείνη τη μέρα. Ανήμερα. Σε 4 ώρες. Κι εμείς δεν είχαμε, εκτός από εισητήρια, ούτε κλειστά παπούτσια να πάμε στο χορό. Βρίσκουμε Κυριακάτικα ανοιχτό μαγαζί, προβάρουμε 3-4-5-6 ζευγάρια, παίρνουμε το ένα και βουρ για το Estadi Olympic. Eκεί φυσικά υπήρχαν εισητήρια των 70€ για την αρένα. Mετά από αυτό έχω ένα κενό μνήμης και το μόνο που θυμάμαι είναι ο Angus. Ο Angus να σολάρει, να κάνει στριπτήζ, να πηγαίνει πάνω κάτω, να αποθεώνεται στο απίστευτο σόλο του let there be rock. Eκλεισαν με το for those about to rock we saulte you και μας χαιρέτισαν με βεγγαλικά. Ο ποδαρόδρομος για να κατέβεις από το λόφο Μontjuic, όταν έχεις ξεποδαριαστεί από το πρωί κι όταν έχεις παρακολουθήσει όλη τη συναυλία χοροπηδόντας, ήταν το κερασάκι στην τούρτα αλλά πραγματικά άξιζε τον κόπο.

ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ

Πέρασα υπέροχα!

Όπως λέει το τραγούδι “θα ήθελα να πάω μία και δύο και τρεις και τέσσερις φορές”.

Οταν εκπληρώνεις αυτή την επιθυμία όμως, καταλαβαίνεις ότι η δεύτερη, η τρίτη και η τέταρτη φορά δεν θα είναι ποτέ σαν την πρώτη.

Πριν (καμμιά δεκαπενταριά χρόνια)

-Τι καθαρή πόλη!

-Τι ατελείωτες ουρές είναι αυτές, Παναζία μου!

-WOW! Tι φοβερό μετρό? Εμείς γιατί δεν έχουμε?

-Xοροπηδούσα σε όλη τη διαδρομή προς τη eurodisney.

-Έτρωγα ότι έβρισκα μπροστά μου. Και το έβρισκα και νόστιμο.

-Είδες αυτόν που πέταξε το χαρτάκι κάτω? Έλληνας θα’ναι.

-Wendy’s εδώ, Wendy’s εκεί, Wendy’s παραπέρα….

-Φάγαμε στο Polidor και στο Nos Ancetre Les Gaulois (γαλατικό εστιατόριο, με 10,000 δρχ. έτρωγες ένα κυρίως πιάτο, ένα γλυκό, όσα αλλαντικά, όσες σαλάτες και όσο κρασί θες).

-Περπάτησα 15 ώρες τη μέρα γκρινιάζοντας.

-Δοκίμασα βατραχοπόδαρα.

-Μόλις ανεβήκαμε τα 6823 σκαλοπάτια για τη Sacre Cour, διαπιστώσαμε ότι υπάρχει τελεφερίκ…

-Ξεσκίστηκα στα ψώνια.

-Ωχ! Πέφτει η Notre Dame! Να σώσω την ξαδέρφη μου!

-Είδαμε στολισμένα δέντρα για τα Χριστούγεννα (πρό Αβραμόπουλου, δεν είχαμε ματαξαναδεί τέτοιο πράγμα). Μιλούσαμε με κλειστό το στόμα λόγω του πολικού ψύχους. Περάσαμε τουλάχιστον 18 ώρες στη Galerie Lafayette. Είχαμε για ξεναγό μια κότα που μας έλεγε ότι “είναι ήδη νωρίς”. Η ίδια είπε στη ρεσεψιόν ότι δεν έχουμε “worms in our room” εννοώντας ότι δε λειτουργούν τα καλοριφέρ. Κάναμε κάτι παιδάκια να ζηλέψουν κρατώντας επιδεικτικά 12 σακούλες eurodisney ο καθένας. Κοντέψαμε να σκοτώσουμε ένα γέρο που έμοιαζε στον Παπαντρέου με το καροτσάκι του αεροδρομίου. Πιάσαμε με τα γάντια μας ένα τυρί που βρωμούσε και κυνηγούσαμε ο ένας τον άλλο στο δρόμο με το γάντι ουρλιάζοντας στις 2 μετά τα μεσάνυχτα μέχρι που μας φώναξαν κάτι στα γαλλικά από ένα μπαλκόνι. Αγόρασα μάσκαρα και έβαψα το μαλί μου τρικολόρε. Ηπιαμε από ένα μπουκάλι σαμπάνια και καταλήξαμε σε ένα παγκάκι έξω από την Παναγία των Παρισίων να ακούμε τη Χριστουγεννιάτικη λειτουργία χαχανίζοντας.

-Γιατί ήταν τόσο ακριβό το νερό?

-Μίλησα υπέροχα γαλλικά με προφορά και ύφος (με αποκορύφωμα το “le logariasmo sivouple”).

-Μίσησα τους αντιπαθείς και άπλυτους Γάλλους.

Μετά (σήμερα)

-Πώωωωω, μέσα στη βρώμα είναι…

-Η ουρά στον πύργο αισθητά μεγαλύτερη, η ουρά στο Λούβρο αισθητά μικρότερη. Συμπέρασμα : το μέγεθος μετράει – περισσότερο από την τέχνη. Μου βγήκε και το όνομα πως είμαι ουρολάγνα : επειδή μου αρέσει να στήνομαι καρτερικά στις ουρές.

-Jesus, τι προπολεμικό μετρό? Ολοι οι σταθμοί θυμίζουν Ομόνοια-Βικτώρια και οι αμαξοστοιχίες είναι αντίκες! 

-Xοροπηδούσα σε όλη τη διαδρομή προς την όπερα. Έκλαιγα κατά τη διάρκεια της όπερας και ξαναχοροπηδούσα στην επιστροφή. Έχω ακούσει ότι η ωριμότητα έρχεται στα 40. Υπομονή. Κοντεύουμε!

-Έφαγα ότι βρήκα μπροστά μου. Και το βρήκα νόστιμο. Και αδυνάτισα κιόλας!

-Κάποιοι θεριακλήδες καπνίζουν έξω από το εστιατόριο. Έλληνες θα’ναι.

-Wendy’s εδώ, Wendy’s εκεί, πού είναι τα Wendy’s? Τουλάχιστον συμβιβάστηκα χλαπακιάζοντας macaron από το La Duree (περιμένοντας σε ουρά μόνο 30 ατόμων).

-Τρώμε στο Polidor και στο Nos Ancetre Les Gaulois (γαλατικό εστιατόριο, €40 τρως ένα κυρίως πιάτο, ένα γλυκό, όσα αλλαντικά, όσες σαλάτες και όσο κρασί θες).

-Περπατάω 15 ώρες τη μέρα και γουστάρω.

-Τρώμε φραγκόκοτα με λάχανο κατσαρόλας.

-Μόλις ανεβήκαμε τα 6823 σκαλοπάτια για τη Sacre Cour, θυμηθήκαμε ότι υπάρχει τελεφερίκ… Καταραμένο αλτσχάιμερ! (τουλάχιστον αυτή τη φορά είχε χορωδία και όργανο – η εκκλησία, όχι το τελεφερίκ)

-Τι να ψωνίσω? Τα ίδια έχει στην Ελλάδα στις ίδιες τιμές.

-Ακόμα όρθια η Notre Dame! Κρίμα που δεν είναι εδώ η ξαδέρφη μου!

-Είδαμε το Παρίσι με ήλιο. Ψάξαμε για Abercrombie & Fitch με παταγώδη αποτυχία.

-Γιατί είναι τόσο ακριβό το νερό?

-Μίλησα υπέροχα αγγλικά και τελικά συνεννοήθηκα με άπταιστη γλώσσα του σώματος.

-Μισώ τους αντιπαθείς και άπλυτους Γάλλους.

Κλικ στις φωτό για παρισινές γεύσεις :

Είμαι περίεργη να δώ ποιά φορά θα βαρεθώ και δε θα θέλω πια να ξαναπάω στο Παρίσι!

Ρίχνοντας μια ματιά στην κατηγορία που ανήκει το ποστ, καταλαβαίνετε τον ιερό σκοπό του ταξιδιού.

Ογεβουάγ κι ατού ταλέγ !

Ελπίζω αυτά τα φτωχά γαλλικά μου να με βοηθήσουν να συνενοηθώ με τους ασυνενόητους και να πιάσω το Μάη στα Παρίσια.

Αν όχι, θα με δείτε στις ειδήσεις.

Στα διεθνή.

Βρετανοί επιστήμονες επεξεργάστηκαν ένα μαθηματικό τύπο για τη δημιουργία του τέλειου σάντουιτς με τυρί χάρη σε μια επιστημονικά υπολογισμένη δοσολογία μαγιονέζας, σαλάτας και τυριού τσένταρ, ανακοίνωσε ο υπεύθυνος της μελέτης στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ.

Η εξίσωση αυτή, η οποία λαμβάνει υπόψη εννέα μεταβλητές, τέθηκε στη διάθεση του κοινού στην ιστοσελίδα www.cheddarometer.com, ώστε οι χρήστες του Ίντερνετ να μπορούν να φτιάξουν το σάντουιτς στα μέτρα τους προσαρμόζοντας την ποσότητα του τσένταρ αναλόγως με τα επιλεγμένα συστατικά.

Για τους μαθηματικούς, ο τύπος είναι W=[1 + ((bd)/6.5)) - s + ((m-2c)/2) + ((v+p)/7t)] (100 + l/100).

“W” είναι το πάχος του τσένταρ σε χιλιοστά, “b” το πάχος του ψωμιού και “d” η σύστασή του (λευκό, ολικής αλέσεως…), “s” είναι η ποσότητα της μαργαρίνης ή του βουτύρου και “m” ο όγκος της μαγιονέζας. Οι άλλες παράμετροι που λαμβάνονται υπόψη είναι οι ποσότητες από το μαρούλι (“I”), τις πίκλες (“p”) και την τομάτα (“v”).

Ο τύπος είναι το αποτέλεσμα έρευνας που πραγματοποιήθηκε υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Τζεφ Νιούτ στο πανεπιστήμιο του Μπρίστολ. Κατά την έρευνα χρησιμοποιήθηκαν ανθρώπινα πειραματόζωα και περίπλοκα εργαλεία μέτρησης για να μελετηθούν πολλές εκατοντάδες είδη τσένταρ και να εντοπισθεί, βάσει της γεύσης και της υφής, η απαραίτητη ποσότητα αναλόγως των διαφόρων προστιθέμενων συστατικών.

Aκολουθεί διδακτικό βίντεο :

…δηλαδή στο Bar Guru Bar

+Aξιαγάπητο μαγαζί, υπέροχος χώρος

+Ισως η καλύτερη Thai κουζίνα στην Αθήνα

+Live Jazz band

+Λογικές τιμές

-(τα κρασιά εξαιρούνται)

-Πλατεία Θεάτρου 10

Chez Lucien, Τρώων 32. Ανω Πετράλωνα.

Γαλλική (μια σταλιά) ταβέρνα. Πηγαίνετε την ώρα που ανοίγει (20.30) αλλιώς θα αναγκαστείτε να περιμένετε όρθιοι στο δρόμο για τραπέζι. Βρίσκτε πάρκινγκ. Με €20 τρώτε τρία πιάτα της επιλογής σας (πρώτο, κυρίως, επιδόρπιο). Τα μοσχάρια σερβίρονται με το αίμα τους, επομένως αν δε θέλετε να μουγκανίζει το πιάτο σας παραγγείλτε πουλερικό που είναι άριστα ψημένο. Κάκιστο σέρβις αλλά κάνεις τη θυσία μπροστά στις ονειρεμένες γεύσεις που σου σερβίρονται. Δοκίμασα εκπληκτική κρεμμυδόσουπα, κόκορα κρασάτο που ‘χε βράσει σε τουλάχιστον ένα μπουκάλι κρασί και σουφλέ σοκολάτα (αλλά η κρεμ μπρουλέ –έκλεψα με το κουταλάκι από τον διπλανό μου- είναι η καλύτερη που έχω δοκιμάσει ποτέ). Μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα η πάπια και θα φάω τα λυσσακά μου αν δε τη δοκιμάσω σύντομα.

Maracana Grill, Κολοκοτρώνη 55, Καλλιθέα

Βραζιλιάνικο εστιατόριο. Βρίσκετε πάρκινγκ. Το μεγάλο μενού (€21) περιέχει όση σαλάτα θέλετε από ένα μεγάλο μπουφέ (οι σαλάτες είναι πεντανόστιμες), 5 κλασικά πιάτα για τη μέση (ρύζι – δε με ενθουσίασε, φασόλια – οκ, τηγανιτές πατάτες – οκ, κροκέτες – πολύ νόστιμες, τηγανιτές ράβδους από καλαμποκάλευρο – θεϊκή γεύση) και 10 υπέροχα ψημένα κρέατα που σας τα σερβίρουν από τη σούβλα (καρδιές κοτόπουλου, κοτόπουλο, μοσχάρι, αρνί, χοιρινό). Τα κρέατα που σας αρέσουν μπορείτε να τα επαναλάβετε μέχρι να σκάσετε! Υπάρχει και μίνι μενού (€17) – μακριά από μας.

Μάθαμε σέρβικα, ουγγρικά και άλλες ξένες γλώσσες στο

Σταυρό Χαλκιδικής. Οταν ζητήσαμε μεγάλο μπουκάλι νερό αντί για μικρό, μας απάντησαν «εδώ δεν είναι σούπερμάρκετ». Φάγαμε σουβλάκι (πίτα γύρο το λένε αλλά στην ουσία είναι ένα hot dog wannabe) με κέτσαπ και μουστάρδα (το τζατζίκι και το κρεμμύδι το έχουν εξορίσει) και πατάτες τρικολόρε (από αυτές που τις κόβεις στο χέρι και γίνονται τα χέρια σου τρικολόρε). Επίσης δε συναντήσαμε πουθενά κόκα κόλα light, σημάδι πως οι βόρριοι δεν κάνουν δίαιτα (φακλάνες).

Βρεθήκαμε μπροστά στο ΥΠΕΡ-ΚΙΟΣΚΙ χωρίς να μπορέσουμε να προσδιορίσουμε τι είναι. Οποιος το βρεί, κερδίζει σουτζούκ λουκούμ.

Διαπιστώσαμε ότι τα ταξί στην Καβάλα έχουν το ίδιο χρώμα με τα κοραλί νύχια μου.

Είδαμε ότι η Καβάλα, παρά τα κοραλλιογενή ταξί, μοιάζει με, αλλά δεν είναι, νησί.

Μπουκωθήκαμε σαραγλί, σαράι καταϊφ και χανούμ μπουρέκ του Νεντίμ στην Ξάνθη. Οι κόρες των ντόπιων ματιών διαστέλλοντο όταν τα αφτιά τους άκουγαν ότι ερχόμαστε από την Αθήνα.

Ψωνίσαμε, όχι όλα όσα θα θέλαμε, από την αγορά.

Ορκιστήκαμε να επιστρέψουμε το χειμώνα για να κάψουμε τουλάχιστον δύο τόνους ξύλα στο τζάκι.

Χαλαρώσαμε στο μπαλκόνι μας με θέα τη λίμνη Τυχερού στον ¨Εβρο διαταράσοντας την ησυχία του δυστυχή Ακρίδα τον οποίο και βαφτίσαμε Διγενή.

Μας τσίμπησαν εκατομμύρια κουνούπια και γεμίσαμε παράσημα σε όλο το σώμα, παρ’ όλες τις προφυλάξεις. Αποδείχτηκε ότι τα κουνούπια προτιμούν τα νόστιμα κορίτσια γι αυτό και περιορίστηκαν στο δικό μου τρυφερό ψαχνό. Μια άλλη εκδοχή λέει πως ο Θεούλης καλά προνόησε και εφοδίασε τις γάμπες μας με τρίχες αλλά εμείς οι αμαρτωλές τις βγάζουμε οπότε και καλά να πάθουμε!

Αν δεν είχαμε το νού μας μόνο στο φαϊ, θα κάναμε και ιππασία (τώρα που το ξανασκέφτομαι, άλογο δε φάγαμε).

Οι αγελαδίτσες δε μας άφηναν σε χλωρό κλαρί. Τις συναντούσαμε παντού!

Μας πλησίασαν σε άκρως επικίνδυνη (για εκείνες) απόσταση.

Μείναμε με το στόμα ανοιχτό (αν και χορτάτοι) στο Δέλτα Έβρου.

Ο τσίφτης, ο ψαλιδιάρης, ο θαλασσαετός, ο μαυρόγυπας, η λαγγόνα, ο αργυροπελεκάνος, ο θαλασσοκόκορας, η βαλτόπαπια, ο βασιλαετός, το κιρκινέζι, η λεπτομύτα και το διπλομπεκάτσινο είναι μόνο μερικά από τα εκατοντάδες σπάνια πουλιά που βρίσκουν καταφύγιο στον υγροβιότοπο. Δεν έχω ιδέα αν συναντήσαμε κάποια από αυτά καθώς θα δυσκολευόμουν ακόμα και να ξεχωρίσω το ψαχνό από το κόκκαλο στην περίπτωση που θα βρισκόταν ένα από αυτά στο πιάτο μου.

Πάντως, οι πουλολόγοι πρέπει να είναι πολύ ανώμαλοι, αλλιώς δε θα ονόμαζαν έτσι τα πετούμενα.

Στον ίδιο χώρο συνυπήρχαν ειρηνικά μοσχαράκια-μοντέλα που πόζαραν όταν τα έβγαζες φωτογραφία.

Δοκιμάσαμε γουλιανό και γριβάδι, νοστιμότατα ποταμίσια ψάρια (αν έχεις όρεξη να καθαρίζεις..), βυθίσαμε τα δόντια μας σε ντόπια λουκάνικα και καβουρμά (χοιρινό κρέας τσιγαρισμένο σε πολύ σιγανή φωτιά που διατηρείται μέσα στο λίπος του και ποζάρει στη φωτό). Αποφύγετε να τον φάτε τηγανητό με αυγά εκτός κι αν έχετε πολύ γερό στομάχι. 

Ευχαριστηθήκαμε οδήγηση στην Εγνατία οδό, η οποία εκτός από την έλλειψη διοδίων, παρέχει και λογική σήμανση.  Πρώτη φορά αντίκρυσα ταμπέλα 130 (που να μην είναι τα κιλά ή η ηλικία μου) και δάκρυσα από συγκίνηση (τελικά θα το πιστέψω ότι είμαι γκαζιάρα).

Η χάρη μας πέρασε από την Αλεξανδρούπολη αλλά έφτασε μέχρι το Σουφλί, το Διδυμότειχο και την Ορεστιάδα. Αφήσαμε για την επόμενη φορά την Ανδριανούπολη.

Αιθεροβατούσαμε κάνοντας σχέδια για ξένοιαστη αγροτική ή έστω κτηνοτροφική ζωή στη Θράκη.

Μπήκαμε στο δάσος της Δαδιάς μετά από μια πανέμορφη καταπράσινη διαδρομή.

Είδαμε ήλιους να φυτρώνουν.

Και ήλιους να δύουν.

Σημειώσαμε την ερημική παραλία για του χρόνου.

Στην επιστροφή, κάναμε την απαραίτητη στάση στα τρία πιο χότ σημεία της Θεσσαλονίκης : Στον Τερκενλή για τσουρέκια, στον Ελενίδη για τρίγωνα και στο Χατζή για τουλούμπες, βεζύρ παρέ και σαραγλάκια γεμιστά με βουβαλίσιο καϊμάκι. Το πορτπαγκάζ σχεδόν γέμισε.

Πεταχτήκαμε και μέχρι το εργοστάσιο της Νεογάλ στη Δράμα για να προμηθευτούμε όσους τενεκέδες (της νοστιμότερης ever) φέτας χωρούσαν στο λιγοστό χώρο που μας απέμεινε. Aν ήξεραν τι διαφήμιση τους κάνουμε, θα μας την έδιναν δωρεάν!

 H περιπέτεια μας χτύπησε την πόρτα αλλά εμείς προσποιηθήκαμε ότι λείπαμε, όταν μας άναψε το λαμπάκι του λαδιού ένα χιλιόμετρο πριν τους Κατρατζήδες στο δάσος της Δαδιάς. Γυρίσαμε πίσω στο κοντινότερο χωριό και συμπληρώσαμε χάνοντας τους Κατρατζήδες και την πολυποθητη περιπέτεια…

Λυσσάξαμε να τρώμε αυτό που ξεκινάει από ΜΠΟΥ και τελειώνει σε ΤΣΑ, έχει μέσα τυρί ή σπανάκι ή κιμά ή κρέμα.

Πληρώσαμε διόδια στην εθνική οδό μέχρι τη Θεσσαλονίκη €13.40 στο πήγαινε και €12.50 στο έλα.

Υπολογίσαμε πως συμφέρει να ναυλώσεις τσάρτερ παρά να βγείς με το αυτοκίνητο στην εθνική οδο της μίας (άντε και μίαμισης) λωρίδας.

Η έρευνα έλαβε χώρα αφού γυρίσαμε, αλλά καλό είναι να το έχουμε υπόψη την επόμενη φορά που θα βγούμε σε οποιαδήποτε Εθνική Οδό :

“Σύμφωνα με την ευρωπαϊκή οδηγία 1999/62/EC περί επιβολης τελών, διόδια και τέλη χρήσης επιβάλλονται μόνο στους χρήστες αυτοκινητοδρόμων ή άλλων οδών με περισσότερες από μία λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, όταν οι οδοί αυτές έχουν χαρακτηριστικά ανάλογα προς τα χαρακτηριστικά των αυτοκινητοδρόμων, καθώς και στους χρήστες γεφυρών, σηράγγων και ορεινών διαβάσεων. Ως αυτοκινητόδρομος ορίζεται κάθε οδός που διαθέτει για τις δύο κατευθύνσεις της κυκλοφορίας διακεκριμένα οδοστρώματα τα οποία χωρίζονται μεταξύ τους είτε με διαχωριστική νησίδα, που δεν προορίζεται για την κυκλοφορία, είτε, κατ’ εξαίρεση, με άλλα μέσα. Επίσης δεν διασταυρώνεται στο ίδιο επίπεδο με άλλη οδό, με σιδηροδρομική ή τροχιοδρομική γραμμή ή με λωρίδα για πεζούς (αυτό που ονομάζουμε κλειστός αυτοκινητόδρομος)».

Στην Πατρών-Κορίνθου οι οδηγοί ήδη αρνούνται να πληρώσουν τα διόδια και, σύμφωνα με τη νομαρχία Αχαϊας, οι υπάλληλοι των διοδίων είναι ενήμεροι και δε φέρνουν αντίρρηση στους οδηγούς που επικαλούνται την άνω ευρωπαϊκή διάταξη, σηκώνοντας τις μπάρες για να περάσουν χωρίς να πληρώσουν.

Σας αφήνω με μια γκροτέσκο εικόνα (ο καλλιτέχνης του μπλόγκ να της δώσει σάρκα και οστά) :  

Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε σε διόδια, ανοίξτε την οροφή και τα παράθυρα του αυτοκινήτου, ανεμίστε μια μαύρη σημαία μαζί με αυτή της Ευρωπαϊκής Ενωσης, βάλτε στη διαπασών Ζωζώ Σαπουτζάκη – Κάντε πέρα να περάσω, κάντε πέρα να διαβώ, μη τα κάνω όλα λίμπα, μη τα κάνω ρημαδιώ – και βούρ!!!

.

Κάθε γκαντέμης, που σέβεται τον εαυτό του, οφείλει, αμέσως μετά το κόψιμο του τσιγάρου, να επισκεφτεί την Τυνησία.

Μιλάμε για τη χώρα, στην οποία το κάπνισμα επιτρέπεται μέχρι και στα ασανσέρ, τα οποία φυσικά είναι εξοπλισμένα και με ειδικό σταχτοδοχείο.

Ο τουρίστας στην Τυνησία πρέπει πάντα να μεταφράζει αυτά που βλέπει.

Στα ξενοδοχεία για παράδειγμα δεν εννοείται ότι το δωμάτιο 352 είναι στον τρίτο όροφο. Επίσης δεν εννοείται ότι πατάς το 3 για να πας στον τρίτο όροφο. Kολάνε και αυτοκόλητα για να το τονίσουν. Με αυτό τον πολύ απλό και λογικό τρόπο, πατάτε 1 για να πάτε στον δεύτερο όροφο στο δωμάτιο 352.

Η επικοινωνία με τους Τυνήσιους είναι εύκολη καθώς μιλάνε όλοι γαλλικά (το ότι δεν τα μιλάμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι δεν παίζει κανένα ρόλο).

Φυσικά μπορείτε να συνενοηθείτε μαζί τους σε άπταιστα Ελληνικά.

Πώς περπατάς στην Κωνσταντινούπολη και ακούς να σε φωνάζουν Μαρία Μαγδαληνή? Ε, στην Τυνησία φωνάζουν «Μαρία, καλημέρα, καλησπέρα, τι κάνεις», « Μητσοτάκης, Σημίτης, Παπαρήγα!» !!!!!! Στην όαση της Ντούζ άκουσα και τα κορυφαία ”ναργιλέ Ζωνιανά” και «Βας βας ο Παρασκευάς», μέχρι εκεί φτάνει η χάρη τους.

Το καμάκι τους κυμαίνεται στα επίπεδα Γαρδέλη/Μιχαλόπουλου σε βιντεοταινίες του 80. «Εχεις πολυ ωραια ματια», «γεια σου κούκλα μου», και άλλα γλυκόλογα έναντι ενός δηναρίου.

Οσες το παίζετε εδώ ωραίες θα σκάσετε από το κακό σας. Στους Τυνήσιους αρέσουν οι παχουλές. Ετσι, ενώ εσάς δε σας παίρνει κανείς ούτε για χάρισμα, για μένα σφάχτηκαν σε δημοπρασίες και τελικά με διεκδίκησε ο Σαϊκ, φοιτητής της ιατρικής με υπέροχα μάτια, για μόλις 14,000 καμήλες και 2 φεράρι.

Οι ανεπανάληπτοι Ελληνες τουρίστες, που έγιναν διάσημοι για το «ΕΕΕΕΕΕ ΟΟΟΟΟΟ» στην Πορτογαλία, είχαν γράψει νωρίτερα την ιστορία τους στην Τυνησία, μαθαίνοντας σε όλους να φτιάχνουν φραπέ και να το διαφημίζουν σε (σχεδόν) άπταιστα Ελληνικά :

Ετσι, οι απολίτιστοι έμαθαν τον φραπέ με παγάκι και με καλαμάκι. Πολλοί μάλιστα φωνάζουν «με δύο καλαμάκια» αφού έχουν την πεποίθηση ότι τα περισσότερα καλαμάκια δίνουν και κάτι τις στη γεύση.

Πάντως μην παίρνετε και πολύ φόρα καθώς πολλές ελληνικές λέξεις μεταφράζονται με πολύ αστείο τρόπο στη γλώσσα τους. «Μια χαρά» θα πεί «εκατό σκατά», «Νίκο» θα πεί «πήδα τον», «τέρμα» θα πεί πέος, «Ασπασία» το ίδιο.

Επίσης, τo παγωτάκι νεστλέ που βλέπετε από πάνω, μη το λιγουρεύεστε. Οι Τυνήσιοι αγνοούν την πραγματική γεύση της σοκολάτας. Το παγωτό τους μοιάζει με μους και τα γλυκά τους είναι κάτι απίθανες αηδίες πλασμένες ως επι των πλείστων με χουρμάδες και σιρόπι.

Αν έχετε ζάχαρο, ο γιατρός συστήνει one way ticket για Τυνησία.

Πρόκειται για τη χώρα των αντιθέσεων. Πράσινη στα παράλια, ξερή στο νότο. Υγρασία στο βορρά, 5% υγρασία στην έρημο. Βρέθηκα στη μέση του πουθενά με 41 βαθμούς και 5% υγρασία και ένιωθα λες και είχε 25 βαθμούς (και μιλάμε για άνθρωπο που δεν ανέχεται τη ζέστη). Χα! Παρατηρώ μόλις τώρα ότι ο ίσκιος μου έχει παχύνει λίγο, θα τον βάλω σε δίαιτα.

Οι καμήλες είναι συμπαθέστατα και τεμπελχανέστατα ζώα. Δίνουν το γάλα τους, το κρέας τους, τα δόντια και τα κόκκαλά τους για κολιέ. Και φυσικά, αν θές να ταξιδέψεις στην έρημο με την ιλιγγιώδη ταχύτητα των 20 χιλιομέτρων ανά ημέρα, η καμήλα είναι ο μόνος τρόπος.

Μπορούν να περπατάνε για μέρες χωρίς σταματημό, ζουν βδομάδες χωρίς τροφή και χωρίς νερό.

Το ανέβασμα και το κατέβασμα από την καμήλα είναι αστεία υπόθεση, παρά τις φήμες. Το περπάτημα ποδοσφαιριστή μετά από το καβάλημα είναι κι αυτό μύθος. Δικαιολογίες όλων όσων δεν κλείνουν μπούτι όλη νύχτα.

Οταν ανεβαίνεις στην καμήλα, έχεις τα πόδια σου χαλαρά και δεν πιάνεσαι καθόλου. Η βόλτα είναι άκρως χαλαρωτική και ο έρωτας με την καμήλα αναπόφευκτος. Τη δική μου τη βλέπετε στην αριστερή φωτό, τη βάφτισα Μαγδάλω και της χάιδεψα το λαιμουδάκι (όταν επέστρεψα στο ξενοδοχείο τρίφτηκα με σκοτσμπράιτ καθώς οι καμήλες δεν πλένονται ποτέ. Αν τις αγγίξει νερό τρελαίνονται).

Το κρέας της καμήλας μοιάζει με χοιρινό στην όψη, με μοσχάρι στην κόψη και με ζαρκάδι στη γεύση. Προσοχή! Οι καμήλες διασχίζουν το δρόμο !

Το φαγητό, ένας πικάντικος συνδιασμός μεσογειακής και αραβικής κουζίνας, είναι υπέροχο. Με λίγα λόγια θα πήξετε στο κους κούς.

Oι Τυνήσιοι είναι τόσο αργοκίνητοι όσο και οι καμήλες τους. Χρειάζεται τεράστια υπομονή και αυταπάρνηση για να μη τους βρίσεις το σόι.

Ζητάς ένα μπουκάλι νερό κι ο σερβιτόρος έρχεται μετά από 20 λεπτά με 4 ποτήρια. Αδεια φυσικά. Τον αναζητάς για ένα ακόμα 20λεπτο κατά το οποίο αγνοείται. Οταν τον ανακαλύψεις και του θυμίσεις ότι περιμένεις ένα μπουκάλι νερο, χαμογελάει και σε βεβαιώνει πως έρχεται. Οταν πια το φέρνει, έχεις λιποθυμήσει από τη δίψα.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, βρήκα απόλυτα φυσιολογική την πεντάωρη καθυστέρηση στο αεροδρόμιο κατά την επιστροφή. Και μιλάμε για ένα αεροδρόμιο με μία και μοναδική αεροπορική εταιρεία.

Το δεύτερο καλύτερο πράγμα που μπορείς να κάνεις στην έρημο, μετά το καβάλημα της καμήλας, είναι να κάνεις μια βόλτα με το ανεμόπτερο και να δείς την έρημο και την όαση από ψηλά.

Οι τουαλέτες στην Τυνησία έχουν κάτι το μυστηριώδες και εξωτικό. Εκτός του ότι τις συναντάς στη μέση της ερήμου, έχουν διάφορα σχέδια και σχήματα που καταφέρνουν να μπερδέψουν το θύλη με το άρρεν, με αποτέλεσμα να κατουριέσαι απ’έξω ενώ πασχίζεις να καταλάβεις ποιά πόρτα να χτυπήσεις. Το παράδειγμα της φωτογραφίας τα λέει όλα. Τέσσερις πόρτες, τρία ανθρωπάκια (ανδρών, γυναικών, παιδιών?), η μόνη διαφορά ανάμεσα στα ανθρωπάκια είναι τα σκούρα ή ανοιχτόχρωμα ρούχα.

Στις τουαλέτες των ξενοδοχείων, αεροδρομίων και άλλων δημόσιων χώρων, παραμονεύουν ένστολες καθαρίστριες, οι οποίες παρέχουν τις εξής (υποχρεωτικές) υπηρεσίες για ένα δηνάριο :

1. Μεταφράζουν την πινακίδα έξω από την τουαλέτα και σου λένε πού να πάς ανάλογα αν είσαι αγοράκι ή κοριτσάκι.
2. Σου πατάνε το κουμπί του βιλανόβα για να πέσει το σαπούνι στα χέρια σου.
3. Σου ανοίγουν τη βρύση για να πλύνεις τα χέρια σου.
4. Σου προσφέρουν κωλόχαρτο για να σκουπίσεις τα χέρια σου.
5. Παίρνουν το κωλόχαρτο με το οποίο σκούπισες τα χέρια σου και το πετάνε στα σκουπίδια.

Για σφουγγάρισμα ούτε λόγος!

Το μπέρδεμα του αρσενικού και του θυληκού προκύπτει φυσικά από τα έθιμα της μουσουλμανικής θρησκείας. Παρότι ως λαός είναι αδιάφοροι σε θέματα θρησκείας, ειδικά στο νότο τηρούν δια ροπάλου τα έθιμα.

Ετσι, όταν η νότια Τυνήσια δε βγαίνει από το σπίτι της για να μη τη μασκάνουν τα αγόρια, τι να κάνουν τα παλικάρια, τη βρίσκουν μόνοι τους.

Κι εδώ η χώρα βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση. Ο νόμος επιτρέπει στον άντρα να κατηγορήσει τη γυναίκα του για μοιχεία και έτσι να την καταδικάσει σε θάνατο (! !!!). Από την άλλη, η Τουζέρ είναι η πόλη-παράδεισος των γκέι.

Το καθεστώς είναι προεδρική δημοκρατία με 1:7 αναλογία αστυνομικών/πολιτών.

Οι Τυνήσιοι ψηφίζουν κάθε 5 χρόνια, αλλά ψηφίζουν πάντα τα ίδια κι έτσι δεν αλλάζει ποτέ τίποτα. Ολοι αγαπάνε τον πρόεδρο, όλοι τον ψηφίζουν και δεν παραπονιέται κανείς.

Ετσι, οι πρόεδροι μένουν στην εξουσία μέχρι να παραιτηθούν λόγω γηρατιών.

Οι Τυνήσιοι είναι ολιγαρκείς και χαρούμενοι. Απαξ κι έχουν ένα κεραμύδι πάνω από το κεφάλι τους κι ένα πιάτο φαϊ στο τραπέζι τους, χαμογελάνε και σε κάνουν να πιστεύεις ότι είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο.

Τα μπουρδέλα στην Τυνησία είναι δημόσια (σε αντίθεση με τη χώρα μας που το δημόσιο είναι μπουρδέλο), επομένως το να είσαι δημόσιος υπάλληλος στην Τυνησία μπορεί να σημαίνει πολλά…

Το παρακαλετό για σοκολατάκι και καραμέλα υπάρχει και εδώ.

Τα πιτσιρίκια σε τριγυρίζουν και σου πουλάνε κολιέ για ένα δηνάριο (μισό ευρώ), ζητάνε τσίχλα, καραμέλα, σοκολάτα, να τους δώσεις τη διαφημιστική τσάντα του πρακτορείου για να πάνε σχολείο. Αν είσαι καλά οργανωμένος τουρίστας, κυκλοφορείς με τις τσέπες σου γεμάτες και σκορπίζεις τη χαρά. Αν είσαι Σακαφιόρα, κυκλοφορείς όλες τις μέρες με τα γλυκά που λιώνουν στις τσέπες και αποφασίζεις να τα αφήσεις στο ξενοδοχείο τη μοναδική μέρα που θα μαζευτούν τριγύρω σου πιτσιρίκια. Ακολούθως, επιστρέφεις στην Ελλάδα με μια βαλίτσα γλυκά, τα οποία τρώει η μαμά σου που έχει ζάχαρο.

Στην αγορά το παζάρι πάει σύννεφο. Αρχίζουμε από την τριπλάσια τιμή για να καταλλήξουμε στην πραγματική αξία του προϊόντος. Αν βαριέσαι πραγματικά, λές το 1/3 της τιμής κι αφήνεις τον πωλητή να τρέχει στο κατόπι σου κατεβάζοντας την τιμή.

Τα περισσότερα πράγματα στην Τυνησία κοστίζουν ένα δηνάριο. Ενα δηνάριο ο αχθοφόρος, ένα δηνάριο το κολιέ από κόκκαλο καμήλας, ένα δηνάριο το κατούρημα, ένα δηνάριο η φωτογραφία, ένα δηνάριο το νερό.

Και φυσικά ένα δηνάριο το άτομο για να μεταφερθείς με το απόλυτο όχημα :

Θα ακούσετε από πολλούς φήμες που συνδέουν το νερό και το καρπούζι με τη λεκάνη της τουαλέτας. Το νερό βγαίνει φυσικά από γεωτρήσεις και είναι άνοστο, αυτό είναι αλήθεια. Αλλά δε θα πάθετε και τίποτα αν βουρτσίζετε τα δόντια σας μ’αυτό ή αν πιείτε λίγο πάνω στη δίψα σας.

Την ίδια φήμη έχει και το καρπούζι που ποτίζεται με το ίδιο νερό. Εγώ πάντως έφαγα κι απ’αυτό και δεν έπαθα τίποτα, αν εξαιρέσει κανείς μια καλλιτεχνική επιφοίτηση που είχε σαν αποτέλεσμα αυτό :

Και τώρα νομίζω ότι είμαι έτοιμη για το ΜΟΜΑ!  

Δε λέω, ωραία η Τυνησία αλλά σα τη Νέα Υόρκη πουθενά! Αχ!

Μόλις αδυνατίσω να γράψω τα γαστριμαργικά μου απομνημονεύματα ή έναν γαστριμαργικό θούριο? Αυτή είναι η ψηφοφορία του μήνα.

(τα πόδια, όπως κι η ζυγαριά δεν είναι δικά μου)

Αυτό μάλλον είναι το χειρότερο παιχνίδι που έχω δει.

Γράφεις ένα χειρόγραφο, το φωτογραφίζεις, το σκανάρεις, το ανεβάζεις στο μπλόγκ σου.

Σημειώνεις απλά, για το http://autographcollectors.blogspot.com ώστε να ειδοποιηθούν τα παλικάρια και να σε συμπεριλάβουν στο λεύκωμα που ευελπιστούν να εκδόσουν (τι άλλο θα ακούσουμε).

Αποφάσισα να ξεκινήσω κι εγώ ένα παιχνίδι. Οι κανόνες είναι απλοί :

1. Καθίστε μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή σας.

2. Φέρτε το μεγάλο δάχτυλο του αριστερού ποδιού σας στο δεξί σας ρουθούνι.

3. Εισπνεύστε 3 φορές βαθιά.

4. Αποφασίστε αν αυτό που εισπνεύσατε ανήκει στην κατηγορία “ελαφρύ άρωμα”, “υποψία βρώμας”, “συστηματική απλυσιά”, “αφόρητη μπόχα”.

5. Επιλέξτε το αγαπημένο σας φαγητό/γλυκό.

6. Αν ανήκετε στην πρώτη κατηγορία “ελαφρύ άρωμα”, πεταχτείτε στο κοντινότερο σουβλατζίδικο/παγωτατζίδικο/κρεπερί/πιτσαρία, αγοράστε αυτό που λαχταράτε π.χ. ένα σουβλάκι, μια μπάλα παγωτό, μια κρέπα ή μια ατομική πίτσα και καταβροχθίστε το.

7. Ποστάρετε αναφέροντας τα λεπτομερή αποτελέσματα και το χρόνο σας. Π.χ. Η πατούσια μου αναδύει ένα ελαφρύ άρωμα βερύκοκου ποτισμένου με δυόσμο παλαιωμένο σε κελάρι με υπερβολική υγρασία για 12 συναπτά έτη, λαχτάρισα σουβλάκι, πήγα στο τάδε σουβλατζίδικο, αγόρασα ένα με γύρο απ’όλα και το έφαγα μέσα σε 2 λεπτά. Προαιρετικά προσθέστε τη γαστριμαργική κριτική σας και τον ύμνο σας προς το αντικείμενο του πόθου.

8. Αν ανήκετε στη δεύτερη κατηγορία “υποψία βρώμας” κάνετε το ίδιο με δύο σουβλάκια/δύο μπάλες παγωτό/δύο κρέπες/μια πίτσα κλπ.

9. Αν ανήκετε στην τρίτη κατηγορία “συστηματική απλυσιά”, κάνετε το ίδιο με τρία σουβλάκια / τρεις μπάλες παγωτό/δύο πίτσες κλπ.

10. Αν ανήκετε στην τέταρτη κατηγορία “αφόρητη μπόχα”, κάνετε το ίδιο με πέντε σουβλάκια / ένα κιλό παγωτό / τρείς πίτσες κλπ.

11. Καλέστε στο παιχνίδι όλους όσους νομίζετε ότι βρωμάν τα πόδια τους.

12. Δεν πιστεύω να περιμένετε να εκδοθείτε?

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΠΛΥΘΕΙΤΕ

Καλώ στο παιχνίδι τους one happy dot, naf, xipasmenos, mpampakis, coachp, zamuc, gsus, firfiris, art_em_is_free. H dot πρέπει να παίξει το παιχνίδι τρεις φορές και μετά να ζυγιστεί (πόσο πιο κακιά να γίνω).

Aν ξέχασα κάποιον που βρωμάν τα πόδια του, ας με συμπαθάει και ας παίξει από μόνος του. 

Μερικές φορές, ο περιορισμός στην κουζίνα σε οδηγεί σε απίστευτες ανακαλύψεις.

Κοιτάξτε τι ανακάλυψα παλαιότερα πριν από μια δίαιτα, σε 4 απλά βήματα :

• Κάνω την προετοιμασία της δίαιτας με μια επίσκεψη στο Βασιλόπουλο. Γεμίζω το ψυγείο με σαλατικά, λαχανικά και γιαούρτια.
• Μετά αποφασίζω να φάω το τελευταίο πατατάκι που ‘χει ξεμείνει στο ντουλάπι και να αρχίσω τη δίαιτα από αύριο. Μην πάει χαμένο το πατατάκι, υπάρχουνε παιδάκια που πεινάνε (ξαφνικά απέκτησα ουμανιστικές ανησυχίες) κλπ κλπ κλπ.
• Μετά, επειδή είμαι πολύ λογικός άνθρωπος, σκέφτομαι ότι το γεγονός της πείνας των παιδιών στον τρίτο κόσμο δε θα έπρεπε να συνεπάγεται ένα σωσίβιο γύρω από τη μέση μου. Είναι δύο εντελώς άσχετα πράγματα και σε ουδεμία περίπτωση δε θα έπρεπε να μπλέκονται μεταξύ τους και να επηρρεάζουν το ένα το άλλο. Αποφασίζω να πετάξω το πατατάκι και να φάω γιαούρτι αρχίζοντας τη δίαιτα ΑΜΕΣΩΣ.
• Εχουν μείνει όμως 2-3 πατατάκια στο πιάτο μου τα οποία τελικά ξαναποφασίζω να φάω (είμαι και αδύναμος χαρακτήρας). Για να μετριάσω κάπως την αμαρτία, πιάνω το πατατάκι και το βουτάω στο γιαούρτι.

Δε μπορώ να σας περιγράψω πόσο πάνε αυτά τα δύο. Ανακάλυψα το υπέρτατο μάτς, υο τέλειο προξενειό, τον αιώνιο έρωτα, την απόλυτη ηδονή! 

(νηστεύω κι ό,τι θέλω λιγουρεύομαι κι ό,τι θέλω λέω)

Μια πρώτη ματιά

Στη Ν.Υόρκη όλα είναι μεγάλα.

 Ακόμα και τα hummer κυκλοφορούν σε λίμο.

 Ακόμα και τα ποτήρια νερό, με παγάκια, χωρίς μπουρμπουλήθρες, τα οποία σου φέρνουν χωρίς καν να τα ζητήσεις! Παράδεισος!

 Καλέ? Αυτή δεν την γκρέμισε το τέρας στο Cloverfield? Ευτυχώς, υπάρχει Θεός κι η γέφυρα έμεινε στη θέση της.

 O εφιάλτης στο δρόμο με το χρηματιστήριο. Μα τι φωτογραφίες τραβάω επιτέλους!

Της παγκοσμιοποίησης

Το καλό με τη Ν.Υόρκη είναι ότι διακτυνίζεσαι σε διάφορες χώρες του κόσμου απλά παίρνοντας το μετρό ή σταματώντας ένα ταξί.

 Chinatown. Αν είσαι Κινέζος έχεις 90% πιθανότητες να γίνεις μανάβης στη Ν.Υόρκη.

Αν είσαι ινδός γίνεσαι ταξιτζής.

Αν είσαι αραπίνα με παραπανίσια κιλά και “attitude” είναι πολύ πιθανό να αποκτήσεις ταμπελάκι με το όνομα “Tanika” για το στήθος σου και να σερβίρεις wendy’s, burger king και mcdonalds.

Aν είστε 1.85, 75 κιλά, μπρατσομένος, με πλάτες, κοιλιακούς και θεληματικό πηγούνι, ή εναλλακτικά 1.75, 55 κιλά και πλούσιο στητό στήθος, πιθανότατα θα καταλήξετε να λέτε “καλημέρα τι κάνετε” σε όσους μπαίνουν στα Abercrombie & Fitch. Υποτίθεται ότι πουλάτε ρούχα, αλλά στην ουσία επιδεικνύετε την τέλεια οδοντοστοιχία σας και, αν κάποιος πελάτης σας ζητήσει κάτι, χαμογελάτε και λέτε “δεν ξέρω”. Ευχαριστημένος θα μείνει, πιστέψτε με.

 Little Italy. Αν είσαι Ιταλός θα πήξεις στο προσούτο.

 Gymtown

Μικρή Κορέα, δρόμος Αμστερνταμ…

Μόνο Κουάλα Λουμπούρ δεν είδαμε.

Τι φάγαμε

 Παγωτογεύσεις Haagen Dazs που δεν υπάρχουν εδώ. Butter pecan, chocolate peanut butter, black walnut.

 Μπισκότα με κομμάτια μαύρης σοκολάτας και μακαντέμια.

 Επιτέλους! Θυμάστε αυτές οι καντίνες που βλέπουμε σε όλες τις αμερικάνικες ταινίες, που σταματάει η πετσοκόκαλη πρωταγωνίστρια και ζητάει ένα απ’ όλα και το τρώει και της τρέχουν οι κέτσαπ δεξιά κι αριστερά από το λιπγκλός? Υπάρχουν. Το χοτ ντογκ κοστίζει $2 και το απ’όλα (δηλαδή με προσθήκη τυριού τσένταρ και τσίλι) $3. Πάντως παχαίνει, το δοκιμάσαμε ιδίοις στόμαχι.

 Πεντανόστιμη Soul kitchen στο Ηarlem. Ρε μαύρισε το μάτι μας (όχι ότι στην υπόλοιπη Ν.Υόρκη άσπρισε). Το φαϊ είναι κάπως πιο ακριβό στη Ν.Υόρκη. Θες $50 για ένα απλό φαγητό. Στο Χάρλεμ μπορείς να φάς και με $30. Μιλάμε για εστιατόρια πάντα, στα φαστφούντ τρως και με $2.

Αν πάτε στο Χάρλεμ, μη σκεφτείτε “θα πάω και θα ‘ρθω με ταξί και δε θα έχω πρόβλημα” γιατί θα έχετε. Με ταξί πας στο Χάρλεμ. Το πρόβλημα είαι στο να φύγεις αφού εκεί δεν κυκλοφορεί ταξί. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, βγαίνεις έξω από το εστιατόριο, ξεροσταλιάζεις στο πεζοδρόμιο 10 λεπτά γιατί νομίζεις ότι θα περάσει ταξί. Περνάνε διάφορα άλλα συμβατικά αυτοκίνητα που κάνουν τα ταξί, σου σφυράνε, ανοίγουν το παράθυρο και σου λένε κάτι σκουρόχρωμες φάτσες να μπεις μέσα. Εσύ φυσικά δε μπαίνεις. Μπαίνεις στο πρώτο λεωφορείο που θα σταματήσει αν έχεις εισητήριο. Αν δεν έχεις εισητήριο, πάλι μπαίνεις στο λεωφορείο και εξηγείς στη σκουρόχρωμη οδηγό ότι είσαι ένας πτωχός πλην τίμιος τουρίστας και την παρακαλάς να σε πάει σε ένα ξέφωτο όπου να υπάρχουν ταξί. Μέχρι να γίνουν όλα αυτά, φροντίζεις να έχεις τα λεφτά, τα διαβατήρια, το κλειδί του ξενοδοχείου και τις πιστωτικές σου κάρτες σκορπισμένα σε διάφορες τσέπες των ρούχων σου με την ελπίδα ότι, αν σου επιτεθούν, κάτι θα σου μείνει.

Παρόλα αυτά, τίποτα δε συγκρίνεται με την εμπειρία να είσαι το μοναδικό ξανθό κεφάλι μέσα σε ένα εστιατόριο και να λες μετά από 100 χρόνια στα δισέγγονά σου δίπλα στο τζάκι ότι πήγες εκεί.

Τι φέραμε μαζί μας

 Βιβλία για το μεγάλο μας έρωτα. Μη χαίρεστε. Κι εκεί με το τουφέκι τα ψάχνει κανείς. Θα μου πείτε, τουλάχιστον εκεί τα βρίσκει.

 ΜΒΤ (Masai Bareboot Technology) για να περπατάμε όπως οι Μασάι και να αποκτήσουμε κορμί κυπαρισένιο. Το παπούτσι με την καμπύλη σόλα η οποία σχεδιάστηκε κατόπιν μελέτης του περπατήματος των Μασάι και του περπατήματος με γυμνό πόδι στην άμμο. Σύμφωνα με τις φήμες, γυμνάζει, ξεκουράζει, γιατρεύει, αδυνατίζει και κοστίζει μόνο $300 (σύνολο και το αριστερό και το δεξί, τσάμπα πράμα). Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν, ούτε προβλέπεται να υπάρξουν ποτέ.

 Αpple i-phone. Οσα κάνει το παραπάνω παπούτσι συν καφέδες, τσάγια και ζεστές σοκολάτες με φυστικοβούτυρο και μαρσμέλοου. $399. Στην Ελλάδα ακόμα το περιμένουμε και λογικά θα κοστίζει €500-600.

Τέχνες και γράμματα

Τα γραμματόσημα στη Ν.Υόρκη είναι αυτοκόλητα καθώς οι Αμερικάνοι έχουν αρχίσει έναν τεράστιο αγώνα κατά του γλειψίματος. Σειρά δε σας λέω τι έχει, πάντως αφήστε τρίχα για καλό και για κακό.

Μετά από την επίσκεψή μας σε όλα τα μουσεία, αποφάσισα ότι έχω όλα τα προσόντα για να γίνω καλλιτέχνης, όπως κι εσείς βέβαια. Να μερικοί απλοί τρόποι για να γίνετε πλούσιοι και να εκθέσετε τα έργα σας στο ΜΟΜΑ (Museum of modern art) και στο Guggenheim :

 Η τέχνη είναι μορφή έκφρασης, η οποία δε μας χαλάει καθόλου αν είναι άμεση. Εκφραστείτε λοιπόν ελεύθερα. Γράψτε σηχτίρ, ούφ, κλαψ, λυγμ(περισσότερα θα βρείτε σε παλιά Μίκυ Μάους) και πουλήστε το μια περιουσία.

 Αν βαριέστε πραγματικά, παίρνετε έναν άσπρο καμβά, τον πηγαίνετε στον κορνιζά και του ζητάτε να σας τον κορνιζάρει. Αν το κάνετε τρις, είναι τέχνη.

 Στηρίζετε τον καμβά σας στον τοίχο κι απέναντι ακριβώς ένα μεγάλο ανεμιστήρα. Παίρνετε 2-3 κουτιά μπογιά. Βουτάτε το πινέλο και το τοποθετείτε ανάμεσα στον καμβά και στον ανεμιστήρα πολλάκις.

 Τα κακάκια του Λαλάκη τα θυμάστε? Τα πετάξατε? Κρίμααααααα, θα μπορούσαν να κοστίζουν ίσα με 3 εκατομμύρια δολλάρια.

 Τα κιλίμια της θειάς Αμερσούδας που τα έβαζε για να καλύπτει το μωσαϊκό που είχε βρωμίσει? Τα πετάξατε κι αυτά? Αμάν αυτό το Ικέα, καταστρέφει την τέχνη!

 Παίρνετε δύο καρέκλες και τις καρφώνετε στον τοίχο. Καλά, αυτό είναι έτσι κι αλλιώς ξεπερασμένο.

 Αν υποψιαστώ ότι το καλσόν μου βρίσκεται στο ΜΟΜΑ, θα το σκίσω !

Τι δεν έχω εγώ που το έχουν αυτοί

Οσο ζηλιάρης και να μην είσαι (που είμαι δηλαδή), ε ορισμένα πράγματα δε μπορείς να μη τα ζηλέψεις :

 Κρεββάτια στα μουσεία. Η πιο χρήσιμη εφεύρεση ever.

 Hershey’s. Από τις πιο νόστιμες σοκολάτες ever.

 Broadway. O πιο φωτεινός δρόμος ever.

Central park και σκιουράκια. Θέλω, θέλω, θέλω!

 Abercrombie & Fitch  Το μαγαζί-ταμιευτήριο. Παρόλο που κατέθεσα όλη μου την περιουσία, συνεχίζω να θέλω θέλω θέλω !

 Manolo Blahnik. (θά θελες, θά θελες, θά θελες)

Τι θα μας μείνει αξέχαστο

 Οι Νεοϋορκέζοι, οι οποίοι είναι ανοιχτόκαρδοι, εξυπηρετικοί και καλοκάγαθοι, αρκεί να κρατάς τους τύπους και τους κανόνες, όπως πχ να στέκεσαι στη σωστή ουρά με το σωστό τρόπο και να μην πηγαίνεις στο γκισέ αν δεν φωνάξουν “NEXT”.

 H μόδα. Ας το έβλεπε αυτό ο Τσαϊκόφσκυ και θα σού ‘λεγα εγώ τι λίμνες των κύκνων θα έγραφε.

Τα εκατομμύρια ταξί που κυκλοφούν στους δρόμους σε αναλογία με τα συμβατικά αυτοκίνητα 8 προς 10. Κάνεις έτσι το χέρι σου και μέχρι να πείς “κοτόπουλο” έχουν σταματήσει δέκα τριγύρω σου. 9 στα 10 ταξί είναι Φορντ. 6 στα 10 ταξί έχουν τηλεόραση και navigator στο πίσω κάθισμα. 10 στους 10 οδηγούς ταξί είναι αλλοδαποί. Πολλοί από αυτούς φοράνε και τουρμπάνι.

 Τα τσιγάρα, τα οποία δεν προκαλούν καρκίνο, καρδιοπάθειες, πρόωρο θάνατο και ανικανότητα! Επίσης, όταν βλέπουν τα δικά μας πακέτα με τα μαύρα warnings τα χαζεύουν λες και πρόκειται για αρειανά τσιγάρα. (Μη σας περάσει από το μυαλό οτι το ξανάρχισα, ο ιδιοκτήτης του πακέτου είναι άλλος).

 Moonvertising. Σκέφτομαι να κάνω κάτι παρόμοιο σε άλλες τεράστιες επιφάνειες όπως πχ πισινοί, κοιλιές και μπούτια.

 Η τραμπάλα, η οποία απαγορεύεται δια ροπάλου ! Για τσουλήθρα ούτε λόγος.

 Οι αρχαίων ημών πρόγονοι με τα κέρατα στο φυσικό τους μέγεθος. Τίποτα δεν έχει αλλάξει.

 Το δωμάτιο 627 που έιχε μονίμως το do not disturb κρεμασμένο. Τελικά ο Greeklover είναι μύθος.

 Οι τουαλέτες που τραβάνε μόνες τους το καζανάκι μόλις εξαφανιστεί ο πωπός μας από τον ορίζοντα (πουτάνα τεχνολογία). Τα ταμπόν κι οι σερβιέτες $0.25 έκαστο (ε, δεν είναι και always).

Τα WENDY’S. Mushroomelt δεν υπάρχει βέβαια, αλλά φάγαμε το καινούριο baconator!

(αυτό το κρατούσα για το τέλος)

Επισήμως, άρχισα νηστεία για 40 μέρες. Το λάδι θα το νηστέψω μόνο τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Ανεπισήμως, άρχισα να λιγουρεύομαι όλα αυτά τα νηστίσιμα φαγητά που δε μπορούν παρά να σε κολάζουν.

Οποιος θέλει να διαβάσει για μύδια, στρείδια, γαρίδες, καραβίδες, κουκιά και φασόλια να πάει σε άλλο μπλογκ. Εδώ υμνούμε μόνο αυτά που αρέσουν στη Σακαφιόρα.

Πιο πολύ από τη νηστεία θα μου λείψει το αυγό και τα τυροκομικά (αχ παγωτομανία) παρά το κρέας. Τι να το κάνω ρε κακομοίρηδες το κρέας όταν μπορώ να φάω φασολάκια, πατάτες, ρεβύθια, μελιτζάνες και φακές?

Παίρνετε δυο ολόκληρες πατάτες και τις πετάτε στη χόβολη, αφού έχετε κάψει μισό δάσος στο τζάκι. Εναλλακτικά τις ψήνετε στους 180 για μια ώρα στο φούρνο (μιλάμε για μεσαίο μέγεθος, αν είναι γκρουμούτσες αφήστε τις παραπάνω). Τις βγάζετε και, όπως είναι καυτές, τις κόβετε στη μέση. Χαράζετε με το μαχαίρι τη σάρκα της πατάτας και περιχύνετε με λάδι. Τρίβετε αλάτι και πιπέρι.

Πατάτες τηγανιτές. Χωρίς γυφτιές. Κομμένες στο χέρι κατά προτίμηση κοντόχοντρες και με φρεσκοτριμένο αλάτι με το που θα βγουν από τη φρυτέζα.

Πατάτες φούρνου, πατάτες γιαχνί, πατάτες ροδέλες, πατατίαση θα πάθω !

Πατάτες βραστές σαλάτα. Τις ξεφλουδίζετε όσο είναι καυτές και τις περιχύνετε με λάδι να το ρουφήξουν. Αλατοπίπερο, λεμονάκι κι έτοιμη η πατατοσαλάτα.

Φακές, ρεβύθια. Χωρίς λόγια. Οποιος δεν τρώει είναι γαστρονομικά ανέραστος.

Φασολάκια. Τα έχω υμνήσει σε προηγούμενο ποστ, ας μην επαναλαμβανόμαστε.

Χοντροκομένες φέτες μελιτζάνας ψητές στα κάρβουνα. Είναι κρίμα να ανάψετε κάρβουνα και να μη ρίξετε δίπλα στις μελιτζάνες και μερικά μανιτάρια πλευρώτους για συνοδεία.

Λεπτές φέτες από κολοκυθάκια τηγανισμένες στη φρυτέζα.

Μπριάμ. Ηταν που ήταν φαγητό-θρύλος, μετά την ταινία Ρατατούη παράγινε! ¨Οχι αδίκως.

Ρύζι με κουκουνάρια και κάστανα.

Ρύζι με μανιτάρια και πιπεριές.

Ρυζότο.

Κριθαράκι με ντομάτα και βασιλικό στο φούρνο.

Μακαρονάδες. Μακαρονάδες τραβάτε σε άλλο μπλογκ. Εμείς είμαστε οπαδοί του ρυζιού. Παρόλα αυτά είναι κι αυτή μια επιλογή για τις “βασανιστικές” μέρες της νηστείας.

Αγγινάρες με αρακά. ΘΕΪΚΟ !

Καλαμαράκια. Τα προτιμώ τηγανιτά, αλλά και γεμιστά με ρύζι δε με χαλάνε.

Πράσινες τηγανιτές ντομάτες (όχι την ταινία, το πιάτο). Κόβουμε τις ντομάτες σε χοντρουλές ροδέλες, αλατοπιπερώνουμε, αλευρώνουμε και τηγανίζουμε στη φρυτέζα.

Τηγανιτά κρεμμύδια (όπως Friday’s)

Μπάμιες, γεμιστά, ντολμαδάκια, ρεβυθοκεφτέδες, ντοματοκεφτέδες, μπρόκολα, καρότα, χταπόδι λεμονάτο και σουπιά (άντε μωρή) !

Για επιδόρπιο τώρα. Εδώ είναι που θα μας λείψει κάπως το παγωτάκι, ειδικά τώρα που ζεσταίνει κι ο καιρός. Εχουμε όμως εναλλακτικές :

Σοκολατάκια νηστίσιμα. 2 κούπες φρυγανιά τριμμένη, 2 κούπες άχνη ζάχαρη, 1 κούπα νερό, καρύδια, 3 κουταλιές κακάο, 2 βανίλιες. Ανακατεύουμε, πλάθουμε μπαλάκια και τέλος. 

Μελομακάρονα, ισλί, φοινίκια. Θα μου πείτε ότι δεν έχουμε Χριστούγεννα. Κι όμως το μελομακάρονο είναι νηστίσιμο και πεντανόστιμο και θεϊκό και γιατί να μην το τρώμε όλο το χρόνο?

Κέικ. Κυκλοφορούν τόσες συνταγές για νηστίσιμα κέικ που αν κάνετε search μπορεί να σας βγάλει και εννέα τρισεκατομμύρια αποτελέσματα. Ούτε στο τζόκερ τέτοιο τζακ ποτ.

Προσθέστε σε όλα τα παραπάνω μπανάνες, φρούτα. Ε, τι άλλο να φας πια!

Κατόπιν τούτου, μην ακούσω κανέναν να παραπονιέται για τη νηστεία. 

Προσωπικά, υπολογίζω να πάρω γύρω στα 5 κιλά το λιγότερο (παίζει να πήρα κι ένα κιλό όση ώρα έγραφα τα παραπάνω) !

 +  

Ο χρήστης Mania λέει: grapse kanena arthro gia to blog

Ο χρήστης Marina λέει: giati? mia xara ta grafeis kai moni sou

Ο χρήστης Mania λέει:allo talento omws esy, ase pou sterepsa kai den exw ti na grapsw

Ο χρήστης Marina λέει:egw exw talento sti zwgrafiki kai to tragoudi, ekastos sto eidos tou

Ο χρήστης Mania λέει:wraia na dhmosieysoume tote mia zwgrafia h ena mp3. yparxei dynatothta kai gia fwtografia kai gia mousikh. an exeis kai sto xoro, mporw na sou kanw video 

Ο χρήστης Marina λέει:afta den einai gia to evry koino. ta apolambanete mono ligoi eklektoi

Ο χρήστης Mania λέει:dineis mono prive parastaseis?

Ο χρήστης Marina λέει: e vevaia ti me perases. eides ti eipe i efi thwdi?

Ο χρήστης Mania λέει:ti?

Ο χρήστης Marina λέει: oti ekane to ekane me ti fwni tis kai oti pote den ekmetalleftike to kormi tis!

Ο χρήστης Mania λέει: kormi thanathforo !

Ο χρήστης Marina λέει:fovero e?

Ο χρήστης Mania λέει:ase eimai teleiws anenhmerwth. extes mou eipane oti pethane h elena nathanahl kai rwthsa an einai politicos ! kai panw pou nomiza oti de mporw na ta kanw akomh pio skata, mou leei mia syndelfos “ela re sy gia thymhsou” kai mou sigotragoudaei “ena prwinoooooooooooooooo”. Kai lew egw “AAAAAAAAAAA TRAGOYDISTRIA !” H asxetosynh se olo ths to megaleio

Ο χρήστης Marina λέει: se de drepese, einai kai tis epoxis sou

Ο χρήστης Mania λέει: e oxi kai ths epoxhs mou. Egw eimai nia, ekeinh grease. Ase pou ematha oti o mhtropoulos zei, allo sok ayto  

Ο χρήστης Marina λέει:niania eisai. ksereis toulaxiston pios einai o mitropoulos

Ο χρήστης Mania λέει: e nai re sy afou ton brizame sto ghpedo, den ksexniountai ayta

Ο χρήστης Marina λέει: kata ta alla eisai nia

Ο χρήστης Mania λέει: e htan sta teleytaia tou omws. otan lew ton brizame, ksereis pws brizoune sto ghpedo. tou legame “ANTE RE NA PAREIS SYNTAKSH NA PAIKSEI KAI KANAS NEOOOOOS GEROXOYFTALOOOOOOO”. ayta lene stous gerous podosfairistes

Ο χρήστης Marina λέει: sto rivaldo etsi lete?

Ο χρήστης Mania λέει: stous ellhnes re. den kseroume brazilianika 

O χρήστης Marina λέει: kserei aftos ellinika, afou kserei na leei mia volta sto germano

Ο χρήστης Mania λέει: ase pou gia tous melampsous yparxei allo repertorio : ANTE RE NA TRAVHKSEIS KOYPI SE KAMMIA GALERA POY HRTHES NA PAIKSEIS KAI MPALA

Ο χρήστης Marina λέει:xaxaxaxaxa

Ο χρήστης Mania λέει:an kai twra kai aytoi exoun pladarepsei. Hrthe enas apo th nigheria sto grafeio tis proalles ki oloi perimename na doume gymnasmeno mpoutaki kwlaraki… skatoules, afou kathontai sta grafeia exoun ginei san emas. Mh soup w kai xeiroteroi

Ο χρήστης Marina λέει: mpa tous vazoun kai se grafeia twra? xalase o kosmos

Ο χρήστης Mania λέει: asta asta ! kai prepei na tous akouseis kai na milane agglika. de mporoune paidi mou me tis patsaxeiles

Ο χρήστης Marina λέει:de mou les sinilthes apo to xtesino?

Ο χρήστης Mania λέει:giati? ti egine xtes?

Ο χρήστης Marina λέει:apo to kserostaliasma lew sti selida twn wendys

Ο χρήστης Mania λέει:ase ase mh mou to thymizeis. mia wra hmouna mesa, eida ola ta burger apo 2 fores kai typwsa tis dieythynseis kai to xarth gia otan tha pame sth nea yorkh. asteia asteia, an mazeytoume oloi osoi lyssame gia wendys, valoume apo 10 eyrw o katheis, kanoume aneta ena franchise katasthma. Kai exoume kai aytomatws pelateia tous eaytous mas. Tha ftiaksw swmateio, telos

Ο χρήστης Marina λέει: kai ti pelateia!

Ο χρήστης Mania λέει: faganh  !

Το παγωτό είναι κινέζικη εφεύρεση. Δημιουργήθηκε πρώτη φορά στην Κίνα γύρω στο 2000 π.Χ. από ελαφρώς βρασμένο ρύζι, μυρωδικά, γάλα, τα οποία τοποθετούνταν στο χίονι για να πήξουν ενώ ο βασιλιάς Τανγκ παρασκεύαζε μείγματα από πάγο και γάλα. Στην Ευρώπη το έφερε ο Μάρκο Πόλο το 13ο αιώνα.

 Ο μέσος αριθμός γλειψιμάτων που χρειάζεται για να τελειώσουμε ένα χωνάκι με μία μπάλα παγωτού είναι 50 ! Γι αυτό, καλό είναι να έχουμε γυμνασμένες γλώσσες.

Το φωτογραφικό ντοκουμέντο είναι φυσικά από την Παγωτομανία (το δεύτερο καλύτερο μέρος να φας παγωτό μετά το σπίτι μου). Gelato με τη μυστική ιταλική συνταγή του 1895 και παγωτό σε βουνά.

 Λευκή σοκολάτα, σοκολάτα μπισκότο, black forest, καρύδα, καραμέλα, φυστίκι, στρατσιατέλα, παγωτό kinder, αγριοκέρασο, lila pause, κάστανο, ferrero, σοκολάτα bitter, cookies, καϊμάκι, χαρμάνι σοκολάτας, nutella, pannacotta, bounty, γκοφρέτα, φουντούκι, μιλφέιγ, λευκή σοκολάτα είναι μερικές από τις γεύσεις.

Παγωτομανίες θα βρείτε στου Ψυρρή (Τάκη 21), στην Ομόνοια (Πλ. Ομονοίας 10), στο Ναύπλιο (Φαρμακοπουλων 6), στο Τολό (Σεκερη 39), στο Μπουρνάζι (Σπετσών 60), στον Κορυδαλλό (Ταξιαρχών 24-26), στη Γλυφάδα (Κωνσταντινουπόλεως 5), στη Λαμία (Πλ. Ελευθερίας 6), στο Χαϊδάρι (Στρ. Καραϊσκάκη 39) και στο Μαρούσι (Λ. Κηφισίας 41-45).

Ακουσα ότι ανοίγουν και στον Πειραιά (Πλ.Καραϊσκάκη), στο Ρέντη (απέναντι από τα Village) και στο Κουκάκι (κάπου στη Δημητρακοπούλου, θα μας ενημερώσει ο ανταποκριτής μας για το πού ακριβώς) !

Παλιά, ήμουν ορκισμένη οπαδός των Haagen Dazs αλλά, από τότε που γνώρισα την Παγωτομανία, έρχονται σε δεύτερη θέση.

Αν και, σύμφωνα με τη σοφή γνώμη των γκουρμέ φίλων μου, τα ωραιότερα μπισκότα τα φτιάχνω εγώ, κατά τη γνώμη μου τα καλύτερα συσκευασμένα μπισκότα είναι αυτά :

Καλορίζικα αμυγδάλου (από το φούρνο του Νύκταρη). Μυρωδάτες, χειροποίητες μπουκιές, ψημένο στάρι και κρητικό ελαιόλαδο, με αμύγδαλα που αφρατεύουνε με την πρωινή δροσιά.

Μετά από ενδελεχείς έρευνες, κατέληξα ότι τα βρίσκω μόνο στο Βασιλόπουλο (μέγκα) αλλά αξίζει τον κόπο. 

Δοκιμάστε και θα με θυμηθείτε.

Για περισσότερες πληροφορίες και τη διεύθυνση του φούρνου στο έβαλαστόχογιατοκαλοκαίρι-Ρέθυμνο εδώ.

and the new name of Skopia is …

Tα Max Perry είναι εργαστήρια σοκολάτας στον Πειραιά (Μεθώνης 34) και στο Αιγάλεω (Θηβών 356).

Παρασκευάζουν χειροποίητη σοκολάτα και κάθε είδους σοκολατένιο έδεσμα. Σοκολατάκια, γεμιστά κουπάκια σοκολάτας μικρά και μεγάλα, πραλίνες, τάρτες, τούρτες, τσουρέκια γεμιστά, κέικ περιχυμένα με σοκολάτα, μπισκότα, βουτήματα, μπάρες σοκολάτας σε διάφορους συνδιασμούς και άλλα πολλά.

Ο χώρος είναι πεντακάθαρος, οι υπάλληλοι πρόθυμοι να σε εξυπηρετήσουν ντυμένοι με άσπρες ποδιές.

Οι πιστοί λάτρεις της σοκολάτας καταφτάνουν σε αυτούς τους ναούς, εισέρχονται σιωπηλοί και παρακολουθούν με κατάνυξη τις βιτρίνες.

Οι τιμές είναι όχι απλά φυσιολογικές αλλά και χαμηλές θα έλεγα. Δοκίμασα σοκολατάκια και η γεύση είναι αξεπέραστη, δε μοιάζει με κανένα σοκολατάκι που έχω γευτεί στο παρελθόν.

Αυτή νομίζω είναι η μεγαλύτερη ανακάλυψη του 2008 ! Δοκιμάστε και θα με θυμηθείτε.

Τον τελευταίο καιρό οι διαιτολάγνοι πιάνουν τη μοσχαρίσια στο στόμα τους και διαδίδουν διάφορες κακίες του τύπου “δεν έχει λίπος”, “δεν παχαίνει” και “είναι υγιεινή”.

Ετσι, η μοσχαρίσια έχει ξεπέσει στο καθημερινό διαιτολόγιο των περισσοτέρων. Την τρώνε μόνο όταν κάνουν δίαιτα και φυσικά την έχουν συνδιάσει όλοι με μια σκληρή και άνοστη σόλα που συνοδευόμενη από αχυροσαλάτα θα τους απαλλάξει από τις τύψεις των περιττών τους κιλών.

Στην πραγματικότητα, η μοσχαρίσια μπριζόλα έχει λίπος, σχεδόν όσο και η χοιρινή. Η διαφορά είναι ότι στη χοιρινή είναι στην άκρη και είναι ορατό ενώ στη μοσχαρίσια βρίσκεται ανάμεσα στις ίνες.

Εμείς οι γκουρμέ, που η λέξη δίαιτα δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό μας, έχουμε εκτιμήσει τη νοστιμιά της αφράτης και ζουμερής μοσχαρίσιας μπριζόλας και την απολαμβάνουμε χωρίς τύψεις και ενοχές.

Την καλύτερη μοσχαρίσια θα την φάτε στο Argentina, Μπιτάκου 3, στο Καλέντζι του Μαραθώνα. Μιλάμε για την μεγαλύτερη, παχύτερη, μαλακότερη και ζουμερότερη μπριζόλα, ψημένη σε σχάρα με Αργεντίνικο τρόπο. Είναι η μπριζόλα της φωτογραφίας.

Το μαγαζί σερβίρει μόνο μοσχαρίσιες και ελάχιστα side dishes όπως πατάτες, κολοκύθια, λουκάνικο, τζατζίκι και 2-3 είδη σαλάτας. Στοιχίζει 20-25 ευρώ το άτομο.

Εννοείται πως μία τέτοια μπριζόλα τη μοιράζονται 4-5 άτομα.

Εδώ το μέγεθος μετράει, απόδειξη νούμερο 2! Η απόδειξη νούμερο 1 εδώ : http://sakafiora.wordpress.com/2007/08/01/%ce%a4%ce%9f-%ce%9c%ce%95%ce%93%ce%95%ce%98%ce%9f%ce%a3-%ce%9c%ce%95%ce%a4%ce%a1%ce%91%ce%95%ce%99/

Καλή σας όρεξη!

Πίτα γύρος παντού!

Εκκλησία και αίθουσα δεξιώσεων 400 σκαλοπάτια κάτω στα ορυχεία αλατιού, όλα είναι φτιαγμένα από αλάτι. Μη με καλέσετε, έχω κλειστοφοβία…

Καροτσέρη καροτσέρηηηηηηη

Να τι σημαίνει ένα ποτήρι νερό στα κρακοβιανά (χρέωση 5 σλοτ διά του 3.5 για να βρείτε τα ευρώ)

Υποψία νερού (δείγμα δωρεάν)

Χρόνια απειλούσα ότι θα βγάλω φωτογραφία μου στο ίντερνετ. Οι -11 βοήθησαν τελικά.

Χρειάστηκαν 35 χρόνια αδιάκοπης κραιπάλης για να ανακαλύψω το καλύτερο σουβλάκι Αθηνών, Πειραιώς και περιχώρων.

Το σουβλατζίδικο βρίσκεται Γρυπάρη και Αναγνωσταρά στην Καλλιθέα. Το έχουν ρωσίδες, εξ ού και το όνομα.

Ταμπέλα δεν υπάρχει. Ακόμα κι αν περάσεις απ΄έξω δεν καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για σουβλατζίδικο. Δεν υπάρχουν τραπέζια για να καθίσεις, δεν κάνουν delivery. Πας, παίρνεις το σουβλάκι σου και φεύγεις.

Το σουβλάκι που φτιάχνουν είναι σπιτικό. Οπως ακριβώς το φτιάχνει η μαμά μας. Με μπιφτέκι ή με χοιρινό κρέας που είναι κομμένο ατσούμπαλα και περασμένο σε σουβλιά (όχι αυτά τα τετράγωνα κομματάκια κρέας που έχουν όλα τα σουβλατζίδικα περασμένα σε ξυλάκια). Η είσοδος μέσα στην πίτα απαγορεύεται αυστηρά στο γύρο και στο κοτόπουλο.

Μικρού μεγέθους, με κόκκινη σάλτσα, ντομάτα και κρεμμύδι. Οπως το παλιό πατροπαράδοτο σουβλάκι. Χωρίς μουστάρδες, πατάτες, μαρούλια κι όλες αυτές τις άσχετες αηδίες που βάζουν όλοι στα σουβλάκια.

Δοκιμάστε και θα με θυμηθείτε